Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016 10:26

Πρέπει να αλλάξει η θεραπεία της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(6 ψήφοι)

Απαιτούνται νέες θεραπείες για την οξεία μυελογενή λευχαιμία

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Για 20 χρόνια η θεραπεία για την οξεία μυελογενή λευχαιμία ήταν 7 ημέρες cytarabine 100-200 mg/m2 και 3 ημέρες daunorubicin 45-60/m2 καθημερινά. Με αυτό το συνδυασμό η πλήρης ύφεση ήταν 60%. Σήμερα έχουν γίνει αλλαγές στη δοσολογία της cytarabine, αλλαγές στην χρήση της daunorubicin, προστίθενται και άλλα φάρμακα στο συνδυασμό, αλλά και αιμοποιητικοί αυξητικοί παράγοντες.

Είναι αυτή, όμως η θεραπεία για την οξεία μυελογενή λευχαιμία;

Οι υψηλές δόσεις cytarabine δεν βελτιώνουν τις υφέσεις και έχουν πολύ τοξικότητα (νευροτοξικότητα), η οποία σχετίζεται με την ηλικία του ασθενούς και τη νεφρική λειτουργία.

Η daunorubicin, idarubicin και mitoxantrone χρησιμοποιούνται με την cytarabine στην θεραπεία της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας. Η idarubicin χορηγείται σε δοσολογία 10-13 mg/m2 για 3 ημέρες και η daunorubicin 45/m για 3 ημέρες. Η idarubicin έχει ποσοστά πλήρους ύφεσης 67% και η daunorubicin 58%. Είναι και οι δυο ανθρακυκλίνες. Η mitoxantrone είναι ανθρακινόνη και δίνεται σε δοσολογία 12mg/m2 για 3 ημέρες και έχει παρόμοια αποτελέσματα στην ύφεση και παρόμοιες παρενέργειες.

Η etoposide χρησιμοποιείται για την οξεία μυελογενή λευχαιμία, αλλά έχει διαφορετικό μηχανισμό δράσης. Δίνεται σε δοσολογία 75 mg/m2 για 7 ημέρες σε συνδυασμό με την cytarabine και την daunorubicin, αλλά δεν υπάρχει όφελος στην ύφεση.

Για όσους είναι άνω των 60 ετών πρέπει να χρησιμοποιούνται φάρμακα με μικρότερη τοξικότητα ή να χορηγούνται τα ίδια φάρμακα σε μικρότερες δόσεις, για παράδειγμα η daunorubicin 30 mg/m2 και η cytarabine 30 mg/m.

Η χορήγηση G-CSF (αυξητικός παράγοντας λευκών) ή GM-CSF (αυξητικός παράγοντας μακροφάγων) στην εισαγωγική χημειοθεραπεία ελαττώνει την περίοδο της μυελοκαταστολής κατά 5 ημέρες και γίνεται λιγότερη χρήση αντιβιοτικών, αλλά δεν βελτιώνει την ανταπόκριση ή την επιβίωση.


Η χημειοθεραπεία μετά την ύφεση

Η χημειοθεραπεία σταθεροποίησης είναι η χημειοθεραπεία που δίνεται μετά την ύφεση για διατήρηση της μυελοκαταστολής. Η εντατικοποιημένη χημειοθεραπεία γίνεται με δόσεις παρόμοιες με αυτές της σταθεροποίησης, αλλά δίνεται μετά 6-12 μήνες. Η χημειοθεραπεία συντήρησης δίνεται μετά την ύφεση, αλλά χρησιμοποιούνται χαμηλές δόσεις.

Συνήθως, δίνονται 2-4 κύκλοι χημειοθεραπείας για σταθεροποίηση με daunorubicin και cytarabine, με ή χωρίς άλλους παράγοντες σε δόσεις παρόμοιες με την εισαγωγική θεραπεία με επιτυχία 15% στους ασθενείς που έχει επιτευχθεί πλήρης ύφεση.

Μερικοί δίνουν υψηλές δόσεις cytarabine μόνη ή σε συνδυασμό daunomycin σε νέους ασθενείς που είναι υποψήφιοι για μεταμόσχευση.

Άλλοι παράγοντες χρησιμοποιούνται από κάποιους, όπως m-AMSA ΚΑΙ 5-azacitidine, αλλά δεν υπάρχει όφελος.. Η χαμηλής δόσεως θεραπεία συντήρησης με cytarabine και thioguanine μόνα ή σε συνδυασμό με vincristine και prednisone χρησιμοποιειούνται από άλλους. Η εντατικοποιημένη χημειοθεραπεία που γίνεται αργότερα με 6-mercaptopurine, methtrexate, prednisone και vincristine (POMP) είναι κι αυτή μια επιλογή.

Υποτροπή της λευχαιμίας συμβαίνει σε 10% των ενηλίκων.

Η προφυλακτική θεραπεία του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος δεν έχει όφελος.


Παράγοντες κινδύνου για υποτροπή της λευχαιμίας

Ηλικία: Η μεγαλύτερη ηλικία είναι αρνητικός προγνωστικός παράγοντας

Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων κατά τη διάγνωση: Ο υψηλότερος αριθμός έχει χειρότερη πρόγνωση

Το γονίδιο πολυανθεκτικότητας-Multidrug resistance gene-MDR-1: Όταν υπάρχει η πρόγνωση είναι χειρότερη

Προϋπάρχουσα αιματολογική διαταραχή: Όταν προϋπάρχει μυελοδυσπλασία η πρόγνωση είναι χειρότερη

Χρωμοσωμικές ανωμαλίες: Η πρόγνωση είναι κακή όταν υπάρχουν ανωμαλίες στα χρωμοσώματα 5 & 7, t(11q23) και καλύτερη όταν υπάρχουν οι εξής χρωμοσωμικές ανωμαλίες t(8;21), (q22;q22), (16q22), t(15;17), (q22qq11-q12). Γενικά οι κλωνικές κυτταρογενετικές ανωμαλίες παρατηρούνται το 60% των ασθενών με οξεία μυελογενή λευχαιμία. Οι ανωμαλίες 16q22, t(8;21) και  t(15;17)- η μετάθεση που σχετίζεται με το APL συνδέονται με υψηλά ποσοστά υφέσεων και μεγάλη επιβίωση. Η μερική ή ολική διαγραφή των χρωμοσωμάτων 5 και 7 και οι ανωμαλίες t(11q23) συνδέονται με χαμηλά ποσοστά υφέσεων και χαμηλής διάρκειας. Η έκφραση δεικτών των Τ κυττάρων, ιδίως του CD2 δείχνουν καλή πρόγνωση, ενώ η έκφραση του δείκτη των βλαστικών κυττάρων CD34 δείχνει κακή πρόγνωση.. Επίσης, η έκφραση του γονιδίου της πολυφαρμακευτκής αντίστασης Multidrug resistance gene-MDR-1 δείχνει χαμηλά ποσοστά υφέσεων και μικρής διάρκειας και υπάρχει σε πιο ηλικιωμένους ασθενείς με προϋπάρχουσα δυσπλασία.


Η χημειοθεραπεία για την υποτροπή της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας

Υπάρχουν ασθενείς που έχουν υποτροπή μετά από αποτυχία της εισαγωγικής θεραπείας.

Υπάρχουν ασθενείς που έχουν πρώιμη υποτροπή 6 μήνες μετά την διάγνωση.

Υπάρχουν ασθενείς που κάνουν αργότερα υποτροπή μετά τους 18 μήνες. 

Γενικά, η πρόγνωση είναι χειρότερη για τους ασθενείς με υποτροπή της νόσου και για τους ασθενείς με πρώιμη υποτροπή, ανεξάρτητα από τη θεραπεία παρά γι΄αυτούς που υποτροπιάζουν αργότερα.

Παλαιότερα η χημειοθεραπεία που γινόταν στην υποτροπή ήταν daunorubicin και cytarabine και πλήρης ύφεση γινόταν στο 30% των ασθενών και η μέση διάρκεια της ύφεσης ήταν 6 μήνες. Αν η αρχική ύφεση ήταν πάνω από 18 μήνες η πλήρης ύφεση ήταν 64% και η μέση διάρκεια της ύφεσης ήταν 8 μήνες. Περιστασιακά, οι ασθενείς αυτοί μπορεί να έχουν νόσο σε ύφεση που διαρκεί 3 χρόνια και πολύ σπάνια η νόσος μπορεί να θεραπευθεί. Εάν η πρώτη πλήρης ύφεση είναι μικρότερη από 18 μήνες η πιθανότητα για να πετύχει η εισαγωγική θεραπεία είναι μόνο 25% και μέση διάρκεια της ύφεσης είναι 3 μήνες.

Κάποιοι κάνουν υψηλές δόσεις cytarabine, αλλά δεν υπάρχει διαφορά στα αποτελέσματα. Η προσθήκη μιας ανθρακυκλίνης ή ανθρακινόνης στις υψηλές δόσεις της cytarabine δεν έχει όφελος στην επιβίωση.  Η cytarabine σε υψηλές δόσεις χορηγείται σε ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από τις συμβατικές δόσεις cytarabine.

Οι mitoxantrone, etoposide, topotecan και gemtuzumab χορηγούνται σε υποτροπιάζουσα νόσο. Ασθενείς με μεγάλης διάρκειας πρώτη ύφεση μπορούν να επαναθεραπευθούν με την εντατική εισαγωγική θεραπεία με είτε ανθρακυκλίνη και cytarabine είτε cytarabine σε υψηλές δόσεις.

Οσοι είχαν μικρότερης διάρκειας πρώτη ύφεση είναι υποψήφιοι για mitoxantrone και etoposide.

Το gemtuzumab είναι ένα εξανθρωπισμένο μονοκλωνικό αντίσωνα anti-CD33 το οποίο είναι συνδεδεμένο με το αντικαρκινικό αντιβιοτικό calicheamicin. Η πλήρης ανταπόκριση είναι 30% σε ασθενείς με μια αρχική υποτροπή στην οξεία μυελογενή λευχαιμία. Υπάρχει σοβαρή μυελοκαταστολή και ηπατοτοξικότητα, αλλά λιγότερη βλεννογονίτιδα και σηψαιμία και είναι και στοχευμένη θεραπεία και είναι καλύτερη θεραπεία για όσους είναι υποψήφιοι για εντατική θεραπεία.

Ασθενείς με νόσο που δεν εξελίσσεται γρήγορα, και ηλικιωμένοι και ασταθείς έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής μόνο με υποστηρικτική θεραπεία και καλύτερα να μην γίνεται χημειοθεραπεία.

Οι περισσότεροι ασθενείς με υποτροπιάζουσα οξεία λευχαιμία δεν οφελούνται από την χημειοθεραπεία και η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων τους δίνει περισσότερες πιθανότητες για μακρά επιβίωση.


Μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων

Υψηλής δόσης χημειοθεραπεία με ή χωρίς ακτινοβολία και ακόλουθη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων χρησιμοποιείται στην οξεία μυελογενή λευχαιμία. 

Πότε είναι η ώρα για την μεταμόσχευση των αιμοποιητικών κυττάρων;

Μεταμόσχευση κυττάρων με ανθρώπινο αντιγόνο λευκοκυττάρων συμβατό από συγγενείς-human leucocyte antigen indentical siblings (HLA).

Η αλλογενής μεταμόσχευση μυελού των οστών  αν θα πετύχει εξαρτάται από το στάδιο της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας τη στιγμή της μεταμόσχευσης. Τα καλύτερα αποτελέσματα είναι κατά τη διάρκεια της πρώτης πλήρους ύφεσης και γιατί ο κίνδυνος λευχαιμικής υποτροπής είναι μικρότερος, αλλά και γιατί οι ασθενείς ανέχονται καλύτερα την διαδικασία μεταμόσχευσης. Το διάστημα ελεύθερο νόσου στα 5 χρόνια είναι 50%. Όσοι κάνουν την μεταμόσχευση όταν δεν έχει θεραπευθεί η νόσος μετά την εισαγωγική θεραπεία ή σε δεύτερη υποτροπή έχουν 5ετές διάστημα ελεύθερο νόσου μόνο 30%  και ακόμα φτωχότερο αν λαμβάνουν μόσχευμα όταν είναι ανθεκτική η νόσος στην υποτροπή με 5ετές διάστημα ελεύθερο νόσου μόνο 10%.

Σε όλους τους παραπάνω ασθενείς η υποτροπή της λευχαιμίας είναι η αιτία της αποτυχίας της θεραπείας (25% για μεταμόσχευση πριν την πρώτη υποτροπή, 40% για μεταμόσχευση κατά την πρώτη υποτροπή ή κατά τη δεύτερη ύφεση και πάνω από 50% για τη δεύτερη υποτροπή. Άλλες αιτίες θανάτου σε αυτούς τους ασθενείς είναι η διάμεση πνευμονίτιδα (θνησιμότητα-5%), η νόσος μοσχεύματος έναντι ξενιστή και οι λοιμώξεις (θνησιμότητα-10%) και η φλεβοαποφρακτική νόσος ήπατος (θνησιμότητα-3%).

Εάν δεν επιτευχθεί πλήρης ύφεση με την αρχική εισαγωγική θεραπεία και ο ασθενής έχει HLA πανομοιότυπο δότη η μεταμόσχευση μυελού βοηθά το 10% των ασθενών να έχουν μακρά επιβίωση, ενώ με τη δεύτερη γραμμής χημειοθεραπεία δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα θεραπείας. Αν οι ασθενείς είναι σε πλήρη ύφεση είναι δύσκολη η απόφαση αν θα είναι καλύτερο να λάβουν χημειοθεραπεία ή αλλογενή μεταμόσχευση. Δεν υπάρχει όφελος στην επιβίωση ούτε με την χημειοθεραπεία ούτε με την αλλογενή μεταμόσχευση. Τα αποτελέσματα της μεταμόσχευσης μυελού κατά την πρώτη υποτροπή και κατά τη δεύτερη ύφεση είναι  παρόμοια, κυρίως όταν η μεταμόσχευση γίνει νωρίς στην υποτροπή. Επειδή δεύτερη ύφεση σε ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία γίνεται στο 50% των ασθενών που λαμβάνουν χημειοθεραπεία και οι επιπλοκές  είναι χειρότερες στους ασθενείς που έχουν λάβει χημειοθεραπεία και κάνουν μετά μεταμόσχευση,  καλύτερα να γίνεται μεταμόσχευση αν υπάρχει συμβατός δότης.

Η λήψη των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων για μεταμόσχευση μπορεί γίνει με 2 τρόπους. Σε φυσιολογικές καταστάσεις επειδή είναι υψηλότερες είναι συγκεντρώσεις των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων στον μυελό θα ήταν καλύτερα να λαμβάνονται από εκεί. Τα αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα κυκλοφορούν και στο περιφερικό αίμα αν και σε μικρές συγκεντρώσεις κι έτσι δίνονται αιμοποιητικοί αυξητικοί παράγοντες, όπως G-CSF ή GM-CSF και κατά την ανάρρωση από την μυελοκατασταλτική χημειοθεραπεία η συγκέντρωση των βλαστικών κυττάρων στο περιφερικό αίμα αυξάνεται πολύ. Η χρήση τέτοιων κινητοποιημένων βλαστικών κυττάρων από το περιφερικό αίμα έχει αντικαταστήσει τη λήψη τους από τον μυελό των οστών στην αυτόλογη μεταμόσχευση και λόγω ευκολίας, αλλά και γιατί γίνεται πιο γρήγορα η μεταμόσχευση. Η συλλογή των βλαστικών κυττάρων από το περιφερικό αίμα περιέχει περισσότερα Τ κύτταρα από ότι ο μυελός και συμβαίνει συχνότερα η νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή.

1% των ασθενών έχουν δίδυμο αδερφό (πανομοιότυποι)  και σε 35% βρίσκεται HLA συμβατός δότης. Τα γυνακεία μοσχεύματα έχουν χειρότερη πρόγνωση γιατί αναπτύσσεται συχνότερα η νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή, γιατί λόγω της εγκυμοσύνης ευαισθητοποίηση από μικρής ιστοσυμβατότητας αντιγόνα.

Εάν οι ασθενείς είναι οροαρνητικοί για τον κυτταρομεγαλοοϊό είναι καλύτερα. Για πολλούς ασθενείς δεν ανευρίσκεται HLA συμβατός δότης και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο 1% των περιπτώσεων ο πατέρας ή ένα παιδί με τον ίδιο φαινότυπο HLA και διαφορετικό γονότυπο με τα ίδια αποτελέσματα. Σε 5% των περιπτώσεων ένας συγγενής ταιριάζει σε ένα ολόκληρο απλότυπο και διαφέρει στο δεύτερο απλότυπο για ένα απλό αντιγόνο. Με τέτοιους δότες υπάρχει μικρή αύξηση στην  απόρριψη μοσχεύματος και της νόσου μοσχεύματος έναντι του ξενιστή. Όμως ο κίνδυνος υποτροπής της λευχαιμίας είναι χαμηλότερος και η ολική επιβίωση η ίδια με τους δότες που έχουν τον ένα απλότυπο να ταιριάζει με τους HLA συμβατούς δότες. Οι ενδείξεις για μεταμόσχευση χρησιμοποιώντας ένα μη ταιριαστό αντιγόνο είναι οι ίδιες, όπως όταν χρησιμοποιείται ένας συμβατός δότης. Αν χρησιμοποιηθεί ένας δότης με δύο ή τρεις ασύμβατες περιοχές η πρόγνωση είναι χειρότερη, κυρίως, λόγω αύξησης της συχνότητας νόσου μοσχεύματος έναντι του ξενιστή και απόρριψης του μοσχεύματος. Γι' αυτό, προς το παρόν, η χρήση δοτών με 2 ή 3 αταίριαστα αντιγόνα περιορίζεται σε νεώτερους ασθενείς που δεν έχουν άλλη επιλογή για θεραπεία.

Η χρήση δότη HLA συμβατού που δεν είναι συγγενής έχει αυξηθεί. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή και μολύνσεων, αλλά μικρότερος κίνδυνος υποτροπής της νόσου.Υπάρχει, λίγο χειρότερη πρόγνωση από όταν υπάρχουν συμβατοί δότες που ανήκουν στην οικογένεια, αλλά η έκβαση της νόσου είναι καλύτερη από αυτή όταν το μέλος της οικογένειας έχει 2 ή 3 μη συμβατά αντιγόνα.

2-4 μήνες απαιτούνται για να βρεθεί ένας συμβατός δότης και να γίνει ταυτοποίηση, που δεν ανήκει στην οικογένεια και να ληφθεί το μόσχευμα. Η πιθανότητα θεραπείας αυξάνεται για ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία στην πρώτη ύφεση που δεν έχουν υποτροπιάσει στους 6 μήνες. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός αυτό, καθώς και το χρόνο που απαιτείται για να βρεθεί ένας συμβατός μη συγγενικός δότης και τον αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών τα περισσότερα κέντρα δεν συστήνουν μεταμοσχεύσεις από συμβατούς μη συγγενικούς δότες σε ασθενείς στην πρώτη ύφεση, εκτός αν είναι υψηλού κινδύνου. Αν οι ασθενείς κάνουν υποτροπή γίνεται μεταμόσχευση από άσχετους συμβατούς δότες αν δεν υπάρχει ένας απολύτως συμβατός ή μονοαντιγονικός συγγενικός δότης.

Η αυτόλογη μεταμόσχευση για την οξεία μυελογενή λευχαιμία τώρα συχνά χρησιμοποιείται. Τα πλεονεκτήματα αυτής της διαδικασίας είναι ότι μπορεί να εφαρμοσθεί πιο ευρέως γιατί οι δότες δεν απαιτούν ταυτοποίηση, οι επιπλοκές από τη μεταμόσχευση είναι λιγότερες, χωρίς να συμβαίνει νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή, φλεβοαποφρακτική νόσος ήπατος και διάμεση πνευμονία. Η αυτόλογη μεταμόσχευση συνδέεται με υψηλότερες πιθανότητες για υποτροπή σαν αποτέλεσμα έλλειψης της νόσου μοσχεύματος έναντι της λευχαιμίας ή την επανέγχυση των αυτόλογων καρκινικών κυττάρων, ακόμη και όταν γίνεται προσεκτικός χειρισμός του μυελού ή των βλαστικών κυττάρων από το περιφερικό αίμα.

Η πιο καλή ένδειξη για αυτόλογη μεταμόσχευση για την οξεία μυελογενή λευχαιμία είναι για τη νόσο σε δεύτερη ύφεση. Το 30% των ασθενών θα επιβιώσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς νόσο και προτιμάται από την χημειοθεραπεία..

Προσπάθειες γίνονται για να αναπτυχθούν μέθοδοι να καθαριστεί ο αυτόλογος μυελός από τα λευχαιμικά προγονικά κύτταρα. Αυτό γίνεται με in vitro χημειοθεραπεία με ένα αλκυλιωτικό παράγοντα, όπως 4-hydroper-oxycyclophosphamide ή τη χρήση αντιμυελοειδών αντισωμάτων σε συνδυασμό με συμπλήρωμα. Αν και εξαφανίζουν τα καρκινικά κύτταρα καθυστερούν την αιμοποίηση και δεν φαίνεται να υπάρχει όφελος.


Η θεραπεία προετοιμασίας για την μεταμόσχευση μυελού

Η θεραπεία προετοιμασίας έχει σα σκοπό να εξαφανίσει τη νόσο, να καταστείλει το ανοσοποιητικό σύστημα για να μην γίνει απόρριψη του μοσχεύματος στην αλλογενή μεταμόσχευση και να έχει τη μικρότερη δυνατή τοξικότητα. Συνήθως, χορηγείται cyclophosphamide 60 mg/kg για 2 ημέρες που ακολουθείται με ολοσωματική ακτινοβολία 10 Gy σε 3-6 ημέρες. Άλλοι χρησιμοποιούν melphalan (110mg/m2), etoposide (60 mg/m2) ή υψηλή δόση cytarabine (3g/m2) κάθε 12 ώρες για 12 δόσεις. Όλα έχουν παρόμοια αποτελέσματα.

Η ολόσωμη ακτινοβολίοα μπορεί να αποφευχθεί συνδυάζοντας την busulfan 16mg/kg με την κυκλοφωσφαμίδη στα 200 mg/kg, με παρόμοια αποτελέσματα. Τα αποτελέσματα είναι παρεμφερή. Επίσης, η χρήση μικρότερης δόσης cyclophosphamide (120mg/kg) χρησιμοποιείται μαζί με 12 Gy ολόσωμη ακτινοβολία.


Η νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή

Επηρεάζει την έκβαση της αλλογενούς μεταμόσχευσης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία και τον κίνδυνο για θάνατο. Αν ο κίνδυνος για υποτροπή της λευχαιμίας είναι μικρός η νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή μπορεί να έχει επιβλαβές αποτέλεσμα, ενώ αν ο κίνδυνος είναι μεγάλος μπορεί η ελαφριά νόσος μοσχεύματος έναντι του ξενιστή να έχει κάποιο όφελος. Όταν υπάρχουν πολλές μη συμβατότητες στο μόσχευμα μυελού υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για να αναπτυχθεί αυτή η επιπλοκή. Αυξάνει ο κίνδυνος με την ηλικία, και όταν το μόσχευμα λαμβάνεται από γυναίκες που είχαν εγκυμοσύνη.

