Τρίτη, 03 Δεκεμβρίου 2013 16:01

Κακοήθης υπερθερμία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Η κακοήθης υπερθερμία ή κακοήθης υπερπυρεξία είναι μια επιπλοκή της γενικής αναισθησίας

Η κακοήθης υπερθερμία, ICD-10 T88.3, είναι μια εξαιρετικώς απειλητική, για την ζωή του αρρώστου, κατάσταση. Λέγεται και κακοήθης υπερπυρεξία. Οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες, οι οποίοι αφορούν κατα κύριο λόγο στους σκελετικούς μυς. Δυνατό να επηρεάζεται και ο καρδιακός μύς, καθώς και τα αιμοπετάλια.

Είναι μια οξεία, κεραυνοβόλος, υπερμεταβολική κατάσταση, η θνησιμότητα της οποίας ανερχόταν σε 80% προ 25 ετίας.
Η συχνότητα των ατόμων που έχουν προδιάθεση ΚΥ κυμαίνεται μεταξύ 1:10.000 έως 1:100.000 στο γενικό πληθυσμό. Αυτή η διαταραχή εμφανίζεται σε όλο τον κόσμο και επηρεάζει όλες τις φυλετικές ομάδες. Οι περισσότερες περιπτώσεις, όμως, συμβαίνουν σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες.
Προκαλείται αποκλειστικά από φάρμακα: δι΄εισπνοής αναισθητικά και αποπολωτικά μυοχαλαρωτικά. Μεταβιβάζεται με επικρατούν αυτοσωματικό γονίδιο, το γονίδιο του υποδοχέα της ρυανοδίνης (RYR1). Το ελάττωμα τυπικά βρίσκεται στο μακρύ βραχίονα του χρωμοσώματος 19 (19q13.1), αλλά και το 7q χρωμόσωμα και το χρωμόσωμα 17 έχουν, επίσης, ενοχοποιηθεί.


Αιτίες

Η κακοήθης υπερθερμία πιο συχνά οφείλεται σε πτητικά αναισθητικά αέρια, όπως αλοθάνη, σεβοφλουράνιο, desflurane, ισοφλουράνιο, ενφλουράνιο ή τα αποπολωτοκά μυοχαλαρωτικά σουξαμεθόνιο και δεκαμεθόνιο που χρησιμοποιούνται, κυρίως, σε γενική αναισθησία. Άλλα φάρμακα που είναι ύποπτα για πρόκληση ΚΥ είναι μερικές φορές η κεταμίνη, οι κατεχολαμίνες, οι φαινοθειαζίνες, και οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης και μερικές φορές το υποξείδιο του αζώτου. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η σωματική άσκηση ή η θερμότητα μπορεί να είναι το έναυσμα.

Τα άλλα αναισθητικά φάρμακα θεωρούνται ασφαλή. Αυτά είναι τα τοπικά αναισθητικά (λιδοκαΐνη, bupivicaine, μεπιβακαϊνη), οπιοειδή (μορφίνη, η φεντανύλη), η κεταμίνη, τα βαρβιτουρικά, το υποξείδιο του αζώτου, η προποφόλη, το etomidate και οι βενζοδιαζεπίνες. Τα μη αποπολωτικά pancuronium, cisatracurium, ατρακούριο, μιβακούριο, βεκουρόνιο ροκουρόνιο δεν προκαλούν ΚΥ.


Συμπτώματα και σημεία

Η παθογένεια της νόσου συνιστάται σε μεγάλη απελευθέρωση ιόντων ασβεστίου μέσα στο σαρκόπλασμα, που οδηγεί σε μόνιμη σύσπαση των μυϊκων ινιδίων με αποτέλεσμα μυϊκή δυσκαμψία, έντονο μεταβολισμό και σοβαρές διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας.

Τα τυπικά συμπτώματα της κακοήθους υπερθερμίας οφείλονται σε υπερκαταβολική κατάσταση, η οποία παρουσιάζεται ως μια πολύ υψηλή θερμοκρασία, αυξημένο καρδιακό ρυθμό και ρυθμό αναπνοής, αυξημένη παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα, αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου, οξέωση, άκαμπτοι μύες, και ραβδομυόλυση. Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται μέσα σε μία ώρα μετά την έκθεση στις ουσίες, αλλά μπορεί να συμβεί ακόμη και αρκετές ώρες αργότερα, σε σπάνιες περιπτώσεις.

Τα κλινικά σημεία της νόσου είναι: ταχυκαρδία και αρρυθμίες, ταχύπνοια, υπέρταση, μυϊκη δυσκαμψία των σκελετικών μυών και πυρετκή κίνηση άνω των 40 0C σε χρονικό διάστημα 5 λεπτών από την έναρξη της νόσου. Όψιμα μπορεί να εμφανιστεί κυάνωση, διάχυτη τριχοειδική αιμορραγία και υπόταση.
Εάν ο ασθενής επιβιώσει, η επαναφορά της συνειδήσεως είναι βραδεία, ενώ μπορεί να έχουν ήδη δημιουργηθεί μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες. Στις πρώτες 24 – 48 ώρες μετά την πρώτη προσβολή η νόσος μπορεί να υποτροπιάσει και να εμφανιστούν αρρυθμίες, λόγω των διακυμάνσεων καλίου και ασβεστίου, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, εγκεφαλικό οίδημα, πνευμονικό οίδημα, έμφραγμα μυοκαρδίου και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.


Διάγνωση
Η εργαστηριακή διάγνωση της προδιάθεσης για ΚΥ απαιτεί τις ακόλουθες εξετάσεις: βιοψία μυός, έλεγχο της σύσπασης των μυών με τη δοκιμασία αλοθανίου και καφεϊνης, μέτρηση της CPK στον ορό, έλεγχο των λειτουργιών της μυϊκης ίνας. Τα πρώτα σημεία είναι η πρόωρη μυϊκή σύσπαση των μασητήρων μετά τη χορήγηση της σουκινυλοχολίνης, μια αύξηση στη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα (παρά τον αυξημένη αερισμό ανά λεπτό), η ανεξήγητη ταχυκαρδία και η μυϊκή δυσκαμψία.  Άλλες ενδείξεις μπορεί να περιλαμβάνουν την οξέωση, την ταχύπνοια, κυάνωση, υπέρταση, τις καρδιακές αρρυθμίες και την υπερκαλιαιμία. Η θερμοκρασία σώματος θα πρέπει να μετράται σε κάθε ασθενή που υποβάλλεται σε γενική αναισθησία για περισσότερο από 20 λεπτά.

Οι εξετάσεις αίματος, δείχνουν αυξημένα επίπεδα κρετινοφωσφωκινάσης, αυξημένο κάλιο, αυξημένο φώσφορο (που οδηγεί σε μειωμένο ασβέστιο) και αυξημένη μυοσφαιρίνη από βλάβη στα κύτταρα των μυών. Μεταβολική οξέωση και αναπνευστική οξέωση (αυξημένα οξύτητα του αίματος) μπορεί να συμβούν. Η σοβαρή ραβδομυόλυση μπορεί να οδηγήσει σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Ακόμη οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν καρδιακές αρρυθμίες (PVC) εξαιτίας των αυξημένων επιπέδων του καλίου που απελευθερώνεται από τους μυς κατά τη διάρκεια των επεισοδίων.

Οι κύριοι υποψήφιοι για τη δοκιμή σύσπασης με  καφεΐνη ή αλοθάνιο είναι εκείνοι με ένα στενό συγγενή που έχει υποστεί ένα επεισόδιο ΚΥ. Μια βιοψία μυός πραγματοποιείται με τοπική αναισθησία και το φρέκο δείγμα τοποθετείται σε διαλύματα που περιέχουν καφεΐνη ή αλοθάνιο και παρατηρείται για συστολή. Υπό καλές συνθήκες, η ευαισθησία είναι 97% και η ειδικότητα 78%. Οι αρνητικές βιοψίες δεν αποκλείουν τον κίνδυνο. Αυτοί που έχουν ατομικό ιστορικό κακοήθους υπερπυρεξίας ή συγγενείς εξ αίματος με ΚΥ, γενικά αντιμετωπίζονται με μη ερεθιστικά της νόσου αναισθητικά, ακόμη και αν η βιοψία ήταν αρνητική. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν τη χρήση του τεστ "απελευθέρωσης ασβεστίου".

Λιγότερο επεμβατικές διαγνωστικές τεχνικές έχουν προταθεί. Η ενδομυϊκή ένεση αλοθάνης 6%  έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε μεγαλύτερη από την κανονική τοπική αύξηση του pCO2 μεταξύ των ασθενών με ευαισθησία στην κακοήθη υπερθερμία. Η ευαισθησία είναι 100% και η ειδικότητα 75%. Στη δοκιμή του μεταβολισμού h ενδομυϊκή ένεση της καφεΐνης ακολουθείται από τοπική μέτρηση της pCO2. Εκείνοι με γνωστή ευαισθησία ΚΥ έχουν σημαντικά υψηλότερο pCO2 (63 έναντι 44 mm Hg).

Η γενετική εξέταση είναι η ανάλυση για μεταλλάξεις RYR1.


Η καθυστέρηση στην αντιμετώπιση συνοδεύεται από αυξημένη θνητότητα, επειδή η νόσος έχει κεραυνοβόλο πορεία.

Κριτήρια

Διαγνωστικά κριτήρια. Όσο υψηλότερη είναι η βαθμολογία (6 ή περισσότερο), τόσο πιο πιθανή είναι η ΚΥ.

  • Αναπνευστική οξέωση
  • Συμμετοχή Καρδιάς (ανεξήγητη κολπική ταχυκαρδία, κοιλιακή ταχυκαρδία ή κοιλιακή μαρμαρυγή)
  • Μεταβολική οξέωση (περίσσεια βάσης χαμηλότερη από ό, τι -8, pH <7,25)
  • Ακαμψία μυών (γενικευμένη ακαμψία και σοβαρή μυϊκή ακαμψία μασητήρων)
  • Βλάβη των μυών (CK> 20.000/L μονάδων, χρωματισμένα ούρα ή περίσσεια μυοσφαιρίνης στα ούρα ή στον ορό, κάλιο άνω του 6 mmol/l)
  • Αύξηση της θερμοκρασίας (ταχεία αύξηση της θερμοκρασίας > 38,8 ° C)
  • Άλλο (ταχεία αντιστροφή της ΚΥ με δαντρολένη, αυξημένα επίπεδα ηρεμίας CK)
  • Οικογενειακό ιστορικό (αυτοσωματικό κυρίαρχο μοτίβο)

Πρόληψη

Κατά το παρελθόν, η προφυλακτική χρήση της δαντρολένης γινόταν για ευαίσθητους ασθενείς που υποβάλλονταν σε γενική αναισθησία. Σήμερα αμφισβητούνται τα οφέλη της ενάντια στις πιθανές δυσμενείς επιδράσεις της (όπως ναυτία, έμετο, μυϊκή αδυναμία και παρατεταμένη διάρκεια δράσης των μη-αποπολωτικών παραγόντων νευρομυϊκού αποκλεισμού) και οι ειδικοί δεν συνιστούν τη χρήση προφυλακτικά της δαντρολένης.

Η αναισθησία καλύτερα να γίνεται με φάρμακα που δεν προκαλούν ευαισθητοποίηση της ΚΥ. Οι σύγχρονες μηχανές αναισθησίας έχουν περισσότερο ελαστικά και πλαστικά συστατικά τα οποία παρέχουν μια δεξαμενή για πτητικά αναισθητικά, και θα πρέπει να ξεπλένονται για 60 λεπτά.


Θεραπεία

Η Δαντρολένη είναι η μόνη διαθέσιμη ιατρική θεραπεία για κακοήθη υπερθερμία

Η τρέχουσα θεραπεία επιλογής είναι η ενδοφλέβια χορήγηση δαντρολένης, το μόνο γνωστό αντίδοτο, για την διακοπή της ενεργοποίησης παραγόντων, και η υποστηρικτική θεραπεία κατευθύνεται στη διόρθωση υπερθερμίας, οξέωσης και δυσλειτουργίας οργάνων.

