Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015 08:06

Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(10 ψήφοι)

Πότε πρέπει να κάνετε έλεγχο για θρομβοφιλία

Η θρομβοφιλία ή υπερπηκτικότητα ή προθρομβωτική κατάσταση αποτελεί ανωμαλία στην πήξη του αίματος, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο θρόμβωσης που είναι η δημιουργία θρόμβου μέσα σε ένα αγγείο. 

Τέτοιου είδους ανωμαλίες πιστοποιούνται στο 50% των ατόμων που εμφανίζουν θρομβωτικό επεισόδιο (π.χ. θρόμβωση στις εν τω βάθει φλέβες του κάτω άκρου) το οποίο δεν προκλήθηκε από άλλο αίτιο.

Ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού έχει ανιχνεύσιμες ανωμαλίες, οι περισσότερες από τις οποίες, όμως οδηγούν σε θρόμβωση μόνο υπό την παρουσία κάποιου επιπρόσθετου παράγοντα κινδύνου.

Οι μεγάλες, τύπου 1 θρομβοφιλίες είναι σπάνιες. Η ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης παρατηρείται στο 0,2% του γενικού πληθυσμού και στο 0,5 έως 7,5% των ατόμων με φλεβική θρόμβωση. Η ανεπάρκεια της πρωτεΐνης C, επίσης, παρατηρείται σε 0,2% του πληθυσμού, και μπορεί να βρεθεί σε 2,5-6% των ατόμων με θρόμβωση. Η ανεπάρκεια πρωτεΐνης S παρατηρείται σε 1,3 έως 5% των ατόμων με θρόμβωση.

Η τύπου 2 θρομβοφιλία είναι πολύ πιο συχνή. Ο παράγοντας Leiden παρατηρείται στο 5% του πληθυσμού της Βόρειας Ευρώπης. Σε άτομα με θρόμβωση, το 10% έχουν παράγοντα V Leiden. Σε όσους παραπέμπονται για εξετάσεις θρομβοφιλίας το 30-50% έχουν την βλάβη. Η μετάλλαξη της προθρομβίνης εμφανίζεται σε ποσοστά 1-4% στο γενικό πληθυσμό, 5-10% των ατόμων με θρόμβωση, και το 15% των ατόμων που κάνουν έλεγχο θρομβοφιλίας.  Τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα ανιχνεύονται στο 24% εκείνων που κάνουν εξετάσεις θρομβοφιλίας. 

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία για τις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά τα υποτροπιάζοντα επεισόδια θρόμβωσης αποτελούν ένδειξη για μακροπρόθεσμη προληπτική αντιπηκτική αγωγή.


Συμπτώματα θρομβοφιλίας

Η θρομβοφιλία, ICD-10 D68.5-D68.6 σχετίζεται με παθήσεις, όπως η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (DVT) και η πνευμονική εμβολή (ΡΕ). Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση συμβαίνει συνήθως στα πόδια, και χαρακτηρίζεται από πόνο, πρήξιμο και ερυθρότητα του άκρου. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνιο οίδημα και αίσθημα βάρους λόγω βλάβης στις βαλβίδες στις φλέβες. Ο θρόμβος μπορεί, επίσης, να αποφράξει τις αρτηρίες των πνευμόνων. Ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση του θρόμβου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ξαφνική εμφάνιση δύσπνοιας, πόνο στο στήθος, αίσθημα παλμών και σοκ και καρδιακή ανακοπή. 

Η φλεβική θρόμβωση μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε  ασυνήθιστα μέρη: Στις φλέβες του εγκεφάλου, του ήπατος (θρόμβωση της πυλαίας φλέβας και ηπατική φλεβική θρόμβωση), στη μεσεντέριο φλέβα, στις φλέβες των νεφρών (νεφρική φλεβική θρόμβωση) και στις βραχιόνιες φλέβες. Η θρομβοφιλία, επίσης, αυξάνει τον κίνδυνο αρτηριακής θρόμβωσης, η οποία είναι η βασική αιτία  καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Η θρομβοφιλία έχει συνδεθεί με το σύνδρομο των καθ 'έξιν αποβολών και, ενδεχομένως, με διάφορες επιπλοκές της εγκυμοσύνης, όπως η ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, η σοβαρή προεκλαμψία και η αποκόλληση του πλακούντα.

Η ανεπάρκεια της πρωτεϊνης C μπορεί να προκαλέσει κεραυνοβόλο πορφύρα, μια σοβαρή διαταραχή της πήξης στο νεογέννητο που οδηγεί σε αιμορραγία στο δέρμα και σε άλλα όργανα.

Οι ανεπάρκειες της πρωτεΐνης C και πρωτεΐνης S έχουν επίσης συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο νέκρωσης δέρματος σε αντιπηκτική αγωγή με βαρφαρίνη ή άλλα φάρμακα.


Αιτίες θρομβοφιλίας

Η θρομβοφιλία μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητη.

Η συγγενής θρομβοφιλία είναι η κληρονομική θρομβοφιλία που αυξάνει την τάση ανάπτυξης θρόμβωσης, ενώ, η επίκτητη θρομβοφιλία αναφέρεται σε συνθήκες που προκύπτουν αργότερα στη ζωή.

-Συγγενής θρομβοφιλία

  • Οι πιο συχνοί τύποι συγγενούς θρομβοφιλίας είναι αυτοί που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της υπερδραστηριότητας των παραγόντων πήξης. Είναι σχετικά ήπιοι, και ως εκ τούτου ταξινομούνται ως τύπου ΙΙ. Οι πιο συνηθισμένοι είναι ο παράγοντας V Leiden (μια μετάλλαξη στο γονίδιο F5 στη θέση 1691) και της προθρομβίνης G20210A, μια μετάλλαξη στη προθρομβίνη (στη θέση 20210 στη μη μεταφραζόμενη περιοχή 3 του γονιδίου). 
  • Οι σπάνιες μορφές συγγενούς θρομβοφιλίας, συνήθως, προκαλούνται από μια ανεπάρκεια των φυσικών αντιπηκτικών. Αυτοί οι τύποι ταξινομούνται ως "τύπου Ι" και προκαλούν πιο σοβαρή θρόμβωση.  Οι κυριότεροι είναι η ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης ΙΙΙ, η ανεπάρκεια πρωτεΐνης C και η ανεπάρκεια πρωτεΐνης S. Οι ηπιότερες μορφές σπάνιας συγγενούς θρομβοφιλίας είναι η μετάλλαξη του παράγοντα XIII  και η οικογενειακή δυσινωδογοναιμία με ανώμαλο ινωδογόνο. Δεν είναι σαφές εάν οι συγγενείς διαταραχές της ινωδόλυσης (το σύστημα που καταστρέφει τους θρόμβους) συμβάλλουν σε σημαντικό βαθμό στον κίνδυνο θρόμβωσης.  Η συγγενής ανεπάρκεια του πλασμινογόνου, για παράδειγμα, κυρίως, προκαλεί συμπτώματα από τα μάτια και μερικές φορές προβλήματα σε άλλα όργανα, αλλά η σύνδεση με τη θρόμβωση δεν είναι ξεκάθαρη.
  • Η ομάδα αίματος καθορίζει τον ποσοστό κινδύνου για θρόμβωση σε μεγάλο βαθμό. Τα άτομα τα οποία που δεν έχουν ομάδα αίματος 0 έχουν διπλάσιο με τετραπλάσιο σχετικό κίνδυνο, ενώ αυτοί που εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα 2 πρωτεϊνών του αίματος, του παράγοντα Von Willebrand και του παράγοντα VIII, λόγω αυξημένης κάθαρσης, έχουν προστασία απέναντι στη θρόμβωση.

