Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015 08:06

Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(10 ψήφοι)

Πότε πρέπει να κάνετε έλεγχο για θρομβοφιλία

Η θρομβοφιλία ή υπερπηκτικότητα ή προθρομβωτική κατάσταση αποτελεί ανωμαλία στην πήξη του αίματος, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο θρόμβωσης που είναι η δημιουργία θρόμβου μέσα σε ένα αγγείο. 

Τέτοιου είδους ανωμαλίες πιστοποιούνται στο 50% των ατόμων που εμφανίζουν θρομβωτικό επεισόδιο (π.χ. θρόμβωση στις εν τω βάθει φλέβες του κάτω άκρου) το οποίο δεν προκλήθηκε από άλλο αίτιο.

Ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού έχει ανιχνεύσιμες ανωμαλίες, οι περισσότερες από τις οποίες, όμως οδηγούν σε θρόμβωση μόνο υπό την παρουσία κάποιου επιπρόσθετου παράγοντα κινδύνου.

Οι μεγάλες, τύπου 1 θρομβοφιλίες είναι σπάνιες. Η ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης παρατηρείται στο 0,2% του γενικού πληθυσμού και στο 0,5 έως 7,5% των ατόμων με φλεβική θρόμβωση. Η ανεπάρκεια της πρωτεΐνης C, επίσης, παρατηρείται σε 0,2% του πληθυσμού, και μπορεί να βρεθεί σε 2,5-6% των ατόμων με θρόμβωση. Η ανεπάρκεια πρωτεΐνης S παρατηρείται σε 1,3 έως 5% των ατόμων με θρόμβωση.

Η τύπου 2 θρομβοφιλία είναι πολύ πιο συχνή. Ο παράγοντας Leiden παρατηρείται στο 5% του πληθυσμού της Βόρειας Ευρώπης. Σε άτομα με θρόμβωση, το 10% έχουν παράγοντα V Leiden. Σε όσους παραπέμπονται για εξετάσεις θρομβοφιλίας το 30-50% έχουν την βλάβη. Η μετάλλαξη της προθρομβίνης εμφανίζεται σε ποσοστά 1-4% στο γενικό πληθυσμό, 5-10% των ατόμων με θρόμβωση, και το 15% των ατόμων που κάνουν έλεγχο θρομβοφιλίας.  Τα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα ανιχνεύονται στο 24% εκείνων που κάνουν εξετάσεις θρομβοφιλίας. 

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία για τις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά τα υποτροπιάζοντα επεισόδια θρόμβωσης αποτελούν ένδειξη για μακροπρόθεσμη προληπτική αντιπηκτική αγωγή.


Συμπτώματα θρομβοφιλίας

Η θρομβοφιλία, ICD-10 D68.5-D68.6 σχετίζεται με παθήσεις, όπως η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (DVT) και η πνευμονική εμβολή (ΡΕ). Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση συμβαίνει συνήθως στα πόδια, και χαρακτηρίζεται από πόνο, πρήξιμο και ερυθρότητα του άκρου. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνιο οίδημα και αίσθημα βάρους λόγω βλάβης στις βαλβίδες στις φλέβες. Ο θρόμβος μπορεί, επίσης, να αποφράξει τις αρτηρίες των πνευμόνων. Ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση του θρόμβου, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ξαφνική εμφάνιση δύσπνοιας, πόνο στο στήθος, αίσθημα παλμών και σοκ και καρδιακή ανακοπή. 

Η φλεβική θρόμβωση μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε  ασυνήθιστα μέρη: Στις φλέβες του εγκεφάλου, του ήπατος (θρόμβωση της πυλαίας φλέβας και ηπατική φλεβική θρόμβωση), στη μεσεντέριο φλέβα, στις φλέβες των νεφρών (νεφρική φλεβική θρόμβωση) και στις βραχιόνιες φλέβες. Η θρομβοφιλία, επίσης, αυξάνει τον κίνδυνο αρτηριακής θρόμβωσης, η οποία είναι η βασική αιτία  καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Η θρομβοφιλία έχει συνδεθεί με το σύνδρομο των καθ 'έξιν αποβολών και, ενδεχομένως, με διάφορες επιπλοκές της εγκυμοσύνης, όπως η ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, η σοβαρή προεκλαμψία και η αποκόλληση του πλακούντα.

Η ανεπάρκεια της πρωτεϊνης C μπορεί να προκαλέσει κεραυνοβόλο πορφύρα, μια σοβαρή διαταραχή της πήξης στο νεογέννητο που οδηγεί σε αιμορραγία στο δέρμα και σε άλλα όργανα.

Οι ανεπάρκειες της πρωτεΐνης C και πρωτεΐνης S έχουν επίσης συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο νέκρωσης δέρματος σε αντιπηκτική αγωγή με βαρφαρίνη ή άλλα φάρμακα.


Αιτίες θρομβοφιλίας

Η θρομβοφιλία μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητη.

Η συγγενής θρομβοφιλία είναι η κληρονομική θρομβοφιλία που αυξάνει την τάση ανάπτυξης θρόμβωσης, ενώ, η επίκτητη θρομβοφιλία αναφέρεται σε συνθήκες που προκύπτουν αργότερα στη ζωή.

-Συγγενής θρομβοφιλία

  • Οι πιο συχνοί τύποι συγγενούς θρομβοφιλίας είναι αυτοί που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της υπερδραστηριότητας των παραγόντων πήξης. Είναι σχετικά ήπιοι, και ως εκ τούτου ταξινομούνται ως τύπου ΙΙ. Οι πιο συνηθισμένοι είναι ο παράγοντας V Leiden (μια μετάλλαξη στο γονίδιο F5 στη θέση 1691) και της προθρομβίνης G20210A, μια μετάλλαξη στη προθρομβίνη (στη θέση 20210 στη μη μεταφραζόμενη περιοχή 3 του γονιδίου). 
  • Οι σπάνιες μορφές συγγενούς θρομβοφιλίας, συνήθως, προκαλούνται από μια ανεπάρκεια των φυσικών αντιπηκτικών. Αυτοί οι τύποι ταξινομούνται ως "τύπου Ι" και προκαλούν πιο σοβαρή θρόμβωση.  Οι κυριότεροι είναι η ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης ΙΙΙ, η ανεπάρκεια πρωτεΐνης C και η ανεπάρκεια πρωτεΐνης S. Οι ηπιότερες μορφές σπάνιας συγγενούς θρομβοφιλίας είναι η μετάλλαξη του παράγοντα XIII  και η οικογενειακή δυσινωδογοναιμία με ανώμαλο ινωδογόνο. Δεν είναι σαφές εάν οι συγγενείς διαταραχές της ινωδόλυσης (το σύστημα που καταστρέφει τους θρόμβους) συμβάλλουν σε σημαντικό βαθμό στον κίνδυνο θρόμβωσης.  Η συγγενής ανεπάρκεια του πλασμινογόνου, για παράδειγμα, κυρίως, προκαλεί συμπτώματα από τα μάτια και μερικές φορές προβλήματα σε άλλα όργανα, αλλά η σύνδεση με τη θρόμβωση δεν είναι ξεκάθαρη.
  • Η ομάδα αίματος καθορίζει τον ποσοστό κινδύνου για θρόμβωση σε μεγάλο βαθμό. Τα άτομα τα οποία που δεν έχουν ομάδα αίματος 0 έχουν διπλάσιο με τετραπλάσιο σχετικό κίνδυνο, ενώ αυτοί που εμφανίζουν χαμηλότερα επίπεδα 2 πρωτεϊνών του αίματος, του παράγοντα Von Willebrand και του παράγοντα VIII, λόγω αυξημένης κάθαρσης, έχουν προστασία απέναντι στη θρόμβωση.

-Επίκτητη θρομβοφιλία

  • Εδώ ταξινομείται το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο που προκαλείται από αντισώματα έναντι των συστατικών της κυτταρικής μεμβράνης, ιδίως στο αντιπηκτικό λύκου (παρατηρείται στο συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, αλλά συχνά ανιχνεύεται και σε άτομα, χωρίς τη νόσο), στα αντικαρδιολιπινικά αντισώματα και στα αντισώματα έναντι της β2-γλυκοπρωτεΐνης 1 και θεωρείται αυτοάνοση νόσος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο μπορεί να προκαλέσει αρτηριακές, καθώς και φλεβικές θρομβώσεις. Επίσης, συνδέεται  με αποβολές και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά από άλλα συμπτώματα, όπως δικτυωτή πελίωση του δέρματος και ημικρανίες.
  • Η θρομβοκυτταροπενία από ηπαρίνη (ΗΙΤ) οφείλεται σε μία ανοσολογική αντίδραση κατά του αντιπηκτικού ηπαρίνης ή των παραγώγων της. Συνδέεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων, αλλά και με κίνδυνο φλεβικής και αρτηριακής θρόμβωσης.
  • Η παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία είναι μια σπάνια κατάσταση που προκύπτει από επίκτητες αλλοιώσεις στο γονίδιο PIGA που παίζει ρόλο στην προστασία των κυττάρων του αίματος από το σύστημα συμπληρώματος. Η παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία αυξάνει τον κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης, αλλά συνδέεται, επίσης, με αιμολυτική αναιμία (αναιμία που προκύπτει από την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων). 
  • Αιματολογικές καταστάσεις που συνδέονται με  αργή ροή του αίματος μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για θρόμβωση. Για παράδειγμα, η δρεπανοκυτταρική αναιμία (που προκαλείται από μεταλλάξεις της αιμοσφαιρίνης) θεωρείται μια ήπια προθρομβωτική κατάσταση που προκαλείται από διαταραχή της ροής του αίματος. Οι μυελουπερπλασιαστικές διαταραχές, στις οποίες ο μυελός των οστών παράγει πάρα πολλά κύτταρα του αίματος, προδιαθέτουν για θρόμβωση, ιδιαίτερα σε αληθή πολυκυτταραιμία (περίσσεια ερυθρών αιμοσφαιρίων) και κακοήθη θρομβοκυττάρωση (περίσσεια αιμοπεταλίων).
  • Ο καρκίνος, ιδιαίτερα όταν είναι μεταστατικός και εξαπλώνεται σε άλλα μέρη του σώματος και είναι ένας παράγοντας κινδύνου για θρόμβωση. Η ενεργοποίηση του συστήματος πήξης από τα καρκινικά κύτταρα ή η έκκριση προπηκτικών ουσιών είναι οι αιτίες. Επιπλέον, οι διάφορες θεραπείες για τον καρκίνο (όπως η χρήση κεντρικών φλεβικών καθετήρων για χημειοθεραπεία) μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβωσης, περαιτέρω. 
  • Το νεφρωσικό σύνδρομο που είναι η κατάσταση κατά την οποία πρωτεΐνη από την κυκλοφορία του αίματος απελευθερώνεται στα ούρα λόγω νεφρικών παθήσεων, μπορεί να προδιαθέτει σε θρόμβωση ιδίως, σε  επίπεδα στο αίμα  αλβουμίνης κάτω από 25 g / l και εάν το σύνδρομο προκαλείται από  μεμβρανώδη νεφροπάθεια.  
  • Η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα και νόσος του Crohn) προδιαθέτουν σε θρόμβωση, ιδιαίτερα όταν η ασθένεια είναι ενεργή. 
  • Η εγκυμοσύνη σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης. Αυτό πιθανώς προκύπτει από μια φυσιολογική υπερπηκτικότητα κατά την εγκυμοσύνη που προστατεύει από αιμορραγία μετά τον τοκετό. 
  • Τα οιστρογόνα, όταν χρησιμοποιούνται σε αντισυλληπτικά χάπια από το στόμα και σε  θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στην εγκυμοσύνη, έχουν συσχετιστεί με διπλάσιο έως εξαπλάσιο κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης. Ο κίνδυνος εξαρτάται από τον τύπο των ορμονών που χρησιμοποιούνται, από τη δόση των οιστρογόνων και την παρουσία άλλων παραγόντων κινδύνου θρομβοφιλίας. Διάφοροι μηχανισμοί, όπως η ανεπάρκεια της πρωτεΐνης S και το πολυπεπτίδιο αναστολέας του ιστικού παράγοντα (TFPI) είναι υπεύθυνοι.
  • Η παχυσαρκία είναι παράγοντας κινδύνου για φλεβική θρόμβωση. Υπερδιπλασιάζει τον κίνδυνο σε πολυάριθμες μελέτες, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με την χρήση αντισυλληπτικών από του στόματος ή μετά από μια χειρουργική επέμβαση. Διάφορες ανωμαλίες πήξης έχουν περιγραφεί στην παχυσαρκία. Ο αναστολέας ενεργοποίησης του πλασμινογόνου-1, είναι ένας αναστολέας της ινωδόλυσης και είναι παρών σε υψηλότερα επίπεδα σε ανθρώπους με  παχυσαρκία. Τα παχύσαρκα άτομα έχουν, επίσης, μεγαλύτερο αριθμό  κυκλοφορούντων μικροκυστιδίων (θραύσματα  κατεστραμμένων κυττάρων) που φέρουν τον ιστικό παράγοντα. Η συσσωμάτωση των αιμοπεταλίων μπορεί να αυξηθεί, και υπάρχουν υψηλότερα επίπεδα  πρωτεϊνών πήξης, όπως ο παράγοντας νοη Willebrand, το ινωδογόνο, ο παράγοντας VII και ο παράγοντας VIII. Η παχυσαρκία αυξάνει, επίσης, τον κίνδυνο υποτροπής μετά από ένα πρώτο επεισόδιο θρόμβωσης. 

-Συγγενείς και επίκτητες μορφές θρομβοφιλίας

Είναι: Αυξημένα επίπεδα του παράγοντα VIII, του παράγοντα IX, του παράγοντα XI, του ινωδογόνου και του αναστολέα της ινωδόλυσης μέσω ενεργοποίησης της θρομβίνης, αλλά και μειωμένα επίπεδα του αναστολέα του ιστικού παράγοντα. Η αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεϊνη C που δεν οφείλεται σε μεταλλάξεις του παράγοντα V προκαλείται προφανώς από άλλους παράγοντες και εγκυμονεί κίνδυνο θρόμβωσης.

Υπάρχει μια σχέση μεταξύ των επιπέδων της ομοκυστεΐνης στο αίμα και της θρόμβωσης. Τα επίπεδα ομοκυστεΐνης προσδιορίζονται με μεταλλάξεις στα γονίδια MTHFR και CBS, αλλά επίσης και από τα επίπεδα του φυλλικού οξέος, της βιταμίνη Β6 και της βιταμίνη Β12, οι οποίες εξαρτώνται από τη διατροφή.


Μηχανισμός θρομβοφιλίας

Το σύστημα πήξης, που συχνά περιγράφεται ως «καταρράκτης πήξης», αποτελείται από μια ομάδα πρωτεϊνών που αλληλεπιδρούν για το σχηματισμό του ινώδους πλούσιου σε θρόμβο.

Η θρόμβωση είναι μια πολυπαραγοντική διαδικασία. Οι παράγοντες κινδύνου για θρόμβωση μπορούν να περιλαμβάνουν οποιοδήποτε συνδυασμό ανωμαλιών στο τοίχωμα των αιμοφόρων αγγείων, ανωμαλιών της ροής του αίματος (όπως στην ακινητοποίηση), και ανωμαλιών στην συνοχή του αίματος. Η θρομβοφιλία προκαλείται από ανωμαλίες στην συνοχή του αίματος, η οποία καθορίζεται από τα επίπεδα των παραγόντων πήξης και άλλες πρωτεΐνες του αίματος που κυκλοφορούν και που συμμετέχουν στο "καταρράκτη πήξης».