Η δαντρολένη είναι ένα μυοχαλαρωτικό, που εμφανίζεται να λειτουργεί άμεσα στο υποδοχέα ρυανοδίνης και εμποδίζει την απελευθέρωση του ασβεστίου. Μετά την ευρεία χρήση της θεραπείας με δαντρολένη, η θνησιμότητα των κακοήθους υπερθερμίας μειώθηκε από 80% στη δεκαετία του 1960 σε λιγότερο από 10%, σήμερα. Η κλινική της χρήση περιορίζεται από τη χαμηλή διαλυτότητα στο νερό, που οδηγεί σε απαιτήσεις μεγάλων όγκων υγρών. Η Azumolene είναι ένα 30 φορές περισσότερο υδατοδιαλυτό ανάλογο της δαντρολένης που, επίσης, λειτουργεί για να ελαττώνει την απελευθέρωση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου με τη δράση του επί του υποδοχέα ρυανοδίνης.


Πρόγνωση

Η πρόγνωση είναι κακή, αν  δεν αντιμετωπίζεται η κακοήθης υπερπυρεξία επιθετικά.

Η κακοήθης υπερπυρεξία είναι συχνή και σε ζώα όπως χοίρους, σκυλιά, και άλογα. Σε σκύλους η κληρονομικότητα είναι αυτοσωματική υπολειπόμενη.

Διαβάστε, επίσης,

Δαντρολένιο

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 6997 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018 16:33
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Θερμική εξάντληση και θερμοπληξία Θερμική εξάντληση και θερμοπληξία

    Η θερμική κάκωση ή υπερθερμία ή θερμική καταπληξία

     

    Η θερμική εξάντληση και η θερμοπληξία είναι δύο διάδοχες καταστάσεις αυξανόμενης βαρύτητας που οφείλονται σε αφυδάτωση, απώλεια ηλεκτρολυτών και ανεπάρκεια των θερμορρυθμιστικών μηχανισμών του σώματος.

    Εξάντληση από θερμότητα

    Οξεία θερμική κάκωση με υπερθερμία που οφείλεται σε αφυδάτωση.

    Θερμοπληξία

    Μεγάλη υπερθερμία, ανεπάρκεια του θερμορρυθμιστικού συστήματος και βαριά δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος.

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το ενδοκρινικό, το νευρικό και ο μεταβολισμός.

    Παρατηρούνται, κυρίως, σε παιδιά και ηλικιωμένους και οι γυναίκες επηρεάζονται εξίσου με τους άνδρες.

    hot stress 5

    Σημεία και συμπτώματα θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    -Θερμική εξάντληση

    Αδυναμία

    Λήθαργος

    Καταβολή δυνάμεων

    Ζάλη

    Ναυτία

    Έμετοι

    Μυαλγίες

    Κεφαλαλγία

    Έντονη εφίδρωση

    Ταχυκαρδία

    Υπόταση

    Ασυνέργεια κινήσεων

    Αλυσμός ή ανησυχία ή αγωνία

    Έντονη δίψα

    Υπεραερισμός

    Παραισθήσεις

    Αυξημένη κεντρική θερμοκρασία

    -Θερμοπληξία

    Εξάντληση

    Σύγχυση

    Διαταραχές προσανατολισμού

    Κώμα

    Θερμό, ερυθρό και ξηρό δέρμα

    Κεντρική θερμοκρασία μεγαλύτερη από 42 ο C

    hot stress 4

    Αίτια θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Ανεπάρκεια του μηχανισμού αποβολής θερμότητας ή έκθεση σε υπερβολική θερμότητα που προκαλεί αύξηση της κεντρικής θερμοκρασίας, αφυδάτωση και απώλεια άλατος.

    Παράγοντες κινδύνου για θερμική εξάντληση και θερμοπληξία

    Κακός εγκλιματισμός

    Κακή γενική κατάσταση

    Απώλεια άλατος και ύδατος

    Παχυσαρκία

    Οξεία εμπύρετα νοσήματα

    Γαστρεντερικές παθήσεις

    Χρόνιες παθήσεις, όπως διαβήτης, υπέρταση ή καρδιακές παθήσεις

    Κατάχρηση οινοπνεύματος και άλλων ουσιών

    Υψηλή θερμοκρασία και υγρασία

    Φτωχή κυκλοφορία αέρα στους χώρους

    Βαρύς περιοριστικός ρουχισμός

    Διαφορική διάγνωση θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Άλλα αίτια αυξημένης θερμοκρασίας, αφυδάτωσης ή κυκλοφορικής καταπληξίας

    -Εμπύρετα νοσήματα

    -Σηψαιμία

    -Απώλεια υγρών από φάρμακα

    -Καρδιακή αρρυθμία

    -Έμφραγμα

    -Οξεία δηλητηρίαση με κοκαϊνη

    -Κακοήθης υπερθερμία που είναι αυτοσωματική κληρονομική διαταραχή του καρδιακού και των σκελετικών μυών, κατά την οποία οι ασθενείς έχουν ανώμαλο μεταβολισμό των μυών μετά από έκθεση σε αλοθάνιο ή ερεθίσματα των σκελετικών μυών

    Διάγνωση θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Ηλεκτρολύτες, με υπερνατριαιμία, υπερχλωραιμία και αιμοσυμπύκνωση

    Ανάλυση ούρων που δείχνει αυξημένο ειδικό βάρος ούρων

    Κρεατινίνη

    Ουρία

    Ηπατικά ένζυμα

    Γενική αίματος

    Απαιτείται παρακολούθηση της θερμοκρασίας

    hot stress 1

    Θεραπεία θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Γίνεται γρήγορη μείωση της θερμοκρασίας με απομάκρυνση των ρούχων, βρέξιμο του ασθενούς και επιθέματα πάγου. Η ψύξη του ασθενούς σταματάει όταν η θερμοκρασία κατέβει κάτω από 40,5 ο C. 

    Γίνεται αναπλήρωση των υγρών και ηλεκτρολυτών με χορήγηση υποτονικών ή ισοτονικών υγρών από το στόμα ή φυσιολογικού ορού ενδοφλέβια (1 λίτρο).

    Ανυψώνονται τα άνω άκρα.

    Χορηγούνται δροσερά ή κρύα υγρά χωρίς ανθρακικό.

    Αποφεύγεται η καφεϊνη.

    Χορηγείται με τα φαγητά ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι.

    Χρησιμοποιείται κλιματισμός.

    Αποφεύγεται η έκθεση στον ήλιο και στην υγρασία.

    Σε περίπτωση άσκησης λαμβάνονται υγρά και κατά τη διάρκεια της άσκησης, 120 ml κάθε 15 λεπτά μέτριας άσκησης.

    Ασθενείς με θερμοπληξία μπορεί να χρειαστούν διασωλήνωση, αιμοδυναμικό έλεγχο και προσεκτική χορήγηση και παρακολούθηση υγρών και ηλεκτρολυτών.

    Πρόληψη θερμοπληξίας

    Επαρκής πρόσληψη υγρών

    Κλιματισμός

    Προσαρμογή της φυσικής δραστηριότητας

    Ρουχισμός ελαφρύς, ανοιχτόχρωμος και άνετος

    Επιπλοκές θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Ανεπάρκεια ζωτικού οργάνου

    Αρρυθμία

    Έμφραγμα

    Πνευμονικό οίδημα

    Σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας ενηλίκων

    Σπασμοί

    Κώμα

    Οξεία νεφρική ανεπάρκεια

    Ραβδομυόλυση

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    Ηπατοκυτταρική νέκρωση

    Πρόγνωση θερμικής εξάντλησης και θερμοπληξίας

    Είναι καλή όταν δεν επηρεάζεται η διανοητική λειτουργία και δεν αυξάνονται οι ηλεκτρολύτες ορού.

    Η ανάρρωση συμβαίνει σε 48 ώρες στις περισσότερες περιπτώσεις.

    Το ποσοστό θνητότητας από θερμοπληξία είναι 10-80% ανάλογα με την ένταση και τη διάρκεια της υπερθερμίας, καθώς και την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα της διάγνωσης και της θεραπείας.

    Σε κύηση υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος υπογκαιμίας.

    Και για τα ζώα πρέπει να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα για θερμική εξάντληση και θερμοπληξία

    hot stress 3

    Τα καλύτερα συμπληρώματα για την αφυδάτωση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αφυδάτωση

    hot stress 2

    Διαβάστε, επίσης,

    Οξέωση

    Γιατί πρέπει να πίνετε περισσότερο νερό

    Χάσμα ανιότων

    Φτιάξτε μόνοι σας αλκαλικό νερό

    Να πίνετε πολύ νερό

    Καύσωνας και θερμοπληξία

    Αν έχετε συχνά ταχυκαρδία

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί τους καλοκαιρινούς μήνες

    Κόλπα για να ρίξετε τον πυρετό

    Αλλάξτε τη διατροφή σας το καλοκαίρι

    Σημεία αφυδάτωσης

    Αφυδάτωση και υπερυδάτωση

    Πίνουμε το πρωί ζεστό νερό με λεμόνι

    Ενυδάτωση με τροφές

    Πόσο νερό πρέπει να πίνουμε;

    Τα χρωματιστά χάπια που θεραπεύουν την αφυδάτωση

    Το καλύτερο νερό

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Θαλασσινό αλάτι

    Το θαλασσινό αλάτι στην ομοιοπαθητική

    Όταν ξυπνάτε το πρωί να πίνετε νερό με άδειο στομάχι

    Οι σκύλοι τρώνε λιγότερο το καλοκαίρι

    Να κοιμάστε με καλτσάκια και το καλοκαίρι

    Τι είναι η κακοήθης υπερθερμία;

    Κακοήθης υπερθερμία

    Δαντρολένιο

    Ο φόβος της γενικής αναισθησίας

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Τι είναι η κακοήθης υπερθερμία; Τι είναι η κακοήθης υπερθερμία;

    Είναι επιπλοκή της γενικής αναισθησίας

    Η κακοήθης υπερθερμία ή κεραυνοβόλος υπερπυρεξία ή κακοήθης υπερπυρεξία είναι αυτοσωματική κληρονομική διαταραχή που εμφανίζεται σε ασθενείς που βρίσκονται υπό γενική αναισθησία.

    Χαρακτηριστικά υπάρχει αιφνίδια, ταχεία άνοδος της θερμοκρασίας, ταχυκαρδία, ταχύπνοια, εφίδρωση, κυάνωση και μυϊκή δυσκαμψία.

    Η πορεία είναι οξεία

    Τα αίτια της κακοήθους υπερθερμίας είναι η γενική αναισθησία, το σουξαμεθώνιο, η σουκινυλοχολίνη, το αλοθάνιο και η μυϊκή δυστροφία Duchenne.

    Θεραπεία της υπερθερμίας

    Ψύξη

    Διακοπή της αναισθησίας

    Διόρθωση της οξέωσης

    Δαντρολένη

    Μαννιτόλη

    Διαβάστε, επίσης,

    Κακοήθης υπερθερμία

    Δαντρολένιο

    Ο φόβος της γενικής αναισθησίας

    Ο φόβος της γενικής αναισθησίας

    Κόλπα για να ρίξετε τον πυρετό

    Η διατροφή στην υπόταση

    Κυάνωση

    Η μυοσίτιδα

    Βαρβιτουρικά

    Χάσμα ανιότων

    www.emedi.gr

  • ΟγκοΥπερθερμία ΟγκοΥπερθερμία

    Η νέα επαναστατική και αποτελεσματική θεραπεία

    Επιμελείται της παρουσίασης η

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Όλοι γνωρίζουμε ότι ο πυρετός θεραπεύει όλες τις ασθένειες...

    Επίσης, γνωρίζουμε ότι όσα νοσήματα δεν θεραπεύονται με τα φάρμακα, θεραπεύονται με τις εγχειρήσεις· όσα δεν θεραπεύονται με τις εγχειρήσεις, θεραπεύονται με τις καυτηριάσεις· όσα, τέλος, δεν θεραπεύονται με τις καυτηριάσεις, πρέπει αναγκαστικά να θεωρούνται ανίατα...

