Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014 15:38

Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)

Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία είναι η συνύπαρξη Δρεπανοκυτταρικής και Μεσογειακής Αναιμίας

Μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία είναι μία ’ήπιας’ μορφή δρεπανοκυτταρικής αναιμία.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια περιέχουν μια διαφοροποιημένη αιμοσφαιρίνη που ονομάζεται S αιμοσφαιρίνη, καθώς και μια μικρή ποσότητα της κανονικής αιμοσφαιρίνης (Αιμοσφαιρίνη Α).

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια παρουσιάζουν μια ανωμαλία (μεσογειακή αναιμία β+) κατά την οποία τα κύτταρα είναι πιο μικρά και πιο ωχρά. Αντί λοιπόν να έχουν στρογγυλό σχήμα, είναι μικρά, ωχρά και ακανόνιστα σε σχήμα S (εμφανίζονται σε σχήμα S ή σχήμα μπανάνας).

Η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία κληρονομείται, οπότε είναι μια πάθηση που διαρκεί σε όλη τη ζωή του ατόμου. Όσοι έχουν την πάθηση θα έχουν μόνιμα μια ελαφρά αναιμία ή ελαφρώς χαμηλότερες τιμές στις εξετάσεις αίματός τους από το συνηθισμένο.

Αυτό μπορεί να προκαλεί κατά περιόδους αίσθημα κόπωσης ή αδυναμίας.

Όταν ένας γονέας έχει δρεπανοκυτταρικό στίγμα και ο άλλος στίγμα μεσογειακής αναιμίας β+ υπάρχει από 25% πιθανότητα το παιδί να έχει κανονική αιμοσφαιρίνη, Δρεπανοκυτταρική αναιμία, μεσογειακή αναιμία β+ ή μκροδρεπανοκυτταρική αναιμία.

Οι πιθανότητες παραμένουν ίδιες σε κάθε εγκυμοσύνη.

Οι πάσχοντες από μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία μπορεί να εμφανίζουν κρίσεις πόνου.

Τα ερυθροκύτταρα λόγω της διαφοροποίησής τους μπορεί να κινούνται δύσκολα και να μπλοκάρουν τα μικρά αιμοφόρα αγγεία στα οστά, στα διάφορα όργανα ή σε άλλα σημεία του σώματος. Καθώς το οξυγόνο δεν μπορεί να φτάσει σε αυτά τα σημεία, μπορεί να προκληθεί πόνος. Αυτές οι κρίσεις πόνου συνήθως εμφανίζονται στην πλάτη, στο στομάχι, στα χέρια και στα πόδια. Μπορεί να διαρκέσουν από μερικές ώρες μέχρι και μια εβδομάδα ή περισσότερο. Ενίοτε μπορεί να συνοδεύονται από πρήξιμο. Οι κρίσεις μπορεί να διαφέρουν σε ένταση και χρονική διάρκεια. Ειδική φαρμακευτική αγωγή μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση των πόνων.

Επίσης, υπάρχει μια αυξημένη πιθανότητα το άτομο να εμφανίσει διάφορες λοιμώξεις, ειδικά πνευμονία. Τα διαφοροποιημένα ερυθροκύτταρα μπορεί να συσσωρεύονται στους πνεύμονες και να προκαλούν αύξηση της πιθανότητας λοίμωξης. Καμιά φορά, τα άτομα μπορεί να εμφανίζουν μεγέθυνση του σπλήνα αλλά, συνήθως, αυτό δεν προκαλεί προβλήματα.

Κάποιος με μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, μπορεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Ο χρόνος ζωής δεν επηρεάζεται.

Κάθε φορά που κάποιος εξετάζεται από γιατρό πρέπει να αναφέρεται ότι το άτομο έχει την συγκεκριμένη πάθηση. Πρέπει να γίνονται συχνές επισκέψεις στον αιματολόγο για τις απαραίτητες συμβουλές.


Παράγοντες που επιδρούν στην εμφάνιση των συμπτωμάτων:

  • Περιβαλλοντικοί (αφυδάτωση, κρύο, ζέστη, απότομη αλλαγή θερμοκρασίας, λοιμώξεις, διατροφή, υποξία, κ.ά.)
  • Ψυχολογικοί (άγχος, στενοχώρια)
  • Κοινωνικοοικονομικοί
  • Γενετικοί

Η αντιμετώπιση είναι καταρχήν προληπτική, με αποφυγή των παραγόντων κινδύνου και θεραπευτική τόσο στις εκδηλώσεις της νόσου (π.χ. επώδυνες κρίσεις) όσο και στις απώτερες επιπτώσεις τους στα διάφορα όργανα.

Διαβάστε, επίσης,

Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

Αιτιολογημένη ιατρική γνωμάτευση χορήγησης εμβολίου κατά του πνευμονιόκοκκου

www.emedi.gr

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία


Διαβάστηκε 12421 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 05:58
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με λάπαθο Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με λάπαθο

    Τα οφέλη στην υγεία από το λάπαθο

     

    Το λάπαθο το ουλόν ή αγριολάπαθο ή Rumex crispus ή σιδερολάπαθο ή νερολάπαθο ή ολοπαθιά ή ξινήθρα ή λάπατο ή λάμπαθο ή ρούμεξ κοινό ή ρούμεξ σγουρό το συναντάμε στις άκρες των δρόμων και σαν αγριόχορτο στους κήπους και σε θαμνώδεις και χέρσες εκτάσεις.

    Υπάρχει και το Rumex cyprius ή ρούμεξ το κύπριο και το Rumex pulcher ή ρούμεξ πούλσιερ που είναι γνωστά σαν αλαπαθκιά ή αγριολαπαθκιά ή ξινιάτος.

    Όλα ανήκουν στην οικογένεια των Πολυγωνίδων.

    Το αγριολάπαθο είναι αποτοξινωτικό και ήπιο καθαρτικό.