Η φυσιολογική πήξη εκκινείται με την απελευθέρωση του ιστικού παράγοντα από τον κατεστραμμένο ιστό. Ο ιστικός παράγοντας συνδέεται με τον κυκλοφορούντα παράγοντα VIIa. Ο συνδυασμός ενεργοποιεί τον παράγοντα Χ σε παράγοντα Χα και τον παράγοντα IX σε παράγοντα IXa. Ο παράγοντας Xa (παρουσία του παράγοντα V) ενεργοποιεί την προθρομβίνη σε θρομβίνη. Η θρομβίνη είναι ένα κεντρικό ένζυμο στη διαδικασία της πήξης: Δημιουργεί το ινώδες από το ινωδογόνο, και ενεργοποιεί έναν αριθμό από άλλα ένζυμα και συμπαράγοντες (παράγοντας XIII, παράγοντας XI, παράγοντας V και  παράγοντας VIII, TAFI) που ενισχύουν το θρόμβο ινικής. Η διαδικασία αναστέλλεται από τον TFPI (που αδρανοποιεί το πρώτο βήμα που καταλύεται από τον παράγοντα VIIa / ιστικό παράγοντα ), την αντιθρομβίνη (που αδρανοποιεί τη  θρομβίνη, τον παράγοντα IXa, Xa και ΧΙα), την πρωτεΐνη C (η οποία αναστέλλει τους παράγοντες Va και VIIIa παρουσία πρωτεΐνης S) και την πρωτεΐνη Ζ (η οποία αναστέλλει τον παράγοντα Χα).

Σε θρομβοφιλία, η ισορροπία μεταξύ πηκτικότητας και αντιπηκτικών έχει διαταραχθεί. Η σοβαρότητα της ανισορροπίας καθορίζει την πιθανότητα ότι κάποιος θα αναπτύξει θρόμβωση. Ακόμη και η μείωση της αντιθρομβίνης σε 70-80% των φυσιολογικών επιπέδων, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο θρόμβωσης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την αιμοφιλία, η οποία προκύπτει μόνο εάν τα επίπεδα των παραγόντων πήξης είναι αισθητά μειωμένα. 

Εκτός από τις επιδράσεις στην θρόμβωση, οι καταστάσεις υπερπηκτικότητας μπορεί να επιταχύνουν την ανάπτυξη της αθηροσκλήρωσης, της αρτηριακής νόσου που κρύβεται πίσω από το έμφραγμα του μυοκαρδίου και άλλες  καρδιαγγειακές νόσους.


Διάγνωση θρομβοφιλίας

  • Γενική αίματος και αιμοπετάλια
  • Ομοκυστεϊνη, βιταμίνη Β12 και φυλλικό οξύ
  • Αντιθρομβίνη ΙΙΙ (συγκέντρωση στο αίμα)
  • Πωτεϊνη C
  • Αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεϊνη C
  • Πρωτεϊνη S
  • ANA
  • Αντικαρδιολιπινικά αντισώματα (IgG, IgM)
  • Αντισώματα έναντι έναντι της γλυκοπρωτεϊνης β2GP-I (IgA, IgG, IgM)
  • Αντιπηκτικό λύκου
  • Μεταλλάξεις γονιδίου ομοκυστεϊνης (MTHFR C677T, A1298C)
  • Μεταλλάξεις GPIa και GPIIIa
  • Πολυμορφισμοί του PAI-1 {4G/5G, G/A(-844bp)}
  • Πήξη: aPTT, PT-INR, ινωδογόνο, V. Willebrand, D-Dimers
  • Λειτουργική μελέτη αιμοπεταλίων (επί αντοχής στα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα)
  • PTA-1 (συγκέντρωση στο πλάσμα)
  • Συγκέντρωση παραγόντων πήξης (ΙΙ, VΙΙΙ, ΙΧ, Χ, ΧΙΙ)
  • Αντιηπαρινικά αντισώματa για HIT
  • Υποδοχείς CD55, CD59 για NPH
  • PAI-2 (επί κύησης)
  • Μεταλλάξεις παράγοντα V (Leiden G169a, R2H1299A)
  • Μεταλλάξεις προθρομβίνης (G20210A)
  • Μετάλλαξη παράγοντα XII (V34L)
  • Μετάλλαξη ινωδογόνου (-455 G>A)
  • Μετάλλαξη JAK2 και BCR-ABL (μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα ή το JAK2 και σε πρώιμο, χωρίς εμφανείς άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως έμφραγμα του μυοκαρδίου)
  • Πολυμορφισμός στο CYPC19, CYP3A4 (αντοχή στην κλοπιδογρέλη)
  • Μεταλλάξεις CYP2C9 και πολυμορφισμός VKORC1 (αυξημένη ευαισθησία στα κουμαρινικά, κίνδυνος αιμορραγίας)
  • Πολυμορφισμοί του υποδοχέα στα ενδοθήλια της πρωτεϊνης C EPCR (A4600G A3, G4678C A1)

Screening για θρομβοβιλία

  • Επαναλαμβανόμενες θρομβοεμβολές ή θρόμβωση σε ασυνήθεις θέσεις (π.χ. ηπατική φλέβα στο σύνδρομο Budd-Chiari), είναι ένδειξη για τον προσυμπτωματικό έλεγχο.
  • Επίσης, ένδειξη για προσυμπτωματικό έλεγχο είναι το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης.  
  • Ο συνδυασμός της θρομβοφιλίας με άλλους παράγοντες κινδύνου είναι ένδειξη για προληπτική θεραπεία. Για παράδειγμα, αν η θρόμβωση οφείλεται σε ακινητοποίηση μετά από πρόσφατη ορθοπεδική χειρουργική αυτό δεν είναι ένδειξη για έλεγχο θρομβοφιλίας. Σε παρατεταμένη ακινησία, χειρουργική επέμβαση ή τραύμα, ο έλεγχος για θρομβοφιλία δεν είναι κατάλληλος, διότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν θα αλλάξουν την ενδεδειγμένη θεραπεία του ασθενούς. Παρόλα αυτά όταν υπάρχει θρομβοφιλία αυξάνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης. Επίσης, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως σε θρόμβωση αμφιβληστροειδικής φλέβας, δεν απαιτείται έλεγχος, επειδή η θρομβοφιλία δεν θεωρείται ως ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου. Παρόλα αυτά όταν υπάρχει θρομβοφιλία αυξάνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης, σε περιπτώσεις όπως το χειρουργείο και η ακινητοποίηση.
  • Σε άλλες σπάνιες συνθήκες που συνδέονται με υπερπηκτικότητα, όπως η εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση και η θρόμβωση της πυλαίας φλέβας, ο έλεγχος για θρομβοφιλία μπορεί να γίνεται εξατομικευμένα, μετά από τη λήψη καλού ιστορικού, εάν η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας λαμβάνεται ως οδηγός.
  • Το σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών είναι ένδειξη για έλεγχο θρομβοφιλίας. Γίνεται έλεγχος για αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα (αντι-καρδιολιπίνης IgG και IgM, καθώς και  αντιπηκτικό λύκου), του παράγοντα V Leiden και για μετάλλαξη της προθρομβίνης, και αντίσταση της ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C και και γενικά γίνεται αξιολόγηση της πήξης μέσω με  θρομβολεστογραφία.
  • Οι γυναίκες που σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν αντισυλληπτικά χάπια δεν επωφελούνται από τον έλεγχο ρουτίνας για θρομβοφιλία, όταν ο απόλυτος κίνδυνος για επεισόδια θρόμβωσης είναι χαμηλή. Εάν η γυναίκα ή ένας συγγενής πρώτου βαθμού έχουν πάθει θρόμβωση, ο κίνδυνος θρόμβωσης αυξάνεται και το Screening σε αυτή την ομάδα ομάδα μπορεί να είναι ευεργετικό, αλλά ακόμη και όταν είναι αρνητικός ο έλεγχος εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για θρόμβωση με τα αντισυλληπτικά.
  • Ο έλεγχος θρομβοφιλίας σε άτομα με αρτηριακή θρόμβωση, γίνεται σε νεαρούς ασθενείς, ιδίως σε κάπνισμα ή χρήση  οιστρογόνων και αντισυλληπτικών) και σε εκείνους με επαναγγείωση, όπως σε στεφανιαία αρτηριακή παράκαμψη με ταχεία απόφραξη του μοσχεύματος.

Θεραπεία θρομβοφιλίας

  • Οι άνθρωποι που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να επαναληφθεί η θρόμβωση λόγω θρομβοφιλίας συχνά συνιστάται να λαμβάνουν βαρφαρίνη για παρατεταμένες χρονικές περιόδους ή ακόμη και επ 'αόριστον.
  • Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη θρομβοφιλία, εκτός αν προκαλείται από μια υποκείμενη ιατρική ασθένεια (όπως νεφρωσικό σύνδρομο), στην οποία είναι αναγκαία η θεραπεία της υποκείμενης νόσου. Σε άτομα με απρόκλητη και / ή υποτροπιάζουσα θρόμβωση, ή εκείνοι με μια μορφή κινδύνου υψηλού κινδύνου θρομβοφιλίας, θα πρέπει να πάρουν αντιπηκτική αγωγή, όπως βαρφαρίνη, σε μακροπρόθεσμη βάση για να μειώσουντον κίνδυνο περαιτέρω. Ο κίνδυνος αυτός θα πρέπει να σταθμίζεται έναντι του κινδύνου σημαντικής αιμορραγίας, γιατί ο αναφερόμενος κίνδυνος σοβαρής αιμορραγίας είναι πάνω από 3% ετησίως και από αυτούς το 11% μπορεί να πεθάνουν από σοβαρή αιμορραγία.
  • Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από ένα επεισόδιο θρόμβωσης καθορίζεται από παράγοντες, όπως τον βαθμό και τη σοβαρότητα της αρχικής θρόμβωσης, αν προκλήθηκε από ακινητοποίηση ή εγκυμοσύνη, τον αριθμό των προηγούμενων θρομβώσεων, το αρσενικό φύλο, την παρουσία  φίλτρου της κοίλης φλέβας, την παρουσία καρκίνου, τα συμπτώματα του μεταθρομβωτικού συνδρόμου, και την παχυσαρκίας. 
  • Εκείνοι με αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο μπορεί να χρειαστούν μακροχρόνια αντιπηκτική αγωγή μετά από ένα επεισόδιο θρόμβωσης. Ο κίνδυνος καθορίζεται από τον υπότυπο του αντισώματος που ανιχνεύεται από τον τίτλο αντισωμάτων (ποσό των αντισωμάτων), από το αν ανιχνεύονται πολλαπλά αντισώματα, και εάν ανιχνεύονται αυτά τα αντισώματα επανειλημμένα.
  • Οι γυναίκες με θρομβοφιλία που σχεδιάζουν εγκυμοσύνη, συνήθως, απαιτούν εναλλακτικές λύσεις αντί για βαρφαρίνη κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες 13 εβδομάδες, γιατί αυτή μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στο έμβρυο. Η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (LMWH, όπως ενοξαπαρίνη) χρησιμοποιείται γενικά ως εναλλακτική λύση. Η βαρφαρίνη και η ηπαρίνη LMWH μπορεί να χρησιμοποιείται με ασφάλεια στον θηλασμό.

Πρόγνωση της θρομβοφιλίας
Σε ασθενείς χωρίς ανιχνεύσιμη θρομβοφιλία, ο  κίνδυνος ανάπτυξης θρόμβωσης από την ηλικία των 60 ετών είναι περίπου 12%. Περίπου το 60% των ανθρώπων που έχουν έλλειψη αντιθρομβίνης θα πάθουν θρόμβωση τουλάχιστον μία φορά μετά την ηλικία των 60, όπως και περίπου το 50% των ατόμων με ανεπάρκεια σε πρωτεΐνη C και περίπου το ένα τρίτο των ατόμων με έλλειψη πρωτεΐνης S. Άτομα με αντίσταση στην ενεργοποιημένη πρωτεΐνη C (από τον παράγοντα V Leiden), σε αντίθεση, έχουν ένα ελαφρώς αυξημένο απόλυτο κίνδυνο θρόμβωσης, με το 15% να έχει τουλάχιστον ένα θρομβωτικό επεισόδιο μέχρι την ηλικία των εξήντα ετών. Σε γενικές γραμμές, οι άνδρες έχουν περισσότερες πιθανότητες από τις γυναίκες να παρουσιάσουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια φλεβικής θρόμβωσης. 

Άτομα με παράγοντα V Leiden βρίσκονται σε σχετικά χαμηλό κίνδυνο θρόμβωσης, αλλά μπορεί να αναπτυχθεί θρόμβωση με παρουσία ενός επιπλέον παράγοντα κινδύνου, όπως σε ακινητοποίηση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με μετάλλαξη της προθρομβίνης (G20210A) δεν αναπτύσσουν ποτέ θρόμβωση. 

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη θρομβοφιλία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα συμπληρώματα διατροφής για τη θρομβοφιλία


 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συννενόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Ο προληπτικός διαγνωστικός έλεγχος 

Ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις για τη θρομβοφιλία

D-dimers

Ανεπάρκεια της προθρομβίνης του αίματος

Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

Πνευμονική εμβολή

Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

Tεστ DNA

Έλεγχος θρομβοφιλίας

Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 10688 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 05:57
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Εξωτερική ωτίτιδα Εξωτερική ωτίτιδα

    Εξωτερική ωτίτιδα είναι η φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου

    Φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου

    • Οξεία διάχυτη εξωτερική ωτίτιδα - η πιο συνήθης μορφή, μία λοιμώδης διαδικασία, συνήθως βακτηριακή, μερικές φορές μυκητιασική
    • Οξεία περιγεγραμμένη εξωτερική ωτίτιδα - συνώνυμη με το δοθιήνα. Σχετίζεται με τη λοίμωξη του θυλάκου της τρίχας
    • Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - ίδια με την οξεία διάχυτη, αλλά μεγαλύτερης διάρκειας (μεγαλύτερη από 6 εβδομάδες)
    • Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα - μπορεί να συνοδεύει το τυπικό ατοπικό έκζεμα ή άλλες πρωτοπαθείς δερματικές καταστάσεις 
    • Νεκρωτική κακοήθης εξωτερική ωτίτιδα - μία λοίμωξη που εκτείνεται στους παρακείμενους του πόρου εν τω βάθει ιστούς. Μπορεί να περιλαμβάνει οστεομυελίτιδα και κυτταρίτιδα. Σπάνιο, σε παιδιά

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Είναι υψηλότερη στους καλοκαιρινούς μήνες

    • Οξεία, χρόνια και εκζεματοειδής - συνήθης
    • Νεκρωτική - ασυνήθης

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    2020 06 11 280 e 2 notospress.gr

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κνησμός
    • Έμφραξη του ωτός
    • Ωταλγία
    • Περιωτική αδενίτιδα
    • Ερυθηματώδης πόρος
    • Πυώδες έκκριμα
    • Έκζεμα του πτερυγίου του ωτός
    • Συμμετοχή του κρανιακού νεύρου (ΙΙΙ, ΙΧ, ΧΙΙ) 

    ΑΙΤΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία διάχυτη εξωτερική ωτίτιδα:

    • Βακτηριδιακή λοίμωξη - ψευδομονάδα (67% των περιπτώσεων ). Σταφυλόκοκκος, στρεπτόκοκκος, Gram (-) ραβδία
    • Μυκητιασική λοίμωξη - ασπέργιλλος (90% των περιπτώσεων). Φυκομύκητες, Rhizopus, ακτινομύκητες, πενικίλλιο, ζύμη

    Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Βακρηριακή λοίμωξη - ψευδομονάδα

    Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα (σχετιζόμενη με πρωτοπαθή διαταραχή του δέρματος):

    • Έκζεμα
    • Σμηγματόρροια
    • Νευροδερματίτιδα
    • Δερματίτιδα επαφής 
    • Πυώδης μέση ωτίτιδα
    • Ευαισθησία σε τοπικά φάρμακα

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Εισβάλλουσα βακτηριακή λοίμωξη - ψευδομονάδα

    otitida

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τραυματισμός του έξω ακουστικού πόρου
    • Κολύμβηση
    • Ζεστός, υγρός καιρός
    • Χρήση ακουστικού βοηθήματος

    Εκζεματοειδής:

    • Πρωτοπαθής δερματική διαταραχή 

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα σε ενήλικες:

    • Λευκοπενία
    • Κακή θρέψη
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Άποιος διαβήτης

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Πόνος στο αυτί
    • Πυώδες έκκριμα του ωτός 
    • Απώλεια ακοής 
    • Παράλυση κρανιακού νεύρου (ΙΙΙ, ΙΧ, ΧΙΙ) σε νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Χρώση Gram και καλλιέργεια του εκκρίματος του πόρου (μερικές φορές βοηθά)

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγούμενη αντιβιοτική θεραπεία