    Βασισμένη σε αυτές τις αρχές η υπερθερμία αποτελεί μια μέθοδο καταπολέμησης του καρκίνου, η οποία είναι όχι μόνο αποτελεσματική, αλλά σέβεται και την ποιότητα ζωής του ασθενούς

    Το σημαντικότερο είναι ότι η απουσία ακτινοβολίας κάνει την Υπερθερμία πιο ελκυστική μέθοδο θεραπείας γιατί δεν έχει παρενέργειες για τον ανθρώπινο οργανισμό... Είναι γνωστές οι μεταλλαξιογόνες δράσεις της ακτινοβολίας και των χημειοθεραπειών...

    Τα είδη της Υπερθερμίας

    -Ολοσωματική υπερθερμία 

    Χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση πολλαπλών όγκων στο σώμα, γενικευμένων μεταστάσεων, για την πρόληψη της εξάπλωσής τους και για την αύξηση της άμυνας του οργανισμού, γιατί προκαλεί ανοσοδιέγερση. Η ολοσωματική υπερθερμία για ογκολογικούς ασθενείς μπορεί να είναι ενδιάμεση, όπου η θερμοκρασία του σώματος ανέρχεται μέσω υπέρυθρης ακτινοβολίας στους 39οC και άνω και στην ακραία όπου η θερμοκρασία του σώματος φθάνει στους 42oC και άνω.

    Πρόκειται δηλαδή για τεχνητό πυρετό...

    Το ρόλο της ολοσωματικής υπερθερμίας μπορεί εν μέρει να αντικαταστήσει η περιοχική υπερθερμία πολλαπλών πεδίων των εν τω βάθει όγκων.

    -Περιοχική ή τοπική υπερθερμία

    Η περιοχική υπερθερμία χρησιμοποιείται (για επιφανειακούς όγκους, για εν τω βάθει όγκους (μέχρι 7,5 εκατοστά) και με πολλαπλά πεδία για εν τω βάθει όγκους, αλλά και για την καταστροφή όγκων του προστάτη μη επεμβατικά). Σε αυτήν επιτυγχάνεται εξωτερική θέρμανση όγκων σε βάθος έως και 4 εκατοστά από την επιφάνεια του δέματος (επιφανειακή ή επιπολής υπερθερμία) ή σε βάθος κάτω από 4 εκατοστά από την επιφάνεια του δέρματος (εν τω βάθει υπερθερμία).

    Η στοχευμένη υπερθερμία γίνεται για την αντιμετώπιση ενός όγκου στοχευμένα με την υπερθέρμανση του εντός ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.

    Η περιοχική υπερθερμία βασίζεται στην ελεγχόμενη θέρμανση των νεοπλασματικών ιστών, μέσω μη ιονίζουσας ακτινοβολίας με ηλεκτρομαγνητικά πεδία σε θερμοκρασίες 42-45oC, ενώ οι γύρω ιστοί διατηρούνται σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από 41 βαθμούς C.

    Οι δύο μέθοδοι, δηλαδή η ολοσωματική και η περιοχική υπερθερμία μπορεί να εφαρμοστούν ξεχωριστά η να συνδυαστούν για μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων. Συνήθως, απαιτούνται 12 συνεδρίες (2 ανά εβδομάδα) για την περιοχική και 3 συνεδρίες (1 ανά μήνα) για την ολοσωματική.

    Οι συνεδρίες της ολοσωματικής διαρκούν 2, 4 ή 6 ώρες ανάλογα με το φορτίο νόσου...

    -Υπάρχει και η διεγχειρητική Υπερθερμία που εφαρμόζεται σε ογκολογικές επεμβάσεις.

    -Υπάρχει και η ενδοκοιλοτική και η ενδοϊστική υπερθερμία που κάνει για επιφανειακούς όγκους μέχρι 4 εκατοστά και ενδοκοιλοτικούς όγκους, όπως ορθοπρωκτικής χώρας κ. ά και σε αυτούς τους όγκους μπορεί να χορηγηθούν και τοπικά φάρμακα, λιποσώματα με φάρμακα και νανοσωματίδια.

    Πολλές ελάχιστα επεμβατικές και υπερσύγχρονες παρεμβάσεις μπορούν να συνδυαστούν με την υπερθερμία με θεαματικά θεραπευτικά αποτελέσματα, χωρίς βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες παρενέργειες και χωρίς να επιβαρυνθεί η ποιότητα ζωής του ασθενούς.

    Είδη υπερθερμίας

    • Υπερθερμία εξωτερικά παραγόμενη, επιφανειακή με θέρμανση σε βάθος 4 εκατοστά ή λιγότερο
    • Υπερθερμία, εξωτερικά παραγόμενη, επιφανειακή με θέρμανση σε βάθος μεγαλύτερο από 4 εκατοστά
    • Υπερθερμία παραγόμενη από καθετήρες ενδοϊστικά με 5 ή λιγότερους ενδοϊστικούς εφαρμογείς
    • Υπερθερμία παραγόμενη από καθετήρες ενδοϊστικά με περισσότερους από 5 ενδοϊστικούς εφαρμογείς
    • Υπερθερμία παραγόμενη από καθετήρες ενδοκοιλοτικούς
    • Υπερθερμία ολοσωματική


    Μηχανισμός δράσης της υπερθερμίας

    Η υπερθέρμανση των νοσούντων ιστών γίνεται μέσα σε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η καταστροφή και η απόπτωση των καρκινικών κυττάρων κι έτσι προκαλείται συρρίκνωση του όγκου και αποτρέπονται οι μεταστάσεις.

    Η αυξημένη θερμοκρασία προκαλεί αυξημένη ροή αίματος και αυξάνεται η διαπερατότητα των κυτταρικών μεμβρανών και η παροχή οξυγόνου προς τον όγκο που ως γνωστό σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα.

    Επίσης, ένας ασθενής όταν κάνει εξατομικευμένη θεραπεία, σύμφωνα με το μοριακό προφίλ του όγκου, εξασφαλίζει την μέγιστη δράση της βιολογικής θεραπείας, αυξάνοντας την απορρόφηση του φαρμάκου από τον όγκο. Η τοπική υπερθερμία αυξάνει την τοξικότητα των φαρμάκων στοχευμένα στους καρκινικούς όγκους και έτσι δεν υπάρχουν παρενέργειες για τον ασθενή.


    Τα πλεονεκτήματα της Υπερθερμίας

    • Στοχευμένη καταστροφή των καρκινικών κυττάρων
    • Συρρίκνωση του όγκου και πιο εύκολη και με υγιή χειρουργικά όρια εξαίρεση
    • Αύξηση της ανταπόκρισης του όγκου στην εξατομικευμένη θεραπεία με φάρμακα, ανάλογα με το μοριακό προφίλ του όγκου και αύξηση της απορρόφησης του βιολογικού φαρμάκου από τα καρκινικά κύτταρα
    • Μεγιστοποιεί την οξυγόνωση του όγκου κι έτσι επιτελείται η καταστροφή του
    • Αυξάνει την επιβίωση και σέβεται την ποιότητα ζωής του καρκινοπαθούς
    • Δεν προκαλεί καρκίνο και μεταλλάξεις στον οργανισμό

    Η Υπερθερμία για τη θεραπεία του καρκίνου

    Υπερθερμία είναι η ανύψωση της θερμοκρασίας τοπικά ή περιοχικά στους 42-45οC και συστηματικά 39,5-42οC. 

    Ο θερμοκαυτηριασμός και η χειρουργική διαθερμία χρησιμοποιούν θεμοκρασίες πάνω από 45οC και στοχεύουν στην άμεση καταστροφή των κυττάρων (είναι δηλαδή μια χειρουργική διαδικασία), ενώ υπερθερμία βασίζεται στην αυτόλυση των καρκινικών κυττάρων λόγω καταστροφής των λυσοσωμάτων και στην αναστολή του πολλαπλασιασμού τους λόγω διαταραχής της διαπερατότητας της κυτταρικής μεμβράνης.

    Γιατί με την υπερθερμία καταστρέφονται μόνο τα καρκινικά κύτταρα;

    • Τα καρκινικά κύτταρα λόγω του υποξικού, οξειδωτικού και οξεωτικού περιβάλλοντος, αλλά και λόγω του έντονου μεταβολισμού τους είναι πολύ θερμοευαίσθητα
    • Τα αγγεία των όγκων είναι ακανόνιστα και πολλά και δεν μπορούν να αντιρροπήσουν με την θερμοκρασία του περιβάλλοντος και υπερθερμένονται πολύ πιο γρήγορα και πιο πολύ από ότι οι φυσιολογικοί ιστοί 
    • Η υπερθερμία αποτελεί την σημαντικότερη μέθοδο ευαισθητοποίησης των συμπαγών όγκων στην εξατομικευμένη θεραπεία

    Η δράση της υπερθερμίας στους όγκους

    • Η υπερθερμία χτυπά τα υποξικά κύτταρα τα οποία δεν μπορεί στην πραγματικότητα να χτυπήσει η ιονίζουσα ακτινοβολία με ακτινοθεραπεία
    • Το χαμηλό εξωκυττάριο ph στο μικροπεριβάλλον του όγκου κάνει την υπερθερμία τοξική για τα καρκινικά κύτταρα τα οποία δεν μπορεί στην πραγματικότητα να χτυπήσει η ακτινοβολία με ακτινοθεραπεία, λόγω των ελευθέρων ριζών
    • Η υπερθερμία δρα στη φάση S που γίνεται η αντιγραφή του DNA και είναι πιο αποτελεσματική στην αναστολή του πολλαπλασιασμού, ενώ η ακτινοθεραπεία δρα στις φάσεις G και Μ 
    • Το υποξικό κέντρο του όγκου που έχει χαμηλή αιμάτωση μπορεί να καταστραφεί με την αύξηση της θερμοκρασίας και όχι με ακτινοβολία
    • Η αιματική ροή στα αγγεία του όγκου αυξάνεται πολύ περισσότερο στον καρκινικό ιστό, ενώ οι φυσιολογικοί ιστοί απάγουν τη θερμότητα, ενώ με την ιονίζουσα ακτινοβολία δεν παρατηρείται μεταβολή της αιματικής ροής

    Πολλοί ισχυρίζονται ότι η υπερθερμία θα αντικαταστήσει την ακτινοβολία του καρκίνου στις περισσότερες περιπτώσεις...

    Συνδυασμός υπερθερμίας και φαρμακευτικής αγωγής στον καρκίνο

    • Λόγω της αύξησης της ροής αίματος τα στοχευμένα φαρμακα (απλά, με λιποσώματα, με νανοσωματίδια ανάλογα με το μοριακό προφίλ του όγκου) φτάνουν πιο εύκολα στον θερμαινόμενο καρκινικό ιστό.
    • Η διαταραχή της διαπερατότητας της κυτταρικής μεμβράνης των καρκινικών κυττάρων των όγκων αφήνει τα φάρμακα να περάσουν μέσα, λόγω αναστολή των αντλιών της κυτταρικής μεμβράνης.
    • Λόγω της υπερθέρμανσης αυξάνει η ταχύτητα των βιοχημικών και φαρμακευτικών αντιδράσεων.

