Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013 14:54

Αιμολυτική αναιμία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)

Αιμολυτική αναιμία είναι η αναιμία που προέρχεται από μείωση της επιβίωσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων

Οι αιμολυτικές αναιμίες είναι είτε κληρονομικές ή επίκτητες.

Oι αιμολυτικές αναιμίες, ICD-10 D55 - D59, είναι μια κατηγορία αναιμιών που οφείλονται σε αιμόλυση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBCs), είτε στα αιμοφόρα αγγεία (ενδαγγειακή αιμόλυση) ή αλλού στο ανθρώπινο σώμα (εξωαγγειακή). Η θεραπεία τους εξαρτάται από την αιτία και τη φύση της βλάβης.

Τα συμπτώματα της αιμολυτικής αναιμίας είναι τα ίδια με άλλες μορφές αναιμίας (κόπωση και δύσπνοια), αλλά επιπλέον  υπάρχει ίκτερος και αυξάνει ο κίνδυνος για μακροχρόνιες επιπλοκές, όπως οι χολόλιθοι και η πνευμονική υπέρταση.

Καθημερινά, παράγονται στον οργανισμό 200 δισεκατομμύρια ερυθροκύτταρα που ζουν περίπου 120 ημέρες. Μετά το θάνατό τους τα ερυθροκύτταρα απομακρύνονται από τα μακροφάγα. Ο μυελός των οστών έχει την ικανότητα να αυξήσει την ερυθροποιητική του δραστηριότητα κατά 6-8 φορές, κάτι που καταδεικνύει ότι για να δημιουργηθεί αναιμία θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά η επιβίωση των ερυθροκυττάρων. Εάν η μείωση δεν είναι σημαντική, δημιουργείται μια κατάσταση που ονομάζεται αντισταθμιζόμενη αιμόλυση.

Οι αιμολυτικές αναιμίες διακρίνονται σε οξείες και χρόνιες, σε κληρονομικές και επίκτητες, και ανάλογα με την αιτία τους σε διαταραχές της μεμβράνης των ερυθροκυττάρων, σε αυτές που οφείλονται σε βλάβη του μεταβολισμού ενζύμων και σε καταστάσεις αυτοανοσίας.

Η διάγνωση του τύπου της αιμολυτικής αναιμίας απαιτεί τη λεπτομερή λήψη του ιστορικού του ασθενούς (με έμφαση σε θέματα όπως οικογενειακό ιστορικό, λήψη φαρμάκων, είδος διατροφής), πλήρη κλινική εξέταση και ειδικό εργαστηριακό έλεγχο (δοκιμασία Coombs).


Μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία

Βασικά χαρακτηριστικά της αιμολυτικής αναιμίας

Η αιμολυτική αναιμία περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

  • Ανώμαλη και επιταχυνόμενη καταστροφή των ερυθρών κυττάρων και, σε ορισμένες αναιμίες, των  προδρόμων μορφών των ερυθρών.
  • Αυξημένη κατανομή της αιμοσφαιρίνης, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε :

-αυξημένα επίπεδα χολερυθρίνης (κυρίως έμμεσης) με ίκτερο

-αυξημένη χολερυθρίνη κοπράνων και  ουροχολινογόνο στα ούρα

  • Αιμοσφαιριναιμία, μεθαιμοσφαιριναιμία, αιμοσφαιρινουρία και αιμοσιδηρονουρία (όπου υπάρχει σημαντική ενδαγγειακή αιμόλυση).
  • Ο μυελός των οστών κάνει αντισταθμιστική αντίδραση:

-Ερυθροειδής υπερπλασία με  επιτάχυνση της παραγωγής των ερυθρών αιμοσφαιρίων, η οποία αντικατοπτρίζεται από την δικτυοερυθροκυττάρωση, και ελαφρά μακροκυττάρωση στο περιφερικό αίμα.

-Επέκταση του μυελού των οστών σε βρέφη και παιδιά με σοβαρή χρόνια αιμόλυση - αλλαγές στη διαμόρφωση των οστών ορατές  σε ακτινογραφία.

Η ισορροπία μεταξύ καταστροφής ερυθρών και αντικατάστασης από τον  μυελό καθορίζει τη σοβαρότητα των αναιμιών.


Σημεία και συμπτώματα

  • Σε γενικές γραμμές, γενικά συμπτώματα της αναιμίας (ωχρότητα, κόπωση, δύσπνοια, καρδιακή ανεπάρκεια) είναι παρόντα.
  • Σε μικρά παιδιά αναστολή ανάπτυξης μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε μορφή αναιμίας.
  • Το ιατρικό ιστορικό μπορεί να καθορίσει την αιτία για την αιμόλυση, όπως τα φάρμακα, η κατανάλωση κουκιών, η παρουσία προσθετικής βαλβίδας καρδιάς, ή άλλη ιατρική ασθένεια.
  • Η χρόνια αιμόλυση οδηγεί σε αυξημένη έκκριση της χολερυθρίνης εντός της χοληφόρου οδού, η οποία με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε χολόλιθους.
  • Η συνεχής απελευθέρωση της ελεύθερης αιμοσφαιρίνης έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη πνευμονικής υπέρτασης (αυξημένη πίεση στην πνευμονική αρτηρία). Αυτό, με τη σειρά του, οδηγεί σε επεισόδια συγκοπής (λιποθυμία), πόνο  στο στήθος και προοδευτική δύσπνοια. Η πνευμονική υπέρταση προκαλεί τελικά δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια, τα συμπτώματα της οποίας είναι το περιφερικό οίδημα (συσσώρευση υγρού στα πόδια) και ασκίτη (συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή κοιλότητα).

Αιτίες

Συγγενής αιμολυτική αναιμία και επίκτητη αιμολυτική αναιμία

Εγγενής σε περιπτώσεις όπου η αιτία σχετίζεται με τα ερυθρά αιμοσφαίρια ή εξωγενής σε περιπτώσεις όπου παράγοντες εξωγενείς εκτός από τα ερυθρά αιμοσφαίρια κυριαρχούν. Οι εγγενείς  επιδράσεις μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα με τις πρωτεΐνες ερυθρών ή να είναι αποτέλεσμα οξείδωσης, ενώ οι εξωτερικοί παράγοντες περιλαμβάνουν ανοσολογική επίθεση και μικροαγγειακή αγγειοπάθεια (τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν υποστεί μηχανική βλάβη στην κυκλοφορία) και το άγχος.


  • Ενδογενή αίτια

Η κληρονομική αιμολυτική αναιμία μπορεί να οφείλεται σε:

-Ελαττώματα της παραγωγής της κυτταρικής μεμβράνης ερυθρών αιμοσφαιρίων (όπως στην κληρονομική σφαιροκυττάρωση και κληρονομική ελλειπτοκυττάρωση)

-Ανωμαλίες στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης (όπως στη θαλασσαιμία, δρεπανοκυτταρική αναιμία και συγγενή δυσερυθροποιητική αναιμία)

-Ελαττωματικό μεταβολισμό των κυττάρων (όπως ανεπάρκεια της γλυκόζης - 6 - φωσφορικής δεϋδρογενάσης και ανεπάρκεια πυροσταφυλικής κινάσης)

  • Εξωγενή αίτια

Η επίκτητη αιμολυτική αναιμία μπορεί να προκληθεί από επίθεση από το ανοσοποιητικό σύστημα, από φάρμακα και διάφορα άλλα αίτια.

-Ανοσοδιαμεσολαβούμενες αιτίες περιλαμβάνουν παράγοντες, όπως σε λοίμωξη από Mycoplasma pneumoniae ή αυτοάνοσες ασθένειες, όπως η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία (συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα, νόσος Hodgkin και χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία).
-Η παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία (ΝΠΑ) είναι σπάνια νόσος, η οποία οφείλεται σε μια επίκτητη κλωνική διαταραχή του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου λόγω μεταλλάξεων στο γονίδιο PIG-A, με αποτέλεσμα ανεπάρκεια των πρωτεϊνών που συνδέονται με την «άγκυρα» γλυκοσυλο-φωσφατιδυλο-ινοσιτόλης (GPI).

-Οποιαδήποτε από τις αιτίες υπερσπληνισμού (αυξημένη δραστηριότητα του σπλήνα), όπως πυλαία υπέρταση.

-Αιμολυτική αναιμία απαντάται και σε εγκαύματα και από ορισμένες λοιμώξεις.

-Δηλητηρίαση από μόλυβδο προκαλεί μη-άνοση αιμολυτική αναιμία.

-Δρομείς μπορούν να υποστούν αιμολυτική αναιμία λόγω  λόγω καταστροφής των ερυθρών αιμοσφαιρίων στα αγγεία των ποδιών κατά την πρόσκρουση των ποδιών στο έδαφος.

-Χαμηλού βαθμού αιμολυτική αναιμία εμφανίζεται στο 70% των αποδεκτών προσθετικών καρδιακών βαλβίδων, και σοβαρή αιμολυτική αναιμία εμφανίζεται στο 3 %.

-Αιμοσφαιρινουρία παρέλασης, όταν οι φαντάροι κάνουν πολύ ώρα βήμα παρελάσεως και παθαίνουν αιμόλυση στα πέλματα και έχουν αιμοσφαιρινουρία.


Παθοφυσιολογία

Σε ένα υγιές άτομo, ένα ερυθρό αιμοσφαίριο επιβιώνει 90 σε 120 ημέρες στην κυκλοφορία, έτσι ώστε περίπου 1 % των ανθρώπινων ερυθρών αιμοσφαιρίων καταστρέφονται  κάθε ημέρα. O σπλήνας (μέρος του δικτυοενδοθηλιακού συστήματος) είναι το κύριο όργανο που αφαιρεί παλιά και κατεστραμμένα ερυθρά αιμοσφαίρια από την κυκλοφορία. Σε υγιή άτομα, η κατανομή και απομάκρυνση των ερυθροκυττάρων από την κυκλοφορία συνδυάζεται με την παραγωγή νέων ερυθροκυττάρων στο μυελό των οστών.

Σε συνθήκες όπου το ποσοστό της κατανομής των ερυθρών αιμοσφαιρίων αυξάνεται, το σώμα αντισταθμίζει αρχικά με την παραγωγή περισσότερων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Ωστόσο, η κατανομή των ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να υπερβαίνει το ποσοστό που το σώμα μπορεί να παράγει ερυθρά αιμοσφαίρια και αναιμία έτσι μπορεί να αναπτυχθεί. Η χολερυθρίνη, ένα προϊόν αποδόμησης της αιμοσφαιρίνης, μπορεί να συσσωρεύεται στο αίμα, προκαλώντας ίκτερο, και να αποβάλλεται με τα ούρα τα οποία παίρνουν ένα σκούρο καφέ χρώμα.

Σε γενικές γραμμές, αιμολυτική αναιμία εμφανίζεται με την τροποποίηση του κύκλου ζωής των ερυθρών. Δηλαδή, αντί να συλλέγονται στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους και να απορρίπτονται κανονικά, τα ερυθρά διασπώνται κατά τρόπο που επιτρέπει σε ελεύθερα μόρια που περιέχουν σίδηρο να κυκλοφορούν στο αίμα. Τα ερυθρά βασίζονται στη γλυκόλυση για τη μείωση της οξειδωτικής βλάβης. Τυχόν περιορισμοί της γλυκόλυσης μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη ευαισθησία στην οξειδωτική βλάβη και σε μικρή ή μη φυσιολογική διάρκεια ζωής τους. Εάν τα δικτυοενδοθηλιακά φαγοκύτταρα δεν είναι σε θέση να τα φαγοκυτταρώσουν με την φωσφατιδυλοσερίνη, είναι πιθανό να λυθούν ανεξέλεγκτα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ενδαγγειακής αιμόλυσης είναι η απελευθέρωση των ερυθρών στη ροή του αίματος. Η ελεύθερη αιμοσφαιρίνη μπορεί να συνδέεται με την  απτοσφαιρίνη, ή μπορεί να οξειδωθεί και να απελευθερώσει την ομάδα αίμης που είναι σε θέση να δεσμεύσει είτε η αλβουμίνη είτε η αιμοπηξίνη. Η αίμη τελικά μετατρέπεται σε χολερυθρίνη και απομακρύνεται από τα κόπρανα και τα ούρα. Η αιμοσφαιρίνη μπορεί να απομακρυνθεί απ 'ευθείας από τους νεφρούς με αποτέλεσμα ταχεία κάθαρση της ελεύθερης αιμοσφαιρίνης. Πρόσθετα αποτελέσματα της ελεύθερης αιμοσφαιρίνης φαίνεται να οφείλονται σε συγκεκριμένες αντιδράσεις με το ΝΟ.


Διάγνωση

-Μικροσκοπική εξέταση αίματος

  • Θραύσματα των ερυθρών κυττάρων αίματος (σχιστοκύτταρα) μπορεί να είναι παρόντα
  • Μερικά ερυθρά αιμοσφαίρια μπορεί να φαίνονται μικρότερα και πιο στρογγυλεμένα από το συνηθισμένο (σφαιροκυττάρα)
  • Δικτυοκύτταρα είναι παρόντα σε αυξημένους αριθμούς
  • Κύτταρα Heinz υπάρχουν λόγω απομάκρυνσης του σώματος από τη σπλήνα των ερυθρών σε ανεπάρκεια του ενζύμου G6PD

-Το επίπεδο μη συζευγμένης χολερυθρίνης στο αίμα είναι αυξημένο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ίκτερο.

