Σάββατο, 06 Απριλίου 2019 08:54

Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριολίτσα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Τα οφέλη της αγριoλίτσας στην υγεία

Η Βίγκα η ελάσσων ή Vinca Minor ή αγριολίτσα ή αγριολίζα ανήκει στην οικογένεια των Αποκυνωδών ή Αποκυνίδων.

Είναι φυτό ποώδες, πολύχρονο και αειθαλές, με ευλύγιστους βλαστούς.

Τα φύλλα του φέρουν πολύ κοντό μίσχο και είναι αντίθετα, ωοειδή και λεία.

Το στέλεχος είναι κοντό.

agriolista 4

Τα ανθισμένα στελέχη είναι όρθια, τα άνθη μοναχικά, κυανά, λιλά, με άσπρο κέντρο και βρίσκονται στη βάση των φύλλων, με 5 πέταλα και μικρούς μίσχους. Ανθίζει από το Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο.

Υπάρχει και η Vinca major ή βίγκα η μείζων ή βίγκα ή ψιακί ή αγριόλιζα. 

Το φυτό συμβολίζει την αιωνιότητα και την αγνότητα και προφυλάσσει από τα κακά πνεύματα, φέρνει την αγάπη και προφυλάσσει τις εγκύους από τις αποβολές. Όταν καίγεται με άλλα φυτά εμφανίζεται, μέσα από τους καπνούς, το πρόσωπο που λείπει.

Απαντάται σε άκρες ρυακιών, ξέφωτα δασών και υγρότοπους.

Τα άνθη της μοιάζουν με μπλε ματάκια που ανοίγουν τις πρώτες ημέρες της άνοιξης.

Το φυτό είναι άοσμο, αλλά έχει μια γεύση πικρή που γίνεται άνοστη, όταν αποξηρανθεί.

Χρήσιμα μέρη της αγριολίτσας

Είναι τα άνθη και τα φύλλα με τους μίσχους.

Δραστικές ουσίες αγριολίτσας

Περιέχει αλκαλοειδή παράγωγα της ινδόλης, με κύριο συστατικό τη βινκαμίνη, τα φλαβονοειδή, τα οργανικά οξέα, όπως γαλακτικό οξύ, τα δεψικά υλικά, ταννίνη κ.ά.

agriolista 3

Ιδιότητες κι ενδείξεις της αγριολίτσας

Είναι κατάλληλο βότανο για τον καρκίνο και τα καρκινικά έλκη.

Ανακουφίζει από τα προβλήματα του στήθους.

Είναι εμμηναγωγό και αντιδιαρροϊκό

Επειδή, περιέχει αλκαλοειδή ρίχνει την υψηλή αρτηριακή πίεση, ηρεμεί το νευρικό σύστημα, διαστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία στον εγκέφαλο και καταπολεμά τον πονοκέφαλο, που οφείλεται σε σπασμό των αγγείων. 40 χιλιοστογραμμάρια είναι αρκετά και δεν έχουν καμιά παρενέργεια.

Τα αλκαλοειδή είναι κατάλληλα και για τη λευχαιμία και για τη νόσο Hodgkin.

Η αγριολίτσα έχει αιμοστατικές, αντισηπτικές, στυπτικές, τονωτικές, αντιφλεγμονώδεις, επουλωτικές, αντιπυρετικές, καταπραϋντικές, εφιδρωτικές και απογαλακτικές ιδιότητες.

Είναι κατάλληλη για φλεγμονές αναπνευστικού, εμπύρετες καταστάσεις, νοσήματα στήθους και πνευμόνων, βήχα, φλέγματα, πυρετό, λευκόρροια, λοιμώξεις λαιμού, πλευρίτιδα, κι αιμοπτύσεις.

Τη χρησιμοποιούν σε μαλάρια, σε αιμορραγίες περιόδου, σε αιματουρίες, σε δυσεντερία με κενώσεις που έχουν αίμα και συνοδεύεται με σπασμό του εντέρου.

Είναι κατάλληλη για τραύματα.

Χρησιμοποιείται σε υστερία, νευροπάθεια και σε νυχτερινούς εφιάλτες.

Εξωτερικά χρησιμοποιείται με πλύσεις, για την περιποίηση κι επούλωση πληγών, σε δερματικά προβλήματα, όπως φαγούρα, εξανθήματα, αιμορραγίες, με γαργάρες σε φλεγμονές του αναπνευστικού, με εσωτερικές πλύσεις σε λευκόρροια και με εισπνοή του χυμού του φυτού σε ρινορραγίες.

Σε κράμπες βοηθά η περιτύλιξη των ποδιών με βλαστούς αγριολίτσας.

Χρησιμοποιείται για πλύσεις εντέρων σε έλκος, σε μαστίτιδες με καταπλάσματα.

Ανανεώνει τον οργανισμό και καθαρίζει το αίμα.

Χρησιμεύει στη βυρσοδεψία.

agriolista 2

Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριολίτσα

Χυμός

Λειώνετε φύλλα του φυτού, τα σουρώνετε και παίρνετε το χυμό τους. Βρέχετε τα δάχτυλα με το χυμό και ρουφώντας από τη μύτη σταματά, αμέσως η ρινορραγία. 

Συνταγή για την πλευρίτιδα

Αναμειγνύετε ίσα μέρη χυμό αγριολίτσας και άσπρου κρασιού και δίνετε στον άρρωστο ένα ποτήρι από το μείγμα και τον σκεπάζετε καλά, μέχρι να αρχίσει να αναπνέει ελεύθερα. Την επόμενη μέρα το επαναλαμβάνετε σε σοβαρές καταστάσεις.

Αφέψημα

Αφήνετε 60 γραμμάρια ξηρά φύλλα και άνθη αγριολίτσας σε 1 λίτρο νερό να φουσκώσουν για μία ώρα, βράζετε για 20 λεπτά, το αφήνετε σκεπασμένο για 15 λεπτά, σουρώνετε και πίνετε 4 ποτήρια νερό για όλες τις ιδιότητες. Το αφέψημα αυτό χρησιμοποιείται και για εξωτερική χρήση. 2 κουταλιές αφέψημα σε 1 ποτήρι νερό πρωί και βράδυ είνα κατάλληλο για τον απογαλακτισμό.

Κρασί

Αφήνετε 100 γραμμάρια φύλλα σε 1 λίτρο καυτό κόκκινο κρασί, προσθέτετε 100 γραμμάρια βιολογικό μέλι και το διαλύετε καλά. Μόλις κρυώσει, το σουρώνετε και παίρνετε 1 ποτηράκι του λικέρ 4 φορές την ημέρα.

Αφέψημα σε κρασί

Βράζουμε 60 γραμμάρια ξηρά φύλλα σε ένα λίτρο κρασί για 15 λεπτά, σουρώνετε και χρησιμοποιείτε το κρασί για πλύσεις και γαργάρες σε ουλίτιδα, άφθες, πονεμένο λαιμό και τις αμυγδαλές. Το ίδιο κρασί το χρησιμοποιείτε για εξωτερικές πλύσεις σε πληγές και δερματικά προβλήματα.

Κρέμα

Λειώνετε φρέσκα φύλλα αγριολίτσας και τα δουλεύετε με λίπος ή υδατική κρέμα βάσης κι έχετε μια μαλακτική κρέμα και επουλωτική κρέμα που τη χρησιμοποιείτε για φλεγμονές του δέρματος και για περιποίηση πληγών που αιμορραγούν, γιατί σταματά την αιμορραγία και βοηθάει στη γρήγορη επούλωση. Είναι κατάλληλη και για καρκινικές πληγές.

Σκόνη

Κοπανίζετε ξηρά φύλλα αγριολίτσας και χρησιμοποιείτε τη σκόνη τους διαλύοντας ένα κουταλάκι του καφέ σε 1 ποτήρι νερό ή βιολογικό γάλα και πίνετε 3 ποτήρια την ημέρα.. Την ίδια σκόνη, ρουφώντας από τη μύτη, τη χρησιμοποιείτε σε ρινορραγίες. Δουλεμένη η σκόνη με ελαιόλαδο, για να γίνει κρέμα χρησιμοποιείται σε δερματικές φλεγμονές και στην περιποίηση πληγών.

Άνθη

Τα άνθη της αγριολίτσας είναι καθαρτικά, ιδιότητα που τη χάνουν αν ξηρανθούν. Τη διατηρούν, όμως, αν φρέσκα δεθούν σε σιρόπι, οπότε έχετε ένα καθαρτικό μέσο κατάλληλο για παιδιά και μεγάλους, ειδικά, σε χρόνια δυσκοιλιότητα. Αφήνετε τα φρέσκα φύλλα αγριολίτσας σε νερό, όσο να τα καλύψει, φέρνετε στο σημείο βρασμού, σβήνετε τη φωτιά, προσθέτετε το ανάλογο βιολογικό μέλι και δένετε το υγρό σε σιρόπι ή μαρμελάδα. Παίρνουν τα παιδιά 1 κουταλάκι γλυκού και οι ενήλικες 1 κουταλιά της σούπας νηστικοί.

Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας.

agriolista 1

Διαβάστε, επίσης,

Πώς να διατηρήσετε τη μνήμη σας

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 515 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 06 Απριλίου 2019 13:19
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Νεφρωσικό σύνδρομο

    Το νεφρωσικό σύνδρομο είναι συμπτώματα από νεφρική βλάβη

    Το νεφρωσικό σύνδρομο είναι μια συλλογή συμπτωμάτων που οφείλονται σε νεφρική βλάβη, όπως πρωτεΐνες στα ούρα, χαμηλά επίπεδα λευκωματίνης στο αίμα, υψηλά λιπίδια στο αίμα και σημαντική διόγκωση. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αύξηση βάρους, αίσθημα κόπωσης και αφρώδη ούρα. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν θρόμβωση, λοιμώξεις και υψηλή αρτηριακή πίεση. Οι αιτίες περιλαμβάνουν έναν αριθμό νεφρικών παθήσεων, όπως, εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, μεμβρανώδης νεφροπάθεια και νόσος ελάχιστων αλλοιώσεων. Μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί ως επιπλοκή του διαβήτη ή του λύκου. Ο υποκείμενος μηχανισμός, συνήθως, περιλαμβάνει βλάβη στα σπειράματα του νεφρού. Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, σε εξετάσεις ούρων και μερικές φορές (καλύτερα όχι) σε βιοψία νεφρού. Διαφέρει από το νεφριτικό σύνδρομο στο ότι δεν υπάρχουν ερυθρά αιμοσφαίρια στα ούρα. Η θεραπεία κατευθύνεται στην υποκείμενη αιτία. Άλλες προσπάθειες περιλαμβάνουν τη διαχείριση της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της υψηλής χοληστερόλης στο αίμα και του κινδύνου μόλυνσης. Συνιστάται, συχνά, μια δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και περιορισμός υγρών.

    Περίπου 5 ανά 100.000 άτομα επηρεάζονται, ετησίως.

    Η συνήθης υποκείμενη αιτία διαφέρει μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. 

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε ηλικία, αν και εμφανίζεται, κυρίως, σε ενήλικες με αναλογία ενηλίκων προς παιδιά 26 προς 1. 

    Το σύνδρομο παρουσιάζεται με διαφορετικούς τρόπους στις δύο ομάδες: η συχνότερη σπειραματοπάθεια στα παιδιά είναι η νόσος ελαχίστων αλλοιώσεων (66% των περιπτώσεων), ακολουθούμενη από την εστιακή, τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (8%) και τη σπειραματονεφρίτιδα (6%). Στους ενήλικες η πιο συχνή ασθένεια είναι η σπειραματονεφρίτιδα (30-40%), ακολουθούμενη από την εστιακή, τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (15-25%) και τη νόσο ελαχίστων αλλοιώσεων (20%). Η τελευταία, συνήθως, εμφανίζεται ως δευτερογενής και όχι ως πρωτογενής, όπως, συμβαίνει στα παιδιά. Η κύρια αιτία της είναι η διαβητική νεφροπάθεια. Παρουσιάζεται, συνήθως, σε ένα άτομο 40 ή 50 ετών. Από τις περιπτώσεις σπειραματονεφρίτιδας περίπου 60% έως 80% είναι πρωτογενείς, ενώ οι υπόλοιπες είναι δευτερογενείς. Υπάρχουν, επίσης, διαφορές στην επιδημιολογία μεταξύ των δύο φύλων. Η ασθένεια είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες με αναλογία 2 προς 1. Τα επιδημιολογικά δεδομένα αποκαλύπτουν, επίσης, πληροφορίες σχετικά με τον πιο συνηθισμένο τρόπο εμφάνισης συμπτωμάτων σε άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο: αυτόματη ύφεση εμφανίζεται σε έως και 20% ή 30% των περιπτώσεων κατά το πρώτο έτος της ασθένειας. Ωστόσο, αυτή η βελτίωση δεν είναι οριστική, καθώς, περίπου 50% έως 60% των ατόμων με νεφρωσικό σύνδρομο πεθαίνουν ή / και αναπτύσσουν χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 6 έως 14 χρόνια μετά την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, μεταξύ 10% και 20% των ανθρώπων έχουν συνεχή επεισόδια ύφεσης και υποτροπών χωρίς να πεθάνουν ή να θέσουν σε κίνδυνο τα νεφρά τους. Οι κύριες αιτίες θανάτου είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ως αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του συνδρόμου και των θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο, συνήθως, συνοδεύεται από κατακράτηση νερού και νατρίου. Ο βαθμός στον οποίο συμβαίνει αυτό μπορεί να ποικίλλει μεταξύ ελαφρού οιδήματος στα βλέφαρα που μειώνεται κατά τη διάρκεια της ημέρας, επηρεάζοντας τα κάτω άκρα, έως γενικευμένο πρήξιμο και οίδημα ανά σάρκα. Το νεφρωσικό σύνδρομο χαρακτηρίζεται από μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνουρίας (> 3,5 g ανά 1,73 m2 επιφάνειας σώματος ανά ημέρα, ή > 40 mg ανά τετραγωνικό μέτρο επιφάνειας σώματος ανά ώρα σε παιδιά), υπολευκωματιναιμία (<2,5 g/dl), υπερλιπιδαιμία και οίδημα που ξεκινά στο πρόσωπο. Η λιποουρία (λιπίδια στα ούρα) μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί, αλλά δεν είναι απαραίτητη για τη διάγνωση του νεφρωσικού συνδρόμου. Η υπονατριαιμία εμφανίζεται, επίσης, με χαμηλή κλασματική απέκκριση νατρίου.

    Η υπερλιπιδαιμία προκαλείται από δύο παράγοντες: 

    • Η υποπρωτεϊναιμία διεγείρει τη σύνθεση πρωτεϊνών στο ήπαρ, με αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή λιποπρωτεϊνών.
    • Ο καταβολισμός των λιπιδίων μειώνεται λόγω των χαμηλότερων επιπέδων λιπάσης της λιποπρωτεΐνης, του κύριου ενζύμου που εμπλέκεται στη διάσπαση των λιποπρωτεϊνών. Άλλες πρωτεϊνες, όπως η απολιποπρωτεΐνη C2 μπορεί, επίσης, να χαθούν με την αυξημένη διήθηση πρωτεϊνών.

    Μερικά άλλα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στο νεφρωσικό σύνδρομο είναι:

    • Το πιο συνηθισμένο σημείο είναι η περίσσεια υγρού στο σώμα λόγω της υπολευκωματιναιμίας στον ορό.
    • Η χαμηλότερη ωσμωτική πίεση στον ορό προκαλεί τη συσσώρευση υγρού στους διάμεσους ιστούς.
    • Η κατακράτηση νατρίου και νερού επιδεινώνει το οίδημα.

    Αυτό μπορεί να έχει διάφορες μορφές:

    • Πρήξιμο γύρω από τα μάτια, χαρακτηριστικά το πρωί.
    • Οίδημα στα πόδια.
    • Υγρό στην υπεζωκοτική κοιλότητα προκαλώντας υπεζωκοτική συλλογή και πνευμονικό οίδημα.
    • Υγρό στην περιτοναϊκή κοιλότητα που προκαλεί ασκίτη.
    • Γενικευμένο οίδημα σε όλο το σώμα γνωστό ως οίδημα ανά σάρκα.
    • Τα περισσότερα από τα άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο είναι φυσιολογικά, αλλά μπορεί να εμφανιστεί υπέρταση (σπάνια).
    • Μπορεί να υπάρχει αναιμία (μικροκυτταρική υπόχρωμη αναιμία) λόγω απώλειας τρανσφερίνης.
    • Η δύσπνοια μπορεί να παρουσιαστεί λόγω υπεζωκοτικής συλλογής ή λόγω διαφραγματικής συμπίεσης από τον ασκίτη.
    • Ο ρυθμός καθίζησης των ερυθροκυττάρων αυξάνεται λόγω αυξημένου ινωδογόνου και άλλων περιεχομένων στο πλάσμα.

    Μερικοί άνθρωποι μπορεί να παρατηρήσουν αφρώδη ούρα, λόγω της μείωσης της επιφανειακής τάσης από τη σοβαρή πρωτεϊνουρία. Η αιματουρία ή η ολιγουρία είναι ασυνήθιστα, αν και αυτά παρατηρούνται, συνήθως, στο νεφρωσικό σύνδρομο. Μπορεί κάποιος να έχει χαρακτηριστικά της υποκείμενης αιτίας, όπως το εξάνθημα που σχετίζεται με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή τη νευροπάθεια που σχετίζεται με τον διαβήτη. Η εξέταση πρέπει, επίσης, να αποκλείει άλλες αιτίες οιδήματος - ειδικά από το καρδιαγγειακό σύστημα και το συκώτι. Τα νύχια του Muehrcke είναι λευκές γραμμές που εκτείνονται σε όλο το μήκος του νυχιού και βρίσκονται παράλληλα με τη σελήνη.

    Τα κύρια σημεία του νεφρωσικού συνδρόμου είναι: 

    Μια πρωτεϊνουρία μεγαλύτερη από 3,5 g/24 h/1,73 m2 (μεταξύ 3 και 3,5 g/24 h/1,73 m2 θεωρείται πρωτεϊνουρία νεφρωσικού συνδρόμου) ή μεγαλύτερη από 40 mg/h/m2 σε παιδιά. Η αναλογία μεταξύ συγκεντρώσεων λευκωματίνης και κρεατινίνης στα ούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί απουσία 24ωρης εξέτασης ούρων για ολική πρωτεΐνη. Αυτός ο συντελεστής θα είναι μεγαλύτερος από 200-400 mg/mmol στο νεφρωσικό σύνδρομο. Αυτή η έντονη απώλεια πρωτεϊνών οφείλεται στην αύξηση της σπειραματικής διαπερατότητας που επιτρέπει στις πρωτεΐνες να περάσουν στα ούρα αντί να συγκρατηθούν στο αίμα. Υπό κανονικές συνθήκες, ένα δείγμα ούρων 24 ωρών δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 80 χιλιοστόγραμμα ή τα 10 χιλιοστόγραμμα ανά δεκατόλιτρο. 
    Μια υπολευκωματιναιμία μικρότερη από 2,5 g/dL, που υπερβαίνει το επίπεδο κάθαρσης του ήπατος, δηλαδή η σύνθεση πρωτεϊνών στο ήπαρ δεν επαρκεί για να αυξήσει τα χαμηλά επίπεδα πρωτεϊνών στο αίμα.
    Το οίδημα θεωρείται ότι προκαλείται από δύο μηχανισμούς. Η πρώτη είναι η υποαλβουμινιαιμία που μειώνει την ωσμωτική πίεση εντός των αγγείων με αποτέλεσμα την υπογκαιμία και την επακόλουθη ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης και συνεπώς, κατακράτηση νατρίου και νερού. Επιπλέον, πιστεύεται ότι η αλβουμίνη προκαλεί άμεση επίδραση στο επιθηλιακό κανάλι νατρίου (ENaC) στο κύριο κύτταρο που οδηγεί στην επαναπορρόφηση νατρίου και νερού. Το οίδημα του νεφρωσικού συνδρόμου εμφανίζεται αρχικά σε μέρη του κάτω σώματος (όπως τα πόδια) και στα βλέφαρα. Στα προχωρημένα στάδια εκτείνεται, επίσης, στην υπεζωκοτική κοιλότητα και το περιτόναιο (ασκίτης) και μπορεί ακόμη και να εξελιχθεί σε γενικευμένο οίδημα ανά σαρκά.
    Η υπερλιπιδαιμία προκαλείται από την αύξηση της σύνθεσης λιποπρωτεϊνών χαμηλής και πολύ χαμηλής πυκνότητας στο ήπαρ που είναι υπεύθυνα για τη μεταφορά χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Υπάρχει, επίσης, μια αύξηση στη σύνθεση της χοληστερόλης στο ήπαρ.
    Η θρομβοφιλία ή η υπερπηκτική ικανότητα είναι μια μεγαλύτερη προδιάθεση για το σχηματισμό θρόμβων αίματος που προκαλείται από μείωση των επιπέδων της αντιθρομβίνης III στο αίμα λόγω της απώλειάς της στα ούρα.
    Η λιποουρία ή η απώλεια λιπιδίων στα ούρα είναι ενδεικτική σπειραματικής παθολογίας λόγω της αύξησης της διήθησης των λιποπρωτεϊνών.