    Πως η ολοσωματική Υπερθερμία κάνει ανοσοδιέγερση

    Η ολοσωματική υερθερμία δρα με ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος (ανοσοδιέγερση) και με ειδική ανοσοανταπόκριση εναντίον των καρκινικών κυττάρων του όγκου

    -Έμμεσα

    • Αυξάνει τα λεμφοκύτταρα που κυκλοφορούν στο περιβάλλον του όγκου και γίνεται και καλύτερη κυκλοφορία 
    • Αυξάνονται οι πρωτεϊνες του θερμικουύ shock κι έτσι αυξάνεται και η αποτελεσματικότητα εμβολίων που έχουν γίνει για τον καρκίνο
    • Αυξάνει η δράση των ιντερφερονών και άλλων ουσιών που προκαλούν ανοσοδιέγερση

    -Άμεσα

    • Αυξάνει τα λεμφοκύτταρα και την δραστηριότητα των μονοκυττάρων
    • Αυξάνει τα Natural Killers δηλαδή τους φυσικούς φονείς με διέγερση μέσω IL-2 που προκαλούν λύση του όγκου 
    • Αυξάνει τον TNF, δηλαδή τον παράγοντα νέκρωσης του όγκου
    • Κάνει ανοσοτροποποίηση με αύξηση των κατεχολαμινών, των β ενδορφινών και άλλων παραγόντων

    Σε όποια κέντρα η υπερθερμία εφαρμόζεται με άλλες θεραπείες πρέπει να γίνεται 12 ώρες μετά από τη χημειοθεραπεία και 2 ώρες μετά την ακτινοθεραπεία

    Προτιμήστε εξατομικευμένη θεραπεία μετά από μοριακό προφίλ του όγκου και αν χρειαστεί να κάνετε ακτινοθεραπεία να κάνετε στοχευμένη με Tomotherapy ή Cyberknife ανάλογα με τις ενδείξεις και μετά από προσεκτικό σχεδιασμό. Η ολοσωματική ακτινοβολία γίνεται την επόμενη μέρα της χημειοθεραπείας ή συγχρόνως με την χημειοθεραπεία. Μία δόση αρκεί για να εξολοθρεύσει τα καρκινικά κύτταρα που τυχόν θα διαφύγουν... αν... δεν προλάβουν να εξολοθρευθούν... (η mitomycin χρησιμοποιείται σε πολλά κέντρα).


    Επιπλοκές Υπερθερμίας

    Επιφανειακά εγκαύματα δέρματος γι΄αυτό απαιτείται πλήρης συνεργασία με τον ασθενή, μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας, στοχευμένη ογκοϋπερθερμία και σύστημα ψύξης τοπικό για την προστασία του δέρματος με νερό που κυκλοφορεί.


    Σε ποιους καρκίνους έχει θεραπευτικά αποτελέσματα

    • Υποτροπές σε καρκίνο του θωρακικού τοιχώματος (τοπική και ολοσωματική)
    • Επιφανειακοί λεμφαδένες (τοπική και ολοσωματική)
    • Μελανώματα (τοπική και ολοσωματική)
    • Όγκοι κεφαλής και τραχήλου (τοπική και ολοσωματική)
    • Όγκοι στους λεμφαδένες κεφαλής και τραχήλου (τοπική και ολοσωματική)
    • Καρκίνος πρωκτού (τοπική και ολοσωματική)
    • Καρκίνος παγκρέατος (τοπική και ολοσωματική)
    • Καρκίνος μαστού (τοπική και ολοσωματική)
    • Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (τοπική και ολοσωματική)
    • Καρκίνο τραχήλου μήτρας (τοπική και ολοσωματική)
    • Καρκίνο ουροδόχου κύστεως (τοπική και ολοσωματική και στοχευμένη θεραπεία)
    • Καρκίνος ορθού (τοπική και ολοσωματική και στοχευμένη θεραπεία)
    • Καρκίνος οισοφάγου (τοπική και ολοσωματική και στοχευμένη θεραπεία)
    • Καρκίνος πνευμόνων (ολοσωματική, κυρίως και στοχευμένη θεραπεία)
    • Σαρκώματα μαλακών μορίων (τοπική και ολοσωματική και στοχευμένη θεραπεία)
    • Καρκίνος ωοθηκών ((τοπική και ολοσωματική και στοχευμένη θεραπεία)

    Απαιτείται σωστός σχεδιασμός για την ανεύρεση της εξατομικευμένης αποτελεσματικής θεραπείας για κάθε ασθενή...

    Η υπερθερμία είναι αποτελεσματική σε συνδυασμό και με πολλές εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο...

    Ζητήστε από την EMEDI να σας ενημερώσει αν η θεραπεία με υπερθερμία είναι κατάλληλη θεραπεία για εσάς... και να εξετάσει το καλύτερο θεραπευτικό σχέδιο για εσάς...  

    Με σεβασμό στην υγεία και την ποιότητα ζωής...


    Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

    Πριν και μετά την θεραπεία πρέπει να γνωρίζετε την πρόγνωση!

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.


    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη θεραπεία του καρκίνου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη θεραπεία του καρκίνου

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Θεραπεία μεταστατικού καρκίνου ουροδόχου κύστεως

    Θεραπεία διηθητικού καρκίνου της ουροδόχου κύστεως

    Θεραπεία των επιφανειακών όγκων της ουροδόχου κύστεως

    Διάγνωση και σταδιοποίηση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως

    Όλες οι αιτίες για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστεως

    Αρχές της ακτινοθεραπείας στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου

    Μεσοθηλίωμα

    Καρκίνος του στόματος

    Πώς η βιοψία και το χειρουργείο βοηθούν στην εξάπλωση του καρκίνου

    Pembrolizumab για το μελάνωμα

    Η μαγειρική σόδα σαν φάρμακο

    Στοχευμένη θεραπεία για τις εγκεφαλικές μεταστάσεις

    Η ανάγκη για βελτίωση της ακτινοθεραπείας στους όγκους του εγκεφάλου

    Είναι η σόδα φάρμακο για τη θεραπεία του καρκίνου;

    Η ακτινοθεραπεία στον καρκίνο μαστού προκαλεί καρδιοπάθειες

    Η νανοϊατρική στον καρκίνο του μαστού

    Νεώτερες τεχνικές της χειρουργικής των όγκων ήπατος

    Που μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα νανοσωματίδια

    Ο MEK αναστολέας για το μελάνωμα

    H θεραπεία του καρκίνου με αντινεοπλαστόνια

    Μελάνωμα

    Μπορεί η υπερθερμία να θεραπεύσει τον καρκίνο;

    Εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο

    onco-hyperthermia.gr

    yperthermia.eu

    emedi.gr

    www.emedi.gr

    Γράφει η
    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
    Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

     

  • Τεχνητό κώμα Τεχνητό κώμα

    Τεχνητό κώμα είναι μια ακραία μορφή αναισθησίας

    Στο τεχνητό κώμα αναστέλλεται η λειτουργία του εγκεφάλου, επομένως και η συνείδηση και οι αισθήσεις του ασθενούς, ο οποίος αδυνατεί πλέον να αντιδράσει σε ερεθίσματα. Σε κατάσταση τεχνητού κώματος, οι ζωτικές λειτουργίες, όπως οι παλμοί της καρδιάς, η πίεση του αίματος και η αναπνοή, διασφαλίζονται μέσω ειδικών μηχανημάτων ή φαρμακευτικών ουσιών.

    Το τεχνητό κώμα επιτυγχάνεται με αναισθητικά φάρμακα ή τεχνητή υποθερμία του σώματος στους 33ο C. Βέβαια, η κατάσταση του ασθενούς μπορεί να κριθεί αναστρέψιμη, οπότε μετά το πέρας αγωγής επανακάμπτει.

    Κατά τη διάρκεια του τεχνητού κώματος ο ασθενής είναι συνεχώς κάτω από την επίβλεψη γιατρού. Στόχος είναι η χαλάρωση των εγκεφαλικών λειτουργιών προκειμένου ο ασθενής να αναρρώσει από την βλάβη που έχει υποστεί, όπως μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, δηλητηρίαση από ναρκωτικές ουσίες που προξένησαν χημική διαταραχή στους νευρώνες, βίαιο χτύπημα στο κεφάλι ή βλάβη που προκλήθηκε λόγω ελλιπούς οξυγόνωσης του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια κατάδυσης. Αν η βλάβη είναι πολύ σοβαρή, τότε ο ασθενής τίθεται αυτόματα σε κώμα, αφού ο εγκέφαλος δεν είναι πλέον σε θέση να λειτουργήσει κανονικά.

    Σε αρκετές περιπτώσεις, το κώμα θεωρείται η καλύτερη επιλογή για την ανάκαμψη του εγκεφάλου μετά από τον τραυματισμό. Διαφορετικά θα σπαταλούσε πολλή ενέργεια για τη συλλογή πληροφοριών από τα αισθητήρια όργανα, για το συντονισμό των κινήσεων του σώματος και την αποθήκευση σκέψεων. Με δύο λόγια, η ανάρρωση θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο, καθώς η ικανότητα του σώματος να αυτοθεραπεύεται θα είχε ανασταλεί.

    Εφόσον ο γιατρός κρίνει πως ο ασθενής πρέπει να παραμείνει σε κατάσταση τεχνητού κώματος, μπορεί να εμποδίσει την αφύπνισή του. Όταν εκτιμήσει πως η κατάσταση της υγείας του ασθενούς έχει σταθεροποιηθεί, μετά από μερικές ημέρες, ή εβδομάδες, ακόμη και μήνες, σταματά η χορήγηση χημικών ουσιών και διακόπτει το τεχνητό κώμα. Δεν είναι βέβαιο όμως ότι θα αποκατασταθούν όλες οι λειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος. Σε περίπτωση πολύ σοβαρής εγκεφαλικής βλάβης, ο ασθενής μπορεί να μη βγει ποτέ από το κώμα.


    Η διαδικασία του τεχνητού κώματος

    Ο ασθενής μπορεί να τεθεί σε κατάσταση κώματος με τεχνητή υποθερμία, για να δοθεί χρόνο στον εγκέφαλο να αναρρώσει.

    Ο ασθενής υποβάλλεται σε γενική αναισθησία για να μην τρέμει από το κρύο.

    Τοποθετείται επίσης αναπνευστήρας για να διασφαλιστεί η αναπνευστική λειτουργία.

    Ορός με διάλυμα άλατος σε θερμοκρασία 4ο C προκαλεί εσωτερική υποθερμία. Συνήθως χορηγούνται 2 λίτρα σε 30 λεπτά.

    Δύο καλύμματα τεχνητής υποθερμίας με θερμοκρασία 4ο C και ψυχρά επιθέματα τοποθετούνται σε διάφορα σημεία του σώματος προκαλούν εξωτερική υποθερμία.

    Η θερμοκρασία του σώματος ελέγχεται συνεχώς με θερμόμετρο στην ουροδόχο κύστη, την κύρια αρτηρία ή το λάρυγγα. Όταν πέσει στους 33-34ο C, τα ψυχρά επιθέματα αφαιρούνται ενώ το κάλυμμα τεχνητής υποθερμίας ρυθμίζεται στους 33ο C. Κατά τη διαδικασία τεχνητής υποθερμίας, διενεργούνται μετρήσεις, ενώ ο γιατρός παρακολουθεί τη θερμοκρασία του σώματος.

    Όταν λήξει η τεχνητή υποθερμία, η θερμοκρασία του ασθενούς σταδιακά αυξάνει καθώς η θερμοκρασία του υποθερμικού καλύμματος αυξάνει κατά 0,3ο C την ώρα σε διάστημα 10 ωρών. Ο ασθενής βγαίνει από την νάρκωση όταν η θερμοκρασία του ξεπεράσει τους 35ο C. Όταν φθάσει στους 36ο C αφαιρείται και το κάλυμμα της τεχνητής υποθερμίας.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρυοπαγήματα

    Ισχαιμικό επεισόδιο της μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας

    Εγκεφαλικός θάνατος

    Κρυοθεραπεία

    Ο μύθος του Αισώπου για την ευθανασία

    Εγκεφαλικός θάνατος

    www.emedi.gr

  • Η ιστορία του καρκίνου του μαστού τον 19ο αιώνα Η ιστορία του καρκίνου του μαστού τον 19ο αιώνα

    Dominique-Jean Larrey

    1818: Dominique-Jean Larrey (1776-1842) :

    Περιγραφή μιας μαστεκτομής από την ίδια την ασθενή:

    Εγχειρίζεται η Αγγλίδα λογοτέχνης Fanny Burney  από τον Dominique-Jean Larrey που ήταν γιατρός του Ναπολέοντα, τον οποίο ακολούθησε σε όλες τις εκστρατείες του μέχρι το Waterloo. Έγινε μετά, καθηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Valede Grade, στρατιωτικός χειρουργός και διευθυντής κλινικής στο νοσοκομείο Hospital de la Garde. Γεννήθηκε στην Bagnezes de Bigore και πέθανε στην Lyon. Άφησε πολλά έργα πάνω στην στρατιωτική χειρουργική. Επίσης, ήταν μέλος της Ακαδημίας των φυσιοδιφών το 1829. Η εγχείρηση έγινε στην κρεβατοκάμαρα της ασθενούς. Για να γίνει όμως η εγχείρηση έπρεπε να περιμένει 3 εβδομάδες, μέχρι να μάθει μια υπηρέτρια πώς να περιποιείται το τραύμα, αφού τότεδεν υπήρχαν νοσηλεύτριες. Έζησε άλλα 30 χρόνια και γι’ αυτό υπάρχει κάποια αμφιβολία για την κακοήθεια της αρρώστιας της.