-Επίκτητη θρομβοφιλία

  • Εδώ ταξινομείται το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο που προκαλείται από αντισώματα έναντι των συστατικών της κυτταρικής μεμβράνης, ιδίως στο αντιπηκτικό λύκου (παρατηρείται στο συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, αλλά συχνά ανιχνεύεται και σε άτομα, χωρίς τη νόσο), στα αντικαρδιολιπινικά αντισώματα και στα αντισώματα έναντι της β2-γλυκοπρωτεΐνης 1 και θεωρείται αυτοάνοση νόσος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο μπορεί να προκαλέσει αρτηριακές, καθώς και φλεβικές θρομβώσεις. Επίσης, συνδέεται  με αποβολές και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από άλλα συμπτώματα, όπως δικτυωτή πελίωση του δέρματος και ημικρανίες.
  • Η θρομβοκυτταροπενία από ηπαρίνη (ΗΙΤ) οφείλεται σε μία ανοσολογική αντίδραση κατά του αντιπηκτικού ηπαρίνης ή των παραγώγων της. Συνδέεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων, αλλά και με κίνδυνο φλεβικής και αρτηριακής θρόμβωσης.
  • Η παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία είναι μια σπάνια κατάσταση που προκύπτει από επίκτητες αλλοιώσεις στο γονίδιο PIGA που παίζει ρόλο στην προστασία των κυττάρων του αίματος από το σύστημα συμπληρώματος. Η παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία αυξάνει τον κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης, αλλά συνδέεται, επίσης, με αιμολυτική αναιμία (αναιμία που προκύπτει από την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων). 
  • Αιματολογικές καταστάσεις που συνδέονται με  αργή ροή του αίματος μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για θρόμβωση. Για παράδειγμα, η δρεπανοκυτταρική αναιμία (που προκαλείται από μεταλλάξεις της αιμοσφαιρίνης) θεωρείται μια ήπια προθρομβωτική κατάσταση που προκαλείται από διαταραχή της ροής του αίματος. Οι μυελουπερπλασιαστικές διαταραχές, στις οποίες ο μυελός των οστών παράγει πάρα πολλά κύτταρα του αίματος, προδιαθέτουν για θρόμβωση, ιδιαίτερα σε αληθή πολυκυτταραιμία (περίσσεια ερυθρών αιμοσφαιρίων) και κακοήθη θρομβοκυττάρωση (περίσσεια αιμοπεταλίων).
  • Ο καρκίνος, ιδιαίτερα όταν είναι μεταστατικός και εξαπλώνεται σε άλλα μέρη του σώματος και είναι ένας παράγοντας κινδύνου για θρόμβωση. Η ενεργοποίηση του συστήματος πήξης από τα καρκινικά κύτταρα ή η έκκριση προπηκτικών ουσιών είναι οι αιτίες. Επιπλέον, οι διάφορες θεραπείες για τον καρκίνο (όπως η χρήση κεντρικών φλεβικών καθετήρων για χημειοθεραπεία) μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβωσης, περαιτέρω. 
  • Το νεφρωσικό σύνδρομο που είναι η κατάσταση κατά την οποία πρωτεΐνη από την κυκλοφορία του αίματος απελευθερώνεται στα ούρα λόγω νεφρικών παθήσεων, μπορεί να προδιαθέτει σε θρόμβωση ιδίως, σε  επίπεδα στο αίμα  αλβουμίνης κάτω από 25 g / l και εάν το σύνδρομο προκαλείται από  μεμβρανώδη νεφροπάθεια.  
  • Η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα και νόσος του Crohn) προδιαθέτουν σε θρόμβωση, ιδιαίτερα όταν η ασθένεια είναι ενεργή. 
  • Η εγκυμοσύνη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης. Αυτό πιθανώς προκύπτει από μια φυσιολογική υπερπηκτικότητα κατά την εγκυμοσύνη που προστατεύει από αιμορραγία μετά τον τοκετό. 
  • Τα οιστρογόνα, όταν χρησιμοποιούνται σε αντισυλληπτικά χάπια από το στόμα και σε  θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στην εγκυμοσύνη, έχουν συσχετιστεί με διπλάσιο έως εξαπλάσιο κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης. Ο κίνδυνος εξαρτάται από τον τύπο των ορμονών που χρησιμοποιούνται, από τη δόση των οιστρογόνων και την παρουσία άλλων παραγόντων κινδύνου θρομβοφιλίας. Διάφοροι μηχανισμοί, όπως η ανεπάρκεια της πρωτεΐνης S και το πολυπεπτίδιο αναστολέας του ιστικού παράγοντα (TFPI) είναι υπεύθυνοι.
  • Η παχυσαρκία είναι παράγοντας κινδύνου για φλεβική θρόμβωση. Υπερδιπλασιάζει τον κίνδυνο σε πολυάριθμες μελέτες, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με την χρήση αντισυλληπτικών από του στόματος ή μετά από μια χειρουργική επέμβαση. Διάφορες ανωμαλίες πήξης έχουν περιγραφεί στην παχυσαρκία. Ο αναστολέας ενεργοποίησης του πλασμινογόνου-1, είναι ένας αναστολέας της ινωδόλυσης και είναι παρών σε υψηλότερα επίπεδα σε ανθρώπους με  παχυσαρκία. Τα παχύσαρκα άτομα έχουν, επίσης, μεγαλύτερο αριθμό  κυκλοφορούντων μικροκυστιδίων (θραύσματα  κατεστραμμένων κυττάρων) που φέρουν τον ιστικό παράγοντα. Η συσσωμάτωση των αιμοπεταλίων μπορεί να αυξηθεί, και υπάρχουν υψηλότερα επίπεδα  πρωτεϊνών πήξης, όπως ο παράγοντας νοη Willebrand, το ινωδογόνο, ο παράγοντας VII και ο παράγοντας VIII. Η παχυσαρκία αυξάνει, επίσης, τον κίνδυνο υποτροπής μετά από ένα πρώτο επεισόδιο θρόμβωσης. 

-Συγγενείς και επίκτητες μορφές θρομβοφιλίας

Είναι: Αυξημένα επίπεδα του παράγοντα VIII, του παράγοντα IX, του παράγοντα XI, του ινωδογόνου και του αναστολέα της ινωδόλυσης μέσω ενεργοποίησης της θρομβίνης, αλλά και μειωμένα επίπεδα του αναστολέα του ιστικού παράγοντα. Η αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεϊνη C που δεν οφείλεται σε μεταλλάξεις του παράγοντα V προκαλείται προφανώς από άλλους παράγοντες και εγκυμονεί κίνδυνο θρόμβωσης.

Υπάρχει μια σχέση μεταξύ των επιπέδων της ομοκυστεΐνης στο αίμα και της θρόμβωσης. Τα επίπεδα ομοκυστεΐνης προσδιορίζονται με μεταλλάξεις στα γονίδια MTHFR και CBS, αλλά επίσης και από τα επίπεδα του φυλλικού οξέος, της βιταμίνη Β6 και της βιταμίνη Β12, οι οποίες εξαρτώνται από τη διατροφή.


Μηχανισμός θρομβοφιλίας

Το σύστημα πήξης, που συχνά περιγράφεται ως «καταρράκτης πήξης», αποτελείται από μια ομάδα πρωτεϊνών που αλληλεπιδρούν για το σχηματισμό του ινώδους πλούσιου σε θρόμβο.

Η θρόμβωση είναι μια πολυπαραγοντική διαδικασία. Οι παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση μπορούν να περιλαμβάνουν οποιοδήποτε συνδυασμό ανωμαλιών στο τοίχωμα των αιμοφόρων αγγείων, ανωμαλιών της ροής του αίματος (όπως στην ακινητοποίηση), και ανωμαλιών στην συνοχή του αίματος. Η θρομβοφιλία προκαλείται από ανωμαλίες στην συνοχή του αίματος, η οποία καθορίζεται από τα επίπεδα των παραγόντων πήξης και άλλες πρωτεΐνες του αίματος που κυκλοφορούν και που συμμετέχουν στο "καταρράκτη πήξης».

Η φυσιολογική πήξη εκκινείται με την απελευθέρωση του ιστικού παράγοντα από τον κατεστραμμένο ιστό. Ο ιστικός παράγοντας συνδέεται με τον κυκλοφορούντα παράγοντα VIIa. Ο συνδυασμός ενεργοποιεί τον παράγοντα Χ σε παράγοντα Χα και τον παράγοντα IX σε παράγοντα IXa. Ο παράγοντας Xa (παρουσία του παράγοντα V) ενεργοποιεί την προθρομβίνη σε θρομβίνη. Η θρομβίνη είναι ένα κεντρικό ένζυμο στη διαδικασία της πήξης: Δημιουργεί το ινώδες από το ινωδογόνο, και ενεργοποιεί έναν αριθμό από άλλα ένζυμα και συμπαράγοντες (παράγοντας XIII, παράγοντας XI, παράγοντας V και  παράγοντας VIII, TAFI) που ενισχύουν το θρόμβο ινικής. Η διαδικασία αναστέλλεται από τον TFPI (που αδρανοποιεί το πρώτο βήμα που καταλύεται από τον παράγοντα VIIa / ιστικό παράγοντα ), την αντιθρομβίνη (που αδρανοποιεί τη  θρομβίνη, τον παράγοντα IXa, Xa και ΧΙα), την πρωτεΐνη C (η οποία αναστέλλει τους παράγοντες Va και VIIIa παρουσία πρωτεΐνης S) και την πρωτεΐνη Ζ (η οποία αναστέλλει τον παράγοντα Χα).

Σε θρομβοφιλία, η ισορροπία μεταξύ πηκτικότητας και αντιπηκτικών έχει διαταραχθεί. Η σοβαρότητα της ανισορροπίας καθορίζει την πιθανότητα ότι κάποιος θα αναπτύξει θρόμβωση. Ακόμη και η μείωση της αντιθρομβίνης σε 70-80% των φυσιολογικών επιπέδων, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο θρόμβωσης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την αιμοφιλία, η οποία προκύπτει μόνο εάν τα επίπεδα των παραγόντων πήξης είναι αισθητά μειωμένα. 

Εκτός από τις επιδράσεις στην θρόμβωση, οι καταστάσεις υπερπηκτικότητας μπορεί να επιταχύνουν την ανάπτυξη της αθηροσκλήρωσης, της αρτηριακής νόσου που κρύβεται πίσω από το έμφραγμα του μυοκαρδίου και άλλες  καρδιαγγειακές νόσους.


Διάγνωση θρομβοφιλίας

  • Γενική αίματος και αιμοπετάλια
  • Ομοκυστεϊνη, βιταμίνη Β12 και φυλλικό οξύ
  • Αντιθρομβίνη ΙΙΙ (συγκέντρωση στο αίμα)
  • Πωτεϊνη C
  • Αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεϊνη C
  • Πρωτεϊνη S
  • ANA
  • Αντικαρδιολιπινικά αντισώματα (IgG, IgM)
  • Αντισώματα έναντι έναντι της γλυκοπρωτεϊνης β2GP-I (IgA, IgG, IgM)
  • Αντιπηκτικό λύκου
  • Μεταλλάξεις γονιδίου ομοκυστεϊνης (MTHFR C677T, A1298C)
  • Μεταλλάξεις GPIa και GPIIIa
  • Πολυμορφισμοί του PAI-1 {4G/5G, G/A(-844bp)}
  • Πήξη: aPTT, PT-INR, ινωδογόνο, V. Willebrand, D-Dimers
  • Λειτουργική μελέτη αιμοπεταλίων (επί αντοχής στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα)
  • PTA-1 (συγκέντρωση στο πλάσμα)
  • Συγκέντρωση παραγόντων πήξης (ΙΙ, VΙΙΙ, ΙΧ, Χ, ΧΙΙ)
  • Αντιηπαρινικά αντισώματa για HIT
  • Υποδοχείς CD55, CD59 για NPH
  • PAI-2 (επί κύησης)
  • Μεταλλάξεις παράγοντα V (Leiden G169a, R2H1299A)
  • Μεταλλάξεις προθρομβίνης (G20210A)
  • Μετάλλαξη παράγοντα XII (V34L)
  • Μετάλλαξη ινωδογόνου (-455 G>A)
  • Μετάλλαξη JAK2 και BCR-ABL (μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα ή το JAK2 και σε πρώιμο, χωρίς εμφανείς άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως έμφραγμα του μυοκαρδίου)
  • Πολυμορφισμός στο CYPC19, CYP3A4 (αντοχή στην κλοπιδογρέλη)
  • Μεταλλάξεις CYP2C9 και πολυμορφισμός VKORC1 (αυξημένη ευαισθησία στα κουμαρινικά, κίνδυνος αιμορραγίας)
  • Πολυμορφισμοί του υποδοχέα στα ενδοθήλια της πρωτεϊνης C EPCR (A4600G A3, G4678C A1)