Για την πρόληψη της οξείας μορφής της νόσου μοσχεύματος έναντι ξενιστή δίνεται ανοσοκαταστολή ή αφαιρούνται τα Τ κύτταρα. Δίνεται μεθοτρεξάτη για λίγες ημέρες. Η κυκλοσπορίνη είναι ισοδύναμη με τη μεθοτρεξάτη στην πρόλψη της νόσου μοσχεύματος έναντι του ξενιστή και ο συνδυασμός μεθοτρεξάτης και κυκλοσπορίνης είναι καλύτερος. Το tacrolimus είναι το ίδιο αποτελεσματικό με την κυκλοσπορίνη και την mycophenolate mofetil και έχει αντικαταστήσει την μεθοτρεξάτη.

Ο καθαρισμός των Τ κυττάρων στην αλλογενή μεταμόσχευση μυελού είναι αποτελεσματική μέθοδος για την μείωση του κινδύνου νόσου μοσχεύματος έναντι του ξενιστή, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε αποτυχία και απόρριψη του μοσχεύματος και υποτροπή της λευχαιμίας και δεν αυξάνει την επιβίωση.

Απαιτούνται νέες θεραπείες για την οξεία μυελογενή λευχαιμία



Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

Πριν και μετά την θεραπεία πρέπει να γνωρίζετε την πρόγνωση!

Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ.

Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία της οξείας μυελογενούς λευχαιμίας, πατώντας εδώ.


Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα συμπληρώματα διατροφής για την οξεία μυελογενή λευχαιμία

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την οξεία μυελογενή λευχαιμία

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Τι σημαίνουν οι νυχτερινές εφιδρώσεις

Μυελοσκλήρυνση

Μονοκλωνικά αντισώματα

G-CSF

Οι λευχαιμίες

Τα καρκινικά μονοπάτια της οξείας λευχαιμίας

Οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία

Ογκογονίδια

Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

Σύνδρομο λύσης του όγκου

Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία

Μονοκυττάρωση

Λευχαιμοειδής αντίδραση

Γιατί κάποιος παθαίνει λευχαιμία

Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

Χρόνια μυελογενής λευχαιμία

Γονιδιακή θεραπεία

Προσοχή το Revlimid έχει πολλές παρενέργειες

Λευχαιμία τριχωτών κυττάρων

Nilotinib για την χρόνια μυελογενή λευχαιμία

Αιμορραγία από τη μύτη

Αυξητικοί παράγοντες και καρκίνος μαστού

Dasatinib

Xρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία

Αυξητικοί παράγοντες λευκών

Οξείες λευχαιμίες

Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

Οι λευχαιμίες

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 3728 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 21:09
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Τροφές για όσους έχουν καρκίνο Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    Τροφές κατά του καρκίνου που πρέπει να αυξήσετε στη διατροφή σας

     

    blob 5

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Τροφές που πρέπει να καταναλώνουν οι καρκινοπαθείς

    Εκτός από τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες και τα μέταλλα υπάρχουν στα τρόφιμα πολλές φυσικές ουσίες που φαίνεται ότι έχουν ακόμα πιο ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες.

    Φυσικές ουσίες με αντικαρκινικές ιδιότητες: βήτα καροτίνη, κουερσετίνη, ινδόλες και ισοθειοκυανικά άλατα (σταυρανθή λαχανικά), καθώς και ωμέγα 3 λιπαρά οξέα.

    Η καλύτερη άμυνα απέναντι στον καρκίνο είναι μια ισχυρή διατροφική αγωγή.

    Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    -Βιολογικά καρότα

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Μια πλούσια σε καροτινοειδή διατροφή μπορεί να βοηθήσει στην προστασία από διάφορους τύπους καρκίνου: καρκίνος προστάτη, καρκίνος παχέος εντέρου, καρκίνος στομάχου κ.ά. Οι γυναίκες με υψηλά επίπεδα καροτενοειδών μπορεί, επίσης, να έχουν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Τα καροτενοειδή μπορούν να προστατεύσουν και από τον καρκίνο του πνεύμονα, ειδικά για όσους έχουν κόψει το κάπνισμα. Τα καρότα είναι το τέλειο σνακ και είναι τραγανά, γεμάτα θρεπτικά συστατικά, χαμηλά σε θερμίδες και γλυκά. Συνδέονται, επίσης, με την υγεία της καρδιάς και των ματιών, τη βελτιωμένη πέψη και ακόμη και την απώλεια βάρους.

    -Βιολογικό Πεπόνι

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Η υψηλή περιεκτικότητα σε καροτενοειδή στα φρούτα των πεπονιών μπορεί να αποτρέψει τον καρκίνο και να μειώσει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα. Η τακτική κατανάλωση αυτού του φρούτου είναι αποτελεσματική στην πρόληψη και τη θανάτωση καρκινικών κυττάρων που εισβάλλουν στο σώμα σας. Προσθέστε τα πεπόνια στη διατροφή σας για να αποτρέψετε  τον καρκίνο και την υποτροπή του ή τη μετάστασή του. Ιδανικό για κατανάλωση σε φέτες ή σε φρουτοσαλάτες, ωμό. Χτυπώντας το στο μίξερ φτιάχνουμε γρανίτα, παγωτό, χυμό, smoothie κ.ά. Όμως, μην αφήνετε το πεπόνι κομμένο σε φέτες για πολλή ώρα, διότι ότι η βιταμίνη C που περιέχει, καταστρέφεται γρήγορα εάν εκτεθεί στον αέρα. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό να καταναλώνεται αμέσως μετά αφού θα κοπεί.

    -Βιολογικό Λάχανο

    Σταυρανθές λαχανικό. Μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του ορθού. Το λάχανο έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των καρκινικών πληγών στον μαστό των γυναικών, με επάλειψη με τριμμένα φύλλα λάχανου. Πλέον, οι αντικαρκινικές ιδιότητες του λάχανου έχουν επιβεβαιωθεί από αρκετές κλινικές έρευνες. Το λάχανο περιέχει τη φυσική ουσία ινδόλη-3-καρβινόλη. Η συγκεκριμένη ένωση αναστρέφει τις προκαρκινωματώδεις μεταβολές της τραχήλου της μήτρας. Δύο κουταλιές της σούπας μεγειρεμένο λάχανο ημερησίως, προλαμβάνει αποδεδειγμένα τον καρκίνο του στομάχου. Προστατευτική δράση εναντίον του καρκίνου του προστάτη φαίνεται να παρέχουν και οι ισοθειοκυανιδίνες και συγκεκριμένα η σουλφοραφάνη του λάχανου. Η σουλφοραφάνη μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη. Μπορείτε να καταναλώσετε το λάχανο σε λαχανοσαλάτα, λαχανόρυζο και λαχανοντολμάδες κ.ά. Φτιάξτε μια λαχανοσαλάτα, συνδυάζοντας άσπρο και κόκκινο λάχανο, προσθέτοντας καρότα, σέλινο, μαρούλι, ξηρούς καρπούς και γευστικά και υγιεινά dressing, δημιουργώντας διαφορετική σαλάτα κάθε φορά. Τέλος, το λάχανο γίνεται και συνοδευτικό για κρέας, χρησιμοποιείται σα γέμιση σε πίτες και σε τουρσιά.

    -Βιολογικά Κολοκύθια

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Η υψηλή περιεκτικότητα του κολοκυθιού σε ίνες, εμποδίζει τις καρκινογόνες τοξίνες να εγκατασταθούν στην περιοχή του παχέος εντέρου. Ακόμη, οι βιταμίνες C και Α, μαζί με το φυλλικό οξύ, που, επίσης, συναντάται στο κολοκύθι, λειτουργούν σαν ισχυρά αντιοξειδωτικά ενάντια στο οξειδωτικό stress, που είναι ικανό να προκαλέσει ποικίλες μορφές καρκίνου. Μεταξύ άλλων τα πράσινα κολοκυθάκια φαίνεται να έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες, οι οποίες με τη σειρά τους συμβάλλουν στην αντικαρκινική προστασία που αυτά παρέχουν. Επίσης, φαίνεται να συμβάλλουν στον καλύτερο έλεγχο των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Τα φυτοθρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στο κολοκύθι, βοηθούν στη μείωση των συμπτωμάτων που οδηγούν στην καλοήθη υπερτροφία του προστάτη, μια κατάσταση κατά την οποία ο προστατικός αδένας μεγεθύνεται, προκαλώντας προβλήματα στην ούρηση και τη σεξουαλική λειτουργία των ανδρών. Το κολοκυθάκι ως αλκαλική τροφή εξισορροπεί το επίπεδα των οξέων στη διατροφή και ενισχύει τον μεταβολισμό. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Τα κολοκυθάκια είναι νόστιμα και μπορείτε να τα απολαύσετε με πολλούς τρόπους. Μπορείτε να τα απολαύσετε στον ατμό ή βραστά, καθώς και ωμά σε σαλάτες ή ψητά στη σχάρα. Επίσης, σε πολλές περιοχές, χρησιμοποιούν και μαγειρεύουν τα άνθη της κολοκυθιάς. 

    -Βιολογικές Γλυκοπατάτες

    Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Οι γλυκοπατάτες προκαλούν μείωση κατά 32% του κινδύνου του καρκίνου του πνεύμονα, σε άτομα που καταναλώνουν, τακτικά, ποικιλία τροφών πλούσιων σε καροτενοειδή. Οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού, με τις υψηλότερες συγκεντρώσεις καροτενοειδών στο αίμα έχουν τη μικρότερη πιθανότητα υποτροπής του καρκίνου. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές, ψητές ή γίνονται πουρές. Είναι ιδανικές ως συνοδευτικό σε κρεατικά και ψάρια, ενώ ταιριάζουν σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Μπαίνουν σε πίτες, ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην υγιεινή ζαχαροπλαστική (π.χ. τσιζκέικ). Μην ξεφλουδίσετε την γλυκοπατάτα αν θέλετε να διατηρήσετε την υψηλή θρεπτική της αξία, αλλά και τις φυτικές της ίνες.

    -Βιολογική Παπάγια

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης  και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Το τσάι από φύλλα παπάγιας έχει σημαντικές αντικαρκινικές ιδιότητες. Το τσάι, που παρασκευάζεται από αποξηραμένα φύλλα παπάγιας, ενισχύει την παραγωγή μορίων που ονομάζονται κυτοκίνες. Αυτά ρυθμίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε όγκους που έχουν αναπτυχθεί συμπεριλαμβανομένων των, τράχηλου της μήτρας, στήθους, ήπατος, πνεύμονων, παγκρέατος. Η κατανάλωση παπάγιας είναι ένας εξαιρετικός και γευστικός τρόπος για να καταπολεμήσετε ασθένειες όπως τον καρκίνο, αλλά και καρδιακά νοσήματα. Η παπάγια καταναλώνεται φρέσκια και φυσική, σε χυμούς ή σμούθι, ή ακόμη και σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Σπανάκι

    Θαυμάσια πηγή βιταμινών Α, βήτα καροτίνης  και C. Λίγες θερμίδες και πολλές ίνες. Βοηθά στην καταπολέμηση υπερβολικής συγκέντρωσης νατρίου. Η αυξημένη περιεκτικότητα του σπανακιού στο καροτενοειδές νεοξανθίνη προκαλεί αυτοκαταστροφή των καρκινικών κυττάρων του προστάτη, αλλά και αναστολή της παραγωγής τους. Μια διατροφή πλούσια στη φλαβονόλη κεπφερόλη, η οποία περιέχεται σε μεγάλο ποσοστό στο σπανάκι, μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου ωοθηκών κατά 40%,  ενώ μειώνει τη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου έως και κατά 58% σε όσους εκτίθενται σε καρκινογόνες ουσίες ψητού κρέατος στα κάρβουνα. Το σπανάκι είναι από τα πιο εύκολα λαχανικά στη μαγειρική, καθώς, μπορεί να καταναλωθεί ωμό σε σαλάτες, αλλά και σε πολλές συνταγές. Αφού, το ξεπλύνετε και το στεγνώσετε, το σερβίρετε σε σαλάτα, προσθέτοντας απλά λίγο ελαιόλαδο ή αφού προηγουμένως το έχετε βράσει ελαφριά στον ατμό. Διαφορετικά μπορείτε να δοκιμάσετε δεκάδες συνταγές με σπανάκι, όπως σπανακόρυζο, σπανακόπιτα κλπ. Προσοχή στο μαγείρεμα. Για να προσλάβουμε όλα τα θρεπτικά συστατικά από το σπανάκι, πρέπει να προσέχουμε τον τρόπο αλλά και τον χρόνο μαγειρέματος. Με λανθασμένο τρόπο μαγειρέματος μπορεί να χάσει έως και το 90% από τη λουτεΐνη που περιέχει· έτσι όσο περισσότερο βράζει το σπανάκι και όσο υψηλότερη είναι η θερμοκρασία μαγειρέματος τόσο λιγότερη λουτεΐνη διατηρεί, ενώ το τηγάνισμα αφήνει το σπανάκι με μόλις 40% της αρχικής λουτεΐνης έπειτα από 2 λεπτά.

    -Βιολογικό Μπρόκολο

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Το μπρόκολο έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση, χάρις στην υψηλή περιεκτικότητά του σε ουσίες όπως η σουλφοραφάνη, οι ινδόλες και τα καροτενοειδή. Πιο συγκεκριμένα, έχει συσχετιστεί με την πρόληψη συγκεκριμένων μορφών καρκίνου, όπως του προστάτη, των ωοθηκών και της χοληδόχου κύστης. Μπορούμε να το σοτάρουμε ελαφρά με ελαιόλαδο και σκόρδο και να το βάλουμε στη μακαρονάδα μας, στην ομελέτα μας ή να το παρουσιάσουμε ως συνοδευτικό των ψητών κρεάτων και ψαριών. Εναλλακτικά μπορούμε να το κάνουμε σούπαή να το ψήσουμε στον φούρνο (π.χ. μπρόκολο ογκρατέν με μπαχαρικά και ποικιλία τυριών). Τη γεύση του αναδεικνύει το λεμόνι, το κάρυ και το κύμινο. Μην παραβράζετε το μπρόκολο! Εκτιμάται ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες του είναι έως και τρεις φορές περισσότερες στο ελαφρά βρασμένο μπρόκολο ή στο μπρόκολο στον ατμό, σε σύγκριση με το παραβρασμένο μπρόκολο, που χάνει έως και το 66% των ωφέλιμων συστατικών του. Για να αποκομίσετε τα ευεργετικά οφέλη του, καλό είναι να τρώτε ένα φλιτζάνι μπρόκολο τρεις φορές την εβδομάδα.

    - Βιολογικά Λαχανάκια Βρυξελλών

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Μια σειρά από ουσίες, όπως η γλυκοζινόλη και οι ισοθειοκυανάτες, ενισχύουν την αντικαρκινική δράση τους. Τρώγοντας λαχανάκια Βρυξελλών, αποτρέπετε την εμφάνιση μορφών καρκίνου όπως της ουροδόχου κύστης, του εντέρου, του μαστού, του προστάτη κ.ά. Επίσης, παρόμοια δράση έχει και η σουλφοραφάνη και η ουσία ινδόλη-3-καρβινόλη, η οποία αλληλεπιδρά με τη βιταμίνη C και αναστέλλει ορισμένα ένζυμα που προκαλούν μετάλλαξη, προστατεύοντας από τον καρκίνο του μαστού. Μπορείτε να τα καταναλώσετε είτε ψητά στον φούρνο, είτε μαγειρεμένα σε σούπες ή ακόμα ωμά σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Κουνουπίδι

    Σταυρανθές λαχανικό που περιέχει ινδόλες και ισοθειοκυανάτες (ουσίες που βοηθούν στη συρρίκνωση και προλαμβάνουν το σχηματισμό κάποιων καρκινικών όγκων), πλούσιο σε καροτινοειδή. Το κουνουπίδι αποτελεί μια σημαντική αντικαρκινική τροφή, με πολλές αντικαρκινικές ιδιότητες. Η ανάμειξή του με το σάλιο, δημιουργεί ισοθειοκυανίνη, που είναι χρήσιμη για την ενεργοποίηση των ηπατικών ενζύμων, τα οποία με τη σειρά τους βοηθούν στην αποτοξίνωση των χημικών ουσιών και αυτών που δημιουργούν τον καρκίνο. Η ισοθειοκυανίνη μαζί με μια άλλη χημική ουσία που ονομάζεται σουλφοραφάνη, εμποδίζει, επίσης, τον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Ο κίνδυνος εκδήλωσης διαφόρων μορφών καρκίνου, όπως του στήθους, του πνεύμονα, του ήπατος, του προστάτη, του παχέος εντέρου και του παγκρέατος μειώνεται. Μια άλλη φυτοχημική ουσία που βρίσκεται στο κουνουπίδι είναι οι ινδόλες και συγκεκριμένα η ινδόλη-3-καρβινόλη που βοηθά στη μεταβολή των επιπέδων οιστρογόνων στο μεταβολισμό και στη ρύθμιση των επιπέδων των οιστρογόνων για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού και του καρκίνου του προστάτη. Το κουνουπίδι τρώγεται μαγειρεμένο ή διατηρημένο σε ξύδι (τουρσί) και θεωρητικά αποδίδει λίγες θερμίδες. Μπορεί να μαγειρευτεί είτε νερόβραστο, οπότε τρώγεται με την προσθήκη λεμονιού, αλατιού ή/και λαδιού, είτε με την προσθήκη ντομάτας, κρεμμυδιού και μπαχαρικών, κυρίως γαρύφαλλου και μπαχαριού.

    -Βιολογικές Λαχανίδες

    Μαζί με το μπρόκολο και τα λαχανάκια Βρυξελλών, η λαχανίδα ανήκει στα σταυρανθή λαχανικά και προσφέρει πλήθος οφελών για την υγεία. Συγκεκριμένα, έχει υψηλή θρεπτική πυκνότητα, χαμηλές θερμίδες και υψηλή περιεκτικότητα σε σημαντικές βιταμίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά. Ένα φλιτζάνι (21 γραμμάρια) ωμής λαχανίδας περιέχει μόλις 7 θερμίδες, αλλά είναι εξαιρετική πηγή βιταμινών Α, C και Κ, ενώ είναι επίσης καλή πηγή μαγγανίου, ασβεστίου, χαλκού, καλίου, μαγνησίου και του συμπλέγματος βιταμινών Β. Τα αντιοξειδωτικά του βοηθούν στην καταπολέμηση των ελευθέρων ριζών και του οξειδωτικού στρες που προκύπτει από αυτές, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών όπως καρδιαγγειακές παθήσεις, Αλτσχάιμερ και διαφόρων ειδών καρκίνου. Η θρεπτική του αξία, μάλιστα, επεκτείνεται και στην υγεία των ματιών. Ο καλύτερος τρόπος να φάτε τις λαχανίδες είναι είτε ωμές σε σαλάτα ή σμούθι, είτε ελαφρά βρασμένες στον ατμό. Ειδικά στη σαλάτα, επειδή τα φύλλα τους είναι αρκετά σκληρά, καλό είναι να κάνετε μασάζ, σε αυτά, με λίγο λάδι, και θα μαλακώσουν και θα αποκτήσουν ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Μιας και η γεύση τους είναι αρκετά πικρή, ένας άλλος πολύ νόστιμος τρόπος να φάτε λαχανίδες είναι σε σπιτικά τσιπς. Εξίσου νόστιμες είναι και σε πρωινό αλμυρό πόριτζ ή σωταρισμένες ελαφριά με αυγά. Μία καλή επιλογή, επίσης, είναι να βράσουμε φύλλα λαχανίδας και να προσθέσουμε λάδι και λίγο λεμόνι, συνοδεύοντας έτσι οποιοδήποτε γεύμα μας. Ένας καλός συνδυασμός αποτελεί μία μέτρια μερίδα κοτόπουλο μαγειρεμένο σε κατσαρόλα και προς το τέλος να προστεθούν λίγα φύλλα λαχανίδας. 

    -Βιολογικά Ραπανάκια

    Για να μειώσετε τον κίνδυνο για καρκίνο να τρώτε ραπανάκια κάθε μέρα. Τα ραπανάκια ανήκουν στην οικογένεια των σταυρανθών λαχανικών. Αυτά τα λαχανικά είναι γνωστά για τις πολλαπλές ιδιότητές τους στην καταπολέμηση του καρκίνου. Τα θρεπτικά συστατικά στα ραπανάκια που μπορούν να καταπολεμήσουν τον καρκίνο, περιλαμβάνουν φυτικές ίνες, φυτοθρεπτικά συστατικά και βιταμίνες. Άλλες ευεργετικές φυτοχημικές ενώσεις που περιλαμβάνονται στα ραπανάκια είναι οι αντιοξειδωτικές ινδόλες και τα ισχυρά φλαβονοειδή ζεαξανθίνη, λουτεΐνη, και βήτα καροτίνη. Περιέχουν, επίσης. μια σημαντική ισοθειοκυανική αντιοξειδωτική ένωση που ονομάζεται σουλφοραφάνη, η οποία είναι αποδεδειγμένα αναστολέας ορισμένων μορφών καρκίνου, όπως του προστάτη, του παχέος εντέρου, του μαστού και των ωοθηκών. Ταιριάζει σε σαλάτες.

    -Βιολογικό Χρένο

    Το χρένο είναι ένα λαχανικό ρίζας γνωστό για την έντονη γεύση και οσμή του. Χρησιμοποιείται, ως καρύκευμα, αλλά και για ιατρικούς σκοπούς. Αυτή η ρίζα περιέχει πολλές ενώσεις που μπορεί να παρέχουν οφέλη για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων των αντιβακτηριακών και αντικαρκινικών επιδράσεων. Οι γλυκοσινολικές ενώσεις και οι ισοθειοκυανικές ενώσεις σε αυτή τη ρίζα μπορούν να προστατεύσουν από τον καρκίνο αναστέλλοντας την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων, καθώς και προάγοντας το θάνατό τους. Ορισμένες ενώσεις χρένου, όπως η σισιγρίνη, μπορούν, επίσης, να δράσουν ως αντιοξειδωτικά και να καταπολεμήσουν την κυτταρική βλάβη που προκαλείται από τις ελεύθερες ρίζες, που αυξάνουν τον κίνδυνο ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, όταν τα επίπεδα γίνονται πολύ υψηλά στο σώμα σας. Οι ενώσεις χρένου μπορεί να αποτρέψουν την ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου, του πνεύμονα και του στομάχου. Επιπλέον, η υπεροξειδάση, ένα ένζυμο που βρίσκεται σε αυτήν τη ρίζα, βοηθά στην ενεργοποίηση και ενίσχυση μιας ισχυρής αντικαρκινικής ένωσης που στοχεύει τα ανθρώπινα καρκινικά κύτταρα του παγκρέατος. Το χρένο, συνήθως, διατηρείται σε ξύδι ή σε κρεμώδη σάλτσα και χρησιμοποιείται ως καρύκευμα για κρέας και ψάρι. Βρίσκεται, επίσης, σε συμπληρώματα διατροφής και σε τσάγια.