    H ίδια περιέγραψε τη μαστεκτομή της. Ανέβηκα λοιπόν εκεί απρόσκλητη στο κρεβάτι και ο Κος Dubois (κατεύθυνε τον Larrey λέγοντάς του τι και που να κόψει) με τοποθέτησε πάνω στο στρώμα και άπλωσε ένα υφασμάτινο μαντήλι πάνω στο πρόσωπό μου. Ήταν διαφανές και είδα ότι το κρεβάτι είχε περικυκλωθεί από 7 άνδρες και την νοσοκόμα μου. Αρνήθηκα να με κρατάνε, αλλά όταν είδα μέσα από το μαντήλι τη γυαλάδα του ανοξείδωτου μαχαιριού έκλεισα τα μάτια μου. Μετά όταν το τρομακτικό μαχαίρι έκοβε το στήθος μου, τις φλέβες, τις αρτηρίες, την σάρκα, τα νεύρα, δεν χρειαζόμουν οδηγίες να μην συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Ξεκίνησα με μια κραυγή που διήρκησε καθόλη την διάρκεια της εκτομής και θαυμάζω το ότι ακόμη δεν ηχεί στα αυτιά μου, τόσο βασανιστική ήταν η αγωνία… Όταν το τραύμα έγινε και το εργαλείο απομακρύνθηκε, ο πόνος δεν σταμάτησε και ο αέρας που ξαφνικά  ακούμπησε τα ευαίσθητα αυτά κομμένα τμήματα, ήταν σαν μια μάζα από μικρά αλλά κοφτερά και διχαλωτά στιλέτα, που έσκιζαν τα άκρα του τραύματος. Συμπέρανα ότι η εγχείρηση τελείωσε, μα όχι το τρομερό κόψιμο ξεκίνησε πάλι και ήταν χειρότερος ο πόνος από πριν γιατί ήταν η αποκόλληση αυτού του τρομακτικού αδένα από τα μέρη στα οποία ήταν προσκολλημένος. Ξανά η περιγραφή θα ήταν μάταιη, γιατί ακόμη δεν είχαν τελειώσει. Ο Dr. Larrey ξεκουραζόταν μα το χέρι του, ω Θεέ μου, μετά ένιωσα το μαχαίρι στο κόκκαλο του μαστού βασανιστικά να το σκαλίζει....

    Fanny Burney


    Robert Liston (1794-1847):

    Χειρουργεί σε πρώιμα στάδια της νόσου:

    Καθηγητής της χειρουργικής στο «University College Hospital» στο Λονδίνο από το 1834 και διευθυντής στο North London Hospital και ο πρώτος χειρουργός που χειρούργησε χρησιμοποιώντας αναισθησία με αιθέρα στην Αγγλία. Γεννήθηκε στην Σκωτία και πέθανε στο Λονδίνο. Δίδαξε ανατομία στο Εδιμβούργο. Διάφορα χειρουργικά εργαλεία φέρουν ακόμα το όνομά του και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται. Βιβλία του είναι το «Principles of Surgery» του 1831 και «Practical Surgery» του 1837.

    Έγραψε για τον καρκίνο του μαστού: Διέξοδος μπορεί να είναι το νυστέρι σε μερικές περιπτώσεις, αλλά οι περιστάσεις πρέπει να είναι πολύ ευνοϊκές πραγματικά, για να παρακινήσουν έναν χειρουργό να προτείνει ή να είναι βέβαιος στο να αναλάβει οποιαδήποτε εγχείρηση για την αφαίρεση κακοήθειας του μαστού. Όταν η νόσος είναι κάπως προχωρημένη υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες να έχουν επινεμηθεί. Κανένας τώρα δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απερίσκεπτος ή τόσο άσπλαχνος ώστε να προσπαθήσει να αφαιρέσει τους λεμφαδένες που έχουν μολυνθεί.  


    Cooper Astley, Royal College of surgeons of England

    1825: Astley Cooper (1768-1841) :

    Γράφει μια πραγματεία για τις βασικές αρχές της χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού:

    Γεννήθηκε στο Norfolc το 1768 και πέθανε στο Λονδίνο το 1841. Ήταν μεγάλος χειρουργός ονομαστός για την απολίνωση της αορτής σε ένα ανεύρυσμα. Ο Astley Cooper έγραψε στο «Lectures on the Principles and Practise of Surgery: Μπορεί να είναι μερικές φορές απαραίτητο να αφαιρέσεις όλο το μαστό, ιδίως όταν είναι προφανώς μολυσμένος και γενικά είναι περισσότερο εκτεταμένος ο όγκος από όσο φαίνεται και είναι καλό να μην αφήσεις μικρά υπολείμματα. Αν ένας αδένας  στην μασχάλη διογκωθεί πρέπει να αφαιρεθεί και μαζί μ' αυτόν όλα τα μεσολαβητικά κυτταρικά στοιχεία. Εάν πολλοί λεμφαδένες είναι διογκωμένοι, η αφαίρεσή τους δεν επιτυγχάνει τον έλεγχο της υποτροπής της νόσου


    1829: Joseph-Claude-Anthelme Recamier (1774-1856):

    Αναφέρει τα αποτελέσματα της θεραπείας του καρκίνου του μαστού με πίεση:

    Γάλλος ιατρός στο Hotel-Dieu στο Παρίσι. Στο Recherches sur le traitement du cancer par la compression methodique simple ou combinee αναφέρει τα αποτελέσματα 100 περιπτώσεων θεραπείας καρκίνου του μαστού με συνεχή πίεση. 30 ασθενείς ανάρρωσαν ολοκληρωτικά μόνο με πίεση, 21 έδειξαν αξιοσημείωτη βελτίωση, 15 που είχαν αρχικά θεραπευτεί με πίεση στη συνέχεια υποβλήθηκαν σε εγχείρηση και 6 με πίεση σε συνδυασμό με καυτηριασμό. 12 ασθενείς δεν ανταποκρίθηκαν ευνοϊκά. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, μια σοβαρή ένσταση ήταν ότι η εφαρμογή πίεσης προκαλούσε πόνο και νέκρωση.


    Νeil Arnott (1788-1874):

    Κατασκευή συσκευής που ασκούσε πίεση στον καρκινωματώδη μαστό:

    Σκωτσέζος ιατρός που γεννήθηκε το 1788 στο Arboath και πέθανε στο Λονδίνο το 1874. Εφεύρε το κρεβάτι από νερό, τον αεριστήρα και τον φούρνο του Arnott. Ήταν πολύ πρακτικός, αντίθετος στην κλασσική εκπαίδευση και άφησε από 2000 λίρες σε τέσσερα Πανεπιστήμια της Σκωτίας και άλλες 2000 στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για να προωθήσουν τις πρακτικές σπουδές. Τέλος, κατασκευάζει μια συσκευή που ασκούσε πίεση στο μαστό και ήταν γεμισμένη με αέρα.

    Mηχανισμός πίεσης που σχεδιάστηκε από τον Νeil Arnott


    Johannes Müller

    1838: Johannes Müller (1801-1858):

    Περιγράφει τους ιστολογικούς τύπους του καρκίνου:

    Γεννήθηκε στο Kablenz το 1801 και πέθανε στο Βερολίνο το 1858. Σπούδασε στην Βιέννη. Το βιβλίο του Handbuch der Physiologie des Menilur ανήκει στα κλασσικά βιβλία της εποχής του. Περίφημος για τις εργασίες του πάνω στην φυσιολογία των νεύρων. Στο τέλος της ζωής του αφιερώθηκε στην συγκρητική ανατομία και την έρευνα της πανίδας των ωκεανών. Ο Johannes Müller καθηγητής της ανατομίας και φυσιολογίας στο Βερολίνο από το 1833 ως το 1835 περιγράφει τους ιστολογικούς τύπους του καρκίνου. Μπορεί να θεωρηθεί σαν ο ιδρυτής της ιστολογίας του καρκίνου. Εισήγαγε την ερευνητική φυσιολογία στην Γερμανία. Το 1838 έκδωσε την πραγματεία Uber den feinern Bau and die Formen der krankhaften Geschwulste, που έγινε κλασσική για την ιστορία της ογκολογίας. Τα στοιχεία των καρκινικών αποικιών είναι ανάλογα των αποικιών φυσιολογικών  κυττάρων ή έχουν εμβρυϊκούς χαρακτήρες δηλαδή τμήματα ιστών σε κατάσταση ανάπτυξης. Τα πιο διακεκριμένα ανάμεσα στα κυτταρικά στοιχεία των κακοηθών αποικιών ήταν κυψελιδικά κύτταρα, που περιείχαν κοκκία ή έναν κάπως μεγαλύτερο πυρήνα ή ακόμη και ολόκληρα νέα κύτταρα «seminium morbi». Ένας δεύτερος τύπος κυττάρων περιείχε σώματα με ουρές «tailed bodies» τα οποία θεώρησε ο  Müller ως κύτταρα συνδετικού ιστού σε ένα πρώιμο στάδιο ανάπτυξης. Επιπρόσθετα παρατήρησε ίνες και κρυστάλλους. Κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν ήταν παθογνωμικό. Ο Müller παραδέχτηκε ότι δεν μπορούσε να διακρίνει κακοήθεις από καλοήθεις διαδικασίες με το απλό μικροσκόπιο. Αν και ο Müller ήταν προσεκτικός άλλοι δεν ήταν και θεώρησαν σαν τυπικά χαρακτηριστικά στοιχεία του καρκίνου τα «tailed bodies».


    1843: Adolph von Hannover(1818-1898):

    Περιγράφει τα κύτταρα του καρκίνου:

    Ο ανατόμος Adolph von  Hannover γεννήθηκε στην Κοπενγχάγη και ήταν μαθητής του Müller στο Βερολίνο, περιγράφει πρώτος τα κύτταρα του καρκίνου.  Πίστεψε ότι βρήκε ένα ειδικό καρκινικό κύτταρο που δεν ήταν σαν τα «tailed body» που είχε περιγράψει ο δάσκαλός του Johannes Müller. Αυτό το στρογγυλό ή οβάλ κύτταρο διακρινόταν από ένα συγκριτικά μεγάλο πυρήνα ή από αρκετούς πυρήνες στο ίδιο κύτταρο και από ένα διαφανή πυρηνίσκο.


    1844:Jean-Jacques-Joseph Leroy d’ Étiolles (1798-1860):

    Δείχνει με μια μελέτη ότι η χειρουργική εξαίρεση είναι περισσότερο επιβλαβής:

    Oργάνωσε μια έρευνα που αποτελεί μια από τις πρώτες στατιστικές μελέτες. Απέστειλε στατιστικές επιστολές και πήρε 174 απαντήσεις. 18 από 1192 ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή έζησαν πάνω από 30 χρόνια και οι υπόλοιποι από 2-25 χρόνια. Από 804 που χειρουργήθηκαν μόνο 4 ζούσαν πάνω από 30 χρόνια, 15 έζησαν για πάνω από 20 χρόνια και 88 από 6-20 χρόνια. Το συμπέρασμα ήταν ότι η χειρουργική εξαίρεση ήταν περισσότερη επιβλαβής παρά πλεονεκτική.


