Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019 10:36

Αλμυρίκια

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Τα αλμυρίκια είναι πολύ νόστιμα και υγιεινά χόρτα

 

Tο αλμυρίκι ή αρμυρίκι ή βρέζι ή αρμύρα ή μέρικος ή Ταμαρίς ή Tamarix αποτελεί γένος αγγειόσπερμων, δικότυλων φυτών, που ανήκει στην τάξη των Ιωδών, στην οικογένεια των Ταμαριδοειδών.

Είναι δενδρύλλια που βρίσκονται αυτοφυή σε πολλές παραθαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας και της Μεσογείου, κοντά σε παραλίες, όχθες ποταμών και ρέματα που ο υδάτινος ορίζοντας είναι υφάλμυρος.

Το αλμυρίκι έχει δυνατό ριζικό σύστημα και οι ρίζες του διακλαδώνονται φτάνοντας σε μεγάλο βάθος. Τα κλαδιά του είναι λεπτά και τα φύλλα του είναι πολυάριθμα σχηματίζοντας λέπια. Τα άνθη του είναι πολύ μικρά ρόδινα ή λευκορόδινα, διατάσσονται  σε μακριές ταξιανθίες και φύονται στα άκρα των κλαδιών.

Τα αλμυρίκια είναι εξαιρετικά ανθεκτικά στη ξηρασία και στην αλατότητα του εδάφους και ευνοούνται από το ράντισμα με θαλασσινό νερό. Καλλιεργούνται κατά μήκος των ακτών ως καλλωπιστικά φυτά, για τη δημιουργία ανεμοφρακτών, αλλά και για τη σκιά  στις παραλίες.

almirikia 5

Είδη

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετά είδη, τα σημαντικότερα είναι:

Σμυρναίικο αλμυρίκι. (Tamarix smyrnensis - Ταμαρίς η σμυρναίικη)

Θάμνος ή και μικρό δέντρο που δεν ξεπερνά τα 2 μέτρα ύψος. Τα άνθη του είναι ανοικτορόδινα και βρίσκεται, κυρίως, σε ρέματα της νότιας Ελλάδας.

almirikia 4

Γαλλικό αλμυρίκι. (Tamarix gallica - Ταμαρίς η γαλλική)

Θάμνος ή μικρό δέντρο. Τα κλαδιά του έχουν κοκκινωπό χρώμα και τα άνθη του είναι ρόδινα. Βρίσκεται σε πολλές παραθαλάσσιες περιοχές της Γαλλίας, ενώ στην Ελλάδα σε αρκετές παραλίες του Αιγαίου.

almirikia 3

Κοινό αλμυρίκι ή της Αττικής. (Tamarix hampeana - Ταμαρίς η χαμπεανή ταμάριξ η χαμπεάνα ή μέρικος ή μερίκη ή αλμυρίδι)

Δέντρο που φτάνει τα 10 μέτρα ύψος. Βρίσκεται σε παραλίες ολόκληρης της Ελλάδας. Με πολύ πυκνή φυλλωσιά και μικροσκοπικά λευκορόδινα άνθη.

almirikia 2

Κρητικό αλμυρίκι. (Tamarix parviflora - Ταμαρίς η μικρανθής, συνών)

Θάμνος ή μικρό δέντρο που δεν ξεπερνά τα 3 μέτρα ύψος. Τα φύλλα του είναι στενόμακρα, σκούρα πράσινα και τα άνθη του ρόδινα. Φύεται στις όχθες ρυακιών, ρεμάτων και ποταμών της Κρήτης.

Δραστικές ουσίες

Έχει βιταμίνες C και Ε, περιέχει ιώδιο και είναι πλούσιο σε ιχνοστοιχεία.

Τα αλμυρίκια συνοδεύουν τέλεια θαλασσινά, γαρίδες, ψητές σαρδέλες, αλλά και γαύρο ή και οποιαδήποτε τηγανητό ψάρι.

Ξεχωρίζουμε τα μαλακά φύλλα και τρυφερά βλασταράκια και τα ρίχνουμε στο βραστό νερό.

Τα βράζουμε για 10 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν.

Ρίχνουμε αλάτι και στο νερό που βράζει και μετά πάλι λίγο και στο πιάτο.

Σερβίρεται με λάδι και φρέσκο λεμόνι, ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμυδάκι και κάππαρη.

almirikia 6

Χρήσιμες Ιατρικές Συνταγές

Πάρτε 300 γραμμάρια φύλλα μερίκας, βράστε τα με 1300 γραμμάρια νερό σε σιγανή φωτιά και να το πίνετε για να καθαρίσετε τη σπλήνα σας.

Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

taraxakos 10

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 751 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019 20:17
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η άνοση θρομβοπενική πορφύρα


    Η αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή μεταλοιμώδης θρομβοπενία ή νόσος του Werlhof είναι η ελάττωση του αριθμού των αιμοπεταλίων της κυκλοφορίας (< από 100.000 ανά μικρόλιτρο)  σε απουσία τοξικού παράγοντα ή νόσου που μπορεί να σχετίζεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων,  με φυσιολογικό μυελό των οστών. Η ελάττωση αυτή είναι αποτέλεσμα της καταστροφής των αιμοπεταλίων στην περιφέρεια, καθώς και της ελαττωμένης παραγωγής τους.

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας γίνεται εξ΄αποκλεισμού.

    Ο φυσιολογικός αριθμός αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 150.000-450.000 ανά μικρολίτρο (μl) αίματος για τα περισσότερα υγιή άτομα.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος της παιδικής ηλικίας που εμφανίζεται, συνήθως, μετά από οξεία λοίμωξη και ύφίεται αυτόματα μετά από 2 μήνες. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι < από 20.000. Πρόκειται για κοινή διαταραχή κι έχει καλύτερη πρόγνωση απ΄ότι στους ενήλικες.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος που επιμένει μετά την πάροδο 6 μηνών, χωρίς σαφή λόγο. Συνήθως, εμφανίζεται στους ενήλικες και επιμένει για μήνες μέχρι και χρόνια. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 30.000-80.000

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το αιμοποιητικό, το λεμφικό και το ανοσοποιητικό.

    Επίπτωση 1 ανά 10.000.

    Η Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 2-9 ετών με επίπτωση ίδια στους άνδρες και στους γυναίκες και η Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα σε άτομα ηλικίας 20-50 ετών με επίπτωση μεγαλύτερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες (άνδρες:γυναίκες 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές ομάδες). 

    Η Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα είναι σπάνια στους ηλικιωμένους και θα πρέπει να αναζητείται άλλη αιτία που προκαλεί χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων.

    Η επίπτωση της ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας εκτιμάται σε 50-100 νέες περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ετησίως, ενώ τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το ήμισυ αυτού του ποσού. Τουλάχιστον το 70% των περιπτώσεων παιδικής ηλικίας θα καταλήξουν σε ύφεση εντός έξι μηνών, ακόμη και χωρίς θεραπεία. Επιπλέον, το ένα τρίτο των υπολειπόμενων χρόνιων κρουσμάτων, συνήθως, θα παρακολουθούνται και ένα άλλο τρίτο θα καταλήξει μόνο σε ήπια θρομβοκυτταροπενία (που ορίζεται ως αριθμός αιμοπεταλίων άνω των 50.000).