    -Βιολογικό Σέλινο

    Το σέλινο περιέχει φθαλίδες, φλαβονοειδή, όπως, η λουτεολίνη,η  λουτεϊνη και το πολυακετυλένιο. Η λουτεΐνη είναι μία από τις δραστικές ουσίες που καταπολεμούν τον καρκίνο. Το σέλινο περιέχει, επίσης, κουμαρίνη, η οποία αυξάνει τη δραστηριότητα ορισμένων λευκών αιμοσφαιρίων. Αυτά τα κύτταρα του αίματος μπορούν να καθαρίσουν αποτελεσματικά τα καρκινικά κύτταρα. Όλες αυτές οι αντιοξειδωτικές ενώσεις μπορούν να βρουν ελεύθερες ρίζες στο σώμα και να τις απομακρύνουν χωρίς να προκαλέσουν καρκίνο ή παρόμοιες ασθένειες. Η διατροφή που περιέχει σέλινο μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του καρκίνου λόγω των αντικαρκινικών ιδιοτήτων του συγκεκριμένου λαχανικού. Ο εκφυλισμός των κυττάρων από τις ελεύθερες ρίζες είναι βασική αιτία πρόκλησης καρκίνου και εμποδίζεται από τις κουμαρίνες που περιέχει το σέλινο. Οι κουμαρίνες μπορούν επίσης να αυξήσουν τη δραστηριότητα των λευκοκυττάρων τα οποία είναι υπεύθυνα για την άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος, καταστρέφοντας επιβλαβή κύτταρα, όπως τα καρκινικά. Το σέλινο περιέχει και ακετυλένιο, το οποίο αναστέλλει την ανάπτυξη των όγκων. Καλύτερα να τρώτε το σέλινο ωμό σε σαλάτες ή σε smoothies. 

    -Βιολογικά Κρεμμύδια 

    Υψηλής περιεκτικότητας σε κουερσετίνη (δεν καταστρέφεται από το μαγείρεμα). Μπορεί να συρρικνώσει τα κακοήθη κύτταρα πριν γίνουν όγκοι. Το κρεμμύδι προστατεύει από διαφορετικά είδη καρκίνου, όπως του εγκεφάλου, του μαστού, του πνεύμονα, του παχέος εντέρου, του στομάχου, του στόματος, του φάρυγγα, του προστάτη, της ουροδόχου κύστη, του ήπατος και των ωοθηκών. Έχει αποδειχθεί μάλιστα πως μερικές μερίδες κρεμμυδιού κάθε εβδομάδα είναι επαρκείς για να μειώσουν στατιστικά την πιθανότητα μερικών τύπων καρκίνου. Έχει αποδειχθεί ότι 7 μερίδες κρεμμυδιών μειώνουν τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου, του λάρυγγα και των ωοθηκών. Το κόκκινο κρεμμύδι είναι το πιο αποτελεσματικό στην καταστροφή των κυττάρων καρκίνου του μαστού και του εντέρου. Τα συγκεκριμένα κρεμμύδια, έχουν υψηλά επίπεδα κουερσετίνης και ανθοκυανίνης, των δύο ενώσεων που συμβάλλουν σε αυτό το χαρακτηριστικό. Τα κρεμμύδια ενεργοποιούν τις οδούς που προκαλούν τα καρκινικά κύτταρα να καταστραφούν. Κάνουν το περιβάλλον δυσμενές για τα καρκινικά κύτταρα και αυτό εμποδίζει την ανάπτυξή τους. Τα άτομα με την υψηλότερη κατανάλωση κρεμμυδιών είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά καρκίνου. Ως προληπτικό μέτρο, μπορείτε να γαρνίρετε τις συνταγές σας με κόκκινα κρεμμύδια, θωρακίζοντας τον οργανισμό.

    -Βιολογικός Τόνος 

    Πλούσιος σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα . Βοηθά το ανοσοποιητικό σύστημα να προλάβει και να καθυστερήσει τις μεταστάσεις των καρκίνων (μπορεί να σταματήσει τη μετάσταση μόλις εμφανιστεί ο όγκος). Τα ιχθυέλαια μειώνουν τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και τις μεταβολές των προκαρκινικών κυττάρων. Οι έγκυες γυναίκες που καταναλώνουν, τουλάχιστον, 90 γρ. ψαριού καθημερινά έχουν 30% λιγότερες πιθανότητες να προσβληθούν από καρκίνο του μαστού. 

    Αντικαρκινικές Συνταγές με βιολογικό τόνο

    Τονοσαλάτα

    Στραγγισμένος τόνος σε ελαιόλαδο, πράσινα λαχανικά (όπως αγγουράκι ή μαρούλι) και ένα dressing από γιαούρτι και λίγη μαγιονέζα πλήρης λιπαρών. Τρίψτε 3 φρυγανιές ολικής αλέσεως από πάνω σαν κρουτόν και συμπληρώσατε και το άμυλο που χρειάζεστε για να έχετε ένα πλήρες βραδινό γεύμα.

    Κρύα σαλάτα ζυμαρικών

    Αυτή είναι μια πρόταση για ένα γρήγορο και θρεπτικό κυρίως γεύμα. Ανακατέψτε διάφορα λαχανικά της αρεσκείας σας ωμά ή και βραστά (πιπεριές πολύχρωμες, μπρόκολο, κρεμμύδι, καλαμπόκι, ντοματίνια κ.ά.), τα στραγγισμένα κρύα ζυμαρικά ολικής αλέσεως (φιογκάκια, πένες, κοφτό μακαρονάκι) και έναν τόνο σε ελαιόλαδο χωρίς να τον στραγγίξετε.

    Πατατοσαλάτα με τόνο

    Μια σχετικά γρήγορη και εύκολη επιλογή για ένα πλήρες και θρεπτικό γεύμα. Βράστε βιολογικές πατάτες, προσθέστε ελάχιστο αγγουράκι, ψιλοκομμένο ξερό κρεμμυδάκι, λίγη μαγιονέζα πλήρη λιπαρών και έναν ολόκληρο στραγγισμένο τόνο.

    -Βιολογικός Σολομός

    Η βιταμίνη Α έχει αποδειχθεί ότι παίζει σημαντικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου εκδήλωσης πολλών τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου αυτού του μαστού, του προστάτη και του παχέος εντέρου. Ο σολομός περιέχει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα βιταμίνης D και σεληνίου, το οποίο συνδέεται, επίσης, με την πρόληψη ορισμένων τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του παχέος εντέρου. Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, συνδέονται, επίσης, με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης διαφόρων μορφών καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του παχέος εντέρου, του προστάτη και του μαστού. Η τακτική πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική κατά των μορφών καρκίνων των κυττάρων του αίματος ή των λεμφοκυττάρων, όπως η λευχαιμία, το πολλαπλό μυέλωμα και το μη Hodgkin's λέμφωμα. Όσον αφορά τη μαγειρική του, η καλύτερη λύση είναι το ψήσιμο (10 λεπτά ψήσιμο ανά εκατοστό ψαριού) ή το βράσιμό του, συνοδευμένο με μανιτάρια. Μπορεί να γίνει με κατάλληλη επεξεργασία καπνιστός ή παστός, προσδίδοντας μια ξεχωριστή γευστική απόλαυση, και ταιριάζει απόλυτα σε σαλάτες, ζυμαρικά, σούπα ή πίτσα. Ο βιολογικός σολομός, όμως, κοστίζει!

    -Σαρδέλες

    Αυτό που απογειώνει τη θρεπτική αξία της σαρδέλας είναι η υψηλή περιεκτικότητα της σε ω-3 λιπαρά οξέα (EPA και DHA). Μια μερίδα σαρδέλας (90 γρ) περιέχει πάνω από 1,360 γραμμάρια ω-3 λιπαρών οξέων ή πάνω από το 55% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης. Η σύσταση της σαρδέλας σε λιπαρά οξέα εξαρτάται και από το χρόνο αλίευσης . Η σαρδέλα, για παράδειγμα, όταν αλιεύεται το Μάρτιο έχει 2% λίπος, ενώ το Σεπτέμβριο 23%. Η συστηματική κατανάλωση των συγκεκριμένων λιπαρών οξέων συνδέεται με προστασία από τον καρκίνο του παχέος εντέρου, του μαστού και του προστάτη. 'Ατομα που καταναλώνουν συστηματικά ω-3 λιπαρά οξέα παρουσιάζουν 63% μειωμένη θνησιμότητα για καρκίνο του προστάτη. Τις σαρδέλες μπορούμε να τις απολαύσουμε με διάφορους τρόπους όπως στο φούρνο, παστές ή ψητές στη σχάρα.

    -Σκουμπρί

    Είναι μια εξαιρετική πηγή βιταμινών Α και D, οι οποίες ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο στην παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων, τη διαφοροποίησή τους σε ειδικούς τύπους, ώστε να αντιμετωπίσουν διάφορους τύπους παθογόνων και ασθενειών και ρυθμίζουν τις διάφορες διαδικασίες της φλεγμονής. Η βιταμίνη D για παράδειγμα είναι γνωστό ότι συμβάλλει σε διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως, αρθρίτιδα, δερματίτιδα ή αλλεργίες. Το συνένζυμο Q10 που, επίσης, περιέχει το σκουμπρί, προστατεύει τα κύτταρα από βλάβες που αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου και λοιμώξεων. Το σκουμπρί μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους. Ο πιο απλός είναι το ψήσιμο στον ατμό ή στη σχάρα. Μπορεί να μαγειρευτεί και τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο με εσωτερική επίστρωση με λαδόχαρτο (περίπου για 30 λεπτά στους 180 C). Καταναλώνεται ευχάριστα και σε σαλάτα, αφού κρυώσει και τεμαχιστεί μαζί με μαϊντανό, κρεμμύδι, και τα λαχανικά που προτιμάτε και με σάλτσα που θα φτιάξετε αναμιγνύοντας μαγιονέζα, γιαούρτι και λίγη μουστάρδα.

    -Πίτουρο σιταριού, καλαμποκιού, βρώμης

    Προστατεύει από καρκινογόνες ουσίες. Περιέχει φυτικές ίνες, μέταλλα και αντιοξειδωτικά. Οι διαιτητικές ίνες που περιέχουν βοηθούν στην πρόληψη του καρκίνου του εντέρου (35gr ίνες ημερησίως). Ανακατέψτε 3 κουταλιές της σούπας με βιολογικό γιαούρτι. Επίσης, το πίτουρο προστίθεται συχνά στο μαγειρεμένο και ελαφρώς ψυγμένο χυλό. Το πίτουρο βρώμης (αποτελείται, κυρίως, από το πλούσιο σε ίνες εξωτερικό φλοιό των κόκκων)και  καταναλώνεται συχνά ξεχωριστά σε διάφορες συνταγές, σε μούσλι ή σε αρτοσκευάσματα.

    -Φρούτα και λαχανικά υψηλής περιεκτικότητας σε βιταμίνες Α, C, E και σελήνιο 

    Τα βιολογικά φρούτα εποχής και τα βιολογικά λαχανικά εποχής περιέχουν φυτικές ίνες και βιταμίνες Α, C, E και σελήνιο και είναι, ευρέως γνωστές οι αντικαρκινικές τους ιδιότητες. Τα φρούτα να τα καναλώνετε καλύτερα το πρωί. Ολόκληρα φρούτα και λαχανικά ή χυμοί ή smoothies είναι όλα υγιεινές επιλογές, αλλά θα χρειαστείτε ειδικό αποχυμωτή ψυχρής σύνθλιψης, για να μην καταστρέφονται οι βιταμίνες, τα μέταλλά, τα ιχνοστοιχεία και τα θρεπτικά συστατικά. Όταν είναι βιολογικά τα καταναλώνετε με τη φλούδα τους. Οι καυτερές πιπεριές, επίσης, έχουν ισχυρές αντικαρκινικές ιδιότητες, χάρις, στην καψαϊκίνη.

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    18 orig

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα οφέλη από το πίτουρο στην υγεία

    Σούπα για τον καρκίνο

    Τροφές φάρμακα για τον καρκίνο

    Τα οφέλη στην υγεία από την κατανάλωση φύλλων ελιάς

    Κετογενική δίαιτα

    Τα κρητικά βότανα είναι αναγνωρισμένα παγκοσμίως

    Φυτοθρεπτικά συστατικά που θεραπεύουν τον καρκίνο

    Να τρώτε μισό κουταλάκι κουρκουμίνη την ημέρα

    Όλο το βάρος στην πρόληψη καρκίνου

    Συνταγές από ροφήματα για όλες τις ασθένειες

    Χυμός κουρκουμίνης για καλή υγεία

    Μία συνταγή για τη θεραπεία του καρκίνου

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Ρόφημα κουρκουμίνης για τον καρκίνο

    Οι καυτερές πιπεριές σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα

    Τροφές φάρμακα

    Μάθετε όλα τα μυστικά του σκόρδου

    Γιατί σε όλο τον κόσμο προτιμούν την ελληνική κουζίνα

    Η δίαιτα Budwig

    Η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου

    Σμέουρα

    Οδηγίες για την πρόληψη καρκίνου του παχέος εντέρου

    Ποτό για τον καρκίνο πνεύμονα

    Φασόλια

    Καρκίνος μαστού

    Εκστρατεία για την πρόληψη κι αντιμετώπιση του καρκίνου με τη διατροφή

    Μύθοι για τον καρκίνο

    Η σημασία της πρόληψης στον καρκίνο του μαστού

    Να τρώτε τρία αμύγδαλα την ημέρα

    Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία

    Κουκούτσια από βερίκοκα για τον καρκίνο

    Οι καλύτερες αντικαρκινικές τροφές

    Πρωτόκολλο αλκαλοποίησης του οργανισμού

    Σκεφτείτε ΒΙΟ-λογικά

    Το πικρό πεπόνι κάνει καλό στην υγεία

    Συνταγές για αλκαλοποίηση του οργανισμού

    Οι αντικαρκινικές ιδιότητες που έχει το μέλι

    Η βιταμίνη Β17 έχει αντικαρκινικές ιδιότητες

    Σταματήστε να πίνετε γάλα αγελάδας

    Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

    Η βιταμίνη D μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο

    Παραδοσιακή ελληνική διατροφή

    Φυσική αντικαρκινική ουσία

    Υγεία από το φαρμακείο της φύσης

    Λαχανικά ανάλογα με τις ανάγκες σας

    Τι είναι τα φυτοχημικά

    Θεραπεύστε τον καρκίνο σας με φυσικά μέσα

    Εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο

    Μοριακή διατροφή

    Τα καλύτερα τρόφιμα κατά του καρκίνου

    Η βιταμίνη Β17 έχει αντικαρκινικές ιδιότητες

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου

    Εκστρατεία για την πρόληψη κι αντιμετώπιση του καρκίνου με τη διατροφή

    Οι καλύτερες αντικαρκινικές τροφές

    Τα σταυρανθή λαχανικά είναι πολύτιμα για τους καρκινοπαθείς

    Αντικαρκινική Δίαιτα Moerman

    Πρωινό για καρκινοπαθείς

    Η καθημερινή διατροφή των καρκινοπαθών - Emedi

    Αλκαλική διατροφή για τη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Αρχές διατροφής στη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Η διατροφή έχει πρωταρχικό ρόλο στη θεραπεία του καρκίνου - Emedi

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη θεραπεία του ... - Emedi

    Αν διαγνωσθείτε με καρκίνο ανακτήσετε την υγεία σας με τη ... - Emedi

    Ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με χημειοθεραπείες - Emedi

    Η διατροφή στον καρκίνο του παχέος εντέρου - Emedi

    Ανησυχία λόγω της στροφής των καρκινοπαθών στην ... - Emedi

    Θεραπεύστε τον καρκίνο σας με φυσικά μέσα - Emedi

    Αν οι καρκινοπαθείς δεν κάνουν χημειοθεραπεία αυξάνεται η ... - Emedi

    Γιατί οι καρκινοπαθείς πρέπει να παίρνουν κάνναβη - Emedi

    Νικήστε τον καρκίνο με το νου - Emedi

    Issels' Whole Body Therapy για τον καρκίνο - Emedi

    www.emedi.gr

     

  • Οζώδες ερύθημα Οζώδες ερύθημα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα

    Οζώδες ερύθημα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των λιποκυττάρων κάτω από το δέρμα με αποτέλεσμα ευαίσθητα ερυθρά οζίδια ή εξογκώματα εμφανίζονται, συνήθως, και στις δύο κνήμες. Μπορεί να προκληθεί από μια ποικιλία καταστάσεων και συνήθως, υποχωρεί αυτόματα εντός 30 ημερών. Είναι συχνό σε νέους ηλικίας 12-20 ετών.

    Το οζώδες ερύθημα είναι εξάνθημα που χαρακτηρίζεται από επώδυνα ερυθρά οζίδια χωρίς εξέλκωση και χωρίς σαφή όρια με διάμετρο 2-6 cm. Σχεδόν, όλοι οι ασθενείς παρουσιάζουν συμμετρικά, ελαφρώς ζεστά, υποδόρια οζίδια και πλάκες που έχουν κόκκινο χρώμα, το οποίο στη συνέχεια παίρνει πιο γκρίζους και γήινους τόνους καθώς οι βλάβες γίνονται πιο χρόνιες. Κλινική εικόνα πολλαπλών, αμφοτερόπλευρων, δερματικών, φλεγμονωδών, εξανθημάτων που δεν προκαλούν εξέλκωση ή ουλοποίηση, τα οποία χαρακτηριστικά αλλάζουν χρώματα καταλείποντας περιοχές που προσωρινά έχουν χρώμα σαν εκχύμωση. Αναπτύσσεται συχνότερα στις εκτατικές επιφάνειες της κνήμης, λιγότερο συχνά στους μηρούς και στα αντιβράχια. Είναι, συνήθως, ιδιοπαθές, αλλά μπορεί να αποτελεί εκδήλωση μίας ποικιλίας κλινικών καταστάσεων.

    Θα υφεθεί συνήθως σε 3-6 εβδομάδες χωρίς ουλοποίηση ή ατροφία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: 20-30 χρόνια

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (3:1)

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Το οζώδες ερύθημα είναι πιθανώς μια αντίδραση καθυστερημένης υπερευαισθησίας σε μια ποικιλία αντιγόνων. Αν και έχουν αποδειχθεί κυκλοφορούντα ανοσοσυμπλέγματα σε ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, δεν έχουν βρεθεί σε ιδιοπαθή ή απλές περιπτώσεις.

    ERYTHEMA OZODES1

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Πρώιμη φάση

    Τα πρώτα σημεία του οζώδους ερυθήματος είναι, συχνά, συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως πυρετός, βήχας, κακουχία και πόνοι στις αρθρώσεις. Μερικά άτομα αντιμετωπίζουν, επίσης, δυσκαμψία ή πρήξιμο στις αρθρώσεις και απώλεια βάρους.

    Δερματική φάση

    Το οζώδες ερύθημα χαρακτηρίζεται από οζίδια (25–51 mm) (στρογγυλεμένα εξογκώματα) κάτω από την επιφάνεια του δέρματος, συνήθως, στις κνήμες. Αυτά τα υποδόρια οζίδια μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα, αλλά οι πιο συνηθισμένες περιοχές είναι οι κνήμες, τα χέρια, οι μηροί και ο κορμός. Κάθε οζίδιο, συνήθως, εξαφανίζεται μετά από περίπου δύο εβδομάδες, αν και νέα μπορεί να συνεχίσουν να σχηματίζονται για έως έξι ή οκτώ εβδομάδες. Ένα νέο οζίδιο εμφανίζεται, συνήθως, κόκκινο και είναι ζεστό και σταθερό στην αφή. Η ερυθρότητα αρχίζει να εξασθενίζει και σταδιακά γίνεται πιο μαλακό και μικρότερο μέχρι να εξαφανιστεί. Κάθε οζίδιο, συνήθως, θεραπεύεται εντελώς χωρίς ουλές κατά τη διάρκεια περίπου δύο εβδομάδων. Ο πόνος στις αρθρώσεις και η φλεγμονή μερικές φορές συνεχίζονται για αρκετές εβδομάδες ή μήνες μετά την εμφάνιση των οζιδίων.

    Οι λιγότερο συχνές παραλλαγές του οζώδους ερυθήματος περιλαμβάνουν:

    Ελκώδεις μορφές, που εμφανίζονται στη νόσο του Crohn

    Ερύθημα μωλωποειδές, όταν μια υποδόρια αιμορραγία εμφανίζεται σε μια βλάβη οζώδους ερυθήματος, προκαλώντας τη βλάβη να μοιάζει με ένα μώλωπα

    Μεταναστευτικό οζώδες ερύθημα μια σπάνια μορφή χρόνιου οζώδους ερυθήματος που χαρακτηρίζεται από ασύμμετρα οζίδια που είναι ήπια ευαίσθητα και μεταναστεύουν με την πάροδο του χρόνου. Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό, μικρότερους σε μέγεθος, που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 

    • Υπεγερμένοι, θερμοί, ευαίσθητοι, ζωηρού ερυθροϊώδους χρώματος όζοι στην πρόσθια επιφάνεια της κνήμης 
    • Είναι δυνατόν να εμφανισθούν, επίσης, σε οποιαδήποτε περιοχή με υποδόριο λίπος 
    • Διάμετρος 1-15 cm
    • Πυρετός, αδιαθεσία, ρίγη
    • Αρθραλγίες
    • Όψιμος εμφανίζεται αποχρωματισμός του δέρματος το οποίο αποκτά γαλαζωπό χρώμα
    • Πυλαία λεμφαδενοπάθεια
    • Βλάβες σκληρού χιτώνα οφθαλμού

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    Ένα χρήσιμο μνημονικό για τις αιτίες είναι το SORE SHINS (Streptococci, OCP-Oral Contraceptive Pill, Rickettsia, Eponymous (Behçet), Sulfonamides, Hansen's Disease (Leprosy), IBD, NHL, Sarcoidosis.