    Χρησιμοποιείται σε χρόνιες δερματικές παθήσεις με άλλα βότανα, όπως η ρίζα κολλιτσίδας.

    rumex 2

    Είναι όρθιο πολυετές φυτό, που φτάνει το 1,5 μέτρα ύψος και απλώνεται έως 90 εκατοστά. Το καλοκαίρι εμφανίζονται διακριτικά πράσινα ανθάκια και μετά ακολουθούν κόκκινοι καρποί. Πολλαπλασιάζεται εύκολα μόνο του. Μπορείτε να συλλέξετε σπόρους από θαμνότοπους το καλοκαίρι και να τους ρίξετε εκεί που θέλετε να φυτρώσουν. Το φυτό έχει ανθεκτική ρίζα και είναι δύσκολο να ξεριζωθεί. Αντέχει σε οποιοδήποτε έδαφος και αναπτύσσεται στον ήλιο ή τη σκιά.

    rumex 3

    Το ρούμεξ το κύπριο είναι μονοετές, μικρό, απλωτό στη γη ή ημιόρθιο, διακλαδισμένο από τη βάση της ρίζας, με σαρκώδη, δελτοειδή, έμμισχα φύλλα. Έχει άνθη σε αραιές ακραίες ταξιανθίες κοκκινοκιτρινωπά και ο καρπός είναι τρίχωρη μεμβρανώδης κάψα. Ανθίζει από Μάρτιο μέχρι Μάιο.

    rumex 4

    Το ρούμεξ πούλσιερ είναι κι αυτό μονοετές, έχει χοντρή, σαρκώδη ρίζα και όρθιο, χοντρό, βλαστό με ή χωρίς διακλαδώσεις. Τα φύλλα του είναι έμμισχα, μεγάλα, προμήκη, οξύκορφα ή με στρογγυλεμένη άκρη, τα πρώτα του σε ροζέττα γύρω από τη βάση του φυτού, ενώ αυτά του βλαστού είναι μικρότερα. Τα άνθη του είναι κιτρινωπά και βρίσκονται σε ακραίες, αραιές ταξιανθίες, κατά μήκος του ανθοφόρου βλαστού. Ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο.

    rumex 5

    Το Rumex conglomeratus Murray ή αγριολάπαθο είναι πολυετές φυτό, πολλαπλασιαζόμενο με μάτια που πετάει ο υπόγειος βλαστός. Βλαστός 30-100 εκατοστά, όρθιος, διακλαδιζόμενος, φύλλα κυματιστά στις άκρες, άνθη πρασινωπά ή κοκκινωπά σε δέσμες, τα περισσότερα στη μασχάλη ενός φύλλου, πάνω σε αρθρωτό ποδίσκο. Το βρίσκετε σε δροσερά και υγρά εδάφη. Μαγειρεύεται, όπως το σπανάκι με άλλα χόρτα. Με τα φύλλα τυλίγετε ντολμάδες. Τα φύλλα περιέχουν θείο και όταν κοπανιστούν χρησιμοποιούνται για αιμορροϊδες και αποστήματα. Πριν την ανθοφορία είναι ευχάριστο για τα χορτοφάγα ζώα.

    rumex 6

    Το Rumex acetosella L. ή λάπαθο είναι πολυετές φυτό 10-30 εκατοστά, με φύλλα λογχοειδή ή βελοειδή, με τις κάτω άκρες τους απλωτές ή ανορθωμένες. Είναι στάχυς αρσενικών ανθέων σε ένα φυτό και θηλυκών σε άλλο με γεύση όξινη και το βρίσκετε σε άκρες δρόμων, σε ξηρά λιβάδια, σε αμμώδεις αγρούς κι εκεί που δεν υπάρχει ασβέστιο.

    rumex 7

    Υπάρχει και το Rumex obtusifolius L.

    Οι ρίζες είναι μακριές και ξεριζώνονται δύσκολα, αν το έδαφος δεν είναι καλά ποτισμένο. Συλλέγονται το φθινόπωρο, τις πλένετε καλά, τις ψιλοκόβετε και αποξηραίνετε. Τα ξεραίνετε στον ήλιο και τα φυλάτε σε γυάλινο βάζο, ολόκληραή κομμένα σε κομμάτια.

    Χρήσιμα μέρη λάπαθου

    Η ρίζα και οι καρποί, αλλά και όλα τα μέρη.

    Δραστικές ουσίες λάπαθου

    Ανθρακινόνες, όπως η εμοδίνη, ταννίνες, οξαλικά, βιταμίνη C, καροτίνη, σίδηρος, οξαλοξικό οξύ, θείο, ρητίνη, ρουμενικίνη, ρουμικίνη, λαπαθικό οξύ, άμυλο φώσφορος, λευκωματούχες ενώσεις κι αιθέριο έλαιο.

    Η παρουσία οξαλικού οξέος μπορεί να προκαλέσει πέτρες στα νεφρά και τη χολή και ουρική αρθρίτιδα, όταν γίνεται υπερκατανάλωση.

    Ιδιότητες κι ενδείξεις λάπαθου

    Τα λάπαθα, γενικά, καταπολεμούν την αναιμία.

    Τα λάπαθα ανοίγουν την όρεξη, τονώνουν το συκώτι, δυναμώνουν την καρδιά και είναι αντισκορβουτικά.

    Είναι κατάλληλα για μόλυνση, πυρετό, σκορβούτο και δηλητηριάσεις.

    Τα λάπαθα κάνουν καλό σε όλες τις αρρώστιες που προκαλούν πυρετό, σε αδυναμία, ξεδιψάνε, προφυλάσσουν από τη σήψη του αίματος, σκοτώνουν υτα σκουλήκια στον οργανισμό, είναι καρδιοτονωτικά και όλο το φυτό είναι αντίδοτο στο δηλητήριο του σκορπιού.

    Είναι κατάλληλα για τον ίκτερο.

    Είναι καθαριστικό του αίματος και της λέμφου, πικρό τονωτικό, χολαγωγό και καθαρτικό.

    Οι καρποί είναι κατάλληλοι για τη διάρροια (σε μικρές δόσεις) και τις στομαχικές διαταραχές.

    Ακόμη χρησιμοποιείται και για την περιστασιακή και χρόνια δυσκοιλιότητα (σε μεγάλες δόσεις).

    Τα αγριολάπαθα ή αγριολαχανίδες είναι τονωτικές για τον οργανισμό και συστήνονται σε αναιμίες και καχεξίες.

    Είναι διουρητικά και συστήνονται σε νεφροπάθειες και ανωμαλίες στην ούρηση. Να αποφεύγεται η συνεχής χρήση τους από όσους έχουν πέτρες στα νεφρά.

    Είναι μαλακτικά για το στομάχι και συστήνονται σε ηπατικές ανωμαλίες και σε ανορεξίες.