    Nephrotic Syndrome

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να συσχετιστεί με μια σειρά επιπλοκών που μπορούν να επηρεάσουν την υγεία και την ποιότητα ζωής ενός ατόμου: 

    Θρομβοεμβολικές διαταραχές: ιδιαίτερα αυτές που προκαλούνται από μείωση των επιπέδων αντιθρομβίνης III στο αίμα λόγω διαρροής. Η αντιθρομβίνη III εξουδετερώνει τη δράση της θρομβίνης. Η θρόμβωση εμφανίζεται, συνήθως, στις φλέβες των νεφρών, αν και μπορεί επίσης να εμφανιστεί στις αρτηρίες. Η θεραπεία γίνεται με αντιπηκτικά από το στόμα (όχι ηπαρίνη, καθώς η ηπαρίνη δρα μέσω της αντιθρομβίνης 3, η οποία χάνεται στην πρωτεϊνουρία, επομένως θα είναι αναποτελεσματική.)

    Λοιμώξεις: Η αυξημένη ευαισθησία των ατόμων με νεφρωσικό σύνδρομο σε λοιμώξεις μπορεί να είναι αποτέλεσμα της διαρροής ανοσοσφαιρινών από το αίμα, της απώλειας πρωτεϊνών γενικά και της παρουσίας οιδηματώδους υγρού (το οποίο λειτουργεί ως έδαφος αναπαραγωγής λοιμώξεων). Η πιο συχνή λοίμωξη είναι η περιτονίτιδα, ακολουθούμενη από πνευμονικές, δερματικές και ουρολογικές λοιμώξεις, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα και στις πιο σοβαρές περιπτώσεις σηψαιμία. Οι πιο αξιοσημείωτοι από τους αιτιολογικούς οργανισμούς είναι οι Streptococcus pneumoniae και Haemophilus influenzae.

    • Η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα μπορεί να αναπτυχθεί όταν υπάρχει ασκίτης. Αυτή είναι συχνή σε παιδιά, αλλά, πολύ σπάνια, απαντάται σε ενήλικες. 
    • Οξεία νεφρική ανεπάρκεια λόγω υποογκαιμίας: η απώλεια αγγειακού υγρού στους ιστούς (οίδημα) προκαλεί μειωμένη παροχή αίματος στους νεφρούς που προκαλεί απώλεια της λειτουργίας των νεφρών. Συνεπώς, είναι δύσκολο να απαλλαγείτε από την περίσσεια υγρών στο σώμα, διατηρώντας παράλληλα την κυκλοφορία του αίματος.
    • Πνευμονικό οίδημα: η απώλεια πρωτεϊνών από το πλάσμα του αίματος και η επακόλουθη πτώση της ωσμωτικής πίεσης προκαλεί ανώμαλη συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες προκαλώντας υποξία και δύσπνοια.
    • Υποθυρεοειδισμός: ανεπάρκεια της σφαιρίνης μεταφοράς της θυροξίνης (μια γλυκοπρωτεΐνη που είναι πλούσια σε ιώδιο και βρίσκεται στον θυρεοειδή αδένα) λόγω μειωμένης σφαιρίνης δέσμευσης του θυρεοειδούς.
    • Μπορεί να εμφανιστεί ανεπάρκεια βιταμίνης D. Η πρωτεΐνη που δεσμεύει τη βιταμίνη D χάνεται.
    • Υποκαλιαιμία: έλλειψη 25-υδροξυχοληκαλσιφερόλης (ο τρόπος αποθήκευσης της βιταμίνης D στο σώμα). Καθώς, η βιταμίνη D ρυθμίζει την ποσότητα ασβεστίου που υπάρχει στο αίμα, μια μείωση της συγκέντρωσής της θα οδηγήσει σε μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί να είναι αρκετά σημαντικό για να προκαλέσει τετανία. Η υποκαλιαιμία μπορεί να είναι σχετική. Τα επίπεδα ασβεστίου πρέπει να προσαρμόζονται με βάση το επίπεδο αλβουμίνης και τα επίπεδα ιονισμένου ασβεστίου πρέπει να ελέγχονται
    • Μικροκυτταρική υποχρωμική αναιμία: ανεπάρκεια σιδήρου που προκαλείται από την απώλεια φερριτίνης (ένωση που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση σιδήρου στο σώμα). Είναι ανθεκτική στη θεραπεία σιδήρου.
    • Υποσιτισμός πρωτεϊνών: αυτό συμβαίνει όταν η ποσότητα πρωτεΐνης που χάνεται στα ούρα είναι μεγαλύτερη από αυτήν που καταναλώνεται, αυτό οδηγεί σε αρνητική ισορροπία αζώτου. 
    • Καθυστέρηση ανάπτυξης: μπορεί να συμβεί σε περιπτώσεις υποτροπής ή αντίστασης στη θεραπεία. Αιτίες επιβράδυνσης της ανάπτυξης είναι η ανεπάρκεια πρωτεΐνης από την απώλεια πρωτεΐνης στα ούρα, η ανορεξία (μειωμένη πρόσληψη πρωτεΐνης) και η θεραπεία με στερεοειδή (καταβολισμός).
    • Σύνδρομο Cushing.

    ΑΙΤΙΕΣ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο έχει πολλές αιτίες και μπορεί είτε να είναι αποτέλεσμα σπειραματικής νόσου που μπορεί είτε να περιορίζεται στο νεφρό, που ονομάζεται πρωτογενές νεφρωσικό σύνδρομο (πρωτοπαθής σπειραματονεφρίτιδα), είτε μια κατάσταση που επηρεάζει το νεφρό και άλλα μέρη του σώματος, που ονομάζεται δευτερογενές νεφρωσικό σύνδρομο.

    Πρωτοπαθής σπειραματονεφρίτιδα

    Οι πρωτογενείς αιτίες του νεφρωσικού συνδρόμου συνήθως περιγράφονται από την ιστολογία τους: 

    • Νόσος των ελάχιστων αλλοιώσεων: είναι η πιο συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου στα παιδιά. Οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι οι νεφρώνες εμφανίζονται φυσιολογικοί όταν προβάλλονται με το οπτικό μικροσκόπιο και είναι ορατές μόνο χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Ένα άλλο σύμπτωμα είναι η έντονη πρωτεϊνουρία.
    • Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση: είναι η πιο συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου σε ενήλικες. Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ουλώδους ιστού στα σπειράματα. Ο όρος εστιακή χρησιμοποιείται, καθώς, μερικά από τα σπειράματα έχουν ουλές, ενώ άλλα φαίνονται ανέπαφα. Ο όρος τμηματικός αναφέρεται στο γεγονός ότι μόνο ένα μέρος της σπειραματικής συσκευής υφίσταται τη βλάβη.
    • Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα: Η φλεγμονή της σπειραματικής μεμβράνης προκαλεί αυξημένη διαρροή στα νεφρά. Δεν είναι σαφές, γιατί αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται στους περισσότερους ανθρώπους, αν και υπάρχει υποψία για έναν αυτοάνοσο μηχανισμό. 
    • Μεμβρανοϋπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα: είναι η φλεγμονή των σπειραμάτων μαζί με την εναπόθεση αντισωμάτων στις μεμβράνες τους, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διήθηση.
    • Ταχέως προοδευτική σπειραματονεφρίτιδα: (Συνήθως εμφανίζεται ως νεφριτικό σύνδρομο) Τα σπειράματα ενός ατόμου έχουν σχήμα ημισελήνου. Χαρακτηρίζεται κλινικά από μια ταχεία μείωση του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (GFR) κατά τουλάχιστον 50% σε σύντομο χρονικό διάστημα, συνήθως, από μερικές ημέρες έως 3 μήνες. 

    Θεωρούνται «διαγνώσεις αποκλεισμού», δηλαδή διαγιγνώσκονται μόνο μετά την εξαίρεση δευτερογενών αιτιών.

    Δευτεροπαθής σπειραματονεφρίτιδα

    Οι δευτερογενείς αιτίες του νεφρωσικού συνδρόμου έχουν τα ίδια ιστολογικά σχήματα με τις κύριες αιτίες, αν και μπορεί να παρουσιάζουν κάποια διαφορά υποδηλώνοντας μια δευτερογενή αιτία, όπως τα σώματα εγκλεισμού.

    Συνήθως περιγράφονται από την υποκείμενη αιτία.

    • Διαβητική νεφροπάθεια: είναι μια επιπλοκή που εμφανίζεται σε ορισμένους διαβητικούς. Η περίσσεια σακχάρου στο αίμα συσσωρεύεται στα νεφρά προκαλώντας τη φλεγμονή και αδυναμία να εκτελέσουν τη φυσιολογική λειτουργία τους. Αυτό οδηγεί στη διαρροή πρωτεϊνών στα ούρα.
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος: αυτή η αυτοάνοση ασθένεια μπορεί να επηρεάσει ορισμένα όργανα, μεταξύ των οποίων και τους νεφρούς, λόγω της εναπόθεσης ανοσοσυμπλεγμάτων που είναι χαρακτηριστικά για αυτήν την ασθένεια. Η ασθένεια μπορεί, επίσης, να προκαλέσει νεφρίτιδα λύκου.
    • Σαρκοείδωση: Αυτή η ασθένεια δεν επηρεάζει, συνήθως, τα νεφρά, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, η συσσώρευση φλεγμονωδών κοκκιωμάτων (συλλογή ανοσοκυττάρων) στα σπειράματα μπορεί να οδηγήσει σε νεφρωσικό σύνδρομο.
    • Σύφιλη: Βλάβη στα νεφρά μπορεί να συμβεί κατά το δευτερογενές στάδιο αυτής της νόσου (μεταξύ 2 και 8 εβδομάδων από την έναρξη).
    • Ηπατίτιδα Β: Ορισμένα αντιγόνα που υπάρχουν κατά τη διάρκεια της ηπατίτιδας μπορούν να συσσωρευτούν στα νεφρά και να τα καταστρέψουν.
    • Σύνδρομο Sjögren: Αυτή η αυτοάνοση ασθένεια προκαλεί την εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων στα σπειράματα, προκαλώντας τη φλεγμονή τους. αυτός είναι ο ίδιος μηχανισμός που συμβαίνει στον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο.
    • HIV: Τα αντιγόνα του ιού προκαλούν απόφραξη στον αυλό του σπειραματικού τριχοειδούς που μεταβάλλει τη φυσιολογική λειτουργία των νεφρών.
    • Αμυλοείδωση: Η εναπόθεση αμυλοειδών ουσιών (πρωτεΐνες με ανώμαλες δομές) στα σπειράματα τροποποιούν το σχήμα και τη λειτουργία τους.
    • Πολλαπλό μυέλωμα: Η νεφρική δυσλειτουργία προκαλείται από τη συσσώρευση και την καταβύθιση ελαφρών αλυσίδων, οι οποίες σχηματίζουν βλάβη στα απομακρυσμένα σωληνάρια, με αποτέλεσμα την απόφραξη των νεφρών. Επιπλέον, οι ελαφριές αλυσίδες μυελώματος είναι, επίσης, άμεσα τοξικές στα εγγύς νεφρικά σωληνάρια, αυξάνοντας περαιτέρω τη δυσλειτουργία των νεφρών.
    • Αγγειίτιδα: Φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων σε σπειραματικό επίπεδο εμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αίματος και βλάπτει τους νεφρούς.
    • Καρκίνος: Όπως συμβαίνει στο μυέλωμα, η εισβολή των σπειραμάτων από καρκινικά κύτταρα διαταράσσει τη φυσιολογική λειτουργία τους.
    • Γενετικές διαταραχές: Το συγγενές νεφρωσικό σύνδρομο είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή στην οποία η πρωτεΐνη νεφρίνη, ένα συστατικό του φραγμού σπειραματικής διήθησης, μεταβάλλεται.
    • Φάρμακα (π.χ. άλατα χρυσού, πενικιλλίνη, καπτοπρίλη): Για παράδειγμα, τα άλατα χρυσού μπορεί να προκαλέσουν περισσότερο ή λιγότερο σημαντική απώλεια πρωτεϊνών στα ούρα ως συνέπεια της συσσώρευσης μετάλλων. Η πενικιλλίνη είναι νεφροτοξική σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και η καπτοπρίλη μπορεί να επιδεινώσει την πρωτεϊνουρία. Πολλά φάρμακα προκαλούν νεφρωσικό σύνδρομο.

    Νεφρωσικό σύνδρομο ανάλογα με το ιστολογικό πρότυπο

    Μεμβρανώδης νεφροπάθεια 

    • Σύνδρομο Sjögren
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Σαρκοείδωση
    • Φάρμακα (όπως κορτικοστεροειδή, χρυσός, ενδοφλέβια ηρωίνη)
    • Κακοήθεια (καρκίνος)
    • Βακτηριακές λοιμώξεις, π.χ. λέπρα & σύφιλη
    • Πρωτοζωικές λοιμώξεις, π.χ. ελονοσία
    • Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση 

    Υπερτασική νεφροσκλήρυνση

    • HIV 
    • Παχυσαρκία
    • Απώλεια νεφρού

    Νόσος ελάχιστων αλλοιώσεων

    • Φάρμακα, ειδικά Μη Στερινοειδή Φλεγμονώδη στους ηλικιωμένους
    • Κακοήθεια, ειδικά λέμφωμα Hodgkin
    • Αλλεργία
    • Τσίμπημα μέλισσας

    Μεμβρανοϋπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα

    • Ηπατίτιδα C

    Γενετική: Είναι γνωστό ότι πάνω από 50 μεταλλάξεις σχετίζονται με αυτήν την κατάσταση.

    B9781437711554000638 f063 002 9781437711554

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η σπειραματική συσκευή του νεφρού φιλτράρει το αίμα που φτάνει εκεί. Αποτελείται από τριχοειδή αγγεία με μικρούς πόρους που επιτρέπουν τη διέλευση μικρών μορίων που έχουν μοριακό βάρος μικρότερο από 40.000 Daltons, αλλά όχι μεγαλύτερα μακρομόρια, όπως, πρωτεΐνες. Στο νεφρωσικό σύνδρομο, τα σπειράματα επηρεάζονται από φλεγμονή ή υαλίνωση (σχηματισμός ομοιογενούς κρυσταλλικού υλικού εντός κυττάρων) που επιτρέπει σε πρωτεΐνες, όπως, την αλβουμίνη, την αντιθρομβίνη ή τις ανοσοσφαιρίνες να διέρχονται μέσω της κυτταρικής μεμβράνης και να εμφανίζονται στα ούρα. Η λευκωματίνη είναι η κύρια πρωτεΐνη στο αίμα που είναι ικανή να διατηρήσει μια ογκοτική πίεση, η οποία αποτρέπει τη διαρροή υγρού στον εξωκυτταρικό χώρο και τον επακόλουθο σχηματισμό οιδημάτων. Ως απόκριση στην υποπρωτεϊναιμία το ήπαρ ξεκινά έναν αντισταθμιστικό μηχανισμό που περιλαμβάνει τη σύνθεση πρωτεϊνών, όπως η μακροσφαιρίνη άλφα-2 και οι λιποπρωτεΐνες. Η αύξηση των τελευταίων μπορεί να προκαλέσει την υπερλιπιδαιμία που σχετίζεται με αυτό το σύνδρομο.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Μαζί με την απόκτηση πλήρους ιατρικού ιστορικού, απαιτείται μια σειρά βιοχημικών εξετάσεων προκειμένου να καταλήξουμε σε μια ακριβή διάγνωση που επιβεβαιώνει την παρουσία της ασθένειας. Επιπλέον, μερικές φορές πραγματοποιείται απεικόνιση των νεφρών (για δομή και παρουσία δύο νεφρών). Το πρώτο τεστ θα είναι μια ανάλυση ούρων για τον έλεγχο υψηλών επιπέδων πρωτεϊνών, καθώς ένα υγιές άτομο εκκρίνει μια ασήμαντη ποσότητα πρωτεΐνης στα ούρα. Η δοκιμή θα περιλαμβάνει μια 24ωρη εκτίμηση συνολικής πρωτεΐνης ούρων. Το δείγμα ούρων ελέγχεται για πρωτεϊνουρία (> 3,5 g ανά 1,73 m2 ανά 24 ώρες).  Στη συνέχεια, γίνεται εξέταση αίματος για υπολευκωματιναιμία: επίπεδα λευκωματίνης ≤2,5 g / dL (φυσιολογική τιμή = 3,5-5 g / dL). Στη συνέχεια, μια δοκιμασία κάθαρσης κρεατινίνης Clearance CCr θα αξιολογήσει τη λειτουργία των νεφρών, ιδίως, την ικανότητα σπειραματικής διήθησης. Ο σχηματισμός κρεατινίνης είναι αποτέλεσμα της διάσπασης του μυϊκού ιστού, μεταφέρεται στο αίμα και αποβάλλεται στα ούρα. Η μέτρηση της συγκέντρωσης οργανικών ενώσεων και στα δύο υγρά (αίμα και ούρα) αξιολογεί την ικανότητα των σπειραμάτων να φιλτράρουν το αίμα. Τα επίπεδα των ηλεκτρολυτών και της ουρίας μπορούν, επίσης, να αναλυθούν ταυτόχρονα με την κρεατινίνη, προκειμένου να αξιολογηθεί η λειτουργία των νεφρών. Ένα προφίλ λιπιδίων θα πραγματοποιηθεί, επίσης, καθώς υψηλά επίπεδα χοληστερόλης (υπερχοληστερολαιμία), ειδικά αυξημένη LDL, συνήθως, με ταυτόχρονα αυξημένη VLDL, είναι ενδεικτική του νεφρωσικού συνδρόμου. Μια βιοψία νεφρού μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί ως μια πιο συγκεκριμένη και επεμβατική μέθοδος δοκιμής. Τέλος, απαιτείται ανάλυση των αυτοάνοσων δεικτών (ANA, ASTO, C3, κρυοσφαιρίνες, ηλεκτροφόρηση λευκωμάτων ορού) και υπερηχογράφημα άνω και κάτω κοιλίας.

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Μερικά συμπτώματα που εμφανίζονται στο νεφρωτικό σύνδρομο, όπως, οίδημα και πρωτεϊνουρία, εμφανίζονται, επίσης, σε άλλες ασθένειες. Επομένως, άλλες παθολογίες πρέπει να αποκλειστούν για να καταλήξουμε σε οριστική διάγνωση.