    • Ιδιοπαθής. Σε περίπου 30-50% των περιπτώσεων, η αιτία είναι άγνωστη.
    • Βακτηριακή - στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις, φυματίωση, λέπρα, yersinia enterocolitica, τουλαραιμία, καμπυλοβακτηρίδιο, σαλμονέλα, σιγκέλλα, γονόρροια, Mycoplasma pneumoniae, νόσος εξ ονύχων γάλης (Cat scratch) ή καλοήθης δικτυενδοθηλίωση, από το ενδοκυτταρικό βακτήριο Bartonella henselae ένα gram-αρνητικό βακτήριο
    • Σαρκοείδωση
    • Νόσος του Behçet
    • Φάρμακα-σουλφοναμίδες, από του στόματος αντισυλληπτικά, βρωμιούχες ενώσεις, Σουλφοναμίδες, Πενικιλίνες, Εμβολιασμός για την ηπατίτιδα Β 
    • Εγκυμοσύνη
    • Εν τω βάθει μυκητιάσεις-δερματόφυτα, κοκκιδιοειδομύκωση ή κοκκιδιοειδομυκητίαση ή πυρετός της κοιλάδας, ιστοπλάσμωση (Histoplasma capsulatum), βλαστομύκωση 
    • Ιογενείς/χλαμυδιακές λοιμώξεις-λοιμώδης μονοπυρήνωση (ιός Epstein-Barr), αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
    • Εντεροπάθειες-ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn, φλεγμονώδης νόσος εντέρου
    • Κακοήθειες-λέμφωμα Non-Hodgkin/λευχαιμία, σάρκωμα, μετά από ακτινοθεραπεία, καρκίνος, συμπεριλαμβανομένου, καρκινοειδείς όγκοι, καρκίνος στο πάγκρεας
    • Υπάρχει συσχέτιση με το αντιγόνο ιστοσυμβατότητας HLA-B27, το οποίο υπάρχει στο 65% των ασθενών με οζώδες ερύθημα
    • Μπορεί, επίσης, να οφείλεται στην υπερβολική παραγωγή αντισωμάτων σε λέπρα που οδηγεί σε εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα
    • Κυτταρίτιδα
    • Σηπτικά έμβολα
    • Σκληρό ερύθημα (ψυχροί, ελκωτικοί οζοι)
    • Οζώδης αγγειΐτιδα (θερμοι, ελκωτικοί οζοι)
    • Νόσος Weber-Christian (ινώδεις ουλοποιούμενοι όζοι)
    • Υποδερματίτιδα του λύκου
    • Δερματική οζώδης πολυαρτηρίτιδα
    • Κοκκιωματώδης σαρκοείδωση
    • Λέμφωμα 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αύξηση της ΤΚΕ
    • Γενική αίματος: ήπια λευκοκυττάρωση
    • Καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος - τίτλοι ASTO
    • Καλλιέργεια κοπράνων και εξέταση για λευκά αιμοσφαίρια όταν ενδείκνυται
    • Έλεγχος δερμοαντίδρασης για μυκοβακτηρίδια αν υπάρχουν ενδείξεις

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγηθείσα θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επηρεάσει τις καλλιέργειες

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Διαφραγματική υποδερματίτιδα
    • Διήθημα ουδετεροφίλων στα διαφράγματα του λιπώδους ιστού στην πρώιμη φάση της νόσου 
    • Όψιμος στην πορεία της νόσου κυριαρχούν τα μονοπύρηνα κύτταρα και τα ιστιοκύτταρα
    • Προσβολή της κατώτερης επιδερμίδας και υποδορίου και ίνωση διαφραγμάτων λιπώδους ιστού μπορεί να συμβεί αργότερα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακος για πυλαία λεμφαδενοπάθεια ή πνευμονικά διηθήματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βαθιά βιοψία δέρματος που να περιλαμβάνει υποδόριο λίπος. Καλύτερα, να μη γίνεται

    Το οζώδες ερύθημα διαγιγνώσκεται κλινικά. 

    ozodes erythima 2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΖΩΔΟΥΣ ΕΡΥΘΗΜΑΤΟΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Υγρά επιθέματα (ζεστές κάλτσες και τοπική φαρμακευτική αγωγή δεν βοηθούν)
    • Διακόψτε φάρμακα που ενοχοποιούνται για την εκδήλωση της νόσου
    • Θεραπεύσατε υποκείμενο νόσημα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Κατάκλιση, ανύψωση κάτω άκρων 
    • Ελαστικοί επίδεσμοι ή υποστηρικτικές κάλτσες μπορούν να βοηθήσουν αν ο άρρωστος θέλει να είναι όρθιος και να κινείται

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι βλάβες θα υποχωρήσουν σε μερικούς μήνες 
    • Δεν αναμένεται δημιουργία ουλής 
    • Πόνοι αρθρώσεων μπορεί να υπάρχουν και να επιμένουν 
    • Λιγότερο από 20% υποτροπή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ):
    1. Ασπιρίνη 325 mg 8-12 την ημέρα. Χρησιμοποιείστε εντεροδιαλυτά σκευάσματα για πρόληψη ενοχλημάτων από το ΓΕΣ. Παρακολουθείστε επίπεδα αίματος 
    2. Ινδομεθακίνη 75-100 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 3 δόσεις
    3. Ναπροξένη (Naprosyn) 500-1000 mg την ημέρα διαιρεμένα σε 2 δόσεις 

    Αντενδείξεις:

    • Ενεργό ή πρόσφατο πεπτικό έλκος
    • Ιστορικό υπερευαισθησίας σε ΜΣΑΦ

    Προφυλάξεις:

    • Γαστρεντερική δυσφορία/αιμορραγία 
    • Κατακράτηση υγρών 
    • Μείωση της δόσης σε ηλικιωμένους, ειδικά σ' αυτούς με νεφρική νόσο, διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια
    • Μπορεί να καλύπτουν τον πυρετό 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξήσουν τα ηπατικά ένζυμα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Μπορεί να αντιστρατεύονται τα αντιυπερτασικά αποτελέσματα των διουρητικών και των β-αναστολέων 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξάνουν τα επίπεδα λιθίου στο πλάσμα
    • Προσοχή στη ναπροξένη ή σε άλλα φάρμακα με υψηλή συγγένεια προς τις πρωτεΐνες, γιατί μπορεί να ανταγωνίζονται στην δέσμευση με την λευκωματίνη και έτσι να αυξηθούν τα επίπεδα στο αίμα 
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές αυξήσεις των επιπέδων μεθοτρεξάτης στο πλάσμα και να παρατείνουν τη δράση της 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Ιωδιούχο κάλιο 400-900 mg ημερησίως διαιρεμένο σε δυο ή τρεις δόσεις 
    • Κορτικοστερεοειδή μόνο σε πολύ βαριές ανθεκτικές περιπτώσεις

    Το οζώδες ερύθημα είναι αυτοπεριοριζόμενο και συνήθως, υποχωρεί εντός 3-6 εβδομάδων. Υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη μορφή και στα παιδιά αποδίδεται σε επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις με στρεπτόκοκκο. Η θεραπεία πρέπει να επικεντρώνεται στην υποκείμενη αιτία. Τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ανάπαυση στο κρεβάτι, ανύψωση ποδιών, συμπιεστικούς επιδέσμους, βρεγμένους επιδέσμους και μη στερεοειδείς αντιφλεγμονώδεις παράγοντες (ΜΣΑΦ). Τα ΜΣΑΦ είναι, συνήθως, πιο αποτελεσματικά στην έναρξη της  νόσου.

    Το ιωδιούχο κάλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επίμονες βλάβες των οποίων η αιτία παραμένει άγνωστη.

    Τα κορτικοστερεοειδή και η κολχικίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σοβαρές περιπτώσεις.

    Η θαλιδομίδη έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος σε λέπρα. Και η κλοφαζιμίνη θεωρείται αποτελεσματική στη θεραπεία του οζώδους ερυθήματος από λέπρα. 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΟΖΩΔΕΣ ΕΡΥΘΗΜΑ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση ανά μήνα, ή όπως επιβάλλεται από την υποκείμενη νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Ποικίλουν σύμφωνα με την υποκείμενη νόσο, όχι επιπλοκές από τις βλάβες του οζώδους ερυθήματος 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    • Οι επιμέρους βλάβες υποχωρούν σε μια περίοδο 3-4 εβδομάδων 
    • Συνολική διάρκεια νόσου 6-12 εβδομάδες , αλλά μπορεί να ποικίλει ανάλογα με την παρουσία ή όχι υποκείμενης νόσου 
    • Οι αρθραλγίες μπορεί να επιμένουν για χρόνια 
    • Οι βλάβες δεν ουλοποιούνται
    • Μια ή περισσότερες υποτροπές στο 12-14% των περιπτώσεων. Εμφανίζονται σε άλλοτε άλλο χρόνο, κατά μέσο όρο σε μερικά χρόνια. Οι υποτροπές παρατηρούνται συχνά σε σαρκοείδωση, στρεπτοκοκκική λοίμωξη, εγκυμοσύνη και λήψη αντισυλληπτικών δισκίων 

    Παιδιατρικό: Συχνότητα ίδια και στα δύο φύλα

    Κύηση: Μπορεί να υπάρχουν υποτροπές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Lofgren (οζώδες ερύθημα και πυλαία λεμφαδενοπάθεια) εμφανίζεται σε ποικίλες καταστάσεις και δεν υποδηλώνει αποκλειστικά σαρκοείδωση 
    • Μια κλινική κατηγορία μεταναστευτικού οζώδους ερυθήματος (υποξεία, οζώδης, μεταναστευτική υποδερματίτιδα) είναι συχνά μονόπλευρη με όζους λιγότερους στον αριθμό μικρότερους σε μέγεθος που παραμένουν για μεγαλύτερο διάστημα, συχνά επεκτεινόμενους περιφερικότερα, διαιρούμενοι σε μικρότερους όζους 

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Επιπολής θρομβοφλεβίτιδα

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Φυματίωση του δέρματος

    Ψιττάκωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Σύνδρομο Sweet

    Σαρκοείδωση

    Ελκώδης κολίτιδα

    Λέπρα

    Αυξητικοί παράγοντες λευκών

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Έρπης ζωστήρας Έρπης ζωστήρας

    Ο έρπης ζωστήρ είναι μια νόσος που εκδηλώνεται, συχνά, ως ένα επώδυνο ετερόπλευρο δερματικό εξάνθημα

    Ο έρπητας ζωστήρας είναι ένα επώδυνο εξάνθημα που προκαλεί νευραλγία κι έχει διάρκεια 2–4 εβδομάδες. Προκαλείται από τον ιό Varicella zoster (VZV). Παράγοντες κινδύνου είναι το γήρας, η κακή ανοσολογική λειτουργία κι όσοι είχαν ανεμοβλογιά πριν από την ηλικία των 18 μηνών. Η διάγνωση γίνεται με βάση τα συμπτώματα. Διαφορική διάγνωση γίνεται από τον απλό έρπητα, στηθάγχη, τσιμπήματα εντόμων. Κυκλοφορε;i, πια εμβόλιο πρόληψης του έρπητα ζωστήρα. Φάρμακα, όπως η  Aciclovir (αν χορηγηθούν, πρέπει να χορηγηθούν νωρίς). Επίσης, χορηγούνται φάρμακα για τον πόνο.

    Ο έρπητας ζωστήρας, επίσης, γνωστός ως ζωστήρας ή έρπης ζωστήρας, είναι μια ιογενής ασθένεια που χαρακτηρίζεται από επώδυνο δερματικό εξάνθημα με φουσκάλες σε μια τοπική περιοχή.  Συνήθως, το εξάνθημα εμφανίζεται σε μία, ευρεία λωρίδα είτε στην αριστερή είτε στη δεξιά πλευρά του σώματος ή του προσώπου. Δύο έως τέσσερις ημέρες πριν εμφανιστεί το εξάνθημα μπορεί να υπάρχει μυρμήγκιασμα ή τοπικός πόνος στην περιοχή. Διαφορετικά, υπάρχουν, συνήθως, λίγα συμπτώματα, αν και ορισμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν πυρετό ή πονοκέφαλο ή να αισθάνονται κουρασμένοι. Το εξάνθημα, συνήθως, θεραπεύεται εντός δύο έως τεσσάρων εβδομάδων, ωστόσο, μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν συνεχή πόνο στα νεύρα που μπορεί να διαρκέσει για μήνες ή χρόνια, μια κατάσταση που ονομάζεται μεθερπητική νευραλγία. Σε άτομα με κακή ανοσολογική λειτουργία το εξάνθημα μπορεί να είναι εκτεταμένο. Εάν το εξάνθημα περιλαμβάνει το μάτι, μπορεί να συμβεί απώλεια όρασης.

    Ο έρπητας ζωστήρας οφείλεται σε επανενεργοποίηση του ιού της ανεμοβλογιάς ζωστήρα (VZV) στο σώμα ενός ατόμου.

    Η ασθένεια της ανεμοβλογιάς προκαλείται από την αρχική λοίμωξη με VZV. Μόλις λυθεί η ανεμοβλογιά, ο ιός μπορεί να παραμείνει ανενεργός στα νευρικά κύτταρα. Όταν επανενεργοποιηθεί, ταξιδεύει από το νευρικό σώμα μέχρι τις απολήξεις του δέρματος, παράγοντας φουσκάλες. Οι παράγοντες κινδύνου για επανενεργοποίηση περιλαμβάνουν το γήρας, την κακή ανοσολογική λειτουργία και την ανεμοβλογιά πριν από την ηλικία των 18 μηνών.

    Ο τρόπος με τον οποίο ο ιός παραμένει στο σώμα ή στη συνέχεια επανενεργοποιείται δεν είναι κατανοητός. Η έκθεση στον ιό που υπάρχει μέσα στις φουσκάλες μπορεί να προκαλέσει ανεμοβλογιά σε κάποιον που δεν την έχει περάσει, αλλά δεν θα προκαλέσει έρπητα ζωστήρα.

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στα σημεία και συμπτώματα ενός ασθενούς.

    Ο ιός της Varicella zoster δεν είναι ο ίδιος με τον ιό του απλού έρπητα. Ωστόσο, ανήκουν στην ίδια οικογένεια ιών. 

    zostir 4

    Το εμβόλιο έρπητα ζωστήρα μειώνει τον κίνδυνο έρπητα ζωστήρα κατά 50% έως 90%, ανάλογα με το εμβόλιο που χρησιμοποιείται. Μειώνει, επίσης, τα ποσοστά της μεθερπητικής νευραλγίας και εάν εμφανιστεί έρπητας ζωστήρας, τη σοβαρότητά του!!!

    Προσοχή!!! Το εμβόλιο του έρπητα ζωστήρα αποτελείται από εξασθενημένο ιό και σε ορισμένα άτομα, ιδίως, τα ανοσοκατασταλμένα μπορεί να προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη με έρπητα ζωστήρα, ακόμη και θάνατο!!!

    Εάν αναπτυχθεί έρπητας ζωστήρας, τα αντιιικά φάρμακα, όπως η aciclovir μπορούν να μειώσουν τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της νόσου εάν ξεκινήσουν εντός 72 ωρών από την εμφάνιση του εξανθήματος.

    Όμως τα αντιικά φάρμακα και τα στερεοειδή δεν δείχνουν επίδραση στη μεθερπητική νευραλγία.

    Η παρακεταμόλη, τα ΜΣΑΦ ή τα οπιοειδή χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στον οξύ πόνο. 

    Υπολογίζεται ότι περίπου το ένα τρίτο των ανθρώπων αναπτύσσουν έρπητα ζωστήρα σε κάποιο σημείο της ζωής τους. Ενώ, είναι πιο συχνός στους ηλικιωμένους, τα παιδιά μπορεί, επίσης, να πάσχουν από την ασθένεια.

    zostir 1

    0 Έρπης ζωστήρας είναι μια νόσος που εκδηλώνεται, συχνά, ως ένα επώδυνο ετερόπλευρο δερματικό εξάνθημα. Ο ζωστήρας εμφανίζεται μετά από ενεργοποίηση του ιού της ανεμοβλογιάς, έρπητα ζωστήρα ο οποίος βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση στις οπίσθιες ρίζες των γαγγλίων.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα, Εξωκρινείς αδένες, Νευρικό σύστημα

    • Εμφανίζεται στο 10% με 20% του πληθυσμού σε κάποια στιγμή
    • Ενεργός έρπης ζωστήρας 16,7/100.000
    • Μεθερπητική νευραλγία 60/100.000

    Επικρατέστερη ηλικία: Αυξανόμενη επίπτωση με την πάροδο της ηλικίας. 80% των περιπτώσεων είναι άτομα άνω των 20 χρονών (2-3 στα 100 ηλικίας 20-50, 10 στα 1.000 > 80 χρονών)

    Επικρατέστερο φύλλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Πρόδρομη φάση (αίσθηση στο προσβεβλημένο δερμοτόμιο πρίν το εξάνθημα):

    • Καύσος
    • Κνησμός
    • Νυγμοειδής πόνος

    Οξεία φάση:

    • Γενικά συμπτώματα
    • Κόπωση
    • Αδιαθεσία
    • Κεφαλαλγία
    • Ελαφρός πυρετός
    • Δερματομιακό εξάνθημα
    • Αδυναμία (1% παρουσιάζουν αδυναμία κατά την διασπορά του εξανθήματος)
    • Αρχικά ευρυθηματώδες και κηλιδοβλατιδώδες που εξελίσσεται ταχέως σε ομάδα φυσαλίδων
    • Οι φυσαλίδες μετατρέπονται σε φλυκταινώδεις και/η αιμορραγικές βλάβες σε 3-4 ημέρες
    • Υποχώρηση του εξανθήματος και σχηματισμό εφελκίδων σε 14-21 ημέρες
    • Πιθανή εμφάνιση ζωστήρα, χωρίς εξάνθημα

    Χρόνια φάση:

    • Μεθερπητική νευραλγία (15% συνολικά αυξάνεται δραματικά με την ηλικία)

    zostir 9

    ΑΙΤΙΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Ενεργοποίηση του αδρανούς ιού της ανεμοβλογιάς/ζωστήρα στις οπίσθιες νωτιαίες ρίζες

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Αυξανόμενης της ηλικίας
    • Ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς ή ασθενείς με κακοήθεια
    • Χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη
    • Ακτινοθεραπεία νωτιαίου μυελού
    • Χημμειοθεραπείες
    • Λευχαιμία
    • Λέμφωμα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Εξάνθημα - ιός του απλού έρπητα, ιός Coxsackie, δερματίτιδα εξ επαφής, επιπολής πυοδερματίτιδα
    • Πόνος - χολοκυστίτιδα, πλευρίτιδα, έμφραγμα του μυοκαρδίου

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Σπανίως απαραίτητα
    • Καλλιέργεια ιού
    • Δοκιμασία μονοκλωνικών αντισωμάτων
    • Τίτλος αντισωμάτων στην οξεία φάση και την ανάρρωση.Το πιο δημοφιλές τεστ ανιχνεύει αντίσωμα IgM ειδικό για το VZV στο αίμα. Αυτό εμφανίζεται μόνο κατά την ανεμοβλογιά ή έρπητα ζωστήρα και όχι όταν ο ιός είναι αδρανής
    • Το πιο δημοφιλές τεστ ανιχνεύει αντίσωμα IgM ειδικό για το VZV στο αίμα. Αυτό εμφανίζεται μόνο κατά την ανεμοβλογιά ή έρπητα ζωστήρα και όχι όταν ο ιός είναι αδρανής. 
    • Το υγρό που συλλέγεται από μια φυσαλίδα δοκιμάζεται με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης για VZV DNA ή εξετάζεται με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για σωματίδια ιού. Οι δοκιμές μοριακής βιολογίας που βασίζονται σε in vitro ενίσχυση νουκλεϊκού οξέος (δοκιμές PCR) θεωρούνται σήμερα οι πιο αξιόπιστες. Οι πιο πρόσφατες δοκιμές PCR σε πραγματικό χρόνο είναι γρήγορες, εύκολες στην εκτέλεση και τόσο ευαίσθητες και έχουν μικρότερο κίνδυνο μόλυνσης. Έχουν επίσης περισσότερη ευαισθησία από τις ιογενείς καλλιέργειες. 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Πολυπύρηνα γιγαντοκύτταρα με ενδοπυρηνικά έγκλειστα
    • Λεμφοειδής διήθηση των αισθητικών γαγγλίων με εστιακή αιμορραγία και καταστροφή των νευρικών κυττάρων

    zostir 3

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Υγρά επιθέματα με νερό ή 5% διάλυμα αλουμινίου για 30 με 60 λεπτά, 4-6 φορές την ημέρα
    • Διαλύματα καλαμίνης

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Η διάρκεια του εξανθήματος είναι 2-3 εβδομάδες
    • Πιθανή μετάδοση του εξανθήματος και ενοχλητικά συμπτώματα (γενικά συμπτώματα και εξάπλωση του εξανθήματος)
    • Πιθανή μεθερπητική νευραλγία

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αναλγητικά (ακεταμινοφαίνη, κωδεϊνη, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα)
    • Σουλφαδιαζίνη αργύρου τοπικά για δευτερογενώς μολυσμένο εξάνθημα
    • Ασυκλοβίρη (Zovirax) ΕΦ 5 mg/Kg κάθε 8 ώρες ή από το στόμα 800 mg κάθε 4 ώρες (5 δόσεις την ημέρα). Απόλυτη ένδειξη σε ζωστήρα που σχετίζεται με σοβαρή υποκείμενη νόσο και σε προσβολή οφθαλμού. Στον οφθαλμικό ζωστήρα 600 mg κάθε 4 ώρες (5 φορές ημερησίως)
    • Η ασυκλοβίρη στους υπόλοιπους, όταν δίνεται πρώιμα (μεσα σε 48 ώρες από την εμφάνιση του εξανθήματος) ανακουφίζει από τα συμπτώματα και συντελεί στην ταχύτερη υποχώρηση του εξανθήματος, παρουσιάζει έχει, όμως, πολλές παρενέργειες
    • Τα στοιχεία είναι αντιφατικά σχετικά με τη χορήγηση της ασυκλοβίρης στην οξεία φάση και την επίπτωση/σοβαρότητα της μεθερπητικής νευραλγίας
    • Παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας κατά τη λήψη ασυκλοβίρης

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις της ασυκλοβίρης:

    • Η προβενεσίδη μπορεί να αναστείλει την απέκκριση της ακυκλοβίρης

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Βιδαραβίνη, τοπικά ιδοξουριδίνη σε διμεθυλοσουλφοξίδη
    • Flamciclovir που είναι προφάρμακο για μετατροπή σε penciclovir. Φαίνεται να έχει ίδια αποτελεσματικότητα με την ασυκλοβίρη. Η βελτιωμένη βιοδιαθεσιμότητα του επιτρέπει χωρισμό της μέγιστης δόσης σε 3 δόσεις ημερησίως και μπορεί να βοηθήσει στην ανοχή του δόση 500 mg από το στόμα κάθε 8ωρο

    Οι στόχοι της θεραπείας είναι να περιοριστεί η σοβαρότητα και η διάρκεια του πόνου, να μειωθεί η διάρκεια ενός επεισοδίου έρπητα ζωστήρα και να μειωθούν οι επιπλοκές. Συχνά, απαιτείται συμπτωματική θεραπεία για την επιπλοκή της μεθερπητικής νευραλγίας.  

    Αναλγητικά

    Τα άτομα με ήπιο έως μέτριο πόνο μπορούν να υποβληθούν σε θεραπεία με φάρμακα για τον πόνο. Οι τοπικές λοσιόν που περιέχουν καλαμίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο εξάνθημα ή στις φουσκάλες και μπορεί να είναι καταπραϋντικές. Περιστασιακά, ο έντονος πόνος μπορεί να απαιτεί φάρμακα με οπιοειδή, όπως η μορφίνη. Μόλις οι βλάβες ηρεμήσουν, μπορεί να χρησιμοποιηθεί κρέμα καψαϊκίνης. Τα τοπικά επιθέματα λιδοκαΐνης μπορεί, επίσης, να μειώσουν τον πόνο. Η χορήγηση της γκαμπαπεντίνης μαζί με τα αντιιικά χρησιμοποιείται για να προσφέρει ανακούφιση από τη μεθερπητική νευραλγία. 

    Αντιιικά

    Τα αντιιικά φάρμακα μπορεί να μειώσουν τη σοβαρότητα και τη διάρκεια του έρπητα ζωστήρα. Ωστόσο, δεν αποτρέπουν τη μεθερπητική νευραλγία. Από αυτά τα φάρμακα, η aciclovir ήταν η συνήθης θεραπεία, αλλά τα νεότερα φάρμακα valaciclovir και famciclovir παρουσιάζουν παρόμοια ή ανώτερη αποτελεσματικότητα και καλή ασφάλεια και ανεκτικότητα. Τα φάρμακα χρησιμοποιούνται τόσο για την πρόληψη (για παράδειγμα σε άτομα με HIV/AIDS, όσο και ως θεραπεία κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης. Οι επιπλοκές σε ανοσοκατεσταλμένα άτομα με έρπητα ζωστήρα μπορεί να μειωθούν με ενδοφλέβια ακικλοβίρη. Σε άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο επανειλημμένων επεισοδίων έρπητα ζωστήρα, συνήθως, είναι αποτελεσματικές πέντε ημερήσιες στοματικές δόσεις aciclovir. 