    Joseph Pancoast Robbins GF: The Breast. Austin, Silvergirl, 1984

    1844: Joseph Pancoast (1805-1882):

    Υποστηρίζει ότι μαστοί και λεμφαδένες πρέπει να αφαιρεθούν μαζί:

    Ο Joseph Pancoastκαθηγητής της χειρουργικής στο Jeferson Medical College στη Φιλαδέλφεια που υποστήριξε σθεναρά τα διδάγματα των Petit & Bell συμβούλευε για ακόμη πιο ριζική επέμβαση. Ο εμπλεκόμενος θωρακικός μυς έπρεπε να αφαιρεθεί, ακόμη και οι εμπλεκόμενες πλευρές και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες εάν ήταν σκίρρος ή αν ήταν διηθημένοι και διογκωμένοι.137 Έχει περιγράψει τον Pancoast όγκο του πνεύμονα. Τόνισε ότι ο μαζικός αδένας και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες πρέπει να αφαιρεθούν σαν ένα κομμάτι. Επίσης, λέει πως καμιά ασθενής δεν θεραπεύτηκε οριστικά.

    Η τεχνική της μαστεκτομής του  Pancoast  Pancoast J: Treatise on Operative Surgery,  Philadelphia, Carey and Hart, 1844.Surgery p 469


    Richard van Volkman

    1844: Richard van Volkman (1830-1889):

    Αφαιρεί την περιτονία του μείζονος θωρακικού μυός: 

    Την ίδια χρονιά ο  Richard vοn Volkman (1830-1889) καθηγητής της Halle στην Γερμανία αφαιρεί την περιτονία του μείζονος θωρακικού. Πάντα αφαιρούσε όλο το μαστό άσχετα με το πόσο μικρός ήταν ο όγκος. Ο Volkman καθαρά περιέγραψε την αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων. H αφαίρεση της περιτονίας του μείζονος θωρακικού μυός, αποτελεί το επόμενο μεγάλο βήμα στην επιθετική χειρουργική του καρκίνου του μαστού, μετά την αφαίρεση όλου του μαστού και των μασχαλιαίων λεμφαδένων. Δίνει ποσοστά 3ετούς επιβιώσης μετά από μαστεκτομή 17.8%.

    Χρώση καρκινικού κυττάρου μαστού


    1845: HermannLebert (1813-1878):

    Ο Hermann Lebert(1813-1878) ήταν ένας εξέχον Γερμανός παθολογοανατόμος, στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης από το 1853 και στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών από το 1859. Το χειμώνα του 1842 και 1845 έμεινε στο Παρίσι όπου μεταξύ άλλων εξέδωσε την Παθολογική Φυσιολογία του. Μπορούσε να γράψει Γαλλικά τόσο εύκολα όσο και Γερμανικά και αυτό τον βοήθησε να παίξει σημαντικό ρόλο ως μεσάζoν ανάμεσα στην Γερμανική και Γαλλική ιατρική επιστήμη.

    Διάκριση κακοήθους νόσου από άλλες ασθένειες μέσω του καρκινικού κυττάρου:     Έδωσε μεγάλη προσοχή στο καρκινικό κύτταρο από το οποίο η κακοήθης νόσος διακρίνεται από τις άλλες παθολογικές καταστάσεις.113Περιέγραψε ότι το καρκινικό κύτταρο είναι μικρό και στρογγυλό με ένα έκκεντρο ωοειδή πυρήνα που καταλαμβάνει μισό ή περισσότερο από το πρωτόπλασμα και περιέχει ένα ή περισσότερα μεγάλα πυρηνίδια. Αυτός ο πυρήνας ήταν το πιο χαρακτηριστικό μέρος του καρκινικού κυττάρου. Στο βιβλίο εργασία Traite pratique des maladies cancereuses το 1851, απέδωσε την προέλευση του καρκίνου στον εμποτισμό των μυικών ινών και αδένων με το ημίρρευστο υγρό ή βλάστημα από το οποίο το καρκινικό κύτταρο αναπτύσσεται. Με αυτήν την διαδικασία οι φυσιολογικοί ιστοί μπορεί να γίνουν ωχροί και να εξαφανιστούν και να αντικατασταθούν από καρκινικές μάζες. Ο καρκινικός χυμός, που ο  Lebert πίστευε ότι ήταν και αυτός τυπικός μπορεί επίσης να αναπτυχθεί από το καρκινικό βλάστημα.46 Αυτό ήταν πιθανό να προέρχεται από το αίμα.


    William Morton

    1846: WilliamThomas Green Morton (1819-1868):

    Εισαγωγή της αναισθησίας:

    Εισαγωγή της αναισθησίας από τον Αμερικανό οδοντίατροWilliamThomas Green Morton στην Βοστώνη. Aνακάλυψε τα αναισθητικά αποτελέσματα του σουλφουρικού αιθέρα και η μέθοδος διαδόθηκε πολύ γρήγορα σε όλον τον Δυτικό κόσμο και έφερε την χειρουργική σε νέα εποχή. Στην Ελλάδα η πρώτη νάρκωση με αιθέρα έγινε ήδη 6 μήνες αργότερα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Αθηνών, τo σημερινό κτίριο του αρχιτέκτονα Βάιλερ, Μουσείο εκμαγείων στην περιοχή Μακρυγιάννη από τον Ερρίκο Τράϊμπερ!

    Ζωγραφική Robert Hinkley (1822),  Δείχνει την 1η αναισθησία που έγινε στις 16 Οκτωβρίου 1846 στο Γεν. Νοσ. Μασσαχουσέτης στις ΗΠΑ,   Ιατρική Βιβλιοθήκη Βοστώνης


    Sir James Paget, Royal College of Surgeons of England

    1853: Sir James Paget (1814-1899):

    Ο James Paget στο St. Bartholomew’s Hospital στο Λονδίνο ήταν ένας σημαντικός παθολόγος, χειρουργός και δάσκαλος. Γεννήθηκε το 1814 στο Yarmouth και πέθανε το 1899 στο Λονδίνο. Προσλήφθηκε στο St. Bartholomew’s μόλις σε ηλικία 22 ετών και πέρασε όλη του την επαγγελματική ζωή σε αυτό το γνωστό ιατρικό σχολείο. Σαν μαθητής ήταν ο πρώτος που παρατήρησε το παράσιτο Trichina spiralis στο μυ ενός ασθενούς. Έδωσε την πρώτη περιγραφή το 1882 της αρκετά συχνής κατάστασης της παραμορφωτικής οστεϊτιδας, πιο γνωστής με το όνομα «Νόσος Paget των οστών» που ακόμη είναι άγνωστης αιτιολογίας. Περίγραψε 15 περιπτώσεις μιας νόσου της θηλής, που όλες ακολουθήθηκαν από καρκίνο του υποκείμενου μαστού, που τώρα ονομάζεται «Νόσος Paget της θηλής» και επίσης περιέγραψε την σπάνια προκαρκινωματώδη κατάσταση «Νόσος Paget των όρχεων». Διετέλεσε ως χειρουργός στο νοσοκομείο Queen Victoria και σαν πρόεδρος του Royal College of Surgeons of England. 

    Μελέτη για την διεξαγωγή ή όχι της μαστεκτομής ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο του καρκίνου:

    Γράφει στο σύγγραμμά του «Lectures on Surgical Pathology: «Πρέπει να αναρωτηθούμε αν η επέμβαση συμβάλλει στη παράταση ή στη βελτίωση της ποιότητος της ζωής. Σε περίπτωση οξέος σκληρού καρκίνου η εγχείρηση  πρέπει να γίνεται αμέσως, αν και ταχεία υποτροπή και θάνατος απειλούν, γιατί σε κάποιο ποσοστό παρατείνει τη ζωή και σώζει τον άρρωστο από το να υποφέρει. Ακόμη η επέμβαση είναι κατάλληλη όταν είναι ξεκάθαρο ότι η τοπική νόσος καταστρέφει τη ζωή από τον πόνο, την άφθονη έκκριση και την αγωνία και δεν συνοδεύεται από καχεξία, ώστε να αποβεί τελικά καταστροφική. Τέλος η εγχείρηση, γίνεται με το σκεπτικό ότι ο ασθενής θα υποφέρει λιγότερο. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες δεν συνιστάται επέμβαση, όπως σε καλά ανεπτυγμένους χρόνιους καρκίνους, ιδίως σε ηλικιωμένους ασθενείς, όπου είναι τόσο λίγο πιθανό ότι θα προσθέσει στην άνεση και στην επιβίωση. Επίσης αποφεύγεται σε περιπτώσεις όπου η καχεξία ή η αποδεδειγμένη σωματική νόσος είναι αναλογικά μεγαλύτερη από την τοπική νόσο, γιατί μπορεί  να είναι μοιραία από τις δικές της συνέπειες ή από την επιτάγχυνση του καρκίνου σε όργανα πιο σημαντικά από το μαστό. Τέλος, αν δεν υπάρχουν ενδείξεις μπορεί να αποφευχθεί σε όλους τους ασθενείς που η γενική τους υγεία τους θέτει σε κίνδυνο».

    Αυτή η φιλοσοφία που γράφτηκε το 1863, είναι σχετική με τα όσα ισχύουν σήμερα. Το 1852 έβγαλε το συμπέρασμα ότι γυναίκες με σκίρρο που χειρουργήθηκαν, κατά μέσο όρο πέθαιναν 13 μήνες νωρίτερα από αυτές που δεν είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή. Η στατιστική του αφορούσε 60 γυναίκες, χωρίς αυτές που είχαν πεθάνει από την επέμβαση. Βέβαια αυτές που χειρουργήθηκαν και είχαν μυελοειδή καρκίνο ζούσαν 34 μήνες έναντι των 12 μηνών που ζούσαν οι μη χειρουργημένες. Ήταν πια προφανής η ανάγκη της συσχέτισης της διεξαγωγής ή μη της μαστεκτομής με τον ιστολογικό τύπο. Ο Paget έδειξε ότι σε 235 περιπτώσεις είχε μια εγχειρητική θνησιμότητα 10% και είπε ότι δεν είχε δει μια περίπτωση που η υποτροπή έγινε σε περισσότερο από 8 χρόνια. Πρέπει να θυμίσουμε βέβαια ότι εκείνες τις ημέρες, σπάνια οι ασθενείς παρουσιάζονταν στον χειρουργό όταν ο όγκος ήταν της τάξεως του 1 εκατοστού ή λιγότερο, κάτι που στις ημέρες μας είναι πολύ κοινό και σύνηθες. Για να το συνειδητοποιήσει κάποιος αυτό, απλώς πρέπει να διαβάσει τις περιγραφές περιστατικών ή να κοιτάξει τις φωτογραφίες των ασθενών του τελευταίου αιώνα. Έτσι καταλαβαίνει ότι οι πρώιμοι καρκίνοι μαστού τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν συχνά ορατοί με την επαφή του δέρματος και συχνά πραγματικά ελκοποημένοι σταδίου ΙΙΙ όγκοι.

    Γενικά, η τοπική αφαίρεση όγκου μαστού ξεκίνησε το 1867 και αποτελεί το πρώτο στάδιο ανάπτυξης της χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού. Βέβαια η εγχείρηση για καρκίνο του μαστού τον καιρό εκείνο χρησιμοποιούταν σπάνια σαν ανακουφιστική θεραπεία. Όταν πάντως γινόταν, αυτή ήταν μια απλή τοπική αφαίρεση του κλινικά εμφανούς πρωτοπαθούς όγκου του μαστού μαζί με ένα υγιές περιθώριο του γύρω μαζικού αδένα. Ήταν βάναυσο γιατί η ασθενής είχε μεγάλη απώλεια αίματος και πολλές φορές ακολουθούσε μόλυνση του τραύματος και ίσως σηψαιμία.