    • Οίδημα: Εκτός από το νεφρωσικό σύνδρομο υπάρχουν δύο άλλες διαταραχές που συχνά εμφανίζονται με οίδημα. Αυτές είναι η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηπατική ανεπάρκεια. Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να προκαλέσει κατακράτηση υγρών στους ιστούς ως συνέπεια της μείωσης της ισχύος των κοιλιακών συστολών. Το υγρό συγκεντρώνεται αρχικά στους αστραγάλους, αλλά, στη συνέχεια γενικεύεται και ονομάζεται ανά σάρκα. Τα άτομα με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια έχουν, επίσης, καρδιομεγαλία και αυτό βοηθά στη σωστή διάγνωση. Η σφαγιτιδική φλεβική πίεση μπορεί, επίσης, να αυξηθεί και μπορεί να είναι δυνατή η ακρόαση καρδιακών φυσημάτων. Ένα ηχοκαρδιογράφημα είναι η προτιμώμενη μέθοδος διερεύνησης για αυτά τα συμπτώματα. Ηπατική ανεπάρκεια που προκαλείται από κίρρωση, ηπατίτιδα και άλλες καταστάσεις, όπως ο αλκοολισμός, η χρήση ναρκωτικών ενδοφλεβίως ή ορισμένες κληρονομικές ασθένειες μπορεί να οδηγήσουν σε οίδημα στα κάτω άκρα και στην κοιλιακή κοιλότητα. Άλλα συνοδευτικά συμπτώματα περιλαμβάνουν τον ίκτερο, τις διασταλμένες φλέβες πάνω από τον ομφάλιο λώρο, σημάδια γρατσουνίσματος (λόγω εκτεταμένου κνησμού, γνωστή ως φαγούρα), διογκωμένο σπλήνα, αραχνοειδή αιμαγγειώματα, εγκεφαλοπάθεια, μώλωπες, οζώδες ήπαρ και ανωμαλίες στις δοκιμές λειτουργίας του ήπατος. Επίσης, τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη χορήγηση ορισμένων φαρμάκων πρέπει να εξαιρεθούν. Αυτά τα φάρμακα προάγουν την κατακράτηση υγρού στα άκρα, όπως, συμβαίνει με τα μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη, ορισμένα αντιυπερτασικά φάρμακα, τα κορτικοστεροειδή και τις ορμόνες κ.ά. Η οξεία υπερφόρτωση υγρών μπορεί να προκαλέσει οίδημα σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια. Αυτά τα άτομα είναι γνωστό ότι έχουν νεφρική ανεπάρκεια και είτε έχουν πιει πάρα πολλά υγρά είτε έχουν καθυστερήσει την αιμοκάθαρσή τους. Επιπλέον, όταν ο μεταστατικός καρκίνος εξαπλώνεται στους πνεύμονες ή την κοιλιά, προκαλεί συλλογές και συσσώρευση υγρών λόγω απόφραξης των λεμφικών αγγείων και φλεβών, καθώς και ορώδους εξίδρωσης. 
    • Πρωτεϊνουρία: Η απώλεια πρωτεϊνών από τα ούρα προκαλείται από πολλούς παθολογικούς παράγοντες και η μόλυνση από αυτούς τους παράγοντες πρέπει να αποκλειστεί πριν να είναι βέβαιο ότι ένα άτομο έχει νεφρωσικό σύνδρομο. Το πολλαπλούν μυέλωμα μπορεί να προκαλέσει μια πρωτεϊνουρία που δεν συνοδεύεται από υπολευκωματιναιμία, η οποία είναι σημαντική βοήθεια για τη διαφορική διάγνωση. Άλλες πιθανές αιτίες πρωτεϊνουρίας περιλαμβάνουν την ασθένεια, την απώλεια βάρους ή τον πόνο στα οστά. Στον σακχαρώδη διαβήτη υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των αυξήσεων των επιπέδων γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης και της εμφάνισης πρωτεϊνουρίας. Άλλες αιτίες είναι η αμυλοείδωση και ορισμένες άλλες αλλεργικές και μολυσματικές ασθένειες.

    1 mfZ56zNx6o2w4PiyL34geA

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η θεραπεία του νεφρωσικού συνδρόμου μπορεί να είναι συμπτωματική ή πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα τους τραυματισμούς που προκαλούνται στα νεφρά.

    Συμπτωματική θεραπεία

    Ο στόχος αυτής της θεραπείας είναι η αντιμετώπιση των ανισορροπιών που προκαλούνται από την ασθένεια: οίδημα, υπολευκωματιναιμία, υπερλιπιδαιμία, υπερπηκτικότητα και μολυσματικές επιπλοκές.

    -Οίδημα: 

    Η αντιμετώπιση του οιδήματος είναι ο πρωταρχικός στόχος της θεραπείας του νεφρωσικού συνδρόμου.

    Πραγματοποιείται μέσω του συνδυασμού ορισμένων συστάσεων:

    • Ανάπαυση: ανάλογα με τη σοβαρότητα του οιδήματος και λαμβάνοντας υπόψη τον κίνδυνο θρόμβωσης που προκαλείται από την παρατεταμένη ανάπαυση στο κρεβάτι. 
    • Θεραπεία με διατροφή: Διατροφή βασισμένη σε μια δίαιτα με τη σωστή πρόσληψη ενέργειας και ισορροπία πρωτεϊνών που θα χρησιμοποιηθούν σε διαδικασίες σύνθεσης και όχι ως πηγή θερμίδων. Συνιστάται, συνήθως, συνολικά 35 kcal / kg σωματικού βάρους / ημέρα. Αυτή η δίαιτα πρέπει, επίσης, να συμμορφώνεται με δύο ακόμη απαιτήσεις: η πρώτη είναι να μην καταναλώνεται περισσότερο από 1 g πρωτεΐνης / kg σωματικού βάρους / ημέρα, καθώς μια μεγαλύτερη ποσότητα θα μπορούσε να αυξήσει τον βαθμό πρωτεϊνουρίας και να προκαλέσει αρνητική ισορροπία αζώτου. Συνήθως, συνιστάται στους ανθρώπους κομμάτια κρέατος, ψαριού και πουλερικών. Η δεύτερη κατευθυντήρια γραμμή απαιτεί ότι η ποσότητα νερού που καταναλώνεται δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από το επίπεδο της διούρησης. Για να διευκολυνθεί αυτό, η κατανάλωση αλατιού πρέπει, επίσης, να ελέγχεται, καθώς, συμβάλλει στην κατακράτηση νερού. Συνιστάται να περιορίσετε την πρόσληψη νατρίου σε 1 ή 2 g / ημέρα, πράγμα που σημαίνει ότι το αλάτι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα και θα πρέπει, επίσης, να αποφεύγετε τα αλμυρά τρόφιμα. Τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε νάτριο περιλαμβάνουν μείγματα καρυκευμάτων, κονσέρβες, σούπες, κονσερβοποιημένα λαχανικά που περιέχουν αλάτι, κρέατα, όπως γαλοπούλα, ζαμπόν, σαλάμι, επεξεργασμένα τρόφιμα, fast food, σάλτσα σόγιας, κέτσαπ και σάλτσες σαλάτας. Στις ετικέτες τροφίμων αναγράφονται τα χιλιοστόγραμμα νατρίου ανά μερίδα. Το νάτριο πρέπει να είναι μικρότερο ή ίσο με τις θερμίδες ανά μερίδα. Να χρησιμοποιείτε καλύτερα ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι.
    • Φάρμακα: Η φαρμακολογική θεραπεία του οιδήματος βασίζεται σε διουρητικά φάρμακα (ειδικά διουρητικά αγκύλης, όπως η φουροσεμίδη). Σε σοβαρές περιπτώσεις οιδήματος (ή σε περιπτώσεις με  επιπτώσεις, όπως οίδημα του οσχέου, πρωκτού ή της ουρήθρας) ή σε άτομα με σοβαρές λοιμώξεις (όπως, σήψη ή υπεζωκοτική συλλογή), τα διουρητικά μπορούν να χορηγηθούν ενδοφλεβίως. Αυτό συμβαίνει όταν ο κίνδυνος από την αύξηση των υγρών θεωρείται μεγαλύτερος από τον κίνδυνο σοβαρής υποογκαιμίας, η οποία μπορεί να προκληθεί από την ισχυρή διουρητική δράση της ενδοφλέβιας θεραπείας. Να ελέγχετε, συχνά, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη. Χρησιμοποιείται διάλυμα 25% λευκωματίνης που χορηγείται μόνο για 4 ώρες προκειμένου να αποφευχθεί το πνευμονικό οίδημα. Τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη αναλύονται ξανά: εάν η τιμή του αιματοκρίτη είναι μικρότερη από την αρχική τιμή (είναι σημείο σωστής επέκτασης), τα διουρητικά χορηγούνται για τουλάχιστον 30 λεπτά. Εάν το επίπεδο του αιματοκρίτη είναι μεγαλύτερο από το αρχικό, αυτό αποτελεί αντένδειξη για τη χρήση διουρητικών, καθώς, θα αυξάνουν την εν λόγω τιμή. Μπορεί να είναι απαραίτητο να δοθεί σε ένα άτομο κάλιο ή να απαιτείται αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες εάν το διουρητικό φάρμακο προκαλεί υποκαλιαιμία, ως παρενέργεια.

    -Υπολευκωματιναιμία: 

    Αντιμετωπίζεται με τη θεραπεία διατροφής που περιγράφεται ως θεραπεία για το οίδημα. Περιλαμβάνει μέτρια πρόσληψη τροφών πλούσιων σε ζωικές πρωτεΐνες. 

    -Υπερλιπιδαιμία:

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα της πάθησης, μπορεί να αντιμετωπιστεί με υπολιπιδαιμική δίαιτα. Η κατάποση χοληστερόλης θα πρέπει να είναι μικρότερη από 300 mg / ημέρα, και απαιτούνται τρόφιμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λίπη. Αποφύγετε τα κορεσμένα λίπη, όπως το βούτυρο, το τυρί, τα τηγανητά τρόφιμα, τα λιπαρά κομμάτια κόκκινου κρέατος και το δέρμα των πουλερικών. Αυξήστε την πρόσληψη ακόρεστου λίπους, όπως ελαιόλαδο, έλαιο canola, φυστικοβούτυρο, αβοκάντο, ψάρι και ξηρούς καρπούς. 

    -Θρομβοφιλία:

    Η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (LMWH) μπορεί να είναι κατάλληλη για χρήση ως προφυλακτικό σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε ασυμπτωματικά άτομα που δεν έχουν ιστορικό πάθησης από θρομβοεμβολισμό. Όταν η θρομβοφιλία είναι τέτοια που οδηγεί στο σχηματισμό θρόμβων αίματος, η ηπαρίνη χορηγείται για τουλάχιστον 5 ημέρες μαζί με από του στόματος αντιπηκτικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και εάν ο χρόνος προθρομβίνης βρίσκεται εντός του θεραπευτικού εύρους του (μεταξύ 2 και 3), ενδέχεται να είναι δυνατή η αναστολή της LMWH διατηρώντας παράλληλα τα αντιπηκτικά από το στόμα για τουλάχιστον 6 μήνες.

    -Λοιμώδεις επιπλοκές:

    Μπορεί να ληφθούν αντιβακτηριακά φάρμακα σύμφωνα με το μολυσματικό παράγοντα.

    Εκτός από αυτές τις βασικές ανισορροπίες, η βιταμίνη D και το ασβέστιο λαμβάνονται, επίσης, από το στόμα σε περίπτωση που η ανεπάρκεια της βιταμίνης D προκαλεί σοβαρή υποκαλιαιμία. Αυτή η θεραπεία έχει ως στόχο την αποκατάσταση των φυσιολογικών επιπέδων ασβεστίου στο άτομο. 

    -Επίτευξη καλύτερου ελέγχου επιπέδων γλυκόζης στο αίμα εάν το άτομο είναι διαβητικό.

    -Έλεγχος της αρτηριακής πίεσης:

    Οι αναστολείς ACE είναι το φάρμακο επιλογής. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μείωσης της αρτηριακής πίεσης, έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν την απώλεια πρωτεΐνης.

    Βλάβη στα νεφρά

    Η θεραπεία της βλάβης των νεφρών μπορεί να αντιστρέψει ή να καθυστερήσει την εξέλιξη της νόσου.

    Η νεφρική βλάβη αντιμετωπίζεται με συνταγογράφηση φαρμάκων:

    Κορτικοστερεοειδή: το αποτέλεσμα είναι η μείωση της πρωτεϊνουρίας και ο κίνδυνος μόλυνσης καθώς και η επίλυση του οιδήματος. Η πρεδνιζόνη συνταγογραφείται, συνήθως, σε δόση 60 mg/m2 της επιφάνειας του σώματος/ημέρα σε μια πρώτη θεραπεία για 4-8 εβδομάδες. Μετά από αυτήν την περίοδο η δόση μειώνεται στα 40 mg/m2 για άλλες 4 εβδομάδες. Τα άτομα με υποτροπή ή τα παιδιά λαμβάνουν πρεδνιζολόνη 2 mg/kg/ημέρα έως ότου τα ούρα γίνουν αρνητικά για την πρωτεΐνη. Στη συνέχεια, 1,5 mg/kg/ημέρα για 4 εβδομάδες.

    Συχνές υποτροπές αντιμετωπίζονται με: κυκλοφωσφαμίδη ή μουστάρδα αζώτου (μεχλωραιθαμίνη) ή κυκλοσπορίνη ή λεβαμιζόλη.

    Οι άνθρωποι μπορούν να ανταποκριθούν στην πρεδνιζόνη με διάφορους τρόπους:

    • Άτομα με ευαίσθησία στα κορτικοστεεροειδή ή πρώιμη ανταπόκριση στα στερεοειδή: το άτομο ανταποκρίνεται στα κορτικοστερεοειδή τις πρώτες 8 εβδομάδες θεραπείας. Αυτό αποδεικνύεται από την έντονη διούρηση και την εξαφάνιση οιδημάτων, καθώς και από αρνητικό τεστ για πρωτεϊνουρία σε τρία δείγματα ούρων που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια της νύχτας.
    • Άτομα με ανθεκτικότητα στα κορτικοστερεοειδή ή καθυστερημένη ανταπόκριση στα στερεοειδή: η πρωτεϊνουρία επιμένει μετά τη θεραπεία των 8 εβδομάδων. Η έλλειψη ανταπόκρισης είναι ενδεικτική της σοβαρότητας της σπειραματικής βλάβης, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια.
    • Άτομα με δυσανεξία στα κορτικοστερεοειδή: εμφανίζονται επιπλοκές, όπως, η υπέρταση και κερδίζουν πολύ βάρος και μπορούν να αναπτύξουν άσηπτη ή αγγειακή νέκρωση του ισχίου ή του γόνατος, καταρράκτη και θρόμβωση ή / και εμβολές.
    • Άτομα εξαρτώμενα από τα κορτικοστερεοειδή: πρωτεϊνουρία εμφανίζεται όταν η δόση του κορτικοστερεοειδούς μειώνεται ή υπάρχει υποτροπή τις δύο πρώτες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.

    Ο έλεγχος ευαισθησίας in vitro στα γλυκοκορτικοειδή, με την επίδρασή τους στα μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του ατόμου σχετίζεται με τον αριθμό των  μη βέλτιστων κλινικών αποκρίσεων: τα πιο ευαίσθητα άτομα in vitro έχουν μεγαλύτερη εξάρτηση από τα κορτικοειδή, ενώ στα πιο ανθεκτικά άτομα vitro τα κορτικοειδή είναι αναποτελεσματική θεραπεία. 

    Ανοσοκατασταλτικά (κυκλοφωσφαμίδη): ενδείκνυται μόνο σε επαναλαμβανόμενο νεφρωσικό σύνδρομο σε άτομα που εξαρτώνται από τα κορτικοστεροειδή ή σε δυσανεξία στα κορτικοστερεοειδή. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις, η πρωτεϊνουρία πρέπει να διορθωθεί πριν ξεκινήσει η θεραπεία με τον ανοσοκατασταλτικό, με παρατεταμένη θεραπεία με πρεδνιζόνη. Η αναστολή της πρωτεϊνουρίας δείχνει την ακριβή στιγμή κατά την οποία μπορεί να ξεκινήσει η θεραπεία με κυκλοφωσφαμίδη. Η θεραπεία συνεχίζεται για 8 εβδομάδες σε δόση 3 mg/kg/ημέρα, η ανοσοκαταστολή σταματά μετά από αυτήν την περίοδο. Για να μπορέσει να ξεκινήσει αυτή τη θεραπεία, το άτομο δεν πρέπει να πάσχει από ουδετεροπενία, ούτε αναιμία, κάτι που θα προκαλούσε περαιτέρω επιπλοκές. Η κυκλοφωσφαμίδη έχει πολλές παρενέργειες και η πιο ήπια είναι η αλωπεκία. Πραγματοποιούνται πλήρεις εξετάσεις μέτρησης αίματος κατά τη διάρκεια της θεραπείας προκειμένου να φανεί πιθανή μόλυνση.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η πρόγνωση για το νεφρωσικό σύνδρομο υπό θεραπεία είναι γενικά καλή, αν και αυτό εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία, την ηλικία του ατόμου και την ανταπόκρισή του στη θεραπεία. Συνήθως, είναι καλή στα παιδιά, επειδή η νόσος ελαχίστων αλλοιώσεων ανταποκρίνεται πολύ καλά στα στεροειδή και δεν προκαλεί χρόνια νεφρική ανεπάρκεια. Τυχόν υποτροπές που συμβαίνουν γίνονται λιγότερο συχνές με την πάροδο του χρόνου. Το αντίθετο συμβαίνει με τη σπειραματονεφρίτιδα, στην οποία ο νεφρός παθαίνει βλάβη εντός τριών ετών από την ανάπτυξη της νόσου, καθιστώντας απαραίτητη την αιμοκάθαρση και την επακόλουθη μεταμόσχευση νεφρού. Επιπλέον, τα παιδιά κάτω των 5 ετών έχουν γενικά μια φτωχή πρόγνωση, όπως και οι ενήλικες ηλικίας άνω των 30 ετών, καθώς έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο νεφρικής ανεπάρκειας. Άλλες αιτίες, όπως η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, συχνά, οδηγούν σε νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Παράγοντες που σχετίζονται με μια φτωχή πρόγνωση σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνουν τα επίπεδα πρωτεϊνουρίας, τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και τη νεφρική λειτουργία (GFR). Χωρίς θεραπεία, το νεφρωσικό σύνδρομο έχει πολύ κακή πρόγνωση, ιδιαίτερα η ταχέως εξελισσόμενη σπειραματονεφρίτιδα, η οποία οδηγεί σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια μετά από μερικούς μήνες.

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε ηλικία, αν και εμφανίζεται κυρίως σε ενήλικες με αναλογία ενηλίκων προς παιδιά από 26 έως 1. Το σύνδρομο παρουσιάζεται με διαφορετικούς τρόπους στις δύο ομάδες: η συχνότερη σπειραματοπάθεια στα παιδιά είναι η ασθένεια ελάχιστης αλλαγής (66% των περιπτώσεων), ακολουθούμενη από εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (8%) και μεσαγγειοκαχοειδή σπειραματονεφρίτιδα (6%). Στους ενήλικες η πιο συχνή ασθένεια είναι η μεσαγγειο-τριχοειδής σπειραματονεφρίτιδα (30-40%), ακολουθούμενη από εστιακή και τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (15-25%) και ασθένεια ελάχιστης αλλαγής (20%). Το τελευταίο συνήθως εμφανίζεται ως δευτερογενές και όχι πρωτογενές όπως συμβαίνει στα παιδιά. Η κύρια αιτία της είναι η διαβητική νεφροπάθεια. Παρουσιάζεται συνήθως σε ένα άτομο από τη δεκαετία του '40 ή του '50. Από τις περιπτώσεις σπειραματονεφρίτιδας περίπου 60% έως 80% είναι πρωτογενείς, ενώ οι υπόλοιπες είναι δευτερογενείς. Υπάρχουν επίσης διαφορές στην επιδημιολογία μεταξύ των δύο φύλων, η ασθένεια είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες με αναλογία 2 προς 1. Τα επιδημιολογικά δεδομένα αποκαλύπτουν επίσης πληροφορίες σχετικά με τον πιο συνηθισμένο τρόπο εμφάνισης συμπτωμάτων σε άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο: η αυθόρμητη ύφεση εμφανίζεται σε έως και 20% ή 30% των περιπτώσεων κατά το πρώτο έτος της ασθένειας. Ωστόσο, αυτή η βελτίωση δεν είναι οριστική καθώς περίπου 50% έως 60% των ατόμων με νεφρωτικό σύνδρομο πεθαίνουν ή / και αναπτύσσουν χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 6 έως 14 χρόνια μετά την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, μεταξύ 10% και 20% των ανθρώπων έχουν συνεχή επεισόδια ύφεσης και υποτροπών χωρίς να πεθάνουν ή να θέσουν σε κίνδυνο τα νεφρά τους. Οι κύριες αιτίες θανάτου είναι καρδιαγγειακά, ως αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του συνδρόμου και θρομβοεμβολικών ατυχημάτων.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών

    thumbnail

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Το σύνδρομο Fanconi

    Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Σπιρονολακτόνη

    Ασκίτης

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Α1 αντιθρυψίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Η θεραπεία για όλες τις κυτταρίτιδες

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Βαζοπρεσσίνη

    Καροτιναιμία

    Μήπως έχετε κατακράτηση υγρών;

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Σύφιλη

    Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα

    Ασβέστιο

    Πνευμονική εμβολή

    Λέμφωμα Hodgkin

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική ούρων

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα

    Ολικά λευκώματα αίματος

    Αλδοστερόνη

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    α2- μακροσφαιρίνη

    Νόσος του Crohn

    Ποιοι πρέπει να κάνουν το εμβόλιο πνευμονιόκοκκου

    Εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο στα παιδιά

    Ανοσοανεπάρκεια

    Δηλητηρίαση από υδράργυρο

    www.emedi.gr

     

  • Νευρίτιδα

    Νευρίτιδα είναι η φλεγμονή ενός ή πολλών νεύρων

    ΝΕΥΡΙΤΙΔΑ

    Εκφύλιση των περιφερικών νεύρων.