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Οξεία και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - απολέπιση του επιπολής επιθηλίου του έξω ακουστικού πόρου σε λοίμωξη
    • Εκζεματοειδής  εξωτερική ωτίτιδα -παθολογικά ευρήματα που συμφωνούν με προηγούμενη δερματική διαταραχή, δευτεροπαθής λοίμωξη ευκαιριακά
    • Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα - αγγειΐτιδα, θρόμβωση και νέκρωση των προσβεβλημένων ιστών, οστεομυελίτιδα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινολογική αξιολόγηση των εν τω βάθει ιστών στη νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ex2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής, εκτός από ανθεκτικές περιπτώσεις και νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Σχολαστικός καθαρισμός του έξω ακουστικού πόρου 
    • Φάρμακα για τον πόνο
    • Αντικνησμώδη και αντισταμινικά (Εκζεματοειδής μορφή)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία βακτηριακή και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τοπική θεραπεία για 10 περίπου ημέρες 
    • 2% οξικό οξύ
    • Αντιβιοτικά
    • Κορτικοστεροειδή

    Μυκητιασική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τοπική θεραπεία αντιμυκητιασική για την κάντιντα ή ζύμη-νυστατίνη
    • Παρεντερική αντιμυκητιασική θεραπεία - αμφοτερεκίνη Β

    Εκζεματοειδής  εξωτερική ωτίτιδα - τοπική θεραπεία:

    • Οξικό αργίλιο 8%
    • Οξικό οξύ 2% σε οξικό αργίλιο
    • Διάλυμα του Burrow ή αλουμινόνερο
    • Στερεοειδική κρέμα, λοσιόν, αλοιφή
    • Αντιβακτηριακά αν είναι αναμόλυνση

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Παρεντερικά αντιβιοτικά - αντισταφυλοκοκκικά και αντιψευδομοναδικά
    • 4-6 εβδομάδες θεραπείας

    Αντενδείξεις:

    • Υπερευαισθησία στην τοπική ή παρεντερική θεραπεία
    • Νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια, όταν γίνεται χρήση αμφοτερικίνης Β

    Προφυλάξεις: 

    Προσαρμογή της δοσολογίας της αμφοτερικίνης Β σε ασθενείς με νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

    slide 52

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Υποκαλιαιμία σχετιζόμενη με αμφοτερικίνη Β μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα από δακτυλίτιδα
    • Σύγχρονη χορήγηση μη απορροφούμενων ανιόντων, όπως η καρβενικιλλίνη, μπορεί να επιδεινώσει την υποκαλιαιμία

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΩΤΙΤΙΔΑ

    Οξεία εξωτερική ωτίτιδα:

    • 48 ώρες μετά την έναρξη της θεραπείας για να αξιολογηθεί η βελτίωση 
    • Στο τέλος της θεραπείας

    Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα: 

    • Κάθε 2-3 εβδομάδες για επαναλαμβανόμενο καθαρισμό του πόρου
    • Μπορεί να απαιτηθούν διαφοροποιήσεις στα τοπικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των αντιβιοτικών και των στερεοειδών

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Καθημερινή παρακολούθηση στο νοσοκομείο για την έκταση της λοίμωξης 
    • Βασικός ακουστικός και αιθουσαίος έλεγχος στην έναρξη και το τέλος της θεραπείας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Αποφυγή παρατεταμένης έκθεσης σε υγρασία 
    • Χρησιμοποιείστε αντισηπτικά προληπτικά
    • Αντιμετωπίστε τις προδιαθεσικές δερματικές  καταστάσεις
    • Εξαλείψτε το αυτοπροκαλούμενο τραύμα στον πόρο
    • Διαγνώστε και θεραπεύστε υποκείμενες συστηματικές καταστάσεις

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κύρια υπάρχει πρόβλημα με τη νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα. Μπορεί να διασπαρεί και να μολύνει το παρακείμενο οστούν και τις δομές του ΚΝΣ
    • Η οξεία εξωτερική ωτίτιδα μπορεί να διασπαρεί στο πτερύγιο του αυτιού, προκαλώντας μία χονδρίτιδα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Οξεία εξωτερική ωτίτιδα - ταχεία αντίδραση στη θεραπεία με καθολική ίαση
    • Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - με επαναλαμβανόμενο καθαρισμό και αντιβιοτική θεραπεία, οι περισσότερες των περιπτώσεων θα λυθούν. Περιστασιακά απαιτείται χειρουργική παρέμβαση για ανθεκτικές περιπτώσεις
    • Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα - μπορεί συνήθως να ελεγχθεί με χειρουργική απομάκρυνση των νεκρωμένων ιστών και παρατεταμένα αντιβιοτικά παρεντερικά. Το ποσοστό υποτροπής είναι 100% όταν η θεραπεία δεν είναι ικανοποιητική. Μπορεί να χρειαστεί χειρουργική παρέμβαση σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή αν υπάρχει ανάμειξη του κρανιακού νεύρου. Το ποσοστό θνησιμότητας είναι σημαντικό, πιθανόν δευτεροπαθές στην υποκείμενο νόσο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις ΩΡΛ παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις ΩΡΛ παθήσεις

    372724 211

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερυθρά

    Πολύμορφο ερύθημα

    Η αντιφλεγμονώδης δράση της κάνναβης

    Σύνδρομο Kartagener

    Μαστοειδίτιδα

    Αντιεμβολιαστιακό κίνημα

    Πολυμυξίνη B

    Τα ξένα σώματα στο σώμα υπεύθυνα για πολλές λοιμώξεις

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Προσέξτε όταν χρησιμοποιείτε μπατονέτες για να καθαρίσετε τα αυτιά σας

    Χρήσιμες πληροφορίες για το υπεροξείδιο του υδρογόνου

    Πώς πρέπει να καθαρίζετε τα αυτιά σας;

    Μήπως βουίζουν τ' αυτιά σας;

    Βουίζουν τ’ αυτιά σας;

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Εμμηνόπαυση Εμμηνόπαυση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την εμμηνόπαυση

    Εμμηνόπαυση είναι η διακοπή των αυτομάτων εμμηνορυσιακών κύκλων

    • Κλημακτηριακή: Η χρονική περίοδος κατά την οποία υπάρχει σταδιακή ελάττωση της ωοθηκικής λειτουργίας. Αν και μία γυναίκα μπορεί να συνεχίσει να έχει περιοδική αιμορραγία από τη μήτρα, τέτοιοι κύκλοι μπορεί να είναι ανωορρηκτικοί. Κατά την περίοδο αυτή η παραγωγή οιστρογόνων ελαττώνεται και η γυναίκα μπορεί να έχει πρώιμα σημάδια οιστρογονικής ανεπάρκειας, όπως, αγγειοκινητικά συμπτώματα ακόμη και αν έχει περιοδική αιμορραγία
    • Μετεμμηνοπαυσιακή: Η περίοδος μετά την εμμηνόπαυση που, συνήθως, αφορά πάνω από το 1/3 της ζωής μίας γυναίκας

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό, Ενδοκρινικό/Μεταβολικό, Σκελετικό

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Αυξανόμενη συχνότητα, καθώς, αυξάνεται το προσδόκιμο επιβιώσεως 

    1 6

    Επικρατέστερη ηλικία:

    • Μέση ηλικία είναι τα 51 χρόνια και συνήθως σχετίζεται με την ηλικία εμμηναρχής. Σχεδόν, όλες οι γυναίκες είναι μετεμμηνοπαυσιακές μετά τα 58 χρόνια
    • Αν η εμμηνόπαυση εμφανισθεί πριν τα 30 ορίζεται ως πρώιμη εμμηνόπαυση και μπορεί να σχετίζεται με ανωμαλίες των χρωματοσωμάτων του φύλου. Σε τόσο νέες γυναίκες επιβάλλεται μελέτη καρυοτύπου για να αποκλεισθεί η παρουσία ενός Υ χρωμοσώματος

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • Διακοπή της εμμήνου ρύσεως - είτε οξέως, είτε μετά μία πρόδρομη περίοδο ασταθών κύκλων και/ή ελαττώσεως της εμμήνου ροής
    • Αγγειοκινητικά συμπτώματα - εξάψεις, εφίδρωση (85%)
    • Ψυχολογικά συμπτώματα - κατάθλιψη, νευρικότητα, αϋπνία
    • Ατροφία κόλπου - δυσπαρευνία
    • Ατροφία ουροποιητικού - ακράτεια ούρων, κυρίως, με υπερένταση ή έπειξη προς ούρηση
    • Ατροφία δέρματος - απουσία πτυχώσεων, γραμμώσεων δέρματος 
    • Οστεοπόρωση - κατάγματα (20% στην ηλικία των 85)
    • Αρτηριοσκλήρυνση-στεφανιαία νόσος

    ΑΙΤΙΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • Ψυχολογικές - όταν οφείλεται σε απώλεια ωοκυττάρων
    • Χειρουργικές - όταν οφείλεται σε αφαίρεση λειτουργικών ωοθηκών λόγω νόσου ή στο πλαίσιο υστερεκτομής 
    • Φαρμακευτικές - ως αποτέλεσμα θεραπείας ενδομητριώσεως με γοναδοτροφίνες - GnRH ή με αντιοιστρογόνα για καρκίνο μαστού. Αυτή η αιτιολογία είναι αντιστρεπτή

     ή κλιμακτήριος μήτρα νεώτερων και ηλικιωμένων γυναικών 115906524

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ

    • Αυξανόμενη ηλικία
    • Χειρουργική πυέλου
    • Ανωμαλίες χρωματοσωμάτων του φύλου

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • Εγκυμοσύνη
    • Νόσος των πολυκυστικών ωοθηκών 
    • Μικροαδένωμα της υποφύσεως 
    • Υποθαλαμική δυσλειτουργία
    • Σύνδρομο Asherman (Το σύνδρομο του Asherman εντοπίζεται στο εσωτερικό της μήτρας και δημιουργεί ενδομήτριες συμφύσεις -- ινώδεις ζώνες που διαμορφώνονται μεταξύ των τοιχωμάτων της κοιλότητας της μήτρας. Πιστεύεται ότι αυτό το σύνδρομο είναι αποτέλεσμα του επιθετικού ξυσίματος της μήτρας όταν υπάρχει μόλυνση ή όταν εμφανιστεί μια μόλυνση μετά από διαστολή του τραχήλου και απόξεση της μήτρας)
    • Απόφραξη του συστήματος εκροής της μήτρας

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Συνήθως, δεν απαιτείται τίποτε γιατί η ηλικία και τα συμπτώματα θέτουν τη διάγνωση
    • Αν η διάγνωση είναι αμφισβητούμενη σε μία νεαρή ασθενή ένα αυξημένο επίπεδο FSH υποδηλώνει ωοθηκική ανεπάρκεια (FSH μεγαλύτερο από 100 mlU/ml ή 100 IU/L). Μέτρηση LH δεν είναι αναγκαία

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Οιστρογόνα 
    • Ανδρογόνα

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Παροδική, αντιστρεπτή διακοπή της ωοθηκικής λειτουργίας, π.χ. κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας 

    page 13

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • Ατροφία ενδομητρίου - σχεδόν 100% αν μείνει αθεράπευτη. Η μήτρα μπορεί να φαίνεται μικρότερη στην αμφίχειρη εξέταση
    • Ατροφία κόλπου - απουσία πτυχών, εμφάνιση πετεχειών - σχεδόν 100% μετά μερικά χρόνια χωρίς θεραπεία
    • Ατροφία ουροποιητικού συστήματος
    • Οστεοπόρωση - περίπου 2% απώλεια οστικής μάζας κάθε χρόνο. Αυτό είναι πιο συχνό σε Καυκάσια και Κίτρινη φυλή και λιγότερο συχνά στην Αφροαμερικάνικη
    • Αρτηριοσκλήρυνση
    • Μόνο ωοθηκικό στρώμα - ή μόνο μερικά ανενεργά ωοκύτταρα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    Βιοψία ενδομητρίου ή/και απόξεση στις ασθενείς που έχουν μηνορραγία ή μετεμμηνοπαυσιακή αιμορραγία - μπορεί να συνοδεύεται από υστεροσκοπική εξέταση της κοιλότητας της μήτρας αν είναι διαθέσιμη. Μελέτη για καρκίνο του ενδομητρίου ακόμη και επί ατροφικού κόλπου (συνήθως είναι η αιτία της αιμορραγίας) 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • Όχι για φυσιολογική εμμηνόπαυση
    • Αξονική τομογραφία κεφαλής αν υπάρχει υποψία όγκου υποφύσεως 
    • Μερικοί ιατροί παρακολουθούν την οστική πυκνότητα με απορρόφηση δέσμης φωτονίων - εξέταση παθολογική μόνο αν έχει ήδη επισυμβεί απώλεια οστού

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    • FSH ορού αν η διάγνωση αμφισβητείται
    • Καρυότυπο περιφερικού αίματος για ηλικίες κάτω των 30 ετών 
    • Δείγμα ενδομητρίου σε περίπτωση μητρορραγίας μεταξύ εμμήνων ρύσεων ή μετεμμηνοπαυσιακής μητρορραγίας 
    • Επίχρισμα κατά Παπανικολάου
    • Αμφίχειρη γυναικολογική εξέταση
    • Μαστογραφία ανά έτος 

    menopause2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Για να καταπολεμηθεί η οστεοπόρωση - επαρκής πρόσληψη ασβεστίου -τουλάχιστον 1500 mg στοιχειακού ασβεστίου. Άσκηση - αποφυγή καπνίσματος και υπερβολικής λήψης αλκοόλ και καφεΐνης
    • Θεραπεία υποκαταστάσεως οιστρογόνων ενδείκνυται σε ισχαιμική νόσο του μυοκαρδίου, όπως και για ύφεση των αγγειοκινητικών συμπτωμάτων και την προφύλαξη από την ατροφία του ουροποιογεννητικού συστήματος. Εξαιρέσεις αποτελούν οι γυναίκες με αντενδείξεις για τη θεραπεία και παχύσαρκες γυναίκες (οι οποίες συνήθως έχουν επαρκείς ποσότητες ενδογενών οιστρογόνων  που παράγονται από μετατροπή ανδρογόνων σε οιστρογόνα στον λιπώδη ιστό)
    • Η υποκατάσταση οιστρογόνων έχει ένα ευοδωτικό αποτέλεσμα στις λιποπρωτεΐνες, αυξάνοντας τα επίπεδα HDL, όπως επίσης και στην καταστολή  της οστεοπόρωσης, ελαττώνοντας τη συχνότητα καταγμάτων 

    Καλύτερα να μην λαμβάνετε οιστρογόνα!!!