Screening για θρομβοβιλία

  • Επαναλαμβανόμενες θρομβοεμβολές ή θρόμβωση σε ασυνήθεις θέσεις (π.χ. ηπατική φλέβα στο σύνδρομο Budd-Chiari), είναι ένδειξη για τον προσυμπτωματικό έλεγχο.
  • Επίσης, ένδειξη για προσυμπτωματικό έλεγχο είναι το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης.  
  • Ο συνδυασμός της θρομβοφιλίας με άλλους παράγοντες κινδύνου είναι ένδειξη για προληπτική θεραπεία. Για παράδειγμα, αν η θρόμβωση οφείλεται σε ακινητοποίηση μετά από πρόσφατη ορθοπεδική χειρουργική αυτό δεν είναι ένδειξη για έλεγχο θρομβοφιλίας. Σε παρατεταμένη ακινησία, χειρουργική επέμβαση ή τραύμα, ο έλεγχος για θρομβοφιλία δεν είναι κατάλληλος, διότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν θα αλλάξουν την ενδεδειγμένη θεραπεία του ασθενούς. Παρόλα αυτά όταν υπάρχει θρομβοφιλία αυξάνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης. Επίσης, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σε θρόμβωση αμφιβληστροειδικής φλέβας, δεν απαιτείται έλεγχος, επειδή η θρομβοφιλία δεν θεωρείται ως ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου. Παρόλα αυτά όταν υπάρχει θρομβοφιλία αυξάνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης, σε περιπτώσεις όπως το χειρουργείο και η ακινητοποίηση.
  • Σε άλλες σπάνιες συνθήκες που συνδέονται με υπερπηκτικότητα, όπως η εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση και η θρόμβωση της πυλαίας φλέβας, ο έλεγχος για θρομβοφιλία μπορεί να γίνεται εξατομικευμένα, μετά από τη λήψη καλού ιστορικού, εάν η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας λαμβάνεται ως οδηγός.
  • Το σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών είναι ένδειξη για έλεγχο θρομβοφιλίας. Γίνεται έλεγχος για αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα (αντι-καρδιολιπίνης IgG και IgM, καθώς και  αντιπηκτικό λύκου), του παράγοντα V Leiden και για μετάλλαξη της προθρομβίνης, και αντίσταση της ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C και και γενικά γίνεται αξιολόγηση της πήξης μέσω με  θρομβολεστογραφία.
  • Οι γυναίκες που σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν αντισυλληπτικά χάπια δεν επωφελούνται από τον έλεγχο ρουτίνας για θρομβοφιλία, όταν ο απόλυτος κίνδυνος για επεισόδια θρόμβωσης είναι χαμηλή. Εάν η γυναίκα ή ένας συγγενής πρώτου βαθμού έχουν πάθει θρόμβωση, ο κίνδυνος θρόμβωσης αυξάνεται και το Screening σε αυτή την ομάδα ομάδα μπορεί να είναι ευεργετικό, αλλά ακόμη και όταν είναι αρνητικός ο έλεγχος εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για θρόμβωση με τα αντισυλληπτικά.
  • Ο έλεγχος θρομβοφιλίας σε άτομα με αρτηριακή θρόμβωση, γίνεται σε νεαρούς ασθενείς, ιδίως σε κάπνισμα ή χρήση  οιστρογόνων και αντισυλληπτικών) και σε εκείνους με επαναγγείωση, όπως σε στεφανιαία αρτηριακή παράκαμψη με ταχεία απόφραξη του μοσχεύματος.

Θεραπεία θρομβοφιλίας

  • Οι άνθρωποι που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να επαναληφθεί η θρόμβωση λόγω θρομβοφιλίας συχνά συνιστάται να λαμβάνουν βαρφαρίνη για παρατεταμένες χρονικές περιόδους ή ακόμη και επ 'αόριστον.
  • Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη θρομβοφιλία, εκτός αν προκαλείται από μια υποκείμενη ιατρική ασθένεια (όπως νεφρωσικό σύνδρομο), στην οποία είναι αναγκαία η θεραπεία της υποκείμενης νόσου. Σε άτομα με απρόκλητη και / ή υποτροπιάζουσα θρόμβωση, ή εκείνοι με μια μορφή κινδύνου υψηλού κινδύνου θρομβοφιλίας, θα πρέπει να πάρουν αντιπηκτική αγωγή, όπως βαρφαρίνη, σε μακροπρόθεσμη βάση για να μειώσουντον κίνδυνο περαιτέρω. Ο κίνδυνος αυτός θα πρέπει να σταθμίζεται έναντι του κινδύνου σημαντικής αιμορραγίας, γιατί ο αναφερόμενος κίνδυνος σοβαρής αιμορραγίας είναι πάνω από 3% ετησίως και από αυτούς το 11% μπορεί να πεθάνουν από σοβαρή αιμορραγία.
  • Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από ένα επεισόδιο θρόμβωσης καθορίζεται από παράγοντες, όπως τον βαθμό και τη σοβαρότητα της αρχικής θρόμβωσης, αν προκλήθηκε από ακινητοποίηση ή εγκυμοσύνη, τον αριθμό των προηγούμενων θρομβώσεων, το αρσενικό φύλο, την παρουσία  φίλτρου της κοίλης φλέβας, την παρουσία καρκίνου, τα συμπτώματα του μεταθρομβωτικού συνδρόμου, και την παχυσαρκίας. 
  • Εκείνοι με αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο μπορεί να χρειαστούν μακροχρόνια αντιπηκτική αγωγή μετά από ένα επεισόδιο θρόμβωσης. Ο κίνδυνος καθορίζεται από τον υπότυπο του αντισώματος που ανιχνεύεται από τον τίτλο αντισωμάτων (ποσό των αντισωμάτων), από το αν ανιχνεύονται πολλαπλά αντισώματα, και εάν ανιχνεύονται αυτά τα αντισώματα επανειλημμένα.
  • Οι γυναίκες με θρομβοφιλία που σχεδιάζουν εγκυμοσύνη, συνήθως, απαιτούν εναλλακτικές λύσεις αντί για βαρφαρίνη κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες 13 εβδομάδες, γιατί αυτή μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στο έμβρυο. Η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (LMWH, όπως ενοξαπαρίνη) χρησιμοποιείται γενικά ως εναλλακτική λύση. Η βαρφαρίνη και η ηπαρίνη LMWH μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια στον θηλασμό.

Πρόγνωση της θρομβοφιλίας
Σε ασθενείς χωρίς ανιχνεύσιμη θρομβοφιλία, ο  κίνδυνος ανάπτυξης θρόμβωσης από την ηλικία των 60 ετών είναι περίπου 12%. Περίπου το 60% των ανθρώπων που έχουν έλλειψη αντιθρομβίνης θα πάθουν θρόμβωση τουλάχιστον μία φορά μετά την ηλικία των 60, όπως και περίπου το 50% των ατόμων με ανεπάρκεια σε πρωτεΐνη C και περίπου το ένα τρίτο των ατόμων με έλλειψη πρωτεΐνης S. Άτομα με αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεΐνη C (από τον παράγοντα V Leiden), σε αντίθεση, έχουν ένα ελαφρώς αυξημένο απόλυτο κίνδυνο θρόμβωσης, με το 15% να έχει τουλάχιστον ένα θρομβωτικό επεισόδιο μέχρι την ηλικία των εξήντα ετών. Σε γενικές γραμμές, οι άνδρες έχουν περισσότερες πιθανότητες από τις γυναίκες να παρουσιάσουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια φλεβικής θρόμβωσης. 

Άτομα με παράγοντα V Leiden βρίσκονται σε σχετικά χαμηλό κίνδυνο θρόμβωσης, αλλά μπορεί να αναπτυχθεί θρόμβωση με παρουσία ενός επιπλέον παράγοντα κινδύνου, όπως σε ακινητοποίηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με μετάλλαξη της προθρομβίνης (G20210A) δεν αναπτύσσουν ποτέ θρόμβωση. 

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη θρομβοφιλία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα συμπληρώματα διατροφής για τη θρομβοφιλία


 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συννενόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Ο προληπτικός διαγνωστικός έλεγχος 

Ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις για τη θρομβοφιλία

D-dimers

Ανεπάρκεια της προθρομβίνης του αίματος

Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

Πνευμονική εμβολή

Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

Tεστ DNA

Έλεγχος θρομβοφιλίας

Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 7715 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 05:57
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Προσταγλανδίνες Προσταγλανδίνες

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις προσταγλανδίνες

    Οι προσταγλανδίνες είναι μια ομάδα ενεργών λιπιδικών ενώσεων που ονομάζονται εικοσανοειδή με ποικίλες ορμονικές επιδράσεις στα ζώα.

    Οι προσταγλανδίνες απαντώνται σε σχεδόν όλους τους ιστούς σε ανθρώπους και άλλα ζώα. Παράγονται ενζυματικά από το λιπαρό οξύ αραχιδονικό οξύ.

    Κάθε προσταγλανδίνη περιέχει 20 άτομα άνθρακα, συμπεριλαμβανομένου ενός δακτυλίου 5-άνθρακα. Είναι μια υποκατηγορία εικοσανοειδών, της προστανοειδούς κατηγορίας παραγώγων των λιπαρών οξέων.

    Οι δομικές διαφορές μεταξύ των προσταγλανδινών αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικές βιολογικές τους δραστηριότητες.

    Μια δεδομένη προσταγλανδίνη μπορεί να έχει διαφορετικές και αντίθετες επιδράσεις σε διαφορετικούς ιστούς σε ορισμένες περιπτώσεις. Η ικανότητα της ίδιας προσταγλανδίνης να διεγείρει μια αντίδραση σε έναν ιστό και να αναστέλλει την ίδια αντίδραση σε έναν άλλο ιστό προσδιορίζεται από τον τύπο του υποδοχέα στον οποίο δεσμεύεται η προσταγλανδίνη. Δρουν ως αυτοκρινείς ή παρακρινείς παράγοντες με τα κύτταρα-στόχους τους να βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με τη θέση της έκκρισης τους.

    Οι προσταγλανδίνες είναι ορμόνες που παράγονται μέσα στο σώμα και που ελέγχουν πολλές από τις διαδικασίες μεταβολισμού. Όλες οι προσταγλανδίνες παρασκευάζονται από ορισμένα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, τα οποία με τη σειρά τους παράγονται από τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα της διατροφής, από το λινολεϊκό οξύ και από το άλφα λινολεϊκό οξύ. Το κάθε οξύ είναι το εναρκτήριο υλικό για μια ξεχωριστή σειρά προσταγλανδινών.

    Οι προσταγλανδίνες μπορεί να κρατήσουν το αίμα παχύρρευστο, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες θρόμβωσης ή να το κάνουν λεπτόρρευστο, δηλαδή να το αραιώσουν, προλαμβάνοντας έτσι τις θρομβώσεις.

    Η παραγωγή των αραιωτικών προσταγλανδινών διεγείρεται με τη βιταμίνη Ε. Τα PUFA από έλαια σώματος ψαριών, που αποκαλούνται EPA και DHA μπορούν να αραιώσουν το αίμα, περιορίζοντας τη δυνατότητά του να δημιουργήσει θρομβώσεις, επειδή, είναι ουσίες πρόδρομες των αραιωτικών προσταγλανδινών.

    prostaglandines 1

    Οι προσταγλανδίνες διαφέρουν από τις ενδοκρινικές ορμόνες στο ότι δεν παράγονται σε συγκεκριμένη θέση αλλά σε πολλά μέρη του ανθρώπινου σώματος.