    Χαρακτηριστικά:

    • Ύπουλη εισβολή
    • Μυϊκή αδυναμία με απώλεια της αισθητικότητας
    • Μυϊκή ατροφία
    • Ελαττωμένα τενόντια αντανακλαστικά
    • Παραισθησίες
    • Υπερευαισθησίες των χεριών και των ποδιών

    Η νευρίτιδα είναι φλεγμονή ενός νεύρου ή η γενική φλεγμονή του περιφερικού νευρικού συστήματος.

    Η φλεγμονή, και συχνά ταυτόχρονη απομυελίνωση, προκαλεί μειωμένη αγωγή των νευρικών σημάτων και οδηγεί σε εκτροπή της νευρικής λειτουργίας.

    Η νευρίτιδα συχνά συνδυάζεται με νευροπάθεια, που είναι ένας ευρύτερος όρος που περιγράφει οποιαδήποτε ασθένεια επηρεάζει το περιφερικό νευρικό σύστημα.

    Ωστόσο, οι νευροπάθειες μπορεί να οφείλονται είτε σε φλεγμονώδεις είτε σε μη φλεγμονώδεις αιτίες και ο όρος περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή βλάβης, εκφυλισμού ή δυσλειτουργίας του νευρικού συστήματος, ενώ η νευρίτιδα αναφέρεται συγκεκριμένα στη φλεγμονώδη διαδικασία. 

    Καθώς, η φλεγμονή είναι μια συχνή αντίδραση στη βιολογική προσβολή, πολλές παθήσεις μπορεί να εμφανιστούν με χαρακτηριστικά νευρίτιδας. 

    Συχνές αιτίες είναι οι αυτοάνοσες ασθένειες, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η  λοίμωξη, είτε βακτηριακή, όπως λέπρα, είτε ιογενής, όπως η ανεμοβλογιά και ο έρπητας ζωστήρας. Άλλες αιτίες είναι οι μεταμολυσματικές ανοσολογικές αντιδράσεις, όπως το σύνδρομο Guillain-Barré, ή μια απόκριση σε σωματικό τραυματισμό. Ενώ οποιοδήποτε νεύρο στο σώμα μπορεί να υποστεί φλεγμονή, συγκεκριμένες αιτιολογίες μπορεί κατά προτίμηση να επηρεάσουν συγκεκριμένα νεύρα. Η φύση των συμπτωμάτων εξαρτάται από τα συγκεκριμένα νεύρα που εμπλέκονται. Για παράδειγμα, η νευρίτιδα σε ένα αισθητήριο νεύρο μπορεί να προκαλέσει πόνο, παραισθησία (καρφίτσες και βελόνες), υπαισθησία (μούδιασμα) και αναισθησία και η νευρίτιδα σε ένα κινητικό νεύρο μπορεί να προκαλέσει πάρεση (αδυναμία), σπασμό, παράλυση ή μυϊκή απώλεια. Το ηλεκτρομυογράφημα επιδεικνύει επιβράδυνση του δυναμικού ενέργειας. Η θεραπεία της νευρίτιδας επικεντρώνεται στην απομάκρυνση ή τη θεραπεία οποιασδήποτε υποκινούμενης αιτίας φλεγμονής, ακολουθούμενη από υποστηρικτική φροντίδα και αντιφλεγμονώδεις ή ανοσοδιαμορφωτικές θεραπείες, καθώς και συμπτωματική αντιμετώπιση.

    neuritida 3

    ΑΙΤΙΕΣ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    • Λοιμώξεις

    Τόσο οι ενεργές λοιμώξεις όσο και οι μεταμολυσματικές αυτοάνοσες διαδικασίες προκαλούν νευρίτιδα. Η ταχεία αναγνώριση μιας μολυσματικής αιτίας νευρίτιδας υπαγορεύει τη θεραπευτική προσέγγιση και συχνά έχει πολύ πιο θετική μακροπρόθεσμη πρόγνωση από άλλες αιτιολογίες. Βακτηριακές, ιογενείς και σπειροχαιτικές λοιμώξεις έχουν συσχετιστεί με φλεγμονώδεις νευρικές αποκρίσεις.

    Μερικοί από τους βακτηριακούς παράγοντες που σχετίζονται περισσότερο με τη νευρίτιδα είναι η λέπρα, η νόσος Lyme και η διφθερίτιδα.

    Οι ιογενείς αιτίες της νευρίτιδας περιλαμβάνουν τον ιό του απλού έρπητα, τον ιό της ανεμοβλογιάς και τον HIV. 

    Η λέπρα χαρακτηρίζεται, συχνά, από άμεση νευρική λοίμωξη από τον αιτιολογικό οργανισμό, mycobacterium leprae. Η λέπρα παρουσιάζει μια ετερογενή κλινική εικόνα που υπαγορεύεται από βακτηριακό τίτλο και ενδογενή αντίσταση του ξενιστή. Η φυματιώδης λέπρα, που παρατηρείται σε περιπτώσεις όπου η ανοσία του ξενιστή είναι υψηλή, δε σχετίζεται, συνήθως, με νευρίτιδα. Παρουσιάζεται με μικρό αριθμό ανώδυνων πλακών του δέρματος με λίγους βακίλους, αποτέλεσμα μιας κοκκιωματώδους διαδικασίας που καταστρέφει τα δερματικά νεύρα. Η λεμφική λέπρα, που παρατηρείται όταν ο ξενιστής δεν έχει αντίσταση στον οργανισμό, παρουσιάζει εκτεταμένες δερματικές αλλοιώσεις και αισθητά διευρυμένα νεύρα. Η εμπλοκή των ασθενειών σε αυτή τη μορφή λέπρας εξελίσσεται χαρακτηριστικά από ψυχρότερες περιοχές του σώματος, όπως η άκρη της μύτης και των λοβών του αυτιού, προς θερμότερες περιοχές του σώματος με αποτέλεσμα την εκτεταμένη απώλεια αίσθησης και καταστροφικές δερματικές βλάβες. Η ταχεία θεραπεία είναι ένα κρίσιμο συστατικό της φροντίδας σε ασθενείς που πάσχουν από λέπρα. Η καθυστερημένη φροντίδα οδηγεί σε μόνιμη απώλεια αίσθησης και βλάβη των ιστών. 

    Η νόσος του Lyme, που προκαλείται από τη σπιροχαίτη Borrelia burgdorferi, είναι μια ασθένεια που προκαλείται από τσιμπούρια με περιφερικές και κεντρικές νευρολογικές εκδηλώσεις. Το πρώτο στάδιο της νόσου του Lyme παρουσιάζεται συχνά με παθογνωμονικό εξάνθημα «μάτι ταύρου», μεταναστευτικό ερύθημα, καθώς και πυρετό, αδιαθεσία και αρθραλγίες. Περίπου το 15% των ασθενών που δεν έχουν υποβληθεί σε θεραπεία θα αναπτύξουν νευρολογικές εκδηλώσεις, οι οποίες χαρακτηρίζονται κλασικά από κρανιακή νευροπάθεια και λεμφοκυτταρική μηνιγγίτιδα. Η φλεγμονή των νεύρων που παρατηρείται στη νευρολογική νόσο σχετίζεται με λεμφοκυτταρική διήθηση, χωρίς ενδείξεις άμεσης μόλυνσης των περιφερικών νεύρων. Αν και είναι, συνήθως, αυτοπεριοριζόμενη, η θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επιταχύνει την επίλυση των συμπτωμάτων. 

    Η διφθερίτιδα, μια κάποτε συχνή παιδική αναπνευστική λοίμωξη, παράγει μια νευροτοξίνη που μπορεί να οδηγήσει σε διφασική νευροπάθεια. Αυτή η νευροπάθεια ξεκινά με παράλυση και μούδιασμα της μαλακής υπερώας και του φάρυγγα, καθώς και αδυναμία των βολβών των ματιών, αρκετές ημέρες έως εβδομάδες μετά την αρχική λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, ακολουθούμενη από μια ανοδική παράπλευρη παράλυση που προκαλείται από οξεία φλεγμονώδη απομυελινωτική νευροπάθεια μετά από αρκετές ακόμη εβδομάδες. Ενώ, τα αντιβιοτικά είναι αποτελεσματικά στην εξάλειψη του βακτηρίου, τα νευρολογικά επακόλουθα της μόλυνσης πρέπει να αντιμετωπίζονται με αντιτοξίνη διφθερίτιδας. 

    Ο ιός του απλού έρπητα είναι ένας κοινός ιός που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση στα νευρωνικά γάγγλια μεταξύ των ενεργών λοιμώξεων. Ο HSV-1 ευρίσκεται, συνήθως, στα γάγγλια των κρανιακών νεύρων, ιδιαίτερα στα γάγγλια των τριδύμων νεύρων και μπορεί να προκαλέσει επώδυνες νευραλγίες κατά τη διάρκεια ενεργών περιόδων. Έχει, επίσης, συσχετιστεί με την παράλυση του Bell και την αιθουσαία νευρίτιδα. Ο HSV-2 συχνά βρίσκεται εντός των οσφυϊκών γαγγλίων και σχετίζεται με ριζοπάθειες κατά τη διάρκεια της ενεργού λοίμωξης. Η επανενεργοποίηση του έρπητα αντιμετωπίζεται συχνά με ασυκλοβίρη, αν και τα αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητά της στον έλεγχο της περιφερικής νευρολογικής εκδήλωσης της νόσου δεν υπάρχουν. Ο ιός της Varicella zoster, η αιτία της ανεμοβλογιάς, μπορεί να βρεθεί αδρανής σε όλο το νευρικό σύστημα μετά από μια αρχική λοίμωξη. Η επανενεργοποίηση του ιού προκαλεί έρπητα ζωστήρα, και παρατηρείται σε κατανομή νεύρου που αντιστοιχεί στο γάγγλιο στο οποίο κατοικούσε ο λανθάνων ιός. Αφού υποχωρήσει το ερπητικό εξάνθημα, μια επιπρόσθετη περίοδος μεθερπητικής νευραλγίας μπορεί να παραμείνει για εβδομάδες έως μήνες. Τα αντιιικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένης της ασυκλοβίρης, είναι αποτελεσματικά στον έλεγχο της επανενεργοποίησης του ιού. Η αντιμετώπιση της επακόλουθης μεθερπητικής νευραλγίας απαιτεί, συχνά, περαιτέρω αντιμετώπιση με γκαμπαπεντίνη, αμιτριπτυλίνη, καρβαμαζεπίνη ή τοπική λιδοκαΐνη. 

    Ο ιός HIV συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα νευρολογικών εκδηλώσεων, τόσο κατά την οξεία λοίμωξη όσο και κατά την εξέλιξη της νόσου. Κατά τη διάρκεια οξείας λοίμωξης έχουν αναφερθεί τόσο άμεση περιφερική νευρική εμπλοκή, συνηθέστερα, διμερής παράλυση του προσώπου, όσο και οξεία φλεγμονώδης απομυελινωτική πολυνευροπάθεια (σύνδρομο Guillian-Barré). Καθώς, εξελίσσεται η διαδικασία της νόσου, το σύνδρομο διάχυτης διηθητικής λεμφοκυττάρωσης μπορεί να περιλαμβάνει λεμφοκυτταρική φλεγμονή των περιφερικών νεύρων που οδηγεί σε μια επώδυνη συμμετρική πολυνευροπάθεια. Η ανοσολογική δυσλειτουργία κατά τη διάρκεια της λοίμωξης μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια ή επαγόμενη από αγγειίτιδα, μια λεμφοκυτταρική φλεγμονή των περιφερικών νεύρων που οδηγεί σε μια επώδυνη συμμετρική πολυνευροπάθεια. Η ανοσολογική δυσλειτουργία κατά τη διάρκεια της μόλυνσης μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια ή επαγόμενη από αγγειίτιδα επιπλεγμένη μονονευρίτιδα. Ο εντοπισμός της σχετιζόμενης με τον HIV νευροπάθειας συγχέεται με τη νευροτοξική φύση πολλών από τα αντιρετροϊκά που χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της νόσου, κατά γενικό κανόνα η σχετιζόμενη με τον HIV νευροπάθεια θα βελτιωθεί με τη συνεχιζόμενη αντιρετροϊκή θεραπεία, ενώ η φαρμακευτική σχετιζόμενη νευροπάθεια θα επιδεινωθεί. 

    • Αυτοάνοσα Νοσήματα

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας και η οπτική νευρομυελίτιδα είναι αυτοάνοσες ασθένειες οι οποίες και οι δύο συχνά εμφανίζονται με οπτική νευρίτιδα, μια φλεγμονώδη απομυελινωτική νευροπάθεια του οπτικού νεύρου.

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια ασθένεια άγνωστης αιτιολογίας, η οποία χαρακτηρίζεται από νευρολογικές βλάβες που «διαδίδονται στο χρόνο και στο χώρο».

    Η οπτική νευρομυελίτιδα, που κάποτε θεωρήθηκε υποτύπος της σκλήρυνσης κατά πλάκας, χαρακτηρίζεται από αντισώματα IgG που συνδέονται επιλεκτικά με την ακουαρίνη-4.  Η οπτική νευρίτιδα σχετίζεται με απώλεια της όρασης. Συχνά, αρχικά, χαρακτηρίζεται από ένα ελάττωμα της αντίληψης του χρώματος (δυσχρωματοψία) που ακολουθείται από θόλωση της όρασης και απώλεια οξύτητας. Η οπτική νευρίτιδα συσχετίζεται, επίσης, συχνά, με τον περιοδικό πόνο και άλλες οπτικές διαταραχές. Η θεραπεία της οξείας οπτικής νευρίτιδας περιλαμβάνει κορτικοστεροειδή, πλασμαφαίρεση και ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνες.

    Το σύνδρομο Guillian-Barré είναι μια κατηγορία οξείας πολυνευροπάθειας που παρουσιάζεται με χαλαρή παράλυση, οξεία φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια, οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, οξεία αταξία και σύνδρομο Miller-Fisher. Αυτές οι διαταραχές είναι μεταμολυσματικά σύνδρομα στα οποία τα συμπτώματα εμφανίζονται, συχνά, αρκετές εβδομάδες μετά την επίλυση μιας οξείας λοίμωξης, συνήθως, ανώτερης αναπνευστικής λοίμωξης ή γαστρεντερίτιδας, λόγω μοριακής μίμησης μεταξύ περιφερικού νεύρου και μικροβιακών αντιγόνων. Η οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, που αντιπροσωπεύει τη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων Guillian-Barré, κλασικά παρουσιάζει μια οξεία έναρξη με ανοδική παράλυση που ξεκινά στα άκρα άκρα. Αυτή η παράλυση μπορεί να προχωρήσει γρήγορα κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών και να οδηγήσει σε αναπνευστική ανεπάρκεια που απαιτεί διασωλήνωση. Τα συμπτώματα, συνήθως, θα επιλυθούν αυτόματα μετά από αρκετές εβδομάδες. Έτσι, η θεραπεία του συνδρόμου Guillian-Barré βασίζεται σε υποστηρικτική φροντίδα για τη διαχείριση του αερισμού και της σίτισης, έως ότου υποχωρήσουν τα συμπτώματα. Η επιπρόσθετη παρέμβαση με πλασμαφαίρεση και ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη έχει αποδειχθεί ότι αυξάνουν τα ποσοστά ανάκαμψης.

     Η χρόνια φλεγμονώδης απομυελινωτική πολυνευροπάθεια είναι μια φλεγμονώδης νευροπάθεια, η οποία ενώ είναι παθοφυσιολογικά παρόμοια με την οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, εξελίσσεται σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αλλά εμφανίζει την ίδια εικόνα σε ορολογικές, ηλεκτροδιαγνωστικές μελέτες και στην εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Η θεραπεία γίνεται με κορτικοστεροειδή, με ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη ή πλασμαφαίρεση έως ότου τα συμπτώματα ανταποκριθούν. 

    • Παρανεοπλαστικά σύνδρομα

    Αρκετές διαφορετικές κακοήθειες, ιδιαίτερα ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα Hodgkin, συνδέονται με παρανεοπλασματική νευρίτιδα. Αυτή η καρκινοματώδης πολυνευροπάθεια συνδέεται με την παρουσία αντισωμάτων κατά αντιγόνων των όγκων, τα οποία τα αναγνωρίζουν και συνδέονται τόσο στα κύτταρα όγκου όσο και στους νευρώνες του περιφερικού νευρικού συστήματος. Αυτό το παρανεοπλασματικό σύνδρομο μπορεί να εμφανιστεί είτε ως αισθητηριακή νευροπάθεια, που επηρεάζει, κυρίως, το γάγγλιο της ραχιαίας ρίζας, με αποτέλεσμα προοδευτική αισθητική απώλεια που σχετίζεται με επώδυνες παραισθησίες των άνω άκρων, ή μικτή αισθητικοκινητική νευροπάθεια που χαρακτηρίζεται, επίσης, από προοδευτική αδυναμία. Η θεραπεία των παρανεοπλασματικών συνδρόμων στοχεύει στην εξάλειψη του καρκινικού ιστού με στεροειδή, πλασμαφαίρεση ή ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη κ.ά. 

    • Μεταβολικές διαταραχές

    Μεταβολικές διαταραχές και ανεπάρκειες σε ορισμένες βιταμίνες, ιδίως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σχετίζονται με φλεγμονώδη εκφυλισμό των περιφερικών νεύρων. Η ανεπάρκεια της βιταμίνης Β1, θειαμίνης, προκαλεί το beriberi που μπορεί να συσχετιστεί με μια επώδυνη αισθητήρια νευροπάθεια με μυϊκή αδυναμία και ατροφία. Η ανεπάρκεια νιασίνης, βιταμίνης Β3, προκαλεί πελλάγρα που μπορεί να εμφανιστεί με διάφορες περιφερικές νευροπάθειες εκτός από τις κερατοειδείς βλάβες του δέρματος. Η ανεπάρκεια βιταμίνης Β6, η ανεπάρκεια πυριδοξίνης, έχει συσχετιστεί με βλάβη των περιφερικών νεύρων τόσο σε περιπτώσεις ανεπάρκειας όσο και σε περίσσεια. Η ανεπάρκεια της βιταμίνης Β12 προκαλεί υποξεία συνδυασμένη εκφύλιση, μια ασθένεια που συνδέεται κλασικά με μια κεντρική απομυελινωτική διαδικασία. Ωστόσο, παρουσιάζεται, επίσης, με επώδυνη περιφερική νευροπάθεια. Η θεραπεία των ελλείψεων βιταμινών εστιάζεται στην αντικατάσταση των συγκεκριμένων ελλείψεων, η ανάκαμψη συχνά παρατείνεται και μερικές από τις βλάβες είναι, συχνά, μόνιμες. 

    • Τοξικές Ουσίες

    Πολλές κατηγορίες φαρμάκων έχουν τοξικές επιδράσεις στα περιφερικά νεύρα (οι ιατρογενείς νευροπάθειες είναι η πιο συχνή μορφή νευρίτιδας). Πολλές κατηγορίες φαρμάκων σχετίζονται με τοξικές επιδράσεις στα νεύρα: αντινεοπλασματικοί παράγοντες, αντιβιοτικά, χημικά ανοσοθεραπευτικά φάρμακα, στοχευμένες θεραπείες, ανοσοκατασταλτικά και καρδιακά φάρμακα. Η διαχείριση αυτών των νευροπαθειών απαιτεί διακοπή των φαρμάκων, αν και οι ασθενείς θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται συχνά για αρκετές εβδομάδες μετά τη διακοπή της χορήγησης των φαρμάκων. Και η ακτινοθεραπεία προκαλεί νευρίτιδα και νευροπάθεια.