-Τα επίπεδα της γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH ) στο αίμα είναι αυξημένα

-Τα επίπεδα της απτοσφαιρίνης μειώνονται

-Εάν η άμεση δοκιμασία Coombs είναι θετική, η αιμόλυση είναι αυτοάνοση (αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία)

-Αιμοσιδηρίνη στα ούρα υποδεικνύει χρόνια ενδαγγειακή αιμόλυση. Υπάρχει, επίσης, ουροχολινογόνο στα ούρα

-Αιμοσφαιρινουρία το πρωί είναι ενδεικτική της παροξυσμικής νυχτερινής αιμοσφαιρινουρίας


Θεραπεία
Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία:

  • Συμπτωματική θεραπεία μπορεί να δοθεί με μετάγγιση αίματος, αν υπάρχει σοβαρή  αναιμία.
  • Σε σοβαρή αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, η θεραπεία με στεροειδή είναι μερικές φορές απαραίτητη.
  • Μερικές φορές η σπληνεκτομή μπορεί να είναι χρήσιμη όταν υπάρχει εξωαγγειακή αιμόλυση ή κληρονομική σφαιροκυττάρωση (όταν τα περισσότερα από τα ερυθρά αιμοσφαίρια απομακρύνονται από τον σπλήνα).
  • Η  αιμολυτική αναιμία μπορεί να οφείλεται σε έλλειψη της βιταμίνης Ε. Στα μωρά, η θεραπεία είναι 10-30IU βιταμίνης την ημέρα σε υδατοδιαλυτή μορφή.
  • Στους ενήλικες μπορεί να εμφανίζεται από κακή απορρόφηση λίπους. Απαιτούνται τότε υψηλές δόσεις από το στόμα (μέχρι 600IU τη μέρα) ή μέτριες δόσεις (μέχρι 200IU) της υδατοδιαλυτής μορφής της βιταμίνης Ε.

Κτηνιατρικές περιπτώσεις

Αιμολυτική αναιμία μπορεί να εμφανίζεται και στα ζώα.

Τα σκυλιά και οι γάτες, έχουν αυξημένη ευαισθησία σε οξειδωτική βλάβη των ερυθρών από το κρεμμύδι ή το σκόρδο. Το 20% των ρινόκερων έχει αιμολυτική αναιμία.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αιμολυτική αναιμία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αιμολυτική αναιμία

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 19199 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018 08:00
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Οστεοπέτρωση Οστεοπέτρωση

    Οστεοπέτρωση είναι ο υπερβολικός σχηματισμός πυκνού συμπαγούς οστού

    Οστεοπέτρωση είναι ο υπερβολικός σχηματισμός πυκνού συμπαγούς οστού που οδηγεί σε παθολογικά κατάγματα, οστεΐτιδα, σπληνομεγαλία με έμφρακτα, αναιμία και εξωμυελική αιμοποίηση.

    Γενετική: Κακοήθης μορφή, αυτοσωματική υπολειπόμενη. Καλοήθης μορφή, αυτοσωματική επικρατούσα.

    Συνήθης πορεία - προϊούσα, χρόνια. 

    Η οστεοπέτρωση, κυριολεκτικά "οστό πέτρας", επίσης, γνωστή ως νόσος μαρμάρου οστού ή νόσος Albers-Schönberg, είναι μια εξαιρετικά σπάνια κληρονομική διαταραχή κατά την οποία τα οστά σκληραίνουν, γίνονται πυκνότερα, σε αντίθεση με τις πιο διαδεδομένες καταστάσεις όπως η οστεοπόρωση, στις οποίες τα οστά γίνονται λιγότερο πυκνά και πιο εύθραυστα, ή οστεομαλακία, στην οποία τα οστά μαλακώνουν.

    Η οστεοπέτρωση μπορεί να προκαλέσει διάλυση και θραύση των οστών. 

    Είναι μια από τις κληρονομικές αιτίες της οστεοσκλήρωσης.

    Θεωρείται ότι είναι το πρωτότυπο οστεοσκληρυντικών δυσπλασιών.

    Η αιτία της νόσου είναι η δυσλειτουργία στους οστεοκλάστες και η αδυναμία τους να απορροφήσουν τα οστά.

    Αν και η ανθρώπινη οστεοπέτρωση είναι μια ετερογενής διαταραχή που περιλαμβάνει διαφορετικές μοριακές βλάβες και μια σειρά κλινικών χαρακτηριστικών, όλες οι μορφές μοιράζονται έναν μόνο παθογόνο δεσμό στον οστεοκλάστη.

    Τα ακριβή μοριακά ελαττώματα ή η θέση των μεταλλάξεων που λαμβάνουν χώρα είναι άγνωστα. 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Παρά τον υπερβολικό σχηματισμό οστών, τα άτομα με οστεοπέτρωση τείνουν να έχουν οστά που είναι πιο εύθραυστα από το φυσιολογικό.

    Η ήπια οστεοπέτρωση δεν μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα και να μην παρουσιάζει προβλήματα. 

    Ωστόσο, σοβαρές μορφές μπορεί να οδηγήσουν σε:

    • Αναστατωμένη ανάπτυξη, παραμόρφωση και αυξημένη πιθανότητα καταγμάτων
    • Οι ασθενείς πάσχουν από αναιμία, επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις και ηπατοσπληνομεγαλία λόγω της επέκτασης των οστών που οδηγεί σε στένωση του μυελού των οστών και εξωμυελική αιματοποίηση
    • Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε τύφλωση, παράλυση του προσώπου και κώφωση, λόγω της αυξημένης πίεσης που ασκείται στα νεύρα από το επιπλέον οστό
    • Μη φυσιολογική μορφολογία των οστών του φλοιού
    • Μη φυσιολογική μορφή των σπονδυλικών σωμάτων
    • Ανωμαλία ρύθμισης θερμοκρασίας
    • Ανωμαλία των πλευρών
    • Ανωμαλία της μορφολογίας της σπονδυλικής επίφυσης
    • Πόνος στα οστά
    • Παράλυση των κρανιακών νεύρων
    • Κρανιοσυνοστέωση
    • Πρόβλημα ακοής
    • Υποκαλιαιμία

    40

    Κακοήθης βρεφική οστεοπέτρωση

    Η αυτοσωματική υπολειπόμενη οστεοπέτρωση, επίσης, γνωστή ως κακοήθης βρεφική οστεοπέτρωση, είναι ένας σπάνιος τύπος σκελετικής δυσπλασίας που χαρακτηρίζεται από ένα ξεχωριστό ακτινογραφικό σχέδιο συνολικής αυξημένης πυκνότητας των οστών με θεμελιώδη εμπλοκή του μυελού. Η βρεφική οστεοπέτρωση, συνήθως, εκδηλώνεται στα βρέφη. Η διάγνωση βασίζεται, κυρίως, στην κλινική και ακτινογραφική αξιολόγηση, η οποία επιβεβαιώνεται από γονιδιακή ανάλυση. Ως αποτέλεσμα της εξάλειψης των καναλιών του μυελού και της επέκτασης των οστών, μπορεί να προκύψουν σοβαρές πανκυτταροπενίες, συμπίεση κρανιακών νεύρων και παθολογικά κατάγματα. Η πρόγνωση είναι κακή εάν δεν αντιμετωπιστεί. Τα κλασικά ακτινογραφικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: "οστά εντός οστών" στη σπονδυλική στήλη, τη λεκάνη και το εγγύς μηριαίο οστό, τα άνω άκρα και τα κοντά σωληνοειδή οστά του χεριού. Επιπλέον, υπάρχει απουσία φυσιολογικής  διαφυσικής μοντελοποίησης του περιφερικού μηριαίου οστού με μη φυσιολογική ακτινογραφική εμφάνιση του δοκιδωτού οστού και εναλλασσόμενων μεταφυσικών ζωνών. Η ακριβής και έγκαιρη διάγνωση της βρεφικής οστεοπέτρωσης είναι σημαντική για τη διαχείριση των επιπλοκών, της γενετικής συμβουλευτικής και της έγκαιρης εγκατάστασης κατάλληλης θεραπείας, δηλαδή της μεταμόσχευσης αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, η οποία προσφέρει ικανοποιητική θεραπευτική μέθοδο για ένα σημαντικό ποσοστό των βρεφών που νοσούν από οστεοπέτρωση. Η βελτίωση των ακτινογραφικών αλλοιώσεων των οστών μετά από τη μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων είναι ένας σημαντικός δείκτης επιτυχίας της θεραπείας. 

    Οστεοπέτρωση ενηλίκων

    Η αυτοσωματική κυρίαρχη οστεοπέτρωση είναι, επίσης, γνωστή ως νόσος Albers-Schonberg. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι έχουν αυτή τη διαταραχή, επειδή τα περισσότερα άτομα δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Ωστόσο, αυτά που εμφανίζουν συμπτώματα θα έχουν συνήθως καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση) και πολλαπλά κατάγματα οστών. Υπάρχουν δύο τύποι οστεοπέτρωσης ενηλίκων βάσει των ακτινογραφικών, των βιοχημικών και των κλινικών χαρακτηριστικών. Πολλοί ασθενείς θα έχουν πόνο στα οστά. Τα ελαττώματα είναι πολύ συχνά και περιλαμβάνουν νευροπάθειες λόγω παγίδευσης κρανιακών νεύρων, οστεοαρθρίτιδας και συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα. Περίπου το 40% των ασθενών θα εμφανίσουν υποτροπιάζοντα κατάγματα των οστών τους. 10% των ασθενών θα έχουν οστεομυελίτιδα της κάτω γνάθου.

    JIndianAcadOralMedRadiol 2018 30 2 165 236723 f4

    ΑΙΤΙΕΣ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    • Αντικατάσταση του μυελικού αυλού με οστούν
    • Απουσία καρβονικής ανύδρασης ΙΙ στα ερυθροκύτταρα
    • Διαταραγμένη λειτουργία των οστεοκλαστών

    Οι διάφοροι τύποι οστεοπότρωσης προκαλούνται από γενετικές αλλαγές (μεταλλάξεις) σε ένα από τουλάχιστον δέκα γονίδια. Τα γονίδια που σχετίζονται με την οστεοπέτρωση εμπλέκονται στην ανάπτυξη και / ή τη λειτουργία των οστεοκλαστών, των κυττάρων που διασπών τους οστικούς ιστούς όταν το παλιό οστό αντικαθίσταται από νέο οστό (αναδιαμόρφωση οστών). Αυτή η διαδικασία είναι απαραίτητη για να διατηρούνται τα οστά δυνατά και υγιή. Οι μεταλλάξεις σε αυτά τα γονίδια μπορούν να οδηγήσουν σε μη φυσιολογικούς οστεοκλάστες ή να υπάρχουν πολύ λίγοι οστεοκλάστες. Εάν συμβεί αυτό, το παλιό οστό δεν μπορεί να διαλυθεί, καθώς, σχηματίζεται το νέο οστό, οπότε τα οστά γίνονται πολύ πυκνά και επιρρεπή σε κατάγματα.

    • Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο CLCN7 προκαλούν τις περισσότερες περιπτώσεις αυτοσωματικής κυρίαρχης οστεοπέτρωσης και αποτελεί το 10-15% των περιπτώσεων αυτοσωματικής υπολειπόμενης οστεοπέτρωσης (η πιο σοβαρή μορφή) και όλες τις γνωστές περιπτώσεις ενδιάμεσης αυτοσωματικής οστεοπέτρωσης.
    • Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο TCIRG1 προκαλούν περίπου το 50% των περιπτώσεων αυτοσωματικής υπολειπόμενης οστεοπέτρωσης.
    • Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο IKBKG προκαλούν οστεοπέτρωση συνδεδεμένη με το χρωμόσωμα Χ.
    • Οι μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια είναι λιγότερο συχνές αιτίες της οστεοπέτρωσης.
    • Σε περίπου 30% τοις εκατό των προσβεβλημένων ατόμων, η αιτία είναι άγνωστη.

    Φυσιολογικά, η ανάπτυξη των οστών είναι μια ισορροπία μεταξύ των οστεοβλαστών (κύτταρα που δημιουργούν οστό) και των οστεοκλαστών (κύτταρα που απορροφούν οστό). Οι πάσχοντες από οστεοπέτρωση έχουν ανεπάρκεια οστεοκλαστών, που σημαίνει ότι απορροφάται πολύ λίγα οστό, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πάρα πολύ οστό.

    ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Η φυσιολογική ανάπτυξη των οστών επιτυγχάνεται με την ισορροπία μεταξύ σχηματισμού οστού από οστεοβλάστες και απορρόφησης οστού (διάσπαση της μήτρας των οστών) από οστεοκλάστες. Στην οστεοπέτρωση, ο αριθμός των οστεοκλαστών μπορεί να είναι μειωμένος, φυσιολογικός ή αυξημένος. Η δυσλειτουργία των οστεοκλαστών μεσολαβεί στην παθογένεση αυτής της νόσου. Η οστεοπέτρωση προκαλείται από υποκείμενες μεταλλάξεις που παρεμποδίζουν την οξίνιση της κοιλότητας απορρόφησης οστεοκλαστών, για παράδειγμα λόγω ανεπάρκειας του ενζύμου καρβονικής ανυδράσης που κωδικοποιείται από το γονίδιο CA2. Η ανθρακική ανυδράση απαιτείται από τους οστεοκλάστες για την παραγωγή πρωτονίων. Χωρίς αυτό το ένζυμο, η άντληση ιόντων υδρογόνου αναστέλλεται και η απορρόφηση οστού από οστεοκλάστες είναι ελαττωματική, καθώς απαιτείται όξινο περιβάλλον για τη διάσπαση του υδροξυαπατίτη ασβεστίου από τη μήτρα των οστών. Καθώς, η απορρόφηση των οστών αποτυγχάνει, ενώ ο σχηματισμός των οστών συνεχίζεται, σχηματίζεται υπερβολικό οστό. Οι μεταλλάξεις σε τουλάχιστον εννέα γονίδια προκαλούν τους διάφορους τύπους οστεοπέτρωσης. Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο CLCN7 είναι υπεύθυνες για περίπου 75 τοις εκατό των περιπτώσεων αυτοσωματικής κυρίαρχης οστεοπέτρωσης, και για το 10 έως 15 τοις εκατό των περιπτώσεων αυτοσωματικής υπολειπόμενης οστεοπότρωσης και για όλες τις γνωστές περιπτώσεις ενδιάμεσης αυτοσωμικής οστεοπέτρωσης. Οι μεταλλάξεις του γονιδίου TCIRG1 προκαλούν περίπου το 50% των περιπτώσεων αυτοσωματικής υπολειπόμενης οστεοπέτρωσης. Οι μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια είναι λιγότερο συχνές αιτίες αυτοσωματικών κυρίαρχων και αυτοσωματικών υπολειπόμενων μορφών της διαταραχής. Ο συνδεδεμένος με το χρωμόσωμα Χ τύπος οστεοπέτρωσης, προκύπτει από μεταλλάξεις στο γονίδιο IKBKG. Σε περίπου 30 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων οστεοπέτρωσης, η αιτία της πάθησης είναι άγνωστη. Τα γονίδια που σχετίζονται με την οστεοπέτρωση εμπλέκονται στο σχηματισμό, ανάπτυξη και λειτουργία εξειδικευμένων κυττάρων που ονομάζονται οστεοκλάστες. Αυτά τα κύτταρα διασπούν τον οστικό ιστό κατά την αναδιαμόρφωση των οστών, μια φυσιολογική διαδικασία κατά την οποία το παλιό οστό αφαιρείται και δημιουργείται νέο οστό για να το αντικαταστήσει. Τα οστά αναδιαμορφώνονται συνεχώς και η διαδικασία ελέγχεται προσεκτικά για να διασφαλιστεί ότι τα οστά παραμένουν ισχυρά και υγιή. Οι μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από τα γονίδια που σχετίζονται με την οστεοπέτρωση οδηγούν σε ανώμαλους ή ελλείποντες οστεοκλάστες. Χωρίς λειτουργικούς οστεοκλάστες, το παλιό οστό δεν διασπάται, καθώς, σχηματίζεται νέο οστό. Ως αποτέλεσμα, τα οστά σε όλο το σκελετό γίνονται ασυνήθιστα πυκνά. Τα οστά είναι, επίσης, δομικά ανώμαλα, καθιστώντας τα επιρρεπή σε κάταγμα. Αυτά τα προβλήματα με την αναδιαμόρφωση των οστών αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά της οστεοπέτρωσης.

    Autosomal recessive 1 OPTB1

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Η διαφορική διάγνωση της οστεοπέτρωσης περιλαμβάνει άλλες διαταραχές που προκαλούν οστεοσκλήρωση. Αποτελούν ένα ευρύ φάσμα διαταραχών με κλινικά και ακτινολογικά διαφορετικές εκδηλώσεις.

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    κληρονομικές οστεοσκληρυντικές δυσπλασίες όπως: νευροπαθητική βρεφική οστεοπέτρωση, βρεφική οστεοπέτρωση με νεφρική σωληνοειδή οξέωση, βρεφική οστεοπέτρωση με ανοσοανεπάρκεια, βρεφική οστεοπέτρωση με σύνδρομο ανεπάρκειας προσκόλλησης λευκοκυττάρων, οστεοπέτρωση ακροοστεολυτική), οστεοπυρίτιδα, μικτή σκληρυντική σκελετική δυσπλασία, προοδευτική δυσπλασία διάφυσης (νόσος Camurati-Engelmann) και άλλες σκελετικές δυσπλασίες που σχετίζονται. Εκτός αυτού, η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει επίκτητες καταστάσεις που προκαλούν οστεοσκλήρωση, όπως οστεοσκληρωτική μετάσταση, κυρίως, από καρκινώματα του προστάτη και του μαστού, ασθένεια Paget των οστών, μυελοΐνωση (πρωτοπαθής διαταραχή ή δευτερογενής δηλητηρίαση ή κακοήθεια), ασθένεια Erdheim-Chester, οστεοσκληρυντικοί τύποι οστεομυελίτιδα, δρεπανοκυτταρική νόσος, υπερβιταμίνωση D, θεραπεία με διφωσφονικά φάρμακα και υποπαραθυρεοειδισμός.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Είναι η 1η γενετική ασθένεια που αντιμετωπίστηκε με μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων. Οι οστεοκλάστες προέρχονται από προδρόμους αιμοποιητικών κυττάρων. Η θεραπεία με μεταμόσχευση μυελού των οστών ερευνάται σε κλινικές δοκιμές. Πιστεύεται ότι ο υγιής μυελός παρέχει στον πάσχοντα κύτταρα από τα οποία θα αναπτυχθούν οστεοκλάστες. Εάν εμφανιστούν επιπλοκές σε παιδιά, οι ασθενείς μπορούν να λάβουν θεραπεία με βιταμίνη D. Η γάμμα ιντερφερόνη έχει, επίσης, αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική και μπορεί να συσχετιστεί με τη βιταμίνη D. Η ερυθροποιητίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία οποιασδήποτε σχετικής αναιμίας. Τα κορτικοστεροειδή μπορούν να ανακουφίσουν τόσο την αναιμία όσο και να διεγείρουν την απορρόφηση των οστών. Τα κατάγματα και η οστεομυελίτιδα μπορούν να αντιμετωπιστούν, ως συνήθως. Η θεραπεία για την οστεοπέτρωση εξαρτάται από τα συγκεκριμένα συμπτώματα που υπάρχουν και τη σοβαρότητα σε κάθε άτομο. Επομένως, οι επιλογές θεραπείας πρέπει να αξιολογούνται σε ατομική βάση. Η διατροφική υποστήριξη είναι σημαντική για τη βελτίωση της ανάπτυξης και ενισχύει, επίσης, την ανταπόκριση σε άλλες επιλογές θεραπείας. Μια δίαιτα φτωχή σε ασβέστιο είναι ευεργετική για ορισμένα άτομα που έχουν προσβληθεί.

    Η θεραπεία είναι απαραίτητη για τη βρεφική μορφή:

    • Η βιταμίνη D (καλσιτριόλη) φαίνεται να διεγείρει τους αδρανείς οστεοκλάστες, γεγονός που διεγείρει την απορρόφηση των οστών
    • Η γ-ιντερφερόνη μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα οφέλη. Βελτιώνει τη λειτουργία των λευκών αιμοσφαιρίων (οδηγεί σε λιγότερες λοιμώξεις), μειώνει τον όγκο των οστών και αυξάνει τον όγκο του μυελού των οστών
    • Η ερυθροποιητίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αναιμία και τα κορτικοστεροειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναιμία και για την τόνωση της απορρόφησης των οστών
    • Η μεταμόσχευση μυελού των οστών βελτιώνει ορισμένες περιπτώσεις σοβαρής, βρεφικής οστεοπέτρωσης που σχετίζεται με ανεπάρκεια μυελού των οστών και προσφέρει καλύτερες πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης για άτομα με αυτόν τον τύπο

    Η παιδική οστεοπέτρωση, μερικές φορές, απαιτεί χειρουργική επέμβαση λόγω καταγμάτων. Η οστεοπέτρωση των ενηλίκων, συνήθως, δεν απαιτεί θεραπεία, αλλά οι επιπλοκές της κατάστασης μπορεί να απαιτούν παρέμβαση. Μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση για αισθητικούς ή λειτουργικούς λόγους (όπως πολλαπλά κατάγματα, παραμόρφωση και απώλεια λειτουργία των οστών) ή για σοβαρή εκφυλιστική νόσο των αρθρώσεων.

    Untitled 111

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Η μακροπρόθεσμη προοπτική για άτομα με οστεοπέτρωση εξαρτάται από τον υποτύπο και τη σοβαρότητα της κατάστασης σε κάθε άτομο. Οι σοβαρές βρεφικές μορφές οστεοπέτρωσης σχετίζονται με μειωμένο προσδόκιμο ζωής, με τα περισσότερα παιδιά που δεν παίρνουν αγωγή δεν επιβιώνουν μετά την πρώτη δεκαετία. Η μεταμόσχευση μυελού των οστών θεραπεύει ορισμένα βρέφη με ασθένεια πρώιμης έναρξης. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη πρόγνωση μετά τη μεταμόσχευση είναι άγνωστη. Για εκείνους με έναρξη στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία, η επίδραση της κατάστασης εξαρτάται από τα συγκεκριμένα συμπτώματα (συμπεριλαμβανομένου του πόσο εύθραυστα είναι τα οστά και πόσος πόνος υπάρχει). Το προσδόκιμο ζωής στις μορφές έναρξης ενηλίκων είναι φυσιολογικό.

    ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗΣ

    Περίπου οκτώ έως 40 παιδιά γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο με τον κακοήθη βρεφικό τύπο οστεοπέτρωσης. Ένα στα 100.000 έως 500.000 άτομα γεννιέται με αυτή τη μορφή οστεοπέτρωσης. Υψηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στη Δανία και την Κόστα Ρίκα. Τα αρσενικά και τα θηλυκά επηρεάζονται σε ίσους αριθμούς. Ο τύπος της οστεοπέτρωσης ενηλίκων επηρεάζει περίπου 1.250 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα στα 200.000 άτομα επηρεάζεται από τον τύπο της οστεοπέτρωσης των ενηλίκων. Υψηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στη Βραζιλία. Τα αρσενικά και τα θηλυκά επηρεάζονται σε ίσους αριθμούς. Η οστεοπέτρωση επηρεάζει 1 νεογέννητο στα 20.000 έως 250.000 παγκοσμίως, αλλά οι πιθανότητες είναι πολύ υψηλότερες στη ρωσική περιοχή Chuvashia (1 στα 3.500-4.000 νεογέννητα) λόγω γενετικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων Chuvash.

    ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΤΕΟΠΕΤΡΩΣΗ

    • Θεραπεία αντικατάστασης γονιδίων: Η οστεοπέτρωση θεραπεύεται με τη χορήγηση RANKL. Η συστηματική χορήγηση του RANKL για 1 μήνα βελτιώνει σημαντικά το φαινότυπο των οστών και έχει ευεργετικά αποτελέσματα στον μυελό των οστών, στον σπλήνα και στον θύμο αδένα. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες προκύπτουν σε υπερβολική θεραπεία. η χορήγηση του RANKL αντιπροσωπεύει την κατάλληλη θεραπευτική επιλογή για ασθενείς με ανεπάρκεια RANKL.
    • Ιντερφερόνη γάμμα-1b - Χορήγηση σε ασθενείς με σοβαρή, κακοήθη οστεοπέτρωση.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα οστά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα οστά

    oral maxillofacial pathology bone pathology 1 22 638

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Εμμηνόπαυση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Τι πρέπει να προσέχετε όταν παίρνετε συμπληρώματα διατροφής

    Σύνδρομο Felty

    Θεραπεία Καρκίνου του Μαστού με φυσικούς τρόπους

    Πώς να αντιμετωπίσετε το μυοσκελετικό πόνο

    Τα μέταλλα που περιέχει το ανθρώπινο σώμα

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Στρόντιο

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Οστά και κάνναβη

    Όλα τα κόλπα για να δυναμώσετε τα κόκαλά σας

    Ραχίτιδα

    Σύνδρομο ανεπάρκειας μαγνησίου

    Ασβέστιο κοραλλιών

    Ο ήλιος είναι τροφή για το σώμα

    Εναλλακτικές λύσεις γάλακτος

    Οι κίνδυνοι από το XGEVA

    Τα προβιοτικά θεραπεύουν την οστεοπόρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Φώσφορος

    Βρώσιμη φωσφατάση οστών

    Οι βιταμίνες για την οστεοπόρωση

    Οστεομαλακία

    Μεταβολική Θεραπεία Ασθενειών του Hans Nieper

    Οστεάλευρο

    Οι καλύτερες βιταμίνες για τα οστά

    Διατροφικά σφάλματα που πρέπει να διορθώσετε

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Το ασβέστιο από μόνο του δεν μπορεί να διατηρήσει την υγεία των οστών

    Το έντερο υπεύθυνο για όλες τις ασθένειες

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν ασβέστιο

    Ψευδάργυρος

    Γιατί πρέπει καθημερινά να παίρνετε βιταμίνη D

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Το ασβέστιο και το μαγνήσιο μαζί κάνουν θαύματα

    Να αποφεύγετε το γάλα στον καφέ

    Αδυνατίστε με ασβέστιο

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον δολομίτη

    Όταν κάποιος δεν μπορεί να καταναλώσει γαλακτοκομικά

    Ασβέστιο

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Πλήρες check up για οστεοπόρωση

    Τα καλύτερα για την οστεοπόρωση

    Γιατί πρέπει καθημερινά να παίρνετε βιταμίνη D

    Πώς πρέπει να παίρνετε τα διφωσφονικά από το στόμα;

    Ότι πρέπει να κάνετε αν είσαστε στην εμμηνόπαυση

    Οστεοπόρωση στους άνδρες

    Νεανική οστεοπόρωση

    Οστεοπόρωση

    Υγεία των οστών

    Το ελαιόλαδο προστατεύει τα κόκκαλα

    Ήλιος και βιταμίνη D

    Τι είναι η εμμηνόπαυση;

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Bιταμίνες για την εμμηνόπαυση

    Τροφές φάρμακα

    Το Φαρμακείο του Θεού

    Τα γηριατρικά σύνδρομα

    Πρόληψη και θεραπεία ασθενειών με την άσκηση

    Γιατί πρέπει να ξεκινήσετε από αύριο το περπάτημα

    Οστεοπόρωση

    Άσκηση για όσους πάσχουν από οστεοπόρωση

    Έλεγχος οστεοπόρωσης

    Έλεγχος οστεοπόρωσης με το κινητό σας

    Το τεστ ενός λεπτού για την οστεοπόρωση

    Η οστεοπόρωση χτυπάει και τους άντρες

    Εμφυτεύσιμη συσκευή για την οστεοπόρωση

    Ο ρόλος των οστών στον διαβήτη

    Βότανα για τα οστά και τις αρθρώσεις

    Denosumab σε οστικές μεταστάσεις

    www.emedi.gr

     

     

  • Νεφροπάθεια από αναλγητικά Νεφροπάθεια από αναλγητικά

    Σταματήστε να παίρνετε αναλγητικά που προκαλούν νεφροπάθεια

    Νεφροπάθεια από αναλγητικά

    Η αναλγητική νεφροπάθεια είναι τραυματισμός των νεφρών που προκαλείται από αναλγητικά φάρμακα, όπως η ασπιρίνη, η βουκετίνη, η φαινακετίνη και η παρακεταμόλη.