    Στερεοειδή

    Τα κορτικοστεροειδή δε φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο μακροχρόνιου πόνου και συστήνονται στο σύνδρομο Ramsay Hunt.

    Οφθαλμικός ζωστήρας

    Η θεραπεία για τον οφθαλμικό ζωστήρα είναι παρόμοια με την τυπική θεραπεία για έρπητα ζωστήρα σε άλλα σημεία. Προτείνονται η ασυκλοβίρη και η βαλακυκλοβίρη. Το σημαντικό πλεονέκτημα της βαλακυκλοβίρης έναντι της ακυκλοβίρης είναι η δόση της μόνο τρεις φορές / ημέρα (σε σύγκριση με τη δόση πέντε φορές / ημέρα της ασυκλοβίρης), η οποία θα μπορούσε να το καταστήσει πιο βολικό για τους ανθρώπους και να βελτιώσει την τήρηση της θεραπείας. 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Εξαρτάται από τα συμπτώματα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Μεθερπητική νευραλγία
    • Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
    • Δερματική διασπορά
    • Επιμόλυνση των δερματικών βλαβών
    • Σπλαχνική προσβολή
    • Κινητική αδυναμία στην περιφέρεια
    • Τμηματική μυελίτιδα
    • Σύνδρομο κρανιακών νεύρων, κυρίως, οφθαλμικού και προσωπικού (σύνδρομο Ramsay Hunt)
    • Έλκος κερατοειδούς
    • Σύνδρομο GUILAIN-BARRE

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Υποχώρηση του εξανθήματος σε 14 με 21 ημέρες
    • Η μεθερπητική νευραλγία ορίζεται σαν πόνος που διαρκεί τουλάχιστον 1 μήνα μετά την υποχώρηση του εξανθήματος
    • Η μεθερπητική νευραλγία έχει αυξανόμενη επίπτωση με την ηλικία (4% σε ηλικία 30-50, 34% πάνω από 80 χρονών)

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Ανοσοκαταστολή συμπεριλαμβανομένης της λοίμωξης HIV, δέκτες μοσχευμάτων και νεοπλάσματα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Παιδιατρικό

    • Εμφανίζεται, σπανίως, στα παιδιά (πρωτοπαθώς ανοσοκατεσταλμένα)
    • Αναφέρεται σε νεογνά που έχουν μολυνθεί πρωτοπαθώς στη μήτρα

    Γηριατρικό:

    • Αυξημένη επίπτωση και επιπολασμός
    • Αυξημένη επίπτωση μεθερπητικής νευραλγίας

    Άλλα: Σε νεαρά άτομα με ζωστήρα εξετάζουμε την πιθανότητα λοίμωξης με HIV

    ΚΥΗΣΗ

    Μπορεί να παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια της κυήσεως

    • Ανεμοβλογιά
    • Απλός έρπητας
    • Οφθαλμικός έρπητας ζωστήρας

    ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΘΕΡΠΗΤΙΚΗ ΝΕΥΡΑΛΓΙΑ 

    Τα κορτικοστεροειδή δεν βοηθούν στην πρόληψη της μεθερπητικής νευραλγίας.

    Η Capsaicin είναι αποτελεσματική

    Διαδερμική ηλεκτρική διέγερση των νεύρων (TENS)

    Χαμηλή δόση αμινοτρυπτιλίνης είναι τα φάρμακα εκλογής. 

    Η βιοδιαθέσιμη βιταμίνη Β12 είναι, επίσης, θεραπευτική

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον έρπητα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον έρπητα

    zostir 2

    Διαβάστε, επίσης,

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Θεραπεία του έρπητα ζωστήρα εναλλακτικά

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα ζωστήρα

    Οι δερματολογικές παθήσεις στην τρίτη ηλικία

    Ενδείξεις βελονισμού

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Protocel για τον καρκίνο

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    L-αργινίνη, το θαυματουργό αμινοξύ

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Το σύνδρομο Ramsay Hunt

    Σφένδαμος

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Μήπως έχετε αναιμία; Μήπως έχετε αναιμία;

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία

     

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αναιµίας (σιδηροπενική αναιμία, αιμολυτική αναιμία, μεσογειακή αναιμία, απλαστική αναιμία, αναιμία Fanconi, δρεπανοκυτταρική αναιµία, μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, μεγαλοβλαστική αναιμία, κακοήθης αναιμία σιδηροβλαστική αναιμία κ.ά.)

    Οι πιο συνηθισμένοι τύποι αναιμίας

    -Σιδηροπενική αναιμία

    Είναι η πιο συχνή µορφή αναιµίας και συνήθως, οφείλεται σε κακή διατροφή ή σε χρόνια απώλεια αίµατος, που προκαλείται από την υπερβολική εµµηνόρροια, αιμορροϊδες, έλκος στομάχου, έλκος δωδεκαδακτύλου, γαστρίτιδα,  κ.ά. Επίσης, μπορεί να οφείλεται σε αυξηµένες ανάγκες του οργανισμού για σίδηρο, όπως κατά την  ανάπτυξη του εµβρύου κατά την εγκυµοσύνη και στα παιδιά. 

    Η έλλειψη σιδήρου εµφανίζεται όταν ο ρυθµός απώλειας ή χρήσης του σιδήρου είναι μεγαλύτερος από τον ρυθµό απορρόφησης και χρήσης του. 

    Η θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα της κατάστασης. 

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου είναι μια κατάσταση στην οποία το αίμα στερείται επαρκών υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς του σώματος.

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου οφείλεται σε ανεπαρκή σίδηρο. Χωρίς αρκετό σίδηρο, το σώμα δεν μπορεί να παράγει αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια που θα μεταφέρουν οξυγόνο (αιμοσφαιρίνη). Ως αποτέλεσμα, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να προκαλέσει κούραση και δύσπνοια.

    Αρχικά, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να είναι τόσο ήπια που δεν γίνεται αντιληπτή. Αλλά, καθώς, το σώμα γίνεται πιο ανεπαρκές σε σίδηρο και η αναιμία επιδεινώνεται, τα σημεία και τα συμπτώματα εντείνονται.

    Σημεία και συμπτώματα αναιμίας με ανεπάρκεια σιδήρου:

    Κόπωση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Πόνος στο στήθος, γρήγορος καρδιακός παλμός ή δύσπνοια

    Πονοκέφαλος ή ζάλη

    Κρύα χέρια και πόδια

    Φλεγμονή ή πόνος στη γλώσσα

    Εύθραυστα νύχια

    Ασυνήθιστη λαχτάρα για μη θρεπτικές ουσίες, όπως πάγο ή άμυλο

    Κακή όρεξη, ειδικά σε βρέφη και παιδιά με αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου

    Από την άλλη μεριά η υπερφόρτωση του σώματος με σίδηρο μπορεί να είναι επικίνδυνη επειδή η υπερβολική συσσώρευση σιδήρου μπορεί να βλάψει το συκώτι και να προκαλέσει άλλες επιπλοκές.

    Αιτίες σιδηροπενικής αναιμίας

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται όταν το σώμα δεν έχει αρκετό σίδηρο για να παράγει αιμοσφαιρίνη. Η αιμοσφαιρίνη είναι το μέρος των ερυθρών αιμοσφαιρίων που δίνει στο αίμα το κόκκινο χρώμα του και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγονωμένο αίμα σε όλο το σώμα σας.

    Εάν δεν καταναλώνετε αρκετό σίδηρο ή εάν χάνετε πάρα πολύ σίδηρο, το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετή αιμοσφαιρίνη και τελικά θα αναπτυχθεί αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου.

    Οι αιτίες της αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Απώλεια αίματος

    Το αίμα παρέχει σίδηρο στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Έτσι, εάν χάνετε αίμα, χάνετε και σίδηρο. Οι γυναίκες με βαριές περιόδους διατρέχουν κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, επειδή, χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Αργή, χρόνια απώλεια αίματος μέσα στο σώμα, όπως σε πεπτικό έλκος,  διαφραγματοκήλη, πολύποδες παχέος εντέρου ή καρκίνο του παχέος εντέρου κ.ά μπορεί να προκαλέσουν αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Η γαστρεντερική αιμορραγία μπορεί να προκύψει από την τακτική χρήση ορισμένων παυσίπονων, όπως η ασπιρίνη.

    Έλλειψη σιδήρου στη διατροφή

    Το σώμα παίρνει τακτικά σίδηρο από τα τρόφιμα που τρώτε. Εάν λαμβάνετε πολύ λίγο σίδηρο με τη διατροφή, με την πάροδο του χρόνου το σώμα μπορεί να αποκτήσει έλλειψη σιδήρου. Παραδείγματα τροφών πλούσιων σε σίδηρο είναι το κρέας, τα αυγά, τα φυλλώδη πράσινα λαχανικά και τα τρόφιμα που είναι εμπλουτισμένα με σίδηρο. Για τη σωστή ανάπτυξη τα βρέφη και τα παιδιά χρειάζονται, επίσης, σίδηρο στη διατροφή τους.

    Αδυναμία απορρόφησης σιδήρου

    Ο σίδηρος από τα τρόφιμα απορροφάται στην κυκλοφορία του αίματος στο λεπτό έντερο. Μια εντερική διαταραχή, όπως η κοιλιοκάκη, η οποία επηρεάζει την ικανότητα του εντέρου να απορροφά θρεπτικά συστατικά από την πέψη των τροφίμων, μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου. Εάν μέρος του λεπτού εντέρου έχει παρακαμφθεί ή αφαιρεθεί χειρουργικά, αυτό μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά να απορροφάτε σίδηρο και άλλα θρεπτικά συστατικά.

    Εγκυμοσύνη

    Χωρίς συμπληρώματα σιδήρου, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου εμφανίζεται σε πολλές έγκυες γυναίκες, επειδή, τα αποθέματα σιδήρου πρέπει να εξυπηρετούν τον δικό τους αυξημένο όγκο αίματος, καθώς και να αποτελούν πηγή αιμοσφαιρίνης για το αναπτυσσόμενο έμβρυο.

    Παράγοντες κινδύνου για σιδηροπενική αναιμία

    Οι ομάδες που έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας ανεπάρκειας σιδήρου:

    Γυναίκες

    Επειδή οι γυναίκες χάνουν αίμα κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, γενικά, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου.

    Βρέφη και παιδιά

    Τα βρέφη, ειδικά εκείνα που είχαν χαμηλό βάρος γέννησης ή γεννήθηκαν πρόωρα, που δεν λαμβάνουν αρκετό σίδηρο από το μητρικό γάλα ή άλλο γάλα διατρέχουν κίνδυνο ανεπάρκειας σιδήρου. Τα παιδιά χρειάζονται επιπλέον σίδηρο κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Εάν το παιδί δεν ακολουθεί μια υγιεινή, ισορροπημένη διατροφή κινδυνεύει από αναιμία.

    Χορτοφάγοι

    Τα άτομα που δεν τρώνε κρέας έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου εάν δεν τρώνε άλλες τροφές πλούσιες σε σίδηρο.

    Αιμοδότες

    Τα άτομα που δίνουν τακτικά αίμα έχουν αυξημένο κίνδυνο αναιμίας από έλλειψη σιδήρου, καθώς, η αιμοδοσία μπορεί να καταστρέψει τα αποθέματα σιδήρου. Η χαμηλή αιμοσφαιρίνη που σχετίζεται με την αιμοδοσία είναι ένα προσωρινό πρόβλημα που αντιμετωπίζεται με την κατανάλωση περισσότερων τροφών πλούσιων σε σίδηρο. Μην δωρίζετε αίμα εάν έχετε χαμηλή αιμοσφαιρίνη.

    Η αναιμία με ήπια ανεπάρκεια σιδήρου, συνήθως, δεν προκαλεί επιπλοκές.

    Ωστόσο, εάν δεν αντιμετωπιστεί, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να γίνει σοβαρή και να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας, όπως τα ακόλουθα:

    Καρδιακά προβλήματα

    Η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορο ή ακανόνιστο καρδιακό παλμό. Η καρδιά πρέπει να αντλεί περισσότερο αίμα για να αντισταθμίσει την έλλειψη οξυγόνου που μεταφέρεται στο αίμα όταν έχετε σιδηροπενική αναιμία. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη καρδιακή συχνότητα ή καρδιακή ανεπάρκεια.

    Προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

    Σε έγκυες γυναίκες, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου συνδέεται με πρόωρο τοκετό και γέννηση μωρών με χαμηλό βάρος γέννησης. Αλλά, η κατάσταση μπορεί να αποφευχθεί σε έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν συμπληρώματα σιδήρου ως μέρος της προγεννητικής τους φροντίδας.

    Προβλήματα ανάπτυξης

    Σε βρέφη και παιδιά, η σοβαρή ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία, καθώς και σε καθυστερημένη ανάπτυξη. Επιπλέον, η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου σχετίζεται με αυξημένη ευαισθησία σε λοιμώξεις.

    Πρόληψη σιδηροπενικής αναιμίας

    Επιλέξτε τροφές πλούσιες σε σίδηρο:

    Κόκκινο κρέας, χοιρινό και πουλερικά

    Θαλασσινά

    Φασόλια

    Σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το σπανάκι

    Αποξηραμένα φρούτα, όπως σταφίδες και βερίκοκα

    Δημητριακά, ψωμιά και ζυμαρικά ενισχυμένα με σίδηρο

    Αρακάς

    Το σώμα απορροφά περισσότερο σίδηρο από το κρέας. Εάν επιλέξετε να μην τρώτε κρέας, ίσως χρειαστεί να αυξήσετε την πρόσληψη πλούσιων σε σίδηρο φυτικών τροφών.

    Επιλέξτε τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη C για ενίσχυση της απορρόφησης σιδήρου.

    Μπορείτε να βελτιώσετε την απορρόφηση σιδήρου από το σώμα σας πίνοντας χυμό εσπεριδοειδών ή τρώγοντας άλλα τρόφιμα πλούσια σε βιταμίνη C την ίδια στιγμή που τρώτε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο. Η βιταμίνη C σε χυμούς εσπεριδοειδών, όπως ο χυμός πορτοκαλιού, βοηθά το σώμα σας να απορροφήσει καλύτερα τον διαιτητικό σίδηρο.

    Η βιταμίνη C βρίσκεται, επίσης, σε:

    Μπρόκολο

    Φράπα

    Ακτινίδια

    Φυλλώδη λαχανικά

    Πεπόνια

    Πορτοκάλια

    Πιπεριές

    Φράουλες

    Μανταρίνια

    Ντομάτες

    Πρόληψη αναιμίας από ανεπάρκεια σιδήρου σε βρέφη

    Για να αποφευχθεί η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου στα βρέφη, ταΐστε το μωρό σας με μητρικό γάλα ή με γάλα ενισχυμένο με σίδηρο για το πρώτο έτος. Το αγελαδινό γάλα δεν είναι καλή πηγή σιδήρου για μωρά και δεν συνιστάται για βρέφη κάτω του 1 έτους. Μετά την ηλικία των 6 μηνών, ξεκινήστε να ταΐζετε το μωρό σας με δημητριακά εμπλουτισμένα με σίδηρο ή κρέατα, τουλάχιστον, δύο φορές την ημέρα για να ενισχύσετε την πρόσληψη σιδήρου. Μετά από ένα χρόνο, βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά δεν πίνουν περισσότερο από 600 ml γάλα την ημέρα. Το πολύ γάλα αντικαθιστά συχνά άλλα τρόφιμα, που είναι πλούσια σε σίδηρο.

    Διαβάστε, επίσης,

    Η τσουκνίδα είναι φάρμακο για την αναιμία

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Για όσους τρώνε κιμωλία

    Η κοιλιοκάκη

    Αν θέλετε να θεραπεύσετε τη σιδηροπενική αναιμία με τη διατροφή

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Συμπληρώματα σιδήρου

    Τι λείπει απ΄τον οργανισμό αν έχετε φαγούρα

    Υποχρωμία

    Στοματίτιδα

    Οι βιταμίνες για την κόπωση

    Στροφή αριστερά ή δεξιά

    Ποικιλοκυττάρωση σε πλακάκι αίματος

    Μικροκυττάρωση στο πλακάκι αίματος

    Ανεπάρκεια σιδήρου

    anemia 1

    -Απλαστική αναιµία

    Η απλαστική αναιµία είναι µια διαταραχή του αίµατος, στην οποία ο µυελός των οστών του οργανισµού δεν παράγει αρκετά νέα αιµοσφαίρια. Αυτό µπορεί να οδηγήσει σε µια σειρά από προβλήµατα υγείας, όπως αρρυθµίες, διόγκωση της καρδιάς, καρδιακή ανεπάρκεια, λοιµώξεις και αιµορραγία. Η απλαστική αναιµία είναι µία σπάνια, αλλά σοβαρή κατάσταση. Μπορεί να αναπτυχθεί είτε ξαφνικά είτε αργά και τείνει να επιδεινώνεται µε το χρόνο, εκτός αν η αιτία αναγνωριστεί και αντιµετωπιστεί έγκαιρα.

    Η βλάβη στα βλαστικά κύτταρα του µυελού των οστών προκαλεί απλαστική αναιµία. Σε περισσότερους από τους µισούς ανθρώπους που έχουν απλαστική αναιµία η αιτία της διαταραχής είναι άγνωστη. Ένας αριθµός από επίκτητες ασθένειες, καταστάσεις και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν απλαστική αναιµία, όπως, τοξίνες, φυτοφάρµακα, αρσενικό και βενζόλιο, οι ακτινοβολίες και χηµειοθεραπείες, φάρµακα, όπως η χλωραµφαινικόλη, λοιµώδη νοσήµατα, όπως, η ηπατίτιδα, ο ιός Epstein-Barr, ο κυτταροµεγαλοϊός, ο παρβοϊός B19 και ο HIV, αυτοάνοσες διαταραχές, όπως ο λύκος, η ρευµατοειδής αρθρίτιδα και κληρονοµικές αιτίες.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιµία περιλαµβάνει µεταγγίσεις αίµατος, µεταµοσχεύσεις κυττάρων του αίµατος, χορήγηση βλαστοκυττάρων αίματος και φαρµακευτική αγωγή. Αυτές οι θεραπείες έχουν σα σκοπό να αποτρέψουν είτε να περιορίσουν τις επιπλοκές, να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η αποφυγή της αιτίας της απλαστικής αναιµίας, όπως η αποφυγή έκθεσης σε τοξίνες µπορεί, επίσης, να θεραπεύσει την κατάσταση.

    Η απλαστική αναιμία είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται όταν το σώμα σταματά να παράγει αρκετά νέα κύτταρα αίματος. Η κατάσταση προκαλεί κόπωση, λοιμώξεις και ανεξέλεγκτη αιμορραγία.

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Μπορεί να συμβεί ξαφνικά ή μπορεί να εμφανιστεί αργά και να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί να είναι ήπια ή σοβαρή.

    Η θεραπεία για την απλαστική αναιμία περιλαμβάνει φάρμακα, μεταγγίσεις αίματος ή μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων, δηλαδή, μεταμόσχευση μυελού των οστών.

    Τα σημεία και συμπτώματα της απλαστικής αναιμίας:

    Κούραση

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Γρήγορος ή ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός

    Ωχρότητα δέρματος

    Συχνές ή παρατεταμένες λοιμώξεις

    Ανεξήγητοι ή εύκολοι μώλωπες

    Ρινορραγίες και αιμορραγικά ούλα

    Παρατεταμένη αιμορραγία από κοψίματα

    Εξάνθημα

    Ζάλη

    Πονοκέφαλος

    Πυρετός

    Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι βραχύβια ή μπορεί να γίνει χρόνια. Μπορεί να είναι σοβαρή και ακόμη και θανατηφόρος.

    Τα βλαστοκύτταρα στο μυελό των οστών παράγουν κύτταρα αίματος: ερυθρά κύτταρα, λευκά κύτταρα και αιμοπετάλια. Στην απλαστική αναιμία, τα βλαστικά κύτταρα καταστρέφονται. Ως αποτέλεσμα, ο μυελός των οστών είναι είτε άδειος (απλαστικός) είτε περιέχει λίγα κύτταρα αίματος (υποπλαστικά).

    Η πιο συχνή αιτία της απλαστικής αναιμίας είναι όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα βλαστικά κύτταρα του μυελού των οστών.

    Άλλοι παράγοντες που μπορούν να τραυματίσουν τον μυελό των οστών και να επηρεάσουν την παραγωγή αιμοσφαιρίων:

    Ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες

    Ενώ αυτές οι θεραπείες καταπολέμησης του καρκίνου σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, μπορούν, επίσης, να βλάψουν τα υγιή κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των βλαστικών κυττάρων στο μυελό των οστών. Η απλαστική αναιμία μπορεί να είναι μια προσωρινή ή μια μόνιμη παρενέργεια παρενέργεια αυτών των θεραπειών.

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Τοξικές χημικές ουσίες, όπως, ορισμένες που χρησιμοποιούνται σε φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα, και το βενζόλιο, ένα συστατικό στη βενζίνη, συνδέονται με την απλαστική αναιμία. Αυτός ο τύπος αναιμίας μπορεί να βελτιωθεί εάν αποφεύγετε την επανειλημμένη έκθεση στις χημικές ουσίες που προκαλούν αυτήν την ασθένεια.

    Χρήση ορισμένων φαρμάκων

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ορισμένα αντιβιοτικά, μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία.

    Αυτοάνοσες διαταραχές

    Μια αυτοάνοση διαταραχή, στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται σε υγιή κύτταρα, κτυπάει τα βλαστικά κύτταρα στο μυελό των οστών.

    Ιογενείς λοιμώξεις

    Οι ιογενείς λοιμώξεις που επηρεάζουν τον μυελό των οστών μπορούν να παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη της απλαστικής αναιμίας. Οι ιοί που συνδέονται με την απλαστική αναιμία περιλαμβάνουν την ηπατίτιδα, τη λοίμωξη με τον ιό Epstein-Barr, τον κυτταρομεγαλοϊό, τον παρβοϊό Β19 και τον ιό  HIV.

    Εγκυμοσύνη

    Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να προσβάλει τον μυελό των οστών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

    Άγνωστοι παράγοντες

    Σε πολλές περιπτώσεις, οι γιατροί δεν είναι σε θέση να εντοπίσουν την αιτία της απλαστικής αναιμίας (ιδιοπαθής απλαστική αναιμία).

    Συνδέσεις με άλλες σπάνιες διαταραχές

    Μερικά άτομα με απλαστική αναιμία έχουν, επίσης, μια σπάνια διαταραχή γνωστή ως παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία, η οποία προκαλεί ελάττωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε απλαστική αναιμία ή η απλαστική αναιμία μπορεί να εξελιχθεί σε παροξυσμική νυκτερινή αιμοσφαιρινουρία.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Πενικιλλαμίνη

    Η τοξικότητα της ακτινοθεραπείας

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Καροτιναιμία

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Ακοκκιοκυτταραιμία

    anemia 2

    -Αναιμία Fanconi 

    Η αναιμία του Fanconi είναι μια σπάνια, κληρονομική ασθένεια που οδηγεί σε απλαστική αναιμία. Τα παιδιά που γεννιούνται με αυτό τείνουν να είναι μικρότερα από το μέσο όρο και έχουν γενετικές ανωμαλίες, όπως υπανάπτυκτα άκρα.