    Σταματήστε να παίρνετε χημικά φάρμακα!!! Πολλά χημικά φάρμακα προκαλούν νευρίτιδα και νευροπάθειες.

    neuritida 2

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    Η ακριβής διάγνωση και χαρακτηρισμός μιας νευρίτιδας ξεκινά με μια ενδελεχή φυσική εξέταση για τον χαρακτηρισμό και τον εντοπισμό τυχόν συμπτωμάτων σε ένα συγκεκριμένο νεύρο ή κατανομή των νεύρων.

    Μια εξέταση θα αξιολογήσει την πορεία του χρόνου, την κατανομή και τη σοβαρότητα και τη δυσλειτουργία των νεύρων, καθώς και κατά πόσον η διαδικασία της νόσου περιλαμβάνει αισθητήρια, κινητικά ή και τα δύο νεύρα.

    Αφού, εντοπιστεί η βλάβη, ακολουθούνται συγκεκριμένες τεχνικές κατάλληλες για τα εμπλεκόμενα νεύρα.

    Θα πρέπει να πραγματοποιούνται εξετάσεις αίματος για την αξιολόγηση των επιπέδων γλυκόζης και Β12, μεταβολιτών, επιπρόσθετη μέτρηση συγκεκριμένων βιταμινών ή τοξινών ανάλογα με το ιστορικό και τη φυσική εξέταση.

    Οι ιατρικές εξετάσεις που είναι συχνά χρήσιμες:

    • βιοψία νεύρου
    • μαγνητική τομογραφία
    • ηλεκτρομυογραφία
    • μελέτες αγωγιμότητας νεύρων
    • βρογχοσκόπηση
    • οσφυονωτιαία παρακέντηση

    Ωστόσο, η διάγνωση πολλών από τις διαταραχές που σχετίζονται με τη νευρίτιδα είναι κλινική και δε βασίζεται σε κάποιο συγκεκριμένο διαγνωστικό τεστ. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    • Υποστηρικτική
    • Φυσιοθεραπεία
    • Αναλγητικά
    • Αντιμετώπιση των συγκεκριμένων υποκειμένων διαταραχών, αν είναι δυνατόν
    • Συμπληρώματα διατροφής
    • Φάρμακα - αμιτριπτυλίνη, καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη (άνιση και απρόβλεπτη ανταπόκριση, βοηθούν μερικούς ασθενείς). Καλύτερα να μη δίνονται!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    neuritida 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερπητικές οφθαλμολογικές λοιμώξεις

    Η νευροτοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πελλάγρα

    Θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας με ιατρική κάνναβη

    Μυστικά για την καλύτερη θεραπεία στη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Θεραπεία ασθενειών με τα άλατα ιστών

    Νευροεμβιομηχανική

    Θειαμίνη

    Αρσενικό

    Υγεία του νευρικού συστήματος

    Σύφιλη

    Η διαβητική νευροπάθεια

    Σύνδρομο Korsakoff

    Οπτική νευρίτιδα

    Λέπρα

    Σκλήρυνση κατά πλάκας

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Επίσταξη ή ρινορραγία

    Η αιμορραγία από τη μύτη

    Η ρινορραγία, επίσης, γνωστή, ως επίσταξη είναι η αιμορραγία από τη μύτη. Το αίμα μπορεί, επίσης, να ρέει στο στομάχι και να προκαλεί ναυτία και έμετο. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να βγαίνει αίμα και από τα δύο ρουθούνια. Σπάνια η αιμορραγία μπορεί να είναι τόσο σημαντική που εμφανίζεται χαμηλή αρτηριακή πίεση.  Σπάνια το αίμα μπορεί να βγαίνει από τον οφθαλμικό αγωγό και από το μάτι.

    Οι παράγοντες κινδύνου για ρινορραγία είναι το τραύμα, όπως η τοποθέτηση του δακτύλου στη μύτη, τα αραιωτικά του αίματος ή αντιπηκτικά φάρμακα, η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο αλκοολισμός, οι εποχιακές αλλεργίες, ο ξηρός καιρός και τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή.

    Υπάρχουν δύο τύποι επίσταξης: η πρόσθια, η οποία είναι και η πιο συνηθισμένη και η οπίσθια, η οποία είναι λιγότερο συχνή, αλλά πιο σοβαρή. Οι πρόσθιες ρινορραγίες εμφανίζονται γενικά από το πλέγμα του Kiesselbach, ενώ οι οπίσθιες αιμορραγίες εμφανίζονται γενικά από τη ρινοϋπερώια αρτηρία. Η διάγνωση γίνεται με άμεση ρινοσκόπηση.

    Η πρόληψη γίνεται με τη χρήση ζελατίνας στη μύτη. Αρχικά η θεραπεία γίνεται γενικά με πίεση τουλάχιστον για πέντε λεπτά στο κάτω μισό της μύτης. Εάν αυτό δεν επαρκεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ρινική συσκευασία. Το τρανεξαμικό οξύ μπορεί, επίσης, να είναι χρήσιμο.  Εάν συνεχιστούν τα επεισόδια αιμορραγίας, συνιστάται ενδοσκόπηση. 

    Περίπου το 60% των ανθρώπων παθαίνει ρινορραγία σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Περίπου το 10% των ρινορραγιών είναι σοβαρές. Οι ρινορραγίες είναι σπάνια θανατηφόρες. Οι ρινορραγίες επηρεάζουν συχνότερα τα άτομα ηλικίας κάτω των 10 ετών και άνω των 50 ετών. 

    Ρινορραγία ή επίσταξη είναι η αιμορραγία από τους ρώθωνες, την κοιλότητα της ρινός ή το ρινοφάρυγγα

    • Πρόσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την πρόσθια ρινική κοιλότητα, συνήθως, τη χώρα του Little (πλέγμα του Kieselbach), στο ρινικό διάφραγμα, ακριβώς πριν από το οπίσθιο άκρο της ρινικής κόγχης
    • Οπίσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την οπίσθια ρινική κοιλότητα ή τον ρινοφάρυγγα συνήθως κάτω από το πίσω ήμισυ της κατώτερης ρινικής κόγχης ή την οροφή της ρινικής κοιλότητας

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πνεύμονες

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Άγνωστη

    Επικρατέστερη ηλικία: Κάτω από 10 και πάνω από 50 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Συνήθως, ρινική αιμορραγία, εν τούτοις αιτίες οπίσθιας αιμορραγίας μπορεί να είναι ασυμπτωματικές ή να παρουσιάζονται ως αιμόπτυση, ναυτία, αιματέμεση ή μέλαινα κένωση

    stk64048cor 56a6fcb95f9b58b7d0e5dd31

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Οι ρινορραγίες μπορεί να εμφανιστούν για διάφορους λόγους. Μερικές από τις πιο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν τραύμα μύτης, αμβλύ τραύμα (όπως ατύχημα με μηχανοκίνητο όχημα) ή εισαγωγή ξένου αντικειμένου (πιο πιθανό στα παιδιά). Η υγρασία, οι λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, η χρόνια ιγμορίτιδα, η ρινίτιδα ή περιβαλλοντικά ερεθιστικά μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και αραίωση του ιστού στη μύτη, οδηγώντας σε μεγαλύτερη πιθανότητα αιμορραγίας από τη μύτη. 

    Οι περισσότερες αιτίες αιμορραγίας της μύτης είναι αυτοπεριοριζόμενες και δεν απαιτούν ιατρική βοήθεια. Ωστόσο, εάν οι ρινορραγίες είναι επαναλαμβανόμενες ή δεν ανταποκρίνονται στις θεραπείες στο σπίτι, μπορεί να χρειαστεί να διερευνηθεί η υποκείμενη αιτία.

    Σπάνιες αιτίες ρινορραγίας

    Παθήσεις πηκτικότητας του αίματος

    Θρομβοκυτταροπενία (θρομβωτική θρομβοκυτταροπενική πορφύρα, ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα)

    Η νόσος του Von Willebrand

    Αιμορροφιλία

    Λευχαιμία

    HIV

    Χρόνια ηπατική νόσος - η κίρρωση προκαλεί ανεπάρκεια των παραγόντων II, VII, IX και X

    Διαιτητικοί λόγοι

    Διοξείδιο του θείου, E220 (ως συντηρητικό τροφίμων που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε κρασιά, αποξηραμένα φρούτα κ.λπ.)

    Θειώδη, ως συντηρητικά τροφίμων

    Τα σαλικυλικά απαντώνται φυσικά σε ορισμένα φρούτα και λαχανικά

    Φλεγμονώδη αίτια

    Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Φάρμακα

    Αντιπηκτικά (βαρφαρίνη, ηπαρίνη, ασπιρίνη κ.λπ.)

    Ναρκωτικά (ιδιαίτερα κοκαΐνη)

    Ρινικά σπρέι (ιδιαίτερα παρατεταμένη ή ακατάλληλη χρήση ρινικών στεροειδών)

    Νεοπλαστικά αίτια

    Καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων

    Αδενοειδές Κυστικό Καρκίνωμα

    Μελάνωμα

    Ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα

    Ρινοφαρυγγικό αγγειοϊίνωμα

    Τραυματικά αίτια

    Ανατομικές παραμορφώσεις (π.χ. septal spurs)

    Αμβλύ τραύμα (συνήθως ένα έντονο χτύπημα στο πρόσωπο, όπως μια γροθιά, μερικές φορές συνοδεύεται από ρινικό κάταγμα)

    Ξένα σώματα (όπως, δάχτυλο στη μύτη)

    Βαρότραυμα μεσαίου αυτιού (όπως, κατάβαση σε αεροσκάφος ή ανάβαση σε καταδύσεις)

    Κάταγμα ρινικού οστού

    Χειρουργικό τραύμα (π.χ. πλαστική και λειτουργική ενδοσκοπική χειρουργική κόλπων)

    Οι ρινικές αιμορραγίες μπορεί να οφείλονται σε κάταγμα των οστών του προσώπου, δηλαδή της γνάθου και των ζυγωματικών οστών.

    Αγγειακά αίτια

    Κληρονομική αιμορραγική τελαγγειεκτασία (νόσος Osler – Weber – Rendu)

    Αιμαγγείωμα

    Ανεύρυσμα της καρωτιδικής αρτηρίας

    • Ιδιοπαθής (η πιο συχνή)
    • Τραυματική/καθάρισμα μύτης (επίσταξη από καθαρισμό με το δάχτυλο), ξηρότητα, ξένο σώμα
    • Λοίμωξη - ανώτερου αναπνευστικού, οξεία/χρόνια ρινίτιδα, οξεία/χρόνια παραρρινοκολπίτιδα
    • Αγγειακές ανωμαλίες - σκληρυμένα αγγεία λόγω ηλικίας, κληρονομικές αιμορραγικές τηλεγγειεκτασίες, αρτηριοφλεβώδεις διαμαρτίες
    • Νεοπλασία
    • Υπέρταση (συνήθως, σε συνδυασμό με μία άλλη αιτία)
    • Διαταραχή πήξης - οικογενής (π.χ. αιμοφιλία), θεραπευτικό αποτέλεσμα ή παρενέργεια φαρμάκων, αιματολογική δυσκρασία, λευχαιμίες, θρομβοπενία ή διαταραχές αιμοπεταλίων
    • Διάτρηση διαφράγματος
    • Σκολίωση διαφράγματος (η μία πλευρά εκτίθεται περισσότερο στον ξηρό αέρα)
    • Αιμορραγία που προέρχεται από κάποιο παραρρίνιο κόλπο (τραύμα, όγκος)
    • Ενδομητρίωση (έκτοπο ενδομήτριο στο ρινικό βλεννογόνο)

    Παθοφυσιολογία Ρινορραγίας

    Ο ρινικός βλεννογόνος περιέχει πλούσια παροχή αίματος που μπορεί εύκολα να προκαλέσει αιμορραγία. Η ρήξη μπορεί να είναι αυτόματη ή να προκαλείται από τραύμα. Οι ρινορραγίες αναφέρονται σε έως και 60% του πληθυσμού με μέγιστα ποσοστά σε άτομα κάτω των δέκα ετών και άνω των 50 ετών και φαίνεται να εμφανίζονται σε άνδρες περισσότερο.  Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης (π.χ. λόγω υπέρτασης) τείνει να αυξάνει τη διάρκεια της αυτόματης επίσταξης. Τα αντιπηκτικά φάρμακα και οι διαταραχές της πήξης του αίματος μπορούν να προωθήσουν και να παρατείνουν την αιμορραγία. Η αυτόματη επίσταξη είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους καθώς ο ρινικός βλεννογόνος γίνεται ξηρός και λεπτός και η αρτηριακή πίεση τείνει να είναι υψηλότερη. Οι ηλικιωμένοι είναι, επίσης, πιο επιρρεπείς σε παρατεταμένες ρινορραγίες, καθώς τα αιμοφόρα αγγεία τους είναι λιγότερο ικανά να συστέλλονται και να ελέγχουν την αιμορραγία.

    Η συντριπτική πλειονότητα των ρινορραγιών συμβαίνει στο πρόσθιο (μπροστινό) μέρος της μύτης από το ρινικό διάφραγμα. Αυτή η περιοχή είναι πλούσια σε αιμοφόρα αγγεία (πλέγμα του Kiesselbach). Αυτή η περιοχή είναι, επίσης, γνωστή ως περιοχή Little. Η οπίσθια αιμορραγία, συνήθως, οφείλεται σε αιμορραγία από το πλέγμα του Woodruff, ένα φλεβικό πλέγμα που βρίσκεται στο οπίσθιο τμήμα. Οι οπίσθιες αιμορραγίες είναι συχνά παρατεταμένες και δύσκολα ελέγχονται. Μπορούν να σχετίζονται με αιμορραγία και από τα δύο ρουθούνια και με μεγαλύτερη ροή αίματος στο στόμα. 

    Μερικές φορές αίμα που ρέει από άλλες πηγές αιμορραγίας περνά μέσω της ρινικής κοιλότητας και εξέρχεται από τα ρουθούνια. Είναι λοιπόν αίμα που προέρχεται από τη μύτη, αλλά δεν είναι μια πραγματική ρινορραγία, δηλαδή δεν προέρχεται πραγματικά από τη ρινική κοιλότητα. Μια τέτοια αιμορραγία ονομάζεται «ψευδοεπίσταξη». Παράδειγμα είναι το αίμα από μέσω του αεραγωγού, που καταλήγει στη ρινική κοιλότητα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Η επίσταξη είναι ένα σύμπτωμα ή κλινικό σημείο νόσου και όχι νόσος καθ' εαυτή. Κάτω από το 10% οφείλονται σε νεόπλασμα ή διαταραχή πήξης

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Γενική αίματος και διασταύρωση για υπογκαιμικό σοκ ή αναιμία

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Όταν υπάρχουν ασυνήθεις αιτίες

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία κόλπων προσώπου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Σε ηληκιωμένους ασθενείς με οπίσθιες αιμορραγίες, γίνεται επιπωματισμός 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ανάνηψη αν ενδείκνυται
    • Ηρεμιστικά, αναλγητικά, αντιϋπερτασικά ή αντίδοτα αντιπηκτικών, όταν ενδείκνυται
    • Ο ασθενής πρέπει να είναι καθιστός αν είναι αιμοδυναμικά σταθερός
    • Προσπάθεια για εντοπισμό του σημείου αιμορραγίας με φως λυχνίας κεφαλής, αναρρόφηση αίματος, ρινικός διαστολέας. Καθαρίστε τη ρινική κοιλότητα με αναρρόφηση αίματος, αφαιρέστε τα πήγματα με λαβίδα, καθώς και τις βλεννώδεις εκκρίσεις. Αν η αιμορραγία έχει σταματήσει, σφουγγίσετε τις ύποπτες περιοχές με υγρό τολύπιο βαμβακιού για να αναγνωρίσετε το ακριβές σημείο. Διάχυτη ανάδυση αίματος, ή πολλαπλές εστίες υποδηλώνουν συστηματική αιτία. Σε περιπτώσεις οπίσθιας αιμορραγίας προσπαθήστε να ανιχνεύσετε εστίες στο θόλο ή στη βάση της ρινικής κοιλότητας επειδή κάθε μία έχει παροχή από διαφορετική αρτηρία (και αυτό θα είναι σημαντικό αν υπάρξει ανάγκη απολίνωσης της αρτηρίας)
    • Ο εντοπισμός του σημείου αιμορραγίας μπορεί να είναι δύσκολος, αν ο ασθενής έχει αμφοτερόπλευρη αιμορραγία. Συνήθως, όμως η εστία αιμορραγίας είναι μονόπλευρη, αλλά η ροή αίματος εμφανίζεται άμφω επειδή υπάρχει:

    1. Διάτρηση του διαφράγματος

    2. Απόφραξη της αιμορραγούσας περιοχής από έκκριμα, τη λαβίδα ή το υλικό επιπωματισμού ή

    3. Οπίσθια αιμορραγία και το αίμα έρχεται πίσω από το διάφραγμα με τη ροή να διχάζεται στους δύο ρώθωνες.

    Οδηγά σημεία για διάγνωση είναι η αναζήτηση της ακριβούς εστίας αιμορραγίας και η προσεκτική εξέταση με χρήση αναρρόφησης αίματος, φανού ΩΡΛ εξέτασης και ρινικού διαστολέα

    Πρόσθια αιμορραγία:

    • Τοποθετήστε το τολύπιο που πρηγουμένως έχει εμβαπτισθεί σε αγγειοσυσπαστική ουσία και σε τοπικό αναισθητικό, στην κοιλότητα και πιέστε το ρώθωνα για λίγα λεπτά να σταματήσετε την αιμορραγία με πίεση
    • Αφαιρέστε το τολύπιο και επισκοπείστε τα αγγεία. Καυτηριάστε το αγγείο με στυλεό νιτρικού αργύρου πιέζοντας έντονα για 30 δευτερόλεπτα
    • Εναλλακτικά χημικός καυτηριασμός που μπορεί να γίνει με επίθεση χάνδρας χρωμικού οξέος ή 25% τριχλωροοξρικού οξέος. Μεγαλύτερα αγγεία αποκρίνονται καλύτερα σε θερμικό καυτηριασμό ή διπολικό ηλεκτροκαυτηριασμό. Αποφύγετε διάχυτο καυτηριασμό μίας εκτεταμένης περιοχής
    • Αν ο καυτηριασμός είναι ανεπιτυχής εφαρμόστε δεύτερη δόση αναισθητικού και τοποθετήστε πρόσθιο επιπωματισμό με ταινία γάζας 1,25 x 1,75 cm εμποτισμένη σε βαζελίνη. Χρησιμοποιείστε οξύρρυγχες λαβίδες και ρινικό διαστολέα για να εισάγετε τη γάζα σε πτυχώσεις όσο πίσω είναι δυνατόν. Πιέστε κάθε στρώμα επάνω στο προηγούμενο ώστε τα πτυχωτά άκρα να αναδιπλώνονται εναλλάξ, πίσω και μπρος. Ένα μέσο μέγεθος ρινικής κοιλότητας θα χωρέσει το πλήρες μήκος της γάζας αν έχει τοποθετηθεί σωστά. Κλείστε το ρώθωνα με γάζα και κολλητική ταινία επιδέσμου

    Οπίσθια αιμορραγία:

    • Ο παραδοσιακός οπίσθιος επιπωματισμός που περιγράφεται σε βιβλία ΩΡΛ, έχει αντικατασταθεί από ποικίλα συστήματα πιεστικών ασκών. Εν τούτοις είναι πολύ αποτελεσματικά αν οι πιεστικοί ασκοί δεν επιτύχουν έλεγχο της αιμορραγίας 
    • Τα συστήματα πιεστικών ασκών περιλαμβάνουν ένα μεγάλο ασκό με ή χωρίς κεντρικό σωλήνα για αεραγωγό. Αυτά υπάρχουν συνήθως σε 3 εώς 4 μεγέθη και αριστερά ή δεξιά. 'Αλλα συστήματα διαθέτουν ένα μικρό πρόσθιο (10cm3) και ένα μεγαλύτερο οπίσθιο (30cm3) ασκό. Μετά τοπική αναισθησία ο σωλήνας τοποθετείται στον προσβεβλημένο ρώθωνα και εισάγεται στο ρινοφάρυγγα, όπως ένας ρινογαστρικός καθετήρας. Μετά γεμίζουμε τον οπίσθιο ασκό με αέρα ή νερό και τραβάμε προς τα εμπρός ώστε να πιέσουμε την οπίσθια περιοχή. Ακολούθως γεμίζουμε τον πρόσθιο ασκό. Μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος συνίσταται στη χρήση καθετήρα 10-14 Fr foley. Τοποθετήστε στο άκρο του foley από τον ρώθωνα στο ρινοφάρυγγα ή στον άνω οροφάρυγγα. Επισκοπήστε δια μέσου του στόματος, ότι βρίσκεται στον υποφάρυγγα. Γεμίστε τον ασκό με 7 cm3 εώς 15 cm3 αέρα. Τραβήξτε προς τα εμπρός μέχρις ότου ο ασκός ενσφηνωθεί  στο οπίσθιο στόμιο. Ένας βοηθός συνεχίζει να τραβάει ελαφρά τον καθετήρα ενώ εσείς τον τοποθετείτε στην μεσότητα του πλάγιου τοιχώματος της ρινικής κοιλότητας. Εισάγετε τον πρόσθιο επιπωματισμό όπως περιγράφηκε ανωτέρω. Διατηρείστε το τράβηγμα του καθετήρα και τεντώστε τον ελαφρά. Τοποθετήστε έλασμα στον καθετήρα κατά μήκος της ρινικής χοάνης κάθετο προς τον πρόσθιο επιπωματισμό, ώστε η ελαστικότητα του καθετήρα να πιέζει τον ασκό προς τις γάζες. Προστατέψτε το δέρμα του προσώπου από την πίεση χρησιμοποιώντας μία γάζα 2 x 2. Στερεώστε το υπόλοιπο του καθετήρα πίσω από το αυτί.