    Ο όρος, συνήθως, αναφέρεται σε βλάβη που προκαλείται από υπερβολική χρήση συνδυασμών αυτών των φαρμάκων, ειδικά συνδυασμών που περιλαμβάνουν φαινακετίνη.

    Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τραυματισμό στα νεφρά από οποιοδήποτε αναλγητικό φάρμακο. 

    Οι ειδικοί νεφρικοί τραυματισμοί που προκαλούνται από αναλγητικά είναι νεφρική θηλώδης νέκρωση και χρόνια διάμεση νεφρίτιδα. Φαίνονται να προκύπτουν από τη μειωμένη ροή αίματος προς τα νεφρά, την ταχεία κατανάλωση αντιοξειδωτικών και την επακόλουθη οξειδωτική βλάβη στα νεφρά. Αυτή η νεφρική βλάβη μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, μη φυσιολογική διούρηση, υψηλή αρτηριακή πίεση και αναιμία. Ένα μικρό ποσοστό ατόμων με αναλγητική νεφροπάθεια μπορεί να αναπτύξει νεφρική νόσο τελικού σταδίου. 

    Η αναλγητική νεφροπάθεια ήταν κάποτε μια συχνή αιτία νεφρικού τραυματισμού και νεφρικής νόσου τελικού σταδίου σε περιοχές της Ευρώπης, της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

    Στις περισσότερες περιοχές, η συχνότητα εμφάνισης μειώθηκε απότομα από τότε που η χρήση φαινακετίνης μειώθηκε στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

    Τα αναλγητικά είναι μια κατηγορία φαρμάκων που χρησιμοποιούνται ευρέως στη θεραπεία του πόνου. Περιλαμβάνουν την ασπιρίνη και άλλα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), καθώς και τα αντιπυρετικά παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) και φαινακετίνη. Υπάρχουν πολλά αναλγητικά με ασπιρίνη ή άλλα ΜΣΑΦ σε συνδυασμό με φαινακετίνη, παρακεταμόλη ή σαλικυλαμίδη και καφεΐνη ή κωδεΐνη. Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ τραυματισμού στα νεφρά και της χρόνιας χρήσης φαινακετίνης. Οι χρόνιοι χρήστες φαινακετίνης έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης συγκεκριμένων νεφρικών τραυματισμών, δηλαδή νεφρικής θηλώδους νέκρωσης και χρόνιας διάμεσης νεφρίτιδας.

    Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αναλγητική νεφροπάθεια.

    Κλινικά ευρήματα στην αναλγητική νεφροπάθεια:

    • Πονοκέφαλος 35-100%
    • Πυουρία 50-100%
    • Αναιμία 60-90%
    • Υπέρταση 15-70%
    • Γαστρεντερικά συμπτώματα 40-60%
    • Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος 30-60%

    medicine 5th year 5th lecture dr rasool 14 638

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

    Πονοκέφαλος

    Αναιμία

    Υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση)

    Λευκά αιμοσφαίρια στα ούρα (λευκοκυττουρία, πυουρία)

    Ορισμένα άτομα με αναλγητική νεφροπάθεια μπορεί, επίσης, να έχουν πρωτεΐνη στα ούρα τους (πρωτεϊνουρία) 

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

    Οι επιπλοκές της αναλγητικής νεφροπάθειας περιλαμβάνουν πυελονεφρίτιδα και νεφρική νόσο τελικού σταδίου.

    Οι παράγοντες κινδύνου για κακή πρόγνωση περιλαμβάνουν υποτροπιάζουσα λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος και επίμονα αυξημένη αρτηριακή πίεση.

    Η αναλγητική νεφροπάθεια φαίνεται επίσης να αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνων του ουροποιητικού συστήματος. 

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

    Η ουλή των μικρών αιμοφόρων αγγείων, που ονομάζεται τριχοειδή σκλήρυνση, είναι η αρχική βλάβη της αναλγητικής νεφροπάθειας. Τα μικρά αιμοφόρα αγγεία βρίσκονται στη νεφρική πύελο και τα τριχοειδή που τροφοδοτούν τους νεφρώνες. Η τριχοειδής σκλήρυνση οδηγεί σε νεφρική θηλώδη νέκρωση και χρόνια διάμεση νεφρίτιδα. 

    • Ασπιρίνη και Μη Στερεοειδή Αντιφλεγμονώδη

    Η σωστή λειτουργία των νεφρών εξαρτάται από την επαρκή ροή αίματος προς τα νεφρά. Η ροή του αίματος στα νεφρά είναι μια πολύπλοκη, αυστηρά ρυθμισμένη διαδικασία που βασίζεται σε έναν αριθμό ορμονών και άλλων μικρών μορίων, όπως οι προσταγλανδίνες. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η προσταγλανδίνη Ε2 (PGE2) που παράγεται από τα νεφρά είναι απαραίτητη για την υποστήριξη επαρκούς ροής αίματος προς τα νεφρά. Όπως όλες οι προσταγλανδίνες, η σύνθεση PGE2 εξαρτάται από τις κυκλοοξυγενάσες. Η ασπιρίνη και άλλα ΜΣΑΦ είναι αναστολείς των κυκλοοξυγενασών. Στους νεφρούς, αυτή η αναστολή οδηγεί σε μειωμένη συγκέντρωση PGE2 προκαλώντας μείωση της ροής του αίματος. Επειδή η ροή του αίματος στο νεφρό φτάνει πρώτα στο νεφρικό φλοιό (έξω) και μετά στο νεφρικό μυελό (μέσα), οι βαθύτερες δομές του νεφρού είναι πιο ευαίσθητες στη μειωμένη ροή του αίματος. Έτσι, οι εσωτερικές δομές του νεφρού, γνωστές ως νεφρικές θηλές, εξαρτώνται ιδιαίτερα από τη σύνθεση προσταγλανδίνης για τη διατήρηση επαρκούς ροής αίματος. Επομένως, η αναστολή των κυκλοοξυγενώνων βλάπτει επιλεκτικά τους θηλές των νεφρών, αυξάνοντας τον κίνδυνο νεφρικής θηλώδους νέκρωσης. 

    • Φαινεκετίνη και παρακεταμόλη

    Οι μεταβολίτες της φαινακετίνης οδηγούν σε υπεροξείδωση των λιπιδίων που βλάπτει τα κύτταρα του νεφρού. Η παρακεταμόλη είναι ο κύριος μεταβολίτης της φαινακετίνης και μπορεί να συμβάλει στον τραυματισμό των νεφρών μέσω ενός συγκεκριμένου μηχανισμού. Στα κύτταρα του νεφρού, οι κυκλοοξυγενάσες καταλύουν τη μετατροπή της παρακεταμόλης σε Ν-ακετυλο-ρ-βενζοκινονεϊμίνη (NAPQI). Το NAPQI εξαντλεί τη γλουταθειόνη μέσω μη ενζυματικής σύζευξης με τη γλουταθειόνη, ένα φυσικά αντιοξειδωτικό. Με την εξάντληση της γλουταθειόνης, τα κύτταρα του νεφρού γίνονται ιδιαίτερα ευαίσθητα σε οξειδωτική βλάβη.

    AnalgesicNephropathy

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

    Η διάγνωση βασίζεται στα παραπάνω κλινικά ευρήματα σε συνδυασμό με το ιστορικό υπερβολικής χρήσης αναλγητικών.

    Απαιτείται μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΑΓΡΑΦΙΚΟ. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

    Η θεραπεία της αναλγητικής νεφροπάθειας ξεκινά με τη διακοπή των αναλγητικών, η οποία συχνά σταματά την εξέλιξη της νόσου και μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε ομαλοποίηση της νεφρικής λειτουργίας.

    Στο στάδιο 5 ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο μπορεί να χρειαστούν αιμοκάθαρση και μεταμόσχευση νεφρού.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών σας

    kidney disease

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οξεία σωληναριακή νέκρωση

    Οι ντομάτες καταπολεμούν τον καρκίνο και μειώνουν τη φλεγμονή

    Νεφρωνόφθιση

    Τα οφέλη από την Ν-ακετυλοκυστεΐνη στην υγεία

    Διατροφή για τη νεφρική ανεπάρκεια

    Οξέωση

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Τρόφιμα για υγιή νεφρά

    Οι βιοχημικές εξετάσεις για τις παθήσεις νεφρών

    Πολλοί γιατροί συνιστούν την μπύρα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα διουρητικά

    Να πίνετε πολύ νερό

    Νεφροτοξικότητα από τη χημειοθεραπεία

    Μήπως έχετε νεφροπάθεια;

    Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα

    Σύνδρομο βαλκανικής νεφρίτιδας

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Υπερηχογράφημα νεφρών

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Αμμωνία ορού

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    www.emedi.gr

  • Σύνδρομο Felty Σύνδρομο Felty

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα με λευκοπενία, σπληνομεγαλία, κεχρωσμένες δερματικές κηλίδες των άκρων, αναιμία και θρομβοκυττοπενία.

    Το σύνδρομο Felty είναι μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την τριάδα: ρευματοειδής αρθρίτιδα, διόγκωση σπλήνα και από πολύ λίγα ουδετερόφιλα στο αίμα.

    Η πάθηση είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας 50-70 ετών, ιδιαίτερα στις γυναίκες  και περισσότερο στους Καυκάσιους.

    Είναι μια παραμορφωτική ασθένεια που προκαλεί πολλές επιπλοκές. 

    Συνήθης πορεία  χρόνια.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Τα συμπτώματα του συνδρόμου Felty είναι παρόμοια με αυτά της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Οι ασθενείς πάσχουν από επώδυνες, δύσκαμπτες και πρησμένες αρθρώσεις, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών.

    Σε ορισμένα άτομα που έχουν προσβληθεί, το σύνδρομο Felty μπορεί να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία τα συμπτώματα και τα φυσικά ευρήματα που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα έχουν υποχωρήσει ή δεν υπάρχουν. Σε αυτήν την περίπτωση, το σύνδρομο Felty μπορεί να παραμείνει αδιάγνωστο. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, η ανάπτυξη του συνδρόμου Felty μπορεί να προηγηθεί της ανάπτυξης των συμπτωμάτων και των φυσικών ευρημάτων που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Το σύνδρομο Felty χαρακτηρίζεται, επίσης, από μια ασυνήθιστα διογκωμένη σπλήνα (σπληνομεγαλία) και ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων (ουδετεροπενία).

    Ως αποτέλεσμα της ουδετεροπενίας, τα προσβεβλημένα άτομα είναι όλο και πιο ευαίσθητα σε ορισμένες μολύνσεις. Η κερατοεπιπεφυκίτιδα sicca μπορεί να εμφανιστεί λόγω του δευτεροπαθούς συνδρόμου Sjögren.

    Άτομα με σύνδρομο Felty μπορεί, επίσης, να παρουσιάσουν πυρετό, απώλεια βάρους και κόπωση.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν αποχρωματισμό (μη φυσιολογική καφέ χρώση) του δέρματος, ιδιαίτερα των ποδιών, πληγές (έλκη) στο κάτω μέρος του ποδιού και/ή ασυνήθιστα μεγάλο ήπαρ (ηπατομεγαλία).