    Σε μικρές δόσεις βοηθούν στην έκκριση της χολής και χαμηλώνουν την πίεση.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με λάπαθο

    Αφέψημα

    Πιείτε 1/2-1 φλιτζάνι αφέψημα που θα φτιάξετε με 15 γραμμάρια ρίζας και 550 ml νερό. Σιγοβράστε για 10 λεπτά και πιείτε 3 φορές ημερησίως για ήπια δυσκοιλιότητα ή για να ενεργοποιήσετε τη ροή της χολής, να βελτιώσετε την πέψη και να απομακρύνετε τις τοξίνες. Με πλύσεις το αφέψημα βοηθά σε ελκώδεις πληγές και σε λευκόρροια. Αν προστεθεί θείο θεραπεύει την ψώρα και με γαργάρες τις άφθες στο στόμα. Για εξωτερική χρήση βράζετε 2 χούφτες φύλλα και ρίζα ψιλοκομμένα σε νερό και τα βράζετε μέχρι να γίνουν πολτός. Τα χρησιμοποιείτε σε επιθέματα, όπως έχουν ή δουλεμένα με ελαιόλαδο. Το αφέψημα μπορεί να καθαρίσει τα ασημικά και τα έπιπλα μπαμπού και τα είδη καλαθοπλεκτικής. Τα τρίβeτε με ένα ρούχο που τα έχετε βρέξει με το αφέψημα.

    Έκχυμα

    Αφήνετε 30 γραμμάρια ψιλοκoμμένη ρίζα σε 1 λίτρο καυτό νερό για 10 λεπτά, σουρώνετε πίνετε 3 ποτήρια την ημέρα. Αφήνετε μια χούφτα φύλλα σε 1 λίτρο καυτό νερό, για δέκα λεπτά, σουρώνετε και πίνετε 3 ποτήρια την ημέρα. Για εξωτερική χρήση αφήνετε 2 χούφτες ψιλοκομμένα φύλλα σε 1 λίτρο καυτό νερό για δέκα λeπτά, σουρώνετε και χρησιμοποιείτε με πλύσεις, επαλείψεις και κλίσματα.

    Βάμμα

    Πιείτε 40 σταγόνες 3 φορές ημερησίως για καθαρισμό σε εξανθήματα, εκζέματα, ακμή, έρπη ζωστήρα, ρευματισμούς και οστεοαρθρίτιδα.

    Στοματικό διάλυμα

    Χρησιμοποιήστε 1/2 φλιτζάνι αφέψημα που θα αναμείξετε με ίση ποσότητα ζεστού νερού 3 φορές ημερησίως μετά το φαγητό. Είναι κατάλληλο για τα στοματικά έλκη.

    Ομοιοπαθητικά σκευάσματα

    Η ρίζα του αγριολάπαθου χρησιμοποιείται για βήχα, πονόλαιμο ή βραχνάδα, που επιδεινώνεται από το κρύο και την υγρασία. Λαμβάνεται 3 φορές ημερησίως.

    Επιθέματα λιωμένων φύλλων

    Βοηθούν στη διάνοιξη σπυριών με πύο και αιματάδες, σε έκζεμα, για την ανακούφιση του έρπητα ζωστήρα, σε αιμορροϊδες, λειχήνες και σκασίματα του δέρματος. Λειώνετε τα φύλλα καλά, τα απλώνετε σε λινό ύφασμα και τα επιθέτετε τοπικά σε πυώδεις πληγές, σε αιμορροϊδες, αιματάδες και πυώδη σπυριά. Μπορείτε να τα ενισχύσετε δουλεύοντας με ελαιόλαδο.

    Χυμός

    Λειώνουμε τα φύλλα της αγριολαχανίδας καλά, τα περνάτε από τουλουπάνι και παίρνετε το χυμό τους. Δίνετε ένα ποτήρι σε περιπτώσεις πυρετού που δεν υποχωρεί.

    Καθαρισμός στις μπουκάλες λαδιού

    Ρίξτε τα κομματάκια μίσχων των φύλλων και ζεστό νερό και κουνήστε με δύναμη. 

    Επίσης, αφαιρούνται οι λεκέδες από μελάνι στα ασπρόρουχα, αν τους τρίψουμε με φρεσκοκομμένο φυτό.

    Τα κατάλληλα βότανα για να έχετε την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    rumex 8

    Διαβάστε, επίσης,

    Να τρώτε άγρια χόρτα

    Σουπιές με χόρτα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Είναι συχνή η μυελοκαταστολή από τις χημειοθεραπείες

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Η αιματολογική τοξικότητα των κυτταροστατικών έχει σαν αποτέλεσμα τη μυελοκαταστολή με αποτέλεσμα αναιμία, λευκοπενία και θρομβοπενία, δηλαδή κυτταροπενία και των τριών σειρών των έμμορφων στοιχείων του αίματος.

    Το είδος και ο βαθμός της κυτταροπενίας καθορίζονται από το είδος του φαρμάκου, τη δόση του, τη συχνότητα χορήγησης, τον αριθμό των κύκλων που έχουν χορηγηθεί, το συνδυασμό με άλλα φάρμακα, την ηλικία του ασθενούς, τις εφεδρείες του μυελού, τις διατροφικές συνθήκες, το μεταβολισμό, την απέκκριση του φαρμάκου και την ταυτόχρονη ή προηγηθείσα ακτινοβολία.

    Από τις κυτταροπενίες προηγείται η λευκοπενία, η οποία είναι η καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος και είναι η συχνότερη. Εμφανίζεται, συνήθως, μία έως δύο εβδομάδες μετά τη χορήγηση φαρμάκων. Η πιο καθυστερημένη εκδήλωση καταστολής γίνεται με τις νιτροζουρίες και συμβαίνει, περίπου 6 εβδομάδες μετά τη χορήγηση των φαρμάκων. Το χρονικό διάστημα της χαμηλότερης τιμής των λευκών αιμοσφαιρίων ονομάζεται ναδίρ και διαρκεί το ναδίρ έως και τέσσερις εβδομάδες, ενώ με τις νιτροζουρίες μπορεί να κρατήσει και μέχρι δέκα εβδομάδες. Για την αντιμετώπιση της κυτταροπενίας χρησιμοποιούνται αυξητικοί παράγοντες λευκών-GCSF που μειώνουν τις εφεδρείες και ξεπλένουν τον μυελό.

    Η μείωση των αιμοπεταλίων απαιτεί τακτική χορήγηση αιμοπεταλίω να και παράγοντες που προάγουν την παραγωγή τους από το μυελό. Δυστυχώς, η δημιουργία αντισωμάτων κάνει δύσκολη την αποκατάστασή τους και πολλές φορές οι ασθενείς καταλήγουν από αιμορραγία.