    Ανθεκτική αιμορραγία:

    • Μερικές φορές απαιτείται αμφοτερόπλευρος επιπωματισμός 
    • Η αιμορραγία της οροφής του ρινοφάρυγγος μπορεί να ελεγχθεί με σύστημα διπλού ασκού με προσθήκη πρόσθιου επιπωματισμού που τοποθετείται πάνω από τον πρόσθιο ασκό. Έτσι, η πλήρωση του ασκού ωθεί το πώμα να πιέσει την οροφή
    • Ανθεκτική αιμορραγία θα απαιτήσει χειρουργική απολίνωση αρτηρίας (σε ιδανική περίπτωση μετά άμεση πτική αναγνώριση του σημείου της αιμορραγίας ώστε να εντοπισθεί η υπεύθυνη αρτηρία). Μία εναλλακτική λύση είναι ο μέσω εκλεκτικής αγγειογραφείας αρτηριακός εμβολισμός

    Ο ασθενής τοποθετείται σε κατάκλιση με το κεφάλι σε κλίση 45 μοιρών έως 90 μοιρών

    Δεν πρέπει να πίνει αλκοόλ και ζεστά υγρά

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Δείξτε στον ασθενή τεχνικές αιμόστασης με πίεση

    shutterstock 379644709

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αγγειοσυσπαστικά: κοκαΐνη (4%), φαινυλεφρίνη (0,25%), ξυλομεταζολίνη (0,1%), επινεφρίνη (1:1000)
    • Αναισθητικά: κοκαΐνη, λιδοκαΐνη σε μορφή ψεκαστικού εναιωρήματος λάρυγγος, γέλης λιδοκαΐνης (2%), διάλυμα λιδοκαΐνης (4%), πηκτή λιδοκαΐνης (2%)
    • Μερικοί ειδικοί συνιστούν συστηματική χορήγηση αντιβιοτικών και αποσυμφορητικών για την πρόληψη της παραρρινοκολπίτιδας λόγω των αποφράξεων μετά την τοποθέτηση των ασκών ή του επιπωματισμού
    • Σκεφτείτε χορήγηση σκευασμάτων με σίδηρο σε ασθενείς με σημαντική απώλεια αίματος 

    Αντενδείξεις: Αλλεργία σε κάποιο από τα παραπάνω

    Προφυλάξεις:

    • Υπέρταση, ισχαιμία στεφανιαίων με τη χρήση επινεφρίνης 
    • Μεγάλες δόσεις κοκαΐνης στα παιδιά 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πληθώρα άλλων τοπικών αναισθητικών και αγγειοσυσπαστικών

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑ

    Παρακολούθηση ζωτικών σημείων και απώλεια αίματος. Τα πώματα γάζας και οι ασκοί αφαιρούνται σε 24 εώς 36 ώρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ελεύθερη χρήση βαζελίνης στους ρώθωνες για την πρόληψη της ξηρότητας και του "καθαρισμού" με το χέρι. Τα άτομα με απλή ρινορραγία μπορούν να χρησιμοποιήσουν συντηρητικές μεθόδους για να αποτρέψουν μελλοντικές ρινορραγίες, όπως ο ύπνος σε ένα υγροποιημένο περιβάλλον ή η εφαρμογή βαζελίνης στα ρουθούνια.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    • Παραρρινοκολπίτιδα
    • Τα συστήματα διπλού ασκού, τείνουν να μετακινούνται προς τα πίσω. Αν ο πρόσθιος ασκός ραγεί, μπορεί να αποφραχθούν οι αεραγωγοί από τον οπίσθιο ασκό που μετακινήθηκε προς τα πίσω. Αυτή η επιπλοκή μπορεί να προληφθεί εφαρμόζοντας ένα έλασμα περίδεσης ομφάλιου λώρου στο τέλος του σωλήνα κατά το πρόσθιο άνοιγμα της ρινικής χοάνης, αφού έχουμε γεμίσει τον ασκό με αέρα
    • Αιμάτωμα ή απόστημα του διαφράγματος από εκτεταμένο τραύμα κατά τον επιπωματισμό
    • Διάτρηση διαφράγματος σαν αποτέλεσμα καυτηρίασης 
    • Εξωτερική δυσμορφία της μύτης οφειλόμενη σε νέκρωση ιστών λόγω πιέσεως από το πρόσθιο πώμα του οπίσθιου επιπωματισμού
    • Νέκρωση βλεννογόνου, που οφείλεται στις υψηλές πιέσεις που ασκούνται από υπερπλήρωση του ασκού 
    • Τοξικότητα κοκαΐνης και λιδοκαΐνης
    • Επεισόδιο παρασυμπαθητικοτονίας κατά τον επιπωματισμό

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Στη μεγάλη ηλικία - υπέρταση, αθηροσκλήρυνση και καταστάσεις ελαττωμένης δραστηριότητας αιμοπεταλίων και παραγόντων πήξης

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Περισσότερο συχνά πρόσθια αιμορραγία

    Γηριατρικό: Περισσότερο συχνά οπίσθια αιμορραγία

    Οι περισσότερες πρόσθιες ρινορραγίες μπορούν να σταματήσουν εφαρμόζοντας άμεση πίεση, κάτι που βοηθά στην προώθηση θρόμβωσης. Όσοι πάσχουν από ρινορραγία πρέπει πρώτα να ασκήσουν πίεση για τουλάχιστον πέντε και έως και 20 λεπτά. Η πίεση πρέπει να είναι σταθερή και η κλίση του κεφαλιού προς τα εμπρός βοηθά στη μείωση της πιθανότητας ναυτίας και απόφραξης των αεραγωγών. Όταν προσπαθείτε να σταματήσετε τη μύτη να τρέχει αίμαι, το κεφάλι δεν πρέπει να γέρνει προς τα πίσω. Η κατάποση υπερβολικού αίματος μπορεί να ερεθίσει το στομάχι και να προκαλέσει έμετο. Τα αγγειοσυσταλτικά φάρμακα, όπως η οξυμεταζολίνη (Afrin) ή η φαινυλεφρίνη διατίθενται ευρέως για τη θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας και μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο καλοήθων περιπτώσεων επίσταξης. Όσοι έχουν ρινορραγίες που διαρκούν περισσότερο από 20 λεπτά πρέπει να ζητήσουν ιατρική βοήθεια. 

    Τρεναξαμικό οξύ

    Το τρανεξαμικό οξύ βοηθά στην προώθηση της πήξης του αίματος. Για ρινορραγίες μπορεί να εφαρμοστεί στο σημείο της αιμορραγίας, να ληφθεί από το στόμα ή να ενεθεί σε φλέβα. 

    Καυτηρίαση

    Αυτή η μέθοδος περιλαμβάνει την εφαρμογή μιας χημικής ουσίας, όπως ο νιτρικός άργυρος στο ρινικό βλεννογόνο, η οποία καίει και σφραγίζει την αιμορραγία. Τελικά ο ρινικός ιστός στον οποίο εφαρμόζεται η χημική ουσία θα υποστεί νέκρωση. Αυτή η μορφή θεραπείας είναι η καλύτερη για ήπιες αιμορραγίες, ειδικά σε παιδιά, που είναι σαφώς ορατές. Ένα τοπικό αναισθητικό (όπως η λιδοκαΐνη) εφαρμόζεται συνήθως πριν από τον καυτηριασμό. Ο νιτρικός άργυρος μπορεί να προκαλέσει μαλάκυνση του δέρματος, αν και αυτό θα εξασθενίσει με την πάροδο του χρόνου.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η συνεχιζόμενη αιμορραγία παρά την καλή ρινική συσκευασία είναι ένα χειρουργικό επείγον και μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενδοσκοπική αξιολόγηση της ρινικής κοιλότητας υπό γενική αναισθησία για τον εντοπισμό ενός αόριστου σημείου αιμορραγίας ή για απευθείας ένωση των αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τη μύτη. Η αιμορραγία μπορεί, επίσης, να σταματήσει με ενδο-αρτηριακή εμβολή χρησιμοποιώντας έναν καθετήρα τοποθετημένο στη βουβωνική χώρα από έναν επεμβατικό ακτινολόγο. Δεν υπάρχει διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ εμβολισμού και απολίνωσης ως θεραπευτικών επιλογών. Η συνεχιζόμενη αιμορραγία μπορεί να αποτελεί ένδειξη σοβαρότερων υποκείμενων καταστάσεων.

    Η χρησιμότητα της τοπικής ψύξης του κεφαλιού και του λαιμού είναι αμφιλεγόμενη. Μερικοί δηλώνουν ότι η εφαρμογή πάγου στη μύτη ή στο μέτωπο δεν είναι χρήσιμη. Άλλοι πιστεύουν ότι μπορεί να προάγει την αγγειοσυστολή των ρινικών αιμοφόρων αγγείων και ως εκ τούτου να είναι χρήσιμη.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη 

    Home Remedies for Nosebleed 696x451

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε περίπτωση αυτόματης ρινορραγίας

    Σοβαρά συμπτώματα και σημεία που πρέπει να σας ανησυχήσουν

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σύκα

    Τι να κάνετε αν τρέχει η μύτη σας αίμα

    Πολύποδες της μύτης

    Μήπως τρέχει συχνά η μύτη σας αίμα;

    Αιμορροφιλία

    Αιμορραγία από τη μύτη

    Με τι ασχολείται η ωτορινολαρυγγολογία

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

     

  • Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    Τροφές κατά του καρκίνου που πρέπει να αυξήσετε στη διατροφή σας

     

    blob 5

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Τροφές που πρέπει να καταναλώνουν οι καρκινοπαθείς

    Εκτός από τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες και τα μέταλλα υπάρχουν στα τρόφιμα πολλές φυσικές ουσίες που φαίνεται ότι έχουν ακόμα πιο ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες.

    Φυσικές ουσίες με αντικαρκινικές ιδιότητες: βήτα καροτίνη, κουερσετίνη, ινδόλες και ισοθειοκυανικά άλατα (σταυρανθή λαχανικά), καθώς και ωμέγα 3 λιπαρά οξέα.

    Η καλύτερη άμυνα απέναντι στον καρκίνο είναι μια ισχυρή διατροφική αγωγή.

    Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    -Βιολογικά καρότα

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Μια πλούσια σε καροτινοειδή διατροφή μπορεί να βοηθήσει στην προστασία από διάφορους τύπους καρκίνου: καρκίνος προστάτη, καρκίνος παχέος εντέρου, καρκίνος στομάχου κ.ά. Οι γυναίκες με υψηλά επίπεδα καροτενοειδών μπορεί, επίσης, να έχουν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Τα καροτενοειδή μπορούν να προστατεύσουν και από τον καρκίνο του πνεύμονα, ειδικά για όσους έχουν κόψει το κάπνισμα. Τα καρότα είναι το τέλειο σνακ και είναι τραγανά, γεμάτα θρεπτικά συστατικά, χαμηλά σε θερμίδες και γλυκά. Συνδέονται, επίσης, με την υγεία της καρδιάς και των ματιών, τη βελτιωμένη πέψη και ακόμη και την απώλεια βάρους.

    -Βιολογικό Πεπόνι

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Η υψηλή περιεκτικότητα σε καροτενοειδή στα φρούτα των πεπονιών μπορεί να αποτρέψει τον καρκίνο και να μειώσει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα. Η τακτική κατανάλωση αυτού του φρούτου είναι αποτελεσματική στην πρόληψη και τη θανάτωση καρκινικών κυττάρων που εισβάλλουν στο σώμα σας. Προσθέστε τα πεπόνια στη διατροφή σας για να αποτρέψετε  τον καρκίνο και την υποτροπή του ή τη μετάστασή του. Ιδανικό για κατανάλωση σε φέτες ή σε φρουτοσαλάτες, ωμό. Χτυπώντας το στο μίξερ φτιάχνουμε γρανίτα, παγωτό, χυμό, smoothie κ.ά. Όμως, μην αφήνετε το πεπόνι κομμένο σε φέτες για πολλή ώρα, διότι ότι η βιταμίνη C που περιέχει, καταστρέφεται γρήγορα εάν εκτεθεί στον αέρα. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό να καταναλώνεται αμέσως μετά αφού θα κοπεί.

    -Βιολογικό Λάχανο

    Σταυρανθές λαχανικό. Μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του ορθού. Το λάχανο έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των καρκινικών πληγών στον μαστό των γυναικών, με επάλειψη με τριμμένα φύλλα λάχανου. Πλέον, οι αντικαρκινικές ιδιότητες του λάχανου έχουν επιβεβαιωθεί από αρκετές κλινικές έρευνες. Το λάχανο περιέχει τη φυσική ουσία ινδόλη-3-καρβινόλη. Η συγκεκριμένη ένωση αναστρέφει τις προκαρκινωματώδεις μεταβολές της τραχήλου της μήτρας. Δύο κουταλιές της σούπας μεγειρεμένο λάχανο ημερησίως, προλαμβάνει αποδεδειγμένα τον καρκίνο του στομάχου. Προστατευτική δράση εναντίον του καρκίνου του προστάτη φαίνεται να παρέχουν και οι ισοθειοκυανιδίνες και συγκεκριμένα η σουλφοραφάνη του λάχανου. Η σουλφοραφάνη μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη. Μπορείτε να καταναλώσετε το λάχανο σε λαχανοσαλάτα, λαχανόρυζο και λαχανοντολμάδες κ.ά. Φτιάξτε μια λαχανοσαλάτα, συνδυάζοντας άσπρο και κόκκινο λάχανο, προσθέτοντας καρότα, σέλινο, μαρούλι, ξηρούς καρπούς και γευστικά και υγιεινά dressing, δημιουργώντας διαφορετική σαλάτα κάθε φορά. Τέλος, το λάχανο γίνεται και συνοδευτικό για κρέας, χρησιμοποιείται σα γέμιση σε πίτες και σε τουρσιά.

    -Βιολογικά Κολοκύθια

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Η υψηλή περιεκτικότητα του κολοκυθιού σε ίνες, εμποδίζει τις καρκινογόνες τοξίνες να εγκατασταθούν στην περιοχή του παχέος εντέρου. Ακόμη, οι βιταμίνες C και Α, μαζί με το φυλλικό οξύ, που, επίσης, συναντάται στο κολοκύθι, λειτουργούν σαν ισχυρά αντιοξειδωτικά ενάντια στο οξειδωτικό stress, που είναι ικανό να προκαλέσει ποικίλες μορφές καρκίνου. Μεταξύ άλλων τα πράσινα κολοκυθάκια φαίνεται να έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες, οι οποίες με τη σειρά τους συμβάλλουν στην αντικαρκινική προστασία που αυτά παρέχουν. Επίσης, φαίνεται να συμβάλλουν στον καλύτερο έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Τα φυτοθρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στο κολοκύθι, βοηθούν στη μείωση των συμπτωμάτων που οδηγούν στην καλοήθη υπερτροφία του προστάτη, μια κατάσταση κατά την οποία ο προστατικός αδένας μεγεθύνεται, προκαλώντας προβλήματα στην ούρηση και τη σεξουαλική λειτουργία των ανδρών. Το κολοκυθάκι ως αλκαλική τροφή εξισορροπεί το επίπεδα των οξέων στη διατροφή και ενισχύει τον μεταβολισμό. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Τα κολοκυθάκια είναι νόστιμα και μπορείτε να τα απολαύσετε με πολλούς τρόπους. Μπορείτε να τα απολαύσετε στον ατμό ή βραστά, καθώς και ωμά σε σαλάτες ή ψητά στη σχάρα. Επίσης, σε πολλές περιοχές, χρησιμοποιούν και μαγειρεύουν τα άνθη της κολοκυθιάς. 

    -Βιολογικές Γλυκοπατάτες

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Οι γλυκοπατάτες προκαλούν μείωση κατά 32% του κινδύνου του καρκίνου του πνεύμονα, σε άτομα που καταναλώνουν, τακτικά, ποικιλία τροφών πλούσιων σε καροτενοειδή. Οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού, με τις υψηλότερες συγκεντρώσεις καροτενοειδών στο αίμα έχουν τη μικρότερη πιθανότητα υποτροπής του καρκίνου. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές, ψητές ή γίνονται πουρές. Είναι ιδανικές ως συνοδευτικό σε κρεατικά και ψάρια, ενώ ταιριάζουν σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Μπαίνουν σε πίτες, ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην υγιεινή ζαχαροπλαστική (π.χ. τσιζκέικ). Μην ξεφλουδίσετε την γλυκοπατάτα αν θέλετε να διατηρήσετε την υψηλή θρεπτική της αξία, αλλά και τις φυτικές της ίνες.

    -Βιολογική Παπάγια

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης  και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Το τσάι από φύλλα παπάγιας έχει σημαντικές αντικαρκινικές ιδιότητες. Το τσάι, που παρασκευάζεται από αποξηραμένα φύλλα παπάγιας, ενισχύει την παραγωγή μορίων που ονομάζονται κυτοκίνες. Αυτά ρυθμίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε όγκους που έχουν αναπτυχθεί συμπεριλαμβανομένων των, τράχηλου της μήτρας, στήθους, ήπατος, πνεύμονων, παγκρέατος. Η κατανάλωση παπάγιας είναι ένας εξαιρετικός και γευστικός τρόπος για να καταπολεμήσετε ασθένειες όπως τον καρκίνο, αλλά και καρδιακά νοσήματα. Η παπάγια καταναλώνεται φρέσκια και φυσική, σε χυμούς ή σμούθι, ή ακόμη και σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Σπανάκι

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης  και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Η αυξημένη περιεκτικότητα του σπανακιού στο καροτενοειδές νεοξανθίνη προκαλεί αυτοκαταστροφή των καρκινικών κυττάρων του προστάτη, αλλά και αναστολή της παραγωγής τους. Μια διατροφή πλούσια στη φλαβονόλη κεπφερόλη, η οποία περιέχεται σε μεγάλο ποσοστό στο σπανάκι, μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου ωοθηκών κατά 40%,  ενώ μειώνει τη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου έως και κατά 58% σε όσους εκτίθενται σε καρκινογόνες ουσίες ψητού κρέατος στα κάρβουνα. Το σπανάκι είναι από τα πιο εύκολα λαχανικά στη μαγειρική, καθώς, μπορεί να καταναλωθεί ωμό σε σαλάτες, αλλά και σε πολλές συνταγές. Αφού, το ξεπλύνετε και το στεγνώσετε, το σερβίρετε σε σαλάτα, προσθέτοντας απλά λίγο ελαιόλαδο ή αφού προηγουμένως το έχετε βράσει ελαφριά στον ατμό. Διαφορετικά μπορείτε να δοκιμάσετε δεκάδες συνταγές με σπανάκι, όπως σπανακόρυζο, σπανακόπιτα κλπ. Προσοχή στο μαγείρεμα. Για να προσλάβουμε όλα τα θρεπτικά συστατικά από το σπανάκι, πρέπει να προσέχουμε τον τρόπο αλλά και τον χρόνο μαγειρέματος. Με λανθασμένο τρόπο μαγειρέματος μπορεί να χάσει έως και το 90% από τη λουτεΐνη που περιέχει· έτσι όσο περισσότερο βράζει το σπανάκι και όσο υψηλότερη είναι η θερμοκρασία μαγειρέματος τόσο λιγότερη λουτεΐνη διατηρεί, ενώ το τηγάνισμα αφήνει το σπανάκι με μόλις 40% της αρχικής λουτεΐνης έπειτα από 2 λεπτά.