    Ένας αριθμός γονιδίων και πολυμορφισμών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα έχουν αναγνωριστεί για την προδιάθεση για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, όπως το αλληλόμορφο FCGR3a-V158 και η αύξηση της ευαισθησίας KIRDS2 / DL2 και το KIR2DS5 που φαίνεται να είναι προστατευτική.

    Η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι, συνήθως, χρόνια στους ενήλικες και η πιθανότητα διαρκούς ύφεσης είναι 20-40 τοις εκατό. Η αναλογία αρσενικού προς θηλυκό στην ομάδα ενηλίκων κυμαίνεται από 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές κλίμακες (οι περιπτώσεις παιδικής ηλικίας είναι περίπου ίσες και για τα δύο φύλα) και η μέση ηλικία των ενηλίκων στη διάγνωση είναι 56-60. Η αναλογία αρσενικών και γυναικείων ενήλικων περιπτώσεων τείνει να διευρύνεται με την ηλικία. 

    Το ποσοστό θνησιμότητας λόγω χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας ποικίλλει, αλλά είναι πιο αυξημένος στους μεσήλικες και τους ηλικιωμένους. Ενενήντα έξι τοις εκατό των αναφερόμενων θανάτων είναι άτομα 45 ετών και άνω. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά στο ποσοστό επιβίωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών.

    Σημεία και συμπτώματα Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Εύκολη αιμορραγία κατόπιν τραυματισμού, όταν ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 40.000-60.000

    Αιμορραγικές πετέχειες

    Πορφύρα

    Εύκολος μωλωπισμός

    Αιμορραγία από τα ούλα

    Αιμορραγίες από το γαστρεντερικό

    Αιμορραγίες του δέρματος και των βλεννογόνων

    Μηνορραγία και μητρορραγία

    Επαναλαμβανόμενη επίσταξη

    Νευρολογικά συμπτώματα λόγω ενδοκρανιακής αιμορραγίας, υπαραχνοειδούς αιμορραγίας κι ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας

    Σπλήνας αψηλάφητος ή απουσία σπληνομεγαλίας

    Αυτόματη αιμορραγία όταν ο αριθμός αιμοπεταλίων είναι < από 20.000

    Αίτια Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    IgG αυτοαντισώματα στην επιφάνεια των αιμοπεταλίων

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ανεμοβλογιά

    Άλλες Ιογενείς Λοιμώξεις

    idiopathis thrombopeniki porfira 2

    Παθογένεση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σε περίπου 60% των περιπτώσεων, ανιχνεύονται αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων. Τα πιο συχνά από τα αντισώματα είναι έναντι των γλυκοπρωτεϊνών μεμβράνης αιμοπεταλίων IIb-ΙΙΙα ή Ib-IX και είναι τύπου ανοσοσφαιρίνης G (IgG).

    Η επικάλυψη των αιμοπεταλίων με IgG τα καθιστά επιρρεπή σε οψωνισμό και φαγοκυττάρωση από μακροφάγα σπληνός, καθώς και από τα κύτταρα Kupffer στο ήπαρ. Τα IgG αυτοαντισώματα πιστεύεται, επίσης, ότι βλάπτουν τα μεγακαρυοκύτταρα, τα πρόδρομα κύτταρα των αιμοπεταλίων, αν και πιστεύεται ότι αυτό συντελεί μόνο ελαφρώς στη μείωση των αριθμών των αιμοπεταλίων. Η μειωμένη παραγωγή της ορμόνης γλυκοπρωτεΐνης θρομβοποιητίνης, η οποία είναι διεγερτική για την παραγωγή αιμοπεταλίων, μπορεί να συνεισφέρει στην μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων και χρησιμοποιούνται θεραπευτικά αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης.

    Το ερέθισμα για την παραγωγή αυτοαντισωμάτων στην Ιδιπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα είναι πιθανώς η ανώμαλη δραστηριότητα Τ κυττάρων. Τα Τ κύτταρα μπορούν να επηρεαστούν από φάρμακα που στοχεύουν τα Β κύτταρα, όπως το rituximab.

    Παράγοντες κινδύνου Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Οξεία λοίμωξη

    Ηλικία

    Εξωσωματική κυκλοφορία

    Υπερσπληνισμός

    Σύνδρομο αντισωμάτων και φωσφολιπιδίων

    Προεκλαμψία. Η προεκλαμψία μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία που δεν έχει σχέση με την Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Λοίμωξη από HIV

    Νόσος Graves

    Θυρεοειδίτιδα Hashimoto

    Σαρκοείδωση

    Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή σύνδρομο Evans

    Διαφορική διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Φαρμακευτική άνοση θρομβοπενία. Ενοχοποιούνται πολλά φάρμακα!!!

    Λοιμώξεις

    Οξεία λευχαιμία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό, ουραιμικό σύνδρομο

    Τεχνητή συγκόλληση των αιμοπεταλίων στο πλακάκι του περιφερικού αίματος

    Δευτεροπαθής θρομβοπενία λόγω σηψαιμίας

    Μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς

    Ελάττωση της παραγωγής από το μυελό των οστών, κακοήθεια, φάρμακα, ιοί, μεγαλοβλαστική αναιμία

    Μετά από μετάγγιση

    Ισοάνοση νεογνική πορφύρα

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    idiopathis thrombopeniki porfira 4

    Διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων: 5.000-75.000

    Σχετική λεμφοκυττάρωση κι ελαφρά ηωσινοφιλία

    Παράταση του χρόνου ροής (δε χρησιμεύει όταν υπάρχει θρομβοπενία)

    Αναιμία

    Ο χρόνος προθρομβίνης (PT) και ο χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης (PTT) είναι φυσιολογικοί

    Το πλακάκι περιφερικού αίματος δείχνει φυσιολογικά ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια και λίγα, αλλά μεγάλα αιμοπετάλια

    Η εξέταση του μυελού των οστών αποκαλύπτει την ύπαρξη άφθονων μεγακαρυοκυττάρων, ενώ η ερυθρά και η μυελοειδής σειρά είναι φυσιολογικές

    Υπάρχουν αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων

    Πρέπει να γίνει μαγνητική εγκεφάλου για τον αποκλεισμό ενδοκρανιακής αιμορραγίας

    Μπορεί να γίνει οστεομυελική βιοψία

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας είναι μια διαδικασία αποκλεισμού.

    Πρώτον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν ανωμαλίες του αίματος εκτός από το χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και φυσικά σημεία εκτός από την αιμορραγία.

    Στη συνέχεια, θα πρέπει να αποκλειστούν δευτεροπαθείς αιτίες (5-10% των περιπτώσεων ITP), όπως, λευχαιμία, φάρμακα (π.χ. κινίνη, ηπαρίνη), ερυθηματώδης λύκος, κίρρωση, HIV, ηπατίτιδα C, συγγενείς αιτίες, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, ανεπάρκεια παράγοντα von Willebrand, ονυαλάι κ.ά. Σε περίπου 2,7 έως 5 τοις εκατό των περιπτώσεων, αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία και Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα συνυπάρχουν, στο σύνδρομο Evans. 