    Η καταστολή της ερυθράς σειράς συνεπάγεται αναιμία, η οποία επιδρά δυσμενώς στην ποιότητα ζωής των ασθενών με καρκίνο. Για την αντιμετώπισή της γίνονται μεταγγίσεις συμπυκνωμένων ερυθρών. Επίσης, χορηγείται αυξητικός παράγοντας της ερυθράς σειράς, η ανασυνδυασμένη ανθρώπινη ερυθροποιητίνη, η οποία όμως έχει καρκινογόνο δράση.

    Η αιματολογική τοξικότητα από τα κυτταροστατικά:

    -Busulfan: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερο τα λευκά

    -Carboplatin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερo τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Carmustine ή BCNU: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Chlorambucil: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Cisplatin: Καταστέλλει πολύ την αιμοσφαιρίνη και λιγότερο τα λευκά και τα αιμοπετάλια

    -Cyclophosphamide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Cytarabine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Dacarbazine: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Dactinomycin: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Daunorubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Docetaxel: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Doxorubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Epirubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Etoposide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -5-Fluorouracil: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Hydroxyurea: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Irinotecan: Καταστέλλει την αιμοσφαιρίνη και τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -Lomustine ή CCNU: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και τα αιμοπετάλια

    -Melphalan: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -6-Mercaptopurine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Methotrexate: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Mitomycin-C: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερo τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Mitoxantrone: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Mustargen: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Oxaliplatin: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Paclitaxel: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Pemetrexated: Καταστέλλει πάρα πολύ τα αιμοπετάλιο και πολύ τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Procarbazine: Καταστέλλει τα αιμοπετάλια και τα λευκά

    -Streptozotocin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Teniposide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -6-Thioguanine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -Thiotepa: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Topotecan: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Vinblastine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Vincristine: Καταστέλλει τα λευκά

    -Vindesine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά

    -Vinorelbine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά

    -Vortezomib: Καταστέλλει τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    Επίσης, συχνά από τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα προκαλείται αιμολυτικό-ουραιμικό σύνδρομο, κυρίως, στα παιδιά , αλλά και στους ενηλίκους, κυρίως, από Mytomycin C, αλλά και διαταραχές πηκτικότητας.

    aimatologiki toxikotita 2

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας στο πεπτικό σύστημα

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο  

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    karkinos stomatos 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Γιατί η συμβατική ιατρική δεν είναι αποδοτική

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Οι δερματικές βλάβες από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες

    Η νευροτοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Η Υγεία εκσυγχρονίζεται

    Τα εξωσώματα στη θεραπεία ασθενειών

    Το νόμπελ ιατρικής 2018 και η EMEDI

    Οι χημειοθεραπείες προκαλούν μεταστάσεις

    Ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με χημειοθεραπείες - Emedi

    Πειραματικές χημειοθεραπείες με χρήματα ανά κεφάλι

    Ο κόσμος θα φέρει την αλλαγή στην Ογκολογία

    Η πικρή αλήθεια για τις χημειοθεραπείες

    Γιατί οι χημειοθεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές για την θεραπεία του καρκίνου

    Οι οφθαλμικές ανεπιθύμητες ενέργειες από την χημειοθεραπεία

    Αντικαρκινικό φυτό για χημειοθεραπεία

    Η χημειοθεραπεία έχει μεγάλη καρδιοτοξικότητα

    Αν οι καρκινοπαθείς δεν κάνουν χημειοθεραπεία αυξάνεται η επιβίωση

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Τι να κάνετε σε εξαγγείωση των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων

    Μην κάνετε προεγχειρητική χημειοθεραπεία για τις ηπατικές μεταστάσεις

    Ανορεξία και καχεξία στον καρκίνο

    Η θεραπεία του καρκίνου στα παιδιά πρέπει να είναι εξατομικευμένη

    Αρχές χημειοθεραπείας του καρκίνου

    Δερματικές αντιδράσεις σε στοχευμένες θεραπείες

    Διαταραχές γεύσης στη θεραπεία του καρκίνου

    Διατροφή σε στοματίτιδα

    Επανένταξη ενός καρκινοπαθούς στην κοινωνία

    Εξατομικευμένες θεραπείες για τους καρκινοπαθείς

    Πνευμονική ίνωση από την μπλεομυκίνη

    Ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία

    Το πέρασμα στην εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου

    Οι καρκινοπαθείς πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους

    Παράγοντες που καθορίζουν τη θεραπευτική απόφαση στην ογκολογία

    Νεφροτοξικότητα από τη χημειοθεραπεία

    Πειράματα σε καρκινοπαθείς, σκοπιμότητες, οικονομικά κίνητρα και αποτελέσματα

    Η θεραπεία του καρκίνου στα παιδιά πρέπει να είναι εξατομικευμένη

    Είναι απαραίτητο το Oncotype DX στον καρκίνο μαστού;

    Ο καρκίνος δε θεραπεύεται με χημειοθεραπείες

    Μαζική επίθεση των Ιατρικών Συλλόγων Ελλάδας κατά των ιατρών που εφαρμόζουν φυσικές θεραπείες

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Η τσουκνίδα είναι φάρμακο για την αναιμία Η τσουκνίδα είναι φάρμακο για την αναιμία

    Αν έχετε σιδηροπενική αναιμία να καταναλώνετε τσουκνίδα

     

    Η κνίδη η δίοικος ή τσουκνίδα ή Urtica dioica φύεται στις εύκρατες περιοχές.

    Υπάρχουν πάνω από 500 είδη σε όλο τον κόσμο.

    Στην Ελλάδα η τσουκνίδα ευδοκιμεί ιδιαίτερα λόγω του κλίματος και της χλωρίδας της χώρας μας.

    Ολόκληρο το φυτό της τσουκνίδας καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες, που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα, τσούξιμο και κοκκινίλα, που οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες του φυτού, το οποίο περιέχει μυρμηκικό οξύ, ακετυλοχολίνες και ισταμίνες.

    Η τσουκνίδα είναι αυτοφυής, μονοετής ή πολυετής πόα, που απλώνεται απεριόριστα. Φύεται σε θαμνώδεις και άγονες περιοχές. Φτάνει το 1,5 μέτρο ύψος.

    Συλλέξτε τα υπέργεια μέρη κατά την ανθοφορία.

    Ξεθάψτε τις ρίζες το φθινόπωρο και μαζέψτε τα νεαρά φύλλα την άνοιξη.

    Να φοράτε γάντια όταν έρχεστε σε επαφή με το φυτό.

    Μέρη της τσουκνίδας που χρησιμοποιούνται

    Τα υπέργεια μέρη και η ρίζα

    Δραστικές ουσίες τσουκνίδας

    Αμίνες (ισταμίνη, ακετυλοχολίνη, χολίνη, σεροτονίνη), φλαβονοειδή, φορμικό οξύ, γλυκοκινόνες, ιχνοστοιχεία (πυρίτιο και σίδηρος), βιταμίνες Α, Β και C, τανίνες.