    -Βιολογικό Μπρόκολο

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Το μπρόκολο έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση, χάρις στην υψηλή περιεκτικότητά του σε ουσίες όπως η σουλφοραφάνη, οι ινδόλες και τα καροτενοειδή. Πιο συγκεκριμένα, έχει συσχετιστεί με την πρόληψη συγκεκριμένων μορφών καρκίνου, όπως του προστάτη, των ωοθηκών και της χοληδόχου κύστης. Μπορούμε να το σοτάρουμε ελαφρά με ελαιόλαδο και σκόρδο και να το βάλουμε στη μακαρονάδα μας, στην ομελέτα μας ή να το παρουσιάσουμε ως συνοδευτικό των ψητών κρεάτων και ψαριών. Εναλλακτικά μπορούμε να το κάνουμε σούπαή να το ψήσουμε στον φούρνο (π.χ. μπρόκολο ογκρατέν με μπαχαρικά και ποικιλία τυριών). Τη γεύση του αναδεικνύει το λεμόνι, το κάρυ και το κύμινο. Μην παραβράζετε το μπρόκολο! Εκτιμάται ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες του είναι έως και τρεις φορές περισσότερες στο ελαφρά βρασμένο μπρόκολο ή στο μπρόκολο στον ατμό, σε σύγκριση με το παραβρασμένο μπρόκολο, που χάνει έως και το 66% των ωφέλιμων συστατικών του. Για να αποκομίσετε τα ευεργετικά οφέλη του, καλό είναι να τρώτε ένα φλιτζάνι μπρόκολο τρεις φορές την εβδομάδα.

    - Βιολογικά Λαχανάκια Βρυξελλών

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Μια σειρά από ουσίες, όπως η γλυκοζινόλη και οι ισοθειοκυανάτες, ενισχύουν την αντικαρκινική δράση τους. Τρώγοντας λαχανάκια Βρυξελλών, αποτρέπετε την εμφάνιση μορφών καρκίνου όπως της ουροδόχου κύστης, του εντέρου, του μαστού, του προστάτη κ.ά. Επίσης, παρόμοια δράση έχει και η σουλφοραφάνη και η ουσία ινδόλη-3-καρβινόλη, η οποία αλληλεπιδρά με τη βιταμίνη C και αναστέλλει ορισμένα ένζυμα που προκαλούν μετάλλαξη, προστατεύοντας από τον καρκίνο του μαστού. Μπορείτε να τα καταναλώσετε είτε ψητά στον φούρνο, είτε μαγειρεμένα σε σούπες ή ακόμα ωμά σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Κουνουπίδι

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Το κουνουπίδι αποτελεί μια σημαντική αντικαρκινική τροφή, με πολλές αντικαρκινικές ιδιότητες. Η ανάμειξή του με το σάλιο, δημιουργεί ισοθειοκυανίνη, που είναι χρήσιμη για την ενεργοποίηση των ηπατικών ενζύμων, τα οποία με τη σειρά τους βοηθούν στην αποτοξίνωση των χημικών ουσιών και αυτών που δημιουργούν τον καρκίνο. Η ισοθειοκυανίνη μαζί με μια άλλη χημική ουσία που ονομάζεται σουλφοραφάνη, εμποδίζει, επίσης, τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Ο κίνδυνος εκδήλωσης διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του στήθους, του πνεύμονα, του ήπατος, του προστάτη, του παχέος εντέρου και του παγκρέατος μειώνεται. Μια άλλη φυτοχημική ουσία που βρίσκεται στο κουνουπίδι είναι οι ινδόλες και συγκεκριμένα η ινδόλη-3-καρβινόλη που βοηθά στη μεταβολή των επιπέδων οιστρογόνων στο μεταβολισμό και στη ρύθμιση των επιπέδων των οιστρογόνων για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού και του καρκίνου του προστάτη. Το κουνουπίδι τρώγεται μαγειρεμένο ή διατηρημένο σε ξύδι (τουρσί) και θεωρητικά αποδίδει λίγες θερμίδες. Μπορεί να μαγειρευτεί είτε νερόβραστο, οπότε τρώγεται με την προσθήκη λεμονιού, αλατιού ή/και λαδιού, είτε με την προσθήκη ντομάτας, κρεμμυδιού και μπαχαρικών, κυρίως γαρύφαλλου και μπαχαριού.

    -Βιολογικές Λαχανίδες

    Μαζί με το μπρόκολο και τα λαχανάκια Βρυξελλών, η λαχανίδα ανήκει στα σταυρανθή λαχανικά και προσφέρει πλήθος οφελών για την υγεία. Συγκεκριμένα, έχει υψηλή θρεπτική πυκνότητα, χαμηλές θερμίδες και υψηλή περιεκτικότητα σε σημαντικές βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά. Ένα φλιτζάνι (21 γραμμάρια) ωμής λαχανίδας περιέχει μόλις 7 θερμίδες, αλλά είναι εξαιρετική πηγή βιταμινών Α, C και Κ, ενώ είναι επίσης καλή πηγή μαγγανίου, ασβεστίου, χαλκού, καλίου, μαγνησίου και του συμπλέγματος βιταμινών Β. Τα αντιοξειδωτικά του βοηθούν στην καταπολέμηση των ελευθέρων ριζών και του οξειδωτικού στρες που προκύπτει από αυτές, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, Αλτσχάιμερ και διαφόρων ειδών καρκίνου. Η θρεπτική του αξία, μάλιστα, επεκτείνεται και στην υγεία των ματιών. Ο καλύτερος τρόπος να φάτε τις λαχανίδες είναι είτε ωμές σε σαλάτα ή σμούθι, είτε ελαφρά βρασμένες στον ατμό. Ειδικά στη σαλάτα, επειδή τα φύλλα τους είναι αρκετά σκληρά, καλό είναι να κάνετε μασάζ, σε αυτά, με λίγο λάδι, και θα μαλακώσουν και θα αποκτήσουν ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Μιας και η γεύση τους είναι αρκετά πικρή, ένας άλλος πολύ νόστιμος τρόπος να φάτε λαχανίδες είναι σε σπιτικά τσιπς. Εξίσου νόστιμες είναι και σε πρωινό αλμυρό πόριτζ ή σωταρισμένες ελαφριά με αυγά. Μία καλή επιλογή, επίσης, είναι να βράσουμε φύλλα λαχανίδας και να προσθέσουμε λάδι και λίγο λεμόνι, συνοδεύοντας έτσι οποιοδήποτε γεύμα μας. Ένας καλός συνδυασμός αποτελεί μία μέτρια μερίδα κοτόπουλο μαγειρεμένο σε κατσαρόλα και προς το τέλος να προστεθούν λίγα φύλλα λαχανίδας. 

    -Βιολογικά Ραπανάκια

    Για να μειώσετε τον κίνδυνο για καρκίνο να τρώτε ραπανάκια κάθε μέρα. Τα ραπανάκια ανήκουν στην οικογένεια των σταυρανθών λαχανικών. Αυτά τα λαχανικά είναι γνωστά για τις πολλαπλές ιδιότητές τους στην καταπολέμηση του καρκίνου. Τα θρεπτικά συστατικά στα ραπανάκια που μπορούν να καταπολεμήσουν τον καρκίνο, περιλαμβάνουν φυτικές ίνες, φυτοθρεπτικά συστατικά και βιταμίνες. Άλλες ευεργετικές φυτοχημικές ενώσεις που περιλαμβάνονται στα ραπανάκια είναι οι αντιοξειδωτικές ινδόλες και τα ισχυρά φλαβονοειδή ζεαξανθίνη, λουτεΐνη, και βήτα καροτίνη. Περιέχουν, επίσης. μια σημαντική ισοθειοκυανική αντιοξειδωτική ένωση που ονομάζεται σουλφοραφάνη, η οποία είναι αποδεδειγμένα αναστολέας ορισμένων μορφών καρκίνου, όπως του προστάτη, του παχέος εντέρου, του μαστού και των ωοθηκών. Ταιριάζει σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Χρένο

    Το χρένο είναι ένα λαχανικό ρίζας γνωστό για την έντονη γεύση και οσμή του. Χρησιμοποιείται, ως καρύκευμα, αλλά και για ιατρικούς σκοπούς. Αυτή η ρίζα περιέχει πολλές ενώσεις που μπορεί να παρέχουν οφέλη για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων των αντιβακτηριακών και αντικαρκινικών επιδράσεων. Οι γλυκοσινολικές ενώσεις και οι ισοθειοκυανικές ενώσεις σε αυτή τη ρίζα μπορούν να προστατεύσουν από τον καρκίνο αναστέλλοντας την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων, καθώς και προάγοντας το θάνατό τους. Ορισμένες ενώσεις χρένου, όπως η σισιγρίνη, μπορούν, επίσης, να δράσουν ως αντιοξειδωτικά και να καταπολεμήσουν την κυτταρική βλάβη που προκαλείται από τις ελεύθερες ρίζες, που αυξάνουν τον κίνδυνο ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, όταν τα επίπεδα γίνονται πολύ υψηλά στο σώμα σας. Οι ενώσεις χρένου μπορεί να αποτρέψουν την ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου, του πνεύμονα και του στομάχου. Επιπλέον, η υπεροξειδάση, ένα ένζυμο που βρίσκεται σε αυτήν τη ρίζα, βοηθά στην ενεργοποίηση και ενίσχυση μιας ισχυρής αντικαρκινικής ένωσης που στοχεύει τα ανθρώπινα καρκινικά κύτταρα του παγκρέατος. Το χρένο, συνήθως, διατηρείται σε ξύδι ή σε κρεμώδη σάλτσα και χρησιμοποιείται ως καρύκευμα για κρέας και ψάρι. Βρίσκεται, επίσης, σε συμπληρώματα διατροφής και σε τσάγια.

    -Βιολογικό Σέλινο

    Το σέλινο περιέχει φθαλίδες, φλαβονοειδή, όπως, η λουτεολίνη,η  λουτεϊνη και το πολυακετυλένιο. Η λουτεΐνη είναι μία από τις δραστικές ουσίες που καταπολεμούν τον καρκίνο. Το σέλινο περιέχει, επίσης, κουμαρίνη, η οποία αυξάνει τη δραστηριότητα ορισμένων λευκών αιμοσφαιρίων. Αυτά τα κύτταρα του αίματος μπορούν να καθαρίσουν αποτελεσματικά τα καρκινικά κύτταρα. Όλες αυτές οι αντιοξειδωτικές ενώσεις μπορούν να βρουν ελεύθερες ρίζες στο σώμα και να τις απομακρύνουν χωρίς να προκαλέσουν καρκίνο ή παρόμοιες ασθένειες. Η διατροφή που περιέχει σέλινο μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του καρκίνου λόγω των αντικαρκινικών ιδιοτήτων του συγκεκριμένου λαχανικού. Ο εκφυλισμός των κυττάρων από τις ελεύθερες ρίζες είναι βασική αιτία πρόκλησης καρκίνου και εμποδίζεται από τις κουμαρίνες που περιέχει το σέλινο. Οι κουμαρίνες μπορούν επίσης να αυξήσουν τη δραστηριότητα των λευκοκυττάρων τα οποία είναι υπεύθυνα για την άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος, καταστρέφοντας επιβλαβή κύτταρα, όπως τα καρκινικά. Το σέλινο περιέχει και ακετυλένιο, το οποίο αναστέλλει την ανάπτυξη των όγκων. Καλύτερα να τρώτε το σέλινο ωμό σε σαλάτες ή σε smoothies. 

    -Βιολογικά Κρεμμύδια 

    Υψηλής περιεκτικότητας σε κουερσετίνη (δεν καταστρέφεται από το μαγείρεμα). Μπορεί να συρρικνώσει τα κακοήθη κύτταρα πριν γίνουν όγκοι. Το κρεμμύδι προστατεύει από διαφορετικά είδη καρκίνου, όπως του εγκεφάλου, του μαστού, του πνεύμονα, του παχέος εντέρου, του στομάχου, του στόματος, του φάρυγγα, του προστάτη, της ουροδόχου κύστη, του ήπατος και των ωοθηκών. Έχει αποδειχθεί μάλιστα πως μερικές μερίδες κρεμμυδιού κάθε εβδομάδα είναι επαρκείς για να μειώσουν στατιστικά την πιθανότητα μερικών τύπων καρκίνου. Έχει αποδειχθεί ότι 7 μερίδες κρεμμυδιών μειώνουν τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου, του λάρυγγα και των ωοθηκών. Το κόκκινο κρεμμύδι είναι το πιο αποτελεσματικό στην καταστροφή των κυττάρων καρκίνου του μαστού και του εντέρου. Τα συγκεκριμένα κρεμμύδια, έχουν υψηλά επίπεδα κουερσετίνης και ανθοκυανίνης, των δύο ενώσεων που συμβάλλουν σε αυτό το χαρακτηριστικό. Τα κρεμμύδια ενεργοποιούν τις οδούς που προκαλούν τα καρκινικά κύτταρα να καταστραφούν. Κάνουν το περιβάλλον δυσμενές για τα καρκινικά κύτταρα και αυτό εμποδίζει την ανάπτυξή τους. Τα άτομα με την υψηλότερη κατανάλωση κρεμμυδιών είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά καρκίνου. Ως προληπτικό μέτρο, μπορείτε να γαρνίρετε τις συνταγές σας με κόκκινα κρεμμύδια, θωρακίζοντας τον οργανισμό.

    -Βιολογικός Τόνος 

    Πλούσιος σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα . Βοηθά το ανοσοποιητικό σύστημα να προλάβει και να καθυστερήσει τις μεταστάσεις των καρκίνων (μπορεί να σταματήσει τη μετάσταση μόλις εμφανιστεί ο όγκος). Τα ιχθυέλαια μειώνουν τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και τις μεταβολές των προκαρκινικών κυττάρων. Οι έγκυες γυναίκες που καταναλώνουν, τουλάχιστον, 90 γρ. ψαριού καθημερινά έχουν 30% λιγότερες πιθανότητες να προσβληθούν από καρκίνο του μαστού. 

    Αντικαρκινικές Συνταγές με βιολογικό τόνο

    Τονοσαλάτα

    Στραγγισμένος τόνος σε ελαιόλαδο, πράσινα λαχανικά (όπως αγγουράκι ή μαρούλι) και ένα dressing από γιαούρτι και λίγη μαγιονέζα πλήρης λιπαρών. Τρίψτε 3 φρυγανιές ολικής αλέσεως από πάνω σαν κρουτόν και συμπληρώσατε και το άμυλο που χρειάζεστε για να έχετε ένα πλήρες βραδινό γεύμα.

    Κρύα σαλάτα ζυμαρικών

    Αυτή είναι μια πρόταση για ένα γρήγορο και θρεπτικό κυρίως γεύμα. Ανακατέψτε διάφορα λαχανικά της αρεσκείας σας ωμά ή και βραστά (πιπεριές πολύχρωμες, μπρόκολο, κρεμμύδι, καλαμπόκι, ντοματίνια κ.ά.), τα στραγγισμένα κρύα ζυμαρικά ολικής αλέσεως (φιογκάκια, πένες, κοφτό μακαρονάκι) και έναν τόνο σε ελαιόλαδο χωρίς να τον στραγγίξετε.

    Πατατοσαλάτα με τόνο

    Μια σχετικά γρήγορη και εύκολη επιλογή για ένα πλήρες και θρεπτικό γεύμα. Βράστε βιολογικές πατάτες, προσθέστε ελάχιστο αγγουράκι, ψιλοκομμένο ξερό κρεμμυδάκι, λίγη μαγιονέζα πλήρη λιπαρών και έναν ολόκληρο στραγγισμένο τόνο.

    -Βιολογικός Σολομός

    Η βιταμίνη Α έχει αποδειχθεί ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου εκδήλωσης πολλών τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου αυτού του μαστού, του προστάτη και του παχέος εντέρου. Ο σολομός περιέχει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα βιταμίνης D και σεληνίου, το οποίο συνδέεται, επίσης, με την πρόληψη ορισμένων τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του παχέος εντέρου. Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, συνδέονται, επίσης, με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης διαφόρων μορφών καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του παχέος εντέρου, του προστάτη και του μαστού. Η τακτική πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική κατά των μορφών καρκίνων των κυττάρων του αίματος ή των λεμφοκυττάρων, όπως η λευχαιμία, το πολλαπλό μυέλωμα και το μη Hodgkin's λέμφωμα. Όσον αφορά τη μαγειρική του, η καλύτερη λύση είναι το ψήσιμο (10 λεπτά ψήσιμο ανά εκατοστό ψαριού) ή το βράσιμό του, συνοδευμένο με μανιτάρια. Μπορεί να γίνει με κατάλληλη επεξεργασία καπνιστός ή παστός, προσδίδοντας μια ξεχωριστή γευστική απόλαυση, και ταιριάζει απόλυτα σε σαλάτες, ζυμαρικά, σούπα ή πίτσα. Ο βιολογικός σολομός, όμως, κοστίζει!

    -Σαρδέλες

    Αυτό που απογειώνει τη θρεπτική αξία της σαρδέλας είναι η υψηλή περιεκτικότητα της σε ω-3 λιπαρά οξέα (EPA και DHA). Μια μερίδα σαρδέλας (90 γρ) περιέχει πάνω από 1,360 γραμμάρια ω-3 λιπαρών οξέων ή πάνω από το 55% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης. Η σύσταση της σαρδέλας σε λιπαρά οξέα εξαρτάται και από το χρόνο αλίευσης . Η σαρδέλα, για παράδειγμα, όταν αλιεύεται το Μάρτιο έχει 2% λίπος, ενώ το Σεπτέμβριο 23%. Η συστηματική κατανάλωση των συγκεκριμένων λιπαρών οξέων συνδέεται με προστασία από τον καρκίνο του παχέος εντέρου, του μαστού και του προστάτη. 'Ατομα που καταναλώνουν συστηματικά ω-3 λιπαρά οξέα παρουσιάζουν 63% μειωμένη θνησιμότητα για καρκίνο του προστάτη. Τις σαρδέλες μπορούμε να τις απολαύσουμε με διάφορους τρόπους όπως στο φούρνο, παστές ή ψητές στη σχάρα.

    -Σκουμπρί

    Είναι μια εξαιρετική πηγή βιταμινών Α και D, οι οποίες ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο στην παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων, τη διαφοροποίησή τους σε ειδικούς τύπους, ώστε να αντιμετωπίσουν διάφορους τύπους παθογόνων και ασθενειών και ρυθμίζουν τις διάφορες διαδικασίες της φλεγμονής. Η βιταμίνη D για παράδειγμα είναι γνωστό ότι συμβάλλει σε διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως, αρθρίτιδα, δερματίτιδα ή αλλεργίες. Το συνένζυμο Q10 που, επίσης, περιέχει το σκουμπρί, προστατεύει τα κύτταρα από βλάβες που αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου και λοιμώξεων. Το σκουμπρί μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους. Ο πιο απλός είναι το ψήσιμο στον ατμό ή στη σχάρα. Μπορεί να μαγειρευτεί και τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο με εσωτερική επίστρωση με λαδόχαρτο (περίπου για 30 λεπτά στους 180 C). Καταναλώνεται ευχάριστα και σε σαλάτα, αφού κρυώσει και τεμαχιστεί μαζί με μαϊντανό, κρεμμύδι, και τα λαχανικά που προτιμάτε και με σάλτσα που θα φτιάξετε αναμιγνύοντας μαγιονέζα, γιαούρτι και λίγη μουστάρδα.

    -Πίτουρο σιταριού, καλαμποκιού, βρώμης

    Προστατεύει από καρκινογόνες ουσίες. Περιέχει φυτικές ίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά. Οι διαιτητικές ίνες που περιέχουν βοηθούν στην πρόληψη του καρκίνου του εντέρου (35gr ίνες ημερησίως). Ανακατέψτε 3 κουταλιές της σούπας με βιολογικό γιαούρτι. Επίσης, το πίτουρο προστίθεται συχνά στο μαγειρεμένο και ελαφρώς ψυγμένο χυλό. Το πίτουρο βρώμης (αποτελείται, κυρίως, από το πλούσιο σε ίνες εξωτερικό φλοιό των κόκκων)και  καταναλώνεται συχνά ξεχωριστά σε διάφορες συνταγές, σε μούσλι ή σε αρτοσκευάσματα.