    Οι προσταγλανδίνες είναι ισχυρά τοπικά αγγειοδιασταλτικά και αναστέλλουν τη συσσωμάτωση των αιμοπεταλίων. Μέσω του ρόλου τους στη αγγειοδιαστολή, οι προσταγλανδίνες εμπλέκονται, επίσης, στη φλεγμονή. Συντίθενται στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και εξυπηρετούν τη φυσιολογική λειτουργία της πρόληψης του παθολογικού σχηματισμού θρόμβων, καθώς και στη ρύθμιση της συστολής του λείου μυϊκού ιστού. Αντιστρόφως, τα θρομβοεξάνια (που παράγονται από τα κύτταρα των αιμοπεταλίων) είναι αγγειοσυσπαστικά και διευκολύνουν την συσσωμάτωση των αιμοπεταλίων. Το όνομά τους προέρχεται από το ρόλο τους στον σχηματισμό θρόμβων (θρόμβωση).

    Οι συγκεκριμένες προσταγλανδίνες ονομάζονται με ένα γράμμα (το οποίο υποδηλώνει τον τύπο της δομής του δακτυλίου) που ακολουθείται από έναν αριθμό (ο οποίος υποδεικνύει τον αριθμό των διπλών δεσμών στη δομή υδρογονανθράκων).

    Οι προσταγλανδίνες βρίσκονται στους περισσότερους ιστούς και όργανα. Παράγονται από σχεδόν όλα τα πυρηνικά κύτταρα. Αυτοί είναι αυτοκρινείς και παρακρινικοί λιπιδικοί μεσολαβητές που δρουν στα αιμοπετάλια, στο ενδοθήλιο, στην μήτρα και στα μαστοκύτταρα. Συντίθενται στο κύτταρο από το λιπαρό οξύ αραχιδονικό οξύ.

    Το αραχιδονικό οξύ δημιουργείται από τη διακυλγλυκερόλη μέσω της φωσφολιπάσης-Α2, έπειτα, φέρεται είτε στην οδό κυκλοοξυγενάσης είτε στην οδό λιποξυγενάσης. Η οδός κυκλοοξυγενάσης παράγει θρομβοξάνη, προστακυκλίνη και προσταγλανδίνη D, Ε και F. Εναλλακτικά, η οδός ενζύμου λιποξυγενάσης είναι δραστική σε λευκοκύτταρα και σε μακροφάγα και συνθέτει λευκοτριένια.

    Απελευθέρωση προσταγλανδινών από το κύτταρο

    Οι προσταγλανδίνες κινούνται στα κύτταρα μέσω του μεταφορέα προσταγλανδίνης (PGT, SLCO2A1), που μεσολαβεί στην κυτταρική πρόσληψη προσταγλανδίνης. Η αποδέσμευση της προσταγλανδίνης έχει, επίσης, αποδειχθεί ότι προκαλείται από έναν συγκεκριμένο μεταφορέα, δηλαδή την πρωτεΐνη αντοχής πολλαπλών φαρμάκων 4 (MRP4, ABCC4), μέλος της υπεροικογένειας του μεταφορέα δέσμευσης ΑΤΡ. 

    Κυκλοοξυγενάσες

    Οι προσταγλανδίνες παράγονται ακολουθώντας την διαδοχική οξυγόνωση του αραχιδονικού οξέος, του DGLA ή της ΕΡΑ από τις κυκλοοξυγενάσες (COX-1 και COX-2) και τις τερματικές συνθετάσες προσταγλανδίνης. 

    Η COX-1 είναι υπεύθυνη για τα βασικά επίπεδα των προσταγλανδινών.

    Η COX-2 παράγει προσταγλανδίνες μέσω διέγερσης.

    Ωστόσο, ενώ οι COX-1 και COX-2 βρίσκονται αμφότερα στα αιμοφόρα αγγεία, το στομάχι και τα νεφρά, τα επίπεδα προσταγλανδίνης αυξάνονται μέσω της COX-2 στη φλεγμονή και στην ανάπτυξη.

    Η προσταγλανδίνη Ε2 (PGE2) - η πιο άφθονη προσταγλανδίνη, παράγεται από τη δράση συνθετασών προσταγλανδίνης Ε σε προσταγλανδίνη Η2 (προσταγλανδίνη Η2, PGH2). Έχουν ταυτοποιηθεί αρκετές συνθετάσες προσταγλανδίνης Ε. Μέχρι σήμερα, η μικροσωμική συνθετάση της προσταγλανδίνης Ε αναδύεται ως βασικό ένζυμο στο σχηματισμό PGE2.

    Έχουν ταυτοποιηθεί τερματικές συνθετάσες προσταγλανδίνης οι οποίες είναι υπεύθυνες για το σχηματισμό άλλων προσταγλανδινών. Για παράδειγμα, οι συνθετάσες αιματοποιητικής και λιποκαΐνης προσταγλανδίνης D (hPGDS και lPGDS) είναι υπεύθυνες για το σχηματισμό PGD2 από PGH2. Παρομοίως, η συνθετάση προστακυκλίνης (PGI2) (PGIS) μετατρέπει PGH2 σε PGI2. Υπάρχει, επίσης, η συνθετάση θρομβοξάνης (TxAS).

    Επί του παρόντος υπάρχουν δέκα γνωστοί υποδοχείς προσταγλανδίνης σε διάφορους τύπους κυττάρων. Οι προσταγλανδίνες συνδέουν μια υπο-οικογένεια επτά διαμεμβρανικών υποδοχέων κυτταρικής επιφάνειας, υποδοχείς συζευγμένους με πρωτεΐνη G. Αυτοί οι υποδοχείς ονομάζονται DP1-2, ΕΡ1-4, FP, IP1-2 και ΤΡ, που αντιστοιχούν στον υποδοχέα που συνδέει την αντίστοιχη προσταγλανδίνη (π.χ., οι υποδοχείς DP1-2 δεσμεύονται με PGD2).

    Οι δράσεις των προσταγλανδινών:

    προκαλούν συστολή ή διαστολή στα αγγειακά κύτταρα λείων μυών

    προκαλούν συσσωμάτωση ή διαχωρισμό των αιμοπεταλίων

    ευαισθητοποιούν τους νευρώνες του νωτιαίου μυελού στον πόνο

    μειώνουν την ενδοφθάλμια πίεση

    ρυθμίζουν τη φλεγμονή

    ρυθμίζουν την κίνηση του ασβεστίου

    ρυθμίζουν τις ορμόνες

    ελέγχουν την κυτταρική ανάπτυξη

    ενεργούν στο θερμορυθμιστικό κέντρο του υποθαλάμου για να προκαλέσουν πυρετό

    δρουν στα μεσαγγειακά κύτταρα (εξειδικευμένα κύτταρα λείου μυός) στο σπειράμα του νεφρού για να αυξήσουν το ποσοστό της σπειραματικής διήθησης

    δρουν στα βρεγματικά κύτταρα στο τοίχωμα του στομάχου για να αναστείλουν την έκκριση οξέος

    αυξάνουν την παραγωγή βλέννας και την έκκριση διττανθρακικών

    προκαλούν εγκεφαλική αρρενοποίηση 

    αυξάνει τις συμπεριφορές ζευγαρώματος 

    Οι προσταγλανδίνες απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, λόγω της καταστροφής των ενδομητρικών κυττάρων και της επακόλουθης απελευθέρωσης του περιεχομένου τους. Η απελευθέρωση προσταγλανδινών και άλλων φλεγμονωδών μεσολαβητών στη μήτρα προκαλεί τη συστολή της μήτρας. Αυτές οι ουσίες θεωρείται ότι αποτελούν μείζονα παράγοντα πρωτογενούς δυσμηνόρροιας. 

    ΤύποςΥποδοχείς

    Τύπος

    Υποδοχέων

    Λειτουργία
    PGI2 IP Gs

    αγγειοδιαστολή
    αναστολή συσσώρευσης αιμοπεταλίων
    βρογχοδιαστολή

    PGD2 PTGDR (DP1) & CRTH2 (DP2) GPCR

    παράγονται από μαστοκύτταρα. προσλαμβάνουν κύτταρα Th2, ηωσινόφιλα και βασεόφιλα
    μεγάλες ποσότητες PGD2 βρίσκονται μόνο στον εγκέφαλο και στα μαστοκύτταρα
    κρίσιμη για την ανάπτυξη αλλεργικών ασθενειών, όπως το άσθμα

    PGE2 EP1 Gq

    βρογχοσυστολή
    σύσπαση των λείων μυών του γαστρεντερικού σωλήνα

    EP2 Gs

    βρογχοδιαστολή
    χαλάρωση λείων μυών του γαστρεντερικού σωλήνα
    αγγειοδιαστολή

    EP3

    ↓ έκκριση γαστρικού οξέος

    ↑ έκκριση γαστρικής βλέννας

    συστολή της μήτρας (έγκυος)

    σύσπαση των λείων μυών του γαστρεντερικού σωλήνα
    αναστολή της λιπόλυσης
    ↑ αυτόνομων νευροδιαβιβαστών 
    ↑ απόκριση των αιμοπεταλίων στους αγωνιστές τους και ↑ αθηροθρόμβωσης in vivo 

      

    Απροσδιόριστοι  

    υπεραλγησία 
    πυρετογόνο

    PGF FP Gq

    συστολή της μήτρας
    βρογχοσυστολή

    prostaglandines 2
    Οι ανταγωνιστές των προσταγλανδινών:

    ΜΣΑΦ (αναστέλλουν την κυκλοοξυγενάση)

    Κορτικοστεροειδή (αναστέλλουν την παραγωγή φωσφολιπάσης Α2)

    COX-2 εκλεκτικοί αναστολείς ή κοξίμπες

    Οι προσταγλανδίνες κυκλοπεντενόνης παίζουν ρόλο στην αναστολή της φλεγμονής

    Κλινικές χρήσεις

    Χρησιμοποιούνται συνθετικές προσταγλανδίνες:

    Για να προκληθεί τοκετός (τοκετός) ή έκτρωση (PGE2 ή PGF2, με ή χωρίς μιφεπριστόνη, ένας ανταγωνιστής προγεστερόνης)

    Για να αποφευχθεί το κλείσιμο του αρτηριακού πόρου στα νεογνά με συγκεκριμένες κυανοτυπικές καρδιακές βλάβες (PGE1)