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Όσο περισσότερο είναι δυνατό ενεργός άσκηση. Μερικοί τύποι ασκήσεων με ανύψωση βαρών συνιστώνται ιδιαίτερα

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αυξημένη πρόσληψη άλατος

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΓΙΑ ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ

    • Από του στόματος οιστρογόνα - περισσότερο χρησιμοποιούνται τα συνδεδεμένα με προγεστερόνη οιστρογόνα (π.χ. Premarin). Ημερήσια δόση για καταστολή της οστεοπορώσεως είναι 0,625 mg. Μικρότερες δόσεις δεν είναι αποτελεσματικές. Αν παραμένουν αγγειοκινητικές διαταραχές με τα 0,625 mg. Άλλοι τύποι από του στόματος οιστρογόνων ή το διαδερμικό επίστρωμα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και φαίνονται το ίδιο αποτελεσματικά
    • Επειδή τα οιστρογόνα είναι καρκινογόνα για το ενδομήτριο, θα πρέπει να προστίθεται ένα προγεστερινοειδές λόγω του προστατευτικού του ρόλου από τον ενδομητρικό καρκίνο (αν έχει αφαιρεθεί η μήτρα δεν απαιτείται προσθήκη προγεστερνοειδούς). Περισσότερο συχνά χρησιμοποιείται αρκετή μεδροξυπρογεστερόνη (Provera) σε ημερήσια δόση 2,5 mg (για συνεχή χορήγηση) ή 5 mg (για κυκλική χορήγηση)
    • Τα οιστρογόνα και τα προγεστερινοειδή μπορούν να χορηγούνται κυκλικά ή συνεχώς. Υπέρ της συνεχούς χορηγήσεως είναι το γεγονός ότι δεν αναπτύσσεται αιμορραγία εξ αποστάσεως. Με την κυκλική θεραπεία εμφανίζεται αιμορραγία στη φάση που η ασθενής δεν παίρνει το φάρμακο. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενοι τύποι θεραπείας είναι: Premarin 0,625 mg για 25 ημέρες το μήνα - προσθήκη Provera 5 mg κατά τις τελευταίες 10-14 ημέρες της οιστρογονοθεραπείας 

     Αντενδείξεις: 

    • Κακοήθειες που εξαρτώνται από τα οιστρογόνα
    • Ανεξήγητη παθολογική, μηνορραγία
    • Ιστορικό θρομβοφλεβίτιδας 
    • Ενεργός ηπατική νόσος

    Προφυλάξεις: 

    • Συνεχής θεραπεία δεν οδηγεί σε αιμορραγία από τη μήτρα
    • Γυναίκες σε κυκλική θεραπεία μπορούν να έχουν φυσιολογική αιμορραγία μόνο τις ημέρες που δεν παίρνουν τα φάρμακα. Κάθε άλλη αιμορραγία εκτός της ανωτέρω αναμενόμενης πρέπει να μελετάται για την πιθανότητα ενδομητρικού καρκίνου

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: Η συνιστώμενη δόση οιστρογόνων είναι πολύ χαμηλή. είναι ασύνηθες με αυτή την δόση να επισυμβούν οι γνωστές παρενέργειες των οιστρογόνων, όπως υπερπηκτικότητα, ευαισθησία των μαστών, νόσοι των χοληφόρων και υπέρταση. Η πιθανή τους συσχέτιση με τον καρκίνο του μαστού είναι αμφιλεγόμενη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Από του στόματος - estropipate 0,625 mg, οιστραδιόλη 1-2 mg
    • Διαδερμικά (αυτοκόλλητο δισκίο) - οισταδιόλη 0,05 - 0,1 mg δύο φορές την εβδομάδα
    • Κολπικά - συνδεδεμένα οιστρογόνα (κρέμα Primarin) - άριστη μόνο για τοπική θεραπεία ατροφικής κολπίτιδας. Φαίνεται ότι επισυμβαίνει και συστηματική απορρόφηση αλλά τα επίπεδα αίματος είναι μη προσδιορίσιμα
    • Ενδομυϊκά - δεν συνιστώνται - μπορεί να μην προστατεύουν από την ισχαιμική νόσο των στεφανιαίων αν προηγουμένως δεν περνούν από το ήπαρ
    • Για γυναίκες που δεν μπορούν να πάρουν οιστρογόνα η χρήση προγεστερινοειδών (π.χ. Depo-Provera) 150 mg ΕΜ κάθε μήνα είναι χρήσιμη στην καταπολέμηση των εξάψεων. Μπορεί, επίσης, να καταστείλει την ανάπτυξη οστεοπορώσεως, αλλά δεν είναι χρήσιμη στην πρόληψη της ισχαιμικής καρδιοπάθειας και ουροποιογεννητικής ατροφίας
    • Βιταμίνη D δεν είναι χρήσιμη ως βασική θεραπεία για την πρόληψη οστεοπορώσεως 
    • Η καλσιτονίνη αυξάνει μόνο παροδικά το ασβέστιο του σώματος 
    • Το φθοριούχο ασβέστιο αυξάνει την οστική μάζα αλλά έχει τοξικές παρενέργειες
    • Η εθιδρονάτη αυξάνει την οστική μάζα, αλλά, έχει παρενέργειες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Ανά έτος επίχρισμα Παπανικολάου και εξέταση πυέλου και μαστού 
    • Ανά έτος μαστογραφία
    • Δείγμα ενδομητρίου με γραμμοειδή απόξεση μόνο στις γυναίκες με παθολογική αιμορραγία από τη μήτρα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ 

    Η εμμηνόπαυση είναι μία φυσιολογική διαδικασία. Δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί, αλλά τα δυσάρεστα επακόλουθα της μπορούν να περιορισθούν με θεραπεία υποκαταστάσεως με οιστρογόνα 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αγγειοκινητικά συμπτώματα που κάνουν την ασθενή να αισθάνεται άσχημα
    • Κολπική ατροφία
    • Δέρμα χωρίς σπαργή, ατροφικό, λείο
    • Οστεοπόρωση
    • Αρτηριοσκλήρυνση

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    Αν μείνει αθεράπευτη:

    • Οριστική εξαφάνιση των αγγειοκινητικών συμπτωμάτων (συνήθως, διαρκούν μερικά χρόνια)
    • Ουροποιογεννητική ατροφία
    • Οστεοπόρωση - πιθανά κατάγματα ειδικά ισχίου, σπονδύλων, καρπών, θνητότητα από τα κατάγματα ισχίου - 15%
    • Ισχαιμική αγγειακή νόσος 

    Αν θεραπευθεί:

    • Ελαχιστοποίηση επιπτώσεων που οφείλονται στην έλλειψη οιστρογόνων 
    • Βραδύτερη η εγκατάσταση απώλειας οστικής μάζας και ελάττωση στη συχνότητα ισχαιμικής νόσου των στεφανιαίων 
    • Η θεραπεία μπορεί να συνεχισθεί επ' αόριστον αν δεν εμφανισθούν αντενδείξεις, επειδή πρόκειται να εμφανισθεί οστεοπόρωση ταχύτατα μετά διακοπή

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Κάθε ιατρικό πρόβλημα που μπορεί να εκδηλωθεί με την πρόοδο της ηλικίας, κυρίως οστεοπόρωση

    ΚΥΗΣΗ 

    Αμοιβαίος αποκλεισμός

    • Η θεραπεία υποκαταστάσεως οιστρογόνων είναι εξαιρετικά σημαντική σε γυναίκες με πρώιμη εμμηνόπαυση, είτε αυτόματη, είτε χειρουργική με αποτέλεσμα μακρό προσδόκιμο ζωής χωρίς ενδογενή οιστρογόνα. Χωρίς τέτοια θεραπεία θα έχουν υψηλό κίνδυνο οστεοπορώσεως και τις απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις που συνεπάγεται
    • Μετά τη χειρουργική αφαίρεση ωοθηκών τα αγγειοκινητικά συμπτώματα εμφανίζονται ταχύτατα. Η θεραπεία υποκαταστάσεως μπορεί να αρχίσει πολύ πρώιμα μετά τη χειρουργική επέμβαση
    • Σε περιεμμηνοπαυσιακές γυναίκες που ενοχλούνται από σοβαρά αγγειοκινητικά συμπτώματα, κυκλική θεραπεία με οιστρογόνα και προγεστερόνη μπορεί να ξεκινήσει, ακόμη και αν η ασθενής έχει κυκλική έμμηνο ρύση

    Καλύτερα να μην λαμβάνετε οιστρογόνα!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Emminopafsi 810x405

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ινοκυστική μαστοπάθεια

    Κακοήθεις νεοπλασίες του σώματος της μήτρας

    Σύνδρομο Werner

    Όλα τα κόλπα για να δυναμώσετε τα κόκαλά σας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του κόλπου

    Οι ορμόνες είναι το σημαντικότερο σύστημα στο σώμα

    Πώς να αυξήσετε την προγεστερόνη σας φυσικά

    Το κόκκινο τριφύλλι στη θεραπεία του καρκίνου

    Το ασβέστιο από μόνο του δεν μπορεί να διατηρήσει την υγεία των οστών

    Οι ορμόνες κυβερνάνε το σώμα και το μυαλό μας

    Τεστ για να καταλάβετε ότι έχετε μείωση ορμονών

    Μήπως έχετε κολπική ξηρότητα;

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Τα καλύτερα για την οστεοπόρωση

    Χρήσιμες συμβουλές για όσες έχουν ορμονικές διαταραχές

    Ότι πρέπει να κάνετε αν είσαστε στην εμμηνόπαυση

    Τι να κάνετε αν έχετε εμμηνορραγία

    Τα βότανα για την τόνωση της μήτρας

    Οι βιταμίνες για τις κράμπες της περιόδου

    Βότανα για την ανακούφιση του προεμμηνορρυσιακού συνδρόμου

    Λειτουργική αιμορραγία από τη μήτρα

    Τα προβλήματα περιόδου σε γυναίκες

    Μήπως έχετε πονοκέφαλο όταν έχετε περίοδο;

    Ομοιοπαθητικά φάρμακα για την δυσμηνόρροια

    Αν έχετε δυσμηνόρροια

    Τι είναι η εμμηνόπαυση;

    Που κάνει καλό η Αχιλλαία

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Βιταμίνες για γυναίκες

    Μηνορραγία

    Βότανα για να καταπολεμήσετε τις εξάψεις

    Η γυναίκα δίνει ζωή

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με μαϊντανό

    Λειτουργική αιμορραγία από τη μήτρα

    Γιατί μερικές γυναίκες παθαίνουν εύκολα κολπίτιδες;

    Ομοιοπαθητικά φάρμακα για την δυσμηνόρροια

    Ιατρικές συνταγές με γαρίφαλα

    Αν έχετε δυσμηνόρροια

    Τσάι για την καλή υγεία της μήτρας

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές για την Αχιλλαία

    Απήγανος

    Αψιθιά

    Οι πιο χρήσιμες συμβουλές για τα ινομυώματα

    Η φλεγμονώδης νόσος της πυέλου

    Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Δυσμηνόρροια

    Ωορρηξία

    Διαγνωστικές εξετάσεις στην εμμηνόπαυση

    Πολύποδες μήτρας

    Ενδομητρίωση

    Gallae turcicae

    Ενδομητρίτιδα

    Βότανα για τόνωση και ενέργεια στις γυναίκες

    Ιατρικές συνταγές με θυμάρι

    Αγγελική

    Αρχαγγελική

    Τα μαγειρικά σας σκεύη υπεύθυνα για την πρόωρη εμμηνόπαυση

    Τα προβλήματα περιόδου σε γυναίκες

    Η καλύτερη θεραπεία για την εμμηνόπαυση

    Μήπως έχετε πονοκέφαλο όταν έχετε περίοδο;

    Bιταμίνες για την εμμηνόπαυση

    Η ορμόνη που ανεβάζει την ερωτική διάθεση στην εμμηνόπαυση

    Η βιταμίνη που θεραπεύει τις κύστεις του μαστού

    Μήπως πονάνε οι μαστοί σας;

    Κύστεις μαστού

    Λυγαριά

    Η γλυκόριζα

    Πιπερόριζα

    Τσουκνίδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για το έλαιο ηρανθέμων

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Σημεία έλλειψης βιταμινών και μετάλλων

    Τα οφέλη της σόγιας στην υγεία

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με πασιφλόρα

    Πώς μπορείτε να χάσετε βάρος μετά την εμμηνόπαυση

    Βότανα για τόνωση και ενέργεια στις γυναίκες

    Αδυνατίστε με ασβέστιο

    Η καλύτερη θεραπεία για την εμμηνόπαυση

    Μείνετε για πάντα νέες με γλυκοπατάτες

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Δίαιτα για πενηντάρες

    Διαγνωστικές εξετάσεις στην εμμηνόπαυση

    Αντιμετωπίστε την εμμηνόπαυση

    Τι είναι η εμμηνόπαυση;

    Σεξ στην εμμηνόπαυση

    Πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες;

    Ατροφία του αιδοίου

    Τι είναι η γύρη ανθέων

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    Μήπως αναζητάτε τη χαμένη σας λίμπιντο;

    Ενδοκρινολογικές παθήσεις

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Σύνδρομο Felty Σύνδρομο Felty

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα με λευκοπενία, σπληνομεγαλία, κεχρωσμένες δερματικές κηλίδες των άκρων, αναιμία και θρομβοκυττοπενία.

    Το σύνδρομο Felty είναι μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την τριάδα: ρευματοειδής αρθρίτιδα, διόγκωση σπλήνα και από πολύ λίγα ουδετερόφιλα στο αίμα.

    Η πάθηση είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας 50-70 ετών, ιδιαίτερα στις γυναίκες  και περισσότερο στους Καυκάσιους.

    Είναι μια παραμορφωτική ασθένεια που προκαλεί πολλές επιπλοκές. 

    Συνήθης πορεία  χρόνια.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Τα συμπτώματα του συνδρόμου Felty είναι παρόμοια με αυτά της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Οι ασθενείς πάσχουν από επώδυνες, δύσκαμπτες και πρησμένες αρθρώσεις, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών.

    Σε ορισμένα άτομα που έχουν προσβληθεί, το σύνδρομο Felty μπορεί να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία τα συμπτώματα και τα φυσικά ευρήματα που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα έχουν υποχωρήσει ή δεν υπάρχουν. Σε αυτήν την περίπτωση, το σύνδρομο Felty μπορεί να παραμείνει αδιάγνωστο. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, η ανάπτυξη του συνδρόμου Felty μπορεί να προηγηθεί της ανάπτυξης των συμπτωμάτων και των φυσικών ευρημάτων που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Το σύνδρομο Felty χαρακτηρίζεται, επίσης, από μια ασυνήθιστα διογκωμένη σπλήνα (σπληνομεγαλία) και ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων (ουδετεροπενία).

    Ως αποτέλεσμα της ουδετεροπενίας, τα προσβεβλημένα άτομα είναι όλο και πιο ευαίσθητα σε ορισμένες μολύνσεις. Η κερατοεπιπεφυκίτιδα sicca μπορεί να εμφανιστεί λόγω του δευτεροπαθούς συνδρόμου Sjögren.

    Άτομα με σύνδρομο Felty μπορεί, επίσης, να παρουσιάσουν πυρετό, απώλεια βάρους και κόπωση.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν αποχρωματισμό (μη φυσιολογική καφέ χρώση) του δέρματος, ιδιαίτερα των ποδιών, πληγές (έλκη) στο κάτω μέρος του ποδιού και/ή ασυνήθιστα μεγάλο ήπαρ (ηπατομεγαλία).

    Επιπλέον, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία), μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων αίματος που βοηθούν στις λειτουργίες πήξης του αίματος (θρομβοπενία), μη φυσιολογικές εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας και / ή φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων (αγγειίτιδα).

    ca1b5732839480ea26c535cdaa506e9f

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    • Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις
    • Η διόγκωση του σπλήνα έχει σαν αποτέλεσμα λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια στην κυκλοφορία του αίματος
    • Λεμφαδενοπάθεια
    • Υπερχρωματισμός του δέρματος
    • Δερματικά έλκη

    ΑΙΤΙΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η αιτία του συνδρόμου Felty είναι άγνωστη, αλλά έχει βρεθεί ότι είναι πιο συχνή σε άτομα με χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα. Μερικοί ασθενείς έχουν τον ορότυπο HLA-DR4. Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεται, κυρίως, σε άτομα που έχουν εκδηλώσεις ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Τα άτομα με αυτό το σύνδρομο διατρέχουν κίνδυνο μόλυνσης, επειδή έχουν χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων. 

    reumatoeideis arthritida

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων λόγω προσβολής από το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του σώματος. Σε αυτήν την κατάσταση, τα λευκά αιμοσφαίρια ταξιδεύουν μέσω της ροής του αίματος στις αρθρώσεις και απελευθερώνουν προφλεγμονώδεις κυτοκίνες. Το αποτέλεσμα αυτής της χημικής απελευθέρωσης κάνει τα αρθρικά κύτταρα να απελευθερώνουν επιβλαβείς χημικές ουσίες σε απόκριση, καθώς και να ξεκινήσουν την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων. Τα νεοσχηματισμένα αγγεία μεγαλώνουν προς τα μέσα, εισβάλλοντας στον αρθρικό χόνδρο και στα οστά εντός της άρθρωσης. Η βλάβη στον κάποτε υγιή ιστό προκαλεί φλεγμονή και τελικά συσσώρευση υγρού στην άρθρωση και οι αρθρώσεις διογκώνονται, μειώνοντας αργά το χώρο που κρατά τα οστά να μην έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Εάν δεν αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, ο χώρος των αρθρώσεων μικραίνει, εντελώς, προκαλώντας αγκύλωση. Στο προχωρημένο στάδιο της αγκύλωσης, η κινητικότητα των αρθρώσεων επηρεάζεται, πολύ. Η πρώιμη παρουσίαση παρατηρείται, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, μπορεί να παρουσιαστεί στα γόνατα, τους καρπούς, τους γοφούς και τους ώμους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να επηρεάσει και να βλάψει πολλά άλλα συστήματα του σώματος, όπως τα μάτια, την καρδιά, τους πνεύμονες και τα αιμοφόρα αγγεία. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια κατάσταση που δεν μπορεί να θεραπευτεί, αλλά τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα φάρμακα μόνα τους ή σε συνδυασμό. Λόγω της αυξημένης φλεγμονώδους απόκρισης του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος, αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει μείωση των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων. 

    unnamed 5

    Ουδετεροπενία

    Στο σύνδρομο Felty, η χρόνια ενεργοποίηση των ουδετερόφιλων εξελίσσεται σε ουδετεροπενία και ανεπιθύμητες λοιμώξεις. Η ουδετεροπενία είναι h μειωμένη συγκέντρωση ουδετερόφιλων στο αίμα. Τα ουδετερόφιλα είναι τα πιο άφθονα κύτταρα μεταξύ των λευκών αιμοσφαιρίων και παίζουν σημαντικό ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα καταστρέφοντας βακτήρια μέσω φαγοκυττάρωσης. Οι φλεγμονώδεις χημικές ουσίες τραβούν τα ουδετερόφιλα στην περιοχή όπου συγκεντρώνονται και καταπολεμούν τη μόλυνση. Η μείωση του αριθμού των ουδετερόφιλων διεγείρει μια αυτοάνοση απόκριση που οδηγεί σε αρθρίτιδα. Η απώλεια και η καταστροφή των ουδετερόφιλων που οδηγούν στην ουδετεροπενία οφείλεται, επομένως, στη φλεγμονή λόγω της ανάγκης του οργανισμού για ανοσοαπόκριση. 