    Παρά την καταστροφή των αιμοπεταλίων από τα μακροφάγα του σπλήνα, ο σπλήνας δεν διευρύνεται. Στην πραγματικότητα, ένας διογκωμένος σπλήνας πρέπει να οδηγήσει σε αναζήτηση άλλων πιθανών αιτιών για τη θρομβοπενία.

    Η εξέταση του μυελού των οστών μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ασθενείς ηλικίας άνω των 60 ετών και σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία ή όταν αμφισβητείται η διάγνωση. Κατά την εξέταση του μυελού μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση στην παραγωγή μεγακαρυοκυττάρων.

    Θεραπευτική αγωγή Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σπληνεκτομή γίνεται σε ασθενείς που έχει αποτύχει η φαρμακευτική αγωγή. Χορηγείται αντιπνευμονιοκοκκικό εμβόλιο 1 μήνα πριν της σπληνεκτομής.

    Γίνεται πρόληψη τραυματισμού ή μωλωπισμού και αποφυγή αθλημάτων με σωματική επαφή.

    Αποφυγή ακετυλοσαλικυλικού οξέος και άλλων αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων.

    Με σπάνιες εξαιρέσεις, συνήθως δεν υπάρχει ανάγκη θεραπείας με βάση τον αριθμό αιμοπεταλίων. 

    Οι τρέχουσες οδηγίες συνιστούν θεραπεία μόνο σε περιπτώσεις σημαντικής αιμορραγίας. 

    Στεροειδή

    Η αρχική θεραπεία, συνήθως, συνίσταται στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, μια ομάδα φαρμάκων που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Η δόση και ο τρόπος χορήγησης καθορίζονται από τον αριθμό των αιμοπεταλίων και από το εάν υπάρχει ενεργή αιμορραγία: σε επείγουσες καταστάσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εγχύσεις δεξαμεθαζόνης ή μεθυλπρεδνιζολόνης, ενώ η στοματική πρεδνιζόνη ή πρεδνιζολόνη μπορεί να επαρκεί σε λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις. Μόλις βελτιωθεί ο αριθμός των αιμοπεταλίων, η δόση του στεροειδούς μειώνεται σταδιακά ενώ παρακολουθείται η πιθανότητα υποτροπής. Το 60-90% θα παρουσιάσει υποτροπή κατά τη διάρκεια της μείωσης ή διακοπής της δόσης. Τα μακροχρόνια στεροειδή αποφεύγονται εάν είναι δυνατόν λόγω των σοβαρών παρενεργειών που περιλαμβάνουν οστεοπόρωση, διαβήτη και καταρράκτη.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 1-2 mg/Kg/ημέρα για 4 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή του φαρμάκου. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 60 mg/ημέρα για 4-6 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή. Μπορεί να χρειασθεί επανάληψη. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Anti-D ανοσοσφαιρίνη

    Μια άλλη επιλογή, κατάλληλη για Rh-θετικούς ασθενείς με λειτουργικούς σπλήνες είναι η ενδοφλέβια χορήγηση Rho (D) ανοσοσφαιρίνης (Human; Anti-D). Μετά από τη χορήγηση, τα επικαλυμμένα με την ανοσοσφαιρίνη συμπλέγματα ερυθρών αιμοσφαιρίων δεσμεύουν τους υποδοχείς στα μακροφάγα, με αποτέλεσμα την καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων, προστατεύοντας τα επιμολυσμένα με το αντίσωμα αιμοπετάλια. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η κεφαλαλγία (15%), η ναυτία και ο έμετος (12%), τα ρίγη (<2%) και ο πυρετός (1%).

    Άλλοι παράγοντες

    Μερικοί χρησιμοποιούν ανοσοκατασταλτικά, όπως μυκοφαινολάτη ή μοφετίλ ή αζαθειοπρίνη. Σε μερικές περιπτώσεις χορηγείται το αλκαλοειδές βίνκα και οι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες βινκριστίνη και κυκλοφωσφαμίδη, αλλά έχουν σημαντικές παρενέργειες. Επίσης και η rituximab που είναι ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου χρησιμοποιείται, αλλά έχει παρενέργειες. Χορηγείται και δαναζόλη 200-400 mg δύο φορές την ημέρα. Η δραστικότητά της είναι μικρή σε νεαρούς ασθενείς που δεν έχουν υποστεί σπληνεκτομή. Επίσης, κάποιοι χορηγούν Ιντερφερόνη άλφα 2b και σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πλασμαφαίρεση. Η δαψόνη ή διφαινυλοσουλφόνη, DDS ή αλοσουλφόνη είναι ένα αντιμολυσματικό φάρμακο σουλφόνης. Η δαψόνη είναι χρήσιμη στη θεραπεία του λύκου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ως θεραπεία δεύτερης γραμμής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα. Παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο 40-60% των ασθενών που τη λαμβάνουν.
    Η μη-επισημασμένη χρήση του rituximab, ενός χιμαιρικού μονοκλωνικού αντισώματος έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου, μπορεί μερικές φορές να είναι μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση στην σπληνεκτομή. Εντούτοις, μπορεί να εμφανιστούν σημαντικές παρενέργειες και τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές είναι ασαφείς.

    Ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη

    Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) μπορεί να εγχυθεί σε μερικές περιπτώσεις προκειμένου να μειωθεί ο ρυθμός με τον οποίο τα μακροφάγα καταναλώνουν τα αιμοπετάλια με τα επισημανθέντα αντισώματα. Ωστόσο, ενώ είναι μερικές φορές αποτελεσματική, είναι δαπανηρή και παράγει βελτίωση που γενικά διαρκεί λιγότερο από ένα μήνα. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση ασθενούς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα που έχει ήδη προγραμματιστεί για χειρουργική επέμβαση, ο οποίος έχει επικίνδυνα χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και έχει κακή ανταπόκριση σε άλλες θεραπείες, η ανοσοσφαιρίνη μπορεί να αυξήσει ταχέως τον αριθμό αιμοπεταλίων και μπορεί, επίσης, να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου μεγάλης αιμορραγίας με την προσωρινή αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Η γ σφαιρίνη δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς που έχουν ανεπάρκεια IgA. Αναφυλακτική αντίδραση παρατηρείται σε ασθενείς με ανεπάρκεια IgA.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ενδοφλέβια χορήγηση γ σφαιρίνης 1-2 gr/Kg εφ'απαξ ή 400 mg/Kg/ημέρα για 5 ημέρες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ρίγη, ναυτία, κεφαλαλγία και αρθραλγίες σε ποσοστό 7% και πρέπει να ελαττωθεί ο ρυθμός έγχυσής της. Η γ σφαιρίνη χρησιμοποιείται ως μόνη αγωγή ή ως προετοιμασία για την μετάγγιση αιμοπεταλίων.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Γίνονται υψηλές δόσεις γ σφαιρίνης ενδοφλεβίως σε επείγουσες περιπτώσεις.

    Αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης

    Θρομβοποιητικοί παράγοντες

    Οι αγωνιστές υποδοχέων θρομβοποιητίνης είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που διεγείρουν την παραγωγή αιμοπεταλίων στον μυελό των οστών. Σε αυτό, διαφέρουν από τους προηγούμενους παράγοντες που δρουν προσπαθώντας να περιορίσουν την καταστροφή των αιμοπεταλίων]. Δύο τέτοια προϊόντα είναι σήμερα διαθέσιμα:

    Η Romiplostim (εμπορική ονομασία Nplate) είναι μία πρωτεΐνη σύντηξης Fc-πεπτιδίου που διεγείρει τη θρομβοποίηση (πεπτίδιο) που χορηγείται με υποδόρια ένεση.  Η romiplostim είναι εγκεκριμένη στη θεραπεία της χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας, ειδικά σε υποτροπιάζοντες ασθενείς μετά από σπληνεκτομή. 

    Το Eltrombopag (Promacta ή Revolade) είναι ένας από του στόματος χορηγούμενος παράγοντας με αποτέλεσμα παρόμοιο με εκείνο της romiplostim. Αυξάνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων και μειώνει την αιμορραγία με τρόπο εξαρτώμενο από τη δόση.

    Οι παρενέργειες των αγωνιστών υποδοχέων θρομβοποιητίνης περιλαμβάνουν τον πονοκέφαλο, τον πόνο στις αρθρώσεις ή στους μυς, ζάλη, ναυτία ή έμετο και αυξημένο κίνδυνο θρόμβων αίματος.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η σπληνεκτομή (απομάκρυνση της σπλήνας) μπορεί να ληφθεί υπόψη σε ασθενείς που είτε δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία με στεροειδή κι έχουν συχνές υποτροπές, είτε δεν μπορούν να αποκοπούν από τα στεροειδή μετά από μερικούς μήνες. Τα αιμοπετάλια τα οποία έχουν δεσμευθεί με αντισώματα παραλαμβάνονται από τα μακροφάγα στην σπλήνα (τα οποία έχουν υποδοχείς Fc) και έτσι η απομάκρυνση του σπλήνα μειώνει την καταστροφή των αιμοπεταλίων. Η διαδικασία είναι δυνητικά επικίνδυνη σε περιπτώσεις Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα λόγω της αυξημένης πιθανότητας σημαντικής αιμορραγίας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

    Η χρήση της σπληνεκτομής για τη θεραπεία της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας δεν συνιστάται πια.

    Μετάγγιση αιμοπεταλίων

    Η μετάγγιση αιμοπεταλίων δεν συνιστάται, εκτός από την περίπτωση έκτακτης ανάγκης, και συνήθως δεν επιτυγχάνει μακροπρόθεσμη αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Αυτό συμβαίνει επειδή ο υποκείμενος αυτοάνοσος μηχανισμός που καταστρέφει τα αιμοπετάλια του ασθενούς θα καταστρέψει, επίσης, τα αιμοπετάλια του δότη και έτσι οι μεταγγίσεις των αιμοπεταλίων δεν θεωρούνται  επιλογή θεραπείας.

    Η εξάλειψη του H. pylori

    Στους ενήλικες, ιδιαίτερα εκείνους που ζουν σε περιοχές με υψηλό επιπολασμό του Helicobacter pylori (ο οποίος συνήθως κατοικεί στο τοίχωμα του στομάχου και σχετίζεται με πεπτικά έλκη), η ταυτοποίηση και η θεραπεία αυτής της μόλυνσης έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων στο ένα τρίτο των ασθενών. Σε ένα πέμπτο, ο αριθμός αιμοπεταλίων ομαλοποιείται πλήρως. Το τεστ για ελικοβακτηρίδιο μπορεί να είναι ψευδώς θετικό μετά από θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη.

    idiopathis thrombopeniki porfira 3

    Πρόγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Είναι ασυνήθιστο οι ασθενείς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα να εμφανίζουν σοβαρή αιμορραγία (μόνο το 5% των ατόμων που έχουν προσβληθεί). Ωστόσο, εντός πέντε ετών από τη διάγνωση, το 15% των προσβεβλημένων ατόμων νοσηλεύονται με αιμορραγικές επιπλοκές.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Το 80-85% αναλαμβάνει πλήρως σε 2 μήνες

    Το 15% μεταπίπτει σε χρόνια Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Στο 10-20% υπάρχει αυτόματη ύφεση

    Στο υπόλοιπο, ο αριθμός των αιμοπεταλίων παραμένει χαμηλός για μήνες ή χρόνια

    Μπορεί να ακολουθηθεί πορεία με εξάρσεις και υφέσεις

    Εγκυμοσύνη και ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Τα αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων σε μια έγκυο γυναίκα με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα επιτεθούν στα αιμοπετάλια του ασθενούς και επίσης, θα περάσουν τον πλακούντα και θα αντιδράσουν έναντι των εμβρυϊκών αιμοπεταλίων. Επομένως, η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι μια σημαντική αιτία της εμβρυϊκής και νεογνικής αυτοάνοσης θρομβοκυτοπενίας. Περίπου το 10% των νεογνών που έχουν προσβληθεί από ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα έχουν αριθμό αιμοπεταλίων <50,000 / uL και 1% έως 2% θα παρουσιάσουν κίνδυνο ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας κατά τη γέννα και μετά.

    Κανένας εργαστηριακός έλεγχος δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα εάν θα εμφανιστεί νεογνική θρομβοπενία.

    Ο κίνδυνος νεογνικής θρομβοκυτταροπενίας αυξάνεται:

    Σε μητέρες με ιστορικό σπληνεκτομής για ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Οι μητέρες που είχαν προηγούμενο βρέφος και επηρεάστηκαν από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Σε μητέρες που ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι μικρότερος από 100.000 / uL
    Συνιστάται οι έγκυες γυναίκες με θρομβοκυτοπενία ή προηγούμενη διάγνωση ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας να υποβάλλονται σε δοκιμασία για αντισώματα έναντι των αιμοπεταλίων. Μια γυναίκα με συμπτωματική θρομβοκυτταροπενία και ένα αναγνωρίσιμο αντίσωμα κατά των αιμοπεταλίων θα πρέπει να ξεκινήσει θεραπεία για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ενδοφλέβια σφαιρίνη. Η ανάλυση του εμβρυϊκού αίματος για τον προσδιορισμό του αριθμού αιμοπεταλίων δεν εκτελείται γενικά, καθώ,ς η θρομβοκυτταροπενία που προκαλείται από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα στο έμβρυο δεν είναι σοβαρή. Μεταγγίσεις αιμοπεταλίων μπορούν να πραγματοποιηθούν σε νεογέννητα, ανάλογα με τον βαθμό θρομβοκυτοπενίας, αλλά καλύτερα να αποφεύγονται και συνιστάται να παρακολουθούνται τα νεογνά με μικρούς αριθμούς αιμοπεταλίων για τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννηση. 