    Για την πρόληψη και θεραπεία πεπτικών ελκών (PGE)

    Ως αγγειοδιασταλτικό στο σοβαρό φαινόμενο του Raynaud ή στην ισχαιμία των άκρων

    Σε πνευμονική υπέρταση

    Στη θεραπεία του γλαυκώματος (όπως στο οφθαλμικό διάλυμα της βιματοπρόστης, ένα συνθετικό ανάλογο προσταμιδίου με οφθαλμική υποτασική δράση) (PGF2α)

    Για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας ή στην αποκατάσταση του πέους μετά από χειρουργική επέμβαση (PGE1 ως αλπροσταδίλη)

    Ως συστατικό των προϊόντων ομορφιάς των βλεφαρίδων και των φρυδιών λόγω της αύξησης ανάπτυξης των τριχών

    Τα καλύτερα φυσικά αντιφλεγμονώδη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα φυσικά αντιφλεγμονώδη

    prostaglandines 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Boswellia Serrata το ισχυρό φυσικό αντιφλεγμονώδες

    Αντιμετωπίστε το οίδημα και τη διόγκωση με συμπληρώματα διατροφής

    Μήπως έχετε πονοκέφαλο όταν έχετε περίοδο;

    Μήπως έχετε πόνο στην πύελο;

    Το σπέρμα έχει πολλές ιδιότητες

    Ιχθυέλαια

    Νευροπαθητικός πόνος

    Η επόμενη μέρα του ποτού

    Ασπιρίνη

    www.emedi.gr

     

  • Θρομβοκυττάρωση Θρομβοκυττάρωση

    Ο αυξημένος αριθμός αιμοπεταλίων στο αίμα

    Η θρομβοκυττάρωση, ICD-10 D47.3 ή θρομβοκυτταραιμία είναι η παρουσία υψηλού αριθμού αιμοπεταλίων στο αίμα και μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής (προκαλούμενη από μυελοπολλαπλασιαστική νόσο) είτε αντιδραστική (δευτεροπαθής).

    Η θρομβοκυττάρωση εμφανίζεται, συχνά, χωρίς συμπτώματα (ιδιαίτερα η δευτεροπαθής) και μπορεί να προκαλέσει θρόμβωση σε ορισμένους ασθενείς.

    Η θρομβοκυττάρωση είναι το αντίθετο της θρομβοπενίας, που είναι η απώλεια αιμοπεταλίων στο αίμα.

    Σε ένα υγιές άτομο, ο φυσιολογικός αριθμός αιμοπεταλίων κυμαίνεται από 150.000 έως 450.000 ανά mm3 (ή μικρόλιτρα) (150-450 x 109 / L).  


    Σημεία και συμπτώματα θρομβοκυττάρωσης

    Τα υψηλά επίπεδα αιμοπεταλίων δεν σημαίνουν αναγκαστικά κάποια κλινικά προβλήματα.

    Ωστόσο, είναι σημαντικό να ληφθεί ένα πλήρες ιατρικό ιστορικό για να διασφαλιστεί ότι ο αυξημένος αριθμός αιμοπεταλίων δεν οφείλεται σε δευτερογενή διαδικασία. Συχνά, συμβαίνει σε συνδυασμό με μία φλεγμονώδη ασθένεια, καθώς τα κύρια διεγερτικά της παραγωγής αιμοπεταλίων (π.χ. θρομβοποιητίνη) είναι αυξημένα σε αυτές τις κλινικές καταστάσεις ως μέρος της αντίδρασης οξείας φάσης.

    Ο υψηλός αριθμός αιμοπεταλίων μπορεί να εμφανιστεί σε ασθενείς με αληθή πολυκυτταραιμία (υψηλός αριθμός ερυθρών αιμοσφαιρίων) και αποτελεί πρόσθετο παράγοντα κινδύνου για επιπλοκές.

    Ένα πολύ μικρό τμήμα των ασθενών αναφέρει συμπτώματα ερυθρομελαλγίας, αίσθημα καύσου και ερυθρότητα των άκρων που επιλύεται με τη χρήση ψύξης και / ή ασπιρίνης.

    Η επιστημονική βιβλιογραφία αποκλείει μερικές φορές τη θρομβοκυττάρωση από το πεδίο της θρομβοφιλίας εξ ορισμού, αλλά πρακτικά, με τον ορισμό της θρομβοφιλίας ως αυξημένη προδιάθεση για θρόμβωση, η θρομβοκυττάρωση (ιδιαίτερα η πρωτοπαθής θρομβοκυττάρωση) είναι πιθανή αιτία θρομβοφιλίας. Αντίστροφα, η δευτεροπαθής θρομβοκυττάρωση πολύ σπάνια προκαλεί θρομβωτικές επιπλοκές.

    -Θρομβοεμβολές

    Αιμορραγική διάθεση λόγω λειτουργικών διαταραχών των αιμοπεταλίων

    Σπληνομεγαλία


    Αιτίες της θρομβοκυττάρωσης

    Ο αυξημένος αριθμός αιμοπεταλίων μπορεί να οφείλεται σε διάφορες ασθένειες:

    Βασικές (πρωτοπαθείς)

    Βασική θρομβοκυττάρωση (μορφή μυελοπολλαπλασιαστικής νόσου)

    Άλλες μυελοπολλαπλασιαστικές διαταραχές, όπως η χρόνια μυελογενής λευχαιμία, η αληθής πολυκυτταραιμία, η μυελοϊνωση

    Αντιδραστική (δευτεροπαθής)

    Φλεγμονή

    Χειρουργική επέμβαση (η οποία οδηγεί σε φλεγμονώδη κατάσταση)

    Υπερσπληνισμός (μειωμένη διάσπαση λόγω μειωμένης λειτουργίας της σπλήνας)

    Σπληνεκτομή

    Ασπληνία (απουσία φυσιολογικής λειτουργίας του σπλήνα)

    Αναιμία από έλλειψη σιδήρου ή αιμορραγία που προκαλεί θρομβοκυττάρωση από στρες

    Μετά από shock

    Μετά από εγχείρηση

    Μετά από θεραπεία κακοήθους αναιμίας

    Μετά από θεραπεία οξείας λευχαιμίας

    Μετά από τοκετό

    Η υπερβολική φαρμακευτική αγωγή με φάρμακα που θεραπεύουν τη θρομβοπενία, όπως το eltrombopag ή το romiplostim, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε θρομβοκυττάρωση

    Νόσος Kawasaki

    Σάρκωμα μαλακών ιστών

    Οστεοσάρκωμα

    Δερματίτιδα (σπάνια)

    Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Νεφρίτιδα

    Νεφρωσιικό σύνδρομο

    Βακτηριακές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας, σηψαιμίας, μηνιγγίτιδας, λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος και σηπτικής αρθρίτιδας 

    Χρόνιες φλεγμονές

    Κακοήθειες

    Η συντριπτική πλειοψηφία των αιτίων θρομβοκυττάρωσης είναι αποκτώμενες διαταραχές, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι συγγενείς, όπως θρομβοκυττάρωση λόγω συγγενούς ασπληνίας.


    Διάγνωση θρομβοκυττάρωσης

    Γενική αίματος, ηπατικά ένζυμα, νεφρική λειτουργία και ταχύητα καθίζησης ερυθροκυττάρων.

    Εάν η αιτία για τον υψηλό αριθμό αιμοπεταλίων παραμένει ασαφής, γίνεται βιοψία μυελού των οστών, για να διαφοροποιηθεί εάν ο υψηλός αριθμός αιμοπεταλίων είναι αντιδραστικός ή πρωτοπαθής.

    Θρομβοκυττάρωση περισσότερα από 400/nl.

    Λευκοκυττάρωαη

    Υπεριρουχαιμία

    Αυξημένο Κ ορού και όξινη φωσφατάση λόγω πήξης (ψευδοϋπερκαλιαιμία)


    Θεραπεία θρομβοκυττάρωσης

    Συχνά, δεν απαιτείται θεραπεία για την αντιδραστική θρομβοκυττάρωση.

    Αντιμετώπιση της υπερκείμενης νόσου.

    Σε περιπτώσεις αντιδραστικής θρομβοκυττάρωσης άνω των 1.000x109 / L,  χορηγείται ημερησίως χαμηλή δόση ασπιρίνης (όπως 65 mg) για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου ή θρόμβωσης, αφού αποκλεισθεί τυχόν λειτουργική διαταραχή των αιμοπεταλίων (χρόνος ροής, συγκόλληση αιμοπεταλίων).

    Ωστόσο, στην πρωτογενή θρομβοκυττάρωση, εάν ο αριθμός αιμοπεταλίων είναι πάνω από 750.000 ή 1.000.000, και ειδικά αν υπάρχουν άλλοι παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση, μπορεί να χρειαστεί θεραπεία. Η επιλεκτική χρήση της ασπιρίνης σε χαμηλές δόσεις θεωρείται προστατευτική. Εξαιρετικά υψηλός αριθμός αιμοπεταλίων στην πρωτογενή θρομβοκυττάρωση μπορεί να αντιμετωπιστεί με υδροξυουρία (παράγοντας κυτταροδιαφυγής) ή αναγρελίδη (Agrylin). 

    Στις Jak-2 θετικές διαταραχές, η ruxolitinib μπορεί να είναι αποτελεσματική. 

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις θρομβώσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις θρομβώσεις

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Ο προληπτικός διαγνωστικός έλεγχος

    Ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις για τη θρομβοφιλία

    D-dimers

    Ανεπάρκεια της προθρομβίνης του αίματος

    Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

    Πνευμονική εμβολή

    Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

    Tεστ DNA

    Έλεγχος θρομβοφιλίας

    Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

    www.emedi.gr

  • Τεστ για να καταλάβετε ότι έχετε μείωση ορμονών Τεστ για να καταλάβετε ότι έχετε μείωση ορμονών

    Ελέγξτε μόνες σας αν έχετε μπει στην εμμηνόπαυση

     

    Ένα απλό τεστ για να καταλάβετε αν έχετε μείωση ορμονών

    Αν ξυρίζετε τα πόδια σας αρκετά λιγότερο από τότε που ήσασταν 25 ετών σημαίνει ότι έχετε μείωση ορμονών και αυτό είναι ένδειξη εμμηνόπαυσης και προβλημάτων κλιμακτηρίου.

    Η μείωση των οιστρογόνων σχετίζεται με εξάψεις και αϋπνία, αλλά και μειωμένη σεξουαλικότητα στις γυναίκες, απώλεια της λίμπιντο και ανεπαρκής λίπανση του κόλπου. Ελάττωση της λίμπιντο προκαλεί και το στρες, τα οικονομικά προβλήματα, η αύξηση του μεγέθους της μέσης και οι ακατάλληλοι σύντροφοι.