    Επιπλέον, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία), μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων αίματος που βοηθούν στις λειτουργίες πήξης του αίματος (θρομβοπενία), μη φυσιολογικές εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας και / ή φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων (αγγειίτιδα).

    ca1b5732839480ea26c535cdaa506e9f

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    • Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις
    • Η διόγκωση του σπλήνα έχει σαν αποτέλεσμα λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια στην κυκλοφορία του αίματος
    • Λεμφαδενοπάθεια
    • Υπερχρωματισμός του δέρματος
    • Δερματικά έλκη

    ΑΙΤΙΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η αιτία του συνδρόμου Felty είναι άγνωστη, αλλά έχει βρεθεί ότι είναι πιο συχνή σε άτομα με χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα. Μερικοί ασθενείς έχουν τον ορότυπο HLA-DR4. Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεται, κυρίως, σε άτομα που έχουν εκδηλώσεις ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Τα άτομα με αυτό το σύνδρομο διατρέχουν κίνδυνο μόλυνσης, επειδή έχουν χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων. 

    reumatoeideis arthritida

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων λόγω προσβολής από το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του σώματος. Σε αυτήν την κατάσταση, τα λευκά αιμοσφαίρια ταξιδεύουν μέσω της ροής του αίματος στις αρθρώσεις και απελευθερώνουν προφλεγμονώδεις κυτοκίνες. Το αποτέλεσμα αυτής της χημικής απελευθέρωσης κάνει τα αρθρικά κύτταρα να απελευθερώνουν επιβλαβείς χημικές ουσίες σε απόκριση, καθώς και να ξεκινήσουν την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων. Τα νεοσχηματισμένα αγγεία μεγαλώνουν προς τα μέσα, εισβάλλοντας στον αρθρικό χόνδρο και στα οστά εντός της άρθρωσης. Η βλάβη στον κάποτε υγιή ιστό προκαλεί φλεγμονή και τελικά συσσώρευση υγρού στην άρθρωση και οι αρθρώσεις διογκώνονται, μειώνοντας αργά το χώρο που κρατά τα οστά να μην έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Εάν δεν αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, ο χώρος των αρθρώσεων μικραίνει, εντελώς, προκαλώντας αγκύλωση. Στο προχωρημένο στάδιο της αγκύλωσης, η κινητικότητα των αρθρώσεων επηρεάζεται, πολύ. Η πρώιμη παρουσίαση παρατηρείται, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, μπορεί να παρουσιαστεί στα γόνατα, τους καρπούς, τους γοφούς και τους ώμους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να επηρεάσει και να βλάψει πολλά άλλα συστήματα του σώματος, όπως τα μάτια, την καρδιά, τους πνεύμονες και τα αιμοφόρα αγγεία. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια κατάσταση που δεν μπορεί να θεραπευτεί, αλλά τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα φάρμακα μόνα τους ή σε συνδυασμό. Λόγω της αυξημένης φλεγμονώδους απόκρισης του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος, αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει μείωση των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων. 

    unnamed 5

    Ουδετεροπενία

    Στο σύνδρομο Felty, η χρόνια ενεργοποίηση των ουδετερόφιλων εξελίσσεται σε ουδετεροπενία και ανεπιθύμητες λοιμώξεις. Η ουδετεροπενία είναι h μειωμένη συγκέντρωση ουδετερόφιλων στο αίμα. Τα ουδετερόφιλα είναι τα πιο άφθονα κύτταρα μεταξύ των λευκών αιμοσφαιρίων και παίζουν σημαντικό ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα καταστρέφοντας βακτήρια μέσω φαγοκυττάρωσης. Οι φλεγμονώδεις χημικές ουσίες τραβούν τα ουδετερόφιλα στην περιοχή όπου συγκεντρώνονται και καταπολεμούν τη μόλυνση. Η μείωση του αριθμού των ουδετερόφιλων διεγείρει μια αυτοάνοση απόκριση που οδηγεί σε αρθρίτιδα. Η απώλεια και η καταστροφή των ουδετερόφιλων που οδηγούν στην ουδετεροπενία οφείλεται, επομένως, στη φλεγμονή λόγω της ανάγκης του οργανισμού για ανοσοαπόκριση. 

    Σπληνομεγαλία

    Η σπληνομεγαλία είναι η διόγκωση του σπλήνα. Ο σπλήνας είναι ένα σημαντικό λεμφικό όργανο που εμπλέκεται στη διήθηση του αίματος με την απόρριψη παλαιών και κατεστραμμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων, καθώς, και τη διατήρηση των επιπέδων των αιμοπεταλίων. Ο σπλήνας είναι ένα λεμφικό όργανο, που σημαίνει ότι εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στο ανοσοποιητικό σύστημα και στις ανοσολογικές αντιδράσεις. Όταν ο σπλήνας διογκώνεται, αυτό είναι ένα ισχυρό σημείο λοίμωξης κάπου στο σώμα και μπορεί να προκληθεί από φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η αυξημένη ανάγκη για παραγωγή βοήθειας των λευκών αιμοσφαιρίων στις πληγείσες περιοχές προκαλεί υπερλειτουργία του σπλήνα. Αυτή η αύξηση των αμυντικών δραστηριοτήτων προκαλεί τελικά υπερτροφία του σπλήνα, οδηγώντας σε σπληνομεγαλία. Ο σπλήνας βρίσκεται στο άνω αριστερό τεταρτημόριο της περιτοναϊκής κοιλότητας και λόγω της διεύρυνσής του, μπορεί να προκαλέσει στρες στα γειτονικά όργανα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Αυτή η κατάσταση επηρεάζει λιγότερο από το 1% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    Η παρουσία τριών παθήσεων: ρευματοειδής αρθρίτιδα, σπληνομεγαλία και ουδετεροπενία είναι ενδείξεις ότι, πιθανώς, εμφανίζεται το σύνδρομο Felty. Αυτή η κατάσταση στο σύνολό της είναι δύσκολο να διαγνωστεί λόγω της πολυπλοκότητάς της.

    Ένα ακρωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κάνει την αναγνώριση αυτής της ασθένειας κάπως ευκολότερη:

    S: Σπληνομεγαλία

    Α: Αναιμία

    Ν: Ουδετεροπενία

    Τ: Θρομβοπενία

    Α: Αρθρίτιδα (ρευματοειδής)

    Εργαστηριακές εξετάσεις αίματος

    Μια γενική αίματος μπορεί να γίνει για τη διάγνωση της αναιμίας (νορμόχρωμη, νορμοκυτταρική), της θρομβοκυττοπενίας και της ουδετεροπενίας. Οι εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται, συνήθως, για να βοηθήσουν στη διάγνωση, καθώς ο σπλήνας και το ήπαρ αλληλοεπηρεάζονται έντονα  μεταξύ τους.

    Απεικονιστικές εξετάσεις

    Το υπερηχογράφημα, η αξονική τομογραφία και  η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της σπληνομεγαλίας και ακτινογραφίες για την τυχόν ύπαρξη αρθρικού υγρού.

    • Μέτρια σπληνομεγαλία εάν η μεγαλύτερη διάσταση είναι 11-20 cm
    • Σοβαρή σπληνομεγαλία αν η μεγαλύτερη διάσταση είναι μεγαλύτερη από 20 cm

    medicalstep reumatoeidhs arthritida

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Δεν υπάρχει πραγματική θεραπεία για το σύνδρομο Felty, αλλά η καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης της νόσου είναι ο έλεγχος της υποκείμενης ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Η ανοσοκατασταλτική θεραπεία βελτιώνει, συχνά, την κοκκιοκυτταροπενία και τη σπληνομεγαλία. Αυτό το εύρημα αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι το σύνδρομο Felty είναι μια ασθένεια που προκαλείται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μια σημαντική πρόκληση στη θεραπεία του συνδρόμου Felty είναι η επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις που προκαλούνται από την ουδετεροπενία. Επομένως, για να αποφασιστεί και να ξεκινήσει η θεραπεία, πρέπει να γίνει κατανοητή η αιτία και η σχέση της ουδετεροπενίας με τη γενική κατάσταση. Τα περισσότερα από τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του συνδρόμου Felty. 

    Η σπληνεκτομή μπορεί να βελτιώσει την ουδετεροπενία σε σοβαρές ασθένειες, αλλά δε συνιστάται.

    Έχει προταθεί η χρήση του rituximab και της λεφλουνομίδης.

    Έχει, επίσης, περιγραφεί η χρήση της θεραπείας με χρυσό.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η πρόγνωση εξαρτάται από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και τη συνολική υγεία του ασθενούς.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    bigstock Hand Deformed From Rheumatoid 103232225

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    www.emedi.gr

     

  • Λοίμωξη από τον Ιό Epstein-Barr Λοίμωξη από τον Ιό Epstein-Barr

    Οι λοιμώξεις από τον ιό Epstein-Barr

    ΓΕΝΙΚΑ

    Ο ιός Epstein-Barr (I.E.B) είναι ένα από τα μέλη της οικογένειας των ερπητοϊών (DNA ιοί). Ο ιός έχει τροπισμό για τα Β-λεμφοκύτταρα εισέρχονται στην κυκλοφορία και ανακατανέμονται στο μυελό των οστών και στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα.

    Ο ιός μπορεί, επίσης, να βρεθεί στα μολυσμένα επιθηλιακά κύτταρα του στοματικού βλεννογόνου, στη γλώσσα, στους σιελογόνους αδένες και στον εξωτράχηλο. Μέσα στο στοματοφάρυγγα, τόσο τα επιθηλιακά κύτταρα των πόρων των σιελογόνων αδένων, όσο και τα επιδερμιδικά επιθηλιακά κύτταρα του φάρυγγα, υποκρύπτουν DNA του ιού και αποτελούν περιοχές πολλαπλασιασμού και απελευθέρωσης του ιού. Αυτό υποδηλώνει ότι συνεχής αναδιπλασιασμός των επιθηλιακών κυττάρων οδηγεί σε χρόνια λοίμωξη των β-λεμφοκυττάρων, που ευθύνονται για τα κλινικά ευρήματα.

    shutterstock 147789407.width 750 1

    • Λοιμώξεις από ιό Epstein-Barr που αναπτύσσονται στα πρώτα χρόνια της ζωής είναι ασυμπτωματικές ή σχετίζονται με μη ειδικά συμπτώματα που υποδηλώνουν λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού
    • Νόσοι σχετιζόμενες με λοίμωξη από ιό Epstein-Barr είναι:
    1. Λοιμώδης μονοπυρήνωση (ΛΜ): Η συμπτωματική πρωτογενής λοίμωξη από ιό Epstein-Barr που παρατηρείται σε κατά τα άλλα υγιή παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Οι κλινικές εικόνες ποικίλουν σε βαρύτητα και διάρκεια. Στα παιδιά η νόσος είναι γενικά ήπια, ενώ στους ενήλικες περισσότερο βαριά και παρατεταμένη. Ο χρόνος επώασης είναι 30-50 ημέρες.
    2. Χ-φυλοσύνδετο λεμφοϋπερπλαστικό σύνδρομο (νόσος του Duncan)
    3. Λεμφοϋπερπλαστικό σύνδρομο λόγω λοίμωξης από ιό Epstein-Barr σε μεταμοσχευμένους ασθενείς 
    4. Λεμφώματα (λεμφοβλαστικά από Β-λεμφοκύτταρα και Τ-λεμφοκύτταρα)
    5. Λεμφοκυτταρική, διάμεση πνευμονίτιδα
    6. Τριχωτή λευκοπλακία γλώσσας και λεμφώματα του ΚΝΣ σε ασθενείς με AIDS 
    7. Λέμφωμα Burkitt
    8. Ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα
    9. Καρκίνος παρωτίδων 
    10. Νόσος του Hodgkin

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αιμοποιητικό, Λεμφικό, Ανοσολογικό

    Επίπτωση: 

    • Περίπου 60/100.000 άτομα
    • Σπουδαστές κολλεγίων 5.000/100.000 άτομα

    Επιπολασμός: Παγκόσμια κατανομή, αλλά κλινική εικόνα παρατηρείται, συνήθως, σε χώρες με υψηλού επιπέδου υγειονομική περίθαλψη

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Τα μεγαλύτερα παιδιά, οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες 
    • Μέχρι την πρώτη ενήλικη ζωή το 60-90% των ατόμων έχουν αντισώματα

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Μπορεί να αρχίσει οξέως ,αλλά και ύπουλα
    • Στους ενήλικες, η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 39,5 βαθμούς Κελσίου και πέφτει σταδιακά σε μία περίοδο 7-10 ημερών. Σε βαριές περιπτώσεις η θερμοκρασία ανέρχεται στους 40-40,5 βαθμούς Κελσίου και μπορεί να παραμείνει για 2 εβδομάδες
    • Τα παιδιά μπορεί να έχουν δεκατική πυρετική κίνηση ή καθόλου πυρετό
    • Διάχυτη υπεραιμία ή υπερπλασία του στοματοφαρυγγικού λεμφικού ιστού 
    • Αμυγδαλίτιδα με σταχτόχρωμο-λευκωπό εξίδρωμα "δίκην γέλης" παραμένει επί 7-10 ημέρες στο 50%
    • Πετέχειες αναπτύσσονται στα όρια σκληράς και μαλακής υπερώας στο 33%
    • Ευαίσθητη λεμφαδενοπάθεια (οι τραχηλικοί λεμφαδένες είναι οι περισσότερο διογκωμένοι)
    • Μασχαλιαίοι, επιτροχίλειοι, ιγνυακοί, μεσοθωράκιοι και μεσεντέριοι λεμφαδένες μπορεί να προσβληθούν 
    • Η διόγκωση των λεμφαδένων υποχωρεί σε ημέρες ή εβδομάδες
    • Σπληνομεγαλία στο 50%
    • Αύξηση των ηπατικών ενζύμων στο 80% των ασθενών για μερικές εβδομάδες μετά την έναρξη
    • Ηπατομεγαλία στο 10-15%
    • Πνευμονίτιδα
    • Θωρακικός πόνος (μυοκαρδίτιδα και περικαρδίτιδα)
    • Πυλαία λεμφαδενοπάθεια  μπορεί να παρουσιασθεί σε περιπτώσεις ΛΜ με πολύ εκτεταμένη λεμφαδενική υπερπλασία
    • Νευρολογικά συμπτώματα και σημεία (σπάνια):
    1. Άσηπτη μηνιγγίτιδα
    2. Παράλυση τύπου Bell
    3. Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
    4. Σύνδρομο Guillain-Barre
    5. Εγκάρσια μυελίτιδα
    6. Αταξία παρεγκεφαλιδική
    7. Οξεία ψύχωση
    • Αιματολογικά σημεία και συμπτώματα (σπάνιες)
    1. Αιμολυτική αναιμία με εκσεσημασμένη ουδετεροπενία κατά τις πρώτες εβδομάδες της νόσου 
    2. Απλαστική αναιμία
    3. Αγαμμασφαιριναιμία
    • Δερματικές εκδηλώσεις (3-16%)
    1. Ερυθηματώδες, κηλιδώδες ή κηλιδωβλατιδώδες εξάνθημα
    2. Πετεχειώδη και πορφυρικά εξανθήματα έχουν αναφερθεί
    3. Εντοπισμός του εξανθήματος - κορμός και άνω βραχίονες σπάνια προσβάλλονται το πρόσωπο και τα αντιβράχια
    4. Κνιδωτικές βλάβες στην κοιλιά, στους βραχίονες και στα κάτω άκρα

    ΑΙΤΙΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    Ο ιός Epstein-Barr

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Ηλικία
    • Επίπεδο κοινωνικο-υγιεινής
    • Γεωγραφική εντόπιση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    ebv 2