     Mάθημα από τον Alfred Velpeau,   λιθογραφία από τον Louis Eugéne Pirodon,  περίπου το 1865

    1854: Alfredo-Armand-Louis-Marie Velpeau (1795-1867):

    Γεννήθηκε στο Breches το 1795 και πέθανε στο Παρίσι το 1867.  Ήταν γιος πεταλωτή και ο ίδιος δούλευε σαν πεταλωτής μέχρι τα 17 του χρόνια. Ήταν μαθητής του Pierre Bretonneau. Ο Velpeau που κατείχε την έδρα της χειρουργικής του Πανεπιστημίου της Ιατρικής στο Παρίσι, διάδοχος του Boyer στο νοσοκομείο La Charite, δίνει μια εκτεταμένη λίστα με γιατρικά και φάρμακα για τον καρκίνο του μαστού στην πραγματεία του «Τraite de malaries dei sein et dela region mammaire», που εκδόθηκε το 1854.

    Διάκριση 3 τύπων καρκίνου:

    Διακρίνει τρεις βασικές ομάδες καρκίνου του μαστού με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά: σκίρρους, εγκεφαλοειδή και ινώδη καρκινώματα. Πολλές ποικιλίες υπήρχαν, ιδιαίτερα στο σκίρρο, όπως και πολλοί υπότυποι τους οποίους και περιέγραψε. Ισχυρίστηκε ότι είδε πάνω από 1000 περιστατικά με καλοήθεις και κακοήθεις  όγκους του μαστού, στα 40 χρόνια. Μόνο ένα μικρό ποσοστό ήταν δυνατόν να παρακολουθηθεί μέχρι το τέλος.  Εάν ο όγκος είχε πραγματικά αφαιρεθεί και η πληγή είχε επουλωθεί, ο ασθενής και ο χειρουργός θα μπορούσαν να αλληλοστηριχτούν. Αισθάνθηκε ότι είχε θεραπεύσει αρκετές περιπτώσεις. Εναντιώθηκε στην θεραπεία του καρκίνου του μαστού με εφαρμογή πίεσης με διάφορες συσκευές.


    Joseph Lister

    1864: Joseph Lister(1827-1912):

    Εισάγει την αντισηψία:  

    Άγγλος χειρουργός που σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου. Δίδαξε χειρουργική στα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και της Γλασκώβης και ασχολήθηκε με ιστολογικές και φυσιολογικές έρευνες. Εκλέχτηκε καθηγητής της χειρουργικής στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου, όπου και δίδαξε επί 15 χρόνια. Γεννήθηκε το 1827 στο Upton Essex και πέθανε το 1912 στο Walmer Kent. Ήταν γιός του περίφημου φυσιοδίφη Joseph Lister που βελτίωσε σημαντικά το μικροσκόπιο (On the improvement of compount microscope, 1830), ανακάλυψε δε και το τρίποδο των φωτογράφων. Είναι ο πρώτος μη γαλαζοαίματος που πήρε τον τίτλο του βαρώνου (sir).

    Ο Lister έκανε ουσιώδεις μεταβολές στην εγχειρητική αγωγή και εγκαινίασε την αντισηπτική χειρουργική με τη μέθοδο του ψεκασμού με ανθρακικό οξύ, που δεν έτυχε γενικής αποδοχής στη χώρα του. Ο Lister πίστευε ότι η εξαφάνιση της αιτίας των μικροβίων από ένα εγχειρητικό πεδίο μπορεί να γίνει είτε με ανθρακικό οξύ είτε με θερμότητα. Εφάρμοσε τις αρχές της αντισηψίας που έδωσαν λύσεις στα προβλήματα των μολύνσεων και της θεραπείας των τραυμάτων. Εξάλλου σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην επίλυση πολλών άλλων χειρουργικών προβλημάτων, όπως στη βελτίωση της μεθόδου ακρωτηριασμού των άκρων και στην επινόηση ενός ειδικού εργαλείου με το οποίο περιορίζεται η απώλεια αίματος στο χειρουργείο.

    Έγραψε, επίσης, πολλά έργα της ειδικότητάς του και τελειοποίησε διάφορες χειρουργικές μεθόδους και χειρουργικά εργαλεία. Για τις υπηρεσίες του στον τομέα της χειρουργικής, τιμήθηκε από πολλά ανώτατα ευρωπαϊκά πνευματικά ιδρύματα. Ο  Joseph Lister εισάγει την αντισηψία με σπρέι από καρβόλη. Φυσικά οι πρώτες μαστεκτομές πραγματοποιήθηκαν χωρίς αναισθησία και ασηψία. Κάποτε εφαρμόσθηκαν και οι μαστεκτομές γινόντουσαν προσεκτικά και χωρίς τον κίνδυνο εμπυήματος. Γι’ αυτό ο Lister είχε γράψει το 1870: «Έχω τώρα έναν ασθενή που θα φύγει από το νοσοκομείο 3 εβδομάδες μετά την αφαίρεση όλου του μαστού με σκίρρο, όλοι οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες έχουν την ίδια στιγμή αφαιρεθεί μετά από διαχωρισμό των 2 επιστήθιων μυών, ώστε να επιτραπεί στον ώμο να έρθει πίσω και να αποκαλυφθεί πλήρως η μασχάλη, μια τεχνική που έχω υιοθετήσει, όταν οι λεμφαδένες έχουν προσβληθεί από την νόσο». Ήταν σύμφωνος με τις αρχές του Moore, που ήταν γενική άποψη και δεν αφαιρούσε τον μείζονα θωρακικό μυ.

    Με την εισαγωγή της αντισηψίας στη θεραπεία του τραύματος  η εγχειρητική θνησιμότητα  των μαστεκτομών με συναφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων έπεσε από το 21.3 στο 10.5 % και η συνολική θνησιμότητα από το 15.7 στο 5.8%.

    Άσηπτη χειρουργική σύμφωνα με τις αρχές του Lister, Antiseptic Surgery W. Watson Cheyne’s, (London, 1882)


    Charles Hewitt Moore

    1867: Charles Hewitt Moore (1821-70):

    Θέτει τις γενικές αρχές χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού:

    Χειρουργός στο Middlesex & St. Luke’s Νοσοκομείου του Λονδίνου, ο οποίος θέτει τις γενικές αρχές χειρουργικής θεραπείας καρκίνου του μαστού. Συνέβαλε στην ανάπτυξη του δευτέρου σταδίου χειρουργικής του καρκίνου του μαστού που ήταν η αφαίρεση όλου του μαστού, παρά τμήματος αυτού, μαζί με τους μασχαλιαίους λεμφαδένες.

    Την εποχή εκείνη μια τυποποιημένη επέμβαση δεν υπήρχε. Μερικοί χειρουργοί αφαιρούσαν μόνο τον όγκο, άλλοι έκοβαν το τεταρτημόριο του μαστού που είχε προσβληθεί από τον όγκο ή άρχιζαν με εξαίρεση της κεντρικής μάζας και αφαιρούσαν μετά συγκεκριμένα ύποπτα κομμάτια. Άλλοι αφαιρούσαν όλο τον μαστό διατηρώντας σε μερικές περιπτώσεις το δέρμα και την θηλή, όπως σε 14 ασθενείς που εμφανίστηκαν στο Middlesex Νοσοκομείο με υποτροπές κοντά στις πληγές ή τις ουλές. Με προσεκτική ανάλυση αυτών των περιπτώσεων ο Moore συμπέρανε ότι οι υποτροπές οφείλονταν σε ανεπαρκείς εγχειρήσεις. Άρα βασικό ήταν να γίνεται επαρκής αφαίρεση του όγκου. Γι’ αυτό πίστευε ότι ο καρκίνος του μαστού απαιτεί την προσεκτική αφαίρεση όλου του οργάνου. Όταν εμπλέκεται οποιοσδήποτε γειτονικός ιστός πρέπει να αφαιρείται μαζί με τον μαστό όπως το δέρμα, οι λεμφαδένες, το λίπος και ο θωρακικός μυς. Κατά την διάρκεια της επέμβασης πρέπει να αποφεύγονται οι χειρισμοί μέσα στον όγκο για να μην γίνεται επινέμηση με καρκινικά κύτταρα. Οι διηθημένοι μασχαλιαίοι λεμφαδένες πρέπει να αφαιρούνται με την ίδια επέμβαση χωρίς και αυτοί να διανοιχτούν. Η ιδέα του δεν έγινε ευρύτατα αποδεκτή παρά το γεγονός ότι μερικοί άρχισαν να υιοθετούν αυτήν την επέμβαση όπως ο Joseph Lister of Glasgow & o Mitchell Banks of Liverpool. Εξέδωσε σύγγραμμα με τον τίτλο «Η επίδραση των ανεπαρκών εγχειρήσεων στη θεωρία του καρκίνου».

    Γενικά εξήγγειλε δύο σπουδαίες αρχές:

    1) ότι ο όγκος θα πρέπει να μην διατέμνεται και να μην αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια της επέμβασης, και

    2) ότι οι υποτροπές από τον καρκίνο προέρχονται από τον πρωτοπαθή όγκο (διασπορά) και όχι από μια ανεξάρτητη οργανική αρχή όπως νόμιζαν μέχρι τότε.

    Επίσης, έθεσε τρία κύρια συμπεράσματα:

    α) ο καρκίνος του μαστού απαιτεί προσεκτική εκρίζωση ολόκληρου του οργάνου,

    β) η αφαίρεση του μαστού είναι πιθανόν να είναι ατελής στο στερνικό χείλος, και

    γ) επισφαλείς συνορεύοντες ιστοί, ιδιαίτερα στο δέρμα, θα πρέπει να αφαιρούνται σε ένα παρασκεύασμα με την κύρια μάζα της νόσου.

    4 παραδείγματα από τον C. H. Moore (1867) που δείχνουν τοπική υποτροπή μετά από μη επαρκή εγχείρηση


    1878: Alexander von Winiwarter (1848-1917):

    Δημοσίευση στοιχείων αποτελεσμάτων μαστεκτομής:

    Για τον Theodor  Billorth καθηγητή της χειρουργικής (1824-67) στη Ζυρίχη δημοσιεύει στοιχεία ο Alexander von Winiwarter (1848-1917) που ήταν προσωπικός του βοηθός, για τριετή επιβίωση 4.7% και λίγο αργότερα για 13.3% σε 143 ασθενείς μετά από μαστεκτομή. Aφού η αντισηψία, που πρωτοανακαλύφθηκε το 1864 δεν είχε ακόμη εφαρμοστεί στην πτέρυγα του Billorth στην Ζυρίχη, δεν μένουμε έκπληκτοι όταν βλέπουμε ότι η διεγχειρητική θνησιμότητα είναι της τάξης του 23.7%. Την ίδια χρονιά ανάλογες δημοσιεύσεις έχουν κάνει και ο Friedrich von Esmarch στο Kiel  με 3ετή επιβίωση 11.7% και ο Volkmann με 17.8%. Η περιεγχειρητική θνησιμότητα είναι ακόμα μεγαλύτερη από 20%. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως η μετεγχειρητική παρακολούθηση έγινε μια αποδεκτή διαδικασία.

    Μετεγχειρητική φωτογραφία μαστεκτομής από το Earth as a Topical Application in Surgery (1872) Addinell Hewsen


    The Gross Clinic, Portrait of Professor Gross (1875) Thomas Eakins Διακρίνεται ο πατέρας Samuel D. Gross και στα δεξιά, στην σκιά στο κέντρο του αμφιθεάτρου διακρίνεται ο γιός του Samuel W. Gross «Διεξαγωγή ακρωτηριασμού μηρού, λόγω επιμόλυνσης»

    1880: Samuel Weissel Gross(1837-1889):

    Ανακοίνωση συγκριτικών αποτελεσμάτων χειρουργικής θεραπείας μαστού:

    Καθηγητής της χειρουργικής στο Lousville & Jefferson Medical College στην Αμερική. Κάνει την ίδια εγχείρηση με τον Richard van Volkman δηλαδή αφαιρεί όλο τον μαστό, τους μασχαλιαίους λεμφαδένες και την περιτονία του μείζονος θωρακικού μυός. Το 1880 εκδίδει το βιβλίο «Tumors of the Mammary Gland» που ήταν η καλύτερη διατριβή για τους όγκους μαστού που είχε γραφτεί μέχρι τότε.