    Κάθε γυναίκα γνωρίζει ότι ο κύκλος της αναπαραγωγικής ζωής ξεκινά και τελειώνει με την έμμηνο ρύση και ελέγχεται από τις ορμόνες.

    Οι γυναίκες είναι προγραμματισμένες να έχουν ένα προκαθορισμένο αριθμό ωαρίων. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ζωής της γυναίκας τα ωάρια περνούν μέσα από το σώμα και κάποια στιγμή τελειώνουν. Τα ενήλικα στελεχιαία κύτταρα δηλαδή τα προγονικά κύτταρα μπορούν να επιδράσουν στο συνολικό αριθμό των βιώσιμων ωαρίων μιας γυναίκας. Τα οιστρογόνα ελέγχουν τα ωάρια αυτά. Από την έναρξη του έμμηνου κύκλου, κάθε 28, περίπου, ημέρες, ένα από τα χιλιάδες ωάρια, που υπάρχουν στις ωοθήκες σας προτού καν γεννηθείτε, λέει στον εγκέφαλό σας πως είναι έτοιμο να διεγερθεί. Ο εγκέφαλος τότε δίνει εντολή στην ωοθήκη να αρχίσει την διαδικασία ωρίμανσης αυτού του επικρατούς ωαρίου, μέσω της χημικής ουσίας που ονομάζεται ωοθυλακιοτρόπος ορμόνη FSH. Το θυλάκιο μέσα στο οποίο ωριμάζει το κυρίαρχο ωάριο εκκρίνει, επίσης, οιστρογόνα, μερικά από τα οποία μεταβολίζονται σε ανδρογόνα που είναι συγγενικά με την τεστοστερόνη. Η σεξουαλικότητα της γυναίκας και η επιθυμία της εξαρτάται από αυτά τα ανδρογόνα.  Κάθε μήνα το επιλεγμένο ωάριο παράγει μια ουσία που παρεμποδίζει την ανάπτυξη άλλων ωαρίων. Ένας συνδυασμός άλλων ορμονών (οιστρογόνα και ωχρονοτρόπος ορμόνη-LH) ωριμάζουν αυτό το ένα ωάριο και ανοίγει μια τρύπα στο ωχρό σωμάτιο, ώστε να δραπετεύσει προς τη σάλπιγγα και τη μήτρα. Το ωχρό σωμάτιο παράγει προγεστερόνη για να κάνει πιο παχιά τη μήτρα και να την προετοιμάσει για την εγκυμοσύνη. Αν το ωάριο δεν γονιμοποιηθεί το ωχρό σωμάτιο παύει να παράγει προγεστερόνη και οι γυναίκες έχουν περίοδο. Το σώμα παράγει την τέλεια ποσότητα ορμονών την κατάλληλη στιγμή για να υπάρχει μόνο ένα ωάριο διαθέσιμο για γονιμοποίηση και εμφύτευση κάθε μήνα. Αν υπάρχει μεγάλη ποσότητα ορμονών υπάρχουν περισσότερα ωάρια με αποτέλεσμα δίδυμα, τρίδυμα κ.ά.

    Όταν οι γυναίκες μπαίνουν στην εμμηνόπαυση, δεν έχουν ωορρηξία και το 50% των ανδρογόνων εξαφανίζονται και παράγονται ανδρογόνα μόνο από τα επινεφρίδια και αυτά κεντρίζουν την σεξουαλικότητα της γυναίκας. Όμως, η παραγωγή των επινεφριδίων σε ανδρογόνα μειώνεται με την ηλικία και από τα φάρμακα και μετά την εμμηνόπαυση παράγεται ακόμη λιγότερη τεστοστερόνη. Τα ανδρογόνα συμβάλλουν στην δημιουργία άπαχων μυών και η άπαχη μυϊκή μάζα αυξάνει τον μεταβολισμό, άρα η μειωμένη παραγωγή από τις ωοθήκες και τα επινεφρίδια των ανδρογόνων έχει σαν αποτέλεσμα απώλεια μυϊκής μάζας και πρόσληψη βάρους στο στομάχι.

    Η εμμηνόπαυση σηματοδοτεί το τέλος της ορμονικής συμφωνίας και της ωορρηξίας. Οι ωοθήκες δεν έχουν πια βιάσιμα ωάρια και δεν υπάρχει ορμονικός κύκλος και περίοδος.

    Τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης είναι: εξάψεις, αϋπνία, απώλεια της λίμπιντο, ανεπαρκής ύγρανση κόλπου, φαγούρες στο δέρμα, ξηρά μαλλιά, ξηρά νύχια, πόνος στις αρθρώσεις, αλλαγές διάθεσης, κενά μνήμης και ταχυκαρδία.

    Κάποιες γυναίκες επιλέγουν να πάρουν ορμονοθεραπεία. Όμως, κάποιες γυναίκες έχουν έναν ανώμαλο παράγοντα πήξης που ονομάζεται V Leiden. Είναι η πιο συχνή διαταραχή πήξης και επηρεάζει το 5% του πληθυσμού και υπάρχει προδιάθεση θρόμβων. Υπάρχει σε αυτές τις περιπτώσεις οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης των εν τω βάθει φλεβών και πηγμάτων αίματος που πηγαίνουν στους πνεύμονες και προκαλούν πνευμονική εμβολή. Οι γυναίκες που έχουν τον παράγοντα V Leiden και οικογενειακό ιστορικό δεν πρέπει να παίρνουν ορμονοθεραπεία και επιπλέον πρέπει να λαμβάνουν και τουλάχιστον 160 mg ασπιρίνης την ημέρα. Τα δερματικά επιθέματα οιστρογόνων και τα κολπικά υπόθετα δεν αυξάνουν τον κίνδυνο θρόμβωσης επειδή τα οιστρογόνα δεν πηγαίνουν απευθείας στο συκώτι και δεν διεγείρεται η παραγωγή παραγόντων που δημιουργούν θρόμβους.

    Μην παίρνετε συνθετικές ορμόνες μετά την εμμηνόπαυση. Αυξήστε τη σεξουαλική σας επιθυμία με τον κατάλληλο σύντροφο. Η ορμόνη οξυτοκίνη ή ωκυτοκίνη εκλύεται με φυσικό τρόπο μετά από μια αγκαλιά είκοσι δευτερολέπτων από τον σύντροφο, η οποία αγκαλιά θέτει σε λειτουργία τα κυκλώματα εμπιστοσύνης του εγκεφάλου σας. Οι γυναίκες πρέπει να αγκαλιάζουν τους συντρόφους τους 1 λεπτό τουλάχιστον για να εκκριθούν τα ίδια επίπεδα οξυτοκίνης.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμμηνόπαυση

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Δίκτυο αγάπης

    Μήπως αναζητάτε τη χαμένη σας λίμπιντο;

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Αποφύγετε την ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση

    Μην παίρνετε ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Χρήσιμες συμβουλές για όσες έχουν ορμονικές διαταραχές

    Ότι πρέπει να κάνετε αν είσαστε στην εμμηνόπαυση

    Τι να κάνετε αν έχετε εμμηνορραγία

    Τα βότανα για την τόνωση της μήτρας

    Τι είναι η εμμηνόπαυση;

    Που κάνει καλό η Αχιλλαία

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Βιταμίνες για γυναίκες

    Βότανα για να καταπολεμήσετε τις εξάψεις

    Η γυναίκα δίνει ζωή

    Τσάι για την καλή υγεία της μήτρας

    Διαγνωστικές εξετάσεις στην εμμηνόπαυση

    Βότανα για τόνωση και ενέργεια στις γυναίκες

    Τα μαγειρικά σας σκεύη υπεύθυνα για την πρόωρη εμμηνόπαυση

    Η καλύτερη θεραπεία για την εμμηνόπαυση

    Bιταμίνες για την εμμηνόπαυση

    Η ορμόνη που ανεβάζει την ερωτική διάθεση στην εμμηνόπαυση

    Πώς μπορείτε να χάσετε βάρος μετά την εμμηνόπαυση

    Βότανα για τόνωση και ενέργεια στις γυναίκες

    Η καλύτερη θεραπεία για την εμμηνόπαυση

    Μείνετε για πάντα νέες με γλυκοπατάτες

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Δίαιτα για πενηντάρες

    Διαγνωστικές εξετάσεις στην εμμηνόπαυση

    Αντιμετωπίστε την εμμηνόπαυση

    Τι είναι η εμμηνόπαυση;

    Σεξ στην εμμηνόπαυση

    Πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες;

    Ατροφία του αιδοίου

    Μήπως αναζητάτε τη χαμένη σας λίμπιντο;

    www.emedi.gr

  • Αποφύγετε την ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση Αποφύγετε την ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση

    Τα οιστρογόνα και τα αντιοιστρογόνα έχουν κινδύνους για την υγεία

    Τα οιστρογόνα είναι περίπλοκη ουσία και ισχυρή.

    Τα οιστρογόνα εισχωρούν σε έναν συγκεκριμένο υποδοχέa οιστρογόνου στο σώμα και είναι 3 ειδών:

    Υποδοχέας οιστρογόνου Ι: Βρίσκεται στον ιστό των μαστών και της μήτρας και σχετίζεται με τα θηλυκά χαρακτηριστικά, όπως την ανάπτυξη του στήθους και την έμμηνη ρύση. Το οιστρογόνο που προσκολλάται στον υποδοχέα 1 συνδέεται με τον καρκίνο γιατί συμβάλλει στην ανάπτυξη των ιστών του μαστού και της μήτρας.

    Υποδοχέας οιστρογόνου 2: Συνδέεται με το καρδιοαγγειακό σύστημα και με την προστατευτική επίδραση του οιστρογόνου στην καρδιά και τις αρτηρίες.

    Υποδοχέας οιστρογόνου 3: Συνδέεται με τα οστά, επιτρέποντας τα να δυναμώνουν.

    Αυτοί οι υποδοχείς κάνουν τη θεραπεία με οιστρογόνα περίπλοκη. Από τη μια υπάρχει όφελος από την προσκόλληση των οιστρογόνων στους υποδοχείς 2 και 3, αλλά υπάρχει κίνδυνος για καρκίνο όταν μεγάλη ποσότητα οιστρογόνων προσκολλώνται στον υποδοχέα 1.