    Η ασθένεια διαγιγνώσκεται με τη βοήθεια εξετάσεων αίματος.

    Μέσα στα οστά υπάρχει ένα σπογγώδες δίκτυο συνδετικού ιστού που ονομάζεται μυελός των οστών. O μυελός των οστών κατασκευάζει ερυθρά αιμοσφαίρια που μεταφέρουν οξυγόνο, λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις ασθένειες και αιμοπετάλια που πήζουν το αίμα. 

    Η αναιμία αυτή εμποδίζει το μυελό των οστών να λειτουργεί σωστά και να παράγει υγιή κύτταρα αίματος, μια κατάσταση που είναι γνωστή ως απλαστική αναιμία.

    Η αναιμία Fanconi είναι υπεύθυνη για μια ποικιλία σωματικών και ψυχικών γενετικών ανωμαλιών, όπως σκελετικά προβλήματα και ασυνήθιστος χρωματισμός του δέρματος.

    Όποιος έχει αναιμία Fanconi έχει αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων, όπως, οξεία μυελογενής λευχαιμία. 

    Η απλαστική αναιμία  είναι μια υπολειπόμενη γενετική διαταραχή, που σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να κληρονομήσει το μη φυσιολογικό γονίδιο και από τους δύο γονείς. Τουλάχιστον 13 ελαττωματικά γονίδια μπορούν να το προκαλέσουν, επομένως, μπορεί κάποιος  να κληρονομήσει οποιοδήποτε από αυτά τα μεταλλαγμένα γονίδια για να έχει αυτή την αναιμία.

    Για να είστε φορέας της αναιμίας Fanconi, πρέπει να κληρονομήσετε ένα φυσιολογικό γονίδιο και ένα μη φυσιολογικό γονίδιο από τους γονείς σας. Για να αποκτήσει το παιδί σας αναιμία Fanconi τόσο εσείς όσο και ο άλλος γονέας πρέπει να μεταβιβάσετε ένα ελαττωματικό γονίδιο.

    Η ασθένεια είναι σπάνια και συνήθως, διαγιγνώσκεται αρχικά σε παιδιά ηλικίας 2 έως 15 ετών. Μόνο το 10% των ατόμων διαγιγνώσκονται κατά την ενηλικίωση.

    Παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο για αναιμία Fanconi:

    Θεραπεία με ακτινοβολία υψηλής δόσης ή χημειοθεραπεία για καρκίνο

    Έκθεση σε τοξικές χημικές ουσίες

    Xρήση ορισμένων συνταγογραφούμενων φαρμάκων, όπως η χλωραμφενικόλη, η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία βακτηριακών λοιμώξεων και ενώσεις που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας

    Ορισμένες ασθένειες του αίματος, αυτοάνοσες διαταραχές και σοβαρές λοιμώξεις

    Εγκυμοσύνη, σπάνια

    Δεν υπάρχει πρόληψη για τις περισσότερες περιπτώσεις απλαστικής αναιμίας. Η αποφυγή έκθεσης σε εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, οργανικούς διαλύτες, χρώματα και άλλες τοξικές χημικές ουσίες μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο της νόσου.

    Συμπτώματα και σημεία αναιμίας Fanconi

    Μη φυσιολογικά γεννητικά όργανα

    Κοντοί αντίχειρες ή αντιβράχια

    Κοντό ανάστημα

    Μικρά, ή παραμορφωμένα μάτια

    Σκελετικά προβλήματα

    Μικρότερο από το κανονικό κεφάλι, που ονομάζεται μικροκεφαλία

    Μπαλώματα ανοιχτόχρωμου δέρματος

    Τα καρδιακά προβλήματα και τα μη φυσιολογικά νεφρά είναι, επίσης, συχνά σε παιδιά με αναιμία Fanconi. Οι ενήλικες με αναιμία Fanconi μπορεί να παρουσιάσουν καρκίνο κεφαλής και τραχήλου, καρκίνο στο γαστρεντερικό σύστημα και γυναικολογικό καρκίνο σε πολύ πρωιμότερη ηλικία από ό, τι οι περισσότεροι άνθρωποι.

    Ανεξάρτητα από την ηλικία, σχεδόν όλοι όσοι πάσχουν από αναιμία Fanconi θα παρουσιάσουν ανεπάρκεια μυελού των οστών, αν και η εξέλιξή της μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο.

    Η ασθένεια αφήνει, επίσης, τα περισσότερα ενήλικα αρσενικά και τα μισά από τα θηλυκά στείρα.

    Τα άτομα με αναιμία Fanconi είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν υδροκεφαλία.

    Οι περισσότερες θεραπείες για την αναιμία Fanconi εξαρτώνται από τη σοβαρότητα της νόσου, το ιατρικό ιστορικό, την ηλικία και τη γενική υγεία. Παιδίατροι, χειρουργοί, καρδιολόγοι, ογκολόγοι, ουρολόγοι, νεφρολόγοι και άλλοι συμμετέχουν στη θεραπεία.

    Μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων μυελού των οστών

    Ένας τρόπος αντιμετώπισης της αναιμίας Fanconi είναι η αντικατάσταση των κατεστραμμένων κυττάρων του μυελού των οστών με υγιή κύτταρα μέσω μεταμόσχευσης μυελού των οστών. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο ελαττωματικός μυελός των οστών καταστρέφεται με ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες. Στη συνέχεια αντικαθίσταται με μυελό των οστών από έναν υγιή δότη.

    Θεραπεία ανδρογόνων

    Αυτές οι ορμόνες μπορεί να βοηθήσουν το σώμα σας να παράγει περισσότερα κύτταρα αίματος. Η ορμονική θεραπεία μπορεί, επίσης, να προκαλέσει ηπατική νόσο κι έχει πολλές παρενέργειες.

    Αυξητικοί παράγοντες

    Οι γιατροί χρησιμοποιούν συνθετικούς αυξητικούς παράγοντες που διεγείρουν την ανάπτυξη των αιμοσφαιρίων.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στη διόρθωση ορισμένων φυσικών ανωμαλιών, πεπτικών προβλημάτων και άλλων ελαττωμάτων.

    Γονιδιακή θεραπεία

    Μπορεί να γίνει αντικατάσταση του μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi με ένα φυσιολογικό αντίγραφο. Τα νέα γονίδια είναι σε θέση να παράγουν πρωτεΐνες που μπορούν να επιδιορθώσουν τον μυελό των οστών.

    Επειδή η αναιμία Fanconi είναι κληρονομική ασθένεια, δεν υπάρχει τρόπος να την αποτρέψουμε πλήρως. Ωστόσο, οι γενετικές εξετάσεις διαλογής μπορούν να προσδιορίσουν αν είστε φορέας ενός μεταλλαγμένου γονιδίου Fanconi. Με αυτόν τον τρόπο μπορείτε να ενημερωθείτε πλήρως προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σφάλματα μεταβολισμού

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Οι λευχαιμίες

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Έτσι προκαλείται ο καρκίνος

    Θρομβοπενία

    Μολυβδίαση

    Γιατί κάποιος παθαίνει λευχαιμία

    anemia 4

    -Αιµολυτική αναιµία

    Η αιµολυτική αναιµία είναι µια κατάσταση στην οποία τα ερυθρά αιµοσφαίρια καταστρέφονται και αποµακρύνονται από την κυκλοφορία του αίµατος πριν από την κανονική διάρκεια ζωής τους. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν την καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίµα. Η αιµολυτική αναιµία µπορεί να οδηγήσει σε διάφορα προβλήµατα υγείας, όπως κόπωση, πόνος, αρρυθµίες, διόγκωση καρδιάς και καρδιακή ανεπάρκεια.

    Υπάρχουν πολλοί τύποι αιµολυτικών αναιµιών, µερικοί από τους οποίους κληρονοµούνται και άλλοι που εκδηλώνονται από διαφορές αίτιες.

    Η άµεση αιτία της αιµολυτικής αναιµίας είναι η πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιµοσφαιρίων. Μια σειρά από ασθένειες, συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν τον οργανισµό να καταστρέψει τα ερυθρά αιµοσφαίριά του. Αυτές οι αιτίες µπορούν είτε να κληρονοµηθούν είτε να αποκτηθούν. Μερικές φορές, η αιτία της αιµολυτικής αναιµίας δεν είναι γνωστή.

    Σε κληρονοµικές αιµολυτικές αναιµίες, τα γονίδια που ελέγχουν πώς παράγονται τα ερυθρά αιµοσφαίρια είναι ελαττωµατικά. ∆ιαφορετικά είδη ελαττωµατικών γονίδιων καθορίζουν τις διάφορες µορφές κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας. Σε κάθε τύπο κληρονοµικής αιµολυτικής αναιµίας, ο οργανισµός δηµιουργεί µη φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια. Το πρόβληµα µε τα ερυθρά αιµοσφαίρια µπορεί να επηρεάζουν την αιµοσφαιρίνη, την κυτταρική µεµβράνη ή τα ένζυµα (G-6PD) που διατηρούν υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια.

    Στην επίκτητη αιµολυτική αναιµία, ο οργανισµός παράγει φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια, ωστόσο κάποια ασθένεια, νόσηµα ή παράγοντας καταστρέφει τα κύτταρα πολύ νωρίς. Παραδείγµατα περιλαµβάνουν διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος, λοιµώξεις και αντιδράσεις σε φάρµακα ή µεταγγίσεις αίµατος.

    Οι θεραπείες για την αιµολυτική αναιµία περιλαµβάνουν µεταγγίσεις αίµατος, φάρµακα, πλασµαφαίρεση, χειρουργική επέµβαση, µεταµοσχεύσεις βλαστικών κυττάρων αίµατος και µυελού και αλλαγές στον τρόπο ζωής.

    Άτοµα που έχουν ήπια αιµολυτική αναιµία µπορεί να µη χρειάζονται θεραπεία, εφόσον η κατάσταση δεν επιδεινώνεται.

    Άτοµα µε σοβαρή αιµολυτική αναιµία, συνήθως, χρειάζονται συνεχή θεραπεία.

    Η αιμολυτική αναιμία είναι μια διαταραχή στην οποία τα ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται γρηγορότερα από αυτά που μπορούν να δημιουργηθούν. Η καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων ονομάζεται αιμόλυση.

    Τα ερυθρά αιμοσφαίρια μεταφέρουν οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματός σας. Εάν έχετε χαμηλότερη από την κανονική ποσότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων, έχετε αναιμία. Όταν έχετε αναιμία, το αίμα σας δεν μπορεί να φέρει αρκετό οξυγόνο σε όλους τους ιστούς και τα όργανα σας. Χωρίς αρκετό οξυγόνο, το σώμα σας δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο θα έπρεπε.

    Η αιμολυτική αναιμία μπορεί να κληρονομηθεί ή να αποκτηθεί:

    Η κληρονομική αιμολυτική αναιμία συμβαίνει όταν οι γονείς μεταβιβάζουν το γονίδιο για την πάθηση στα παιδιά τους.

    Η επίκτητη αιμολυτική αναιμία αναπτύσσεται αργότερα.

    Με τον κληρονομικό τύπο, οι γονείς μεταβιβάζουν τα γονίδια για την πάθηση στα παιδιά τους. Δύο κοινές αιτίες αυτού του τύπου αναιμίας είναι η δρεπανοκυτταρική αναιμία και η θαλασσαιμία. Αυτές οι καταστάσεις παράγουν ερυθρά αιμοσφαίρια που δεν ζουν όσο τα κανονικά ερυθρά αιμοσφαίρια.

    Επίκτητη αιμολυτική αναιμία

    Το σώμα δημιουργεί φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια, αλλά αργότερα καταστρέφονται.

    Αιτίες επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας

    Ορισμένες λοιμώξεις, οι οποίες μπορεί να είναι ιογενείς ή βακτηριακές

    Φάρμακα, όπως η πενικιλλίνη, η ακεταμινοφαίνη κ. ά

    Καρκίνοι αίματος

    Αυτοάνοσες διαταραχές, όπως λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα ή ελκώδης κολίτιδα

    Ορισμένοι όγκοι

    Υπερδραστήριος σπλήνας (υπερπλασία)

    Μηχανικές καρδιακές βαλβίδες που μπορεί να βλάψουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια, καθώς, φεύγουν από την καρδιά

    Μια σοβαρή αντίδραση σε μετάγγιση αίματος

    Ορισμένοι τύποι επίκτητης αιμολυτικής αναιμίας είναι βραχυπρόθεσμες (προσωρινές) και εξαφανίζονται για αρκετούς μήνες. Άλλοι τύποι μπορούν να μείνουν δια βίου (χρόνιοι). Μπορεί να φύγουν και να επιστρέψουν ξανά με την πάροδο του χρόνου.

    Συμπτώματα και σημεία αιμολυτικής αναιμίας

    Ωχρότητα δέρματος

    Κίτρινο δέρμα, μάτια και στόμα (ίκτερος)

    Σκούρα χρωματισμένα ούρα

    Πυρετός

    Αδυναμία

    Ζάλη

    Σύγχυση

    Διογκωμένος σπλήνας και ήπαρ

    Αυξημένος καρδιακός ρυθμός (ταχυκαρδία)

    Καρδιακό φύσημα

    Διάγνωση αιμολυτικής αναιμίας

    Γενική αίματος

    Άλλες εξετάσεις αίματος (χολερυθρίνη, άμεση κι έμμεση Coombs, LDH κ.ά)

    Γενική ούρων. Έλεγχος για αιμοσφαιρίνη (μια πρωτεΐνη στα ερυθρά αιμοσφαίρια) και σίδηρο.

    Αναρρόφηση μυελού των οστών ή βιοψία. Αυτό περιλαμβάνει τη λήψη ενός μικρού δείγματος υγρού μυελού των οστών (αναρρόφηση) ή στερεού ιστού μυελού των οστών (που ονομάζεται οστεομυελική βιοψία). Το δείγμα λαμβάνεται, συνήθως, από τα οστά του ισχίου. Ελέγχεται για τον αριθμό, το μέγεθος και την ωριμότητα των κυττάρων του αίματος ή των ανώμαλων κυττάρων.

    Θεραπεία αιμολυτικής αναιμίας

    Μεταγγίσεις αίματος

    Κορτικοστεροειδή φάρμακα

    Θεραπεία για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού σας συστήματος (χρησιμοποιώντας ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη)

    Ριτουξιμάμπη

    Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, ενδέχεται να απαιτούνται οι ακόλουθες θεραπείες:

    Χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του σπλήνα

    Μείωση της δύναμης του ανοσοποιητικού σας συστήματος (ανοσοκατασταλτική θεραπεία)

    Πρόληψη μολύνσεων

    Μένοντας μακριά από άτομα που είναι άρρωστα

    Αποφεύγοντας τα μεγάλα πλήθη

    Πλένοντας συχνά τα χέρια σας

    Αποφεύγοντας τα άψητα τρόφιμα

    Βουρτσίζοντας τα δόντια σας τακτικά

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Σουλφασαλαζίνη

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Πορφυρία

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Κυαμισμός

    Υπερχρωμία

    Τεχνητός σπλήνας που καθαρίζει το αίμα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Χολερυθρίνη αίματος

    Εργαστηριακές εξετάσεις για την αιμολυτική αναιμία

    Αιμολυτική αναιμία

    Αιμορραγία στον καρκίνο

    Λοιμώδης μονοπυρήνωση

    Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

    anemia 6

    -Θαλασσαιµία (µεσογειακή αναιµία)

    Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές και ο οργανισμός παράγει λιγότερα υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια και λιγότερη αιµοσφαιρίνη (µια πλούσια σε σίδηρο πρωτεΐνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια).

    Οι δύο κύριοι τύποι θαλασσαιµίας είναι η α- και β-θαλασσαιµία.

    Οι θαλασσαιµίες επηρεάζουν τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες και εµφανίζονται πιο συχνά σε ανθρώπους Iταλικής, Eλληνικής, και Μέσης Ανατολής (µεσογειακή αναιµία), ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής.

    Στις σοβαρές µορφές γίνεται διάγνωση σε πρώιµη παιδική ηλικία και είναι διά βίου παθήσεις.

    Υπάρχουν διάφοροι τύποι θαλασσαιμίας. Τα σημεία και τα συμπτώματα που έχετε εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της κατάστασής σας.

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας:

    Κούραση

    Αδυναμία

    Ωχρότητα δέρματος

    Παραμορφώσεις των οστών του προσώπου

    Αργή ανάπτυξη

    Κοιλιακό πρήξιμο

    Σκούρα ούρα

    Μερικά μωρά εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα θαλασσαιμίας κατά τη γέννηση. Άλλοι τα αναπτύσσουν κατά τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής. Μερικοί άνθρωποι που έχουν μόνο ένα γονίδιο αιμοσφαιρίνης που επηρεάζεται δεν έχουν συμπτώματα θαλασσαιμίας.

    Αιτίες θαλασσαιμίας

    Η θαλασσαιμία προκαλείται από μεταλλάξεις στο DNA των κυττάρων που παράγουν αιμοσφαιρίνη, την ουσία στα ερυθρά αιμοσφαίρια, που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο το σώμα. Οι μεταλλάξεις που σχετίζονται με τη θαλασσαιμία μεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά.

    Τα μόρια αιμοσφαιρίνης αποτελούνται από αλυσίδες που ονομάζονται άλφα και βήτα αλυσίδες που μπορούν να επηρεαστούν από μεταλλάξεις. Στη θαλασσαιμία, η παραγωγή των αλυσίδων άλφα ή βήτα μειώνεται, με αποτέλεσμα είτε την άλφα-θαλασσαιμία είτε τη βήτα-θαλασσαιμία.

    Στην άλφα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας  εξαρτάται από τον αριθμό των γονιδιακών μεταλλάξεων που κληρονομείτε από τους γονείς. Όσο πιο μεταλλαγμένα γονίδια έχετε, τόσο πιο σοβαρή είναι η θαλασσαιμία.

    Στην βήτα-θαλασσαιμία, η σοβαρότητα της θαλασσαιμίας εξαρτάται από το ποιο μέρος του μορίου της αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται.

    Άλφα-θαλασσαιμία

    Τέσσερα γονίδια εμπλέκονται στην κατασκευή της αλυσίδας άλφα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε δύο από κάθε έναν από τους γονείς σας.

    Εάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, δεν θα έχετε σημεία ή συμπτώματα θαλασσαιμίας. Αλλά είστε φορέας της νόσου και μπορείτε να την μεταδώσετε στα παιδιά σας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας σας θα είναι ήπια. Αυτή η κατάσταση μπορεί να ονομαστεί στίγμα άλφα-θαλασσαιμίας.

    Τρία μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματα θα είναι μέτρια έως σοβαρά.

    Η κληρονομικότητα τεσσάρων μεταλλαγμένων γονιδίων είναι σπάνια και συνήθως, οδηγεί σε θνησιμότητα. Τα μωρά που γεννιούνται με αυτή την πάθηση συχνά πεθαίνουν λίγο μετά τη γέννηση ή χρειάζονται θεραπεία δια βίου μετάγγισης.

    Σε σπάνιες περιπτώσεις, ένα παιδί που γεννιέται με αυτή την πάθηση μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία με μεταγγίσεις και μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.

    Βήτα θαλασσαιμία

    Δύο γονίδια εμπλέκονται στην παραγωγή της αλυσίδας βήτα αιμοσφαιρίνης. Παίρνετε ένα από κάθε έναν από τους γονείς σας. Ε

    Eάν κληρονομήσετε:

    Ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, θα έχετε ήπια σημεία και συμπτώματα. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται δευτεροπαθής θαλασσαιμία ή στίγμα βήτα-θαλασσαιμίας.

    Δύο μεταλλαγμένα γονίδια, τα σημεία και τα συμπτώματά  θα είναι μέτρια έως σοβαρά. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται μείζον θαλασσαιμία ή αναιμία Cooley.

    Τα μωρά που γεννιούνται με δύο ελαττωματικά γονίδια βήτα αιμοσφαιρίνης είναι συνήθως υγιή κατά τη γέννηση, αλλά αναπτύσσουν σημεία και συμπτώματα εντός των δύο πρώτων ετών της ζωής.

    Μια ηπιότερη μορφή, που ονομάζεται ενδιάμεση θαλασσαιμία, μπορεί επίσης να προκύψει από δύο μεταλλαγμένα γονίδια.

    Παράγοντες κινδύνου

    Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Οικογενειακό ιστορικό θαλασσαιμίας. Η θαλασσαιμία μεταδίδεται από γονείς σε παιδιά μέσω μεταλλαγμένων γονιδίων αιμοσφαιρίνης.

    Η καταγωγή. Η θαλασσαιμία εμφανίζεται συχνότερα σε Αφρικανούς Αμερικανούς και σε άτομα Μεσογειακής και Νοτιοανατολικής Ασίας.

    Επιπλοκές

    Οι επιπλοκές μέτριας έως σοβαρής θαλασσαιμίας περιλαμβάνουν:

    Υπερφόρτωση σιδήρου. Τα άτομα με θαλασσαιμία μπορούν να πάρουν πάρα πολύ σίδηρο στο σώμα τους, είτε από την ασθένεια είτε από συχνές μεταγγίσεις αίματος. Η υπερβολική ποσότητα σιδήρου μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην καρδιά, το συκώτι και το ενδοκρινικό σύστημα, το οποίο περιλαμβάνει αδένες που παράγουν ορμόνες που ρυθμίζουν τις διαδικασίες σε όλο το σώμα.

    Μόλυνση. Τα άτομα με θαλασσαιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα εάν έχετε αφαιρέσει τον σπλήνα.

    Σε περιπτώσεις σοβαρής θαλασσαιμίας, μπορεί να εμφανιστούν οι ακόλουθες επιπλοκές:

    Παραμορφώσεις των οστών. Η θαλασσαιμία μπορεί να διευρύνει το μυελό των οστών, γεγονός που προκαλεί τη διεύρυνση των οστών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανώμαλη δομή των οστών, ειδικά στο πρόσωπο και το κρανίο. Η επέκταση του μυελού των οστών κάνει, επίσης, τα οστά λεπτά και εύθραυστα, αυξάνοντας την πιθανότητα καταγμάτων.

    Διόγκωση σπλήνα. Η σπλήνα βοηθά το σώμα να καταπολεμά τη μόλυνση και να φιλτράρει ανεπιθύμητα υλικά, όπως παλιά ή κατεστραμμένα κύτταρα αίματος. Η θαλασσαιμία συνοδεύεται συχνά από την καταστροφή μεγάλου αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αυτό αναγκάζει τη σπλήνα να μεγεθύνεται και να εργάζεται σκληρότερα από το κανονικό. Μια διευρυμένη σπλήνα μπορεί να επιδεινώσει την αναιμία και μπορεί να μειώσει τη ζωή των μεταγγιζόμενων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Εάν η σπλήνα σας μεγαλώσει πολύ,  μπορεί να προταθεί χειρουργική επέμβαση (σπληνεκτομή).

    Χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης. Η αναιμία μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη ενός παιδιού και να καθυστερήσει την εφηβεία.

