Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014 08:10

Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(9 ψήφοι)

Μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή δευτεροπαθής

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, ICD-10 D59.0-D59.1, συμβαίνει όταν αντισώματα στρέφονται κατά των ερυθροκυττάρων του αίματος (ερυθρά αιμοσφαίρια) του ίδιου του ατόμου, καταστρέφονται και αυτό οδηγεί σε ανεπαρκή συγκέντρωση στο πλάσμα.

Η διάρκεια ζωής των ερυθροκυττάρων μειώνεται από τις 100-120 ημέρες (φυσιολογικός κύκλος ζωής) σε μόλις λίγες ημέρες σε σοβαρές περιπτώσεις,

Τα ενδοκυτταρικά συστατικά των ερυθροκυττάρων απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματος και στους ιστούς. Τα αντισώματα, συνήθως, κατευθύνονται εναντίον αντιγόνων υψηλής επίπτωσης, ως εκ τούτου, μπορούν επίσης να δράσουν από κοινού για αλλογενή ερυθρά αιμοσφαίρια (ερυθροκύτταρα που προέρχονται σε περίπτωση μιας μετάγγισης αίματος).

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία είναι μια σχετικά σπάνια πάθηση, που επηρεάζει ένα έως τρία άτομα ανά 100.000 άτομα ανά έτος. 

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ταξινομείται ως θερμοαυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή κρυοαυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, η οποία περιλαμβάνει ψυχροσυγκολλητίνες, και παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία. 


Αίτια αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

Οι αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας είναι ελάχιστα κατανοητές.

Η νόσος μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής και να οφείλεται σε μια άλλη υποκείμενη ασθένεια.

Η κύρια ασθένεια είναι η ιδιοπαθής που αντιπροσωπεύει περίπου το 50% των περιπτώσεων.

Η δευτεροπαθής αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία μπορεί να προκύψει από πολλές άλλες ασθένειες.

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία με θερμά ή ψυχρά αυτοαντισώματα η κάθε μία έχει τις δικές της δευτεροπαθείς αιτίες.

Οι πιο συχνές αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας με θερμά αντισώματα είναι οι λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές (π.χ., χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία, λέμφωμα), και άλλες αυτοάνοσες διαταραχές (π.χ., συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα,  σκληρόδερμα, ελκώδης κολίτιδα, νεοπλάσματα πλην λεμφικού ιστού, και  μολύνσεις.

Οι πιΔιαβάστε, επίσης,

ο συχνές αιτίες της αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας με ψυχρά αντισώματα είναι οι λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές, οι λοιμώξεις, ιδίως από μυκόπλασμα, η πνευμονία από ιούς, η λοιμώδης μονοπυρήνωση και άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. 

Η επαγόμενη από φάρμακα αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία προκαλείται κυρίως, από α-μεθυλντόπα και πενικιλίνη. Αυτή είναι μία τύπου II ανοσοαπόκριση στην οποία το φάρμακο συνδέεται με μακρομόρια επί της επιφανείας των ερυθροκυττάρων και δρα ως αντιγόνο. Τα αντισώματα που παράγονται έναντι των ερυθροκυττάρων οδηγεί σε ενεργοποίηση του συμπληρώματος. Τα θραύσματα συμπληρώματος, όπως τα C3a, C4a και C5a, ενεργοποιούν τα κοκκώδη λευκοκύτταρα (π.χ. ουδετερόφιλα), ενώ άλλα μέλη του συμπληρώματος  (C6, C7, C8, C9)  μπορεί να σχηματίσουν  σύμπλοκα προσβολής της μεμβράνης ή μπορεί να δεσμεύσουν το αντίσωμα, βοηθώντας στην φαγοκυττάρωση από τα μακροφάγα (C3b). Αυτό συμβαίνει και στην αλλεργία πενικιλλίνης.


Παθοφυσιολογία αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία μπορεί να προκληθεί από έναν αριθμό διαφορετικών κατηγοριών αντισωμάτων, αλλά τα IgG και τα IgM αντισώματα είναι ο κύριος αιτιολογικός παράγοντας.

Τα IgG αντισώματα δεν είναι πολύ αποτελεσματικά στην ενεργοποίηση του συμπληρώματος και αποτελεσματικά δεσμεύουν τον υποδοχέα Fc (FcR) των φαγοκυττάρων.  

Τα IgM αντισώματα είναι ένας ισχυρός ενεργοποιητής της κλασσικής οδού συμπληρώματος, κατά συνέπεια, χαρακτηρίζεται από λύση των ερυθροκυττάρων, μέσω του συμπληρώματος. Επίσης τα IgM αντισώματα οδηγούν, σε φαγοκυττάρωση των ερυθροκυττάρων, ωστόσο, τα φαγοκύτταρα έχουν υποδοχείς για το δεσμευμένο συμπλήρωμα.

Σε γενικές γραμμές, η IgG αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία πραγματοποιείται στο σπλήνα, ενώ η IgM αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία λαμβάνει χώρα στα κύτταρα Kupffer - που είναι τα φαγοκύτταρα του ήπατος. Η φαγοκυτταρική αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ονομάζεται εξωαγγειακή, ενώ η διαμεσολαβούμενη από το συμπλήρωμα για τη λύση των ερυθροκυττάρων ονομάζεται ενδοαγγειακή αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία. Η ενδοαγγειακή αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία, απαιτεί ενεργοποίηση του συμπληρώματος.

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία δεν μπορεί να αποδοθεί σε ένα μόνο τύπο αυτοαντισωμάτων.

Για τον προσδιορισμό των αυτοαντισωμάτων που υπάρχουν σε ένα ασθενή, γίνεται εξέταση αίματος Coombs, γνωστή ως  δοκιμασία αντισφαιρίνης. Υπάρχουν δύο τύποι δοκιμασιών Coombs, η άμεση και η έμμεση και συχνότερα, η άμεση εξέταση χρησιμοποιείται.

Η κατάταξη των αντισωμάτων βασίζεται στην δραστικότητά τους σε διαφορετικές θερμοκρασίες και στην αιτιολογία τους. Τα αντισώματα με υψηλή δραστικότητα σε φυσιολογική θερμοκρασία (περίπου 37 ° C) ονομάζονται θερμά αυτοαντισώματα. Τα ψυχρά αυτοαντισώματα δρουν καλύτερα σε θερμοκρασίες από 0-4 ° C. Οι ασθενείς με αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ψυχρών αντισωμάτων έχουν υψηλότερη δραστηριότητα της νόσου, όταν η θερμοκρασία του σώματος πέφτει. Οι ασθενείς μπορεί να παρουσιάζουν το ένα ή και τα δύο είδη αυτοαντισωμάτων και να έχουν  "μικτού τύπου" αυτοάνοση αιμολυτική αναμία.

Η θερμού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία δείχνει μια θετική αντίδραση σε αντιορούς IgG αντισωμάτων με ή χωρίς ενεργοποίηση του συμπληρώματος. Περιστατικά μπορεί, επίσης, να προκύψουν με συμπλήρωμα μόνο, με IgA ή IgM αντισώματα μόνο ή από ένα συνδυασμό αυτών και του συμπληρώματος.

Η ψυχρού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία αντιδρά, συνήθως, με αντιορούς συμπληρώματος και περιστασιακά με τα παραπάνω αντισώματα και σχηματίζονται κρυοσυγκολλητίνες  και  παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία.

Σε γενικές γραμμές, η μικτή θερμών και ψυχρών αυτοαντισωμάτων αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία παρουσιάζει θετική αντίδραση στα IgG αντισώματα και το συμπλήρωμα ή μόνο στα  IgG αντισώματα ή μόνο στο συμπλήρωμα, αλλά και σε άλλους αντιορούς.


Διάγνωση αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

Η διάγνωση γίνεται  αποκλείοντας άλλες αιτίες αιμολυτικής αναιμίας, όπως η έλλειψη G6PD, η μεσογειακή αναιμία, η δρεπανοκυτταρική αναιμία κλπ. Το κλινικό ιστορικό είναι, επίσης, σημαντικό για να διευκρινίσει αν υπάρχει οποιαδήποτε υποκείμενη ασθένεια ή αν κάποια φάρμακα μπορεί να έχουν προκαλέσει την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία.

Οι εργαστηριακές έρευνες που διεξάγονται η εξέταση Coombs που έχει χαμηλή ειδικότητα, το συμπλήρωμα ορού  και έλεγχος για αιμόλυση με γενική αίματος και πλακάκι, χολερυθρίνη, LDH (ιδίως με το ισοένζυμο 1), απτοσφαιρίνες και  αιμοσφαιρίνη ούρων.

Αποδεικτικά στοιχεία για την αιμόλυση 

  • Η αυξημένη καταστροφή των ερυθροκυττάρων
  • Η αυξημένη χολερυθρίνη του ορού (μη συζευγμένη)
  • Η αύξηση του ουροχολινογόνου ούρων
  • Η Μειωμένη απτοσφαιρίνη πλάσματος
  • Η αυξημένη γαλακτική αφυδρογονάση ορού (LDH)
  • Η αιμοσιδηρονουρία 
  • Ελεύθερη αιμοσφαιρίνη στον ορό
  • Η αυξημένη παραγωγή ερυθρών κυττάρων και η δικτυοερυθροκυττάρωση
  • Ερυθροειδή υπερπλασία του μυελού των οστών
  • Θετική άμεση δοκιμασία Coombs

Θεραπεία αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας

Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας εξαρτάται από τη σωστή διάγνωση.

Η θερμού τύπου αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία είναι συνήθως μια πιο ύπουλη ασθένεια, δεν θεραπεύεται απλά αφαιρώντας την υποκείμενη αιτία. Θεραπεία πρώτης γραμμής για αυτό είναι συνήθως τα κορτικοστεροειδή, όπως η πρεδνιζολόνη. Μετά από αυτά, άλλα ανοσοκατασταλτικά χορηγούνται, όπως η rituximab, η δαναζόλη, η κυκλοφωσφαμίδη, η αζαθειοπρίνη και η κυκλοσπορίνη.

Η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία από ψυχρά αντισώματα αντιμετωπίζεται με την αποφυγή του κρύου ή μερικές φορές με rituximab.

Η απομάκρυνση της υποκείμενης αιτίας είναι επίσης σημαντική.

Η παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία αντιμετωπίζεται με την αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας, όπως μιας λοίμωξης.

Σε γενικές γραμμές, η αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία σε παιδιά έχει καλή πρόγνωση και είναι αυτοπεριοριζόμενη νόσος. Ωστόσο, αν αυτή παρουσιαστεί μέσα στα δύο πρώτα χρόνια της ζωής ή στην εφηβεία, η νόσος συχνά ακολουθεί μια πιο χρόνια πορεία, και απαιτεί μακροχρόνια ανοσοκαταστολή, με σοβαρές αναπτυξιακές συνέπειες. Ο στόχος της θεραπείας  είναι να μειωθεί η χρήση των στεροειδών για τον έλεγχο της νόσου. Στην περίπτωση αυτή, μπορεί να γίνει σπληνεκτομή, καθώς και να χορηγηθούν άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Η μόλυνση είναι μια σοβαρή ανησυχία σε ασθενείς που παίρνουν μακροχρόνια θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά, ειδικά σε πολύ μικρά παιδιά (κάτω των δύο ετών). 

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής  για την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

Διαβάστε, επίσης,

Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

Χολερυθρίνη αίματος

Θρομβοπενία

Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

Εργαστηριακές εξετάσεις για την αιμολυτική αναιμία

Αιμολυτική αναιμία

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 12360 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018 00:51
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Θαλασσαιμία Θαλασσαιμία

    Η Μεσογειακή Αναιμία

     

    Η θαλασσαιμία ή μεσογειακή αναιμία ή κληρονομική λεπτοκυττάρωση ή Μείζων κι Ελάσσων θαλασσαιμία είναι ομάδα κληρονομικών διαταραχών που επηρεάζουν την σύνθεση της αιμοσφαιρίνης.

    Η θαλασσαιμία είναι διαταραχή της παιδικής ηλικίας.

    Γενετική συμβουλή προτείνεται σε γονείς ή συγγενείς παιδιού για θαλασσαιμία και για κάθε άτομο με ελάσσονα β-θαλασσαιμία

    Στη β- θαλασσαιμία υπάρχει ελλιπής σύνθεση της β-σφαιρίνης, ενώ στην α-θαλασσαιμία υπάρχει ελλιπής σύνθεση της α-σφαιρίνης.

    Αυτό οδηγεί σε ελλιπή σύνθεση αιμοσφαιρίνης με αποτέλεσμα υπόχρωμα και μικροκυτταρικά ερυθροκύτταρα.

    Η ανωμαλία των ερυθροκυττάρων είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο των θαλασσαιμιών.

    Η θαλασσαιμία παρουσιάζεται, κυρίως, στις Μεσογειακές χώρες, τη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία και σε εθνικές ομάδες που προέρχονται από αυτές τις περιοχές.

    Η θαλασσαιμία κληρονομείται με αυτοσωματικό υπολειπόμενο τρόπο

    Αν κληρονομηθεί ένα ελαττωματικό γονίδιο=ηπιότερη μορφή θαλασσαιμίας

    Αν κληρονομηθούν δύο ελαττωματικά γονίδια=βαριά μορφήθαλασσαιμίας

    Τύποι θαλασσαιμίας

    β-θαλασσαιμία ομόζυγη αναιμία Cooley

    Βαριά αναιμία με καθυστέρηση της ανάπτυξης

    Ηπατοσπληνομεγαλία

    Διαπλάτυνση του μυελού των οστών

    Δυσμορφίες των οστών

    Οι μεταγγίσεις αίματος είναι απαραίτητες για τη διατήρηση στη ζωή

    Ενδιάμεση θαλασσαιμία

    Ηπιότερη μορφή

    Θεραπεία με μεταγγίσεις μπορεί να μη χρειαστεί

    Στίγμα θαλασσαιμίας (άλφα ή βήτα)

    Ήπια αναιμία με μικροκυττάρωση και υποχρωμία

    Δε χρειάζεται θεραπεία με μεταγγίσεις

    thalassemia 1

    Επιπτώσεις και επιπολασμός θαλασσαιμίας

    Η επίπτωση του στίγματος θαλασσαιμίας στις εθνικές ομάδες είναι 3-5%

    Τα συμπτώματα αρχίζουν να εμφανίζονται 3-6 μήνες μετά τη γέννηση

    Τα αρσενικά επηρεάζονται εξίσου με τα θηλυκά

    Σημεία και συμπτώματα θαλασσαιμίας

    Ωχρότητα

    Μειωμένη ανάπτυξη

    Ελαττωμένη πρόσληψη τροφής

    Εύκολη κόπωση

    Δύσπνοια

    Σπληνομεγαλία

    Ίκτερος

    Έλκη στα κάτω άκρα

    Χολολιθίαση

    Παθολογικά κατάγματα

    Αίτια θαλασσαιμίας

    Γενετικά

    Παράγοντες κινδύνου θαλασσαιμίας

    Οικογενειακό ιστορικό

    Διαφορική διάγνωση θαλασσαιμίας

    Σιδηροπενία

    Άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες

    Άλλες αιμολυτικές αναιμίες

    thalassemia 2

    Διάγνωση θαλασσαιμίας

    -Αιμοσφαιρίνη

    Αυξημένα επίπεδα Α2 αιμοσφαιρίνης στο στίγμα της β-θαλασσαιμίας

    Αυξημένη Α2 αιμοσφαιρίνη, αυξημένη αιμοσφαιρίνη F, ελαττωμένη ή απούσα αιμοσφαιρίνη Α1 στην ομόζυγη β-θαλασσαιμία ή την ενδιάμεση

    -Περιφερικό αίμα

    Έκδηλη μικροκυττάρωση

    Ανισοκυττάρωση

    Υποχρωμία

    Βασεόφιλη στίξη

    Υψηλά ποσοστά στοχοκυττάρων

    Αυξημένος αριθμός δικτυοερυθροκυττάρων

    -Αιματοκρίτης

    Κυμαίνεται από 28-40% στο στίγμα θαλασσαιμίας άλφα και βήτα

    Μπορεί να είναι κάτω από 10% στην ομόζυγη β-θαλασσαιμία

    Παθολαγοανατομικά ευρήματα θαλασσαιμίας

    Υπερδραστηριότητα μυελού οστών

    Εναποθέσεις σιδήρου στον καρδιακό μυ

    Ηπατική σιδήρωση

    Απεικονιστικές εξετάσεις θαλασσαιμίας

    Ακτινογραφία θώρακος

    Παχυμένη διπλόη κρανίου

    Οστεοπόρωση

    thalassemia 4

    Θεραπεία θαλασσαιμίας

    Ασθενείς με ήπια κι ενδιάμεση θαλασσαιμία δε χρειάζονται θεραπεία

    Ασθενείς με βαριά θαλασσαιμία πρέπει να διατηρούν τη μέση τιμή αιμοσφαιρίνης, τουλάχιστον, 9,3 gr/dl με ένα κανονικό πρόγραμμα μεταγγίσεων (μεταγγίσεις 15 ml/Kg, περίπου, με διαστήματα 5 εβδομάδων, μεταξύ τους

    Συμπληρώματα φυλλικού οξέος

    Αντιμετώπιση των λοιμώξεων

    Σπληνεκτομή

    Αν ο υπερεσπληνισμός προκαλεί σημαντική αύξηση των απαιτήσεων σε μετάγγιση

    Η σπληνεκτομή αναβάλλεται η εγχείρηση έως την ηλικία 6 ετών, λόγω αυξημένου κινδύνου λοίμωξης

    Απαιτείται η χορήγηση αντιπνευμονιοκοκκικού εμβολίου 1 μήνα πριν τη σπληνεκτομή

    Προφύλαξη με καθημερινή δόση πενικιλλίνης

    Υπερφόρτωση με σίδηρο

    Οι ασθενείς σε θεραπεία μεταγγίσεων αυξάνουν τον ολικό σίδηρο σώματος 4 φορές πάνω από το κανονικό