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα και αμυγδαλίτιδα
    • Διφθερίτιδα
    • Αιματολογικές δυσκρασίες
    • Ερυθρά
    • Ιλαρά
    • Ιογενής ηπατίτιδα
    • Κυτταρομεγαλοϊός
    • Τοξόπλασμα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Λεμφοκύτταρα και άτυπα λεμφοκύτταρα
    1. Ουσιώδη για τη διάγνωση της Λοιμώδους Μονοπυρήνωσης είναι η παρουσία αυξημένων αριθμών λεμφοκυττάρων και ατύπων λεμφοκυττάρων στο περιφερικό αίμα. Οι ολικοί αριθμοί λεμφοκυττάρων μπορεί να φθάνουν το 60-70% των λευκών του περιφερικού αίματος 
    2. Στην πρώτη εβδομάδα μετά την είσοδο της νόσου ο αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων είναι φυσιολογικός ή λίγο ελαττωμένος. Τη δεύτερη εβδομάδα αναπτύσσεται λεμφοκυττάρωση με πάνω από 10% άτυπα λεμφοκύτταρα. Αυτά τα κύτταρα ποικίλουν σε μέγεθος και σχήμα με οδοντωτούς, ωοειδείς ή πεταλοειδείς πυρήνες και βασεόφιλο, κενοτοπιώδες, αφρώδες κυτταρόπλασμα
    3. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης της νόσου τα άτυπα λεμφοκύτταρα είναι Β-λεμφοκύτταρα μεταμορφωμένα από τον ιό Εpstein-Barr. Αργότερα τα άτυπα κύτταρα είναι κατ' εξοχήν Τ-λεμφοκύτταρα που έχουν ανοσορρυθμιστική λειτουργία
    • Αντισώματα
    1. Ετερόφιλα αντισώματα απαντώνται στο 80-90% των ενηλίκων. Οι οροί τέτοιων ασθενών προκαλούν συγκόλληση των ερυθροκυττάρων του προβάτου μετά από προσρόφηση σε νεφρικά αντιγόνα ινδικών χοιριδίων αλλά όχι σε ερυθρά μόσχου
    2. Το ετερόφιλο αντίσωμα που είναι υπεύθυνο για αυτή τη διαφορά προσρόφησης είναι ένα IgM αντίσωμα που συνήθως εμφανίζεται την πρώτη ή δεύτερη εβδομάδα της νόσου και παραμένει για 3 με 6 μήνες. Συγκολλητινοαντιδράσεις με ερυθρά προβάτου δεν είναι ειδικές για λοιμώδη μονοπυρήνωση και μπορεί να εμφανίζονται και σε άλλες καταστάσεις όπως ορονοσία, λοιμώδη ηπατίτιδα, ερυθρά, λευχαιμία και νόσο του Hodgkin. Χαμηλοί τίτλοι μπορεί επίσης να βρεθούν και σε υγιείς 
    3. Οι τεχνικές διαφορετικής προσρόφησης διαφοροποιούν αυτές τις συγκολλητίνες από τα ετερόφιλα αντισώματα κατά του ιού EBV. Γενικά, ο τίτλος συγκολητίνης είναι πολύ υψηλότερος στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση απ' ό,τι σε άλλα νοσήματα. Ένας τίτλος 1:128 ετερόφιλου αντισώματος πριν την προσρόφηση που γίνεται 1:40 ή υψηλότερη μετά, είναι σημαντικός 
    • Ειδικά αντισώματα κατά αντιγόνων του ιού EBV
    1. Αναπτύσσονται σταθερά στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση
    2. Ειδικά IgM και IgG κατά ιϊκού καψιδίου αναπτύσσονται πρώιμα κατά τη λοίμωξη. Τα IgM εξαφανίζονται μετά μερικούς μήνες, ενώ τα IgG παραμένουν εφ' όρου ζωής 
    3. Αντισώματα κατά του πρώιμου αντιγόνου του ιού, σχετίζονται με αναδιπλασιασμό του ιού και είναι παρόντα στο 70-80% των ασθενών κατά την οξεία νόσο και συνήθως, εξαφανίζονται μετά 6 μήνες
    4. Αντισώματα κατά του συμπλέγματος πυρηνικού αντιγόνου (ΕΒΝΑ) εμφανίζονται βραδέως και αναπτύσσονται 1-6 μήνες μετά την έναρξη της νόσου

    600px EBV structure

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Άτυπα λεμφοκύτταρα δεν είναι ειδικά για τις λοιμώξεις με τον ιό Εpstein-Barr και μπορεί να παρουσιασθούν και σε άλλες καταστάσεις όπως ερυθρά, λοιμώδης ηπατίτιδα, αλλεργική ρινίτιδα, άσθμα και άτυπη πνευμονία. Στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση παρουσιάζεται αυξημένος αριθμός ατύπων μορφών στο περιφερικό αίμα ενώ σε άλλες νόσους ο αριθμός τους είναι συνήθως μικρότερος

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Διάσπαρτες κατά τόπους και περιαγγειακές διηθήσεις μονοπυρήνων κυττάρων σε όλες τις περιοχές του σώματος
    • Οι διηθήσεις των μονοπυρήνων κυρίως αφορούν λεμφαδένες, αμυγδαλές, σπλήνα, πνεύμονες, ήπαρ, καρδιά, νεφρούς, επινεφρίδια, δέρμα και κεντρικό νευρικό σύστημα
    • Συχνά αναπτύσσεται υπερπλαστικός μυελός όπου συνήθως παρατηρούνται μικρά κοκκιώματα. Αυτά είναι μη ειδικά και δεν έχουν προγνωστική σημασία
    • Μία πολυκλωνική διέγερση το Β-λεμφοκυττάρου είναι χαρακτηριστική στη Λοιμώδη μονοπυρήνωση. Σχετικά λίγα από τα κυκλοφορούντα Β-λεμφοκύτταρα μολύνονται από τον ιό EBV και αντιπροσωπεύουν λιγότερα από 0,1% των κυκλοφορούντων μονοπυρήνων κυττάρων στην οξεία νόσο

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Υπερηχοτομογραφία - σπληνομεγαλία

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η θεραπεία είναι βασικά υποστηρικτική
    • Στην οξεία φάση, κατάκλιση - ξεκούραση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Υπερβολική άσκηση, ανύψωση βάρους και συμμετοχή σε αθλοπαιδιές που χαρακτηρίζονται από βίαια επαφή μεταξύ των παικτών κατά την οξεία νόσο ή όταν υπάρχει σπληνομεγαλία πρέπει να αποφεύγονται
    • Ρήξη σπληνός μπορεί να είναι θανατηφόρα αν δεν αναγνωρισθεί αμέσως και απαιτεί μεταγγίσεις αίματος, αντιμετώπιση του σοκ και σπληνεκτομή

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Διατήρηση επαρκούς πρόσληψης υγρών 
    • Χαμηλή σε λίπος, υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντιμικροβιακοί παράγοντες (συνήθως μία πενικιλλίνη) αν το επίχρισμα φάρυγγος είναι θετικό για β-αιμολυτικούς στρεπτόκοκκους ομάδος Α. Αποφύγετε την αμπικιλλίνη επειδή προκαλεί εμφάνιση εξανθήματος όταν υπάρχει λοιμώδης μονοπυρήνωση 
    • Χρησιμοποιήστε ασπιρίνη και χλιαρά αλατούχα διαλύματα για γαργάρες για να ελαττώσετε τον πόνο από την προσβολή του φάρυγγα και την διόγκωση των λεμφαδένων
    • Σε σοβαρότερες περιπτώσεις κωδεΐνη ή μεπεριδίνη
    • Θεραπεία με κορτικοστεροειδή:
    1. Σε ασθενείς με βαρειά φαρυγγοαμυγδαλίτιδα με οίδημα του στοματοφάρυγγα και προσβολή των αεραγωγών, μπορεί να χρησιμοποιηθούν για πολύ βραχύ διάστημα κορτικοστεροειδή. Χρησιμοποιείται πρεδνιζόνη ή ισοδύναμα της. Ξεκινήστε με μία αρχική δόση  10-15 mg 3 φορές την ημέραγια 2 ημέρες. Ελαττώστε κατά 5 mg την ημέρα, ώστε η θεραπεία σε 10 ημέρες να σταματήσει
    2. Συνιστάται για ασθενείς με σημαντική τοξικότητα ή μείζονα επιπλοκή (π.χ. αιμολυτική αναιμία, θρομβοπενική πορφύρα, νευρολογικές επιπλοκές, μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα και βαριές γενικευμένες δερματολογικές βλάβες). Σε σημαντική θρομβοπενία, ανθεκτική στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ίσως απαιτηθεί σπληνεκτομή

    Αντενδείξεις: Στεροειδή δεν ενδείκνυνται για την θεραπεία ήπιας μη επιπελεγμένης Λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     a8896ff1 b89e 4ce8 b9ec e2dc8cff884b 985x

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΟΙΜΩΞΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Αποφύγετε αθλοπαιδιές που χαρακτηρίζονται από βίαια επαφή των συμμετεχόντων, ανύψωση βάρους και υπερβολική άσκηση μέχρις ότου το μέγεθος του ήπατος και του σπληνός να έλθουν στο φυσιολογικό
    • Περιορίστε τη λήψη αλκοόλ ή την έκθεση σε άλλα ηπατοτοξικά φάρμακα μέχρι που οι δοκιμασίες του ήπατος δώσουν φυσιολογικές τιμές 
    • Οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται στενά στο εξωτερικό ιατρείο κατά τις πρώτες 2-3 εβδομάδες μετά την είσοδο των συμπτωμάτων. Ακολούθως οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθηθούν για έναν ακόμη μήνα περίπου, μέχρις ότου όλα τα συμπτώματα υφεθούν 
    • Σπάνια, τα εργαστηριακά ευρήματα υποστρέφουν με βραδύτερο ρυθμό και συμπτώματα, όπως αδιαθεσία, κόπωση, διαλείπουσα κυνάγχη και λεμφαδενοπάθεια μπορεί να παραμείνουν για μήνες

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Απόφραξη αεραγωγών 
    • Αιματολογικές ή νευρολογικές επιπλοκές 
    • Τοξικός ασθενής 
    • Ρήξη σπληνός (σπάνιο)
    • Εξάνθημα υπερευαισθησίας:
    1. Αναπτύσσεται 1-10 ημέρες μετά την έναρξη χορήγησης αμπικιλλίνης. Αυτό το γενικευμένο ερυθηματώδες, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα εμφανίζεται, κυρίως, στον κορμό και στα άκρα, καθώς και στις παλάμες και τα πέλματα
    2. Το εξάνθημα επιμένει για 1 εβδομάδα περίπου και η απολέπιση μπορεί να συνεχίζεται για αρκετές μέρες 
    3. Δερματικά εξανθήματα εξ υπερευαισθησίας μπορούν να αναπτυχθούν σε περιπτώσεις Λοιμώδους Μονοπυρήνωσης, όπου οι ασθενείς έλαβαν ανάλογα της αμπικιλλίνης, όπως αμοξυκιλλίνη και μερικές άλλες πενικιλλίνες, όπως μεθικιλλίνη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Οι περισσότερες περιπτώσεις λοιμώδους μονοπυρήνωσης σε νεαρούς ενήλικες είναι μικρής ή μέτριας βαρύτητας 
    • Οξέα συμπτώματα, συνήθως, διαρκούν 2-3 εβδομάδες και οι ασθενείς συνήθως αναρρώνουν πλήρως σε 4-8 εβδομάδες

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Λοίμωξη κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία, συνήθως υποκλινική και αφανής 
    • Κλινικά έκδηλη Λοιμώδης Μονοπυρήνωση περισσότερο συχνή σε μεγαλύτερα παιδιά και νεαρούς ενήλικες

    Γηριατρικό: Ανίχνευση IgM ετερόφιλου αντισώματος έχει αναφερθεί σε έναν ηλικιωμένο ασθενή 5 εβδομάδες μετά μετάγγιση αίματος 

    ΚΥΗΣΗ

    Δε συμβαίνει ενδομητρική λοίμωξη με τον ιό Εpstein-Barr. Εν τούτοις, σπάνιες ανωμαλίες εμβρύων ορατές μετά τη γέννηση έχουν θεωρηθεί αποτέλεσμα λοίμωξης με τον ιό EBV. Τέτοιες ανωμαλίες είναι καταρράκτης, υποτονία, κρυψορχία και μικρογναθία.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    ffffffffffffff

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Μήπως έχετε πονόλαιμο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Οξείες λευχαιμίες

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Τα επιθετικά λεμφώματα

    Τα μικρόβια των φιλιών

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Λέμφωμα Hodgkin

    Περιφερική παράλυση προσωπικού νεύρου

    Όγκοι μεσοθωρακίου

    Νόσοι από μεγαλοκυτταροϊό

    Λευχαιμοειδής αντίδραση

    Οι βιταμίνες για τη λοιμώδη μονοπυρήνωση

    Διαβάστε, αναλυτικά για την λοιμώδη μονοπυρήνωση

    Λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Επίσταξη ή ρινορραγία Επίσταξη  ή ρινορραγία

    Η αιμορραγία από τη μύτη

    Η ρινορραγία, επίσης, γνωστή, ως επίσταξη είναι η αιμορραγία από τη μύτη. Το αίμα μπορεί, επίσης, να ρέει στο στομάχι και να προκαλεί ναυτία και έμετο. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να βγαίνει αίμα και από τα δύο ρουθούνια. Σπάνια η αιμορραγία μπορεί να είναι τόσο σημαντική που εμφανίζεται χαμηλή αρτηριακή πίεση.  Σπάνια το αίμα μπορεί να βγαίνει από τον οφθαλμικό αγωγό και από το μάτι.