    Ιδιότητες και ενδείξεις τσουκνίδας

    Η τσουκνίδα είναι στυπτικό, διουρητικό, τονωτικό, θρεπτικό, αιμοστατικό, διεγείρει την κυκλοφορία, γαλακταγωγό, υποτασικό, αντισκορβουτικό και αντιισταμινικό.

    Τα λογχοειδή φύλλα του είναι πλούσια σε ιχνοστοιχεία και καθιστούν την τσουκνίδα ιδανικό τονωτικό για περιπτώσεις αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου.

    Τα νεαρά φύλλα την άνοιξη είναι απίθανα σε σούπες και σαλάτες. Μαγειρεύονται, ακόμη, όπως το σπανάκι.

    tsoyknida 1

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με τσουκνίδα

    Χυμός: Πολτοποιήστε ολόκληρο το φυτό για να πάρετε το χυμό του. Πιείτε δόσεις των 10 ml 3 φορές ημερησίως. ως τονωτικό, σε περιπτώσεις αδυναμίας και αναιμίας.

    Έγχυμα: Πιείτε 1 φλιτζάνι έγχυμα φύλλων 3 φορές ημερησίως στα πλαίσια ενός αποτοξινωτικού προγράμματος για αρθρίτιδα, ρευματισμούς, ποδάγρα και έκζεμα ή χρησιμοποιήστε το έγχυμα στο τελευταίο ξέβγαλμα των μαλλιών για πιτυρίδα.

    Κρέμα ή αλοιφή: Εφαρμόστε σε μικρά κοψίματα και εκδορές, δερματικά εξανθήματα, έκζεμα και αιμορραϊδες.

    Φρέσκα φύλλα και μίσχοι: Όταν τοποθετούνται στο δέρμα και ιδιαίτερα στην περιοχή των νεφρών, προκαλούν τσούξιμο και κάψιμο, αλλά επιδρούν στη βαθιά χαλάρωση από ρευματικούς πόνους.

    Κομπρέσες: Κάντε κομπρέσες με δυνατό έγχυμα για να ανακουφιστείτε από τον πόνο της αρθρίτιδας, της ποδάγρας, της νευραλγίας, του διαστρέμματος, της τενοντίτιδας και της ισχιαλγίας.

    Βάμμα: Πιείτε 4 ml (80 σταγόνες) βάμμα ρίζας 3 φορές ημερησίως για καλοήθη υπερπλασία του προστάτη

    Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    tsoyknida 2

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις αλλεργίες

    Να πίνετε τσάι

    Διατροφή για την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη

    Τα κρητικά βότανα είναι αναγνωρισμένα παγκοσμίως

    Οι καλύτερες βιταμίνες για το έκζεμα

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με τσουκνίδα

    Τσάι για φυσική αποτοξίνωση

    Τι να κάνετε αν έχετε αλλεργίες

    Τσουκνίδα

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολλιτσίδα

    Αφέψημα για αδυνάτισμα

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Τα βότανα για το έκζεμα

    Ποιοι πρέπει να καταναλώνουν τσουκνίδα

    www.emedi.gr

  • Τι είναι το μυξοίδημα Τι είναι το μυξοίδημα

    Το μυξοίδημα είναι γνωστό και σαν υποθυρεοειδισμός

    Το μυξοίδημα, ICD-10 E03.9, είναι συνώνυμο με τον σοβαρό υποθυρεοειδισμό και χρησιμοποιείται για τις δερματολογικές αλλαγές που μπορεί να συμβούν σε υποθυρεοειδισμό και ορισμένες μορφές υπερθυρεοειδισμού.

    Το μυξοίδημα αναφέρεται στην εναπόθεση βλεννοπολυσακχαριτών στο δέρμα, η οποία οδηγεί σε διόγκωση της πληγείσας περιοχή.

    Το pretibial ή προκνημιαίο μυξοίδημα, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου του Graves που είναι αυτοάνοση μορφή υπερθυρεοειδισμού. Το pretibial myxedema, ή δερματοπάθεια του θυρεοειδή, σε αντίθεση με το κλασικό μυξοίδημα, δεν συμβαίνει στην μειωμένη, αλλά στην υπερβολικά αυξημένη λειτουργία του θυρεοειδούς,, που ονομάζεται θυρεοτοξίκωση. Η αιτία του υπερθυρεοειδισμού είναι πιο συχνά η διάχυτη τοξική βρογχοκήλη, γνωστή ως νόσος του Graves. Το pretibial μυξοίδημα έχει τοπικές εκδηλώσεις, σε αντίθεση με το κλασσικό μυξοίδημα που εκδηλώνεται διάχυτα. Στην κάτω πλευρά στο μπροστινό μέρος του κάτου άκρου, στην κνήμη, το δέρμα γίνεται τραχύ, πεπαχυσμένο, κόκκινο ή μοβ και χωρίς τρίχες και συνοδεύεται από έντονο κνησμό. Το «προκνημιαίο μυξοίδημα», δηλαδή, είναι μια κατάσταση εντοπισμένου, αμφοτερόπλευρου, σκληρού και συμμετρικού οιδήματος στην κνήμη και στην ραχιαία επιφάνεια του άκρου ποδός, η οποία συνήθως συνδυάζεται με κακοήθη εξόφθαλμο. Η θεραπεία του προκνημιαίου μυξοιδήματος, γίνεται με διόρθωση των διαταραχών του θυρεοειδούς αδένα. Τοπική θεραπεία γίνεται όταν η νόσος συνοδεύεται από φαγούρα, και εφαρμόζονται αλοιφές που περιέχουν στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

    Το μυξοίδημα μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί σε θυρεοειδίτιδα του Hashimoto και άλλες μορφές του υποθυρεοειδισμού.

    Όποιος έχει μυξοίδημα ή σοβαρό υποθυρεοειδισμό έχει ένα ανέκφραστο πρόσωπο, πρήξιμο γύρω από τα μάτια και ωχρότητα. Επιπλέον, υπάρχει πρήξιμο των χεριών και των ποδιών και ασκίτης.

    Όταν υπάρχει προκνημιαίο μυξοίδημα συνυπάρχει και εξόφθαλμος, συνήθως.