    Αποσιδήρωση

    Μεταμόσχευση μυελού οστών

    Θεραπεύει την πάθηση, αλλά σχετίζεται με θνησιμότητα και νοσηρότητα

    Πρέπει να αποφεύγονται οι έντονες δραστηριότητες π.χ. ποδόσφαιρο

    Τα αποδεκτά επίπεδα δραστηριότητας θα χρειαστεί να καθοριστούν εξατομικευμένα, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου

    Δίαιτα θαλασσαιμίας

    Πρέπει να αποφεύγονται τροφές πλούσιες σε σίδηρο, όπως κρέατα, συκώτι και κάποια δημητριακά

    Η πόση τσαγιού, βοηθά στην ελάττωση του σιδήρου

    Απαιτείται γενετική συμβουλή

    Μπορεί να συμβεί ηπατίτιδα και υπερφόρτωση με σίδηρο

    Φάρμακα που χορηγούνται σε θαλασσαιμία

    Αντιβιοτικά σε λοίμωξη

    Συμπληρώματα φυλλικού οξέος

    Αποσιδήρωση (δεφεροξαμίνη). Συνεχής υποδόρια ή ενδοφλέβια έγχυση με μικρή αντλία έγχυσης 40 mg/Kg την ημέρα (σε 10 ώρες) και αρχίζει πριν την ηλικία των 8 ετών

    thalassemia 5

    Παρακολούθηση ασθενών με θαλασσαιμία

    Η παρακολούθηση είναι απαραίτητη εφόρου ζωής, επειδή η εξέλιξη τόσο της νόσου όσο και της θεραπείας, έχουν ποικίλες πιθανές επιπλοκές

    Πρόληψη και αποφυγή θαλασσαιμίας

    Προγεννητική συμβουλή

    Γενετική συμβουλή

    Προγεννητική διάγνωση με μελέτη των γονιδίων της β-σφαιρίνης που γίνεται στο DNA εμβρυϊκών κυττάρων που λαμβάνονται με αμνιοκέντηση στη 14η εβδομάδα

    Πρόληψη επιπλοκών 

    Εκτίμηση τυχόν θαλασσαιμίας στην ηλικία ενός έτους, για απόγονους ενηλίκων με θαλασσαιμία

    Αποφυγή λοιμώξεων

    Θεραπεία λοιμώξεων μετά από σπληνεκτομή (π.χ. αμπικιλλίνη)

    Περιοδικός οδοντιατρικός έλεγχος

    Αποφυγή δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν οστικά κατάγματα

    Επιπλοκές θαλασσαιμίας

    Χρόνια αιμόλυση

    Επιρρέπεια σε λοιμώξεις μετά από σπληνεκτομή

    Λοιμώξεις από μετάγγιση αίματος

    Παρεμπίπτουσες λοιμώξεις

    Επιδείνωση της αναιμίας στη διάρκεια των λοιμώξεων

    Ίκτερος

    Έλκη στα κάτω άκρα

    Χολολιθίαση

    Παθολογικά κατάγματα

    Παθολογικός ρυθμός ανάπτυξης

    Καθυστερημένη ή απούσα εφηβεία

    Ηπατική σιδήρωση

    Αιμολυτικά αναιμία

    Σπληνομεγαλία

    Καρδιακή νόσος από υπερφόρτωση με σίδηρο

    Απλαστικές και μεγαλοβλαστικές κρίσεις

    Πορεία και πρόγνωση θαλασσαιμιών

    Οι ασθενείς με ομόζυγη θαλασσαιμία ζουν κατά μέσο όρο μέχρι τα 25 έτη

    Ασθενείς με ελάσσονα θαλασσαμία ζουν φυσιολογικά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    anemia 9

    Διαβάστε, επίσης

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για τη μεσογειακή αναιμία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμολυτική αναιμία

    Ελονοσία

    Αιμοχρωμάτωση

    www.emedi.gr

  • Μήπως έχετε αναιμία; Μήπως έχετε αναιμία;

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία

     

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αναιµίας (σιδηροπενική αναιμία, αιμολυτική αναιμία, μεσογειακή αναιμία, απλαστική αναιμία, αναιμία Fanconi, δρεπανοκυτταρική αναιµία, μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, μεγαλοβλαστική αναιμία, κακοήθης αναιμία σιδηροβλαστική αναιμία κ.ά.)

    Οι πιο συνηθισμένοι τύποι αναιμίας

    -Σιδηροπενική αναιμία

    Είναι η πιο συχνή µορφή αναιµίας και συνήθως, οφείλεται σε κακή διατροφή ή σε χρόνια απώλεια αίµατος, που προκαλείται από την υπερβολική εµµηνόρροια, αιμορροϊδες, έλκος στομάχου, έλκος δωδεκαδακτύλου, γαστρίτιδα,  κ.ά. Επίσης, μπορεί να οφείλεται σε αυξηµένες ανάγκες του οργανισμού για σίδηρο, όπως κατά την  ανάπτυξη του εµβρύου κατά την εγκυµοσύνη και στα παιδιά. 

    Η έλλειψη σιδήρου εµφανίζεται όταν ο ρυθµός απώλειας ή χρήσης του σιδήρου είναι μεγαλύτερος από τον ρυθµό απορρόφησης και χρήσης του. 

    Η θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα της κατάστασης. 

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου είναι μια κατάσταση στην οποία το αίμα στερείται επαρκών υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς του σώματος.

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου οφείλεται σε ανεπαρκή σίδηρο. Χωρίς αρκετό σίδηρο, το σώμα δεν μπορεί να παράγει αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια που θα μεταφέρουν οξυγόνο (αιμοσφαιρίνη). Ως αποτέλεσμα, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να προκαλέσει κούραση και δύσπνοια.

    Αρχικά, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να είναι τόσο ήπια που δεν γίνεται αντιληπτή. Αλλά, καθώς, το σώμα γίνεται πιο ανεπαρκές σε σίδηρο και η αναιμία επιδεινώνεται, τα σημεία και τα συμπτώματα εντείνονται.

    Σημεία και συμπτώματα αναιμίας με ανεπάρκεια σιδήρου:

    Κόπωση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Πόνος στο στήθος, γρήγορος καρδιακός παλμός ή δύσπνοια

    Πονοκέφαλος ή ζάλη

    Κρύα χέρια και πόδια

    Φλεγμονή ή πόνος στη γλώσσα

    Εύθραυστα νύχια

    Ασυνήθιστη λαχτάρα για μη θρεπτικές ουσίες, όπως πάγο ή άμυλο

    Κακή όρεξη, ειδικά σε βρέφη και παιδιά με αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου

    Από την άλλη μεριά η υπερφόρτωση του σώματος με σίδηρο μπορεί να είναι επικίνδυνη επειδή η υπερβολική συσσώρευση σιδήρου μπορεί να βλάψει το συκώτι και να προκαλέσει άλλες επιπλοκές.

    Αιτίες σιδηροπενικής αναιμίας

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται όταν το σώμα δεν έχει αρκετό σίδηρο για να παράγει αιμοσφαιρίνη. Η αιμοσφαιρίνη είναι το μέρος των ερυθρών αιμοσφαιρίων που δίνει στο αίμα το κόκκινο χρώμα του και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγονωμένο αίμα σε όλο το σώμα σας.

    Εάν δεν καταναλώνετε αρκετό σίδηρο ή εάν χάνετε πάρα πολύ σίδηρο, το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετή αιμοσφαιρίνη και τελικά θα αναπτυχθεί αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου.

    Οι αιτίες της αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Απώλεια αίματος

    Το αίμα παρέχει σίδηρο στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Έτσι, εάν χάνετε αίμα, χάνετε και σίδηρο. Οι γυναίκες με βαριές περιόδους διατρέχουν κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, επειδή, χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Αργή, χρόνια απώλεια αίματος μέσα στο σώμα, όπως σε πεπτικό έλκος,  διαφραγματοκήλη, πολύποδες παχέος εντέρου ή καρκίνο του παχέος εντέρου κ.ά μπορεί να προκαλέσουν αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Η γαστρεντερική αιμορραγία μπορεί να προκύψει από την τακτική χρήση ορισμένων παυσίπονων, όπως η ασπιρίνη.

    Έλλειψη σιδήρου στη διατροφή

    Το σώμα παίρνει τακτικά σίδηρο από τα τρόφιμα που τρώτε. Εάν λαμβάνετε πολύ λίγο σίδηρο με τη διατροφή, με την πάροδο του χρόνου το σώμα μπορεί να αποκτήσει έλλειψη σιδήρου. Παραδείγματα τροφών πλούσιων σε σίδηρο είναι το κρέας, τα αυγά, τα φυλλώδη πράσινα λαχανικά και τα τρόφιμα που είναι εμπλουτισμένα με σίδηρο. Για τη σωστή ανάπτυξη τα βρέφη και τα παιδιά χρειάζονται, επίσης, σίδηρο στη διατροφή τους.

    Αδυναμία απορρόφησης σιδήρου

    Ο σίδηρος από τα τρόφιμα απορροφάται στην κυκλοφορία του αίματος στο λεπτό έντερο. Μια εντερική διαταραχή, όπως η κοιλιοκάκη, η οποία επηρεάζει την ικανότητα του εντέρου να απορροφά θρεπτικά συστατικά από την πέψη των τροφίμων, μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Εάν μέρος του λεπτού εντέρου έχει παρακαμφθεί ή αφαιρεθεί χειρουργικά, αυτό μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά να απορροφάτε σίδηρο και άλλα θρεπτικά συστατικά.

    Εγκυμοσύνη

    Χωρίς συμπληρώματα σιδήρου, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται σε πολλές έγκυες γυναίκες, επειδή, τα αποθέματα σιδήρου πρέπει να εξυπηρετούν τον δικό τους αυξημένο όγκο αίματος, καθώς και να αποτελούν πηγή αιμοσφαιρίνης για το αναπτυσσόμενο έμβρυο.

    Παράγοντες κινδύνου για σιδηροπενική αναιμία

    Οι ομάδες που έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Γυναίκες

    Επειδή οι γυναίκες χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, γενικά, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου.

    Βρέφη και παιδιά

    Τα βρέφη, ειδικά εκείνα που είχαν χαμηλό βάρος γέννησης ή γεννήθηκαν πρόωρα, που δεν λαμβάνουν αρκετό σίδηρο από το μητρικό γάλα ή άλλο γάλα διατρέχουν κίνδυνο ανεπάρκειας σιδήρου. Τα παιδιά χρειάζονται επιπλέον σίδηρο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Εάν το παιδί δεν ακολουθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή κινδυνεύει από αναιμία.

    Χορτοφάγοι

    Τα άτομα που δεν τρώνε κρέας έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου εάν δεν τρώνε άλλες τροφές πλούσιες σε σίδηρο.

    Αιμοδότες

    Τα άτομα που δίνουν τακτικά αίμα έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, καθώς, η αιμοδοσία μπορεί να καταστρέψει τα αποθέματα σιδήρου. Η χαμηλή αιμοσφαιρίνη που σχετίζεται με την αιμοδοσία είναι ένα προσωρινό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται με την κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε σίδηρο. Μην δωρίζετε αίμα εάν έχετε χαμηλή αιμοσφαιρίνη.

    Η αναιμία με ήπια ανεπάρκεια σιδήρου, συνήθως, δεν προκαλεί επιπλοκές.

    Ωστόσο, εάν δεν αντιμετωπιστεί, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να γίνει σοβαρή και να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας, όπως τα ακόλουθα:

    Καρδιακά προβλήματα

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορο ή ακανόνιστο καρδιακό παλμό. Η καρδιά πρέπει να αντλεί περισσότερο αίμα για να αντισταθμίσει την έλλειψη οξυγόνου που μεταφέρεται στο αίμα όταν έχετε σιδηροπενική αναιμία. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη καρδιακή συχνότητα ή καρδιακή ανεπάρκεια.

    Προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

    Σε έγκυες γυναίκες, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου συνδέεται με πρόωρο τοκετό και γέννηση μωρών με χαμηλό βάρος γέννησης. Αλλά, η κατάσταση μπορεί να αποφευχθεί σε έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν συμπληρώματα σιδήρου ως μέρος της προγεννητικής τους φροντίδας.

    Προβλήματα ανάπτυξης

    Σε βρέφη και παιδιά, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία, καθώς και σε καθυστερημένη ανάπτυξη. Επιπλέον, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου σχετίζεται με αυξημένη ευαισθησία σε λοιμώξεις.

    Πρόληψη σιδηροπενικής αναιμίας

    Επιλέξτε τροφές πλούσιες σε σίδηρο:

    Κόκκινο κρέας, χοιρινό και πουλερικά

    Θαλασσινά

    Φασόλια

    Σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το σπανάκι

    Αποξηραμένα φρούτα, όπως σταφίδες και βερίκοκα

    Δημητριακά, ψωμιά και ζυμαρικά ενισχυμένα με σίδηρο

    Αρακάς

    Το σώμα απορροφά περισσότερο σίδηρο από το κρέας. Εάν επιλέξετε να μην τρώτε κρέας, ίσως χρειαστεί να αυξήσετε την πρόσληψη πλούσιων σε σίδηρο φυτικών τροφών.

    Επιλέξτε τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη C για ενίσχυση της απορρόφησης σιδήρου.

    Μπορείτε να βελτιώσετε την απορρόφηση σιδήρου από το σώμα σας πίνοντας χυμό εσπεριδοειδών ή τρώγοντας άλλα τρόφιμα πλούσια σε βιταμίνη C την ίδια στιγμή που τρώτε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο. Η βιταμίνη C σε χυμούς εσπεριδοειδών, όπως ο χυμός πορτοκαλιού, βοηθά το σώμα σας να απορροφήσει καλύτερα τον διαιτητικό σίδηρο.

    Η βιταμίνη C βρίσκεται, επίσης, σε:

    Μπρόκολο

    Φράπα

    Ακτινίδια

    Φυλλώδη λαχανικά

    Πεπόνια

    Πορτοκάλια

    Πιπεριές

    Φράουλες

    Μανταρίνια

    Ντομάτες

    Πρόληψη αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου σε βρέφη

    Για να αποφευχθεί η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου στα βρέφη, ταΐστε το μωρό σας με μητρικό γάλα ή με γάλα ενισχυμένο με σίδηρο για το πρώτο έτος. Το αγελαδινό γάλα δεν είναι καλή πηγή σιδήρου για μωρά και δεν συνιστάται για βρέφη κάτω του 1 έτους. Μετά την ηλικία των 6 μηνών, ξεκινήστε να ταΐζετε το μωρό σας με δημητριακά εμπλουτισμένα με σίδηρο ή κρέατα, τουλάχιστον, δύο φορές την ημέρα για να ενισχύσετε την πρόσληψη σιδήρου. Μετά από ένα χρόνο, βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά δεν πίνουν περισσότερο από 600 ml γάλα την ημέρα. Το πολύ γάλα αντικαθιστά συχνά άλλα τρόφιμα, που είναι πλούσια σε σίδηρο.

    Διαβάστε, επίσης,

    Η τσουκνίδα είναι φάρμακο για την αναιμία

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Για όσους τρώνε κιμωλία

    Η κοιλιοκάκη

    Αν θέλετε να θεραπεύσετε τη σιδηροπενική αναιμία με τη διατροφή

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Συμπληρώματα σιδήρου

    Τι λείπει απ΄τον οργανισμό αν έχετε φαγούρα

    Υποχρωμία

    Στοματίτιδα

    Οι βιταμίνες για την κόπωση

    Στροφή αριστερά ή δεξιά

    Ποικιλοκυττάρωση σε πλακάκι αίματος

    Μικροκυττάρωση στο πλακάκι αίματος

    Ανεπάρκεια σιδήρου

    anemia 1

    -Απλαστική αναιµία

    Η απλαστική αναιµία είναι µια διαταραχή του αίµατος, στην οποία ο µυελός των οστών του οργανισµού δεν παράγει αρκετά νέα αιµοσφαίρια. Αυτό µπορεί να οδηγήσει σε µια σειρά από προβλήµατα υγείας, όπως αρρυθµίες, διόγκωση της καρδιάς, καρδιακή ανεπάρκεια, λοιµώξεις και αιµορραγία. Η απλαστική αναιµία είναι µία σπάνια, αλλά σοβαρή κατάσταση. Μπορεί να αναπτυχθεί είτε ξαφνικά είτε αργά και τείνει να επιδεινώνεται µε το χρόνο, εκτός αν η αιτία αναγνωριστεί και αντιµετωπιστεί έγκαιρα.

    Η βλάβη στα βλαστικά κύτταρα του µυελού των οστών προκαλεί απλαστική αναιµία. Σε περισσότερους από τους µισούς ανθρώπους που έχουν απλαστική αναιµία η αιτία της διαταραχής είναι άγνωστη. Ένας αριθµός από επίκτητες ασθένειες, καταστάσεις και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν απλαστική αναιµία, όπως, τοξίνες, φυτοφάρµακα, αρσενικό και βενζόλιο, οι ακτινοβολίες και χηµειοθεραπείες, φάρµακα, όπως η χλωραµφαινικόλη, λοιµώδη νοσήµατα, όπως, η ηπατίτιδα, ο ιός Epstein-Barr, ο κυτταροµεγαλοϊός, ο παρβοϊός B19 και ο HIV, αυτοάνοσες διαταραχές, όπως ο λύκος, η ρευµατοειδής αρθρίτιδα και κληρονοµικές αιτίες.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιµία περιλαµβάνει µεταγγίσεις αίµατος, µεταµοσχεύσεις κυττάρων του αίµατος, χορήγηση βλαστοκυττάρων αίματος και φαρµακευτική αγωγή. Αυτές οι θεραπείες έχουν σα σκοπό να αποτρέψουν είτε να περιορίσουν τις επιπλοκές, να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η αποφυγή της αιτίας της απλαστικής αναιµίας, όπως η αποφυγή έκθεσης σε τοξίνες µπορεί, επίσης, να θεραπεύσει την κατάσταση.