    Σπληνομεγαλία

    Η σπληνομεγαλία είναι η διόγκωση του σπλήνα. Ο σπλήνας είναι ένα σημαντικό λεμφικό όργανο που εμπλέκεται στη διήθηση του αίματος με την απόρριψη παλαιών και κατεστραμμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων, καθώς, και τη διατήρηση των επιπέδων των αιμοπεταλίων. Ο σπλήνας είναι ένα λεμφικό όργανο, που σημαίνει ότι εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στο ανοσοποιητικό σύστημα και στις ανοσολογικές αντιδράσεις. Όταν ο σπλήνας διογκώνεται, αυτό είναι ένα ισχυρό σημείο λοίμωξης κάπου στο σώμα και μπορεί να προκληθεί από φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η αυξημένη ανάγκη για παραγωγή βοήθειας των λευκών αιμοσφαιρίων στις πληγείσες περιοχές προκαλεί υπερλειτουργία του σπλήνα. Αυτή η αύξηση των αμυντικών δραστηριοτήτων προκαλεί τελικά υπερτροφία του σπλήνα, οδηγώντας σε σπληνομεγαλία. Ο σπλήνας βρίσκεται στο άνω αριστερό τεταρτημόριο της περιτοναϊκής κοιλότητας και λόγω της διεύρυνσής του, μπορεί να προκαλέσει στρες στα γειτονικά όργανα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Αυτή η κατάσταση επηρεάζει λιγότερο από το 1% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    Η παρουσία τριών παθήσεων: ρευματοειδής αρθρίτιδα, σπληνομεγαλία και ουδετεροπενία είναι ενδείξεις ότι, πιθανώς, εμφανίζεται το σύνδρομο Felty. Αυτή η κατάσταση στο σύνολό της είναι δύσκολο να διαγνωστεί λόγω της πολυπλοκότητάς της.

    Ένα ακρωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κάνει την αναγνώριση αυτής της ασθένειας κάπως ευκολότερη:

    S: Σπληνομεγαλία

    Α: Αναιμία

    Ν: Ουδετεροπενία

    Τ: Θρομβοπενία

    Α: Αρθρίτιδα (ρευματοειδής)

    Εργαστηριακές εξετάσεις αίματος

    Μια γενική αίματος μπορεί να γίνει για τη διάγνωση της αναιμίας (νορμόχρωμη, νορμοκυτταρική), της θρομβοκυττοπενίας και της ουδετεροπενίας. Οι εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται, συνήθως, για να βοηθήσουν στη διάγνωση, καθώς ο σπλήνας και το ήπαρ αλληλοεπηρεάζονται έντονα  μεταξύ τους.

    Απεικονιστικές εξετάσεις

    Το υπερηχογράφημα, η αξονική τομογραφία και  η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της σπληνομεγαλίας και ακτινογραφίες για την τυχόν ύπαρξη αρθρικού υγρού.

    • Μέτρια σπληνομεγαλία εάν η μεγαλύτερη διάσταση είναι 11-20 cm
    • Σοβαρή σπληνομεγαλία αν η μεγαλύτερη διάσταση είναι μεγαλύτερη από 20 cm

    medicalstep reumatoeidhs arthritida

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Δεν υπάρχει πραγματική θεραπεία για το σύνδρομο Felty, αλλά η καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης της νόσου είναι ο έλεγχος της υποκείμενης ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Η ανοσοκατασταλτική θεραπεία βελτιώνει, συχνά, την κοκκιοκυτταροπενία και τη σπληνομεγαλία. Αυτό το εύρημα αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι το σύνδρομο Felty είναι μια ασθένεια που προκαλείται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μια σημαντική πρόκληση στη θεραπεία του συνδρόμου Felty είναι η επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις που προκαλούνται από την ουδετεροπενία. Επομένως, για να αποφασιστεί και να ξεκινήσει η θεραπεία, πρέπει να γίνει κατανοητή η αιτία και η σχέση της ουδετεροπενίας με τη γενική κατάσταση. Τα περισσότερα από τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του συνδρόμου Felty. 

    Η σπληνεκτομή μπορεί να βελτιώσει την ουδετεροπενία σε σοβαρές ασθένειες, αλλά δε συνιστάται.

    Έχει προταθεί η χρήση του rituximab και της λεφλουνομίδης.

    Έχει, επίσης, περιγραφεί η χρήση της θεραπείας με χρυσό.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η πρόγνωση εξαρτάται από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και τη συνολική υγεία του ασθενούς.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    bigstock Hand Deformed From Rheumatoid 103232225

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    www.emedi.gr

     

  • Θρόμβωση νεφρικής φλέβας Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Ο σχηματισμός θρόμβου στη νεφρική φλέβα

    Ο σχηματισμός θρόμβου μέσα στη νεφρική φλέβα. 

    Η θρόμβωση της νεφρικής φλέβας είναι ο σχηματισμός θρόμβου στη φλέβα που αποστραγγίζει το αίμα από τα νεφρά, οδηγώντας τελικά σε μείωση της παροχέτευσης ενός ή και των δύο νεφρών και στην πιθανή μετανάστευση του θρόμβου σε άλλα μέρη του σώματος.

    Η θρόμβωση νεφρικής φλέβας επηρεάζει, συνήθως, δύο υποπληθυσμούς: νεογέννητα βρέφη με ανωμαλίες πήξης αίματος ή αφυδάτωση και ενήλικες με νεφρωσικό σύνδρομο. 

    Το νεφρωσικό σύνδρομο είναι μια νεφρική διαταραχή, που προκαλεί υπερβολική απώλεια πρωτεΐνης στα ούρα, χαμηλά επίπεδα λευκωματίνης στο αίμα, υψηλά επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα και οίδημα, προκαλώντας υπερπηκτική κατάσταση και αυξανόμενες πιθανότητες σχηματισμού θρόμβων.

    Άλλες λιγότερο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν τις διαταραχές πηκτικότητας, τον καρκίνο, τη μεταμόσχευση νεφρού, το σύνδρομο Behcet, το σύνδρομο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και το αμβλύ τραύμα στην πλάτη ή την κοιλιά. 

    Η πρόληψη της νεφρικής θρόμβωσης επικεντρώνεται, κυρίως, στην πρόληψη περαιτέρω θρόμβων αίματος στα νεφρά και στη διατήρηση σταθερής λειτουργίας των νεφρών.

    Η χρήση αντιπηκτικών έχει γίνει η συνήθης θεραπεία για τη θεραπεία αυτής της ανωμαλίας.

    Η μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα, η πιο συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου σε ενήλικες, κορυφώνεται σε άτομα ηλικίας 40-60 ετών και έχει διπλάσια συχνότητα στους άνδρες από ό, τι στις γυναίκες. Δεδομένου ότι το νεφρωσικό σύνδρομο είναι η πιο συχνή αιτία της θρόμβωσης νεφρικής φλέβας, τα άτομα άνω των 40 ετών και οι άνδρες κινδυνεύουν περισσότερο.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΘΡΟΜΒΩΣΗς ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΦΛΕΒΑΣ

    Εκτός από τον πόνο στην πλάτη που προκαλείται από έναν ξαφνικό θρόμβο στις κύριες φλέβες στα νεφρά, η θρόμβωση νεφρικής φλέβας προκαλεί λίγα συμπτώματα. Μερικοί ασθενείς μπορεί να μην εμφανίζουν συμπτώματα, ενώ άλλοι ασθενείς ενδέχεται να εμφανίσουν αιματουρία, μείωση της παραγωγής ούρων, οίδημα και επιδείνωση της πρωτεϊνουρίας. Συνήθως, οι διαγνώσεις για θρόμβωση νεφρικής φλέβας γίνονται για πρώτη φορά όταν ένας ασθενής με νεφρωσικό σύνδρομο πάθει πνευμονική εμβολή ή ξαφνική μείωση της νεφρικής λειτουργίας ή νεφρική ανεπάρκεια. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να ποικίλουν σε διάρκεια, καθώς ένας θρόμβος αίματος μπορεί να επιλυθεί, αλλά πρέπει να λαμβάνονται προφυλάξεις για να αποφευχθεί η μετανάστευση του θρόμβου σε άλλα μέρη του σώματος. Η πιο σοβαρή επιπλοκή της θρόμβωσης νεφρικής φλέβας είναι η πνευμονική εμβολή, που προκαλείται από θρόμβο που προέρχεται από τη νεφρική φλέβα ή οποιαδήποτε άλλη φλέβα στο σώμα και μεταναστεύει στην πνευμονική αρτηρία. Η πνευμονική εμβολή είναι μια σοβαρή κατάσταση επειδή μπορεί να βλάψει τους πνεύμονες λόγω πνευμονικής υπέρτασης και να προκαλέσει υποξία στο αίμα, βλάπτοντας και άλλα όργανα του σώματος. Αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει θάνατο εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία. Περίπου το 30% των ασθενών που έχουν πνευμονική εμβολή θα πεθάνουν, συνήθως εντός μίας ώρας. Βρέφη και μικρά παιδιά που εμφανίζουν θρόμβωση νεφρικής φλέβας που προκαλείται από αφυδάτωση, μπορεί να παρουσιάσουν συμπτώματα αφυδάτωσης (ξηροστομία, χαμηλή παραγωγή ούρων, απώλεια θολερότητας του δέρματος), όπως εμετό, ναυτία και πυρετό, και τα συνηθισμένα συμπτώματα της νεφρικής θρόμβωσης, όπως πόνος στο πλευρό, αίμα στα ούρα, αναιμία, οίδημα, διογκωμένα νεφρά και νεφρική ανεπάρκεια. 

    ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΘΡΟΜΒΩΣΗΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΦΛΕΒΑΣ

    Ο μηχανισμός δε διαφέρει από άλλους τύπους θρόμβων αίματος σε άλλα μέρη του σώματος. Προκαλείται μια βλάβη στο αιμοφόρο αγγείο (ενδοθηλιακή βλάβη), μείωση της ροής του αίματος (στάση) και αυξημένη πήξη του αίματος (θρομβοφιλία ή υπερπηκτικότητα). Είναι δυνατόν μόνο ένας από αυτούς τους παράγοντες να προκαλέσει θρόμβο αίματος, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ένας συνδυασμός ή όλοι αυτοί οι παράγοντες προκαλούν το σχηματισμό θρόμβου αίματος. Η μειωμένη παραγωγή ούρων ή μειωμένη λειτουργία των νεφρών μπορεί να είναι τα μόνα παρατηρήσιμα συμπτώματα που προκαλούνται από το θρόμβο της νεφρικής φλέβας, Άλλες λιγότερο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν την υκερπηκτικότητα, το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα, τη μεταμόσχευση νεφρού, το σύνδρομο Behcet, το σύνδρομο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων και το αμβλύ τραύμα στην πλάτη ή την κοιλιά. 

    ΒΛΑΒΗ ΙΣΤΟΥ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΦΛΕΒΑΣ

    Η βλάβη στον ενδοθηλιακό ιστό της φλέβας μπορεί να προκληθεί από αμβλεία βλάβη, τραύμα κατά τη διάρκεια της φλεβογραφίας, νεφρική μεταμόσχευση, όγκους, οξεία απόρριψη, αγγειίτιδα ή αυτόματο μικρο τραύμα στο ενδοθήλιο λόγω ομοκυστενουρίας. Η ομοκυστενουρία, είναι μια αυτοσωμική υπολειπόμενη κληρονομική διαταραχή στην οποία ο οργανισμός δεν είναι σε θέση να επεξεργάζεται σωστά ορισμένα δομικά στοιχεία πρωτεϊνών λόγω μετάλλαξης στο CBS γονίδιο. Αυτή η μετάλλαξη αναγκάζει την ομοκυστεΐνη αμινοξέων να μην χρησιμοποιείται σωστά και συσσωρεύονται υψηλά επίπεδα στο αίμα, καταστρέφοντας τον ενδοθηλιακό ιστό και αυξάνοντας την πιθανότητα εμφάνισης θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας.

    ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΡΟΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

    Η πιο κοινή αιτία της θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας στα βρέφη είναι η αφυδάτωση. Η αφυδάτωση μπορεί να προκληθεί από μείωση του όγκου του κυκλοφορούντος αίματος λόγω ανωμαλιών που εξαντλούν το νερό, όπως διάρροια ή έμετος. Η μείωση του όγκου του αίματος λόγω αφυδάτωσης θα προκαλέσει την εκτροπή της ροής του αίματος μακριά από τα νεφρά σε άλλα όργανα, με αποτέλεσμα βραδύτερη ροή αίματος προς τα νεφρά, αυξάνοντας τις πιθανότητες εμφάνισης θρόμβου αίματος. Η θρόμβωση νεφρικής φλέβας είναι γνωστό ότι συμβαίνει απουσία κλινικά εμφανούς σοκ, π.χ. μετά από νεογνική δυσφορία και τοποθέτηση κεντρικών φλεβικών καθετήρων. Η θρόμβωση νεφρικής φλέβας μπορεί, επίσης, να προκληθεί από παραμόρφωση ενός μοσχεύματος ή φυσική παραμόρφωση ή συμπίεση της νεφρικής φλέβας, η οποία ανάλογα με το σχήμα παραμόρφωσης μπορεί να επηρεάσει τον ρυθμό ροής μέσω της φλέβας.

    12978415 1 634x433

    ΥΠΕΡΠΗΚΤΙΚΟΤΗΤΑ

    Η υπερπηκτικότητα είναι μια ανωμαλία του αίματος που αυξάνει τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων αίματος. Οι ασθενείς με νεφρωσικό σύνδρομο έχουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας λόγω υπερπηκτικότητας που προκαλείται από την πρωτεϊνουρία. Η αυξημένη απώλεια πρωτεϊνών στα ούρα που προκαλείται από το νεφρωσικό σύνδρομο οδηγεί σε χαμηλότερη ωσμωτική πίεση. Η μειωμένη ωσμωτική πίεση θα προκαλέσει το ήπαρ να παράγει περισσότερες πρωτεΐνες, όπως το ινωδογόνο και η βήτα-θρομβοσφαιρίνη, οι οποίες προάγουν την πήξη του αίματος. Εκτός από το νεφρωσικό σύνδρομο, υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες που μπορούν να προωθήσουν την υπερπηκτική ικανότητα. Η υπερπηκτικότητα μπορεί να προαχθεί με αυξημένο αριθμό αιμοπεταλίων, αυξημένη συσσώρευση αιμοπεταλίων, αυξημένο αριθμό πρωτεϊνών S και μείωση των αναστολέων πήξης, όπως η αντιθρομβίνη. Η υπερπηκτικότητα μπορεί να κληρονομηθεί ή / και να αποκτηθεί. Η υπερομοκυστεϊναιμία, μια κατάσταση που είναι γνωστό ότι προάγει θρόμβους, μπορεί να προκληθεί από ένα συνδυασμό γενετικών παραγόντων και ανεπάρκειας βιταμίνης Β6, βιταμίνης Β12 και φυλλικο οξέος.  Ο παράγοντας V Leiden και οι μεταλλάξεις του γονιδίου προθρομβίνης είναι οι δύο πιο συχνές γενετικές αιτίες υπερπηκτικότητας. Περίπου το 5% του γενικού πληθυσμού έχει αυτές τις ετερόζυγες μεταλλάξεις και το 45-63% όσων έχουν θρομβοφιλία έχει αυτές τις μεταλλάξεις. 