    Οι παράγοντες κινδύνου για ρινορραγία είναι το τραύμα, όπως η τοποθέτηση του δακτύλου στη μύτη, τα αραιωτικά του αίματος ή αντιπηκτικά φάρμακα, η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο αλκοολισμός, οι εποχιακές αλλεργίες, ο ξηρός καιρός και τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή.

    Υπάρχουν δύο τύποι επίσταξης: η πρόσθια, η οποία είναι και η πιο συνηθισμένη και η οπίσθια, η οποία είναι λιγότερο συχνή, αλλά πιο σοβαρή. Οι πρόσθιες ρινορραγίες εμφανίζονται γενικά από το πλέγμα του Kiesselbach, ενώ οι οπίσθιες αιμορραγίες εμφανίζονται γενικά από τη ρινοϋπερώια αρτηρία. Η διάγνωση γίνεται με άμεση ρινοσκόπηση.

    Η πρόληψη γίνεται με τη χρήση ζελατίνας στη μύτη. Αρχικά η θεραπεία γίνεται γενικά με πίεση τουλάχιστον για πέντε λεπτά στο κάτω μισό της μύτης. Εάν αυτό δεν επαρκεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ρινική συσκευασία. Το τρανεξαμικό οξύ μπορεί, επίσης, να είναι χρήσιμο.  Εάν συνεχιστούν τα επεισόδια αιμορραγίας, συνιστάται ενδοσκόπηση. 

    Περίπου το 60% των ανθρώπων παθαίνει ρινορραγία σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Περίπου το 10% των ρινορραγιών είναι σοβαρές. Οι ρινορραγίες είναι σπάνια θανατηφόρες. Οι ρινορραγίες επηρεάζουν συχνότερα τα άτομα ηλικίας κάτω των 10 ετών και άνω των 50 ετών. 

    Ρινορραγία ή επίσταξη είναι η αιμορραγία από τους ρώθωνες, την κοιλότητα της ρινός ή το ρινοφάρυγγα

    • Πρόσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την πρόσθια ρινική κοιλότητα, συνήθως, τη χώρα του Little (πλέγμα του Kieselbach), στο ρινικό διάφραγμα, ακριβώς πριν από το οπίσθιο άκρο της ρινικής κόγχης
    • Οπίσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την οπίσθια ρινική κοιλότητα ή τον ρινοφάρυγγα συνήθως κάτω από το πίσω ήμισυ της κατώτερης ρινικής κόγχης ή την οροφή της ρινικής κοιλότητας

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πνεύμονες

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Άγνωστη

    Επικρατέστερη ηλικία: Κάτω από 10 και πάνω από 50 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Συνήθως, ρινική αιμορραγία, εν τούτοις αιτίες οπίσθιας αιμορραγίας μπορεί να είναι ασυμπτωματικές ή να παρουσιάζονται ως αιμόπτυση, ναυτία, αιματέμεση ή μέλαινα κένωση

    stk64048cor 56a6fcb95f9b58b7d0e5dd31

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Οι ρινορραγίες μπορεί να εμφανιστούν για διάφορους λόγους. Μερικές από τις πιο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν τραύμα μύτης, αμβλύ τραύμα (όπως ατύχημα με μηχανοκίνητο όχημα) ή εισαγωγή ξένου αντικειμένου (πιο πιθανό στα παιδιά). Η υγρασία, οι λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, η χρόνια ιγμορίτιδα, η ρινίτιδα ή περιβαλλοντικά ερεθιστικά μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και αραίωση του ιστού στη μύτη, οδηγώντας σε μεγαλύτερη πιθανότητα αιμορραγίας από τη μύτη. 

    Οι περισσότερες αιτίες αιμορραγίας της μύτης είναι αυτοπεριοριζόμενες και δεν απαιτούν ιατρική βοήθεια. Ωστόσο, εάν οι ρινορραγίες είναι επαναλαμβανόμενες ή δεν ανταποκρίνονται στις θεραπείες στο σπίτι, μπορεί να χρειαστεί να διερευνηθεί η υποκείμενη αιτία.

    Σπάνιες αιτίες ρινορραγίας

    Παθήσεις πηκτικότητας του αίματος

    Θρομβοκυτταροπενία (θρομβωτική θρομβοκυτταροπενική πορφύρα, ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα)

    Η νόσος του Von Willebrand

    Αιμορροφιλία

    Λευχαιμία

    HIV

    Χρόνια ηπατική νόσος - η κίρρωση προκαλεί ανεπάρκεια των παραγόντων II, VII, IX και X

    Διαιτητικοί λόγοι

    Διοξείδιο του θείου, E220 (ως συντηρητικό τροφίμων που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε κρασιά, αποξηραμένα φρούτα κ.λπ.)

    Θειώδη, ως συντηρητικά τροφίμων

    Τα σαλικυλικά απαντώνται φυσικά σε ορισμένα φρούτα και λαχανικά

    Φλεγμονώδη αίτια

    Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Φάρμακα

    Αντιπηκτικά (βαρφαρίνη, ηπαρίνη, ασπιρίνη κ.λπ.)

    Ναρκωτικά (ιδιαίτερα κοκαΐνη)

    Ρινικά σπρέι (ιδιαίτερα παρατεταμένη ή ακατάλληλη χρήση ρινικών στεροειδών)

    Νεοπλαστικά αίτια

    Καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων

    Αδενοειδές Κυστικό Καρκίνωμα

    Μελάνωμα

    Ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα

    Ρινοφαρυγγικό αγγειοϊίνωμα

    Τραυματικά αίτια

    Ανατομικές παραμορφώσεις (π.χ. septal spurs)

    Αμβλύ τραύμα (συνήθως ένα έντονο χτύπημα στο πρόσωπο, όπως μια γροθιά, μερικές φορές συνοδεύεται από ρινικό κάταγμα)

    Ξένα σώματα (όπως, δάχτυλο στη μύτη)

    Βαρότραυμα μεσαίου αυτιού (όπως, κατάβαση σε αεροσκάφος ή ανάβαση σε καταδύσεις)

    Κάταγμα ρινικού οστού

    Χειρουργικό τραύμα (π.χ. πλαστική και λειτουργική ενδοσκοπική χειρουργική κόλπων)

    Οι ρινικές αιμορραγίες μπορεί να οφείλονται σε κάταγμα των οστών του προσώπου, δηλαδή της γνάθου και των ζυγωματικών οστών.

    Αγγειακά αίτια

    Κληρονομική αιμορραγική τελαγγειεκτασία (νόσος Osler – Weber – Rendu)

    Αιμαγγείωμα

    Ανεύρυσμα της καρωτιδικής αρτηρίας

    • Ιδιοπαθής (η πιο συχνή)
    • Τραυματική/καθάρισμα μύτης (επίσταξη από καθαρισμό με το δάχτυλο), ξηρότητα, ξένο σώμα
    • Λοίμωξη - ανώτερου αναπνευστικού, οξεία/χρόνια ρινίτιδα, οξεία/χρόνια παραρρινοκολπίτιδα
    • Αγγειακές ανωμαλίες - σκληρυμένα αγγεία λόγω ηλικίας, κληρονομικές αιμορραγικές τηλεγγειεκτασίες, αρτηριοφλεβώδεις διαμαρτίες
    • Νεοπλασία
    • Υπέρταση (συνήθως, σε συνδυασμό με μία άλλη αιτία)
    • Διαταραχή πήξης - οικογενής (π.χ. αιμοφιλία), θεραπευτικό αποτέλεσμα ή παρενέργεια φαρμάκων, αιματολογική δυσκρασία, λευχαιμίες, θρομβοπενία ή διαταραχές αιμοπεταλίων
    • Διάτρηση διαφράγματος
    • Σκολίωση διαφράγματος (η μία πλευρά εκτίθεται περισσότερο στον ξηρό αέρα)
    • Αιμορραγία που προέρχεται από κάποιο παραρρίνιο κόλπο (τραύμα, όγκος)
    • Ενδομητρίωση (έκτοπο ενδομήτριο στο ρινικό βλεννογόνο)

    Παθοφυσιολογία Ρινορραγίας

    Ο ρινικός βλεννογόνος περιέχει πλούσια παροχή αίματος που μπορεί εύκολα να προκαλέσει αιμορραγία. Η ρήξη μπορεί να είναι αυτόματη ή να προκαλείται από τραύμα. Οι ρινορραγίες αναφέρονται σε έως και 60% του πληθυσμού με μέγιστα ποσοστά σε άτομα κάτω των δέκα ετών και άνω των 50 ετών και φαίνεται να εμφανίζονται σε άνδρες περισσότερο.  Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης (π.χ. λόγω υπέρτασης) τείνει να αυξάνει τη διάρκεια της αυτόματης επίσταξης. Τα αντιπηκτικά φάρμακα και οι διαταραχές της πήξης του αίματος μπορούν να προωθήσουν και να παρατείνουν την αιμορραγία. Η αυτόματη επίσταξη είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους καθώς ο ρινικός βλεννογόνος γίνεται ξηρός και λεπτός και η αρτηριακή πίεση τείνει να είναι υψηλότερη. Οι ηλικιωμένοι είναι, επίσης, πιο επιρρεπείς σε παρατεταμένες ρινορραγίες, καθώς τα αιμοφόρα αγγεία τους είναι λιγότερο ικανά να συστέλλονται και να ελέγχουν την αιμορραγία.

    Η συντριπτική πλειονότητα των ρινορραγιών συμβαίνει στο πρόσθιο (μπροστινό) μέρος της μύτης από το ρινικό διάφραγμα. Αυτή η περιοχή είναι πλούσια σε αιμοφόρα αγγεία (πλέγμα του Kiesselbach). Αυτή η περιοχή είναι, επίσης, γνωστή ως περιοχή Little. Η οπίσθια αιμορραγία, συνήθως, οφείλεται σε αιμορραγία από το πλέγμα του Woodruff, ένα φλεβικό πλέγμα που βρίσκεται στο οπίσθιο τμήμα. Οι οπίσθιες αιμορραγίες είναι συχνά παρατεταμένες και δύσκολα ελέγχονται. Μπορούν να σχετίζονται με αιμορραγία και από τα δύο ρουθούνια και με μεγαλύτερη ροή αίματος στο στόμα. 

    Μερικές φορές αίμα που ρέει από άλλες πηγές αιμορραγίας περνά μέσω της ρινικής κοιλότητας και εξέρχεται από τα ρουθούνια. Είναι λοιπόν αίμα που προέρχεται από τη μύτη, αλλά δεν είναι μια πραγματική ρινορραγία, δηλαδή δεν προέρχεται πραγματικά από τη ρινική κοιλότητα. Μια τέτοια αιμορραγία ονομάζεται «ψευδοεπίσταξη». Παράδειγμα είναι το αίμα από μέσω του αεραγωγού, που καταλήγει στη ρινική κοιλότητα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Η επίσταξη είναι ένα σύμπτωμα ή κλινικό σημείο νόσου και όχι νόσος καθ' εαυτή. Κάτω από το 10% οφείλονται σε νεόπλασμα ή διαταραχή πήξης

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Γενική αίματος και διασταύρωση για υπογκαιμικό σοκ ή αναιμία

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Όταν υπάρχουν ασυνήθεις αιτίες

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία κόλπων προσώπου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Σε ηληκιωμένους ασθενείς με οπίσθιες αιμορραγίες, γίνεται επιπωματισμός 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ανάνηψη αν ενδείκνυται
    • Ηρεμιστικά, αναλγητικά, αντιϋπερτασικά ή αντίδοτα αντιπηκτικών, όταν ενδείκνυται
    • Ο ασθενής πρέπει να είναι καθιστός αν είναι αιμοδυναμικά σταθερός
    • Προσπάθεια για εντοπισμό του σημείου αιμορραγίας με φως λυχνίας κεφαλής, αναρρόφηση αίματος, ρινικός διαστολέας. Καθαρίστε τη ρινική κοιλότητα με αναρρόφηση αίματος, αφαιρέστε τα πήγματα με λαβίδα, καθώς και τις βλεννώδεις εκκρίσεις. Αν η αιμορραγία έχει σταματήσει, σφουγγίσετε τις ύποπτες περιοχές με υγρό τολύπιο βαμβακιού για να αναγνωρίσετε το ακριβές σημείο. Διάχυτη ανάδυση αίματος, ή πολλαπλές εστίες υποδηλώνουν συστηματική αιτία. Σε περιπτώσεις οπίσθιας αιμορραγίας προσπαθήστε να ανιχνεύσετε εστίες στο θόλο ή στη βάση της ρινικής κοιλότητας επειδή κάθε μία έχει παροχή από διαφορετική αρτηρία (και αυτό θα είναι σημαντικό αν υπάρξει ανάγκη απολίνωσης της αρτηρίας)
    • Ο εντοπισμός του σημείου αιμορραγίας μπορεί να είναι δύσκολος, αν ο ασθενής έχει αμφοτερόπλευρη αιμορραγία. Συνήθως, όμως η εστία αιμορραγίας είναι μονόπλευρη, αλλά η ροή αίματος εμφανίζεται άμφω επειδή υπάρχει:

    1. Διάτρηση του διαφράγματος

    2. Απόφραξη της αιμορραγούσας περιοχής από έκκριμα, τη λαβίδα ή το υλικό επιπωματισμού ή

    3. Οπίσθια αιμορραγία και το αίμα έρχεται πίσω από το διάφραγμα με τη ροή να διχάζεται στους δύο ρώθωνες.