    Η απλαστική αναιμία είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται όταν το σώμα σταματά να παράγει αρκετά νέα κύτταρα αίματος. Η κατάσταση προκαλεί κόπωση, λοιμώξεις και ανεξέλεγκτη αιμορραγία.

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Μπορεί να συμβεί ξαφνικά ή μπορεί να εμφανιστεί αργά και να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί να είναι ήπια ή σοβαρή.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιμία περιλαμβάνει φάρμακα, μεταγγίσεις αίματος ή μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων, δηλαδή, μεταμόσχευση μυελού των οστών.

    Τα σημεία και συμπτώματα της απλαστικής αναιμίας:

    Κούραση

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Γρήγορος ή ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός

    Ωχρότητα δέρματος

    Συχνές ή παρατεταμένες λοιμώξεις

    Ανεξήγητοι ή εύκολοι μώλωπες

    Ρινορραγίες και αιμορραγικά ούλα

    Παρατεταμένη αιμορραγία από κοψίματα

    Εξάνθημα

    Ζάλη

    Πονοκέφαλος

    Πυρετός

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι βραχύβια ή μπορεί να γίνει χρόνια. Μπορεί να είναι σοβαρή και ακόμη και θανατηφόρος.

    Τα βλαστοκύτταρα στο μυελό των οστών παράγουν κύτταρα αίματος: ερυθρά κύτταρα, λευκά κύτταρα και αιμοπετάλια. Στην απλαστική αναιμία, τα βλαστικά κύτταρα καταστρέφονται. Ως αποτέλεσμα, ο μυελός των οστών είναι είτε άδειος (απλαστικός) είτε περιέχει λίγα κύτταρα αίματος (υποπλαστικά).

    Η πιο συχνή αιτία της απλαστικής αναιμίας είναι όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα βλαστικά κύτταρα του μυελού των οστών.

    Άλλοι παράγοντες που μπορούν να τραυματίσουν τον μυελό των οστών και να επηρεάσουν την παραγωγή αιμοσφαιρίων:

    Ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες

    Ενώ αυτές οι θεραπείες καταπολέμησης του καρκίνου σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, μπορούν, επίσης, να βλάψουν τα υγιή κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των βλαστικών κυττάρων στο μυελό των οστών. Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι μια προσωρινή ή μια μόνιμη παρενέργεια παρενέργεια αυτών των θεραπειών.

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Τοξικές χημικές ουσίες, όπως, ορισμένες που χρησιμοποιούνται σε φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα, και το βενζόλιο, ένα συστατικό στη βενζίνη, συνδέονται με την απλαστική αναιμία. Αυτός ο τύπος αναιμίας μπορεί να βελτιωθεί εάν αποφεύγετε την επανειλημμένη έκθεση στις χημικές ουσίες που προκαλούν αυτήν την ασθένεια.

    Χρήση ορισμένων φαρμάκων

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ορισμένα αντιβιοτικά, μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία.

    Αυτοάνοσες διαταραχές

    Μια αυτοάνοση διαταραχή, στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε υγιή κύτταρα, κτυπάει τα βλαστικά κύτταρα στο μυελό των οστών.

    Ιογενείς λοιμώξεις

    Οι ιογενείς λοιμώξεις που επηρεάζουν τον μυελό των οστών μπορούν να παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη της απλαστικής αναιμίας. Οι ιοί που συνδέονται με την απλαστική αναιμία περιλαμβάνουν την ηπατίτιδα, τη λοίμωξη με τον ιό Epstein-Barr, τον κυτταρομεγαλοϊό, τον παρβοϊό Β19 και τον ιό  HIV.

    Εγκυμοσύνη

    Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να προσβάλει τον μυελό των οστών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

    Άγνωστοι παράγοντες

    Σε πολλές περιπτώσεις, οι γιατροί δεν είναι σε θέση να εντοπίσουν την αιτία της απλαστικής αναιμίας (ιδιοπαθής απλαστική αναιμία).

    Συνδέσεις με άλλες σπάνιες διαταραχές

    Μερικά άτομα με απλαστική αναιμία έχουν, επίσης, μια σπάνια διαταραχή γνωστή ως παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία, η οποία προκαλεί ελάττωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε απλαστική αναιμία ή η απλαστική αναιμία μπορεί να εξελιχθεί σε παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Πενικιλλαμίνη

    Η τοξικότητα της ακτινοθεραπείας

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Καροτιναιμία

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Ακοκκιοκυτταραιμία

    anemia 2

    -Αναιμία Fanconi 

    Η αναιμία του Fanconi είναι μια σπάνια, κληρονομική ασθένεια που οδηγεί σε απλαστική αναιμία. Τα παιδιά που γεννιούνται με αυτό τείνουν να είναι μικρότερα από το μέσο όρο και έχουν γενετικές ανωμαλίες, όπως υπανάπτυκτα άκρα.

    Η ασθένεια διαγιγνώσκεται με τη βοήθεια εξετάσεων αίματος.

    Μέσα στα οστά υπάρχει ένα σπογγώδες δίκτυο συνδετικού ιστού που ονομάζεται μυελός των οστών. O μυελός των οστών κατασκευάζει ερυθρά αιμοσφαίρια που μεταφέρουν οξυγόνο, λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις ασθένειες και αιμοπετάλια που πήζουν το αίμα. 

    Η αναιμία αυτή εμποδίζει το μυελό των οστών να λειτουργεί σωστά και να παράγει υγιή κύτταρα αίματος, μια κατάσταση που είναι γνωστή ως απλαστική αναιμία.

    Η αναιμία Fanconi είναι υπεύθυνη για μια ποικιλία σωματικών και ψυχικών γενετικών ανωμαλιών, όπως σκελετικά προβλήματα και ασυνήθιστος χρωματισμός του δέρματος.

    Όποιος έχει αναιμία Fanconi έχει αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων, όπως, οξεία μυελογενής λευχαιμία. 

    Η απλαστική αναιμία  είναι μια υπολειπόμενη γενετική διαταραχή, που σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να κληρονομήσει το μη φυσιολογικό γονίδιο και από τους δύο γονείς. Τουλάχιστον 13 ελαττωματικά γονίδια μπορούν να το προκαλέσουν, επομένως, μπορεί κάποιος  να κληρονομήσει οποιοδήποτε από αυτά τα μεταλλαγμένα γονίδια για να έχει αυτή την αναιμία.

    Για να είστε φορέας της αναιμίας Fanconi, πρέπει να κληρονομήσετε ένα φυσιολογικό γονίδιο και ένα μη φυσιολογικό γονίδιο από τους γονείς σας. Για να αποκτήσει το παιδί σας αναιμία Fanconi τόσο εσείς όσο και ο άλλος γονέας πρέπει να μεταβιβάσετε ένα ελαττωματικό γονίδιο.

    Η ασθένεια είναι σπάνια και συνήθως, διαγιγνώσκεται αρχικά σε παιδιά ηλικίας 2 έως 15 ετών. Μόνο το 10% των ατόμων διαγιγνώσκονται κατά την ενηλικίωση.

    Παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο για αναιμία Fanconi:

    Θεραπεία με ακτινοβολία υψηλής δόσης ή χημειοθεραπεία για καρκίνο

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Xρήση ορισμένων συνταγογραφούμενων φαρμάκων, όπως η χλωραμφενικόλη, η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία βακτηριακών λοιμώξεων και ενώσεις που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας

    Ορισμένες ασθένειες του αίματος, αυτοάνοσες διαταραχές και σοβαρές λοιμώξεις

    Εγκυμοσύνη, σπάνια

    Δεν υπάρχει πρόληψη για τις περισσότερες περιπτώσεις απλαστικής αναιμίας. Η αποφυγή έκθεσης σε εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, οργανικούς διαλύτες, χρώματα και άλλες τοξικές χημικές ουσίες μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο της νόσου.

    Συμπτώματα και σημεία αναιμίας Fanconi

    Μη φυσιολογικά γεννητικά όργανα

    Κοντοί αντίχειρες ή αντιβράχια

    Κοντό ανάστημα

    Μικρά, ή παραμορφωμένα μάτια

    Σκελετικά προβλήματα

    Μικρότερο από το κανονικό κεφάλι, που ονομάζεται μικροκεφαλία

    Μπαλώματα ανοιχτόχρωμου δέρματος

    Τα καρδιακά προβλήματα και τα μη φυσιολογικά νεφρά είναι, επίσης, συχνά σε παιδιά με αναιμία Fanconi. Οι ενήλικες με αναιμία Fanconi μπορεί να παρουσιάσουν καρκίνο κεφαλής και τραχήλου, καρκίνο στο γαστρεντερικό σύστημα και γυναικολογικό καρκίνο σε πολύ πρωιμότερη ηλικία από ό, τι οι περισσότεροι άνθρωποι.

    Ανεξάρτητα από την ηλικία, σχεδόν όλοι όσοι πάσχουν από αναιμία Fanconi θα παρουσιάσουν ανεπάρκεια μυελού των οστών, αν και η εξέλιξή της μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο.

    Η ασθένεια αφήνει, επίσης, τα περισσότερα ενήλικα αρσενικά και τα μισά από τα θηλυκά στείρα.

    Τα άτομα με αναιμία Fanconi είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν υδροκεφαλία.

    Οι περισσότερες θεραπείες για την αναιμία Fanconi εξαρτώνται από τη σοβαρότητα της νόσου, το ιατρικό ιστορικό, την ηλικία και τη γενική υγεία. Παιδίατροι, χειρουργοί, καρδιολόγοι, ογκολόγοι, ουρολόγοι, νεφρολόγοι και άλλοι συμμετέχουν στη θεραπεία.

    Μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων μυελού των οστών

    Ένας τρόπος αντιμετώπισης της αναιμίας Fanconi είναι η αντικατάσταση των κατεστραμμένων κυττάρων του μυελού των οστών με υγιή κύτταρα μέσω μεταμόσχευσης μυελού των οστών. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο ελαττωματικός μυελός των οστών καταστρέφεται με ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες. Στη συνέχεια αντικαθίσταται με μυελό των οστών από έναν υγιή δότη.

    Θεραπεία ανδρογόνων

    Αυτές οι ορμόνες μπορεί να βοηθήσουν το σώμα σας να παράγει περισσότερα κύτταρα αίματος. Η ορμονική θεραπεία μπορεί, επίσης, να προκαλέσει ηπατική νόσο κι έχει πολλές παρενέργειες.

    Αυξητικοί παράγοντες

    Οι γιατροί χρησιμοποιούν συνθετικούς αυξητικούς παράγοντες που διεγείρουν την ανάπτυξη των αιμοσφαιρίων.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στη διόρθωση ορισμένων φυσικών ανωμαλιών, πεπτικών προβλημάτων και άλλων ελαττωμάτων.

    Γονιδιακή θεραπεία

    Μπορεί να γίνει αντικατάσταση του μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi με ένα φυσιολογικό αντίγραφο. Τα νέα γονίδια είναι σε θέση να παράγουν πρωτεΐνες που μπορούν να επιδιορθώσουν τον μυελό των οστών.

    Επειδή η αναιμία Fanconi είναι κληρονομική ασθένεια, δεν υπάρχει τρόπος να την αποτρέψουμε πλήρως. Ωστόσο, οι γενετικές εξετάσεις διαλογής μπορούν να προσδιορίσουν αν είστε φορέας ενός μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να ενημερωθείτε πλήρως προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σφάλματα μεταβολισμού

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Οι λευχαιμίες

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Έτσι προκαλείται ο καρκίνος

    Θρομβοπενία

    Μολυβδίαση

    Γιατί κάποιος παθαίνει λευχαιμία

    anemia 4

    -Αιµολυτική αναιµία

    Η αιµολυτική αναιµία είναι µια κατάσταση στην οποία τα ερυθρά αιµοσφαίρια καταστρέφονται και αποµακρύνονται από την κυκλοφορία του αίµατος πριν από την κανονική διάρκεια ζωής τους. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίµα. Η αιµολυτική αναιµία µπορεί να οδηγήσει σε διάφορα προβλήµατα υγείας, όπως κόπωση, πόνος, αρρυθµίες, διόγκωση καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια.

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αιµολυτικών αναιµιών, µερικοί από τους οποίους κληρονοµούνται και άλλοι που εκδηλώνονται από διαφορές αίτιες.

    Η άµεση αιτία της αιµολυτικής αναιµίας είναι η πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιµοσφαιρίων. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν τον οργανισµό να καταστρέψει τα ερυθρά αιµοσφαίριά του. Αυτές οι αιτίες µπορούν είτε να κληρονοµηθούν είτε να αποκτηθούν. Μερικές φορές, η αιτία της αιµολυτικής αναιµίας δεν είναι γνωστή.

    Σε κληρονοµικές αιµολυτικές αναιµίες, τα γονίδια που ελέγχουν πώς παράγονται τα ερυθρά αιµοσφαίρια είναι ελαττωµατικά. ∆ιαφορετικά είδη ελαττωµατικών γονίδιων καθορίζουν τις διάφορες µορφές κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας. Σε κάθε τύπο κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας, ο οργανισµός δηµιουργεί µη φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια. Το πρόβληµα µε τα ερυθρά αιµοσφαίρια µπορεί να επηρεάζουν την αιµοσφαιρίνη, την κυτταρική µεµβράνη ή τα ένζυµα (G-6PD) που διατηρούν υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια.

    Στην επίκτητη αιµολυτική αναιµία, ο οργανισµός παράγει φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια, ωστόσο κάποια ασθένεια, νόσηµα ή παράγοντας καταστρέφει τα κύτταρα πολύ νωρίς. Παραδείγµατα περιλαµβάνουν διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος, λοιµώξεις και αντιδράσεις σε φάρµακα ή µεταγγίσεις αίµατος.

    Οι θεραπείες για την αιµολυτική αναιµία περιλαµβάνουν µεταγγίσεις αίµατος, φάρµακα, πλασµαφαίρεση, χειρουργική επέµβαση, µεταµοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων αίµατος και µυελού και αλλαγές στον τρόπο ζωής.

    Άτοµα που έχουν ήπια αιµολυτική αναιµία µπορεί να µη χρειάζονται θεραπεία, εφόσον η κατάσταση δεν επιδεινώνεται.

    Άτοµα µε σοβαρή αιµολυτική αναιµία, συνήθως, χρειάζονται συνεχή θεραπεία.

    Η αιμολυτική αναιμία είναι μια διαταραχή στην οποία τα ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται γρηγορότερα από αυτά που μπορούν να δημιουργηθούν. Η καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων ονομάζεται αιμόλυση.

    Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματός σας. Εάν έχετε χαμηλότερη από την κανονική ποσότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων, έχετε αναιμία. Όταν έχετε αναιμία, το αίμα σας δεν μπορεί να φέρει αρκετό οξυγόνο σε όλους τους ιστούς και τα όργανα σας. Χωρίς αρκετό οξυγόνο, το σώμα σας δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο θα έπρεπε.

    Η αιμολυτική αναιμία μπορεί να κληρονομηθεί ή να αποκτηθεί:

    Η κληρονομική αιμολυτική αναιμία συμβαίνει όταν οι γονείς μεταβιβάζουν το γονίδιο για την πάθηση στα παιδιά τους.

    Η επίκτητη αιμολυτική αναιμία αναπτύσσεται αργότερα.

    Με τον κληρονομικό τύπο, οι γονείς μεταβιβάζουν τα γονίδια για την πάθηση στα παιδιά τους. Δύο κοινές αιτίες αυτού του τύπου αναιμίας είναι η δρεπανοκυτταρική αναιμία και η θαλασσαιμία. Αυτές οι καταστάσεις παράγουν ερυθρά αιμοσφαίρια που δεν ζουν όσο τα κανονικά ερυθρά αιμοσφαίρια.

    Επίκτητη αιμολυτική αναιμία

    Το σώμα δημιουργεί φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια, αλλά αργότερα καταστρέφονται.

    Αιτίες επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας

    Ορισμένες λοιμώξεις, οι οποίες μπορεί να είναι ιογενείς ή βακτηριακές

    Φάρμακα, όπως η πενικιλλίνη, η ακεταμινοφαίνη κ. ά

    Καρκίνοι αίματος

    Αυτοάνοσες διαταραχές, όπως λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα ή ελκώδης κολίτιδα

    Ορισμένοι όγκοι

    Υπερδραστήριος σπλήνας (υπερπλασία)

    Μηχανικές καρδιακές βαλβίδες που μπορεί να βλάψουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια, καθώς, φεύγουν από την καρδιά

    Μια σοβαρή αντίδραση σε μετάγγιση αίματος

    Ορισμένοι τύποι επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας είναι βραχυπρόθεσμες (προσωρινές) και εξαφανίζονται για αρκετούς μήνες. Άλλοι τύποι μπορούν να μείνουν δια βίου (χρόνιοι). Μπορεί να φύγουν και να επιστρέψουν ξανά με την πάροδο του χρόνου.

    Συμπτώματα και σημεία αιμολυτικής αναιμίας

    Ωχρότητα δέρματος

    Κίτρινο δέρμα, μάτια και στόμα (ίκτερος)

    Σκούρα χρωματισμένα ούρα

    Πυρετός

    Αδυναμία

    Ζάλη

    Σύγχυση

    Διογκωμένος σπλήνας και ήπαρ

    Αυξημένος καρδιακός ρυθμός (ταχυκαρδία)

    Καρδιακό φύσημα

    Διάγνωση αιμολυτικής αναιμίας

    Γενική αίματος

    Άλλες εξετάσεις αίματος (χολερυθρίνη, άμεση κι έμμεση Coombs, LDH κ.ά)

    Γενική ούρων. Έλεγχος για αιμοσφαιρίνη (μια πρωτεΐνη στα ερυθρά αιμοσφαίρια) και σίδηρο.