    Παρακολούθηση των ασθενών κε Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Συχνή μέτρηση του αριθμού των αιμοπεταλίων κάθε εβδομάδα, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την αγωγή.

    Κλινική παρακολούθηση του επιπέδου της αιμόστασης.

    Αποφυγή των χημικών φαρμάκων που αναστέλλουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων, όπως η ασπιρίνη ή που καταστέλλουν το μυελό των οστών, όως τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα και αποφυγή ακτινοθεραπείας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    idiopathis thrombopeniki porfira 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σουλφασαλαζίνη

    Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Σύνδρομο συγγενούς ερυθράς

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Θρομβοκυττάρωση

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καλάμι

    Εξαγωγή δοντιού

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Ο ιός του Έμπολα

    Θρομβοπενία

    Θεραπεία θρομβοφιλίας και πρόληψη θρόμβωσης

    Αποφύγετε την θρόμβωση

    www.emedi.gr

     

  • Μπακαλιάρος παστός, τηγανητός

    Τηγανητός μπακαλιάρος με σκορδαλιά

     

    Ο βακαλάος, μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα.

    Παρόλο που η περίοδος της Σαρακοστής αποτελεί παράλληλα και περίοδο νηστείας, η εκκλησία, επέτρεψε να υπάρχουν δυο ημέρες όπου θα επιτρέπεται η κατανάλωση ψαριού.

    Μία από αυτές τις γιορτές είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, όπου παραδοσιακά συνηθίζεται εκείνη την ημέρα να τρώμε μπακαλιάρο με σκορδαλιά.

    Η δεύτερη ημέρα εξαίρεσης της νηστείας είναι η Κυριακή των Βαΐων.

    Γιατί όμως καθιερώθηκε ο μπακαλιάρος και όχι κάποιο άλλο ψάρι;

    Παλιά, όσοι ζούσαν σε παραθαλάσσιες περιοχές, δεν είχαν πρόβλημα να τρώνε φρέσκα ψάρια σε καθημερινή βάση. Για τον ορεινό πληθυσμό όμως, η μεταφορά του ψαριού αντιμετώπιζε προβλήματα, μιας και δεν υπήρχαν τα μέσα μεταφοράς του φρέσκου ψαριού πριν αυτό αλλοιωθεί.

    Όταν λοιπόν εισάχθηκε ο μπακαλιάρος τον 15ο αιώνα, ήταν ιδανικός, γιατί ήταν ένα φτηνό ψάρι το οποίο μπορεί να διατηρηθεί και εκτός ψυγείου με τη χρήση αλατιού.

    Πατροπαράδοτο έθιμο στα περισσότερα ελληνικά σπίτια είναι την ημέρα της 25ης Μαρτίου στο γιορτινό τραπέζι να σερβίρεται μπακαλιάρος με συνοδεία σκορδαλιάς.

    Ο μπακαλιάρος είναι ένα τρόφιμο πλούσιο σε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, βιταμίνες (Α, D, K, B12), ιχνοστοιχεία (κάλιο, ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, φώσφορο και νιασίνη) και φτωχό σε λιπαρά. Τα λίγα λιπαρά που περιέχει ανήκουν κατά βάσει στα ω-3 λιπαρά οξέα τα οποία λειτουργούν ευεργετικά για το ανοσοποιητικό σύστημα, το νευρικό σύστημα, την καλή υγεία των ματιών και γενικότερα προάγουν την καλή υγεία του οργανισμού.

    Η σκορδαλιά έχει πολύ σκόρδο. Πολλές μελέτες αναφέρουν την προστασία που προσφέρει η κατανάλωση σκόρδου στα αγγεία μας. Ταυτόχρονα έχει μελετηθεί με ενθαρρυντικά αποτελέσματα η δράση της έναντι της υπέρτασης και της αυξημένης χοληστερίνης. Επιπλέον, το σκόρδο είναι πλούσιο σε αλυσίνη, μία ισχυρή αντιμικροβιακή ουσία που προστατεύει τον οργανισμό μας από τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων. Φαίνεται ότι η αλυσίνη σαν φυσικός αντιμικροβιακός παράγοντας δρα και ενάντια στα μικρόβια που αποτελούν την αιτία εμφάνισης του έλκους στομάχου.

    Θερμιδικά ο μπακαλιάρος βραστός ή ψητός αποδίδει περίπου 150 θερμίδες ανά μερίδα.

    Σε περίπτωση που τον τηγανίσετε η θερμιδική του αξία ανεβαίνει στις 380 θερμίδες ανά μερίδα.

    Η σκορδαλιά αποδίδει περίπου 95 θερμίδες ανά κουταλιά της σούπας. Αν λοιπόν αποφασίσουμε να καταναλώσουμε 1 μερίδα μπακαλιάρο τηγανιτό με συνοδεία 4 κ.σ. σκορδαλιά, μιας φέτας ψωμιού και σαλάτας με 1 κ.σ. ελαιόλαδο το γεύμα μας θα αποδώσει 1100 θερμίδες.

    Μπορούμε ωστόσο να επιλέξουμε μπακαλιάρο ψητό με 2 κ.σ. σκορδαλιά και σαλάτα με 1 κ.σ. ελαιόλαδο που θα αποδώσει σαν γεύμα 600 θερμίδες.

    Ο παστός μπακαλιάρος στην αγορά υπάρχει σε 2 τύπους: με κόκκαλα ή φιλέτο, χωρίς κόκκαλα.

    Χρήσιμες συμβουλές για τον παστό μπακαλιάρο

    1.Για τις κροκέτες αλλά και για συνταγές με πολύ παχιά κρούστα, είναι καλύτερα να διαλέξετε ένα φιλέτο χωρίς κόκαλα.

    2.Αγοράζετε φύλλα μπακαλιάρου με λευκό κρέας, παχιά σάρκα και καλοσχηματισμένα, με μια ελαφριά λάμψη από φρέσκο αλάτι.

    3.Αποφεύγετε τα φύλλα των οποίων το κρέας είναι θαμπό ή λίγο κίτρινο ή πρασινωπό και η σάρκα εξαιρετικά ξηρή και σφιχτή. Αυτές είναι ενδείξεις ότι ο μπακαλιάρος είναι μπαγιάτικος ή κακά παστωμένος.

    4.Για να τον ξαλμυρίσετε σωστά, τοποθετήστε στο σκεύος που τον βάζετε να μουλιάσει μια σχάρα και πάνω στη σχάρα τα κομμάτια του μπακαλιάρου. Έτσι θα υπάρχει κενό ανάμεσα στον πυθμένα του σκεύους και τον μπακαλιάρο. Διαφορετικά, το αλάτι που κατακάθεται εξακολουθεί να επηρεάζει το ψάρι. Με αυτόν τον τρόπο και αλλάζοντας το νερό 3-4 φορές, θα ξαλμυρίσει καλύτερα.

    5.Όσο πιο χοντρό είναι το κομμάτι του μπακαλιάρου, τόσο περισσότερες ώρες θα χρειαστεί να μουλιάσει. Τα πολύ χοντρά φύλλα θέλουν για σωστό ξαλμύρισμα τουλάχιστον 20 ώρες.