    ΜΕΜΒΑΝΩΔΗΣ ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΟΝΕΦΡΙΤΙΔΑ

    Η συχνότητα εμφάνισης θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας σε άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο κυμαίνεται από 5% έως 65%. Το νεφρωσικό σύνδρομο προκαλείται από τη  μεμβρανώδη σπειραματονεφρίτιδα, τη νόσο ελάχιστων αλλοιώσεων νεφρών και την εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρωση.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΘΡΟΜΒΩΣΗΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΦΛΕΒΑΣ

    Η παρατήρηση των συμπτωμάτων του ασθενούς, το ιατρικό ιστορικό και η απεικόνιση παραμένουν η βασική πηγή για τη διάγνωση της θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας. Η απεικόνιση χρησιμοποιείται για την ανίχνευση της παρουσίας θρόμβου αίματος. Σε ένα ανώμαλο νεφρό με θρόμβωση της νεφρικής φλέβας, υπάρχει θρόμβος αίματος στη νεφρική φλέβα. Σε περιπτώσεις όπου η νεφρική φλέβα μπλοκάρεται από το θρόμβο, οι νεφροί θα διευρυνθούν, φτάνοντας το μέγιστο μέγεθος εντός μίας εβδομάδας. Μια απεικόνιση με υπερήχους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση του μεγέθους των νεφρών σε ασθενείς με θρόμβωση νεφρικής φλέβας. Ο υπέρηχος δεν είναι αποτελεσματικός για χρήση στην ανίχνευση της ροής του αίματος στις νεφρικές φλέβες και στην αρτηρία. Αντ 'αυτού, μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπερηχογράφημα έγχρωμο doppler για την ανίχνευση της νεφρικής ροής του αίματος. Συνήθως, χρησιμοποιείται για την ανίχνευση θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού. Η αγγειογραφία με αξονική είναι αυτή τη στιγμή η κορυφαία επιλογή για τη διάγνωση της θρόμβωσης νεφρικής φλέβας. Η αξονική τομογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση της νεφρικής μεγέθυνσης, των νεφρικών όγκων, της ροής του αίματος και άλλων νεφρικών παθολογιών. Μια εναλλακτική λύση είναι η μαγνητική αγγειογραφία. Η MRA παράγει λεπτομερείς εικόνες της νεφρικής ροής του αίματος, των νεφρών και οποιουδήποτε περιβάλλοντος ιστού. 

    blood clot

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΘΡΟΜΒΩΣΗΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΦΛΕΒΑΣ

    Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση του θρόμβου είναι δυνατή, αλλά σπάνια γίνεται. Στο παρελθόν, η χειρουργική αφαίρεση του θρόμβου της νεφρικής φλέβας ήταν η κύρια θεραπεία, αλλά είναι πολύ επεμβατική και μπορεί να εμφανιστούν πολλές επιπλοκές.

    Τις τελευταίες δεκαετίες, η θεραπεία γίνεται με ιατρικές θεραπείες που περιλαμβάνουν ενδοφλέβια και από του στόματος αντιπηκτικά. Η χρήση αντιπηκτικών μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργία των νεφρών σε περιπτώσεις θρόμβωσης της νεφρικής φλέβα,  αφαιρώντας τον θρόμβο από τη φλέβα και αποτρέποντας την εμφάνιση περαιτέρω θρόμβων. Οι ασθενείς που ήδη πάσχουν από νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να μην χρειάζεται να λαμβάνουν αντιπηκτικά.

    Σε αυτήν την περίπτωση, οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούν και να διατηρούν μειωμένο το επίπεδο πρωτεϊνουρίας μειώνοντας το αλάτι και την περίσσεια πρωτεΐνης, και λαμβάνουν διουρητικά και στατίνες.

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα της θρόμβωσης νεφρικής φλέβας, οι ασθενείς ενδέχεται να λαμβάνουν αντιπηκτικά από ένα έτος έως μια ζωή.

    Εφόσον τα επίπεδα λευκωματίνης στην κυκλοφορία του αίματος είναι κάτω από 2,5 g/L, συνιστάται οι ασθενείς με θρόμβωση νεφρικής φλέβας να συνεχίσουν να παίρνουν αντιπηκτικά.

    Τα κύρια αντιπηκτικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της θρόμβωσης νεφρικής φλέβας είναι η βαρφαρίνη και η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους. Η ηπαρίνη έχει γίνει πολύ δημοφιλής, λόγω του χαμηλού κινδύνου επιπλοκών, της διαθεσιμότητάς της και επειδή μπορεί εύκολα να χορηγηθεί.

    Η βαρφαρίνη είναι γνωστό ότι αλληλεπιδρά με πολλά άλλα φάρμακα, επομένως απαιτείται προσεκτική παρακολούθηση.

    Εάν ένας ασθενής με νεφρωσικό σύνδρομο εμφανίσει οποιοδήποτε από τα συμπτώματα θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας (πόνος στην πλάτη, αίμα στα ούρα ή μειωμένη νεφρική λειτουργία), πρέπει να επισκεφθεί αμέσως έναν γιατρό για να αποφύγει περαιτέρω επιπλοκές. Η κύρια παρενέργεια των αντιπηκτικών είναι ο κίνδυνος υπερβολικής αιμορραγίας. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν: αίμα στα ούρα ή στα κόπρανα, μώλωπες, παρατεταμένες ρινορραγίες (διαρκούν περισσότερο από 10 λεπτά), αιμορραγία των ούλων, αίμα στον εμετό ή αίμα στο βήχα, ασυνήθιστοι πονοκέφαλοι, ξαφνικός σοβαρός πόνος στην πλάτη, δυσκολία στην αναπνοή ή πόνος στο στήθος, σε γυναίκες, βαριά ή αυξημένη αιμορραγία κατά τη διάρκεια της περιόδου ή οποιαδήποτε άλλη αιμορραγία από τον κόλπο. Η βαρφαρίνη μπορεί να προκαλέσει εξανθήματα, διάρροια, ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας) ή έμετο και απώλεια μαλλιών. Η ηπαρίνη μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία, μια ξαφνική μείωση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο αίμα. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς (55 ετών και άνω) είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν νεφρική ανεπάρκεια. Η ηπαρίνη είναι κρίσιμη για την επιστροφή της φυσιολογικής λειτουργίας των νεφρών σε ασθενείς. Σε ασθενείς που λαμβάνουν ηπαρίνη, παρατηρείτε βλάβη στα νεφρά σε περίπου 33%. Με τη γρήγορη θεραπεία και τη λήψη των σωστών φαρμάκων, οι ασθενείς θα πρέπει να αυξήσουν τις πιθανότητες επιβίωσής τους και να μειώσουν τον κίνδυνο θρόμβου της νεφρικής φλέβας από τη μετανάστευση σε άλλο μέρος του σώματος.

    Είναι γνωστό ότι ο διαβήτης προκαλεί αλλαγές σε παράγοντες που σχετίζονται με την πήξη και την πήξη, ωστόσο δεν είναι γνωστά πολλά για τον κίνδυνο θρομβοεμβολής ή θρόμβων σε διαβητικούς ασθενείς. Υπάρχουν μερικές μελέτες που δείχνουν ότι ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο θρόμβωσης.

    Τα αεροπορικά ταξίδια μεγάλων αποστάσεων συνδέονται με υψηλό κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης. Οι μεγάλες περίοδοι αδράνειας σε περιορισμένο χώρο μπορεί να είναι αιτία για τον αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων στο αίμα.

    Επιπλέον, τα λυγισμένα γόνατα συμπιέζουν τη φλέβα πίσω από το γόνατο (ιγνυακή φλέβα) και η χαμηλή υγρασία, το χαμηλή οξυγόνο, η υψηλή πίεση στην καμπίνα και η κατανάλωση αλκοόλ πήζουν το αίμα. Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν θρόμβο κατά τη διάρκεια ή μετά από μια μακρά πτήση. Οι ταξιδιώτες που έχουν υποβληθεί πρόσφατα σε χειρουργική επέμβαση ή που έχουν κακοήθη ασθένεια, όπως ο καρκίνος ήοι γυναίκες που είναι έγκυες διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο.

    Προληπτικά μέτρα πριν από την πτήση μπορούν να ληφθούν σε αυτές τις ομάδες κινδύνου, ως λύση. 

    Οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού έχουν υψηλό κίνδυνο ανάπτυξης θρόμβωσης νεφρικής φλέβας (περίπου 0,4% έως 6%). Η θρόμβωση νεφρικής φλέβας είναι γνωστό ότι ευθύνεται για μεγάλο ποσοστό της νεφρικής ανεπάρκειας σε μεταμοσχευμένους, λόγω τεχνικών προβλημάτων (βλάβη στη νεφρική φλέβα), διαταραχών πήξης, διαβήτη, κατανάλωσης κυκλοσπορίνης κ.ά. . Σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού, συνήθως, συνταγογραφείται κυκλοσπορίνη, ένα ανοσοκατασταλτικό φάρμακο που είναι γνωστό ότι μειώνει τη νεφρική ροή του αίματος, αυξάνει τη συσσώρευση αιμοπεταλίων στο αίμα και προκαλεί βλάβη στον ενδοθηλιακό ιστό των φλεβών. Στους ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού δίνονται χαμηλές δόσεις ασπιρίνης, η οποία έχει κάποια δραστηριότητα κατά των αιμοπεταλίων. Υπάρχει κίνδυνος αιμορραγίας σε ασθενείς που μεταμοσχεύονται όταν χρησιμοποιούν αντιπηκτικά, όπως η βαρφαρίνη και η ηπαρίνη. Μια συνήθης χαμηλή δόση ασπιρίνης σε ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού που λαμβάνουν, επίσης, κυκλοσπορίνη μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης θρόμβωσης της νεφρικής φλέβας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αγγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αγγεία σας

    blob 10

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

     Διαβάστε, επίσης,

    Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Ασκίτης

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Μήπως έχετε κατακράτηση υγρών;

    Πνευμονική εμβολή

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Ολικά λευκώματα αίματος

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Απλός έρπητας Απλός έρπητας

    Ο απλός έρπητας είναι μια ιογενής λοίμωξη

    Ο απλός έρπης είναι μια ιογενής λοίμωξη που προκαλείται από τον ιό του απλού έρπητα.

    Οι μολύνσεις κατηγοριοποιούνται με βάση το μέρος του σώματος που έχει μολυνθεί.

    Ο στοματικός έρπης περιλαμβάνει το πρόσωπο ή το στόμα. Παρουσιάζεται με μικρές φουσκάλες σε ομάδες που, συχνά, συνοδεύονται από πυρετό ή πονόλαιμο.

    Ο έρπης των γεννητικών οργάνων, συχνά, έχει ελάχιστα συμπτώματα ή σχηματίζει φυσαλίδες που ανοίγουν και οδηγούν σε μικρά έλκη. Συνήθως, επουλώνονται για δύο έως τέσσερις εβδομάδες. Μπορεί να εμφανιστούν μυρμήγκιασμα ή πόνοι πριν εμφανιστούν οι φουσκάλες.

    Το πρώτο επεισόδιο είναι, συχνά, πιο σοβαρό και μπορεί να σχετίζεται με πυρετό, μυϊκούς πόνους, πρησμένους λεμφαδένες και πονοκεφάλους. Με την πάροδο του χρόνου, τα επεισόδια ενεργού νόσου μειώνονται στη συχνότητα και τη σοβαρότητα.

    Άλλες διαταραχές που προκαλούνται από τον απλό έρπητα περιλαμβάνουν: έρπητας δακτύλων, έρπητας ματιού, έρπητας εγκεφάλου, και νεογνικό έρπητα όταν επηρεάζει ένα νεογέννητο.

    Υπάρχουν δύο τύποι ιών του απλού έρπητα, τύπου 1 (HSV-1) και τύπου 2 (HSV-2).

    Ο HSV-1 προκαλεί, συχνότερα, λοιμώξεις στο στόμα, ενώ ο HSV-2 προκαλεί συχνότερα λοιμώξεις στα γεννητικά όργανα.

    Μεταδίδονται με άμεση επαφή με σωματικά υγρά ή βλάβες ενός μολυσμένου ατόμου. Η μετάδοση ενδέχεται να συμβεί όταν δεν υπάρχουν συμπτώματα.

    Ο έρπης των γεννητικών οργάνων ταξινομείται ως σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη.

    Μπορεί να εξαπλωθεί στο βρέφος κατά τον τοκετό.

    Μετά τη μόλυνση, οι ιοί μεταφέρονται κατά μήκος των αισθητήριων νεύρων στα σώματα των νευρικών κυττάρων, όπου κατοικούν δια βίου.

    Οι αιτίες υποτροπής μπορεί να περιλαμβάνουν: μειωμένη ανοσολογική λειτουργία, άγχος και έκθεση στο ηλιακό φως.

    aplos herpes 1

    Ο έρπης του στόματος και των γεννητικών οργάνων, συνήθως, διαγιγνώσκεται με βάση τα συμπτώματα που παρουσιάζουν. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με ιική καλλιέργεια ή ανίχνευση DNA έρπητα στο υγρό από τις φουσκάλες. Η εξέταση του αίματος για αντισώματα κατά του ιού μπορεί να επιβεβαιώσει μια προηγούμενη λοίμωξη, αλλά θα είναι αρνητική σε νέες λοιμώξεις.

    Η πιο αποτελεσματική μέθοδος αποφυγής λοιμώξεων των γεννητικών οργάνων είναι η αποφυγή κολπικού, στοματικού και πρωκτικού σεξ. Η χρήση προφυλακτικού μειώνει τον κίνδυνο. Η καθημερινή αντιιική φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνεται από κάποιον που έχει τη λοίμωξη μπορεί, επίσης, να μειώσει την εξάπλωση.

    Η παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) και η τοπική λιδοκαΐνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν στα συμπτώματα.

    Οι θεραπείες με αντιιικά φάρμακα, όπως το aciclovir ή το valaciclovir μπορούν να μειώσουν τη σοβαρότητα των συμπτωματικών επεισοδίων. 

    Η επίπτωση, σε παγκόσμιο επίπεδο,  είτε του ιού HSV-1 είτε του ιού HSV-2 κυμαίνεται μεταξύ 60% και 95% σε ενήλικες.

    Ο HSV-1 αποκτάται, συνήθως, κατά την παιδική ηλικία. Τα ποσοστά και των δύο αυξάνονται, καθώς, οι άνθρωποι γερνούν. Τα ποσοστά του HSV-1 κυμαίνονται μεταξύ 70% και 80% σε πληθυσμούς χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και 40% έως 60% σε πληθυσμούς βελτιωμένης κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Υπολογίζεται ότι 536 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως (16% του πληθυσμού) μολύνθηκαν από τον HSV-2. Τα περισσότερα άτομα με HSV-2 δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν μολυνθεί. 

    Ο απλός έρπητας είναι ιογενής λοίμωξη με ποικιλία κλινικών εκδηλώσεων. Συνήθως εμφανίζεται με επώδυνες φυσαλίδες κατά ομάδες στο δέρμα, στον κερατοειδή ή στους βλεννογόνους. Μπορεί να παρουσιασθεί σαν εγκεφαλίτιδα, πνευμονία ή διάσπαρτη λοίμωξη.