    Αναρρόφηση μυελού των οστών ή βιοψία. Αυτό περιλαμβάνει τη λήψη ενός μικρού δείγματος υγρού μυελού των οστών (αναρρόφηση) ή στερεού ιστού μυελού των οστών (που ονομάζεται οστεομυελική βιοψία). Το δείγμα λαμβάνεται, συνήθως, από τα οστά του ισχίου. Ελέγχεται για τον αριθμό, το μέγεθος και την ωριμότητα των κυττάρων του αίματος ή των ανώμαλων κυττάρων.

    Θεραπεία αιμολυτικής αναιμίας

    Μεταγγίσεις αίματος

    Κορτικοστεροειδή φάρμακα

    Θεραπεία για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού σας συστήματος (χρησιμοποιώντας ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη)

    Ριτουξιμάμπη

    Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, ενδέχεται να απαιτούνται οι ακόλουθες θεραπείες:

    Χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του σπλήνα

    Μείωση της δύναμης του ανοσοποιητικού σας συστήματος (ανοσοκατασταλτική θεραπεία)

    Πρόληψη μολύνσεων

    Μένοντας μακριά από άτομα που είναι άρρωστα

    Αποφεύγοντας τα μεγάλα πλήθη

    Πλένοντας συχνά τα χέρια σας

    Αποφεύγοντας τα άψητα τρόφιμα

    Βουρτσίζοντας τα δόντια σας τακτικά

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Σουλφασαλαζίνη

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Πορφυρία

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Κυαμισμός

    Υπερχρωμία

    Τεχνητός σπλήνας που καθαρίζει το αίμα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Χολερυθρίνη αίματος

    Εργαστηριακές εξετάσεις για την αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτική αναιμία

    Αιμορραγία στον καρκίνο

    Λοιμώδης μονοπυρήνωση

    Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

    anemia 6

    -Θαλασσαιµία (µεσογειακή αναιµία)

    Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές και ο οργανισμός παράγει λιγότερα υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια και λιγότερη αιµοσφαιρίνη (µια πλούσια σε σίδηρο πρωτεΐνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια).

    Οι δύο κύριοι τύποι θαλασσαιµίας είναι η α- και β-θαλασσαιµία.

    Οι θαλασσαιµίες επηρεάζουν τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες και εµφανίζονται πιο συχνά σε ανθρώπους Iταλικής, Eλληνικής, και Μέσης Ανατολής (µεσογειακή αναιµία), ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής.

    Στις σοβαρές µορφές γίνεται διάγνωση σε πρώιµη παιδική ηλικία και είναι διά βίου παθήσεις.

    Υπάρχουν διάφοροι τύποι θαλασσαιμίας. Τα σημεία και τα συμπτώματα που έχετε εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της κατάστασής σας.

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας:

    Κούραση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Παραμορφώσεις των οστών του προσώπου

    Αργή ανάπτυξη

    Κοιλιακό πρήξιμο

    Σκούρα ούρα

    Μερικά μωρά εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα θαλασσαιμίας κατά τη γέννηση. Άλλοι τα αναπτύσσουν κατά τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής. Μερικοί άνθρωποι που έχουν μόνο ένα γονίδιο αιμοσφαιρίνης που επηρεάζεται δεν έχουν συμπτώματα θαλασσαιμίας.

    Αιτίες θαλασσαιμίας

    Η θαλασσαιμία προκαλείται από μεταλλάξεις στο DNA των κυττάρων που παράγουν αιμοσφαιρίνη, την ουσία στα ερυθρά αιμοσφαίρια, που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο το σώμα. Οι μεταλλάξεις που σχετίζονται με τη θαλασσαιμία μεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά.

    Τα μόρια αιμοσφαιρίνης αποτελούνται από αλυσίδες που ονομάζονται άλφα και βήτα αλυσίδες που μπορούν να επηρεαστούν από μεταλλάξεις. Στη θαλασσαιμία, η παραγωγή των αλυσίδων άλφα ή βήτα μειώνεται, με αποτέλεσμα είτε την άλφα-θαλασσαιμία είτε τη βήτα-θαλασσαιμία.

    Στην άλφα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας  εξαρτάται από τον αριθμό των γονιδιακών μεταλλάξεων που κληρονομείτε από τους γονείς. Όσο πιο μεταλλαγμένα γονίδια έχετε, τόσο πιο σοβαρή είναι η θαλασσαιμία.

    Στην βήτα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας εξαρτάται από το ποιο μέρος του μορίου της αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται.

    Άλφα-θαλασσαιμία

    Τέσσερα γονίδια εμπλέκονται στην κατασκευή της αλυσίδας άλφα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε δύο από κάθε έναν από τους γονείς σας.

    Εάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, δεν θα έχετε σημεία ή συμπτώματα θαλασσαιμίας. Αλλά είστε φορέας της νόσου και μπορείτε να την μεταδώσετε στα παιδιά σας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας σας θα είναι ήπια. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ονομαστεί στίγμα άλφα-θαλασσαιμίας.

    Τρία μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα θα είναι μέτρια έως σοβαρά.

    Η κληρονομικότητα τεσσάρων μεταλλαγμένων γονιδίων είναι σπάνια και συνήθως, οδηγεί σε θνησιμότητα. Τα μωρά που γεννιούνται με αυτή την πάθηση συχνά πεθαίνουν λίγο μετά τη γέννηση ή χρειάζονται θεραπεία δια βίου μετάγγισης.

    Σε σπάνιες περιπτώσεις, ένα παιδί που γεννιέται με αυτή την πάθηση μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία με μεταγγίσεις και μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.

    Βήτα θαλασσαιμία

    Δύο γονίδια εμπλέκονται στην παραγωγή της αλυσίδας βήτα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε ένα από κάθε έναν από τους γονείς σας. Ε

    Eάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, θα έχετε ήπια σημεία και συμπτώματα. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται δευτεροπαθής θαλασσαιμία ή στίγμα βήτα-θαλασσαιμίας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματά  θα είναι μέτρια έως σοβαρά. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται μείζον θαλασσαιμία ή αναιμία Cooley.

    Τα μωρά που γεννιούνται με δύο ελαττωματικά γονίδια βήτα αιμοσφαιρίνης είναι συνήθως υγιή κατά τη γέννηση, αλλά αναπτύσσουν σημεία και συμπτώματα εντός των δύο πρώτων ετών της ζωής.

    Μια ηπιότερη μορφή, που ονομάζεται ενδιάμεση θαλασσαιμία, μπορεί επίσης να προκύψει από δύο μεταλλαγμένα γονίδια.

    Παράγοντες κινδύνου

    Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Οικογενειακό ιστορικό θαλασσαιμίας. Η θαλασσαιμία μεταδίδεται από γονείς σε παιδιά μέσω μεταλλαγμένων γονιδίων αιμοσφαιρίνης.

    Η καταγωγή. Η θαλασσαιμία εμφανίζεται συχνότερα σε Αφρικανούς Αμερικανούς και σε άτομα Μεσογειακής και Νοτιοανατολικής Ασίας.

    Επιπλοκές

    Οι επιπλοκές μέτριας έως σοβαρής θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Υπερφόρτωση σιδήρου. Τα άτομα με θαλασσαιμία μπορούν να πάρουν πάρα πολύ σίδηρο στο σώμα τους, είτε από την ασθένεια είτε από συχνές μεταγγίσεις αίματος. Η υπερβολική ποσότητα σιδήρου μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην καρδιά, το συκώτι και το ενδοκρινικό σύστημα, το οποίο περιλαμβάνει αδένες που παράγουν ορμόνες που ρυθμίζουν τις διαδικασίες σε όλο το σώμα.

    Μόλυνση. Τα άτομα με θαλασσαιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν έχετε αφαιρέσει τον σπλήνα.

    Σε περιπτώσεις σοβαρής θαλασσαιμίας, μπορεί να εμφανιστούν οι ακόλουθες επιπλοκές:

    Παραμορφώσεις των οστών. Η θαλασσαιμία μπορεί να διευρύνει το μυελό των οστών, γεγονός που προκαλεί τη διεύρυνση των οστών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανώμαλη δομή των οστών, ειδικά στο πρόσωπο και το κρανίο. Η επέκταση του μυελού των οστών κάνει, επίσης, τα οστά λεπτά και εύθραυστα, αυξάνοντας την πιθανότητα καταγμάτων.

    Διόγκωση σπλήνα. Η σπλήνα βοηθά το σώμα να καταπολεμά τη μόλυνση και να φιλτράρει ανεπιθύμητα υλικά, όπως παλιά ή κατεστραμμένα κύτταρα αίματος. Η θαλασσαιμία συνοδεύεται συχνά από την καταστροφή μεγάλου αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτό αναγκάζει τη σπλήνα να μεγεθύνεται και να εργάζεται σκληρότερα από το κανονικό. Μια διευρυμένη σπλήνα μπορεί να επιδεινώσει την αναιμία και μπορεί να μειώσει τη ζωή των μεταγγιζόμενων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Εάν η σπλήνα σας μεγαλώσει πολύ,  μπορεί να προταθεί χειρουργική επέμβαση (σπληνεκτομή).

    Χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Η αναιμία μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη ενός παιδιού και να καθυστερήσει την εφηβεία.

    Καρδιακά προβλήματα. Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και οι μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί μπορεί να σχετίζονται με τη σοβαρή θαλασσαιμία.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε θαλασσαιμία ή εάν έχετε γονίδιο θαλασσαιμίας, εξετάστε το ενδεχόμενο να μιλήσετε με έναν γενετικό σύμβουλο για καθοδήγηση εάν θέλετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Υπάρχει μια μορφή υποβοηθούμενης διάγνωσης αναπαραγωγικής τεχνολογίας, η οποία εξετάζει ένα έμβρυο στα αρχικά του στάδια για γενετικές μεταλλάξεις σε συνδυασμό με γονιμοποίηση in vitro. Αυτό μπορεί να βοηθήσει τους γονείς που έχουν θαλασσαιμία ή που είναι φορείς ελαττωματικού γονιδίου αιμοσφαιρίνης να έχουν υγιή μωρά.

    Η διαδικασία περιλαμβάνει την ανάκτηση ώριμων ωαρίων και τη γονιμοποίησή τους με σπέρμα  στο εργαστήριο. Τα έμβρυα ελέγχονται για τα ελαττωματικά γονίδια, και μόνο εκείνα χωρίς γενετικά ελαττώματα εμφυτεύονται στη μήτρα.

    Η αιµοσφαιρίνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια έχει δύο είδη πρωτεϊνικών αλυσίδων: α-σφαιρίνη και β-σφαιρίνη. Αν ο οργανισµός δεν παράγει αρκετές από αυτές τις πρωτεϊνικές αλυσίδες, τα ερυθρά αιµοσφαίρια δεν σχηµατίζονται σωστά και δεν µπορούν να µεταφέρουν αρκετό οξυγόνο. Τα γονίδια είναι αυτά που ελέγχουν πώς ο οργανισµός δηµιουργεί τις αλυσίδες πρωτεϊνών αιµοσφαιρίνης. Όταν αυτά τα γονίδια αλλοιώνονται, εµφανίζονται οι θαλασσαιµίες. Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές, που µεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά τους µέσω γονιδίων. Οι άνθρωποι που κληρονοµούν ελαττωµατικά γονίδια αιµοσφαιρίνης από τον ένα γονέα αλλά φυσιολογικά γονίδια από τον άλλο είναι φορείς. Οι φορείς συχνά δεν έχουν ενδείξεις της νόσου, εκτός από την ήπια αναιµία. Ωστόσο, µπορούν να µεταδώσουν τα αλλοιωµένα γονίδια στα παιδιά τους.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία για τις θαλασσαιµίες εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της νόσου. Τα άτοµα που είναι φορείς ή έχουν ήπια µορφή θαλασσαιµίας άλφα ή βήτα χρειάζονται ελάχιστη ή καθόλου θεραπεία. Τρεις θεραπείας που γίνονται για σοβαρές µορφές θαλασσαιµίας περιλαµβάνουν τις µεταγγίσεις αίµατος, τη θεραπεία αποσιδήρωσης και τα συµπληρώµατα φυλλικού οξέος.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για την μεσογειακή αναιμία

    Η νέα θεραπεία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμοχρωμάτωση

    anemia 3

    -∆ρεπανοκυτταρική αναιµία

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια σοβαρή ασθένεια, στην οποία ο οργανισµός παράγει ερυθρά αιµοσφαίρια σε σχήµα δρεπανιού «C».

    Τα φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια έχουν σχήµα δίσκου και κινούνται εύκολα µέσω των αιµοφόρων αγγείων. Τα ερυθρά αιµοσφαίρια περιέχουν την αιµοσφαιρίνη (µια πρωτεΐνη πλούσια σε σίδηρο που δίνει στο αίµα το κόκκινο χρώµα του και µεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύµονες στο υπόλοιπο σώµα).

    Τα δρεπανοκύτταρα περιέχουν µη φυσιολογική αιµοσφαιρίνη που προκαλεί τα κύτταρα να έχουν ένα σχήµα δρεπανιού, το οποίο δεν τους επιτρέπει να µετακινιούνται εύκολα µέσα από τα αιµοφόρα αγγεία, µε αποτέλεσµα να δηµιουργούν µάζες που κολλούν στα αιµοφόρα αγγεία. Οι µάζες των δρεπανοκύτταρων µπλοκάρουν τη ροή του αίµατος στα αιµοφόρα αγγεία που οδηγούν στα άκρα και τα όργανα.

    Μπλοκαρισµένα αιµοφόρα αγγεία µπορεί να προκαλέσουν πόνο, σοβαρές λοιµώξεις και βλάβη των οργάνων.

    Στη δρεπανοκυτταρική αναιµία εµφανίζεται ένας χαµηλότερος από τον φυσιολογικό αριθµό ερυθρών αιµοσφαιρίων, επειδή τα δρεπανοκύτταρα δεν διαρκούν πολύ, συνήθως πεθαίνουν έπειτα από περίπου 10 έως 20 ηµέρες, και ο οργανισµός δεν µπορεί να αναπαράγει ερυθρά αιµοσφαίρια αρκετά γρήγορα για να τα αντικαταστήσει.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια κληρονοµική, διά βίου ασθένεια. Οι άνθρωποι που έχουν την ασθένεια κληρονοµούν δύο αντίγραφα του δρεπανοκυτταρικού γονιδίου, ένα από κάθε γονέα.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία δεν έχει ευρέως διαθέσιµη θεραπεία. Ωστόσο, θεραπείες µπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και τη θεραπεία επιπλοκών. Οι στόχοι της θεραπείας είναι να ανακουφίσει τον πόνο, την πρόληψη λοιµώξεων, τις οφθαλµικές βλάβες, τα εγκεφαλικά επεισόδια και άλλες επιπλοκές. Οι µεταµοσχεύσεις µυελού των οστών µπορεί να προσφέρουν θεραπεία σε µικρό αριθµό περιπτώσεων δρεπανοκυτταρικής αναιµίας.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μία από τις ομάδες διαταραχών γνωστών ως δρεπανοκυτταρική νόσος. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μια κληρονομική διαταραχή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στην οποία δεν υπάρχουν αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια για τη μεταφορά οξυγόνου σε όλο το σώμα σας.

    Κανονικά, τα εύκαμπτα, στρογγυλά ερυθρά αιμοσφαίρια κινούνται εύκολα μέσω των αιμοφόρων αγγείων. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το ερυθρό αίμα έχει σχήμα δρεπανιού ή ημισελήνου. Αυτά τα άκαμπτα, κολλώδη κύτταρα μπορούν να κολλήσουν σε μικρά αιμοφόρα αγγεία, τα οποία μπορούν να επιβραδύνουν ή να εμποδίσουν τη ροή του αίματος και το οξυγόνο σε μέρη του σώματος.

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τα περισσότερα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία.

    Αλλά οι θεραπείες μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να βοηθήσουν στην πρόληψη επιπλοκών που σχετίζονται με την ασθένεια.

    Συμπτώματα και σημεία δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας εμφανίζονται, συνήθως, σε ηλικία περίπου 5 μηνών. Διαφέρουν από άτομο σε άτομο και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. 

    Αναιμία. Τα δρεπανοκύτταρα διαλύονται εύκολα και πεθαίνουν, αφήνοντάς σας με πολύ λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια, συνήθως, ζουν για περίπου 120 ημέρες πριν πρέπει να αντικατασταθούν. Αλλά τα δρεπανοκυτταρικά κύτταρα, συνήθως, πεθαίνουν σε 10 έως 20 ημέρες, αφήνοντας έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία). Χωρίς αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια, το σώμα δεν μπορεί να πάρει αρκετό οξυγόνο, προκαλώντας κόπωση.

    Επεισόδια πόνου. Τα περιοδικά επεισόδια πόνου, που ονομάζονται κρίσεις πόνου, είναι ένα σημαντικό σύμπτωμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Ο πόνος αναπτύσσεται όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε σχήμα δρεπανιού εμποδίζουν τη ροή του αίματος μέσω μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων στο στήθος, την κοιλιά και τις αρθρώσεις σας. Ο πόνος μπορεί, επίσης να εμφανιστεί στα οστά. Ο πόνος ποικίλλει σε ένταση και μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες έως μερικές εβδομάδες. Μερικοί άνθρωποι έχουν μόνο μερικές κρίσεις πόνου το χρόνο. Άλλοι έχουν δεκάδες ή περισσότερες κρίσεις πόνου ετησίως. Ορισμένοι έφηβοι και ενήλικες με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν, επίσης, χρόνιο πόνο, ο οποίος μπορεί να προκληθεί από βλάβη των οστών και των αρθρώσεων, έλκη και άλλες αιτίες.