    6.Αν τον αφήσετε για περισσότερες από 12 ώρες στο νερό, καλό θα ήταν να τον βάλετε στο ψυγείο.

    7.Αλλάζετε το νερό συχνά, κάθε μία ώρα αν είναι δυνατόν.

    8.Αν θέλετε να γλυκάνει εντελώς, βουτήξτε τον την τελευταία φορά σε ελαφρά χλιαρό νερό και αφήστε τον εκεί για 1 ώρα.

    9. Για να απολαύσετε έναν μπακαλιάρο με εξαιρετικά τραγανή κρούστα και τρυφερή σάρκα, φροντίστε να "καίει" πολύ καλά το ελαιόλαδο που θα τον τηγανίσετε.

    10. Μην τον σκεπάζετε αμέσως μόλις τον βγάλετε από το τηγάνι, γιατί θα "ιδρώσει" και θα μαλακώσει η εξωτερική κρούστα.

    bakaliaros skordalia 1

    Μπακαλιάρος τηγανητός με σκορδαλιά (Μερίδες 6)

    Θερμίδες 1100/μερίδα

    Υλικά

    • 1 ½ κιλό μπακαλιάρο ήδη ξαλμυρισμένο
    • 500 γραμμάρια αλεύρι
    • 2 αυγά
    • 2 κουταλιές μπέικιν πάουντερ
    • ελαιόλαδο βιολογικό (για τη σκορδαλιά 3 φλιτζάνια)
    • παντζάρια σαλάτα ή ντομάτες σαλάτα ή ψητές ή χόρτα βραστά
    • 5 σκελίδες βιολογικά σκόρδα
    • 1 κιλό βιολογικές πατάτες
    • 1/2 φλιτζάνι ξίδι
    • Μαϊντανός
    • Άνηθος
    • Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    Εκτέλεση

    • Κόβετε τον μπακαλιάρο σε μικρά τεμάχια, αφαιρείτε το δέρμα, αμέσως, τον πλένετε και τον βάζετε σε πήλινη λεκάνη με μπόλικο νερό να μουσκέψει από το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Αλλάζετε το νερό 3 φορές τουλάχιστον.
    • Αφαιρείτε τα κόκαλα από τον μπακαλιάρο και τον βάζετε σε τρυπητό να στραγγίξει.
    • Μέσα σε μπολ διαλύετε το αλεύρι σε ανάλογο νερό, ώστε να γίνει ένας πηχτός χυλός.
    • Προσθέτετε τα αυγά στον χυλό χτυπημένα και το μπέικιν πάουντερ.
    • Βουτάτε ένα ένα κομμάτι μπακαλιάρου στον χυλό και το τηγανίζετε σε καυτό ελαιόλαδο, να πάρει ένα χρυσόξανθο χρώμα.
    • Πασπαλίζετε με άνηθο και λίγες φέτες λεμόνι.
    • Ετοιμάζετε τη σκορδιαλιά: Καθαρίζετε τα σκόρδα και τα λιώνετε στο γουδί. Προσθέτετε τις πατάτες, βρασμένες και ξεφλουδισμένες και τις πολτοποιείτε, ώστε να γίνουν αλοιφή και προσθ΄τετε το αλάτι. Ρίχνετε ελαιόλαδο και ξίδι εναλλάξ, δουλεύοντας διαρκώς. Αν θέλετε να γίνει η σκορδαλιά σας, κάπως, πιο αραιή, προσθέτετε 1/2 φλιτζάνι ζωμό λαχανικών. Τη γαρνίρετε με φουντίτσες μαϊντανού και λίγες μαύρες ελιές. Αν θέλετε βάζετε στη σκορδαλιά αμύγδαλα ή καρύδια. Αφού λιώσετε το σκόρδο, προσθέτετε 1/2 φλιτζάνι τσαγιού αμυγδαλόψιχα ή καρυδόψιχα ζεματισμένη και ξεφλουδισμένη και τη δουλεύετε στο γουδί, μέχρι να γίνει σαν αλοιφή κι ετοιμάζετε στη συνέχεια τη σκορδαλιά.
    • Σερβίρεται με ντομάτες κομμένες στη μέση και ψητές στο γκριλ με λίγο λαδάκι ή με παντζάρια ή χόρτα. 
     
  • Προστατευτείτε από τη στεφανιαία νόσο

    Αντιστρέψτε τη στεφανιαία νόσο με αποτοξίνωση του ήπατος

    Το κυκλοφορικό μας σύστημα αποτελείται από την καρδιά που λειτουργεί σαν αντλία και τα αιμοφόρα αγγεία, μέσω των οποίων κυκλοφορεί το αίμα.

    Η καρδιακή προσβολή, παγκοσμίως, είναι η κυριότερη αιτία θανάτου. Εκδηλώνεται με αιφνίδιο τρόπο, αλλά είναι το τελευταίο στάδιο της στεφανιαίας νόσου.

    Η στεφανιαία νόσος είναι μάστιγα και αιτίες της είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το άγχος και οι κακές συνήθειες στην διατροφή.


    Το ήπαρ είναι υπεύθυνο για την δυσλειτουργία της καρδιάς.

    NAI! To ήπαρ επηρεάζει την καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία.

    Το συκώτι σε φυσιολογικές συνθήκες αποτοξινώνει και καθαρίζει το φλεβικό αίμα που έρχεται μέσω της πυλαίας φλέβας, από το πεπτικό σύστημα, το σπλήνα και το πάγκρεας. Το συκώτι διασπά τις αλκοόλες και αποτοξινώνει το αίμα από τις βλαβερές ουσίες και από τις τοξίνες που παράγονται από τα μικρόβια. Το συκώτι εξουδετερώνει τα μικρόβια και τα παράσιτα και τις ουσίες από τα κλασσικά φάρμακα, με τη βοήθεια των ενζύμων. Ακόμη, το ήπαρ απομακρύνει το αζωτούχο τμήμα των αμινοξέων, το οποίο δεν είναι απαραίτητο για τη σύνθεση των πρωτεϊνών και το αποβάλλει σαν άχρηστο προϊόν και αυτό είναι η ουρία. Η ουρία κυκλοφορεί στο αίμα και αποβάλλεται μέσω των ούρων. Επίσης, το ήπαρ διασπά και τις νουκλεοπρωτεϊνες των κυττάρων του οργανισμού που φθείρονται και τις αποβάλλει σαν άχρηστο προϊόν και αυτό είναι το ουρικό οξύ. Το ουρικό οξύ κυκλοφορεί στο αίμα και αποβάλλεται και αυτό μέσω των ούρων.

    Το ήπαρ φιλτράρει περισσότερο από 1 λίτρο αίμα το λεπτό και το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται αποβάλλεται από τους πνεύμονες. Το αίμα αυτό, αφού, καθαριστεί μέσω της ηπατικής φλέβας προωθείται στην κάτω κοίλη φλέβα, που το μεταφέρει απευθείας στην δεξιά πλευρά της καρδιάς. Από εκεί, το φλεβικό αίμα μεταφέρεται στους πνεύμονες και γίνεται η ανταλλαγή των αερίων, δηλαδή αποβάλλεται διοξείδιο του άνθρακα και απορροφάται οξυγόνο. Το οξυγονωμένο αίμα από τους πνεύμονες μεταφέρεται στην αριστερή πλευρά της καρδιάς και μετά με την αορτή προμηθεύει όλους τους ιστούς του σώματος με οξυγονωμένο αίμα.