    Κατά την εμμηνόπαυση, βέβαια, μια γυναίκα χάνει και τεστοστερόνη και μυϊκή μάζα και όταν μια γυναίκα είναι στην εμμηνόπαυση και δεν ασκείται θα πάρει βάρος. Η πτώση της τεστοστερόνης μειώνει την επιθυμία στη γυναίκα για σεξ. Οι μισές γυναίκες στην ηλικία 42-50 ετών χάνουν το ενδιαφέρον τους για σεξ, ερεθίζονται δύσκολα και έχουν σπάνιους και λιγότερο έντονους οργασμούς, γιατί έχουν χάσει το 60 % των πανομοιότυπων με την τεστοστερόνη ουσιών που είχαν στην ηλικία των 20 ετών.

    Παρόμοια έχουν λιγότερους υποδοχείς ορμονών...

    Πρέπει να παίρνονται οιστρογόνα στην εμμηνόπαυση και αντιοιστρογόνα στον καρκίνο του μαστού;

    Όλοι οι καρκίνοι του μαστού κατατάσσονται σε 2 κατηγορίες ανάλογα με το αν είναι θετικοί ή αρνητικοί στους υποδοχείς οιστρογόνων, δηλαδή ανάλογα με το αν η ανάπτυξή τους διεγείρεται από την παρουσία οιστρογόνων.

    Σχεδόν οι μισοί καρκίνοι μαστού έχουν θετικούς υποδοχείς.

    Και έρχεται το ερώτημα; Πρέπει να αποφεύγονται τα οιστρογόνα και τα βιοπανομοιότυπα οιστρογόνα στον καρκίνο του μαστού;

    Πρέπει να χορηγούνται αντιοιστρογόνα;

    Γιατί σε καρκίνο μαστού προχωρημένου σταδίου οι υψηλές δόσεις οιστρογόνων επιφέρουν ύφεση;

    Οι κίνδυνοι από τα οιστρογόνα

    Οι γυναίκες που παίρνουν οιστρογόνα στην εμμηνόπαυση έχουν μειωμένο κίνδυνο για καρδιακές προσβολές και ισχαιμικά επεισόδια μέχρι 75%. Επίσης, έχουν υψηλή HDL, δυνατά οστά και μειωμένα συμπτώματα εμμηνόπαυσης (αϋπνία, μειωμένη διάθεση). Όμως, οι γυναίκες αυτές υφίστανται αύξηση του ιστού του μαστού και καρκίνο του μαστού και αύξηση του καρκίνου της μήτρας. Στα οιστρογόνα προσθέτεται προγεστίνη για να μειωθεί ο κίνδυνος καρκίνος της μήτρας. Έτσι μόνο οιστρογόνα (χωρίς προγεστίνη) θα έπρεπε να παίρνουν όσες γυναίκες έχουν κάνει υστερεκτομή.

    Είναι γνωστό ότι οι παχύσαρκες γυναίκες έχουν αυξημένο κίνδυνο καρκίνου μήτρας λόγω περιφερικής αποθήκευσης οιστρογόνων...

    Η ορμονοθεραπεία τελικά, όμως, αυξάνει τον κίνδυνο για έμφραγμα και εγκεφαλικό γιατί τα οιστρογόνα και η προγεστίνη προκαλούν θρομβώσεις στις φλέβες των ποδιών και σε κύριες αρτηρίες. Η προγεστίνη, επιπλέον, εξουδετερώνει τις ευεργετικές επιδράσεις των οιστρογόνων στην καρδιά.

    Όμως δεν έχουν όλες οι γυναίκες συμπτώματα εμμηνόπαυσης.....

    Αν επιλέξετε να πάρετε ορμονοθεραπεία να παίρνετε μαζί και ασπιρίνη για  να μειωθεί ο κίνδυνος της θρόμβωσης.

    Καλύτερα να λαμβάνετε βιοπανομοιότυπα οιστρογόνα και λεπτά διαμερισμένη προγεστίνη και ασπιρίνη μαζί, αλλά πάντα θα έχετε την ανησυχία, γιατί θα έχετε κίνδυνο για ανάπτυξη καρκίνου του μαστού.

    Συμβουλές για όσες έχουν εμμηνόπαυση:

    -Αν επιλέξετε τελικά παρά τους κινδύνους να πάρετε ορμονικά σκευάσματα προτιμήστε την λεπτότατα διαμερισμένη προγεστερόνη για να είναι δυνατή η απορρόφησή της και να προστατευθεί κατά τη διαδικασία της πέψης από τα οξέα και τα ένζυμα του στομάχου και του ανώτερου μέρους του εντέρου. Επίσης, να προτιμάτε τις βιοπανομοιότυπες ορμόνες σαν αυτές που έχετε στο σώμα σας. Να προτιμάτε τις αλοιφές. Αν παίρνετε ορμόνες από το στόμα να λαμβάνετε και 160 mg ασπιρίνης ημερησίως και να την ξεκινήσετε 2 ημέρες προτού ξεκινήσετε τις ορμόνες. Επίσης, τα οιστρογόνα διαστέλλουν τις αρτηρίες, αλλά προκαλούν σκαμπανεβάσματα και αιφνίδιες αυξομειώσεις. Σε μεγάλη αγγειοδιαστολή αυξάνεται η παροχή αίματος στο δέρμα και οι εξάψεις γίνονται πιο έντονες. Οι αρτηρίες πρέπει να είνα μόνιμα χαλαρωμένες. Η προγεστερόνη, επίσης, αυξάνει τη βασική θερμοκρασία του σώματος και αυτό καίει θερμίδες. Χωρίς ωορρηξία, προγεστερόνη ή αυξημένη θερμοκρασία καίγονται λίγες θερμίδες και αυτό αθροιστικά προκαλεί αύξηση βάρους.

    -Η γκαμπαπεντίνη που είναι αντιεπηλιπτικό και παυσίπονο μειώνει τις εξάψεις κατά 50%. Επίσης, τα αντικαταθλιπτικά SSSRI's (Εκλεκτικοί Αναστολείς Επαναπρόσληψης Σεροτονίνης) μειώνουν τα συμπτώματα κατά 60%, όπως και οι α-αναστολείς, όπως η κλονιδίνη που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υπέρτασης.

    -Τα χάπια τεστοστερόνης και οι αλοιφές αυξάνουν την λίμπιντο στις γυναίκες με εμμηνόπαυση.

    -Αν έχετε εξάψεις από την εμμηνόπαυση αυτές εξαφανίζονται σε 3-5 χρόνια. Μην παίρνετε ορμόνες. Αντ' αυτού κάντε διαλογισμό και τεχνικές χαλάρωσης. Οι βαθιές αναπνοές βοηθούν στην εξουδετέρωση της έλλειψης του μονοξειδίου του αζώτου που είναι κύριος παράγοντας γήρανσης. Η γιόγκα με αναπνοή από την κοιλιά συμβάλλει στην μείωση της πίεσης και των καρδιακών παλμών. Η βιταμίνη Ε βοηθάει, επίσης. 

    -Το χορτάρι του τράγου ή epidemium sagittatum είναι λιγότερο αποτελεσματικό στις γυναίκες για τη σεξουαλική διέγερση από ότι στους άνδρες και στους άνδρες είναι περισσότερο αποτελεσματικό όταν χορηγείται με ενέσεις απευθείας στο πέος.

    -Το black cohosh μειώνει τις εξάψεις κατά 35%, καταπολεμά την αϋπνία και βελτιώνει την διάθεση.

    -Το έλαιο νυχτολούλουδου είναι και αυτό κατάλληλο για τις εξάψεις.

    -Τα προϊόντα σόγιας ή φυτοοιστρογόνα περιέχουν περισσότερες από 50 παρόμοιες ουσίες που επιδρούν, ασθενώς και μπλοκάρουν τους υποδοχείς των οιστρογόνων της μήτρας, των μαστών, των οστών και των αρτηριών, πρέπει να είναι όμως βιολογική... Η σόγια περιέχει υγιεινά λιπαρά, αν και περιέχει πολλά ωμέγα 6 λιπαρά οξέα και έχει υγιεινές πρωτεϊνες και φυτικές ίνες. Οι γυναίκες στην Ασία που λαμβάνουν φυτοοιστρογόνα έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά καρκίνου του μαστού.

    -Ελαττώστε τα πολλά κορεσμένα λίπη που προκαλούν συστολή των αρτηριών μετά το γεύμα.

    -Τα φυτικά συμπληρώματα, όπως το γιαμ (διοσκορέας ή ίγναμος) περιέχουν φυτικές ορμόνες που μοιάζουν με τις ανθρώπινες ορμόνες.

    -Οι εξάψεις μπορεί να επιδεινωθούν από το στρες, το κόκκινο κρασί, τη σοκολάτα, τον καφέ και την αυξημένη θερμοκρασία. Να τα αποφεύγετε.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ενδομητρίου

    Οι παρενέργειες της θεραπείας του καρκίνου του μαστού

    Για όσες έχουν κίνδυνο για καρκίνο μαστού

    Η ορμόνη που ανεβάζει την ερωτική διάθεση στην εμμηνόπαυση

    Σεξ στην εμμηνόπαυση

    Πονάτε κατά την σεξουαλική επαφή;

    Το χάπι που θα απογειώσει σεξουαλικά τις γυναίκες

    Μήπως αναζητάτε τη χαμένη σας λίμπιντο;

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Το φυτό που αυξάνει τη σεξουαλική διέγερση

    Λυγαριά

    Χρήσιμες συμβουλές για τις ανοργασμικές γυναίκες

    Πρόληψη καρκίνου μαστού

    Ο ρόλος του ογκολόγου στον πρώιμο καρκίνο μαστού

    Καρκίνος ενδομητρίου

    Καρκίνος μαστού

    Η ορμονοθεραπεία στον καρκίνο του μαστού

    Χημειοπροφύλαξη στον καρκίνο μαστού

    Η καλύτερη θεραπεία για την εμμηνόπαυση

    Το χάπι που θα απογειώσει σεξουαλικά τις γυναίκες

    www.emedi.gr

  • Οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας άκρου Οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας άκρου

    Η οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας του άκρου απαιτεί επείγουσα αγγειοχειρουργική επέμβαση

    H oξεία ισχαιμία άκρων εμφανίζεται όταν υπάρχει μια ξαφνική διακοπή  της ροής του αίματος σε ένα σκέλος.

    Η οξεία ισχαιμία των άκρων οφείλεται είτε σε εμβολή ή θρόμβωση ή τραύμα.

    Η θρόμβωση προκαλείται συνήθως από περιφερική αγγειακή νόσο (αθηροσκληρωτική νόσο που οδηγεί σε απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων), ενώ ένας εμβολή μπορεί να οφείλεται σε αέρα, τραύμα, λίπος, αμνιακό υγρό, ή έναν όγκο.