    Οίδημα χεριών και ποδιών. Το πρήξιμο προκαλείται από δρεπανοειδή ερυθρά αιμοσφαίρια που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα χέρια και τα πόδια.

    Συχνές λοιμώξεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να βλάψουν τη σπλήνα, αφήνοντάς σας πιο ευάλωτους σε λοιμώξεις. Οι γιατροί δίνουν, συνήθως, σε βρέφη και παιδιά με δρεπανοκυτταρική αναιμία εμβόλια και αντιβιοτικά για την πρόληψη πιθανών απειλητικών για τη ζωή λοιμώξεων, όπως η πνευμονία.

    Καθυστερημένη ανάπτυξη ή εφηβεία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια παρέχουν στο σώμα σας το οξυγόνο και τα θρεπτικά συστατικά που απαιτούνται για την ανάπτυξη. Η έλλειψη υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη σε βρέφη και παιδιά και να καθυστερήσει την εφηβεία σε εφήβους.

    Προβλήματα όρασης. Τα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια σας μπορούν να φράξουν με δρεπανοκυτταρικά κύτταρα. Αυτό μπορεί να βλάψει τον αμφιβληστροειδή - το τμήμα του ματιού που επεξεργάζεται οπτικές εικόνες - και να οδηγήσει σε προβλήματα όρασης.

    Πότε να ανησυχήσετε

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων, συνήθως, διαγιγνώσκεται στα βρέφη μέσω προγραμμάτων διαλογής νεογέννητων. Ε

    Αν εσείς ή το παιδί σας παρουσιάσετε κάποιο από τα ακόλουθα προβλήματα, επισκεφθείτε αμέσως το γιατρό:

    Πυρετός. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο σοβαρής λοίμωξης και ο πυρετός μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι μιας λοίμωξης.

    Ανεξήγητα επεισόδια σοβαρού πόνου, όπως πόνος στην κοιλιά, το στήθος, τα οστά ή τις αρθρώσεις.

    Οίδημα στα χέρια ή τα πόδια.

    Κοιλιακό πρήξιμο, ειδικά εάν η περιοχή είναι ευαίσθητη στην αφή.

    Ωχρότητα δέρματος και νυχιών.

    Κίτρινη απόχρωση στο δέρμα ή στο λευκό των ματιών.

    Σημεία ή συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου. Εάν παρατηρήσετε μονόπλευρη παράλυση ή αδυναμία στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια. σύγχυση, δυσκολία στο περπάτημα ή στην ομιλία, ξαφνικές αλλαγές στην όραση ή ανεξήγητο μούδιασμα. ή σοβαρό πονοκέφαλο.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την πλούσια σε σίδηρο ένωση που κάνει το αίμα ερυθρό και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγόνο από τους πνεύμονές σας σε όλο το σώμα (αιμοσφαιρίνη). Στην δρεπανοκυτταρική αναιμία, η ανώμαλη αιμοσφαιρίνη προκαλεί τα ερυθρά αιμοσφαίρια να γίνουν άκαμπτα, κολλώδη και παραμορφωμένα.

    Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας πρέπει να περάσουν την ελαττωματική μορφή του γονιδίου για να επηρεαστεί ένα παιδί.

    Εάν μόνο ένας γονέας μεταβιβάσει το γονίδιο δρεπανοκυτταρικής αναιμίας στο παιδί, αυτό το παιδί θα έχει το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Με ένα φυσιολογικό γονίδιο αιμοσφαιρίνης και μια ελαττωματική μορφή του γονιδίου, τα άτομα με στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας  δημιουργούν τόσο φυσιολογική αιμοσφαιρίνη όσο και δρεπανοκυτταρική αιμοσφαιρίνη. Το αίμα τους μπορεί να περιέχει μερικά δρεπανοκύτταρα, αλλά γενικά δεν έχουν συμπτώματα. Ωστόσο, είναι φορείς της νόσου, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να μεταδώσουν το γονίδιο στα παιδιά τους.

    Για να γεννηθεί ένα μωρό με δρεπανοκυτταρική αναιμία, και οι δύο γονείς πρέπει να φέρουν ένα δρεπανοκυτταρικό γονίδιο. Η δρεπανοκυτταρική αναιμία επηρεάζει συχνότερα τους μαύρους.

    Επιπλοκές δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Εγκεφαλικό. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να εμποδίσουν τη ροή του αίματος σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Τα σημεία εγκεφαλικού επεισοδίου περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις, αδυναμία ή μούδιασμα των χεριών και των ποδιών, ξαφνικές δυσκολίες στην ομιλία και απώλεια συνείδησης. Εάν το παιδί έχει κάποιο από αυτά τα σημεία και συμπτώματα, ζητήστε αμέσως ιατρική περίθαλψη. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να είναι θανατηφόρο.

    Πνευμονική εμβολή. Μια πνευμονική λοίμωξη ή δρεπανοκυτταρικά κύτταρα που εμποδίζουν τα αιμοφόρα αγγεία στους πνεύμονες μπορεί να προκαλέσει αυτήν την απειλητική για τη ζωή επιπλοκή, με αποτέλεσμα πόνος στο στήθος, πυρετός και δυσκολία στην αναπνοή. 

    Πνευμονική υπέρταση. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορούν να αναπτύξουν υψηλή αρτηριακή πίεση στους πνεύμονές τους. Αυτή η επιπλοκή επηρεάζει, συνήθως, τους ενήλικες. Δύσπνοια και κόπωση είναι κοινά συμπτώματα αυτής της κατάστασης, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Βλάβη οργάνων. Τα δρεπανοκύτταρα που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα όργανα στερούν από τα προσβεβλημένα όργανα αίμα και οξυγόνο. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το αίμα είναι, επίσης, χρόνια χαμηλό σε οξυγόνο. Αυτή η έλλειψη πλούσιου σε οξυγόνο αίματος μπορεί να βλάψει τα νεύρα και τα όργανα, συμπεριλαμβανομένων των νεφρών, του ήπατος και του σπλήνα και μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Τύφλωση. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να βλάψει τα μάτια  και να οδηγήσει σε τύφλωση.

    Έλκη ποδιών. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να προκαλέσει ανοιχτές πληγές στα πόδια.

    Πέτρες στη χολή. Η διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων παράγει μια ουσία που ονομάζεται χολερυθρίνη. Ένα υψηλό επίπεδο χολερυθρίνης στο σώμα μπορεί να οδηγήσει σε χολόλιθους.

    Πριαπισμός. Σε αυτήν την κατάσταση, οι άνδρες με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορεί να έχουν οδυνηρές, μακροχρόνιες στύσεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία στο πέος, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ανικανότητα με την πάροδο του χρόνου.

    Επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης και θρόμβων κατά την εγκυμοσύνη. Μπορεί, επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο αποβολής, πρόωρου τοκετού και μωρού χαμηλού βάρους γέννησης.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, το να δείτε έναν γενετικό σύμβουλο πριν προσπαθήσετε να συλλάβετε και αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τον κίνδυνο να αποκτήσετε παιδί με δρεπανοκυτταρική αναιμία. Υπάρχουν πιθανές θεραπείες, προληπτικά μέτρα και αναπαραγωγικές επιλογές.

    Διαβάστε, επίσης,

    Γιατί κάποιος παθαίνει χολολιθίαση

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία;

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ιατρική του μέλλοντος

    Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

    Πνευμονία από μυκόπλασμα

    Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

    Αιματουρία

    Σε μόνιμη στύση

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    anemia 8

    Κακοήθης αναιµία

    Η κακοήθης αναιµία είναι µια κατάσταση κατά την οποία ο οργανισµός δεν µπορεί να παράγει υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια, επειδή δεν έχει αρκετή βιταµίνη Β12. Οι άνθρωποι που έχουν κακοήθη αναιµία δεν µπορούν να απορροφήσουν αρκετή βιταµίνη Β12, λόγω έλλειψης του ενδογενούς παράγοντα (µια πρωτεΐνη που γίνεται στο στοµάχι). Ωστόσο, κι άλλες συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν ανεπάρκεια βιταµίνης Β12.

    Η έλλειψη εγγενούς παράγοντα είναι µια κοινή αιτία της κακοήθους αναιµίας, καθώς ο οργανισµός δεν µπορεί να απορροφήσει αρκετή βιταµίνη Β12.

    Κακοήθης αναιµία µπορεί να παρουσιαστεί επειδή το λεπτό έντερο δεν µπορεί να απορροφήσει σωστά τη βιταµίνη Β12, λόγω ελλείψεις βακτηρίων στο λεπτό έντερο, και από ορισµένες ασθένειες που παρεµβαίνουν στην απορρόφηση της βιταµίνη Β12.

    Μερικές φορές, οι άνθρωποι αναπτύσσουν κακοήθης αναιµία επειδή δεν παίρνουν αρκετή βιταµίνη Β12 µέσω της διατροφής τους.

    Η κακοήθης αναιµία αντιµετωπίζεται µε την αντικατάσταση της βιταµίνης B12 που λείπει στο σώµα. Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτή την ασθένεια µπορεί να χρειάζονται χρόνια θεραπεία.

    Όταν το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια, επειδή δεν έχει βιταμίνη Β-12, έχετε κακοήθη αναιμία. Πριν από πολύ καιρό, αυτή η διαταραχή θεωρήθηκε θανατηφόρα. Αυτές τις μέρες αντιμετωπίζεται εύκολα με βιταμίνη B-12. Με τη θεραπεία, θα μπορείτε να ζήσετε χωρίς συμπτώματα.

    Το σώμα σας χρειάζεται πολλά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια. Αυτά είναι αυτά που μεταφέρουν οξυγόνο σε κάθε μέρος του σώματός σας. Χωρίς αυτούς, οι ιστοί και τα όργανα σας δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε.

    Εάν το σώμα σας δεν απορροφά αρκετή βιταμίνη Β12 από τα τρόφιμα που τρώτε, τα ερυθρά αιμοσφαίρια  θα είναι πολύ μεγάλα και δεν θα μπορούν να ταξιδέουν καλά στο σώμα. Εξαιτίας αυτού, το σώμα σας θα παράγει λιγότερα τέτοια κύτταρα. Και τα κύτταρα που κατασκευάζονται θα πεθαίνουν νωρίτερα από ό, τι θα έπρεπε.

    Ο λόγος που συμβαίνει αυτό οφείλεται, συχνά, στην έλλειψη μιας πρωτεΐνης που παράγεται στο στομάχι και που ονομάζεται ενδογενής παράγοντας. Το σώμα δεν μπορεί να απορροφήσει τη βιταμίνη Β-12 χωρίς αυτήν την πρωτεϊνη.

    Παράγοντες κινδύνου για κακοήθη αναιμία

    Αυτοάνοσες ασθένειες, όπως ο διαβήτης τύπου 1

    Η νόσος του Crohn

    Χειρουργική αφαίρεση μέρους ή όλου του στομάχου ή του εντέρου 

    HIV

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αντιόξινα ή φάρμακα που θεραπεύουν τον διαβήτη τύπου 2, μπορεί να δυσκολέψουν το σώμα να απορροφήσει αρκετή βιταμίνη B-12.

    Η αυστηρή χορτοφαγική διατροφή αυξάνει τον κίνδυνο κίνδυνο για κακοήθη αναιμία, καθώς, δεν καταναλώνονται τροφές πλούσιες σε Β-12 όπως αυγά, γάλα και πουλερικά.

    Επίσης, εάν κάποιος άλλος στην οικογένειά σας έχει κακοήθη αναιμία, αυξάνεται και ο κίνδυνος να νοσήσετε από αυτή.

    Συμπτώματα και σημεία κακοήθους αναιμίας

    Κόπωση (Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν κουρασμένοι παρά τον αρκετό ύπνο.)

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Αίσθημα ζάλης

    Κρύα χέρια και πόδια

    Πόνος στο στήθος

    Ωχρότητα δέρματος

    Πρόβλημα με την ισορροπία (για παράδειγμα, αγωνίζεστε να φορέσετε το παντελόνι ή τις κάλτσες σας ενώ στέκεστε)

    Ένα αίσθημα καψίματος στα πόδια που επιδεινώνεται τη νύχτα

    Κατάθλιψη

    Πρόβλημα συγκέντρωσης

    Ο γιατρός λαμβάνει το οικογενειακό ιστορικό, τα συμπτώματα, τα τροφίμων που τρώτε συχνά και τα φάρμακα που παίρνετε κάθε μέρα και κάνει κλινική εξέταση ( ψηλάφηση ήπατος, έλεγχος βλάβης νεύρων, ισορροπίας, και ελέγχει την ψυχική σας κατάσταση.

    Γίνεται γενική αίματος και έλεγχος για αναιμία κ.ά

    Η βιταμίνη Β12 πρέπει να έχει μεγάλη βιοδιαθεσιμότητα 

    Επίσης, απαιτείται κατανάλωση περισσότερων τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β-12.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κατάθλιψη

    Κακοήθης αναιμία

    Ενδογενής παράγοντας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο στομάχου

    Τα προβιοτικά θεραπεύουν τις νευροψυχιατρικές διαταραχές

    Γαστρίτιδα

    Τι μπορεί να πάθετε από την έλλειψη βιταμινών

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    anemia 9

  • Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Τα χημικά φάρμακα σας αρρωσταίνουν

     

    Πολλοί καταναλώνουν πολλά χημικά φάρμακα!!!

    Τα χημικά φάρμακα σας στερούν πολλά θρεπτικά συστατικά απ΄τον οργανισμό σας. Τα χημικά φάρμακα εμποδίζουν την απορρόφηση θρεπτικών ουσιών και μειώνουν την ικανότητα των κυττάρων να τις χρησιμοποιήσουν.

    Φάρμακα, ακόμη και απλά, όπως αυτά που δίνονται για τις αλλεργίες, τους πόνους και το κρυολόγημα, για παράδειγμα, μειώνουν τα επίπεδα της βιταμίνης Α στο αίμα. Η βιταμίνη Α προστατεύει και δυναμώνει τους βλεννογόνους υμένες που υπάρχουν στη μύτη, στο λαιμό και στους πνεύμονες και η έλλειψή της δημιουργεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την αναπαραγωγή των βακτηριδίων, παρατείνοντας την αρρώστια, για την οποία το χημικό φάρμακο χορηγήθηκε.

    Η ασπιρίνη, επίσης, που χρησιμοποιείται σε πολλά σκευάσματα τριπλασιάζει το ρυθμό απώλειας της βιταμίνης C, ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και ανεπάρκεια των βιταμινών του συμπλέγματος Β, με αποτέλεσμα να προκαλούνται αναιμίες και πεπτικές διαταραχές.

    Τα κορτικοστερεοειδή (κορτιζόνη, πρεδνιζόνη) που χρησιμοποιούνται για να ανακουφίσουν τους πόνους της αρθρίτιδας, τα δερματικά νοσήματα, τις παθήσεις του αίματος και των ματιών, αλλά και το άσθμα προκαλούν ανεπάρκεια ψευδαργύρου.

    Τα βαρβιτουρικά προκαλούν ανεπάρκεια ασβεστίου.

    Τα καθαρτικά και τα αντιόξινα διαταράσσουν τον μεταβολισμό του ασβεστίου και του φωσφόρου και καταστρέφουν το κάλιο και τις βιταμίνες A, D, E, K.

    Κάποια διουρητικά που χρησιμοποιούνται για την υψηλή πίεση αίματος και την κατακράτηση υγρών, αλλά και όλα τα χημικά αντιβιοτικά προκαλούν υποκαλιαιμία.

    drugs bad 5

    Η λίστα με τα κυριότερα φάρμακα που καταστρέφουν τις βιταμίνες και τα μεταλλοστοιχεία στον οργανισμό

    Αλκοόλ: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμίνης Β1, ανεπάρκεια βιταμίνης, ανεπάρκεια βιταμίνης Β2, ανεπάρκεια βιοτίνης, ανεπάρκεια χολίνης, ανεπάρκεια νιασίνης, αανεπάρκεια βιταμίνης Β12, ανεπάρκεια βιταμίνης Β15 (πανγκαμικό οξύ), ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και ανεπάρκεια μαγνησίου. Μην πίνετε αλκοόλ, ιδίως, όταν καταναλώνετε χημικά φάρμακα βραδείας αποδέσμευσης. Το αλκοόλ αλληλεπιδρά, με όλα, σχεδόν, τα φάρμακα. Η επίστρωση που έχουν τα χημικά φάρμακα βραδείας αποδέσμευσης επιτρέπει στα φάρμακα να ενεργούν, συχνά, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, (συνήθως 8-12 ώρες) και με το αλκοόλ μπορεί να διαλυθούν ταχύτατα, απελευθερώνοντας τις τοξικές δράσεις των φαρμάκων.

    Καπνός: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης C, ανεπάρκεια βιταμίνης Β1, ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και ανεπάρκεια ασβεστίου.

    Χλωριούχο αμμώνιο: Αποχρεμπτικό σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα. Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης C.

    Αντιόξινα (π.χ. Maalox): Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Α και ανεπάρκεια βιταμινών του συμπλέγματος Β.

    Αντιθρομβωτικοί παράγοντες (π.χ. βαρφαρίνη): Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Α και ανεπάρκεια της βιταμίνης Κ.

    Αντισταμινικά (π.χ. χλωροφαιναμίνη): Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης C.

    Ασπιρίνη και ασπιρινούχα σκευάσματα: Προκαλούν ανεπάρκεια της βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμινών του συμπλέγματος Β, ανεπάρκεια βιταμίνης C, ανεπάρκεια ασβεστίου και ανεπάρκεια καλίου.

    Βαρβιτουρικά (π.χ. φαινοβαρβιτάλη: Προκαλούν ανεπάρκεια της βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμίνης D, ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και ανεπάρκεια βιταμίνης C.