    Αν το συκώτι δυσλειτουργεί, όπως σε χολόλιθους στο χοληδόχο πόρο του ήπατος, η φυσιολογική αρχιτεκονική των ηπατικών λοβίων διαταράσσεται και τα αιμοφόρα αγγεία που εφοδιάζουν με αίμα τις λειτουργικές μονάδες του ήπατος συστρέφονται και μειώνεται η παροχή αίματος προς το ήπαρ. Τα ηπατικά κύτταρα φθείρονται κι έτσι επιβλαβή κυτταρικά υπολείμματα εισέρχονται στο αίμα και το συκώτι χάνει ακόμη περισσότερο την ικανότητά του να αποτοξινώνει το αίμα και όλο και περισσότερες επιβλαβείς ουσίες συγκεντρώνονται στο συκώτι και στο αίμα. Όταν υπάρχει ηπατική συμφόρηση, παρακωλύεται η ροή του φλεβικού αίματος προς την καρδιά και προκαλούνται αρρυθμίες, καρδιακή προσβολή και οι τοξίνες προσβάλλουν και την καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία.

    Οι πρωτεϊνες από τα 30 δισεκατομμύρια νεκρά κύτταρα την ημέρα και οι μη διασπώμενες πρωτεϊνες από τις τροφές αυξάνουν την συγκέντρωση των πρωτεϊνών στο αίμα και αυτές συσσωρεύονται στις μεμβράνες των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων που εγκλωβίζονται εκεί. Έτσι, αυξάνει ο αιματοκρίτης και τα ερυθρά, αλλά και η αιμοσφαιρίνη που είναι σύνθετη πρωτεϊνη και συνδέεται με το οξυγόνο στους πνεύμονες, το οποίο μεταφέρεται σε όλα τα κύτταρα. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια διογκώνονται και δεν μπορούν πια να περάσουν μέσα από τα τριχοειδή αγγεία και αυξάνει η πηκτικότητα του αίματος και αυτό κινείται πιο αργά και σχηματίζονται θρόμβοι και τα αιμοπετάλια συγκολλούνται μεταξύ τους.

    Οι θρόμβοι είναι υπεύθυνοι για τις καρδιακές προσβολές και τα εγκεφαλικά επεισόδια. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος όταν υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση πρωτεϊνών στο αίμα. Το αμινοξύ ομοκυστεϊνη προάγει τον σχηματισμό θρόμβων, οι οποίοι προκαλούν αρτηρακές βλάβες και καρδιακές προσβολές και εγκεφαλικά επισόδεια. Η ομοκυστεϊνη είναι καλύτερος βιοδείκτης από την χοληστερόλη για έλεγχο του κινδύνου καρδιοαγγειακών παθήσεων. Η ομοκυστεϊνη προέρχεται από τον φυσιολογικό μεταβολισμό του αμινοξέος μεθιονίνη που σε μεγάλα ποσοστά βρίσκεται στο κόκκινο κρέας, στο γάλα και στα γαλακτοκομικά. Όταν συγκεντρώνονται μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνών στο αίμα παρακωλύεται η διανομή θρεπτικών συστατικών προς τα κύτταρα και ειδικά του νερού, της γλυκόζης και του οξυγόνου. Επιπρόσθετα, η υψηλή συγκέντρωση πρωτεϊνών αυξάνει την πηκτικότητα του αίματος και αυτό αυξάνει πολύ τον κίνδυνο για υπέρταση και καρδιοπάθειες. Τέλος, η υψηλή συγκέντρωση πρωτεϊνών στο αίμα δεν αφήνει τα άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού να αποβληθούν. Αντισταθμιστικά προκαλείται υπέρταση, λόγω της αύξησης της πηκτικότητας του αίματος, αλλά προκαλούνται και βλάβες στα αιμοφόρα αγγεία. Πολλοί, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι τα αντιυπερτασικά φάρμακα που καταπολεμούν αυτή την αντισταθμιστική αύξηση της πίεσης που είναι φυσιολγική προκαλούν προϊούσα καρδιακή ανεπάρκεια και άλλες χρόνιες παθήσεις.

    Το σώμα, για να αποφευχθεί η καρδιακή προσβολή απομακρύνει τις πρωτεϊνες και τις τοποθετεί στο δίκτυο των αιμοφόρων αγγείων και η διαλυτή πρωτεϊνη μετατρέπεται σε ίνες κολλαγόνου που αποθηκεύονται στη βασική μεμβράνη των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων. Η πυκνότητα της βασικής μεμβράνης μπορεί να αυξηθεί μέχρι και 10 φορές. Όταν οι πρωτεϊνες αυξάνουν το πάχος της μεμβράνης των αιμοφόρων αγγείων το οξυγόνο, η γλυκόζη και τα άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά δεν μπορούν να φθάσουν στα κύτταρα και τα κύτταρα λιμοκτονούν και καταστρέφονται. Όταν τα κύτταρα του μυοκαρδίου καταστρέφονται αποδυναμώνεται το μυοκάρδιο. Από την πείνα των κυττάρων αναπτύσσονται και άλλες χρόνιες εκφυλιστικές παθήσεις, όπως διαβήτης, αρθρίτιδα, ινομυαλγία και καρκίνος.

    Πρώτα, η πρωτεϊνη αποθηκεύεται στα τριχοειδή. Μετά όταν δεν μπορεί να αποθηκευθεί άλλη πρωτεϊνη εκεί αρχίζει αυτή και αποθηκεύεται στη βασική μεμβράνη των αρτηριών. Έτσι, το αίμα δεν είναι πηκτό και αντισταθμιστικά μειώνεται ο κίνδυνος για καρδιακή προσβολή και αιφνίδιο θάνατο, αλλά φθείρονται τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και αυτά γίνονται άκαμπτα και υπερτροφικά, με κακώσεις, ρωγμές και αιματώματα και εκεί αρχίζουν και συσσωρεύονται αιμοπετάλια που εκκρίνουν σεροτονίνη, η οποία συστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία, ώστε να μην προκληθεί αιμορραγία. Όσον αφορά τις βλάβες των στεφανιαίων αρτηριών οι μηχανισμοί επούλωσης γίνονται με πιο πολύπλοκο τρόπο. Αν αποκολληθεί ένας θρόμβος από κάποια αρτηρία και πάει προς την καρδιά, ο ασθενής θα υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου, ενώ αν πάει προς τον εγκέφαλο θα υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο και αν κινηθεί προς τη πνευμονική αρτηρία θα προκληθεί πνευμονική εμβολή.