    Συνήθης πορεία της πρωτολοίμωξης είναι δύο βδομάδες.

    Η διάρκεια των υποτροπών ποικίλει.

    Η αποβολή του ιού στις υποτροπές είναι πιο σύντομη από την πρωτολοίμωξη.

    Νεογνά ή άτομα με ανοσοανεπάρκεια παρουσιάζουν μεγαλύτερη νοσηρότητα ή θνητότητα.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/εξωκρινείς, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    blob 9

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    Η μόλυνση από τον απλό έρπητα HSV προκαλεί πολλές διαφορετικές ιατρικές διαταραχές Η συχνή λοίμωξη του δέρματος ή του βλεννογόνου μπορεί να επηρεάσει το πρόσωπο και το στόμα, τα γεννητικά όργανα (έρπης των γεννητικών οργάνων) ή τα χέρια (έρπητας δακτύλων).

    Πιο σοβαρές διαταραχές εμφανίζονται όταν ο ιός μολύνει και βλάπτει τον οφθαλμό (κερατίτιδα από έρπητα) ή εισβάλλει στο κεντρικό νευρικό σύστημα, βλάπτοντας τον εγκέφαλο (εγκεφαλίτιδα από έρπητα).

    Άτομα με ανώριμο ή κατασταλμένο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως νεογέννητα, αποδέκτες μεταμοσχεύσεων ή άτομα με AIDS, είναι επιρρεπή σε σοβαρές επιπλοκές από λοιμώξεις από HSV. Η λοίμωξη από τον HSV έχει, επίσης, συσχετιστεί με γνωστικά ελλείμματα, με διπολική διαταραχή, και τη νόσου Alzheimer, αν και αυτό συχνά εξαρτάται από τη γενετική του μολυσμένου ατόμου.

    Σε όλες τις περιπτώσεις, ο HSV δεν αφαιρείται ποτέ από το σώμα και από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μετά από μια πρωτογενή λοίμωξη, ο ιός εισέρχεται στα νεύρα στη θέση της πρωτογενούς λοίμωξης, μεταναστεύει στο κυτταρικό σώμα του νευρώνα και εγκαθίσταται στο γάγγλιο. Ως αποτέλεσμα μιας πρωτογενούς λοίμωξης, το σώμα παράγει αντισώματα έναντι του συγκεκριμένου τύπου HSV που εμπλέκεται, αποτρέποντας την επακόλουθη μόλυνση αυτού του τύπου σε διαφορετική θέση. Σε άτομα που έχουν προσβληθεί από HSV-1, η ορομετατροπή μετά από στοματική λοίμωξη αποτρέπει επιπρόσθετες λοιμώξεις HSV-1, όπως, ο έρπητας των χεριών, ο έρπης των γεννητικών οργάνων και ο έρπης του ματιού. Η προηγούμενη ορομετατροπή HSV-1 φαίνεται να μειώνει τα συμπτώματα μιας μεταγενέστερης λοίμωξης HSV-2.

    Πολλά άτομα που έχουν μολυνθεί με HSV-2 δεν εμφανίζουν φυσικά συμπτώματα.

    • Φυσαλίδες - συνήθως, κατά ομάδες, σπάζουν και σχηματίζονται επώδυνες ελκωτικές βλάβες, συχνά σε ερυθηματώδη βάση

    Ερπητικές εκδηλώσεις (κλασσικές;) κατά την πρωτολοίμωξη:

    1. Ερπητική παρωνυχία - τοπική πρωτοπαθής προσβολή σε δάκτυλο με έντονο κνησμό και πόνο που εξελίσσεται σε φυσαλιδώδη βλάβη με οίδημα και ερύθημα. Μπορεί να δώσει την εντύπωση βακτηριδιακής παρωνυχίας, μερικές φορές συνοδεύεται από νευραλγία και μασχαλιαία αδενοπάθεια, μετά από 2-3 βδομάδες χωρίς διάνοιξη. Πρωτοπαθής ενοφθαλμισμός μπορεί να εμφανιστεί σε άλλες τραυματισμένες περιοχές του δέρματος (όπως στον έρπη των παλαιστών)
    2. Ερπητική ουλοστοματίτιδα και φαρυγγίτιδα - η πρωτοπαθής προσβολή με HSV1 συμβαίνει, συνήθως, κατά την πρώτη παιδική ηλικία. Χρόνος επώασης από 2-12 ημέρες. Ακολουθεί πυρετός, πονόλαιμος, οίδημα και ερύθημα φάρυγγα. Μικρές φυσαλίδες εμφανίζονται στο φαρυγγικό και στοματικό βλεννογόνο. Εξελίσσονται ταχέως σε εφελκίδες αυξάνονται σε αριθμό που επεκτείνονται στη μαλακή υπερώα, στο στοματικό βλεννογόνο, στη γλώσσα, στο έδαφος του στόματος και συχνά στα χείλη και στις παρειές. Ευαίσθητα ούλα που μπορεί να αιμορραγούν εύκολα, δύσοσμη αναπνοή, αυχενική λεμφαδενοπάθεια, πυρετός, γενικευμένη τοξικότητα (καταβολή), αδυναμία κατά τη μάσηση και ακούσια σιελόρροια που οδηγεί σε αφυδάτωση, πιθανά αυτοενοφθαλμισμός άλλων περιοχών. Υποχωρεί σε 10-14 μέρες με βραδύτερη υποχώρηση της αδενοπάθειας
    3. Πρωτοπαθής έρπης των γεννητικών οργάνων 
    4. Πρωτοπαθής ερπητική κερατοεπιπεφυκίτιδα - συνήθως από HSV1. Εμφανίζεται ως αμφοτερόπλευρη επιπεφυκίτιδα με τοπική αδενοπάθεια, ως βλεφαρίτιδα με φυσαλίδες του βλεφαρικού χείλους, ως κερατίτιδα με δενδριτικές βλάβες ή κηλιδοειδείς θολερότητες. Διαρκεί 2-3 εβδομάδες ή περισσότερο όταν υπάρχει συστηματική μόλυνση
    5. Ερπητικό έκζεμα - αναπτύσσεται ευλογιοειδές εξάνθημα σε έδαφος ατοπικής δερματίτιδας. Μια αιτία του ανεμοβλογοειδούς εξανθήματος Kaposi. Ξαφνική εμφάνιση βλαβών σε τυπικές ατοπικές περιοχές του δέρματος (άνω επιφάνεια του κορμού, λαιμός, κεφαλή). Υψηλός πυρετός, τοπικό οίδημα, αδενοπάθεια, ομφαλωτές φυσαλίδες που καλύπτονται από αιματηρές εφελκίδες ή εξελίσσονται σε φλύκταινες. Εμφανίζονται σε σωρούς έως μία εβδομάδα. Σημαντική οροαιματηρή εξίδρωση και δευτεροπαθείς βακτηριακές επιμολύνσεις μπορεί να οδηγήσουν στον θάνατο. Παρόμοιος ενοφθαλμισμός του ιού λαμβάνει χώρα και σε ασθενείς με σοβαρά εγκαύματα, όπου ο ιός μη αναγνωρίσιμος εγκαθίσταται κάτω από την εσχάρα
    6. Ερπητική λοίμωξη του νεογνού - περιγεννητική πρωτοπαθής λοίμωξη, συχνά θανατηφόρα, μεταδίδεται, συνήθως, κατά τον τοκετό από την προσβεβλημένη μητέρα. Ο κίνδυνος για το έμβρυο ή το νεογνό είναι υψηλότερος σε μητέρες με πρωτολοίμωξη γεννητικών οργάνων, διότι τότε η αποβολή του ιού παρατείνεται και ο ενοφθαλμισμός είναι μεγαλύτερος. Χρόνος επώασης συνήθως 5-7 ημέρες (σπανίως 4 εβδομάδες). Εκδηλώσεις στο δέρμα, βλεννογόνους ή αλλού μόνο στο 70% - η νόσος που μεταδίδεται προγεννητικά, διαμέσου του πλακούντα εκδηλώνεται με ίκτερο, ηπατοσπληνομεγαλία, διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, εγκεφαλίτιδα, διαταραχή του θερμορυθμιστικού κέντρου, χοριομφιβληστροειδοπάθεια και/ή επιπεφυκίτιδα με ή χωρίς δερματικές φυσαλίδες. Η νευρολογική νοσηρότητα είναι βαρύτερη σε λοίμωξη από HSV2 από HSV1 στα νεογνά και μπορεί να εμφανιστούν νεκρώσεις ήπατος και επινεφριδίων στο έμβρυο.

    Ερπητικές υποτροπιάζουσες εκδηλώσεις από αναζωπύρωση:

    1. Επιχείλιος έρπητας - υποτροπιάζοντα στα χείλη από το HSV1, συνήθως, λιγότερο από μία υποτροπή στους 6 μήνες, όμως το 5-25% μπορεί να υποτροπιάζουν κάθε μήνα. Προδιαθεσικούς παράγοντες αποτελούν ο ήλιος, ο πυρετός, ο τραυματισμός, η έμμηνος ρύση, το άγχος. Πρόδρομα συμπτώματα πόνου, αίσθημα καύσου και κνησμού εμφανίζονται 6-48 ώρες πριν την εμφάνιση των φυσαλίδων, συχνά στο όριο των χειλέων με έντονο πόνο. Εξελκώνεται και εφελκιδοποιείται μετά σε 48 ώρες. Επουλώνεται σε 8-10 ημέρες, συνήθως. Μπορεί να υπάρχει τοπική λεμφαδενοπάθεια
    2. Οφθαλμικός έρπητας - μπορεί να υποτροπιάσει σαν κερατίτιδα, βλεφαρίτιδα ή κερατοεπιπεφυκίτιδα. Μπορεί να υπάρχουν δενδριτικά έλκη, υπαισθησία του κερατοειδούς, μειωμένη οπτική οξύτητα. Η ραγοειδίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη απώλεια οράσεως 
    3. Υποτροπιάζων έρπης των γεννητικών οργάνων
    Ιατρική ΚατάστασηΠεριγραφή 
    Ερπητική Ουλοστοματίτιδα

    Η ερπητική ουλίτιδα του στόματος είναι, συχνά,

    η αρχική παρουσίαση κατά τη διάρκεια της πρώτης μόλυνσης από έρπητα.

     

     

     
    Έρπης χειλέων Συνήθως, εμφανίζεται με φουσκάλες πυρετού και είναι είναι η πιο συχνή μορφή υποτροπιάζουσας λοίμωξης HSV-1 μετά την επανεμφάνιση του ιού από το νεύρο του τριδύμου

     

     
    Έρπητας γεννητικών οργάνων Όταν είναι συμπτωματική, η τυπική εκδήλωση μιας πρωτογενούς λοίμωξης των γεννητικών οργάνων HSV-1 ή HSV-2 είναι οι συστάδες φλεγμονωδών φυσαλίδων και κυστιδίων στην εξωτερική επιφάνεια των γεννητικών οργάνων που μοιάζουν με πληγές.

     

     
    Έρπητας δαχτύλων Είναι μια επώδυνη λοίμωξη που, συνήθως, προσβάλλει τα δάχτυλα ή τους αντίχειρες. Περιστασιακά, η λοίμωξη εμφανίζεται στα δάκτυλα των ποδιών ή στο δέρμα των νυχιών. Άτομα που συμμετέχουν σε αθλήματα επαφής, όπως πάλη, ράγκμπι και ποδόσφαιρο (έρπητας παλαιστή. Εμφανίζεται ως έλκος του δέρματος στο πρόσωπο, αυτιά και λαιμό. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκέφαλο, πονόλαιμο και πρησμένους αδένες. Περιστασιακά επηρεάζει τα μάτια ή τα βλέφαρα.

     

     
    Ερπητική εγκεφαλίτιδα και μηνιγγίτιδα Η εγκεφαλίτιδα απλού έρπητα (HSE) είναι μια σπάνια απειλητική για τη ζωή κατάσταση που πιστεύεται ότι προκαλείται από τη μετάδοση του HSV-1 είτε από τη ρινική κοιλότητα στον κροταφικό λοβό του εγκεφάλου είτε από μια περιφερειακή θέση στο πρόσωπο, κατά μήκος του τριγωνικού νευρικού άξονα, στο εγκεφαλικό στέλεχος. Παρά τη χαμηλή συχνότητα εμφάνισης,  είναι η πιο συχνή σποραδική θανατηφόρα εγκεφαλίτιδα παγκοσμίως. Ο HSV-2 είναι η πιο κοινή αιτία της ερπητικής μηνιγγίτιδας.

     

     
    Ερπητική οισοφαγίτιδα Τα συμπτώματα της οισοφαγίτιδας από έρπητα μπορεί να περιλαμβάνουν επώδυνη κατάποση (οδυνοφαγία) και δυσκολία στην κατάποση (δυσφαγία). Συχνά, σχετίζεται με μειωμένη ανοσολογική λειτουργία (π.χ. HIV / AIDS, ανοσοκαταστολή σε μεταμοσχεύσεις στερεών οργάνων, σε χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες).

     

     

    Ο νεογνικός απλός έρπητας είναι λοίμωξη HSV σε βρέφος. Είναι μια σπάνια αλλά σοβαρή κατάσταση, που συνήθως, προκαλείται από κάθετη μετάδοση του HSV-1 ή -2 από τη μητέρα στο νεογέννητο.

    Έρπητας από ανοσοανεπάρκεια. Κατά τη διάρκεια της ανοσοανεπάρκειας, ο απλός έρπης μπορεί να προκαλέσει ασυνήθιστες βλάβες στο δέρμα. Μία από τις πιο εντυπωσιακές είναι η εμφάνιση καθαρών γραμμικών διαβρώσεων στις πτυχώσεις του δέρματος, με την εμφάνιση κοπής μαχαιριού. Η ερπητική σύκωση είναι μια επαναλαμβανόμενη ή αρχική λοίμωξη απλού έρπητα που επηρεάζει, κυρίως, τα θυλάκια των μαλλιών.

    Η ερπητική κερατοεπιπεφυκίτιδα. Είναι μια πρωτογενής λοίμωξη, που εμφανίζεται, συνήθως, ως οίδημα του επιπεφυκότα και των βλεφάρων (βλεφαροεπιπεφυκίτιδα), συνοδευόμενη από μικρές λευκές αλλοιώσεις στην επιφάνεια του κερατοειδούς.

    Η ερπητική σύκωση είναι μια επαναλαμβανόμενη ή αρχική λοίμωξη απλού έρπητα που επηρεάζει, κυρίως, τα θυλάκια των μαλλιών. 

    Παράλυση του Bell. Είναι ένας ένας τύπος παράλυσης του προσώπου που σχετίζεται με την επανενεργοποίηση του HSV-1.  Τα αντιιικά μπορεί να βελτιώσουν ελαφρώς την κατάσταση όταν χρησιμοποιούνται μαζί με κορτικοστεροειδή σε άτομα με σοβαρή νόσο.

    Νόσος Αλτσχάϊμερ. Ο HSV-1 είνα πιθανή αιτία της νόσου του Αλτσχάιμερ. Παρουσία συγκεκριμένης γονιδιακής παραλλαγής (φορείς αλληλόμορφων APOE-epsilon4), ο HSV-1 φαίνεται να είναι ιδιαίτερα επιζήμιος για το νευρικό σύστημα και αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου του Αλτσχάιμερ. Ο ιός αλληλεπιδρά με τα συστατικά και τους υποδοχείς των λιποπρωτεϊνών, που μπορεί να οδηγήσουν στην ανάπτυξή του.

    Παθοφυσιολογία απλού έρπητα

    Ο έρπης προσβάλλει μέσω άμεσης επαφής με ενεργή βλάβη ή σωματικό υγρό μολυσμένου ατόμου. Η μετάδοση του έρπητα συμβαίνει από ένα άτομο με ιστορικό λοίμωξης (HSV οροθετικό) που μεταδίδει τον ιό σε ένα οροαρνητικό άτομο HSV. Ο ιός του απλού έρπητα 2, συνήθως, προσβάλλει μέσω άμεσης επαφής από δέρμα σε δέρμα από μολυσμένο άτομο, αλλά, μπορεί, επίσης, να συμβεί μετά από έκθεση σε μολυσμένο σάλιο, σπέρμα, κολπικό υγρό ή από υγρό ερπητικών φυσαλίδων. Για να μολυνθεί ένα νέο άτομο, ο HSV ταξιδεύει στο δέρμα ή στους βλεννογόνους στο στόμα ή στις γεννητικές περιοχές. Ακόμη και μικροσκοπικές εκδορές στους βλεννογόνους είναι αρκετές για να επιτρέψουν την είσοδο του ιού.