    Η κύρια αιτία της οξείας ισχαιμίας άκρου είναι η αρτηριακή θρόμβωση (85%), ενώ η απόφραξη από εμβολή φτάνει  μέχρι 15%. Το ανεύρυσμα της ιγνυακής αρτηρίας προκαλεί θρόμβωση ή εμβολή με αποτέλεσμα ισχαιμία.

    Με την κατάλληλη αγγειοχειρουργική φροντίδα, η οξεία ισχαιμία άκρων είναι θεραπεύσιμη. Ωστόσο, η παρατεταμένη ή καθυστερημένη θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε νοσηρότητα, ακρωτηριασμό, και / ή θάνατο. Ακρωτηριασμός  προκύπτει από την συσσώρευση των τοξινών από τον κυτταρικό θάνατο λόγω της απόφραξης.

    Η οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας του άκρου απαιτεί επείγουσα αγγειοχειρουργική επέμβαση!

    Εκτός από την ισχαιμία των άκρων, υπάρχουν αρκετές άλλες ισχαιμικές καταστάσεις:

    • Νεφρική ισχαιμία
    • Ισχαιμία μεσεντερίου αρτηρίας
    • Εγκεφαλική ισχαιμία
    • Καρδιακή ισχαιμία

    Ισχαιμία των άκρων συμβαίνει όταν υπάρχει μαζί με την απόφραξη ισχαιμικός πόνος ανάπαυσης, μη επούλωση των ελκών, ή γάγγραινα.  Η έλλειψη της ροής του αίματος δεν θεωρείται πλέον οξεία, απειλώντας τη βιωσιμότητα του σκέλους (ή μέρος του άκρου).  Αυτή η κατάσταση έχει αρνητική πρόγνωση σε ένα χρόνο μετά την αρχική διάγνωση,  με ποσοστό ακρωτηριασμού 14-20 % και ένα ποσοστό θνησιμότητας 25% μέσα στον πρώτο χρόνο και 50% μέσα στα πέντε χρόνια.


    Αιτίες της οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    -90% καρδιακή αιτιολογία

    • Εμβολή από την αριστερή καρδιά σε κολπική μαρμαρυγή
    • Βλάβες μιτροειδούς
    • Μετά από έμφραγμα
    • Μετά από ενδοκαρδίτιδα

    -10% εξωκαρδιακές αιτίες

    • Αθηρωματικές πλάκες
    • Τραύματα

    Τα σημεία και συμπτώματα  της οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    Οξεία αρτηριακή  απόφραξη των άκρων μπορεί να συμβεί σε ασθενείς από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Οι ασθενείς που καπνίζουν και πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν οξεία ισχαιμία των άκρων. Οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούν άτομα με προβλήματα αθηροσκλήρωσης.

    Τα συμπτώματα της οξείας ισχαιμίας άκρου:

    • Πόνος
    • Μη ψηλαφητός σφυγμός
    • Ωχρό δέρμα
    • Κρύα θερμοκρασία του άκρου
    • Παραισθησίες με κάψιμο ή τσούξιμο
    • Παράλυση

    Εμπειρικός κανόνας για να θυμάστε την κλινική εικόνα σε οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας του άκρου:

    Τα 6 P: (Pain, Paleness, Paresthesia, Pulselessness, Paralysis, Prostation=Ξαφνικός πόνος, Ωχρότητα, Αισθητικές διαταραχές, Ασφυξία, Αδυναμία κινήσεων, εξάντληση και σοκ.

    Ένα ακόμα σύμπτωμα είναι η ανάπτυξη  γάγγραινας.


    Διάγνωση οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    Για τη θεραπεία της οξείας ισχαιμίας των άκρων υπάρχουν μια σειρά από πράγματα που μπορούν να γίνουν για να προσδιοριστεί ο τόπος όπου η απόφραξη βρίσκεται, η σοβαρότητα, και η αιτία.

    • Για να μάθετε που βρίσκεται η απόφραξη ελέγξτε απλά το σφυγμό του άκρου. Επίσης, υπάρχει μια χαμηλότερη θερμοκρασία κάτω από την απόφραξη, καθώς και ωχρότητα.
    • Η υπερηχογραφία Doppler χρησιμοποιείται για να προσδιοριστεί η  έκταση και η σοβαρότητα της ισχαιμίας.
    • Άλλες διαγνωστικές εξετάσεις είναι το triplex αρτηριών των άκρων, η αξονική αγγειογραφία και η μαγνητική αγγειογραφία.  Η μαγνητική αγγειογραφία και η αξονική τομογραφία χρησιμοποιούνται πιο συχνά επειδή το υπερηχογράφημα triplex, αν και μη επεμβατικό και δεν είναι ακριβές στο σχεδιασμό επαναγγείωσης. Η αξονική χρησιμοποιεί ακτινοβολία και δεν μπορεί να διακρίνει τα αγγεία για επαναγγείωση που είναι μακριά από την απόφραξη, αλλά είναι πολύ πιο γρήγορη από την μαγνητική.

    Διαφορική διάγνωση της οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    • Περιφερική αρτηριακή αποφρακτική νόσος, όπου υπάρχει ιστορικό διαλείπουσας χωλότητας, με υποξεία έναρξη με μέτριο πόνο και στην αγγειογραφία υπάρχει παράπλευρη κυκλοφορία και γενικευμένες μεταβολές των τοιχωμάτων.
    • Οξεία φλεβοθρόμβωση, όπου τα άκρα είναι θερμά και υπάρχει πληρότητα των φλεβών.
    • Οξεία περιφερική νευροπάθεια, όπου υπάρχει πρόπτωση του μεσοσπονδύλιου δίσκου.
    • Αρτηριακός σπασμός που συμβαίνει μετεγχειρητικά ή από ιδιοσκευάσματα εργοταμίνης.
    • Διαχωριστικό ανεύρυσμα αρτηρίας

    Πρόγνωση της οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    Η οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας του άκρου απαιτεί επείγουσα αγγειοχειρουργική επέμβαση!

    Στις χειρότερες περιπτώσεις η οξεία ισχαιμία των άκρων εξελίσσεται σε κρίσιμη ισχαιμία των άκρων, και οδηγεί στο θάνατο ή την απώλεια των άκρων. Η έγκαιρη διάγνωση και τα σωστά βήματα για την επίλυση του προβλήματος μπορεί να σώσει τα άκρα. Σύνδρομο διαμερίσματος μπορεί να συμβεί λόγω της οξείας ισχαιμίας των άκρων εξαιτίας των βιοτοξινών που συσσωρεύονται μακριά από την απόφραξη και οδηγεί σε οίδημα.


    Θεραπεία της οξείας απόφραξης μιας αρτηρίας του άκρου

    -Θρομβόλυση με διάλυση του θρόμβου με τις ακόλουθες μεθόδους:

    • Φαρμακολογική θρομβόλυση

    Στο παρελθόν, η στρεπτοκινάση ήταν η κύρια θρομβολυτική χημική ουσία. Πιο πρόσφατα, φάρμακα όπως ο ενεργοποιητής πλασμινογόνου ιστών, η ουροκινάση, και  η anisterplase χρησιμοποιούνται. Οι μηχανικές μέθοδοι έγχυσης των ενέσιμων  θρομβολυτικών ενώσεων έχουν βελτιωθεί με την εισαγωγή των παλμικών καθετήρων  κι έτσι αποφεύγεται η χειρουργική επέμβαση. Η φαρμακολογική θρομβόλυση απαιτεί ένα ένθετο καθετήρα μέσα στην προσβεβλημένη περιοχή, συνδεδεμένο με ένα σύρμα με τρύπες για να επιτρέψει την μεγαλύτερη διασπορά του θρομβολυτικού παράγοντα. Αυτοί οι παράγοντες λύουν την ισχαιμία από τον θρόμβου γρήγορα και αποτελεσματικά.

    • Μηχανική θρομβόλυση

    Ένας άλλος τύπος  θρομβόλυσης διαταράσσει το θρόμβο μηχανικά χρησιμοποιώντας κύματα υπερήχων σε χαμηλή συχνότητα, που δημιουργούν έναν  φυσικό κατακερματισμό του θρόμβου.

    • Χειρουργική

    Η ανοικτή χειρουργική επαναγγείωση περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας «παράκαμψης» γύρω από το θρόμβο με την εισαγωγή ενός μοσχεύματος. Αυτό δημιουργεί μια εναλλακτική διαδρομή για να επιτρέψει τη ροή του αίματος γύρω από το θρόμβο.

    -Επιπρόσθετα γίνεται καταπολέμηση του πόνου (πεθιδίνη 75mg).

    -Χαμηλή τοποθέτηση του άκρου για βελτίωση της πίεσης διάχυσης.

    -Τύλιγμα σε βαμβάκι του άκρου για μείωση της απώλειας θερμότητας και προφύλαξη από τα έλκη.

    -Δεν γίνονται ενδομυϊκές και ενδοαρτηριακές ενέσεις και δεν δίνονται αγγειοδιασταλτικά φάρμακα (φαινόμενο υποκλοπής).

    -Μετά την επαναγγείωση χορηγούνται αντιπηκτικά

    Προσοχή! Η ινωδόλυση γίνεται σε περιφερικές εμβολές και όχι σε καρδιακές εμβολές.

    Αν αντενδείκνυται η ινωδόλυση δίνεται ηπαρίνη και μετά χορηγούνται αντιπηκτικά.

    Η θεραπεία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων:

    • Θέση των βλαβών
    • Ανατομία των βλαβών
    • Παράγοντες κινδύνου του ασθενούς
    • Κλινική παρουσίαση των συμπτωμάτων
    • Διάρκεια των συμπτωμάτων

     


    Τα απαραίτητα συμπληρώματα διατροφής για την οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας άκρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα απαραίτητα συμπληρώματα διατροφής για την οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας άκρου

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.


    Διαβάστε, επίσης,

    Αρτηρίτιδα Takayasu

    Διάγνωση ασθενειών από τα πόδια

    Η καλύτερη θεραπεία για την κολπική μαρμαρυγή

    Τροφές εναντίον θρόμβων

    Πνευμονική εμβολή

    Πώς θα καταλάβετε ότι κάποιος έχει θρόμβωση στο πόδι

    Γιατί πρέπει να κινητοποιούνται γρήγορα οι χειρουργημένοι;

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα αντιπηκτικά;

    Αθηροσκλήρωση

    Συσκευή για την αποφυγή θρόμβωσης

    Aορτολαγόνιος αποφρακτική νόσος

    Πότε αυξάνεται ο κίνδυνος για περφερική αρτηριακή νόσο

    Nόσος Buerger

    www.emedi.gr