    Οδηγά σημεία για διάγνωση είναι η αναζήτηση της ακριβούς εστίας αιμορραγίας και η προσεκτική εξέταση με χρήση αναρρόφησης αίματος, φανού ΩΡΛ εξέτασης και ρινικού διαστολέα

    Πρόσθια αιμορραγία:

    • Τοποθετήστε το τολύπιο που πρηγουμένως έχει εμβαπτισθεί σε αγγειοσυσπαστική ουσία και σε τοπικό αναισθητικό, στην κοιλότητα και πιέστε το ρώθωνα για λίγα λεπτά να σταματήσετε την αιμορραγία με πίεση
    • Αφαιρέστε το τολύπιο και επισκοπείστε τα αγγεία. Καυτηριάστε το αγγείο με στυλεό νιτρικού αργύρου πιέζοντας έντονα για 30 δευτερόλεπτα
    • Εναλλακτικά χημικός καυτηριασμός που μπορεί να γίνει με επίθεση χάνδρας χρωμικού οξέος ή 25% τριχλωροοξρικού οξέος. Μεγαλύτερα αγγεία αποκρίνονται καλύτερα σε θερμικό καυτηριασμό ή διπολικό ηλεκτροκαυτηριασμό. Αποφύγετε διάχυτο καυτηριασμό μίας εκτεταμένης περιοχής
    • Αν ο καυτηριασμός είναι ανεπιτυχής εφαρμόστε δεύτερη δόση αναισθητικού και τοποθετήστε πρόσθιο επιπωματισμό με ταινία γάζας 1,25 x 1,75 cm εμποτισμένη σε βαζελίνη. Χρησιμοποιείστε οξύρρυγχες λαβίδες και ρινικό διαστολέα για να εισάγετε τη γάζα σε πτυχώσεις όσο πίσω είναι δυνατόν. Πιέστε κάθε στρώμα επάνω στο προηγούμενο ώστε τα πτυχωτά άκρα να αναδιπλώνονται εναλλάξ, πίσω και μπρος. Ένα μέσο μέγεθος ρινικής κοιλότητας θα χωρέσει το πλήρες μήκος της γάζας αν έχει τοποθετηθεί σωστά. Κλείστε το ρώθωνα με γάζα και κολλητική ταινία επιδέσμου

    Οπίσθια αιμορραγία:

    • Ο παραδοσιακός οπίσθιος επιπωματισμός που περιγράφεται σε βιβλία ΩΡΛ, έχει αντικατασταθεί από ποικίλα συστήματα πιεστικών ασκών. Εν τούτοις είναι πολύ αποτελεσματικά αν οι πιεστικοί ασκοί δεν επιτύχουν έλεγχο της αιμορραγίας 
    • Τα συστήματα πιεστικών ασκών περιλαμβάνουν ένα μεγάλο ασκό με ή χωρίς κεντρικό σωλήνα για αεραγωγό. Αυτά υπάρχουν συνήθως σε 3 εώς 4 μεγέθη και αριστερά ή δεξιά. 'Αλλα συστήματα διαθέτουν ένα μικρό πρόσθιο (10cm3) και ένα μεγαλύτερο οπίσθιο (30cm3) ασκό. Μετά τοπική αναισθησία ο σωλήνας τοποθετείται στον προσβεβλημένο ρώθωνα και εισάγεται στο ρινοφάρυγγα, όπως ένας ρινογαστρικός καθετήρας. Μετά γεμίζουμε τον οπίσθιο ασκό με αέρα ή νερό και τραβάμε προς τα εμπρός ώστε να πιέσουμε την οπίσθια περιοχή. Ακολούθως γεμίζουμε τον πρόσθιο ασκό. Μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος συνίσταται στη χρήση καθετήρα 10-14 Fr foley. Τοποθετήστε στο άκρο του foley από τον ρώθωνα στο ρινοφάρυγγα ή στον άνω οροφάρυγγα. Επισκοπήστε δια μέσου του στόματος, ότι βρίσκεται στον υποφάρυγγα. Γεμίστε τον ασκό με 7 cm3 εώς 15 cm3 αέρα. Τραβήξτε προς τα εμπρός μέχρις ότου ο ασκός ενσφηνωθεί  στο οπίσθιο στόμιο. Ένας βοηθός συνεχίζει να τραβάει ελαφρά τον καθετήρα ενώ εσείς τον τοποθετείτε στην μεσότητα του πλάγιου τοιχώματος της ρινικής κοιλότητας. Εισάγετε τον πρόσθιο επιπωματισμό όπως περιγράφηκε ανωτέρω. Διατηρείστε το τράβηγμα του καθετήρα και τεντώστε τον ελαφρά. Τοποθετήστε έλασμα στον καθετήρα κατά μήκος της ρινικής χοάνης κάθετο προς τον πρόσθιο επιπωματισμό, ώστε η ελαστικότητα του καθετήρα να πιέζει τον ασκό προς τις γάζες. Προστατέψτε το δέρμα του προσώπου από την πίεση χρησιμοποιώντας μία γάζα 2 x 2. Στερεώστε το υπόλοιπο του καθετήρα πίσω από το αυτί.

    Ανθεκτική αιμορραγία:

    • Μερικές φορές απαιτείται αμφοτερόπλευρος επιπωματισμός 
    • Η αιμορραγία της οροφής του ρινοφάρυγγος μπορεί να ελεγχθεί με σύστημα διπλού ασκού με προσθήκη πρόσθιου επιπωματισμού που τοποθετείται πάνω από τον πρόσθιο ασκό. Έτσι, η πλήρωση του ασκού ωθεί το πώμα να πιέσει την οροφή
    • Ανθεκτική αιμορραγία θα απαιτήσει χειρουργική απολίνωση αρτηρίας (σε ιδανική περίπτωση μετά άμεση πτική αναγνώριση του σημείου της αιμορραγίας ώστε να εντοπισθεί η υπεύθυνη αρτηρία). Μία εναλλακτική λύση είναι ο μέσω εκλεκτικής αγγειογραφείας αρτηριακός εμβολισμός

    Ο ασθενής τοποθετείται σε κατάκλιση με το κεφάλι σε κλίση 45 μοιρών έως 90 μοιρών

    Δεν πρέπει να πίνει αλκοόλ και ζεστά υγρά

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Δείξτε στον ασθενή τεχνικές αιμόστασης με πίεση

    shutterstock 379644709

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αγγειοσυσπαστικά: κοκαΐνη (4%), φαινυλεφρίνη (0,25%), ξυλομεταζολίνη (0,1%), επινεφρίνη (1:1000)
    • Αναισθητικά: κοκαΐνη, λιδοκαΐνη σε μορφή ψεκαστικού εναιωρήματος λάρυγγος, γέλης λιδοκαΐνης (2%), διάλυμα λιδοκαΐνης (4%), πηκτή λιδοκαΐνης (2%)
    • Μερικοί ειδικοί συνιστούν συστηματική χορήγηση αντιβιοτικών και αποσυμφορητικών για την πρόληψη της παραρρινοκολπίτιδας λόγω των αποφράξεων μετά την τοποθέτηση των ασκών ή του επιπωματισμού
    • Σκεφτείτε χορήγηση σκευασμάτων με σίδηρο σε ασθενείς με σημαντική απώλεια αίματος 

    Αντενδείξεις: Αλλεργία σε κάποιο από τα παραπάνω

    Προφυλάξεις:

    • Υπέρταση, ισχαιμία στεφανιαίων με τη χρήση επινεφρίνης 
    • Μεγάλες δόσεις κοκαΐνης στα παιδιά 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πληθώρα άλλων τοπικών αναισθητικών και αγγειοσυσπαστικών

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑ

    Παρακολούθηση ζωτικών σημείων και απώλεια αίματος. Τα πώματα γάζας και οι ασκοί αφαιρούνται σε 24 εώς 36 ώρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ελεύθερη χρήση βαζελίνης στους ρώθωνες για την πρόληψη της ξηρότητας και του "καθαρισμού" με το χέρι. Τα άτομα με απλή ρινορραγία μπορούν να χρησιμοποιήσουν συντηρητικές μεθόδους για να αποτρέψουν μελλοντικές ρινορραγίες, όπως ο ύπνος σε ένα υγροποιημένο περιβάλλον ή η εφαρμογή βαζελίνης στα ρουθούνια.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    • Παραρρινοκολπίτιδα
    • Τα συστήματα διπλού ασκού, τείνουν να μετακινούνται προς τα πίσω. Αν ο πρόσθιος ασκός ραγεί, μπορεί να αποφραχθούν οι αεραγωγοί από τον οπίσθιο ασκό που μετακινήθηκε προς τα πίσω. Αυτή η επιπλοκή μπορεί να προληφθεί εφαρμόζοντας ένα έλασμα περίδεσης ομφάλιου λώρου στο τέλος του σωλήνα κατά το πρόσθιο άνοιγμα της ρινικής χοάνης, αφού έχουμε γεμίσει τον ασκό με αέρα
    • Αιμάτωμα ή απόστημα του διαφράγματος από εκτεταμένο τραύμα κατά τον επιπωματισμό
    • Διάτρηση διαφράγματος σαν αποτέλεσμα καυτηρίασης 
    • Εξωτερική δυσμορφία της μύτης οφειλόμενη σε νέκρωση ιστών λόγω πιέσεως από το πρόσθιο πώμα του οπίσθιου επιπωματισμού
    • Νέκρωση βλεννογόνου, που οφείλεται στις υψηλές πιέσεις που ασκούνται από υπερπλήρωση του ασκού 
    • Τοξικότητα κοκαΐνης και λιδοκαΐνης
    • Επεισόδιο παρασυμπαθητικοτονίας κατά τον επιπωματισμό

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Στη μεγάλη ηλικία - υπέρταση, αθηροσκλήρυνση και καταστάσεις ελαττωμένης δραστηριότητας αιμοπεταλίων και παραγόντων πήξης

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Περισσότερο συχνά πρόσθια αιμορραγία

    Γηριατρικό: Περισσότερο συχνά οπίσθια αιμορραγία

    Οι περισσότερες πρόσθιες ρινορραγίες μπορούν να σταματήσουν εφαρμόζοντας άμεση πίεση, κάτι που βοηθά στην προώθηση θρόμβωσης. Όσοι πάσχουν από ρινορραγία πρέπει πρώτα να ασκήσουν πίεση για τουλάχιστον πέντε και έως και 20 λεπτά. Η πίεση πρέπει να είναι σταθερή και η κλίση του κεφαλιού προς τα εμπρός βοηθά στη μείωση της πιθανότητας ναυτίας και απόφραξης των αεραγωγών. Όταν προσπαθείτε να σταματήσετε τη μύτη να τρέχει αίμαι, το κεφάλι δεν πρέπει να γέρνει προς τα πίσω. Η κατάποση υπερβολικού αίματος μπορεί να ερεθίσει το στομάχι και να προκαλέσει έμετο. Τα αγγειοσυσταλτικά φάρμακα, όπως η οξυμεταζολίνη (Afrin) ή η φαινυλεφρίνη διατίθενται ευρέως για τη θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας και μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο καλοήθων περιπτώσεων επίσταξης. Όσοι έχουν ρινορραγίες που διαρκούν περισσότερο από 20 λεπτά πρέπει να ζητήσουν ιατρική βοήθεια. 

    Τρεναξαμικό οξύ

    Το τρανεξαμικό οξύ βοηθά στην προώθηση της πήξης του αίματος. Για ρινορραγίες μπορεί να εφαρμοστεί στο σημείο της αιμορραγίας, να ληφθεί από το στόμα ή να ενεθεί σε φλέβα. 

    Καυτηρίαση

    Αυτή η μέθοδος περιλαμβάνει την εφαρμογή μιας χημικής ουσίας, όπως ο νιτρικός άργυρος στο ρινικό βλεννογόνο, η οποία καίει και σφραγίζει την αιμορραγία. Τελικά ο ρινικός ιστός στον οποίο εφαρμόζεται η χημική ουσία θα υποστεί νέκρωση. Αυτή η μορφή θεραπείας είναι η καλύτερη για ήπιες αιμορραγίες, ειδικά σε παιδιά, που είναι σαφώς ορατές. Ένα τοπικό αναισθητικό (όπως η λιδοκαΐνη) εφαρμόζεται συνήθως πριν από τον καυτηριασμό. Ο νιτρικός άργυρος μπορεί να προκαλέσει μαλάκυνση του δέρματος, αν και αυτό θα εξασθενίσει με την πάροδο του χρόνου.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η συνεχιζόμενη αιμορραγία παρά την καλή ρινική συσκευασία είναι ένα χειρουργικό επείγον και μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενδοσκοπική αξιολόγηση της ρινικής κοιλότητας υπό γενική αναισθησία για τον εντοπισμό ενός αόριστου σημείου αιμορραγίας ή για απευθείας ένωση των αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τη μύτη. Η αιμορραγία μπορεί, επίσης, να σταματήσει με ενδο-αρτηριακή εμβολή χρησιμοποιώντας έναν καθετήρα τοποθετημένο στη βουβωνική χώρα από έναν επεμβατικό ακτινολόγο. Δεν υπάρχει διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ εμβολισμού και απολίνωσης ως θεραπευτικών επιλογών. Η συνεχιζόμενη αιμορραγία μπορεί να αποτελεί ένδειξη σοβαρότερων υποκείμενων καταστάσεων.

    Η χρησιμότητα της τοπικής ψύξης του κεφαλιού και του λαιμού είναι αμφιλεγόμενη. Μερικοί δηλώνουν ότι η εφαρμογή πάγου στη μύτη ή στο μέτωπο δεν είναι χρήσιμη. Άλλοι πιστεύουν ότι μπορεί να προάγει την αγγειοσυστολή των ρινικών αιμοφόρων αγγείων και ως εκ τούτου να είναι χρήσιμη.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη 

    Home Remedies for Nosebleed 696x451

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε περίπτωση αυτόματης ρινορραγίας

    Σοβαρά συμπτώματα και σημεία που πρέπει να σας ανησυχήσουν

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σύκα

    Τι να κάνετε αν τρέχει η μύτη σας αίμα

    Πολύποδες της μύτης

    Μήπως τρέχει συχνά η μύτη σας αίμα;

    Αιμορροφιλία

    Αιμορραγία από τη μύτη

    Με τι ασχολείται η ωτορινολαρυγγολογία

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    www.emedi.gr