    -Φρούτα και λαχανικά υψηλής περιεκτικότητας σε βιταμίνες Α, C, E και σελήνιο 

    Τα βιολογικά φρούτα εποχής και τα βιολογικά λαχανικά εποχής περιέχουν φυτικές ίνες και βιταμίνες Α, C, E και σελήνιο και είναι, ευρέως γνωστές οι αντικαρκινικές τους ιδιότητες. Τα φρούτα να τα καναλώνετε καλύτερα το πρωί. Ολόκληρα φρούτα και λαχανικά ή χυμοί ή smoothies είναι όλα υγιεινές επιλογές, αλλά θα χρειαστείτε ειδικό αποχυμωτή ψυχρής σύνθλιψης, για να μην καταστρέφονται οι βιταμίνες, τα μέταλλά, τα ιχνοστοιχεία και τα θρεπτικά συστατικά. Όταν είναι βιολογικά τα καταναλώνετε με τη φλούδα τους. Οι καυτερές πιπεριές, επίσης, έχουν ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες, χάρις, στην καψαϊκίνη.

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    18 orig

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα οφέλη από το πίτουρο στην υγεία

    Σούπα για τον καρκίνο

    Τροφές φάρμακα για τον καρκίνο

    Τα οφέλη στην υγεία από την κατανάλωση φύλλων ελιάς

    Κετογενική δίαιτα

    Τα κρητικά βότανα είναι αναγνωρισμένα παγκοσμίως

    Φυτοθρεπτικά συστατικά που θεραπεύουν τον καρκίνο

    Να τρώτε μισό κουταλάκι κουρκουμίνη την ημέρα

    Όλο το βάρος στην πρόληψη καρκίνου

    Συνταγές από ροφήματα για όλες τις ασθένειες

    Χυμός κουρκουμίνης για καλή υγεία

    Μία συνταγή για τη θεραπεία του καρκίνου

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Ρόφημα κουρκουμίνης για τον καρκίνο

    Οι καυτερές πιπεριές σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα

    Τροφές φάρμακα

    Μάθετε όλα τα μυστικά του σκόρδου

    Γιατί σε όλο τον κόσμο προτιμούν την ελληνική κουζίνα

    Η δίαιτα Budwig

    Η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου

    Σμέουρα

    Οδηγίες για την πρόληψη καρκίνου του παχέος εντέρου

    Ποτό για τον καρκίνο πνεύμονα

    Φασόλια

    Καρκίνος μαστού

    Εκστρατεία για την πρόληψη κι αντιμετώπιση του καρκίνου με τη διατροφή

    Μύθοι για τον καρκίνο

    Η σημασία της πρόληψης στον καρκίνο του μαστού

    Να τρώτε τρία αμύγδαλα την ημέρα

    Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία

    Κουκούτσια από βερίκοκα για τον καρκίνο

    Οι καλύτερες αντικαρκινικές τροφές

    Πρωτόκολλο αλκαλοποίησης του οργανισμού

    Σκεφτείτε ΒΙΟ-λογικά

    Το πικρό πεπόνι κάνει καλό στην υγεία

    Συνταγές για αλκαλοποίηση του οργανισμού

    Οι αντικαρκινικές ιδιότητες που έχει το μέλι

    Η βιταμίνη Β17 έχει αντικαρκινικές ιδιότητες

    Σταματήστε να πίνετε γάλα αγελάδας

    Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

    Η βιταμίνη D μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο

    Παραδοσιακή ελληνική διατροφή

    Φυσική αντικαρκινική ουσία

    Υγεία από το φαρμακείο της φύσης

    Λαχανικά ανάλογα με τις ανάγκες σας

    Τι είναι τα φυτοχημικά

    Θεραπεύστε τον καρκίνο σας με φυσικά μέσα

    Εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο

    Μοριακή διατροφή

    Τα καλύτερα τρόφιμα κατά του καρκίνου

    Η βιταμίνη Β17 έχει αντικαρκινικές ιδιότητες

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου

    Εκστρατεία για την πρόληψη κι αντιμετώπιση του καρκίνου με τη διατροφή

    Οι καλύτερες αντικαρκινικές τροφές

    Τα σταυρανθή λαχανικά είναι πολύτιμα για τους καρκινοπαθείς

    Αντικαρκινική Δίαιτα Moerman

    Πρωινό για καρκινοπαθείς

    Η καθημερινή διατροφή των καρκινοπαθών - Emedi

    Αλκαλική διατροφή για τη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Αρχές διατροφής στη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Η διατροφή έχει πρωταρχικό ρόλο στη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη θεραπεία του ... - Emedi

    Αν διαγνωσθείτε με καρκίνο ανακτήσετε την υγεία σας με τη ... - Emedi

    Ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με χημειοθεραπείες - Emedi

    Η διατροφή στον καρκίνο του παχέος εντέρου - Emedi

    Ανησυχία λόγω της στροφής των καρκινοπαθών στην ... - Emedi

    Θεραπεύστε τον καρκίνο σας με φυσικά μέσα - Emedi

    Αν οι καρκινοπαθείς δεν κάνουν χημειοθεραπεία αυξάνεται η ... - Emedi

    Γιατί οι καρκινοπαθείς πρέπει να παίρνουν κάνναβη - Emedi

    Νικήστε τον καρκίνο με το νου - Emedi

    Issels' Whole Body Therapy για τον καρκίνο - Emedi

    www.emedi.gr

     

  • Οζώδες ερύθημα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα με αποτέλεσμα ευαίσθητα ερυθρά οζίδια ή εξογκώματα εμφανίζονται, συνήθως, και στις δύο κνήμες. Μπορεί να προκληθεί από μια ποικιλία καταστάσεων και συνήθως, υποχωρεί αυτόματα εντός 30 ημερών. Είναι συχνό σε νέους ηλικίας 12-20 ετών.

    Το οζώδες ερύθημα είναι εξάνθημα που χαρακτηρίζεται από επώδυνα ερυθρά οζίδια χωρίς εξέλκωση και χωρίς σαφή όρια με διάμετρο 2-6 cm. Σχεδόν, όλοι οι ασθενείς παρουσιάζουν συμμετρικά, ελαφρώς ζεστά, υποδόρια οζίδια και πλάκες που έχουν κόκκινο χρώμα, το οποίο στη συνέχεια παίρνει πιο γκρίζους και γήινους τόνους καθώς οι βλάβες γίνονται πιο χρόνιες. Κλινική εικόνα πολλαπλών, αμφοτερόπλευρων, δερματικών, φλεγμονωδών, εξανθημάτων που δεν προκαλούν εξέλκωση ή ουλοποίηση, τα οποία χαρακτηριστικά αλλάζουν χρώματα καταλείποντας περιοχές που προσωρινά έχουν χρώμα σαν εκχύμωση. Αναπτύσσεται συχνότερα στις εκτατικές επιφάνειες της κνήμης, λιγότερο συχνά στους μηρούς και στα αντιβράχια. Είναι, συνήθως, ιδιοπαθές, αλλά μπορεί να αποτελεί εκδήλωση μίας ποικιλίας κλινικών καταστάσεων.

    Θα υφεθεί συνήθως σε 3-6 εβδομάδες χωρίς ουλοποίηση ή ατροφία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: 20-30 χρόνια

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (3:1)

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Το οζώδες ερύθημα είναι πιθανώς μια αντίδραση καθυστερημένης υπερευαισθησίας σε μια ποικιλία αντιγόνων. Αν και έχουν αποδειχθεί κυκλοφορούντα ανοσοσυμπλέγματα σε ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, δεν έχουν βρεθεί σε ιδιοπαθή ή απλές περιπτώσεις.

    ERYTHEMA OZODES1

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Πρώιμη φάση

    Τα πρώτα σημεία του οζώδους ερυθήματος είναι, συχνά, συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως πυρετός, βήχας, κακουχία και πόνοι στις αρθρώσεις. Μερικά άτομα αντιμετωπίζουν, επίσης, δυσκαμψία ή πρήξιμο στις αρθρώσεις και απώλεια βάρους.

    Δερματική φάση

    Το οζώδες ερύθημα χαρακτηρίζεται από οζίδια (25–51 mm) (στρογγυλεμένα εξογκώματα) κάτω από την επιφάνεια του δέρματος, συνήθως, στις κνήμες. Αυτά τα υποδόρια οζίδια μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα, αλλά οι πιο συνηθισμένες περιοχές είναι οι κνήμες, τα χέρια, οι μηροί και ο κορμός. Κάθε οζίδιο, συνήθως, εξαφανίζεται μετά από περίπου δύο εβδομάδες, αν και νέα μπορεί να συνεχίσουν να σχηματίζονται για έως έξι ή οκτώ εβδομάδες. Ένα νέο οζίδιο εμφανίζεται, συνήθως, κόκκινο και είναι ζεστό και σταθερό στην αφή. Η ερυθρότητα αρχίζει να εξασθενίζει και σταδιακά γίνεται πιο μαλακό και μικρότερο μέχρι να εξαφανιστεί. Κάθε οζίδιο, συνήθως, θεραπεύεται εντελώς χωρίς ουλές κατά τη διάρκεια περίπου δύο εβδομάδων. Ο πόνος στις αρθρώσεις και η φλεγμονή μερικές φορές συνεχίζονται για αρκετές εβδομάδες ή μήνες μετά την εμφάνιση των οζιδίων.

    Οι λιγότερο συχνές παραλλαγές του οζώδους ερυθήματος περιλαμβάνουν:

    Ελκώδεις μορφές, που εμφανίζονται στη νόσο του Crohn

    Ερύθημα μωλωποειδές, όταν μια υποδόρια αιμορραγία εμφανίζεται σε μια βλάβη οζώδους ερυθήματος, προκαλώντας τη βλάβη να μοιάζει με ένα μώλωπα

    Μεταναστευτικό οζώδες ερύθημα μια σπάνια μορφή χρόνιου οζώδους ερυθήματος που χαρακτηρίζεται από ασύμμετρα οζίδια που είναι ήπια ευαίσθητα και μεταναστεύουν με την πάροδο του χρόνου. Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό, μικρότερους σε μέγεθος, που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 

    • Υπεγερμένοι, θερμοί, ευαίσθητοι, ζωηρού ερυθροϊώδους χρώματος όζοι στην πρόσθια επιφάνεια της κνήμης 
    • Είναι δυνατόν να εμφανισθούν, επίσης, σε οποιαδήποτε περιοχή με υποδόριο λίπος 
    • Διάμετρος 1-15 cm
    • Πυρετός, αδιαθεσία, ρίγη
    • Αρθραλγίες
    • Όψιμος εμφανίζεται αποχρωματισμός του δέρματος το οποίο αποκτά γαλαζωπό χρώμα
    • Πυλαία λεμφαδενοπάθεια
    • Βλάβες σκληρού χιτώνα οφθαλμού

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Ένα χρήσιμο μνημονικό για τις αιτίες είναι το SORE SHINS (Streptococci, OCP-Oral Contraceptive Pill, Rickettsia, Eponymous (Behçet), Sulfonamides, Hansen's Disease (Leprosy), IBD, NHL, Sarcoidosis.

    • Ιδιοπαθής. Σε περίπου 30-50% των περιπτώσεων, η αιτία είναι άγνωστη.
    • Βακτηριακή - στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις, φυματίωση, λέπρα, yersinia enterocolitica, τουλαραιμία, καμπυλοβακτηρίδιο, σαλμονέλα, σιγκέλλα, γονόρροια, Mycoplasma pneumoniae, νόσος εξ ονύχων γάλης (Cat scratch) ή καλοήθης δικτυενδοθηλίωση, από το ενδοκυτταρικό βακτήριο Bartonella henselae ένα gram-αρνητικό βακτήριο
    • Σαρκοείδωση
    • Νόσος του Behçet
    • Φάρμακα-σουλφοναμίδες, από του στόματος αντισυλληπτικά, βρωμιούχες ενώσεις, Σουλφοναμίδες, Πενικιλίνες, Εμβολιασμός για την ηπατίτιδα Β 
    • Εγκυμοσύνη
    • Εν τω βάθει μυκητιάσεις-δερματόφυτα, κοκκιδιοειδομύκωση ή κοκκιδιοειδομυκητίαση ή πυρετός της κοιλάδας, ιστοπλάσμωση (Histoplasma capsulatum), βλαστομύκωση 
    • Ιογενείς/χλαμυδιακές λοιμώξεις-λοιμώδης μονοπυρήνωση (ιός Epstein-Barr), αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
    • Εντεροπάθειες-ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn, φλεγμονώδης νόσος εντέρου
    • Κακοήθειες-λέμφωμα Non-Hodgkin/λευχαιμία, σάρκωμα, μετά από ακτινοθεραπεία, καρκίνος, συμπεριλαμβανομένου, καρκινοειδείς όγκοι, καρκίνος στο πάγκρεας
    • Υπάρχει συσχέτιση με το αντιγόνο ιστοσυμβατότητας HLA-B27, το οποίο υπάρχει στο 65% των ασθενών με οζώδες ερύθημα
    • Μπορεί, επίσης, να οφείλεται στην υπερβολική παραγωγή αντισωμάτων σε λέπρα που οδηγεί σε εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα
    • Κυτταρίτιδα
    • Σηπτικά έμβολα
    • Σκληρό ερύθημα (ψυχροί, ελκωτικοί οζοι)
    • Οζώδης αγγειΐτιδα (θερμοι, ελκωτικοί οζοι)
    • Νόσος Weber-Christian (ινώδεις ουλοποιούμενοι όζοι)
    • Υποδερματίτιδα του λύκου
    • Δερματική οζώδης πολυαρτηρίτιδα
    • Κοκκιωματώδης σαρκοείδωση
    • Λέμφωμα 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αύξηση της ΤΚΕ
    • Γενική αίματος: ήπια λευκοκυττάρωση
    • Καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος - τίτλοι ASTO
    • Καλλιέργεια κοπράνων και εξέταση για λευκά αιμοσφαίρια όταν ενδείκνυται
    • Έλεγχος δερμοαντίδρασης για μυκοβακτηρίδια αν υπάρχουν ενδείξεις

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγηθείσα θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επηρεάσει τις καλλιέργειες

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Διαφραγματική υποδερματίτιδα
    • Διήθημα ουδετεροφίλων στα διαφράγματα του λιπώδους ιστού στην πρώιμη φάση της νόσου 
    • Όψιμος στην πορεία της νόσου κυριαρχούν τα μονοπύρηνα κύτταρα και τα ιστιοκύτταρα
    • Προσβολή της κατώτερης επιδερμίδας και υποδορίου και ίνωση διαφραγμάτων λιπώδους ιστού μπορεί να συμβεί αργότερα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακος για πυλαία λεμφαδενοπάθεια ή πνευμονικά διηθήματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βαθιά βιοψία δέρματος που να περιλαμβάνει υποδόριο λίπος. Καλύτερα, να μη γίνεται

    Το οζώδες ερύθημα διαγιγνώσκεται κλινικά. 

    ozodes erythima 2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Υγρά επιθέματα (ζεστές κάλτσες και τοπική φαρμακευτική αγωγή δεν βοηθούν)
    • Διακόψτε φάρμακα που ενοχοποιούνται για την εκδήλωση της νόσου
    • Θεραπεύσατε υποκείμενο νόσημα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Κατάκλιση, ανύψωση κάτω άκρων 
    • Ελαστικοί επίδεσμοι ή υποστηρικτικές κάλτσες μπορούν να βοηθήσουν αν ο άρρωστος θέλει να είναι όρθιος και να κινείται

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι βλάβες θα υποχωρήσουν σε μερικούς μήνες 
    • Δεν αναμένεται δημιουργία ουλής 
    • Πόνοι αρθρώσεων μπορεί να υπάρχουν και να επιμένουν 
    • Λιγότερο από 20% υποτροπή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ):
    1. Ασπιρίνη 325 mg 8-12 την ημέρα. Χρησιμοποιείστε εντεροδιαλυτά σκευάσματα για πρόληψη ενοχλημάτων από το ΓΕΣ. Παρακολουθείστε επίπεδα αίματος 
    2. Ινδομεθακίνη 75-100 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 3 δόσεις
    3. Ναπροξένη (Naprosyn) 500-1000 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 2 δόσεις 

    Αντενδείξεις:

    • Ενεργό ή πρόσφατο πεπτικό έλκος
    • Ιστορικό υπερευαισθησίας σε ΜΣΑΦ

    Προφυλάξεις:

    • Γαστρεντερική δυσφορία/αιμορραγία 
    • Κατακράτηση υγρών 
    • Μείωση της δόσης σε ηλικιωμένους, ειδικά σ' αυτούς με νεφρική νόσο, διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια
    • Μπορεί να καλύπτουν τον πυρετό 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξήσουν τα ηπατικά ένζυμα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Μπορεί να αντιστρατεύονται τα αντιυπερτασικά αποτελέσματα των διουρητικών και των β-αναστολέων 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξάνουν τα επίπεδα λιθίου στο πλάσμα
    • Προσοχή στη ναπροξένη ή σε άλλα φάρμακα με υψηλή συγγένεια προς τις πρωτεΐνες, γιατί μπορεί να ανταγωνίζονται στην δέσμευση με την λευκωματίνη και έτσι να αυξηθούν τα επίπεδα στο αίμα 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές αυξήσεις των επιπέδων μεθοτρεξάτης στο πλάσμα και να παρατείνουν τη δράση της 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Ιωδιούχο κάλιο 400-900 mg ημερησίως διαιρεμένο σε δυο ή τρεις δόσεις 
    • Κορτικοστερεοειδή μόνο σε πολύ βαριές ανθεκτικές περιπτώσεις

    Το οζώδες ερύθημα είναι αυτοπεριοριζόμενο και συνήθως, υποχωρεί εντός 3-6 εβδομάδων. Υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη μορφή και στα παιδιά αποδίδεται σε επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις με στρεπτόκοκκο. Η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην υποκείμενη αιτία. Τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ανάπαυση στο κρεβάτι, ανύψωση ποδιών, συμπιεστικούς επιδέσμους, βρεγμένους επιδέσμους και μη στερεοειδείς αντιφλεγμονώδεις παράγοντες (ΜΣΑΦ). Τα ΜΣΑΦ είναι, συνήθως, πιο αποτελεσματικά στην έναρξη της  νόσου.

    Το ιωδιούχο κάλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επίμονες βλάβες των οποίων η αιτία παραμένει άγνωστη.

    Τα κορτικοστερεοειδή και η κολχικίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σοβαρές περιπτώσεις.

    Η θαλιδομίδη έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος σε λέπρα. Και η κλοφαζιμίνη θεωρείται αποτελεσματική στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος από λέπρα. 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΟΖΩΔΕΣ ΕΡΥΘΗΜΑ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση ανά μήνα, ή όπως επιβάλλεται από την υποκείμενη νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Ποικίλουν σύμφωνα με την υποκείμενη νόσο, όχι επιπλοκές από τις βλάβες του οζώδους ερυθήματος 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    • Οι επιμέρους βλάβες υποχωρούν σε μια περίοδο 3-4 εβδομάδων 
    • Συνολική διάρκεια νόσου 6-12 εβδομάδες , αλλά μπορεί να ποικίλει ανάλογα με την παρουσία ή όχι υποκείμενης νόσου 
    • Οι αρθραλγίες μπορεί να επιμένουν για χρόνια 
    • Οι βλάβες δεν ουλοποιούνται
    • Μια ή περισσότερες υποτροπές στο 12-14% των περιπτώσεων. Εμφανίζονται σε άλλοτε άλλο χρόνο, κατά μέσο όρο σε μερικά χρόνια. Οι υποτροπές παρατηρούνται συχνά σε σαρκοείδωση, στρεπτοκοκκική λοίμωξη, εγκυμοσύνη και λήψη αντισυλληπτικών δισκίων 

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 
    • Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό μικρότερους σε μέγεθος που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Φυματίωση του δέρματος

    Ψιττάκωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Σύνδρομο Sweet

    Σαρκοείδωση

    Ελκώδης κολίτιδα

    Λέπρα

    Αυξητικοί παράγοντες λευκών

    www.emedi.gr