    Στο μυξοίδημα, χαρακτηριστικά, η έκφραση του προσώπου είναι βλακώδης, υπάρχουν φουσκώματα και οίδημα γύρω από τα μάτια, τα βλέφαρα είναι πεσμένα, τα μαλλιά αραιώνουν, αγριεύουν και ξηραίνονται και η επιδερμίδα παχύνεται, αγριεύει, ξηραίνεται και εμφανίζει φολιδωτή μορφή.

    Η μνήμη εξασθενεί και παρατηρείται διανοητική ανεπάρκεια, με αλλαγή στην προσωπικότητα και εμφάνιση καθαρής ψύχωσης (τρέλα μυξοιδήματος). 

    Συχνά, η καροτίνη εναποτίθεται στις παλάμες και τις πατούσες των ποδιώνμ προκαλώντας κιτρινωπό χρωματισμό.

    Η γλώσσα διογκώνεται.

    Ο ρυθμός των χτύπων της καρδιάς είναι αργός και η καρδιά διευρύνεται. και παρουσιάζεται τσουχτερή φαγούρα στα χέρια και στα πόδια..

    Τα αντανακλαστικά είναι γρήγορα στη σύσπαση, αλλά αργούν να χαλαρώσουν.

    Στις γυναίκες υπάρχει υπερβολική αιμορραγία στην έμμηνο ρύση.

    Συνυπάρχει και αναιμία, γιατί η απορρόφηση της βιταμίνης Β12 επηρεάζεται δυσμενών, λόγω της μειωμένης σύνθεσης του ενδογενούς παράγοντα.


    Αίτια του μυξοιδήματος

    Το μυξοίδημα είναι γνωστό ότι υπάρχει σε διάφορες μορφές υποθυρεοειδισμού, και επίσης στη νόσο του Graves, ως προκνημιαίο μυξοίδημα.

    Το μυξοίδημα είναι πιο συχνό στις γυναίκες παρά στους άνδρες. 

    Το μυξοίδημα μπορεί να εμφανιστεί σε:

    -Υπερθυρεοειδισμό με προκνημιαίο μυξοίδημα και εξόφθαλμο σε 1-4% των ασθενών με νόσο του Graves

    -Υποθυρεοειδισμό

    -Θυρεοειδίτιδα Hashimoto


    Παθοφυσιολογία μυξοιδήματος

    Το μυξοίδημα είναι μια συγκεκριμένη μορφή δερματικού δευτεροπαθούς οιδήματος, με αυξημένη απόθεση των συστατικών του συνδετικού ιστού. Οι συνδετικός ίνες διαχωρίζονται από μία αυξημένη ποσότητα πρωτεΐνης και βλεννοπολυσακχαριτών (γλυκοζαμινογλυκάνες, υαλουρονικό οξύ, θειική χονδροϊτίνη και άλλοι βλεννοπολυσακχαρίτες). Αυτό το σύμπλοκο πρωτεΐνης-βλεννοπολυσακχαριτών δεσμεύει το νερό, παράγοντας  οίδημα, ιδίως, γύρω από τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια και στις υπερκλείδιες κοιλότητες. Το μυξοίδημα είναι υπεύθυνο για την πύκνωση της γλώσσας και του λάρυγγα και του φαρυγγικού βλεννογόνου, η οποία καταλήγει σε παχιά ομιλία και βραχνάδα.

    Η αυξημένη εναπόθεση γλυκοζαμινογλυκάνης οφείλεται σε:

    -Διέγερση των ινοβλαστών.

    Γίνεται διέγερση των ινοβλαστών από τον υποδοχέα της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH) και αυτό αυξάνει την απόθεση του γλυκοζαμινογλυκάνης, η οποία οδηγεί σε ένα οσμωτικό οίδημα και κατακράτηση υγρών. Πιστεύεται ότι πολλά κύτταρα υπεύθυνα για το σχηματισμό του συνδετικού ιστού αντιδρούν στις αυξήσεις στα επίπεδα της TSH. 

    -Διέγερση των λεμφοκυττάρων.

    Στη νόσο του θυρεοειδούς Graves, τα λεμφοκύτταρα αντιδρούν έναντι του υποδοχέα της TSH. Τα λεμφοκύτταρα αντιδρούν όχι μόνον έναντι των υποδοχέων θυρεοειδούς, αλλά και οποιοσδήποτε ιστός που έχει κύτταρα που εκφράζουν τον υποδοχέα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη των ιστών και  σχηματισμό ουλώδους ιστού, εξηγώντας, έτσι την εναπόθεση γλυκοζαμινογλυκανών. 


    Θεραπεία μυξοιδήματος

    Γίνεται θεραπεία αντικατάστασης με θυρεοειδική ορμόνη. Τα παρασκευάσματα θυρεοειδικής ορμόνης περιέχουν συνθετική πυριδοξίνη, συνθετική τριϊωδοθυρονίνη, συνδυασμού και των δύο και αποξηραμένο θυρεοειδή ζώων. Η μέση δόση συντήρησης είναι 150-200 μγρ L-θυροξίνης την ημέρα. Το 60% από αυτή την θυροξίνη απορροφάται.

    Στα βρέφη και τα μικρά παιδιά η δόση συντήρησης είναι 2,5 μγρ ανά κιλό βάρους σώματος, κάθε ημέρα.

    Η τριϊωδοθυρονίνη χρησιμοποιείται, οπωσδήποτε στην έναρξη της θεραπείας, επειδή έχει γρήγορη δράση και μετατροπή, αλλά για την μακροπρόθεσμη θεραπεία προτιμάται η θυροξίνη.

    Τα ιωδίδια δεν χρησιμοποιούνται γιατί ο θυρεοειδής δεν έχει την ικανότητα να τα μετατρέπει σε θυρεοειδικές ορμόνες.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρανιοφαρυγγίωμα

    Ιώδιο

    Φλεβοκομβική βραδυκαρδία

    Ουρικό οξύ αίματος

    Αλκαλική φωσφατάση

    Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

    Διάγνωση μιας νόσου από το τριχωτό της κεφαλής

    Κρετινισμός

    Υποφυσιακός υποθυρεοειδισμός

    Πώς η κακή υγεία του εντέρου προκαλεί υποθυρεοειδισμό

    Γιατί όσοι έχουν υποθυρεοειδισμό δεν μπορούν να χάσουν βάρος

    Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και θυρεοειδίτιδα Hashimoto

    Χυμός για να ενισχύσετε τον θυρεοειδή σας

    Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα

    Λεβοθυροξίνη σε ηλικιωμένους

    Θυρεοειδίτιδες

    Θυρεοειδικές παθήσεις

    Οδηγίες για τη λήψη θυροξίνης

    Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

    Διατροφή για τον υποθυρεοειδισμό

    Ιωδιούχο αλάτι

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σελήνιο

    Τεστ για να ελέγξετε το θυρεοειδή σας στο σπίτι

    Το ιώδιο στην εγκυμοσύνη είναι απαραίτητο

    Η βρογχοκήλη μπορεί να οφείλεται στη διατροφή

    Διατροφή για τον υποθυρεοειδισμό

    Το αλάτι είναι αντιμικροβιακό

    Υποκατάστατα αλατιού

    Αλάτι Ιμαλαΐων

    Οι καλύτερες συμβουλές διατροφής από την EMEDI

    Αλάτι αρωματισμένο με λεμόνι και δεντρολίβανο

    Ποιο είναι το καλύτερο αλάτι

    Θαλασσινό αλάτι

    Το θαλασσινό αλάτι στην ομοιοπαθητική

    Υποκατάστατα αλατιού

    Αλάτι Ιμαλαΐων

    Τι είναι τα ιχνοστοιχεία

    Κόλπα για την υπόταση

    Δυσανεξία στο αλάτι

    Διατροφή για τον υποθυρεοειδισμό

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σελήνιο

    Οι βιταμίνες για την εγκυμοσύνη

    Σημεία έλλειψης βιταμινών και μετάλλων

    Τα οφέλη από τα φύκια στην υγεία

    Ιώδιο

    Τι είναι τα ιχνοστοιχεία

    www.emedi.gr

     

     
     

     

     

  • Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή δευτεροπαθής

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, ICD-10 D59.0-D59.1, συμβαίνει όταν αντισώματα στρέφονται κατά των ερυθροκυττάρων του αίματος (ερυθρά αιμοσφαίρια) του ίδιου του ατόμου, καταστρέφονται και αυτό οδηγεί σε ανεπαρκή συγκέντρωση στο πλάσμα.

    Η διάρκεια ζωής των ερυθροκυττάρων μειώνεται από τις 100-120 ημέρες (φυσιολογικός κύκλος ζωής) σε μόλις λίγες ημέρες σε σοβαρές περιπτώσεις,

    Τα ενδοκυτταρικά συστατικά των ερυθροκυττάρων απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματος και στους ιστούς. Τα αντισώματα, συνήθως, κατευθύνονται εναντίον αντιγόνων υψηλής επίπτωσης, ως εκ τούτου, μπορούν επίσης να δράσουν από κοινού για αλλογενή ερυθρά αιμοσφαίρια (ερυθροκύτταρα που προέρχονται σε περίπτωση μιας μετάγγισης αίματος).

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία είναι μια σχετικά σπάνια πάθηση, που επηρεάζει ένα έως τρία άτομα ανά 100.000 άτομα ανά έτος. 

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ταξινομείται ως θερμοαυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή κρυοαυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, η οποία περιλαμβάνει ψυχροσυγκολλητίνες, και παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία. 


    Αίτια αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

    Οι αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας είναι ελάχιστα κατανοητές.

    Η νόσος μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής και να οφείλεται σε μια άλλη υποκείμενη ασθένεια.

    Η κύρια ασθένεια είναι η ιδιοπαθής που αντιπροσωπεύει περίπου το 50% των περιπτώσεων.

    Η δευτεροπαθής αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία μπορεί να προκύψει από πολλές άλλες ασθένειες.

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με θερμά ή ψυχρά αυτοαντισώματα η κάθε μία έχει τις δικές της δευτεροπαθείς αιτίες.

    Οι πιο συχνές αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας με θερμά αντισώματα είναι οι λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές (π.χ., χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία, λέμφωμα), και άλλες αυτοάνοσες διαταραχές (π.χ., συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα,  σκληρόδερμα, ελκώδης κολίτιδα, νεοπλάσματα πλην λεμφικού ιστού, και  μολύνσεις.

    Οι πιΔιαβάστε, επίσης,

    ο συχνές αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας με ψυχρά αντισώματα είναι οι λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές, οι λοιμώξεις, ιδίως από μυκόπλασμα, η πνευμονία από ιούς, η λοιμώδης μονοπυρήνωση και άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. 

    Η επαγόμενη από φάρμακα αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία προκαλείται κυρίως, από α-μεθυλντόπα και πενικιλίνη. Αυτή είναι μία τύπου II ανοσοαπόκριση στην οποία το φάρμακο συνδέεται με μακρομόρια επί της επιφανείας των ερυθροκυττάρων και δρα ως αντιγόνο. Τα αντισώματα που παράγονται έναντι των ερυθροκυττάρων οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπληρώματος. Τα θραύσματα συμπληρώματος, όπως τα C3a, C4a και C5a, ενεργοποιούν τα κοκκώδη λευκοκύτταρα (π.χ. ουδετερόφιλα), ενώ άλλα μέλη του συμπληρώματος  (C6, C7, C8, C9)  μπορεί να σχηματίσουν  σύμπλοκα προσβολής της μεμβράνης ή μπορεί να δεσμεύσουν το αντίσωμα, βοηθώντας στην φαγοκυττάρωση από τα μακροφάγα (C3b). Αυτό συμβαίνει και στην αλλεργία πενικιλλίνης.


    Παθοφυσιολογία αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία μπορεί να προκληθεί από έναν αριθμό διαφορετικών κατηγοριών αντισωμάτων, αλλά τα IgG και τα IgM αντισώματα είναι ο κύριος αιτιολογικός παράγοντας.

    Τα IgG αντισώματα δεν είναι πολύ αποτελεσματικά στην ενεργοποίηση του συμπληρώματος και αποτελεσματικά δεσμεύουν τον υποδοχέα Fc (FcR) των φαγοκυττάρων.  

    Τα IgM αντισώματα είναι ένας ισχυρός ενεργοποιητής της κλασσικής οδού συμπληρώματος, κατά συνέπεια, χαρακτηρίζεται από λύση των ερυθροκυττάρων, μέσω του συμπληρώματος. Επίσης τα IgM αντισώματα οδηγούν, σε φαγοκυττάρωση των ερυθροκυττάρων, ωστόσο, τα φαγοκύτταρα έχουν υποδοχείς για το δεσμευμένο συμπλήρωμα.

    Σε γενικές γραμμές, η IgG αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία πραγματοποιείται στο σπλήνα, ενώ η IgM αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία λαμβάνει χώρα στα κύτταρα Kupffer - που είναι τα φαγοκύτταρα του ήπατος. Η φαγοκυτταρική αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ονομάζεται εξωαγγειακή, ενώ η διαμεσολαβούμενη από το συμπλήρωμα για τη λύση των ερυθροκυττάρων ονομάζεται ενδοαγγειακή αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία. Η ενδοαγγειακή αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, απαιτεί ενεργοποίηση του συμπληρώματος.