    Καφεϊνη: Η καφεΐνη (caffeine) σχετίζεται δομικά με τις μεθυλοξανθίνες θεοφυλλίνη και θεοβρωμίνη. Η καφεΐνη εμφανίζει ποικίλη φαρμακολογική δράση τόσο στο κεντρικό νευρικό σύστημα όσο και στην περιφέρεια. Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β1, ανεπάρκεια ινοσιτόλης, ανεπάρκεια βιοτίνης, ανεπάρκεια καλίου, ανεπάρκεια ψευδαργύρου, ανεπάρκεια ασβεστίου, ανεπάρκεια σιδήρου, ανεπάρκεια βιταμίνης Κ και ανεπάρκεια νιασίνης.

    Χλωραμφενικόλη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμίνης D, ανεπάρκεια βιταμίνης Ε, ανεπάρκεια βιταμίνης Κ και ανεπάρκεια καλίου.

    Χολεστυραμίνη (Questran): Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμίνης D, ανεπάρκεια βιταμίνης Ε, ανεπάρκεια βιταμίνης Κ και ανεπάρκεια καλίου.

    Σιμετιδίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β1.

    Κλοφιμπράτη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Κ.

    Κολχικίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, ανεπάρκεια βιταμίνης Α και ανεπάρκεια καλίου.

    Διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES): Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β6.

    Διουρητικά (π.χ. Lasix): Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμινών του συμπλέγματος Β. ανεπάρκεια καλίου, ανεπάρκεια μαγνησίου και ανεπάρκεια ψευδαργύρου.

    Φθοριούχα: Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης C.

    Γλουτεθιμίδη: Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    drugs bad 2

    Ινδομεθακίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β1 και ανεπάρκεια βιταμίνης C.

    Ισονιαζίδη: Προκαλεί ανεπάρκεια της βιταμίνης Β6.

    Καναμυκίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Κ και ανεπάρκεια βιταμίνης Β12.

    Καθαρτικά (καστορέλαιο): Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Α, ανεπάρκεια βιταμίνης D, ανεπάρκεια βιταμίνης Ε, ανεπάρκεια βιταμίνης Κ, ανεπάρκεια ασβεστίου και ανεπάρκεια φωσφόρου.

    Πρεδνιζολόνη και πρεδνιζόνη: Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Β6, ανεπάρκεια βιταμίνης C, ανεπάρκεια ψευδαργύρου, ανεπάρκεια καλίου και ανεπάρκεια βιταμίνης D.

    Μεθοτρεξάτη: Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    Νιτροφουραντοϊνη: Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    Αντισυλληπτικά από το στόμα: Προκαλούν ανεπάρκεια φυλλικού οξέος, ανεπάρκεια βιταμίνης C, ανεπάρκεια βιταμίνης Β2, ανεπάρκεια βιταμίνης Β6, ανεπάρκεια βιταμίνης Β12 και ανεπάρκεια βιταμίνης Ε.

    Πενικιλαμίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια της βιταμίνης Β6, ανεπάρκεια νιασίνης και ανεπάρκεια βιταμίνης Κ.

    Φαινυλβουταζόνη: Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    Φαινυντοϊνη: Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και ανεπάρκεια βιταμίνης D.

    Προπανθελίνη: Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Κ.

    Πυριμεθαμίνη: Ποκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    Σουλφοναμίδες: Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Κ, ανεπάρκεια βιταμίνης Β12 και ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    Τετρακυκλίνες: Προκαλούν ανεπάρκεια βιταμίνης Κ, ανεπάρκεια ασβεστίο, ανεπάρκεια μαγνησίου και ανεπάρκεια σιδήρου.

    Τριφλουοπεραζίνη (STELAZINE): Προκαλεί ανεπάρκεια βιταμίνης Β12.

    Τριαμτερένη (καλιοσυντηρητικό διουρητικό): Προκαλεί ανεπάρκεια φυλλικού οξέος.

    ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ!!!

    drugs bad 4

    Μη χρησιμοποιείτε χημικά φάρμακα!!!

    Αντί για υπνωτικά χημικά χάπια: Χρησιμοποιήστε ινοσιτόλη, παντοθενικό οξύ, μελατονίνη, βαλεριάνα, πασιφλόρα, φωσφατυδιλική σερίνη Κ.Ά.

    Αντί για αντιδιαβητικά χάπια: Χρησιμοποιήστε Β15 (πυρήνες βερίκοκων), ρεσβερατρόλη, ιατρική κάνναβη κ.ά.

    Αντί για αντιυπερτασικά: Χρησιμοποιήστε βιταμίνη Β13 ή οροτικό οξύ ή ρεσβερατρόλη ή ιατρική κάνναβη κ.ά

    Αντί για αντιόξινα: Χρησιμοποιήστε, αλόη με μαστίχα, παπάγια, πεπτικά ένζυμα κ.ά.

    Αντί για αντιβιοτικά, μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη ή αντιβιοτικά: Χρησιμοποιήστε ριγανέλαιο, μαύρο ζαμπούκο, εχινάκεια, σκόρδο, σερραπεπτάση, βιταμίνη C, βιταμίνη Α, προβιοτικά, παντοθενικό οξύ, φυλλικό οξύ κ.ά.

    Αντι για αντικαταθλιπτικά: Χρησιμοποιήστε φωσφατυδιλική σερίνη, ιατρική κάνναβη, μαγνήσιο, L-τρυπτοφάνη, ινοσιτόλη, ασβέστιο, βιταμίνη Β1, βιταμίνη Β6 κ.ά.

    Αντί για αντιδιαρροϊκά: Ριγανέλαιο, καρότα, νιασίνη, προβιοτικά και γιαούρτι με οξεόφιλο για διάρροια από τα αντιβιοτικά.

    Αντί για χημικά αντιθρομβωτικά: Ναττοκινάση, σκόρδο, βιταμίνη Α, βιταμίνη C, βιταμίνη P (φλαβονοειδή) και κάλιο.

    Αντί για χημικά διουρητικά: Κράνμπερι, αλφάλφα και βιταμίνη Β6 που δρουν ως φυσικά διουρητικά.

    Αντί για καθαρτικά: Οξείδιο του μαγνησίου, βιταμίνη C, βιταμίνη Β1, βιταμίνη Β2, βιταμίνη Β6, βιταμίνη Β12, κάλιο, προβιοτικά, αλφάλφα, πίτουρο και νερό.

    Αντί για χημικά ηρεμιστικά, καταπραϋντικά, χαλαρωτικά κ.ά.: Ιατρική κάνναβη, φωσφατιδυλική σερίνηχολίνη, βιταμίνη Β1, βιταμίνη Β6, βιταμίνη Β12, νιασίνη, ασβέστιο, μαγνήσιο, μαγγάνιο, ψευδάργυρο, παντοθενικό οξύ, ινοσιτόλη και L-τρυπτοφάνη.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για να έχετε την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για να έχετε την υγεία σας

    drugs bad 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι καλύτερες ουσίες για την κατάθλιψη, το άγχος και την ανησυχία

    Προστατέψτε το συκώτι σας

    Τι είναι η διαιθυλοστιλβεστρόλη;

    Οι κινολόνες έχουν πολλές παρενέργειες

    Φυτικά σκευάσματα για τις παθήσεις του προστάτη

    Γιατί η συμβατική ιατρική δεν είναι αποδοτική

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Τα σημεία τοξινών στο πρόσωπο

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για το στομάχι

    Η καλύτερη αποτοξίνωση του ήπατος και της χοληδόχου κύστεως

    Τι συμβαίνει όταν ένας γιατρός αρρωσταίνει;

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ζεόλιθο

    Τα πιο εθιστικά ναρκωτικά

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το ανθρώπινο σώμα

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Μαζική επίθεση των Ιατρικών Συλλόγων Ελλάδας κατά των ιατρών που εφαρμόζουν φυσικές θεραπείες

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες προκαλούν καρκίνο

    Μειώστε την αρτηριακή σας πίεση με φυσικούς τρόπους

    Όλα τα χημικά φάρμακα έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην υγεία

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Προσοχή!!! Σταματήστε να κάνετε απεικονιστικές εξετάσεις με σκιαγραφικά

    Μην παίρνετε φάρμακα για την ακμή

    Η διαλείπουσα νηστεία κάνει καλό στην υγεία

    Το ενδοκανναβινοειδές σύστημα

    Πώς θεραπεύει η νηστεία

    Η νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης θα προάγει την υγεία

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Τα οφέλη στην υγεία από το σύμπλεγμα βιταμινών Β Τα οφέλη στην υγεία από το σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Αποκομίστε τα οφέλη για την υγεία από το σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Η καλή διατροφή συνδέεται με την καλή υγεία, καθώς και με την πρόληψη και τη θεραπεία πολλών παθήσεων.

    Η λήψη των συνιστομένων ποσοτήτων βιταμινών κάθε μέρα είναι ένα σημαντικό μέρος της διατροφικής εξίσωσης και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β είναι απαραίτητες για την πρόληψη υγείας.

    Το σύμπλεγμα βιταμινών Β υπάρχει σε άφθονες ποσότητες σε πράσινα λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως, γαλακτοκομικά προϊόντα και κρέατα.

    Οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β συμβάλλουν στην προώθηση ενός υγιούς μεταβολισμού και συνδέονται, επίσης, με μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.

    Μείγμα των βιταμινών Β τείνουν να εμφανίζονται μαζί σε τροφές ζωικής και φυτικής προέλευσης, καθώς και σε τροφές που προέρχονται από μικροοργανισμούς.

    bioav B12 3

    Το σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Β1 ή θειαμίνη, Β2 ή ριβοφλαβίνη, Β3 ή νικοτινικό οξύ, Β5 ή παντοθενικό οξύ, Β6 ή πυριδοξίνη, βιοτίνη, φυλλικό οξύ και βιταμίνη Β12.

    Μερικοί συμπεριλαμβάνουν και τη χολίνη και την ινοζιτόλη, αλλά αυτές μπορούν να συντεθούν στο σώμα.

    Το PABA, το παγγαμικό οξύ, το οροτικό οξύ και η λετρίλη είναι μέρη του συμπλέγματος Β στις τροφές, αλλά θεωρούνται σαν παράγοντες και όχι σαν βιταμίνες.

    -Η βιταμίνη Β12

    Η βιταμίνη Β12, μια υδατοδιαλυτή βιταμίνη, παίζει σημαντικό ρόλο στη λειτουργία των νεύρων, στο σχηματισμό ερυθρών αιμοσφαιρίων και στην παραγωγή DNA. Ενώ, οι περισσότεροι άνθρωποι λαμβάνουν πολλά οφέλη από τη βιταμίνη Β12, όταν ακολουθούν ισορροπημένη διατροφή, οι vegans και οι vegeterians, διατρέχουν τον κίνδυνο ανεπάρκειας βιταμίνης Β12. Επίσης, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος δεν διαθέτουν επαρκή Β12.

    Τα σημεία ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12 περιλαμβάνουν:

    Αναιμία
    Σύγχυση
    Άνοια
    Κατάθλιψη
    Δυσκολία διατήρησης της ισορροπίας
    Κούραση
    Προβλήματα με το έντερο
    Διαταραχές της διάθεσης
    Μυϊκή αδυναμία
    Μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στα χέρια και τα πόδια
    Κακή μνήμη
    Πόνος στο στόμα ή τη γλώσσα

    -Η βιταμίνη Β6

    Η βιταμίνη Β6 (πυριδοξίνη) είναι ζωτικής σημασίας για τη φυσιολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου και για τη διατήρηση της σωστής λειτουργίας του ανοσοποιητικού και του νευρικού συστήματος. Οι περισσότεροι άνθρωποι που τρώνε πουλερικά, ψάρια, πατάτες, ρεβίθια και μπανάνες έχουν αρκετή βιταμίνη Β6. Ωστόσο, ορισμένες ασθένειες, όπως η νόσος των νεφρών και τα σύνδρομα δυσαπορρόφησης, μπορούν να οδηγήσουν σε ανεπάρκεια βιταμίνης Β6. Η έλλειψη Β6 μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, τα οποία μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς σε όλο το σώμα.

    Τα άτομα με ανεπάρκεια βιταμίνης Β6 μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα όπως:

    Σύγχυση
    Κατάθλιψη
    Αποδυναμωμένο ανοσοποιητικό σύστημα
    Είναι γνωστό ότι ορισμένα άτομα με ανεπάρκεια βιταμίνης Β6 βιώνουν κατάθλιψη, άγχος και αλλαγές στη διάθεση.

    -Το φυλλικό οξύ

    Το φυλλικό οξύ (βιταμίνη Β9) βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης της διάθεσης. Τα ευρήματα δείχνουν ότι πολλά άτομα με κατάθλιψη έχουν χαμηλότερα επίπεδα φυλλικού οξέος στο αίμα. Το φυλλικό οξύ βρίσκεται σε πράσινα φυλλώδη λαχανικά, φασόλια, μπιζέλια, φιστίκια και άλλα όσπρια και εσπεριδοειδή. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) άρχισε να απαιτεί από τους κατασκευαστές να προσθέτουν φυλλικό οξύ σε εμπλουτισμένα ψωμιά, δημητριακά, αλεύρια, καλαμποκάλευρο, ζυμαρικά, ρύζι και άλλα προϊόντα σιτηρών από το 1998.

    Επιπλέον, το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο κατά τη διάρκεια της πρώιμης εγκυμοσύνης για την πρόληψη σοβαρών γενετικών ανωμαλιών του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης, όπως η δισχιδής ράχη. Η λήψη με φυλλικό οξύ τρεις μήνες πριν από τη σύλληψη και η κατανάλωση εμπλουτισμένων με φυλλικό οξύ τροφών μπορεί να βοηθήσει τις γυναίκες να παίρνουν άφθονη αυτή την απαραίτητη αυτή βιταμίνη.

    Οι βιταμίνες Β συνδέονται με χαμηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου

    Εκτός από το ρόλο τους στο μεταβολισμό και στη διατήρηση υγιούς δέρματος και μαλλιών, οι βιταμίνες Β έχουν συνδεθεί με χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης εγκεφαλικού επεισοδίου, μια κατάσταση στην οποία ένας θρόμβος αίματος εμποδίζει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο ή ένα αιμοφόρο αγγείο εκρήγνυται στον εγκέφαλο. Τα συμπληρώματα βιταμίνης Β μείωσαν τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου κατά 7%.

    bioav B12 2

    Η βιταμίνη Β1 είναι σημαντική για την πρόληψη του Beriberi

    Η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη βιταμίνης Β1, που ονομάζεται, επίσης, θειαμίνη, είναι 1,1 χιλιοστόγραμμα (mg) για γυναίκες άνω των 18 ετών, έως 1,4 mg για εκείνες που είναι έγκυες και 1,5 mg για εκείνες που θηλάζουν. Για άνδρες ηλικίας 14 ετών και άνω, συνιστάται 1,2 mg ανά ημέρα, σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας.

    Η βιταμίνη Β1 παίζει σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό των τροφίμων σε ενέργεια. Η βιταμίνη Β1 βρίσκεται σε δημητριακά ολικής αλέσεως, μαγιά, φασόλια, ξηρούς καρπούς και κρέατα. Η ανεπάρκεια βιταμίνης Β1 προκαλεί το beriberi, μια ασθένεια που επηρεάζει την καρδιά, το πεπτικό σύστημα και το νευρικό σύστημα. Το Beriberi απαντάται σε ασθενείς που υποσιτίζονται και σε αυτούς που καταναλώνουν αλκοόλ. Τα συμπτώματα του beriberi περιλαμβάνουν δυσκολία στο περπάτημα, απώλεια αίσθησης στα χέρια και τα πόδια και παράλυση των κάτω ποδιών - και μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Τα άτομα που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ θα πρέπει να λαμβάνουν συμπλήρωμα συμπλόκου βιταμίνης Β για να βεβαιωθούν ότι παίρνουν αρκετή Β1. Επίσης, η λήψη οποιασδήποτε από τις βιταμίνες Β για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε ανισορροπία άλλων σημαντικών βιταμινών Β. Για αυτόν τον λόγο, μπορεί να θέλετε να πάρετε μια βιταμίνη συμπλέγματος Β, η οποία περιλαμβάνει όλες τις βιταμίνες Β.

    Η βιταμίνη Β3 διασπά την τροφή σε ενέργεια

    Χρειαζόμαστε βιταμίνη Β3, που ονομάζεται, επίσης, νικοτινικό οξύ ή νιασίνη, στις δίαιτές μας κάθε μέρα για να διαλύσουμε τα τρόφιμα που τρώμε σε ενέργεια που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Οι γυναίκες που είναι 14 ετών και άνω χρειάζονται 14 mg την ημέρα. Άνδρες σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα χρειάζονται 16 mg ημερησίως. Τα όσπρια, οι ξηροί καρποί, τα εμπλουτισμένα ψωμιά, τα γαλακτοκομικά, τα ψάρια και τα άπαχα κρέατα είναι όλες καλές πηγές αυτού του τύπου βιταμίνης Β.

    Η μη λήψη αρκετής νιασίνης στη διατροφή σας προκαλεί τη διαταραχή γνωστή ως πελλάγρα. Τα συμπτώματα της πελλάγρας περιλαμβάνουν τόσο σωματικές όσο και ψυχικές δυσκολίες, διάρροια, φλεγμονή των βλεννογόνων και άνοια. Η πελλάγρα μπορεί, επίσης, να προκύψει όταν το σώμα δεν είναι σε θέση να απορροφήσει αρκετή νιασίνη λόγω του αλκοολισμού. Τα οφέλη για την υγεία της νιασίνης περιλαμβάνουν τη χρήση της ως θεραπεία για τον έλεγχο των υψηλών επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα. Οι δόσεις νιασίνης αρκετά υψηλές για τη μείωση της χοληστερόλης σχετίζονται με πολλές παρενέργειες και πρέπει να λαμβάνονται μόνο με επίβλεψη ιατρού.