    Καρδιακά προβλήματα. Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και οι μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί μπορεί να σχετίζονται με τη σοβαρή θαλασσαιμία.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε θαλασσαιμία ή εάν έχετε γονίδιο θαλασσαιμίας, εξετάστε το ενδεχόμενο να μιλήσετε με έναν γενετικό σύμβουλο για καθοδήγηση εάν θέλετε να αποκτήσετε παιδιά.

    Υπάρχει μια μορφή υποβοηθούμενης διάγνωσης αναπαραγωγικής τεχνολογίας, η οποία εξετάζει ένα έμβρυο στα αρχικά του στάδια για γενετικές μεταλλάξεις σε συνδυασμό με γονιμοποίηση in vitro. Αυτό μπορεί να βοηθήσει τους γονείς που έχουν θαλασσαιμία ή που είναι φορείς ελαττωματικού γονιδίου αιμοσφαιρίνης να έχουν υγιή μωρά.

    Η διαδικασία περιλαμβάνει την ανάκτηση ώριμων ωαρίων και τη γονιμοποίησή τους με σπέρμα  στο εργαστήριο. Τα έμβρυα ελέγχονται για τα ελαττωματικά γονίδια, και μόνο εκείνα χωρίς γενετικά ελαττώματα εμφυτεύονται στη μήτρα.

    Η αιµοσφαιρίνη στα ερυθρά αιµοσφαίρια έχει δύο είδη πρωτεϊνικών αλυσίδων: α-σφαιρίνη και β-σφαιρίνη. Αν ο οργανισµός δεν παράγει αρκετές από αυτές τις πρωτεϊνικές αλυσίδες, τα ερυθρά αιµοσφαίρια δεν σχηµατίζονται σωστά και δεν µπορούν να µεταφέρουν αρκετό οξυγόνο. Τα γονίδια είναι αυτά που ελέγχουν πώς ο οργανισµός δηµιουργεί τις αλυσίδες πρωτεϊνών αιµοσφαιρίνης. Όταν αυτά τα γονίδια αλλοιώνονται, εµφανίζονται οι θαλασσαιµίες. Οι θαλασσαιµίες είναι κληρονοµικές διαταραχές, που µεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά τους µέσω γονιδίων. Οι άνθρωποι που κληρονοµούν ελαττωµατικά γονίδια αιµοσφαιρίνης από τον ένα γονέα αλλά φυσιολογικά γονίδια από τον άλλο είναι φορείς. Οι φορείς συχνά δεν έχουν ενδείξεις της νόσου, εκτός από την ήπια αναιµία. Ωστόσο, µπορούν να µεταδώσουν τα αλλοιωµένα γονίδια στα παιδιά τους.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία για τις θαλασσαιµίες εξαρτάται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της νόσου. Τα άτοµα που είναι φορείς ή έχουν ήπια µορφή θαλασσαιµίας άλφα ή βήτα χρειάζονται ελάχιστη ή καθόλου θεραπεία. Τρεις θεραπείας που γίνονται για σοβαρές µορφές θαλασσαιµίας περιλαµβάνουν τις µεταγγίσεις αίµατος, τη θεραπεία αποσιδήρωσης και τα συµπληρώµατα φυλλικού οξέος.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για την μεσογειακή αναιμία

    Η νέα θεραπεία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμοχρωμάτωση

    anemia 3

    -∆ρεπανοκυτταρική αναιµία

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια σοβαρή ασθένεια, στην οποία ο οργανισµός παράγει ερυθρά αιµοσφαίρια σε σχήµα δρεπανιού «C».

    Τα φυσιολογικά ερυθρά αιµοσφαίρια έχουν σχήµα δίσκου και κινούνται εύκολα µέσω των αιµοφόρων αγγείων. Τα ερυθρά αιµοσφαίρια περιέχουν την αιµοσφαιρίνη (µια πρωτεΐνη πλούσια σε σίδηρο που δίνει στο αίµα το κόκκινο χρώµα του και µεταφέρει το οξυγόνο από τους πνεύµονες στο υπόλοιπο σώµα).

    Τα δρεπανοκύτταρα περιέχουν µη φυσιολογική αιµοσφαιρίνη που προκαλεί τα κύτταρα να έχουν ένα σχήµα δρεπανιού, το οποίο δεν τους επιτρέπει να µετακινιούνται εύκολα µέσα από τα αιµοφόρα αγγεία, µε αποτέλεσµα να δηµιουργούν µάζες που κολλούν στα αιµοφόρα αγγεία. Οι µάζες των δρεπανοκύτταρων µπλοκάρουν τη ροή του αίµατος στα αιµοφόρα αγγεία που οδηγούν στα άκρα και τα όργανα.

    Μπλοκαρισµένα αιµοφόρα αγγεία µπορεί να προκαλέσουν πόνο, σοβαρές λοιµώξεις και βλάβη των οργάνων.

    Στη δρεπανοκυτταρική αναιµία εµφανίζεται ένας χαµηλότερος από τον φυσιολογικό αριθµό ερυθρών αιµοσφαιρίων, επειδή τα δρεπανοκύτταρα δεν διαρκούν πολύ, συνήθως πεθαίνουν έπειτα από περίπου 10 έως 20 ηµέρες, και ο οργανισµός δεν µπορεί να αναπαράγει ερυθρά αιµοσφαίρια αρκετά γρήγορα για να τα αντικαταστήσει.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία είναι µια κληρονοµική, διά βίου ασθένεια. Οι άνθρωποι που έχουν την ασθένεια κληρονοµούν δύο αντίγραφα του δρεπανοκυτταρικού γονιδίου, ένα από κάθε γονέα.

    Η δρεπανοκυτταρική αναιµία δεν έχει ευρέως διαθέσιµη θεραπεία. Ωστόσο, θεραπείες µπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συµπτωµάτων και τη θεραπεία επιπλοκών. Οι στόχοι της θεραπείας είναι να ανακουφίσει τον πόνο, την πρόληψη λοιµώξεων, τις οφθαλµικές βλάβες, τα εγκεφαλικά επεισόδια και άλλες επιπλοκές. Οι µεταµοσχεύσεις µυελού των οστών µπορεί να προσφέρουν θεραπεία σε µικρό αριθµό περιπτώσεων δρεπανοκυτταρικής αναιµίας.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μία από τις ομάδες διαταραχών γνωστών ως δρεπανοκυτταρική νόσος. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων είναι μια κληρονομική διαταραχή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στην οποία δεν υπάρχουν αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια για τη μεταφορά οξυγόνου σε όλο το σώμα σας.

    Κανονικά, τα εύκαμπτα, στρογγυλά ερυθρά αιμοσφαίρια κινούνται εύκολα μέσω των αιμοφόρων αγγείων. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το ερυθρό αίμα έχει σχήμα δρεπανιού ή ημισελήνου. Αυτά τα άκαμπτα, κολλώδη κύτταρα μπορούν να κολλήσουν σε μικρά αιμοφόρα αγγεία, τα οποία μπορούν να επιβραδύνουν ή να εμποδίσουν τη ροή του αίματος και το οξυγόνο σε μέρη του σώματος.

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τα περισσότερα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία.

    Αλλά οι θεραπείες μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να βοηθήσουν στην πρόληψη επιπλοκών που σχετίζονται με την ασθένεια.

    Συμπτώματα και σημεία δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας εμφανίζονται, συνήθως, σε ηλικία περίπου 5 μηνών. Διαφέρουν από άτομο σε άτομο και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. 

    Αναιμία. Τα δρεπανοκύτταρα διαλύονται εύκολα και πεθαίνουν, αφήνοντάς σας με πολύ λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια, συνήθως, ζουν για περίπου 120 ημέρες πριν πρέπει να αντικατασταθούν. Αλλά τα δρεπανοκυτταρικά κύτταρα, συνήθως, πεθαίνουν σε 10 έως 20 ημέρες, αφήνοντας έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία). Χωρίς αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια, το σώμα δεν μπορεί να πάρει αρκετό οξυγόνο, προκαλώντας κόπωση.

    Επεισόδια πόνου. Τα περιοδικά επεισόδια πόνου, που ονομάζονται κρίσεις πόνου, είναι ένα σημαντικό σύμπτωμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Ο πόνος αναπτύσσεται όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε σχήμα δρεπανιού εμποδίζουν τη ροή του αίματος μέσω μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων στο στήθος, την κοιλιά και τις αρθρώσεις σας. Ο πόνος μπορεί, επίσης να εμφανιστεί στα οστά. Ο πόνος ποικίλλει σε ένταση και μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες έως μερικές εβδομάδες. Μερικοί άνθρωποι έχουν μόνο μερικές κρίσεις πόνου το χρόνο. Άλλοι έχουν δεκάδες ή περισσότερες κρίσεις πόνου ετησίως. Ορισμένοι έφηβοι και ενήλικες με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν, επίσης, χρόνιο πόνο, ο οποίος μπορεί να προκληθεί από βλάβη των οστών και των αρθρώσεων, έλκη και άλλες αιτίες.

    Οίδημα χεριών και ποδιών. Το πρήξιμο προκαλείται από δρεπανοειδή ερυθρά αιμοσφαίρια που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα χέρια και τα πόδια.

    Συχνές λοιμώξεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να βλάψουν τη σπλήνα, αφήνοντάς σας πιο ευάλωτους σε λοιμώξεις. Οι γιατροί δίνουν, συνήθως, σε βρέφη και παιδιά με δρεπανοκυτταρική αναιμία εμβόλια και αντιβιοτικά για την πρόληψη πιθανών απειλητικών για τη ζωή λοιμώξεων, όπως η πνευμονία.

    Καθυστερημένη ανάπτυξη ή εφηβεία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια παρέχουν στο σώμα σας το οξυγόνο και τα θρεπτικά συστατικά που απαιτούνται για την ανάπτυξη. Η έλλειψη υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να επιβραδύνει την ανάπτυξη σε βρέφη και παιδιά και να καθυστερήσει την εφηβεία σε εφήβους.

    Προβλήματα όρασης. Τα μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια σας μπορούν να φράξουν με δρεπανοκυτταρικά κύτταρα. Αυτό μπορεί να βλάψει τον αμφιβληστροειδή - το τμήμα του ματιού που επεξεργάζεται οπτικές εικόνες - και να οδηγήσει σε προβλήματα όρασης.

    Πότε να ανησυχήσετε

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων, συνήθως, διαγιγνώσκεται στα βρέφη μέσω προγραμμάτων διαλογής νεογέννητων. Ε

    Αν εσείς ή το παιδί σας παρουσιάσετε κάποιο από τα ακόλουθα προβλήματα, επισκεφθείτε αμέσως το γιατρό:

    Πυρετός. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν αυξημένο κίνδυνο σοβαρής λοίμωξης και ο πυρετός μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι μιας λοίμωξης.

    Ανεξήγητα επεισόδια σοβαρού πόνου, όπως πόνος στην κοιλιά, το στήθος, τα οστά ή τις αρθρώσεις.

    Οίδημα στα χέρια ή τα πόδια.

    Κοιλιακό πρήξιμο, ειδικά εάν η περιοχή είναι ευαίσθητη στην αφή.

    Ωχρότητα δέρματος και νυχιών.

    Κίτρινη απόχρωση στο δέρμα ή στο λευκό των ματιών.

    Σημεία ή συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου. Εάν παρατηρήσετε μονόπλευρη παράλυση ή αδυναμία στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια. σύγχυση, δυσκολία στο περπάτημα ή στην ομιλία, ξαφνικές αλλαγές στην όραση ή ανεξήγητο μούδιασμα. ή σοβαρό πονοκέφαλο.

    Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την πλούσια σε σίδηρο ένωση που κάνει το αίμα ερυθρό και επιτρέπει στα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν οξυγόνο από τους πνεύμονές σας σε όλο το σώμα (αιμοσφαιρίνη). Στην δρεπανοκυτταρική αναιμία, η ανώμαλη αιμοσφαιρίνη προκαλεί τα ερυθρά αιμοσφαίρια να γίνουν άκαμπτα, κολλώδη και παραμορφωμένα.

    Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας πρέπει να περάσουν την ελαττωματική μορφή του γονιδίου για να επηρεαστεί ένα παιδί.

    Εάν μόνο ένας γονέας μεταβιβάσει το γονίδιο δρεπανοκυτταρικής αναιμίας στο παιδί, αυτό το παιδί θα έχει το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Με ένα φυσιολογικό γονίδιο αιμοσφαιρίνης και μια ελαττωματική μορφή του γονιδίου, τα άτομα με στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας  δημιουργούν τόσο φυσιολογική αιμοσφαιρίνη όσο και δρεπανοκυτταρική αιμοσφαιρίνη. Το αίμα τους μπορεί να περιέχει μερικά δρεπανοκύτταρα, αλλά γενικά δεν έχουν συμπτώματα. Ωστόσο, είναι φορείς της νόσου, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να μεταδώσουν το γονίδιο στα παιδιά τους.

    Για να γεννηθεί ένα μωρό με δρεπανοκυτταρική αναιμία, και οι δύο γονείς πρέπει να φέρουν ένα δρεπανοκυτταρικό γονίδιο. Η δρεπανοκυτταρική αναιμία επηρεάζει συχνότερα τους μαύρους.

    Επιπλοκές δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

    Εγκεφαλικό. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να εμποδίσουν τη ροή του αίματος σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Τα σημεία εγκεφαλικού επεισοδίου περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις, αδυναμία ή μούδιασμα των χεριών και των ποδιών, ξαφνικές δυσκολίες στην ομιλία και απώλεια συνείδησης. Εάν το παιδί έχει κάποιο από αυτά τα σημεία και συμπτώματα, ζητήστε αμέσως ιατρική περίθαλψη. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί να είναι θανατηφόρο.

    Πνευμονική εμβολή. Μια πνευμονική λοίμωξη ή δρεπανοκυτταρικά κύτταρα που εμποδίζουν τα αιμοφόρα αγγεία στους πνεύμονες μπορεί να προκαλέσει αυτήν την απειλητική για τη ζωή επιπλοκή, με αποτέλεσμα πόνος στο στήθος, πυρετός και δυσκολία στην αναπνοή. 

    Πνευμονική υπέρταση. Τα άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορούν να αναπτύξουν υψηλή αρτηριακή πίεση στους πνεύμονές τους. Αυτή η επιπλοκή επηρεάζει, συνήθως, τους ενήλικες. Δύσπνοια και κόπωση είναι κοινά συμπτώματα αυτής της κατάστασης, η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Βλάβη οργάνων. Τα δρεπανοκύτταρα που εμποδίζουν τη ροή του αίματος στα όργανα στερούν από τα προσβεβλημένα όργανα αίμα και οξυγόνο. Στη δρεπανοκυτταρική αναιμία, το αίμα είναι, επίσης, χρόνια χαμηλό σε οξυγόνο. Αυτή η έλλειψη πλούσιου σε οξυγόνο αίματος μπορεί να βλάψει τα νεύρα και τα όργανα, συμπεριλαμβανομένων των νεφρών, του ήπατος και του σπλήνα και μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    Τύφλωση. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν μικροσκοπικά αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα μάτια. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να βλάψει τα μάτια  και να οδηγήσει σε τύφλωση.

    Έλκη ποδιών. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να προκαλέσει ανοιχτές πληγές στα πόδια.

    Πέτρες στη χολή. Η διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων παράγει μια ουσία που ονομάζεται χολερυθρίνη. Ένα υψηλό επίπεδο χολερυθρίνης στο σώμα μπορεί να οδηγήσει σε χολόλιθους.

    Πριαπισμός. Σε αυτήν την κατάσταση, οι άνδρες με δρεπανοκυτταρική αναιμία μπορεί να έχουν οδυνηρές, μακροχρόνιες στύσεις. Τα δρεπανοκύτταρα μπορούν να μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία στο πέος, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε ανικανότητα με την πάροδο του χρόνου.

    Επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη. Η αναιμία των δρεπανοκυττάρων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης και θρόμβων κατά την εγκυμοσύνη. Μπορεί, επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο αποβολής, πρόωρου τοκετού και μωρού χαμηλού βάρους γέννησης.

    Πρόληψη

    Εάν έχετε το στίγμα δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, το να δείτε έναν γενετικό σύμβουλο πριν προσπαθήσετε να συλλάβετε και αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τον κίνδυνο να αποκτήσετε παιδί με δρεπανοκυτταρική αναιμία. Υπάρχουν πιθανές θεραπείες, προληπτικά μέτρα και αναπαραγωγικές επιλογές.

    Διαβάστε, επίσης,

    Γιατί κάποιος παθαίνει χολολιθίαση

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία;

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ιατρική του μέλλοντος

    Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

    Πνευμονία από μυκόπλασμα

    Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

    Αιματουρία

    Σε μόνιμη στύση

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    anemia 8

    Κακοήθης αναιµία

    Η κακοήθης αναιµία είναι µια κατάσταση κατά την οποία ο οργανισµός δεν µπορεί να παράγει υγιή ερυθρά αιµοσφαίρια, επειδή δεν έχει αρκετή βιταµίνη Β12. Οι άνθρωποι που έχουν κακοήθη αναιµία δεν µπορούν να απορροφήσουν αρκετή βιταµίνη Β12, λόγω έλλειψης του ενδογενούς παράγοντα (µια πρωτεΐνη που γίνεται στο στοµάχι). Ωστόσο, κι άλλες συνθήκες και παράγοντες µπορεί να προκαλέσουν ανεπάρκεια βιταµίνης Β12.

    Η έλλειψη εγγενούς παράγοντα είναι µια κοινή αιτία της κακοήθους αναιµίας, καθώς ο οργανισµός δεν µπορεί να απορροφήσει αρκετή βιταµίνη Β12.

    Κακοήθης αναιµία µπορεί να παρουσιαστεί επειδή το λεπτό έντερο δεν µπορεί να απορροφήσει σωστά τη βιταµίνη Β12, λόγω ελλείψεις βακτηρίων στο λεπτό έντερο, και από ορισµένες ασθένειες που παρεµβαίνουν στην απορρόφηση της βιταµίνη Β12.

    Μερικές φορές, οι άνθρωποι αναπτύσσουν κακοήθης αναιµία επειδή δεν παίρνουν αρκετή βιταµίνη Β12 µέσω της διατροφής τους.

    Η κακοήθης αναιµία αντιµετωπίζεται µε την αντικατάσταση της βιταµίνης B12 που λείπει στο σώµα. Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτή την ασθένεια µπορεί να χρειάζονται χρόνια θεραπεία.

    Όταν το σώμα σας δεν μπορεί να παράγει αρκετά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια, επειδή δεν έχει βιταμίνη Β-12, έχετε κακοήθη αναιμία. Πριν από πολύ καιρό, αυτή η διαταραχή θεωρήθηκε θανατηφόρα. Αυτές τις μέρες αντιμετωπίζεται εύκολα με βιταμίνη B-12. Με τη θεραπεία, θα μπορείτε να ζήσετε χωρίς συμπτώματα.

    Το σώμα σας χρειάζεται πολλά υγιή ερυθρά αιμοσφαίρια. Αυτά είναι αυτά που μεταφέρουν οξυγόνο σε κάθε μέρος του σώματός σας. Χωρίς αυτούς, οι ιστοί και τα όργανα σας δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε.

    Εάν το σώμα σας δεν απορροφά αρκετή βιταμίνη Β12 από τα τρόφιμα που τρώτε, τα ερυθρά αιμοσφαίρια  θα είναι πολύ μεγάλα και δεν θα μπορούν να ταξιδέουν καλά στο σώμα. Εξαιτίας αυτού, το σώμα σας θα παράγει λιγότερα τέτοια κύτταρα. Και τα κύτταρα που κατασκευάζονται θα πεθαίνουν νωρίτερα από ό, τι θα έπρεπε.

    Ο λόγος που συμβαίνει αυτό οφείλεται, συχνά, στην έλλειψη μιας πρωτεΐνης που παράγεται στο στομάχι και που ονομάζεται ενδογενής παράγοντας. Το σώμα δεν μπορεί να απορροφήσει τη βιταμίνη Β-12 χωρίς αυτήν την πρωτεϊνη.

    Παράγοντες κινδύνου για κακοήθη αναιμία

    Αυτοάνοσες ασθένειες, όπως ο διαβήτης τύπου 1

    Η νόσος του Crohn

    Χειρουργική αφαίρεση μέρους ή όλου του στομάχου ή του εντέρου 

    HIV

    Ορισμένα φάρμακα, όπως αντιόξινα ή φάρμακα που θεραπεύουν τον διαβήτη τύπου 2, μπορεί να δυσκολέψουν το σώμα να απορροφήσει αρκετή βιταμίνη B-12.

    Η αυστηρή χορτοφαγική διατροφή αυξάνει τον κίνδυνο κίνδυνο για κακοήθη αναιμία, καθώς, δεν καταναλώνονται τροφές πλούσιες σε Β-12 όπως αυγά, γάλα και πουλερικά.

    Επίσης, εάν κάποιος άλλος στην οικογένειά σας έχει κακοήθη αναιμία, αυξάνεται και ο κίνδυνος να νοσήσετε από αυτή.

    Συμπτώματα και σημεία κακοήθους αναιμίας

    Κόπωση (Πολλοί άνθρωποι ξυπνούν κουρασμένοι παρά τον αρκετό ύπνο.)

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Αίσθημα ζάλης

    Κρύα χέρια και πόδια

    Πόνος στο στήθος

    Ωχρότητα δέρματος

    Πρόβλημα με την ισορροπία (για παράδειγμα, αγωνίζεστε να φορέσετε το παντελόνι ή τις κάλτσες σας ενώ στέκεστε)

    Ένα αίσθημα καψίματος στα πόδια που επιδεινώνεται τη νύχτα

    Κατάθλιψη

    Πρόβλημα συγκέντρωσης

    Ο γιατρός λαμβάνει το οικογενειακό ιστορικό, τα συμπτώματα, τα τροφίμων που τρώτε συχνά και τα φάρμακα που παίρνετε κάθε μέρα και κάνει κλινική εξέταση ( ψηλάφηση ήπατος, έλεγχος βλάβης νεύρων, ισορροπίας, και ελέγχει την ψυχική σας κατάσταση.

    Γίνεται γενική αίματος και έλεγχος για αναιμία κ.ά

    Η βιταμίνη Β12 πρέπει να έχει μεγάλη βιοδιαθεσιμότητα 

    Επίσης, απαιτείται κατανάλωση περισσότερων τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β-12.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κατάθλιψη

    Κακοήθης αναιμία

    Ενδογενής παράγοντας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο στομάχου

    Τα προβιοτικά θεραπεύουν τις νευροψυχιατρικές διαταραχές

    Γαστρίτιδα

    Τι μπορεί να πάθετε από την έλλειψη βιταμινών

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    anemia 9

  • Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η άνοση θρομβοπενική πορφύρα


    Η αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή μεταλοιμώδης θρομβοπενία ή νόσος του Werlhof είναι η ελάττωση του αριθμού των αιμοπεταλίων της κυκλοφορίας (< από 100.000 ανά μικρόλιτρο)  σε απουσία τοξικού παράγοντα ή νόσου που μπορεί να σχετίζεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων,  με φυσιολογικό μυελό των οστών. Η ελάττωση αυτή είναι αποτέλεσμα της καταστροφής των αιμοπεταλίων στην περιφέρεια, καθώς και της ελαττωμένης παραγωγής τους.

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας γίνεται εξ΄αποκλεισμού.