    Ο ιός εισέρχεται σε ευαίσθητα κύτταρα από υποδοχείς εισόδου. Τα μολυσμένα άτομα που δεν εμφανίζουν ορατά συμπτώματα μπορούν να μεταδώσουν ιούς μέσω του δέρματός τους.  Η ταυτόχρονη λοίμωξη με HIV αυξάνει τη συχνότητα και τη διάρκεια της ασυμπτωματικής φάσης.

    Σε ένα μονογαμικό ζευγάρι, μια οροαρνητική γυναίκα διατρέχει μεγαλύτερο από 30%, ετησίως, κίνδυνο να προσβληθεί από λοίμωξη από τον HSV από έναν οροθετικό άντρα.

    4fa3809e03028afc6aff70fd8df7129a

    ΑΙΤΙΑ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    Ο ιός του απλού έρπητα είναι DNA ιός με δύο κύριους τύπους: τον τύπο 1 (HSV1) και τον τύπο 2 (HSV2). Ο τύπος 1 εκδηλώνεται με στοματικές βλάβες και ο τύπος 2 με γεννητικές βλάβες. Το αντίθετο μπορεί, επίσης, να συμβεί.

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΑΠΛΟ ΕΡΠΗΤΑ

    • Ανοσοανεπάρκεια (βραχεία προσβολή) σε εμφάνιση άλλης νόσου ή άγχους, χρονιότερη σε χημειοθεραπεία, κακοήθεια, ακτινοθεραπεία ή AIDS
    • Νεογνά - όταν μολύνονται από ενεργό λοίμωξη της μητέρας κατά την διέλευση από το γεννητικό σωλήνα ή όταν μολύνονται από νοσηλευτικό προσωπικό (ανεπαρκή μεταβίβαση μητρικών αντισωμάτων στο παιδί). Ο κίνδυνος είναι υψηλότερος στα νεογέννητα από μητέρα με ενεργό πρωτολοίμωξη
    • Προηγούμενη λοίμωξη από HSV
    • Σεξουαλική επαφή με προσβεβλημένα άτομα (τα προφυλακτικά συνήθως, βοηθούν, αν και μερικές φορές επιτρέπουν τη διάδοση)
    • Επαγγελματική έκθεση (κατά την ιατρική/οδοντιατρική πράξη μεγαλύτερος κίνδυνος για παρωνυχία από HSV1 και σε γενικότερη επαφή παρωνυχία από HSV2)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    • Μολυσματικό κηρίο - μελιτόχροες φυσαλίδες που εφελκιδοποιούνται 
    • Αφθώδης στοματίτιδα - γκριζωπές, επιπολής διαβρώσεις με υπεραιμία στην περιφέρειά τους, συνήθως, μόνο στα πρόσθια μοίρα του στόματος και των χειλέων  
    • Έρπητας ζωστήρας - αμφοτερόπλευρη δερμοτομιακή κατανομή
    • Συφιλιδικό έλκος - συνήθως επώδυνο
    • Ερπητική κυνάγχη - οι φυσαλίδες εμφανίζονται συνήθως στις πρόσθιες αμυγδαλές, μαλακή υπερώα, σταφυλή και στοματοφάρυγγα όχι όμως πιο μπροστά στα χείλη και τα ούλα (συνήθως οφείλεται στον ιό Coxsackie της ομάδας Α)
    • Σύνδρομο Stevens-Johnson 
    • Άλλες αιτίες ανεμοβλογιάς εξανθήματος του Kaposi είναι η ανεμοβλογιά και ο ιός Coxsackie Α16

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Στο παρασκεύασμα Tzanck παρατηρούνται πολυπύρηνα γιγαντοκύτταρα συχνά με Cowdria τύπου Α ενδοπυρηνικά έγκλειστα (απόξεση υλικού από τις βλάβες, επίστρωση σε πλακίδιο, μονιμοποίηση με αιθανόλη ή μεθανόλη και προετοιμασία σε χρώση Giesma ή Right. Εναλλακτικά ψεκασμός σε πλακίδιο, μονιμοποίηση και χρώση όπως στο επίχρισμα Pap
    • Καλλιέργεια του απλού έρπητα - μόνο οι μισές από τις ορθώς θετικές δίνουν αποτέλεσμα σε 2 ημέρες, οι υπόλοιπες χρειάζονται 6 ημέρες ή περισσότερο για να θετικοποιηθούν. Δεν θεωρείται σκόπιμη η παρακολούθηση της δραστηριότητας της υποτροπιάζουσας νόσου κατά την περίοδο του τοκετού

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: O έρπητας ζωστήρας) δίνει τα ίδια ευρήματα στο επίχρισμα Tzanck 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πολυπύρηνα γιγαντοκύτταρα με 2-15 πυρήνες σε κάθε κύτταρο με ηωσινοφιλικά έγκλειστα εντός των πυρήνων. Ενδοεπιθηλιακό οίδημα (σφαιροειδής εκφύλιση) και ενδοκυττάριο οίδημα. Η βιοψία εγκεφάλου (σε εγκεφαλίτιδα) δείχνει αιμορραγική νέκρωση της φαιάς και λευκής ουσίας με οξεία και χρόνια φλεγμονή, θρόμβωση και ινιδοειδή νέκρωση των παρεγχυματικών αγγείων και ενδοπυρηνικά έγκλειστα σε αστροκύτταρα, ολιγοδενδρογλοία και νευρώνες 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Οι τίτλοι των ειδικών HSV αντισωμάτων στον ορό παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αύξηση μεταξύ οξείας φάσης και ανάρρωσης κατά την πρωτολοίμωξη, δεν χρησιμεύουν στις υποτροπές
    • IgM HSV αντισώματα μπορεί να εμφανιστούν στις πρώτες 4 εβδομάδες της ζωής των προσβεβλημένων βρεφών 

    Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης PCR χρησιμοποιείται για έλεγχο της παρουσίας ιικού DNA. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    erpis

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Περιορισμένες δερματικές βλάβες (όπως στον υποτροπιάζοντα επιχείλιο έρπητα) επουλώνονται ευκολότερα λόγω της πρώιμης ρήξης των φυσαλίδων και της επάλειψης με αντισηπτικό
    • Κατά διαστήματα χρήση ψυχρών υγρών επιθεμάτων διαποτισμένα με αλουμινόνερο
    • Σοβαρές περιουρηθρικές βλάβες αντιμετωπίζονται όταν κατά τη διάρκεια της ούρησης αδειάσουμε ένα ποτήρι ζεστό νερό στα γεννητικά όργανα ή καθίσουμε μέσα σε ζεστό μπάνιο να ουρήσουμε
    • Παιδιά με ουλοστοματίτιδα ενδεχομένως να χρειαστούν ενδοφλέβια ενυδάτωση
    • Σε εκτεταμένες δερματικές βλάβες (όπως στα νεογνά ή στο ερπητικό έκζεμα) ενδεχομένως να απαιτείται μεγάλη υποκατάσταση υγρών
    • Έλεγχος για άλλες σεξουαλικώς μεταδιδόμενες νόσους σε πρωτοπαθή λοίμωξη των γεννητικών οργάνων

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αποφυγή όξινων τροφών σε ουλοστοματίτιδα

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Αποφυγή επαφής με ανοσοκατεσταλμένα άτομα συμπεριλαμβανομένων των νεογνών 
    • Πρόληψη τόσο της μετάδοσης σε άλλους όσο και του αυτοενοφθαλμισμού 
    • Για τον έρπη των γεννητικών οργάνων - αποφυγή σεξουαλικής επαφής κατά τη διάρκεια ενεργού νόσου, αποφυγή του stress και των ελαστικών προφυλακτικών, ενίσχυση των αμοιβαίων μονογαμικών σχέσεων 

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αναλγητικά (μη ναρκωτικά)
    • Ακυκλοβίρη:
    1. Έχει συγκεκριμένες ενδείξεις σε ανοσοκατεσταλμένα άτομα με πρωτοπαθή νόσο ή υποτροπή σε εγκεφαλίτιδα ή σε άτομα με σοβαρή γεννητική λοίμωξη. Χορηγούνται μικρότερες δόσεις σε νεφρική ανεπάρκεια
    2. Απλός έρπητας των νεογνών - 10 mg/kg ΕΦ για άνω από μια ώρα κάθε 8 ώρες x 10-14 ημέρες 
    3. Εγκεφαλίτιδα - 10 mg/kg ΕΦ για άνω από 1 ώρα κάθε 8 ώρες  x 10 ημέρες (για ηλικίες από 6 μηνών - 12 χρονών δίνουμε 500 mg/m2) 
    4. Πρωτοπαθής λοίμωξη γεννητικών οργάνων 
    5. Υποτροπιάζουσα λοίμωξη γεννητικών οργάνων
    6. Υποτροπιάζων επιχείλιος έρπητας - δεν αποτελεί ένδειξη αλλά ανεπίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι ωφελεί 

    Αντενδείξεις: Υπερευαισθησία ή μη ανοχή

    Προφυλάξεις:

    • Μείωση της δόσης σε νεφρική ανεπάρκεια
    • Μπορεί να παρουσιαστούν ναυτία, εμετός, κεφαλαλγία ή εκδηλώσεις εγκεφαλοπάθειας 
    • Κύηση - χρήση μόνο όταν τα οφέλη είναι περισσότερα από τους κινδύνους για το βρέφος μπορεί να περάσει στο μητρικό γάλα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Η προβενεσίδη μπορεί να αυξήσει τον χρόνο ημιζωής της ΕΦ ακυκλοβίρης και να ελαττώσει τη νεφρική κάθαρση

    aplos herpes 3

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Βιδαραβίνη:
    1. Έχει ενδείξεις σε εγκεφαλίτιδα από απλό έρπητα, νεογνική λοίμωξη και κερατίτιδα. Δεν διαλύεται εύκολα. Ένα λίτρο ενδοφλέβιου διαλύματος διαλύει το μέγιστο 450 mg βιδαραβίνης. Προσοχή στη χορήγηση σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία
    2. Εγκεφαλίτιδα - 15 mg/kg/ημέρα x 10 ημέρες
    3. Κερατίτιδα - οφθαλμική αλοιφή 3% (Viva-A) επάλειψη 1 εκατοστού περίπου 5 φορές ημερησίως για 7-21 ημέρες ή περισσότερο
    • Άλλα φάρμακα για τοπική χρήση:
    1. Ιωδοδεσοξυουριδίνη και τριφλουροθυμιδίνη (παραπομπή σε οφθαλμίατρο)

    Τα αντιιικά φάρμακα μπορούν να μειώσουν τη συχνότητα, τη διάρκεια και τη σοβαρότητα των εστιών. Το αντιικό φάρμακο aciclovir, το valaciclovir, το famciclovir και το penciclovir, χρησιμοποιούνται. Η χρήση του aciclovir και του valaciclovir συνιστώνται για τις λοιμώξεις από έρπητα σε άτομα με καρκίνο. Ορισμένα τοπικά αντιιικά είναι αποτελεσματικά για τον έρπητα (aciclovir, penciclovir και docosanol).

    ΦΥΣΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΕΡΠΗΤΑ

    Χρησιμοποιούνται: Εχινάκεια, eleuthero ή siberian ginseng, L-λυσίνη, ψευδάργυρος, προϊόντα μελισσών (κόκκινη πρόπολη κ.ά) μονολαυρίνη από το έλαιο καρύδας και αλόη βέρα, ασπιρίνη, βάλσαμο λεμονιού, κρέμα ρίζας γλυκόριζας κ.ά.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΑΠΛΟ ΕΡΠΗΤΑ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση της υποχώρησης των βλαβών και των συστηματικών εκδηλώσεων 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Ερπητική εγκεφαλίτιδα-μπορεί να χρειαστεί βιοψία εγκεφάλου για τη διάγνωση
    • Ερπητική πνευμονία 
    • Άσηπτη μηνιγγίτιδα
    • Ερπητική σηψαιμία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    • Καλή σε θεραπεία των υποτροπών
    • Συχνές υποτροπές 

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Πολύμορφο ερύθημα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Η μειωμένη ανοσολογική ικανότητα στους ηλικιωμένους αυξάνει τον κίνδυνο

    ΚΥΗΣΗ

    • Η απόφαση για την πραγματοποίηση ή όχι καισαρικής τομής, ώστε να περιοριστεί η επαφή του νεογνού με τον ιό, βασίζεται στην παρακολούθηση των ενεργών ή κλινικά ύποπτων βλαβών στον τράχηλο της μήτρας ή στο γεννητικό σωλήνα κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η διάρκεια της μετάδοσης και ο κίνδυνος για το έμβρυο ή το νεογέννητο είναι υψηλότερος κατά την πρωτολοίμωξη
    • Φλεγμονή στη μήτρα μπορεί να προκαλέσει σημαντική εμβρυική θνητότητα και νοσηρότητα (προωρότητα και καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου). Ο έλεγχος απαιτείται για να καθοριστεί το εφικτό/ασφαλές της ενδοφλέβιας χορήγησης ακυκλοβίρης για την πρωτολοίμωξη κατά τη διάρκεια της κυήσεως 

    aplos herpes 2

    ΠΡΟΛΗΨΗ ΑΠΛΟΥ ΕΡΠΗΤΑ

    Όπως συμβαίνει με όλες σχεδόν τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις, οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες στην απόκτηση ερπητικής λοίμωξης HSV-2 από τους άνδρες. Σε ετήσια βάση, χωρίς τη χρήση αντιικών ή προφυλακτικών, ο κίνδυνος μετάδοσης του HSV-2 από μολυσμένο άνδρα σε γυναίκα είναι περίπου 8-11%. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται στην αυξημένη έκθεση του βλεννογόνου σε  μόλυνση. Ο κίνδυνος μετάδοσης από μολυσμένη γυναίκα σε άνδρα είναι περίπου 4–5% ετησίως.  Η κατασταλτική αντιική θεραπεία μειώνει αυτούς τους κινδύνους κατά 50%. Η χρήση προφυλακτικού μειώνει, σημαντικά, τον κίνδυνο μετάδοσης. 

    Οι ασυμπτωματικοί φορείς του ιού HSV-2 εξακολουθούν να είναι μεταδοτικοί. Σε πολλές λοιμώξεις, το πρώτο σύμπτωμα που θα έχουν οι άνθρωποι από τις δικές τους λοιμώξεις είναι η οριζόντια μετάδοση σε έναν σεξουαλικό σύντροφο ή η κάθετη μετάδοση του έρπητα του νεογνού σε ένα νεογέννητο. Δεδομένου ότι τα περισσότερα ασυμπτωματικά άτομα δεν γνωρίζουν τη μόλυνσή τους, θεωρούνται ότι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εξάπλωσης του HSV.

    Το φάρμακο κατά του HIV tenofovir, όταν χρησιμοποιείται τοπικά σε ένα μικροβιοκτόνο κολπικό πήκτωμα, αναφέρθηκε ότι μειώνει τη σεξουαλική μετάδοση του ιού του έρπητα κατά 51%. 

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

     erpis gennitikon organon aities symptomata antimetopisi 95775

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερπητική κυνάγχη

    Οι δερματικές βλάβες από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Σύνδρομο Sweet

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Σύνδρομο Stevens-Johnson

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα

    Νόσος Kawasaki

    Πνευμονία από μυκόπλασμα

    Κνίδωση

    Ερπητικές οφθαλμολογικές λοιμώξεις

    Πολύμορφο ερύθημα

    Έρπης της κυήσεως

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον έρπητα γεννητικών οργάνων

    Έρπης ζωστήρας

    Θεραπεία του έρπητα ζωστήρα εναλλακτικά

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα ζωστήρα

    Οι δερματολογικές παθήσεις στην τρίτη ηλικία

    Ενδείξεις βελονισμού

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    L-αργινίνη, το θαυματουργό αμινοξύ

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Το σύνδρομο Ramsay Hunt

    Σφένδαμος

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    www.emedi.gr