    Η βιταμίνη Β5 είναι απαραίτητη για την παραγωγή ορμονών

    Όλα τα άτομα ηλικίας 14 ετών και άνω πρέπει να λαμβάνουν 5 mg βιταμίνης Β5 (παντοθενικό οξύ) κάθε μέρα, σύμφωνα με το Συμβούλιο Τροφίμων και Διατροφής του Ινστιτούτου Ιατρικής. Μπορείτε να βρείτε βιταμίνη Β5 σε λαχανικά, όπως μπρόκολο και λάχανο, καθώς και στο αβοκάντο. Επιπλέον, τα δημητριακά ολικής αλέσεως, οι πατάτες, τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα κρέατα είναι καλές πηγές. Αυτός ο τύπος βιταμίνης Β είναι απαραίτητος για πολλές από τις βιοχημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν καθημερινά στα κύτταρα μας, συμπεριλαμβανομένης της διάσπασης των υδατανθράκων και των λιπιδίων για ενέργεια. Επειδή είναι υδατοδιαλυτή βιταμίνη, χρειάζεστε βιταμίνη Β5 στη διατροφή σας κάθε μέρα. Το παντοθενικό οξύ είναι απαραίτητο για την παραγωγή ορμονών από το σώμα μας, και είναι επίσης απαραίτητο για την ανάπτυξη.

    Η βιταμίνη Β6 μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου καρδιακών παθήσεων

    Η συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα βιταμίνης Β6, που ονομάζεται επίσης πυριδοξίνη, είναι 1,3 mg για ενήλικες έως 50 ετών, σύμφωνα με τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας. Έγκυοι ή θηλάζοντες έφηβοι και γυναίκες χρειάζονται ακόμη περισσότερη βιταμίνη Β6 καθημερινά - περίπου 2 mg.

    Μπορείτε να βρείτε τη βιταμίνη Β6 στα ακόλουθα τρόφιμα:

    Μπανάνες
    Φασόλια
    Συκώτι βοείου κρέατος
    Πίτουρο
    Καστανό ρύζι
    Καρότα
    Τυρί
    Κοτόπουλο
    Ενισχυμένα έτοιμα για κατανάλωση δημητριακά
    Φακές
    Γάλα
    Σολομός
    Γαρίδες
    Σπανάκι
    Ηλιόσποροι
    Τόνος
    Γαλοπούλα
    Φύτρα σιταριού
    Αλεύρι ολικής αλέσεως

    Η βιταμίνη Β6 είναι σημαντική επειδή εμπλέκεται σε περισσότερες από 100 ενζυμικές αντιδράσεις στα κύτταρα του σώματος, βοηθώντας μας να μεταβολίσουμε τα αμινοξέα από την τροφή μας και να δημιουργήσουμε νέα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η βιταμίνη Β6 μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου καρδιακών παθήσεων. Αν και η ανεπάρκεια αυτής της βιταμίνης είναι σπάνια, μπορεί να οδηγήσει σε μυϊκή αδυναμία, κατάθλιψη, ευερεθιστότητα, βραχυπρόθεσμη απώλεια μνήμης, νευρικότητα και δυσκολία συγκέντρωσης.

    Αποφύγετε την αναιμία με βιταμίνη Β12

    Οι ενήλικες χρειάζονται μόνο 2,4 μικρογραμμάρια (mcg) βιταμίνης Β12, που ονομάζεται επίσης κυανοκοβαλαμίνη, κάθε μέρα. Έγκυοι ή θηλάζοντες έφηβοι και γυναίκες χρειάζονται περισσότερo: 2,6 έως 2,8 mcg ημερησίως. Η βιταμίνη Β12 δεν απαντάται φυσικά στις φυτικές τροφές, επομένως οι χορτοφάγοι και οι βίγκαν μπορεί να μην έχουν αρκετή διατροφή και να χρειαστεί να λάβουν συμπλήρωμα βιταμινών Β. Οι φυσικές πηγές πλούσιες σε βιταμίνη Β12 είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα ψάρια, το κρέας και - ιδίως - το συκώτι του βοείου κρέατος και τα μύδια. Αυτός ο τύπος βιταμίνης Β μπορεί επίσης να βρεθεί σε εμπλουτισμένα είδη, όπως, δημητριακά ολικής αλέσεως και τη διατροφική μαγιά.

    Η βιταμίνη Β12 είναι απαραίτητη για την οικοδόμηση των κυττάρων του αίματος και τη διατήρηση υγιών νευρικών κυττάρων στο σώμα. Το 15% των ανθρώπων  έχουν ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, η ​​οποία μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία. Τα συμπτώματα της ανεπάρκειας Β12 περιλαμβάνουν αδυναμία, κόπωση, δυσκοιλιότητα, απώλεια βάρους και απώλεια όρεξης. Η ανεπάρκεια είναι, επίσης, επιζήμια για το νευρικό σύστημα και μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, σύγχυση και άνοια.

    Το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητο για ένα υγιές μωρό

    Η βιταμίνη Β9, που ονομάζεται επίσης φυλλικό οξύ ή φυλλικό οξύ, είναι μια θρεπτική ουσία που είναι απαραίτητη για  την ανάπτυξη του σώματος. Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας προτείνουν στους ενήλικες να λαμβάνουν 400 μικρογραμμάρια (mcg) ημερησίως, ενώ οι μητέρες που θηλάζουν χρειάζονται 500 mcg την ημέρα, και οι έγκυοι έφηβοι και οι γυναίκες πρέπει να λαμβάνουν 600 mcg την ημέρα. Φυσικό φυλλικό οξύ απαντάται σε πολλές πηγές, όπως σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, σπαράγγια, λαχανάκια Βρυξελλών, πορτοκάλια, ξηρούς καρπούς, φασόλια και μπιζέλια. Επιπλέον, το φυλλικό οξύ προστίθεται σε πολλά εμπλουτισμένα τρόφιμα. όπως δημητριακά και ψωμιά.

    Έφηβοι και γυναίκες που είναι έγκυες ή σχεδιάζουν να μείνουν έγκυες μπορεί να δυσκολεύονται να πάρουν αρκετό φυλλικό οξύ, αλλά αυτή η βιταμίνη Β είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και την ανάπτυξη του μωρού. Η λήψη αρκετού φυλλικού οξέος αποτρέπει τις γενετικές ανωμαλίες του νευρικού σωλήνα (εγκέφαλος και σπονδυλική στήλη) στα μωρά και προάγει την υγιή ανάπτυξη.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής με σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής με σύμπλεγμα βιταμινών Β

    bioav B12 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης, 

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πελλάγρα

    Παρα-αμινοβενζοϊκό οξύ

    Παντοθενικό οξύ

    Παγκαμικό οξύ

    Οι καλύτερες βιταμίνες για τα μαλλιά, τα νύχια, τα οστά, τα δόντια και το δέρμα

    Όσοι έχουν ψυχικές διαταραχές πρέπει να λαμβάνουν σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Νιτρικό κοβάλτιο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν σύμπλεγμα βιταμινών Β;

    Θέλει προσοχή η χορήγηση φυλλικού οξέος στην επιληψία

    Θέλετε να ανακτήσετε τις αναμνήσεις σας;

    Βιταμίνες για την επίμονη δυσκοιλιότητα

    Πώς να απαλλαγείτε από λευκές κηλίδες στα νύχια σας

    Γιατί όσοι έχουν υποθυρεοειδισμό δε μπορούν να χάσουν βάρος

    Βιοτίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φυλλικό οξύ

    Πυριδοξίνη

    Ριβοφλαβίνη

    Θειαμίνη

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για το Αλτσχάιμερ

    Προϊόντα ολικής αλέσεως

    Η διαβητική νευροπάθεια

    Βιταμίνες του συμπλέγματος Β για το Αλτσχάιμερ

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ζωμό βοδινού

    Σύνδρομο Korsakoff

    Λετρίλη

    Οι βιταμίνες για τον πεπτικό σωλήνα

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για όσους πίνουν αλκοόλ

    www.emedi.gr

     

  • Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κολχικίνη

     

    Η κολχικίνη (colchicine) διακόπτει τον κύκλο της εναπόθεσης κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στους ιστούς των αρθρώσεων.

    Επίσης, η κολχικίνη μειώνει την χημειοταξία και φαγοκυττάρωση των λευκοκυττάρων και αναστέλλει τον σχηματισμό και την απελευθέρωση μιας χημειοτακτικής γλυκοπρωτεΐνης που παράγεται κατά την φαγοκυττάρωση των κρυστάλλων ουρικού οξέος.

    Τέλος, η κολχικίνη αναστέλλει τη συναρμολόγηση των μικροσωληνίσκων σε διάφορα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των λευκοκυττάρων, πιθανώς μέσω της σύνδεσής της και παρεμβαίνοντας με στον πολυμερισμό της τουμπουλίνης (υπομονάδας μικροσωληνίσκων).

    Τα παράγωγα κολχικίνης είναι αντινεοπλασματικοί και ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, αντινεοπλασματικά φάρμακα, φυτικά αλκαλοειδή, φάρμακα αρθροπαθειών και μυοσκελετικών παθήσεων και φάρμακα κατά της ουρικής αρθρίτιδας.

    Μία ομάδα Ελλήνων γιατρών και λοιμωξιολόγων ερευνά την επίδραση της συγκεκριμένης ουσίας σε ασθενείς με κορωνοϊό.

    Μελετάται για τη θεραπεία της πανδημίας COVID-19.

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται ανάμεσα σε άλλα και για καρδιακά νοσήματα.

    Η κολχικίνη είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας και της νόσου του Behçet.

    Στην ουρική αρθρίτιδα, είναι λιγότερο προτιμητέα από τα ΜΣΑΦ ή τα στεροειδή.

    Άλλες χρήσεις της είναι η πρόληψη της περικαρδίτιδας και του οικογενή μεσογειακού πυρετού.

    Λαμβάνεται από το στόμα.

    kolcikin 2

    Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές, ιδιαίτερα σε υψηλές δόσεις.

    Οι σοβαρές παρενέργειες είναι τα χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια και η ραβδομυόλυση.

    Η ασφάλεια χρήσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι σαφής.

    Υπερβολικές δόσεις μπορεί να οδηγήσουν σε θάνατο.

    Η κολχικίνη δρα μειώνοντας τη φλεγμονή μέσω πολλαπλών μηχανισμών.

    Η κολχικίνη, με τη μορφή του κρόκου του φθινοπώρου, (Colchicum autumnale, κοινώς γνωστό ως κρόκος του φθινοπώρου, σαφράν λιβαδιού είναι ένα τοξικό φυτό που ανθίζει φθινόπωρο που μοιάζει με τους αληθινούς κρόκους, αλλά είναι μέλος της οικογένειας των φυτών Colchicaceae, σε αντίθεση με τους πραγματικούς κρόκους που ανήκουν στην οικογένεια Iridaceae.

    Χρησιμοποιείται, ήδη, από το 1500 π.Χ. για να θεραπεύει την οίδημα των αρθρώσεων. 

    kolcikin 10

    Ιατρικές χρήσεις κολχικίνης

    Αρθρίτιδα

    Η κολχικίνη είναι μια εναλλακτική λύση για όσους δεν μπορούν να ανεχθούν τα ΜΣΑΦ στην ουρική αρθρίτιδα. Σε υψηλές δόσεις, οι ανεπιθύμητες ενέργειες (κυρίως γαστρεντερικές διαταραχές) περιορίζουν τη χρήση της. Σε χαμηλή δόση (1,8 mg ανά ώρα ή 1,2 mg ημερησίως) μειώνει τα συμπτώματα της ουρικής αρθρίτιδας και του πόνου, ενώ η υψηλή δόση κολχικίνης (4,8 mg για 6 ώρες) είναι αποτελεσματική έναντι του πόνου, αλλά έχει σοβαρές παρενέργειες, όπως διάρροια, ναυτία ή έμετο.

    Για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της ουρικής αρθρίτιδας, η κολχικίνη χρησιμοποιείται από το στόμα με ή χωρίς τροφή. Η κολχικίνη σε δοσολογία 0,6 mg δύο φορές ημερησίως) είναι αποτελεσματική ως μακροχρόνια προφύλαξη όταν χρησιμοποιείται με αλλοπουρινόλη για να μειώνει τον κίνδυνο αυξημένων επιπέδων ουρικού οξέος και τον κίνδυνο για οξεία εκδήλωση ουρικής αρθρίτιδας, αλλά έχει πολλές ανεπιθύμητες γαστρεντερικές διαταραχές.

    Άλλες χρήσεις της κολχικίνης

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται, επίσης, ως αντιφλεγμονώδης παράγοντας για τη μακροχρόνια θεραπεία της νόσου του Behçet. Φαίνεται να έχει περιορισμένη επίδραση στην υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα, αλλά είναι χρήσιμη στη θεραπεία της χοντρίτιδας και των ήπιων δερματικών συμπτωμάτων.

    Ακόμη, χρησιμοποιείται στην περικαρδίτιδα, στην πνευμονική ίνωση, στην κίρρωση των χοληφόρων, σε διάφορες αγγειίτιδες, στην ψευδοουρική αρθρίτιδα, στις σπονδυλοαρθροπάθειες, σε ασβεστώματα και αθηρωματικές πλάκες, στη σκληροδερμία και στην αμυλοείδωση.

    Χρησιμοποιείται, επίσης, στη θεραπεία του οικογενή μεσογειακού πυρετού, όπου μειώνει τις επιθέσεις και τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο αμυλοείδωσης.

    Η κολχικίνη είναι αποτελεσματική για την πρόληψη της κολπικής μαρμαρυγής μετά από καρδιακή χειρουργική επέμβαση.

    Αντενδείξεις κολχικίνης

    Τα μακροχρόνια (προφυλακτικά) θεραπευτικά σχήματα της στοματικής κολχικίνης αντενδείκνυνται απολύτως σε άτομα με προχωρημένη νεφρική ανεπάρκεια (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται σε αιμοκάθαρση). Περίπου 10-20 τοις εκατό μιας δόσης κολχικίνης εκκρίνεται αμετάβλητη από τα νεφρά. Δεν απομακρύνεται με την αιμοκάθαρση. Η σωρευτική τοξικότητα προκαλεί σοβαρή νευρομυοπάθεια, με προοδευτική εμφάνιση κεντρικής αδυναμίας, αυξημένη κρεατινική κινάση (CPK) και αισθητικοκινητική πολυνευροπάθεια.

    Η τοξικότητα στην κολχικίνη μπορεί να ενισχυθεί από την ταυτόχρονη χρήση φαρμάκων που μειώνουν τη χοληστερόλη.

    kolcikin 1

    Δυσμενείς επιδράσεις κολχικίνης

    Θάνατος μπορεί να επέλθει σε υπερβολική δόση κολχικίνης. Οι τυπικές παρενέργειες των μέτριων δόσεων είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές, η διάρροια και η ουδετεροπενία. Οι υψηλές δόσεις μπορούν, επίσης, να βλάψουν το μυελό των οστών, να οδηγήσουν σε αναιμία και να προκαλέσουν απώλεια μαλλιών. Όλες αυτές οι παρενέργειες μπορεί να προκύψουν από την αναστολή της μίτωσης, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει νευρομυϊκή τοξικότητα και ραβδομυόλυση.

    Τοξικότητα κολχικίνης

    Η δηλητηρίαση από κολχικίνη με υπερβολική δόση (εύρος οξείας δόσης 7 έως 26 mg) αρχίζει με μια γαστρεντερική φάση που εμφανίζεται 10-24 ώρες μετά την κατάποση, ακολουθούμενη από δυσλειτουργία πολλαπλών οργάνων που εμφανίζεται 24 ώρες έως 7 ημέρες μετά την κατάποση.

    Το προσβεβλημένο άτομο παθαίνει πολυοργανική ανεπάρκεια είτε ανακάμπτει μετά από αρκετές εβδομάδες.

    Η κολχικίνη μπορεί να είναι τοξική κατά την κατάποση, την εισπνοή ή την απορρόφηση από τα μάτια. Η κολχικίνη μπορεί να προκαλέσει προσωρινή θόλωση του κερατοειδούς και να απορροφηθεί στο σώμα, προκαλώντας συστηματική τοξικότητα. Τα συμπτώματα υπερδοσολογίας της κολχικίνης αρχίζουν 2 έως 24 ώρες μετά την κατάποση της τοξικής δόσης και περιλαμβάνουν καύσο στο στόμα και στο λαιμό, πυρετό, έμετο, διάρροια και κοιλιακό άλγος. Αυτό μπορεί να προκαλέσει υπογκαιμικό σοκ λόγω ακραίων αγγειακών βλαβών και απώλειας υγρών μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα, γεγονός που μπορεί να είναι θανατηφόρο.

    Εάν ο προσβεβλημένος άνθρωπος επιβιώσει από τη γαστρεντερική φάση τοξικότητας, μπορεί να εμφανίσει πολυοργανική ανεπάρκεια. Προκαλείται νεφρική βλάβη, η οποία προκαλεί χαμηλή παραγωγή ούρων και αιματηρά ούρα. Ο χαμηλός αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων μπορεί να διαρκέσει αρκετές ημέρες. Ακόμη, υπάρχει αναιμία, μυϊκή αδυναμία,  ηπατική ανεπάρκεια, ηπατομεγαλία, καταστολή του μυελού των οστών, θρομβοπενία, και προοδευτική παράλυση που οδηγεί σε δυνητικά μοιραία αναπνευστική ανεπάρκεια. Νευρολογικά συμπτώματα, επίσης, υπάρχουν, όπως, επιληπτικές κρίσεις, σύγχυση και παραλήρημα. Τα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν ψευδαισθήσεις. Η ανάκτηση μπορεί να ξεκινήσει μέσα σε έξι έως οκτώ ημέρες και ξεκινά με την ανάκαμψη του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και της αλωπεκίας, καθώς, οι λειτουργίες των οργάνων επιστρέφουν στο φυσιολογικό.