    Για προστασία, το σώμα εκλύει λιποπρωτεϊνη 5 και χοληστερόλη στο αίμα που έχουν κολλώδη φύση και προστατεύουν τις πληγές και τις κακώσεις. Όμως, μέσα στα αιμοφόρα αγγεία συσσωρεύεται συνδετικός ιστός και λεία μυϊκά κύτταρα και προκαλούνται αθηρωματικές πλάκες, που μπορεί να αποφράξουν και πλήρως μια αρτηρία, παρακωλύοντας τη ροή του αίματος στην καρδιά. Στη συνέχεια, αποκτάται παράπλευρη κυκλοφορία από ήδη υπάρχοντα ή νεοσχηματισθέντα τριχοειδή. Όμως, αν συνεχίσουν να σχηματίζονται θρόμβοι ή αν αποκολληθούν μαλακά τεμάχια υπολειμμάτων των αθηρωματικών πλακών μπορεί να προκληθεί καρδιακή προσβολή. Η αγγειοπλαστική και το bypass δεν μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής, γιατί αυτή συμβαίνει από πρόσφατες κακώσεις και μαλακά τμήματα απολιπορωτεϊνης 5 και χοληστερόλης που αποκολλούνται.

    Η αρτηριοσκλήρυνση, έτσι, ενώ στην αρχή είναι προστατευτικός μηχανισμός στο τέλος μπορεί να προκαλέσει καρδιακή προσβολή. 

    Η αποβολή των πρωτεϊνικών υπολειμμάτων από τις αρτηρίες και τα τριχοειδή με αποτοξίνωση του ήπατος αναστρέφει τις περισσότερες μορφές στεφανιαίας νόσου.


    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία της καρδιάς σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία της καρδιάς σας

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Έλεγχος της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Ελέγξτε αν κινδυνεύετε από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό

    Η νόσος Alzheimer και η στεφανιαία νόσος έχουν την ίδια αιτία

    Μη αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων αρτηριών

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Το ΤΙΜΙ τεστ για την πρόγνωση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων

    Προειδοποιητικά σημάδια του εμφράγματος

    Τι είναι ο αθηρωματικός δείκτης

    Κολπική μαρμαρυγή

    Τα χλαμύδια υπεύθυνα για τη στεφανιαία νόσο

    Αθηροσκλήρωση

    Βαλβιδοπάθειες

    Αν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ

    Μεταβολικό σύνδρομο

    Bypass

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

     

     

  • Σωμάτια Howell-Jolly

    Τα σωμάτια Howell-Jolly  είναι διαταραχή της μορφολογίας των ερυθρών

    Η παρατήρηση των μορφολογικών διαταραχών των ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνεται  με το μικροσκόπιο, σε επίχρισμα περιφερικού αίματος, μετά από άμεση επίστρωση σε πλακάκι.

    Τα σωμάτια  Howell-Jolly είναι σφαιρικά ερυθροκύανου χρώματος ενδοερυθροκυτταρικά σωμάτια, μετά από χρώση Wright, που είναι κομμάτια από τον πυρήνα (ρήξη του πυρήνα σε θετική χρώση DNA, Feulgen).

    Τα σωμάτια Howell-Jolly είναι ιστοπαθολογικά ευρήματα των βασεόφιλων πυρηνικών καταλοίπων (clusters DNA) σε ερυθροκύτταρα. Κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης των οστών τα  ερυθροκύτταρα μυελού χάνουν τους πυρήνες τους, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα μικρό τμήμα του DNA παραμένει.

    Πήραν το όνομά τους από τους  William Henry Howell και Justin Marie Jolly. Τα σωμάτια Howell-Jolly φορείς είναι  μικρά, στρογγυλά έγκλειστα στα ερυθροκύτταρα.

    Αυτό το DNA εμφανίζεται ως βασεόφιλο (μωβ) ή ηωσινοφιλικό (ροζ) σε χρωματισμένο επίχρισμα του αίματος.

    Παρατηρούνται στον υποσπληνισμό και στην κακοήθη αναιμία. Οι πιο κοινές αιτίες της ασπληνίας είναι σπληνεκτομή από τραύμα στο σπλήνα και η αυτοσπληνεκτομή που προκαλείται από την δρεπανοκυτταρική αναιμία. Δέκα τοις εκατό των ασθενών με κοιλιοκάκη, επίσης, παρουσιάζουν ατροφία του σπλήνα με επακόλουθα  Howell-Jolly σωμάτια.  Άλλες αιτίες είναι η θεραπεία ακτινοβολίας που περιλαμβάνει την σπλήνα, όπως αυτή που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του λεμφώματος Hodgkin. Howell-Jolly φορείς είναι, επίσης, αυτοί που πάσχουν από: σοβαρή αιμολυτική αναιμία, μεγαλοβλαστική αναιμία και κακοήθη αναιμία, κληρονομική σφαιροκυττάρωση, και μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (ΜΔΣ).

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το αίμα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το αίμα

    Διαβάστε, επίσης,

    Ποικιλοκυττάρωση σε πλακάκι αίματος

    Μολυβδίαση

    Μικροκυττάρωση στο πλακάκι αίματος

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Μακροκυττάρωση στο πλακάκι αίματος

    Τι σημαίνει η ανισοκυττάρωση σε πλακάκι αίματος;

    www.emedi.gr

  • Οι βιταμίνες για την τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος

    Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι ο μηχανισμός άμυνας ενάντια σε μολύνσεις από βακτηρίδια και ιούς, αλλά και καρκινικά κύτταρα

    Ο μηχανισμός άμυνας που αναπτύσσει το ανοσοποιητικό σύστημα αφορά τις μολύνσεις από βακτηρίδια και ιούς, αλλά και τους καρκινογόνους παράγοντες.

    Τα υπεύθυνα αμυντικά κύτταρα αναπτύσσονται στον θύμο αδένα, στο σπλήνα και στο λεμφικό σύστημα.

    Το ανοσοποιητικό σύστημα εξασθενεί από την κακή διατροφή και ορισμένες ελλείψεις σε βιταμίνες και μέταλλα και ιδιαίτερα των βιταμινών Α, Ε και C, της βήτα καροτίνης και των μετάλλων σελήνιο, σίδηρος και ψευδάργυρος.

    Τα ίδια μικροθρεπτικά στοιχεία συν ορισμένα ένζυμα πιστεύεται ότι είναι βασικά για το να απαλείφουν τις βλαβερές ελεύθερες χημικές ρίζες, να προστατεύουν από τη φθορά των κυττάρων και ιστών και να περιορίζουν τις βλαβερές επιπτώσεις της ακτινοβολίας και της ατμοσφαιρικής μόλυνσης.

    Ενισχύστε το ανοσοποιητικό σας σύστημα

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Δiαβάστε, επίσης,

    Διατροφή και καρκίνος

    Πίνουμε το πρωί ζεστό νερό με λεμόνι

    Θεραπεία με εκχύλισμα θύμου αδένα

    Υψηλές δόσεις βιταμινών για τη θεραπεία καρκίνου

    Η βιταμίνη C καταπολεμά το οξειδωτικό stress

    Ο ψευδάργυρος θεραπεύει το κρυολόγημα

    www.emedi.gr