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία δεν μπορεί να αποδοθεί σε ένα μόνο τύπο αυτοαντισωμάτων.

    Για τον προσδιορισμό των αυτοαντισωμάτων που υπάρχουν σε ένα ασθενή, γίνεται εξέταση αίματος Coombs, γνωστή ως  δοκιμασία αντισφαιρίνης. Υπάρχουν δύο τύποι δοκιμασιών Coombs, η άμεση και η έμμεση και συχνότερα, η άμεση εξέταση χρησιμοποιείται.

    Η κατάταξη των αντισωμάτων βασίζεται στην δραστικότητά τους σε διαφορετικές θερμοκρασίες και στην αιτιολογία τους. Τα αντισώματα με υψηλή δραστικότητα σε φυσιολογική θερμοκρασία (περίπου 37 ° C) ονομάζονται θερμά αυτοαντισώματα. Τα ψυχρά αυτοαντισώματα δρουν καλύτερα σε θερμοκρασίες από 0-4 ° C. Οι ασθενείς με αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ψυχρών αντισωμάτων έχουν υψηλότερη δραστηριότητα της νόσου, όταν η θερμοκρασία του σώματος πέφτει. Οι ασθενείς μπορεί να παρουσιάζουν το ένα ή και τα δύο είδη αυτοαντισωμάτων και να έχουν  "μικτού τύπου" αυτοάνοση αιμολυτική αναμία.

    Η θερμού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία δείχνει μια θετική αντίδραση σε αντιορούς IgG αντισωμάτων με ή χωρίς ενεργοποίηση του συμπληρώματος. Περιστατικά μπορεί, επίσης, να προκύψουν με συμπλήρωμα μόνο, με IgA ή IgM αντισώματα μόνο ή από ένα συνδυασμό αυτών και του συμπληρώματος.

    Η ψυχρού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία αντιδρά, συνήθως, με αντιορούς συμπληρώματος και περιστασιακά με τα παραπάνω αντισώματα και σχηματίζονται κρυοσυγκολλητίνες  και  παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία.

    Σε γενικές γραμμές, η μικτή θερμών και ψυχρών αυτοαντισωμάτων αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία παρουσιάζει θετική αντίδραση στα IgG αντισώματα και το συμπλήρωμα ή μόνο στα  IgG αντισώματα ή μόνο στο συμπλήρωμα, αλλά και σε άλλους αντιορούς.


    Διάγνωση αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

    Η διάγνωση γίνεται  αποκλείοντας άλλες αιτίες αιμολυτικής αναιμίας, όπως η έλλειψη G6PD, η μεσογειακή αναιμία, η δρεπανοκυτταρική αναιμία κλπ. Το κλινικό ιστορικό είναι, επίσης, σημαντικό για να διευκρινίσει αν υπάρχει οποιαδήποτε υποκείμενη ασθένεια ή αν κάποια φάρμακα μπορεί να έχουν προκαλέσει την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία.

    Οι εργαστηριακές έρευνες που διεξάγονται η εξέταση Coombs που έχει χαμηλή ειδικότητα, το συμπλήρωμα ορού  και έλεγχος για αιμόλυση με γενική αίματος και πλακάκι, χολερυθρίνη, LDH (ιδίως με το ισοένζυμο 1), απτοσφαιρίνες και  αιμοσφαιρίνη ούρων.

    Αποδεικτικά στοιχεία για την αιμόλυση 

    • Η αυξημένη καταστροφή των ερυθροκυττάρων
    • Η αυξημένη χολερυθρίνη του ορού (μη συζευγμένη)
    • Η αύξηση του ουροχολινογόνου ούρων
    • Η Μειωμένη απτοσφαιρίνη πλάσματος
    • Η αυξημένη γαλακτική αφυδρογονάση ορού (LDH)
    • Η αιμοσιδηρονουρία 
    • Ελεύθερη αιμοσφαιρίνη στον ορό
    • Η αυξημένη παραγωγή ερυθρών κυττάρων και η δικτυοερυθροκυττάρωση
    • Ερυθροειδή υπερπλασία του μυελού των οστών
    • Θετική άμεση δοκιμασία Coombs

    Θεραπεία αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

    Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας εξαρτάται από τη σωστή διάγνωση.

    Η θερμού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία είναι συνήθως μια πιο ύπουλη ασθένεια, δεν θεραπεύεται απλά αφαιρώντας την υποκείμενη αιτία. Θεραπεία πρώτης γραμμής για αυτό είναι συνήθως τα κορτικοστεροειδή, όπως η πρεδνιζολόνη. Μετά από αυτά, άλλα ανοσοκατασταλτικά χορηγούνται, όπως η rituximab, η δαναζόλη, η κυκλοφωσφαμίδη, η αζαθειοπρίνη και η κυκλοσπορίνη.

    Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία από ψυχρά αντισώματα αντιμετωπίζεται με την αποφυγή του κρύου ή μερικές φορές με rituximab.

    Η απομάκρυνση της υποκείμενης αιτίας είναι επίσης σημαντική.

    Η παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία αντιμετωπίζεται με την αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας, όπως μιας λοίμωξης.

    Σε γενικές γραμμές, η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία σε παιδιά έχει καλή πρόγνωση και είναι αυτοπεριοριζόμενη νόσος. Ωστόσο, αν αυτή παρουσιαστεί μέσα στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής ή στην εφηβεία, η νόσος συχνά ακολουθεί μια πιο χρόνια πορεία, και απαιτεί μακροχρόνια ανοσοκαταστολή, με σοβαρές αναπτυξιακές συνέπειες. Ο στόχος της θεραπείας  είναι να μειωθεί η χρήση των στεροειδών για τον έλεγχο της νόσου. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί να γίνει σπληνεκτομή, καθώς και να χορηγηθούν άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Η μόλυνση είναι μια σοβαρή ανησυχία σε ασθενείς που παίρνουν μακροχρόνια θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά, ειδικά σε πολύ μικρά παιδιά (κάτω των δύο ετών). 

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής  για την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Διαβάστε, επίσης,

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Χολερυθρίνη αίματος

    Θρομβοπενία

    Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

    Εργαστηριακές εξετάσεις για την αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτική αναιμία

    Λοιμώδης μονοπυρήνωση

    www.emedi.gr