    Η μακροχρόνια έκθεση σε κολχικίνη μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα, ιδιαίτερα του μυελού των οστών, των νεφρών και των νεύρων. Οι επιδράσεις της μακροχρόνιας τοξικότητας στην κολχικίνη περιλαμβάνουν την ακοκκιοκυτταραιμία, τη θρομβοκυτταροπενία, τον χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, την απλαστική αναιμία, την αλωπεκία, το εξάνθημα, την πορφύρα, τη φυσαλιδώδη δερματίτιδα, τη νεφρική βλάβη, την περιφερική νευροπάθεια και τη μυοπάθεια.

    Δεν υπάρχει γνωστό ειδικό αντίδοτο για την κολχικίνη, αλλά σε περίπτωση υπερδοσολογίας χρησιμοποιείται υποστηρικτική φροντίδα. Στην άμεση περίοδο μετά από υπερδοσολογία, γίνεται παρακολούθηση για γαστρεντερικά συμπτώματα, καρδιακές αρρυθμίες και αναπνευστική καταστολή. Μπορεί να απαιτηθεί γαστρεντερική απολύμανση με ενεργό άνθρακα ή πλύση στομάχου.

    kolcikin 3

    Μηχανισμός τοξικότητας της κολχικίνης

    Σε υπερβολική δόση, η κολχικίνη γίνεται τοξική ως επέκταση του κυτταρικού μηχανισμού δράσης της μέσω σύνδεσης με την τουμπουλίνη. Τα κύτταρα που επηρεάζονται έτσι υποβάλλονται σε μειωμένη συσχέτιση πρωτεϊνών με μειωμένη ενδοκυττάρωση, εξωκυττάρωση, κυτταρική κινητικότητα και διακόπτεται η λειτουργία και των καρδιακών κυττάρων, με αποκορύφωμα την πολυοργανική ανεπάρκεια.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις τοξικότητας στην κολχικίνη εμφανίζονται σε ενήλικες. Πολλά από αυτά τα ανεπιθύμητα συμβάντα προκύπτουν από τη χρήση ενδοφλέβιας κολχικίνης.

    Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

    Η κολχικίνη αλληλεπιδρά με τον μεταφορέα της Ρ-γλυκοπρωτεΐνης και το ένζυμο CYP3A4 που εμπλέκεται στο μεταβολισμό φαρμάκων και τοξινών. Οι θανατηφόρες αλληλεπιδράσεις φαρμάκων εμφανίζονται όταν χορηγείται κολχικίνη με άλλα φάρμακα που αναστέλλουν την Ρ-γλυκοπρωτεΐνη και το CYP3A4, όπως η ερυθρομυκίνη ή η κλαριθρομυκίνη!!!. 

    Τα άτομα που λαμβάνουν αντιβιοτικά, όπως οι μακρολίδες, η κετοκοναζόλη ή η κυκλοσπορίνη ή εκείνα που πάσχουν από ηπατική ή νεφρική νόσο δεν πρέπει να λαμβάνουν κολχικίνη, καθώς αυτά τα φάρμακα και οι παθήσεις παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό της κολχικίνης και αυξάνουν τα επίπεδα του αίματος, αυξάνοντας και την τοξικότητά της. Τα συμπτώματα της τοξικότητας περιλαμβάνουν γαστρεντερικές διαταραχές, πυρετό, μυϊκό πόνο, χαμηλά επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων και ανεπάρκεια οργάνων.

    Τα άτομα με HIV / AIDS που λαμβάνουν atazanavir, darunavir, fosamprenavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, ritonavir ή saquinavir εμφανίζουν τοξικότητα στην κολχικίνη.

    Ο χυμός γκρέιπφρουτ και οι στατίνες μπορούν, επίσης, να αυξήσουν τις συγκεντρώσεις κολχικίνης.

    Μηχανισμός δράσης τη; κολχικίνη;

    Σε περίπτωση ουρικής αρθρίτιδας, η φλεγμονή των αρθρώσεων οφείλεται στην κατακρήμνιση του ουρικού οξέος που κυκλοφορεί, υπερβαίνοντας τη διαλυτότητά του στο αίμα και εναποθέτοντάς το ως κρυστάλλους του ουρικού μονονάτριου εντός και γύρω από το αρθρικό υγρό και τους μαλακούς ιστούς των αρθρώσεων. Αυτές οι κρυσταλλικές αποθέσεις προκαλούν φλεγμονώδη αρθρίτιδα, η οποία αρχίζει και υποστηρίζεται από μηχανισμούς που εμπλέκουν διάφορους προφλεγμονώδεις μεσολαβητές, όπως τις κυτοκίνες.

    Η κολχικίνη συσσωρεύεται στα λευκά αιμοσφαίρια και τα επηρεάζει με διάφορους τρόπους: μείωση της κινητικότητας, ειδική χημειοταξία και πρόσφυση.

    kolcikin 4

    Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί με τους οποίους η κολχικίνη μπορεί να παρεμβαίνει στην φλεγμονή της ουρικής αρθρίτιδας:

    αναστέλλει τον πολυμερισμό των μικροσωληνίσκων με δέσμευση στη συστατική τους πρωτεΐνη, την τουμπουλίνη 
    καθώς, η διαθεσιμότητα της τουμπουλίνης είναι απαραίτητη για τη μίτωση, η κολχικίνη μπορεί να αναστείλει τη μίτωση 
    αναστέλλει την ενεργοποίηση και τη μετανάστευση ουδετεροφίλων σε θέσεις φλεγμονής
    παρεμποδίζει το σύμπλεγμα φλεγμονώδους που απαντάται στα ουδετερόφιλα και τα μονοκύτταρα που μεσολαβούν στην ενεργοποίηση της ιντερλευκίνης-1β, ένα συστατικό της φλεγμονής 
    αναστέλλει την παραγωγή ανιόντων υπεροξειδίου σε απόκριση κρυστάλλων ουρικού οξέος 
    διακόπτει την αποκοκκίωση των ιστιοκυττάρων και των λυσοσωμάτων
    αναστέλλει την απελευθέρωση γλυκοπρωτεϊνών που προάγουν χημειοταξία από αρθρικά κύτταρα και ουδετερόφιλα 

    Γενικά, η κολχικίνη φαίνεται να αναστέλλει πολλαπλούς προφλεγμονώδεις μηχανισμούς, ενώ παράλληλα αυξάνει τα επίπεδα των αντιφλεγμονωδών μεσολαβητών. Εκτός από την αναστολή της μίτωσης, η κολχικίνη αναστέλλει την κινητικότητα και τη δραστηριότητα των ουδετερόφιλων, οδηγώντας σε καθαρή αντιφλεγμονώδη δράση, η οποία έχει αποτελεσματικότητα για την αναστολή ή την πρόληψη της φλεγμονής της ουρικής αρθρίτιδας.

    kolcikin 9

    Η φυτική πηγή της κολχικίνης, ο κρόκος του φθινοπώρου (Colchicum autumnale), περιγράφηκε για τη θεραπεία των ρευματισμών και του οιδήματος στον πάπυρο Ebers (περίπου 1500 π.Χ.), έναν αιγυπτιακό ιατρικό πάπυρο. Είναι ένα τοξικό αλκαλοειδές και δευτερογενής μεταβολίτης. Το εκχύλισμα Colchicum περιγράφηκε για πρώτη φορά ως θεραπεία για την ουρική αρθρίτιδα από τον Διοσκουρίδη, τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η χρήση των βολβών του Colchicum για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας πιθανότατα χρονολογείται γύρω στο 550 μ.Χ. Οι βολβοί του Colchicum χρησιμοποιήθηκαν από τον Πέρσο γιατρό Αβικέννα και συστήθηκαν από τον Ambroise Paré τον 16ο αιώνα. Το 1763, το Colchicum καταγράφηκε ως φάρμακο για το οίδημα, μεταξύ άλλων ασθενειών. Τα φυτό Colchicum μεταφέρθηκε στη Βόρεια Αμερική από τον Benjamin Franklin, ο οποίος είχε ο ίδιος ουρική αρθρίτιδα.

    Η Colchicine στη χημική μορφή παρασκευάστηκε το 1833. Τα αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα για την ουρική αρθρίτιδα συνδέονται με την ικανότητά της να δεσμεύεται με την τουμπουλίνη.

    Στις 29 Ιουλίου 2009, η κολχικίνη πήρε έγκριση του FDA στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτόνομο φάρμακο για τη θεραπεία των οξέων φλεγμονών της ουρικής αρθρίτιδας και του οικογενειακού μεσογειακού πυρετού. Δύο δόσεις (1,2 mg και 0,6 mg) ανά ώρα ήταν εξίσου αποτελεσματικές με τις υψηλότερες δόσεις για την καταπολέμηση της οξείας φλεγμονής της ουρικής αρθρίτιδας.

    Τα δικαιώματα της Colchicine λήγουν στις 10 Φεβρουαρίου 2029....  (URL Pharma)

    Η κολχικίνη, συνήθως, συνταγογραφείται για την άμβλυνση ή την πρόληψη της εμφάνισης της ουρικής αρθρίτιδας ή των συνεχιζόμενων συμπτωμάτων της και για τον πόνο σε χαμηλή δόση 0,6 έως 1,2 mg την ημέρα ή υψηλή δόση μέχρι 4,8 mg τις πρώτες 6 ώρες μετά από ένα επεισόδιο ουρικής αρθρίτιδας. Με δόση από το στόμα 0,6 mg, τα μέγιστα επίπεδα στο αίμα εμφανίζονται σε 1-2 ώρες. Για την αντιμετώπιση της ουρικής αρθρίτιδας, οι αρχικές επιδράσεις της κολχικίνης εμφανίζονται σε 12 έως 24 ώρες, με μια κορυφή μέσα σε 48 έως 72 ώρες. Έχει ένα στενό θεραπευτικό παράθυρο, που απαιτεί παρακολούθηση  για πιθανή τοξικότητα.

    Η κολχικίνη δεν είναι ένα γενικό φάρμακο ανακούφισης του πόνου και δεν χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του πόνου σε άλλες διαταραχές. 

    Η βιοσύνθεση της κολχικίνης περιλαμβάνει τα αμινοξέα φαινυλαλανίνη και τυροσίνη ως πρόδρομες ουσίες.

    Η χορήγηση ραδιενεργού φαινυλαλανίνης-2-14C στο Colchicum byzantinum, ένα άλλο φυτό της οικογένειας Colchicaceae, είχε ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωσή του στην κολχικίνη.

    Ωστόσο, ο δακτύλιος τροκολόνης της κολχικίνης προκύπτει από την επέκταση του δακτυλίου τυροσίνης.

    Τα πειράματα ραδιενεργού σίτισης του C. autumnale αποκάλυψαν ότι η κολχικίνη μπορεί να συντεθεί βιοσυνθετικά από (S) -αυτουμναλίνη. Αυτή η βιοσυνθετική οδός συμβαίνει, κυρίως, μέσω αντίδρασης φαινολικής σύζευξης που περιλαμβάνει την ενδιάμεση ισοανδροκυβίνη. Το προκύπτον μόριο υποβάλλεται σε Ο-μεθυλίωση κατευθυνόμενη από δ-αδενοσυλμεθειονίνη. Δύο στάδια οξείδωσης που ακολουθούνται από την διάσπαση του δακτυλίου κυκλοπροπανίου οδηγούν στο σχηματισμό του τροπολονικού δακτυλίου που περιέχεται από Ν-φορμυλοδεεμολίνη. Η Ν-φορμυλοδεεμολίνη υδρολύεται έπειτα για να παράγει το μόριο ντεμεκολκίνη, το οποίο, επίσης, διέρχεται από μία οξειδωτική απομεθυλίωση που παράγει δεακετυλοκολχικίνη. Το μόριο της κολχικίνης εμφανίζεται τελικά μετά την προσθήκη του ακετυλο-συνενζύμου Α στη δεακετυλοκολχικίνη.

    kolcikin 8

    Η κολχικίνη μπορεί να ληφθεί από το Colchicum autumnale (κρόκος του φθινοπώρου) ή το φυτό Gloriosa superba (κρίνος δόξας). Οι συγκεντρώσεις κολχικίνης στο C. autumnale είναι υψηλότερες το καλοκαίρι και κυμαίνονται από 0,1% στο λουλούδι έως 0,8% στον βολβό και τους σπόρους. 

    kolcikin 7

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται ευρέως στην αναπαραγωγή φυτών προκαλώντας πολυπολίωση σε φυτικά κύτταρα για να παραχθούν νέες ή βελτιωμένες ποικιλίες και στελέχη. Δεδομένου ότι ο διαχωρισμός χρωμοσωμάτων οδηγείται από μικροσωληνίσκους, η κολχικίνη χρησιμοποιείται σε φυτικά κύτταρα κατά τη διάρκεια της κυτταρικής διαίρεσης παρεμποδίζοντας τον διαχωρισμό χρωμοσωμάτων κατά τη διάρκεια της μείωσης. Το ήμισυ των γαμετών που προκύπτουν, επομένως, δεν περιέχουν χρωμοσώματα, ενώ το άλλο μισό περιέχει διπλάσιο από τον συνηθισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων (δηλ. διπλοειδές αντί απλοειδές, όπως, συνήθως, είναι οι γαμέτες) και οδηγεί σε έμβρυα με διπλάσιο από τον συνηθισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων (δηλ. τετραπλοειδές αντί διπλοειδές). Ενώ αυτό θα ήταν θανατηφόρο για τα περισσότερα ανώτερα ζωικά κύτταρα, στα φυτικά κύτταρα, συχνά, οδηγεί σε μεγαλύτερα, σκληρότερα, ταχύτερα αναπτυσσόμενα και γενικά πιο επιθυμητά, εμπορικά, φυτά από τους κανονικά διπλοειδείς γονείς. Για το λόγο αυτό, αυτός ο τύπος γενετικού χειρισμού χρησιμοποιείται συχνά στις εγκαταστάσεις αναπαραγωγής.

    Όταν ένα τέτοιο τετραπλοειδές φυτό διασταυρώνεται με ένα διπλοειδές φυτό, οι τριπλοειδείς απογόνοι είναι, συνήθως, στείροι (δεν μπορούν να παράγουν γόνιμους σπόρους ή σπόρια), αν και πολλά τριπλοειδή μπορούν να πολλαπλασιαστούν με φυτικό τρόπο. Οι καλλιεργητές ετήσιων τριπλοειδών φυτών που δεν πολλαπλασιάζονται εύκολα, δεν μπορούν να παράγουν μια δεύτερη γενιά καλλιέργειας από τους σπόρους (εάν υπάρχουν) της τριπλοειδούς καλλιέργειας και πρέπει να αγοράζονται τριπλοειδείς σπόροι από έναν προμηθευτή κάθε χρόνο. Πολλά αποστειρωμένα τριπλοειδή φυτά, συμπεριλαμβανομένων μερικών δέντρων και θάμνων, δημιουργούνται ολοένα και περισσότερο στην κηπουρική. Σε ορισμένα είδη, το τριπλοειδές που προκαλείται από την κολχικίνη χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει φρούτα χωρίς σπόρους, όπως καρπούζια χωρίς σπόρους (Citrullus lanatus). Επειδή, τα περισσότερα τριπλοειδή δεν παράγουν τα ίδια γύρη, τέτοια φυτά, συνήθως, απαιτούν διασταυρωμένη επικονίαση με ένα διπλοειδές γονέα για να προκαλέσουν παραγωγή φρούτων.

    Η ικανότητα της κολχικίνης να προκαλεί πολυπολιδία μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για να καταστήσει γόνιμα κάποια υβρίδια, παραδείγματος χάριν στην αναπαραγωγή του τριτικάλ (Χ Triticosecale) από σιτάρι (Triticum spp.) και σίκαλη (Secale cereale). Το σιτάρι είναι τυπικά τετραπλοειδές και η σίκαλη διπλοειδής, με το τριπλοειδές τους υβρίδιο να είναι στείρο. Η επεξεργασία του τριπλοειδικού τριτικάλ με την κολχικίνη δίνει γόνιμο εξαπλόειδο τριτικάλ. Όταν χρησιμοποιείται για να επάγει πολυπολίδια σε φυτά, η κρέμα κολχικίνης εφαρμόζεται, συνήθως, σε ένα σημείο ανάπτυξης του φυτού, όπως μια κορυφαία άκρη ή σε βλαστό. Επίσης, οι σπόροι μπορούν να μουλιάσουν σε διάλυμα colchicine πριν από τη φύτευση.

    kolcikin 5

    Η κολχικίνη για τον COVID-19

    Το Φεβρουάριο του 2020 κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κοροναϊού 2019-20, Έλληνες ιατρικοί ερευνητές δήλωσαν ότι η κολχικίνη φαίνεται ότι έχει "αρκετά ικανοποιητικές ανασταλτικές επιδράσεις" στον ιό SARS-CoV-2. 

    Η κολχικίνη έχει πολλές παρενέργειες.

    Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, χωρίς, ιατρική καθοδήγηση.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    chloro 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολχικό

    Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας με φυσικά μέσα

    Κολχικίνη

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Ανεμώνα η ηπατική

    Ουρικό οξύ αίματος

    Ουρική αρθρίτιδα

    Αν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ

    Αρχές χημειοθεραπείας του καρκίνου

    Η Ρ-γλυκοπρωτεΐνη υπεύθυνη για την αντίσταση του καρκίνου στη θεραπεία

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Η μυοσίτιδα

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Χρήσιμες πληροφορίες για την νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Σύνδρομο Sweet

    Η λίστα των φαρμάκων που αλληλεπιδρούν με το γκρέιπφρουτ

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Η μυοσίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Η Ρ-γλυκοπρωτεΐνη υπεύθυνη για την αντίσταση του καρκίνου στη θεραπεία

    Σύνδρομο Sweet

    Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

    Androcymbium rechingeri

    Ουρική αρθρίτιδα

    Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση

    Χλωροκίνη

    www.emedi.gr

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Λέμφωμα Burkitt Μυελοσκλήρυνση »