    Ο φυσιολογικός αριθμός αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 150.000-450.000 ανά μικρολίτρο (μl) αίματος για τα περισσότερα υγιή άτομα.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος της παιδικής ηλικίας που εμφανίζεται, συνήθως, μετά από οξεία λοίμωξη και ύφίεται αυτόματα μετά από 2 μήνες. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι < από 20.000. Πρόκειται για κοινή διαταραχή κι έχει καλύτερη πρόγνωση απ΄ότι στους ενήλικες.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος που επιμένει μετά την πάροδο 6 μηνών, χωρίς σαφή λόγο. Συνήθως, εμφανίζεται στους ενήλικες και επιμένει για μήνες μέχρι και χρόνια. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 30.000-80.000

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το αιμοποιητικό, το λεμφικό και το ανοσοποιητικό.

    Επίπτωση 1 ανά 10.000.

    Η Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 2-9 ετών με επίπτωση ίδια στους άνδρες και στους γυναίκες και η Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα σε άτομα ηλικίας 20-50 ετών με επίπτωση μεγαλύτερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες (άνδρες:γυναίκες 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές ομάδες). 

    Η Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα είναι σπάνια στους ηλικιωμένους και θα πρέπει να αναζητείται άλλη αιτία που προκαλεί χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων.

    Η επίπτωση της ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας εκτιμάται σε 50-100 νέες περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ετησίως, ενώ τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το ήμισυ αυτού του ποσού. Τουλάχιστον το 70% των περιπτώσεων παιδικής ηλικίας θα καταλήξουν σε ύφεση εντός έξι μηνών, ακόμη και χωρίς θεραπεία. Επιπλέον, το ένα τρίτο των υπολειπόμενων χρόνιων κρουσμάτων, συνήθως, θα παρακολουθούνται και ένα άλλο τρίτο θα καταλήξει μόνο σε ήπια θρομβοκυτταροπενία (που ορίζεται ως αριθμός αιμοπεταλίων άνω των 50.000).

    Ένας αριθμός γονιδίων και πολυμορφισμών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα έχουν αναγνωριστεί για την προδιάθεση για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, όπως το αλληλόμορφο FCGR3a-V158 και η αύξηση της ευαισθησίας KIRDS2 / DL2 και το KIR2DS5 που φαίνεται να είναι προστατευτική.

    Η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι, συνήθως, χρόνια στους ενήλικες και η πιθανότητα διαρκούς ύφεσης είναι 20-40 τοις εκατό. Η αναλογία αρσενικού προς θηλυκό στην ομάδα ενηλίκων κυμαίνεται από 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές κλίμακες (οι περιπτώσεις παιδικής ηλικίας είναι περίπου ίσες και για τα δύο φύλα) και η μέση ηλικία των ενηλίκων στη διάγνωση είναι 56-60. Η αναλογία αρσενικών και γυναικείων ενήλικων περιπτώσεων τείνει να διευρύνεται με την ηλικία. 

    Το ποσοστό θνησιμότητας λόγω χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας ποικίλλει, αλλά είναι πιο αυξημένος στους μεσήλικες και τους ηλικιωμένους. Ενενήντα έξι τοις εκατό των αναφερόμενων θανάτων είναι άτομα 45 ετών και άνω. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά στο ποσοστό επιβίωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών.

    Σημεία και συμπτώματα Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Εύκολη αιμορραγία κατόπιν τραυματισμού, όταν ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 40.000-60.000

    Αιμορραγικές πετέχειες

    Πορφύρα

    Εύκολος μωλωπισμός

    Αιμορραγία από τα ούλα

    Αιμορραγίες από το γαστρεντερικό

    Αιμορραγίες του δέρματος και των βλεννογόνων

    Μηνορραγία και μητρορραγία

    Επαναλαμβανόμενη επίσταξη

    Νευρολογικά συμπτώματα λόγω ενδοκρανιακής αιμορραγίας, υπαραχνοειδούς αιμορραγίας κι ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας

    Σπλήνας αψηλάφητος ή απουσία σπληνομεγαλίας

    Αυτόματη αιμορραγία όταν ο αριθμός αιμοπεταλίων είναι < από 20.000

    Αίτια Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    IgG αυτοαντισώματα στην επιφάνεια των αιμοπεταλίων

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ανεμοβλογιά

    Άλλες Ιογενείς Λοιμώξεις

    idiopathis thrombopeniki porfira 2

    Παθογένεση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σε περίπου 60% των περιπτώσεων, ανιχνεύονται αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων. Τα πιο συχνά από τα αντισώματα είναι έναντι των γλυκοπρωτεϊνών μεμβράνης αιμοπεταλίων IIb-ΙΙΙα ή Ib-IX και είναι τύπου ανοσοσφαιρίνης G (IgG).

    Η επικάλυψη των αιμοπεταλίων με IgG τα καθιστά επιρρεπή σε οψωνισμό και φαγοκυττάρωση από μακροφάγα σπληνός, καθώς και από τα κύτταρα Kupffer στο ήπαρ. Τα IgG αυτοαντισώματα πιστεύεται, επίσης, ότι βλάπτουν τα μεγακαρυοκύτταρα, τα πρόδρομα κύτταρα των αιμοπεταλίων, αν και πιστεύεται ότι αυτό συντελεί μόνο ελαφρώς στη μείωση των αριθμών των αιμοπεταλίων. Η μειωμένη παραγωγή της ορμόνης γλυκοπρωτεΐνης θρομβοποιητίνης, η οποία είναι διεγερτική για την παραγωγή αιμοπεταλίων, μπορεί να συνεισφέρει στην μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων και χρησιμοποιούνται θεραπευτικά αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης.

    Το ερέθισμα για την παραγωγή αυτοαντισωμάτων στην Ιδιπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα είναι πιθανώς η ανώμαλη δραστηριότητα Τ κυττάρων. Τα Τ κύτταρα μπορούν να επηρεαστούν από φάρμακα που στοχεύουν τα Β κύτταρα, όπως το rituximab.

    Παράγοντες κινδύνου Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Οξεία λοίμωξη

    Ηλικία

    Εξωσωματική κυκλοφορία

    Υπερσπληνισμός

    Σύνδρομο αντισωμάτων και φωσφολιπιδίων

    Προεκλαμψία. Η προεκλαμψία μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία που δεν έχει σχέση με την Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Λοίμωξη από HIV

    Νόσος Graves

    Θυρεοειδίτιδα Hashimoto

    Σαρκοείδωση

    Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή σύνδρομο Evans

    Διαφορική διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Φαρμακευτική άνοση θρομβοπενία. Ενοχοποιούνται πολλά φάρμακα!!!

    Λοιμώξεις

    Οξεία λευχαιμία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό, ουραιμικό σύνδρομο

    Τεχνητή συγκόλληση των αιμοπεταλίων στο πλακάκι του περιφερικού αίματος

    Δευτεροπαθής θρομβοπενία λόγω σηψαιμίας

    Μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς

    Ελάττωση της παραγωγής από το μυελό των οστών, κακοήθεια, φάρμακα, ιοί, μεγαλοβλαστική αναιμία

    Μετά από μετάγγιση

    Ισοάνοση νεογνική πορφύρα

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    idiopathis thrombopeniki porfira 4

    Διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων: 5.000-75.000

    Σχετική λεμφοκυττάρωση κι ελαφρά ηωσινοφιλία

    Παράταση του χρόνου ροής (δε χρησιμεύει όταν υπάρχει θρομβοπενία)

    Αναιμία

    Ο χρόνος προθρομβίνης (PT) και ο χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης (PTT) είναι φυσιολογικοί

    Το πλακάκι περιφερικού αίματος δείχνει φυσιολογικά ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια και λίγα, αλλά μεγάλα αιμοπετάλια

    Η εξέταση του μυελού των οστών αποκαλύπτει την ύπαρξη άφθονων μεγακαρυοκυττάρων, ενώ η ερυθρά και η μυελοειδής σειρά είναι φυσιολογικές

    Υπάρχουν αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων

    Πρέπει να γίνει μαγνητική εγκεφάλου για τον αποκλεισμό ενδοκρανιακής αιμορραγίας

    Μπορεί να γίνει οστεομυελική βιοψία

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας είναι μια διαδικασία αποκλεισμού.

    Πρώτον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν ανωμαλίες του αίματος εκτός από το χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και φυσικά σημεία εκτός από την αιμορραγία.

    Στη συνέχεια, θα πρέπει να αποκλειστούν δευτεροπαθείς αιτίες (5-10% των περιπτώσεων ITP), όπως, λευχαιμία, φάρμακα (π.χ. κινίνη, ηπαρίνη), ερυθηματώδης λύκος, κίρρωση, HIV, ηπατίτιδα C, συγγενείς αιτίες, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, ανεπάρκεια παράγοντα von Willebrand, ονυαλάι κ.ά. Σε περίπου 2,7 έως 5 τοις εκατό των περιπτώσεων, αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία και Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα συνυπάρχουν, στο σύνδρομο Evans. 

    Παρά την καταστροφή των αιμοπεταλίων από τα μακροφάγα του σπλήνα, ο σπλήνας δεν διευρύνεται. Στην πραγματικότητα, ένας διογκωμένος σπλήνας πρέπει να οδηγήσει σε αναζήτηση άλλων πιθανών αιτιών για τη θρομβοπενία.

    Η εξέταση του μυελού των οστών μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ασθενείς ηλικίας άνω των 60 ετών και σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία ή όταν αμφισβητείται η διάγνωση. Κατά την εξέταση του μυελού μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση στην παραγωγή μεγακαρυοκυττάρων.

    Θεραπευτική αγωγή Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σπληνεκτομή γίνεται σε ασθενείς που έχει αποτύχει η φαρμακευτική αγωγή. Χορηγείται αντιπνευμονιοκοκκικό εμβόλιο 1 μήνα πριν της σπληνεκτομής.

    Γίνεται πρόληψη τραυματισμού ή μωλωπισμού και αποφυγή αθλημάτων με σωματική επαφή.

    Αποφυγή ακετυλοσαλικυλικού οξέος και άλλων αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων.

    Με σπάνιες εξαιρέσεις, συνήθως δεν υπάρχει ανάγκη θεραπείας με βάση τον αριθμό αιμοπεταλίων. 

    Οι τρέχουσες οδηγίες συνιστούν θεραπεία μόνο σε περιπτώσεις σημαντικής αιμορραγίας. 

    Στεροειδή

    Η αρχική θεραπεία, συνήθως, συνίσταται στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, μια ομάδα φαρμάκων που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Η δόση και ο τρόπος χορήγησης καθορίζονται από τον αριθμό των αιμοπεταλίων και από το εάν υπάρχει ενεργή αιμορραγία: σε επείγουσες καταστάσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εγχύσεις δεξαμεθαζόνης ή μεθυλπρεδνιζολόνης, ενώ η στοματική πρεδνιζόνη ή πρεδνιζολόνη μπορεί να επαρκεί σε λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις. Μόλις βελτιωθεί ο αριθμός των αιμοπεταλίων, η δόση του στεροειδούς μειώνεται σταδιακά ενώ παρακολουθείται η πιθανότητα υποτροπής. Το 60-90% θα παρουσιάσει υποτροπή κατά τη διάρκεια της μείωσης ή διακοπής της δόσης. Τα μακροχρόνια στεροειδή αποφεύγονται εάν είναι δυνατόν λόγω των σοβαρών παρενεργειών που περιλαμβάνουν οστεοπόρωση, διαβήτη και καταρράκτη.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 1-2 mg/Kg/ημέρα για 4 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή του φαρμάκου. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 60 mg/ημέρα για 4-6 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή. Μπορεί να χρειασθεί επανάληψη. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Anti-D ανοσοσφαιρίνη

    Μια άλλη επιλογή, κατάλληλη για Rh-θετικούς ασθενείς με λειτουργικούς σπλήνες είναι η ενδοφλέβια χορήγηση Rho (D) ανοσοσφαιρίνης (Human; Anti-D). Μετά από τη χορήγηση, τα επικαλυμμένα με την ανοσοσφαιρίνη συμπλέγματα ερυθρών αιμοσφαιρίων δεσμεύουν τους υποδοχείς στα μακροφάγα, με αποτέλεσμα την καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων, προστατεύοντας τα επιμολυσμένα με το αντίσωμα αιμοπετάλια. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η κεφαλαλγία (15%), η ναυτία και ο έμετος (12%), τα ρίγη (<2%) και ο πυρετός (1%).

    Άλλοι παράγοντες

    Μερικοί χρησιμοποιούν ανοσοκατασταλτικά, όπως μυκοφαινολάτη ή μοφετίλ ή αζαθειοπρίνη. Σε μερικές περιπτώσεις χορηγείται το αλκαλοειδές βίνκα και οι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες βινκριστίνη και κυκλοφωσφαμίδη, αλλά έχουν σημαντικές παρενέργειες. Επίσης και η rituximab που είναι ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου χρησιμοποιείται, αλλά έχει παρενέργειες. Χορηγείται και δαναζόλη 200-400 mg δύο φορές την ημέρα. Η δραστικότητά της είναι μικρή σε νεαρούς ασθενείς που δεν έχουν υποστεί σπληνεκτομή. Επίσης, κάποιοι χορηγούν Ιντερφερόνη άλφα 2b και σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πλασμαφαίρεση. Η δαψόνη ή διφαινυλοσουλφόνη, DDS ή αλοσουλφόνη είναι ένα αντιμολυσματικό φάρμακο σουλφόνης. Η δαψόνη είναι χρήσιμη στη θεραπεία του λύκου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ως θεραπεία δεύτερης γραμμής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα. Παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο 40-60% των ασθενών που τη λαμβάνουν.
    Η μη-επισημασμένη χρήση του rituximab, ενός χιμαιρικού μονοκλωνικού αντισώματος έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου, μπορεί μερικές φορές να είναι μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση στην σπληνεκτομή. Εντούτοις, μπορεί να εμφανιστούν σημαντικές παρενέργειες και τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές είναι ασαφείς.

    Ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη

    Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) μπορεί να εγχυθεί σε μερικές περιπτώσεις προκειμένου να μειωθεί ο ρυθμός με τον οποίο τα μακροφάγα καταναλώνουν τα αιμοπετάλια με τα επισημανθέντα αντισώματα. Ωστόσο, ενώ είναι μερικές φορές αποτελεσματική, είναι δαπανηρή και παράγει βελτίωση που γενικά διαρκεί λιγότερο από ένα μήνα. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση ασθενούς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα που έχει ήδη προγραμματιστεί για χειρουργική επέμβαση, ο οποίος έχει επικίνδυνα χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και έχει κακή ανταπόκριση σε άλλες θεραπείες, η ανοσοσφαιρίνη μπορεί να αυξήσει ταχέως τον αριθμό αιμοπεταλίων και μπορεί, επίσης, να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου μεγάλης αιμορραγίας με την προσωρινή αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Η γ σφαιρίνη δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς που έχουν ανεπάρκεια IgA. Αναφυλακτική αντίδραση παρατηρείται σε ασθενείς με ανεπάρκεια IgA.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ενδοφλέβια χορήγηση γ σφαιρίνης 1-2 gr/Kg εφ'απαξ ή 400 mg/Kg/ημέρα για 5 ημέρες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ρίγη, ναυτία, κεφαλαλγία και αρθραλγίες σε ποσοστό 7% και πρέπει να ελαττωθεί ο ρυθμός έγχυσής της. Η γ σφαιρίνη χρησιμοποιείται ως μόνη αγωγή ή ως προετοιμασία για την μετάγγιση αιμοπεταλίων.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Γίνονται υψηλές δόσεις γ σφαιρίνης ενδοφλεβίως σε επείγουσες περιπτώσεις.

    Αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης

    Θρομβοποιητικοί παράγοντες

    Οι αγωνιστές υποδοχέων θρομβοποιητίνης είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που διεγείρουν την παραγωγή αιμοπεταλίων στον μυελό των οστών. Σε αυτό, διαφέρουν από τους προηγούμενους παράγοντες που δρουν προσπαθώντας να περιορίσουν την καταστροφή των αιμοπεταλίων]. Δύο τέτοια προϊόντα είναι σήμερα διαθέσιμα:

    Η Romiplostim (εμπορική ονομασία Nplate) είναι μία πρωτεΐνη σύντηξης Fc-πεπτιδίου που διεγείρει τη θρομβοποίηση (πεπτίδιο) που χορηγείται με υποδόρια ένεση.  Η romiplostim είναι εγκεκριμένη στη θεραπεία της χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας, ειδικά σε υποτροπιάζοντες ασθενείς μετά από σπληνεκτομή. 

    Το Eltrombopag (Promacta ή Revolade) είναι ένας από του στόματος χορηγούμενος παράγοντας με αποτέλεσμα παρόμοιο με εκείνο της romiplostim. Αυξάνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων και μειώνει την αιμορραγία με τρόπο εξαρτώμενο από τη δόση.

    Οι παρενέργειες των αγωνιστών υποδοχέων θρομβοποιητίνης περιλαμβάνουν τον πονοκέφαλο, τον πόνο στις αρθρώσεις ή στους μυς, ζάλη, ναυτία ή έμετο και αυξημένο κίνδυνο θρόμβων αίματος.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η σπληνεκτομή (απομάκρυνση της σπλήνας) μπορεί να ληφθεί υπόψη σε ασθενείς που είτε δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία με στεροειδή κι έχουν συχνές υποτροπές, είτε δεν μπορούν να αποκοπούν από τα στεροειδή μετά από μερικούς μήνες. Τα αιμοπετάλια τα οποία έχουν δεσμευθεί με αντισώματα παραλαμβάνονται από τα μακροφάγα στην σπλήνα (τα οποία έχουν υποδοχείς Fc) και έτσι η απομάκρυνση του σπλήνα μειώνει την καταστροφή των αιμοπεταλίων. Η διαδικασία είναι δυνητικά επικίνδυνη σε περιπτώσεις Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα λόγω της αυξημένης πιθανότητας σημαντικής αιμορραγίας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

    Η χρήση της σπληνεκτομής για τη θεραπεία της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας δεν συνιστάται πια.

    Μετάγγιση αιμοπεταλίων

    Η μετάγγιση αιμοπεταλίων δεν συνιστάται, εκτός από την περίπτωση έκτακτης ανάγκης, και συνήθως δεν επιτυγχάνει μακροπρόθεσμη αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Αυτό συμβαίνει επειδή ο υποκείμενος αυτοάνοσος μηχανισμός που καταστρέφει τα αιμοπετάλια του ασθενούς θα καταστρέψει, επίσης, τα αιμοπετάλια του δότη και έτσι οι μεταγγίσεις των αιμοπεταλίων δεν θεωρούνται  επιλογή θεραπείας.

    Η εξάλειψη του H. pylori

    Στους ενήλικες, ιδιαίτερα εκείνους που ζουν σε περιοχές με υψηλό επιπολασμό του Helicobacter pylori (ο οποίος συνήθως κατοικεί στο τοίχωμα του στομάχου και σχετίζεται με πεπτικά έλκη), η ταυτοποίηση και η θεραπεία αυτής της μόλυνσης έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων στο ένα τρίτο των ασθενών. Σε ένα πέμπτο, ο αριθμός αιμοπεταλίων ομαλοποιείται πλήρως. Το τεστ για ελικοβακτηρίδιο μπορεί να είναι ψευδώς θετικό μετά από θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη.

    idiopathis thrombopeniki porfira 3

    Πρόγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Είναι ασυνήθιστο οι ασθενείς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα να εμφανίζουν σοβαρή αιμορραγία (μόνο το 5% των ατόμων που έχουν προσβληθεί). Ωστόσο, εντός πέντε ετών από τη διάγνωση, το 15% των προσβεβλημένων ατόμων νοσηλεύονται με αιμορραγικές επιπλοκές.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Το 80-85% αναλαμβάνει πλήρως σε 2 μήνες

    Το 15% μεταπίπτει σε χρόνια Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Στο 10-20% υπάρχει αυτόματη ύφεση

    Στο υπόλοιπο, ο αριθμός των αιμοπεταλίων παραμένει χαμηλός για μήνες ή χρόνια

    Μπορεί να ακολουθηθεί πορεία με εξάρσεις και υφέσεις

    Εγκυμοσύνη και ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Τα αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων σε μια έγκυο γυναίκα με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα επιτεθούν στα αιμοπετάλια του ασθενούς και επίσης, θα περάσουν τον πλακούντα και θα αντιδράσουν έναντι των εμβρυϊκών αιμοπεταλίων. Επομένως, η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι μια σημαντική αιτία της εμβρυϊκής και νεογνικής αυτοάνοσης θρομβοκυτοπενίας. Περίπου το 10% των νεογνών που έχουν προσβληθεί από ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα έχουν αριθμό αιμοπεταλίων <50,000 / uL και 1% έως 2% θα παρουσιάσουν κίνδυνο ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας κατά τη γέννα και μετά.

    Κανένας εργαστηριακός έλεγχος δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα εάν θα εμφανιστεί νεογνική θρομβοπενία.

    Ο κίνδυνος νεογνικής θρομβοκυτταροπενίας αυξάνεται:

    Σε μητέρες με ιστορικό σπληνεκτομής για ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Οι μητέρες που είχαν προηγούμενο βρέφος και επηρεάστηκαν από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Σε μητέρες που ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι μικρότερος από 100.000 / uL
    Συνιστάται οι έγκυες γυναίκες με θρομβοκυτοπενία ή προηγούμενη διάγνωση ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας να υποβάλλονται σε δοκιμασία για αντισώματα έναντι των αιμοπεταλίων. Μια γυναίκα με συμπτωματική θρομβοκυτταροπενία και ένα αναγνωρίσιμο αντίσωμα κατά των αιμοπεταλίων θα πρέπει να ξεκινήσει θεραπεία για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ενδοφλέβια σφαιρίνη. Η ανάλυση του εμβρυϊκού αίματος για τον προσδιορισμό του αριθμού αιμοπεταλίων δεν εκτελείται γενικά, καθώ,ς η θρομβοκυτταροπενία που προκαλείται από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα στο έμβρυο δεν είναι σοβαρή. Μεταγγίσεις αιμοπεταλίων μπορούν να πραγματοποιηθούν σε νεογέννητα, ανάλογα με τον βαθμό θρομβοκυτοπενίας, αλλά καλύτερα να αποφεύγονται και συνιστάται να παρακολουθούνται τα νεογνά με μικρούς αριθμούς αιμοπεταλίων για τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννηση. 

    Παρακολούθηση των ασθενών κε Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Συχνή μέτρηση του αριθμού των αιμοπεταλίων κάθε εβδομάδα, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την αγωγή.

    Κλινική παρακολούθηση του επιπέδου της αιμόστασης.

    Αποφυγή των χημικών φαρμάκων που αναστέλλουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων, όπως η ασπιρίνη ή που καταστέλλουν το μυελό των οστών, όως τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα και αποφυγή ακτινοθεραπείας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    idiopathis thrombopeniki porfira 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σουλφασαλαζίνη

    Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Σύνδρομο συγγενούς ερυθράς

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Θρομβοκυττάρωση

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καλάμι

    Εξαγωγή δοντιού

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Ο ιός του Έμπολα

    Θρομβοπενία

    Θεραπεία θρομβοφιλίας και πρόληψη θρόμβωσης

    Αποφύγετε την θρόμβωση

    www.emedi.gr