    Ο Samuel Weissel Gross στη Φιλαδέλφεια ανακοινώνει τα αποτελέσματα της χειρουργικής θεραπείας 200 γυναικών με καρκίνο του μαστού. Είχε εγχειρήσει τις 55 με απλή εξαίρεση, χωρίς να έχει καθαρίσει την μασχάλη με έναν συστηματικό τρόπο και αυτοί οι ασθενείς πέθαναν από υποτροπές μετά την επέμβαση. Στις υπόλοιπες αφαίρεσε τον μαζικό αδένα μαζί με την θωρακική περιτονία και τους λεμφαδένες της μασχάλης και η 3ετής επιβίωση ήταν 19.44%.


    Theodor Billroth

    Theodor Billroth (1829-1894):

    Γεννήθηκε το 1829 από σουηδούς γονείς στο Bergen και πέθανε το 1894 στην Abbazia. Σπούδασε στο Greifswald, Gottingen και Βερολίνο.Υπήρξε βοηθός του περίφημου χειρουργού v.Langenback. Ήταν καθηγητής της χειρουργικής, πρώτα στο Βερολίνο, το 1860 στην Ζυρίχη και μετά το 1867 στην Βιέννη. Ανήκε στην ηρωική γενιά των χειρουργών που λίγες δεκαετίες μετά την εφαρμογή της αντισηψίας έκανε την χειρουργική επιστήμη. Ο Billroth ήταν από τους ιδρυτές της χειρουργικής της κοιλιάς και επίσης εξέχον παθολόγος. Οι τολμηρές χειρουργικές επεμβάσεις του στο πεπτικό σύστημα τον καθιέρωσαν ως στυλοβάτη του κλάδου της χειρουργικής της κοιλίας. Πραγματοποίησε επιτυχώς την πρώτη ολική γαστρεκτομή για καρκίνο στομάχου. Επίσης, συνδέθηκε το όνομά του με τολμηρές χειρουργικές επεμβάσεις για την εποχή όπως οισοφαγεκτομή, ολική λαρυγγεκτομή, πυλωροπλαστική και τμηματική εντερεκτομή. Ο κορυφαίος Γερμανός χειρουργός, διακρινόταν για την εγχειρητική δεξιοτεχνία, τα πολύπλευρα πνευματικά ενδιαφέροντα, την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία, τις απαράμιλλες διδακτικές ικανότητες και το ερευνητικό του ταλέντο. Το όνομά του συνδέθηκε με την ίδρυση της περίφημης Χειρουργικής Σχολής της Βιέννης.

    Μια από τις περιπτώσεις του Theodor Billorth στην Ζυρίχη, 1860-67

     Αποδέχτηκε 4 είδη καρκίνου του μαστού που τα συσχέτισε με ανάλογη συμπεριφορά:

    Για τις απόψεις του για τον καρκίνο του μαστού υπάρχει το βιβλίο του Die Krankheiten der Brustdruse που πρωτοεκδόθηκε το 1880. Προσπάθησε να βάλει τα πράγματα σε τάξη και αποδέκτηκε  4 είδη καρκίνου του μαστού. Έτσι έκανε μια λίστα με τα είδη καρκίνου του μαστού που ονόμασε ο ίδιος και τα συσχέτισε με αυτά των άλλων (Billroth-Schuh-Birkett-Gross-Velpeau). Ο μυελώδης καρκίνος είχε σύμφωνα με τις στατιστικές του Alexander von Winiwarter την πιο γρήγορη εξέλιξη και εμφανιζόταν σε πιο νέες γυναίκες 35-45 ετών. Το πιο συχνό ήταν το απλό καρκίνωμα το οποίο είχε ποικίλη κλινική έκφραση και εξέλιξη. Ο κολλοειδής καρκίνος είχε αργή εξέλιξη, αλλά ο πιο καλοήθης ήταν ο ατροφικός, ουλώδης σκίρος καρκίνος. Έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή για τα μικτά και μικροσκοπικά χαρακτηριστικά αυτών των τύπων. Ήταν υποστηρικτής της επιθηλιακής προέλευσης του καρκίνου του μαστού. Επίσης ασχολήθηκε με την μετάσταση του καρκίνου αυτού. Παρόλο που μπόρεσε να συσχετίσει την συμπεριφορά ενός καρκίνου με τον ιστολογικό του τύπο δεν έκανε προσπάθεια κλινικής σταδιοποίησής του ούτε είχε πολλά να πει για την αιτιολογία προέλευσής του. Αφαιρούσε όλο τον μαστό αν και πίστευε ότι και η τοπική αφαίρεση σε υγιή όρια ίσως ήταν εξίσου αποτελεσματική. Έκοβε και την θωρακική περιτονία μαζί με ένα στρώμα του υποκείμενου μυός σε περίπτωση που ο όγκος ήταν προσκολλημένος στο θωρακικό τοίχωμα.

    Ελαιογραφία του Arlond Seligmann: Ο Billorth διδάσκει στο αμφιθέατρο του χειρουργείου


    William Steward Halsted Ελαιογραφία του John H. Stocksdale’s, 1922

    1882: William Steward Halsted (1852-1922):

    Ο William Stewart Halsted ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στην άσηπτη χειρουργική τεχνική με την εισαγωγή των χειρουργικών γαντιών και την δουλειά του πάνω στην τοπική αναισθησία. Επίσης, βοήθησε στην πρόοδο και άλλων πεδίων όπως της χειρουργικής της κήλης, των εντεροαναστομώσεων και επινόησε μια σχολαστική αιμοστατική μέθοδο χειρουργείου. Αγνοούσε ότι η κοκαϊνη προκαλούσε εθισμό και έκοψε τα ναρκωτικά αντικαθιστώντας την κοκαϊνη με μορφίνη και ήταν έτσι για το υπόλοιπο της ζωής του ένα άτομο με μεταπτώσεις στην υγεία του.

    Ριζική μαστεκτομή κατά Halsted  Θωρακικοί μύες                  Johns Hopkins Hospital Bulletin 1894-5; 4, 297  Τα αποτελέσματα των επεμβάσεων για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού έγιναν στο Johns Hopkins Hospital από τον Ιούνιο του 1889 έως τον Ιανουάριο του 1894

    Μοντέρνα ριζική μαστεκτομή του  Halsted:

    Πρώτος ο Volkman (1830-1889) στo Greifswald και μετά ο William Steward Halsted (1852-1922) στο Νοσοκομείο Tohn Hopkins στη Βαλτιμόρη αφαιρούν μαζί με τον μαστό, τον μείζονα και  τον ελάσσονα θωρακικό μυ και λεμφαδένες σε ένα μπλόκ. Η μέθοδος θα πάρει το όνομα του Halsted και θα γίνει επέμβαση ρουτίνας στην Ευρώπη μέχρι το 1950 και στις Η.Π.Α μέχρι το 1983 (Davies Haagensen, Columbia Center, N.Y.). Με τη μέθοδο αυτή η πενταετής επιβίωση θα φτάσει στο 42% (Rotter, Helferich, Halsted).

    Στη Γερμανία η ιδέα της μετάδοσης του καρκίνου μέσω των λεμφαγγείων διαδόθηκε χάρις στη δουλειά του Volkman από την Halle και του Heidenhain από το Βερολίνο, που έκδωσε μια λεπτομερειακή μελέτη για την εξάπλωση του καρκίνου του μαστού το 1889. Το 1875 ο Volkman συνηγορούσε για την αφαίρεση της περιτονίας πάνω από τον μείζονα θωρακικό μαζί με όλο τον μαστό και με ένα εκτεταμένο τμήμα του υπερκείμενου δέρματος και όλου του λιπώδους ιστού της μασχάλης. Εάν ο υποκείμενος μυς είχε προσβληθεί από τον όγκο, ένα παχύ τμήμα του μυός το αφαιρούσαν και αυτό. Γενικά οι χειρουργοί υιοθετούσαν την ιδέα της ριζικής μαστεκτομής που είχε αναπτυχθεί από τον Willy Meyer (1858-1932) του νοσοκομείου της Νέας Υόρκης και τον Stewart Halsted (1852-1922).

    H πρώτη φωτογραφία της ριζικής μαστεκτομής κατά Halsted, που δείχνει και την χρήση των πλαστικών γαντιών στο χειρουργείο, 19ος ΑΙΩΝΑΣ

    O Meyer έδωσε προσοχή στον κίνδυνο της  διασποράς των καρκινικών κυττάρων στην πληγή εάν ο όγκος διανοιχθεί κατά την επέμβαση και το 1894 έγραψε: Από τότε που ο Heidenhain έδειξε ότι σ’ έναν μεγάλο αριθμό περιπτώσεων καρκίνου του μαστού, ο μείζον θωρακικός μυς προσβάλλεται από την νόσο και αν είναι αριστερά η υποτροπή είναι πιο πιθανή,  γι’ αυτό είναι καθήκον του χειρουργού να αφαιρέσει αυτόν τον μυ με το μαστό και το περιεχόμενο της μασχάλης και τα τελευταία 3 χρόνια με αυτήν την μέθοδο έχουν χειρουργηθεί 6 γυναίκες. Ο Meyer περιέλαβε την αφαίρεση του ελάσσονος θωρακικού στην εγχειρητική του διαδικασία, μια τεχνική που αργότερα υιοθετήθηκε από τον Halsted. Η μεγάλη πληγή θεραπευόταν με μεταμόσχευση δέρματος 8-10 ημέρες μετά την αρχική μαστεκτομή.  

    Η πρώτη δημοσιευμένη φωτογραφία του Halsted που δείχνει τραύμα ριζικής μαστεκτομής

    Η μοντέρνα ριζική μαστεκτομή του  Halsted το 1882 στο New York’s Roosevelt Hospital  ήταν το τελευταίο βήμα στην εγχείρηση αυτή που όλοι ονομάζουμε ριζική μαστεκτομή. Παρά το ότι ο Halsted είχε αμερικανική ιατρική μόρφωση έζησε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της εκπαίδευσής του στην Γερμανία πριν γυρίσει στην Αμερική και ήταν πολύ ανήσυχος με τις ιδέες της χειρουργικής του Volkman και αυτών που πίστευαν στην λεμφική εξάπλωση του καρκίνου. Προετοίμασε το έδαφος για να καθιερωθεί η καινούρια ιδέα μιας πραγματικά ριζικής εκτομής, αλλά και ήταν πρωτοπόρος στην ανάπτυξη αυτής της ιδέας. Πίστευε ότι ο θωρακικός μυς έπρεπε να αφαιρείται σχεδόν σε κάθε περίπτωση, ακόμα και στους μικρούς όγκους.

    Χρησιμοποίησε πρώτος για την επέμβαση μικρές αιμοστατικές λαβίδες και μεταξωτά ράμματα. Ήταν από τους λίγους χειρουργούς των ημερών του που τελειοποίησε την τεχνική μεταμόσχευσης του δέρματος, που του επέτρεπε να αφαιρέσει όσο πιο πολύ ιστό μπορούσε από το θωρακικό τοίχωμα και χωρίς να κλείσει με τάση την πληγή. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά αυτής της τεχνικής τονβοήθησαν να προωθήσει την εκτεταμένη αφαίρεση με καλύτερη επούλωση του τραύματος.

    Ο Halsted παρουσίασε το 1889 την πρώτη σειρά ριζικών μαστεκτομών σε 50 ασθενείς, όπου δηλώνει ότι σε συνδυασμό με τα ευρήματα των χειρουργών της προηγούμενης γενιάς, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως σχεδόν σε κάθε περίπτωση καρκίνου του μαστού υπάρχει διήθηση των λεμφαγγείων. Παρατηρεί, επίσης, ότι σε ασθενείς με μικροσκοπικώς αρνητικούς λεμφαδένες και παρά τις εκτεταμένες επεμβάσεις, είχε 23,4% ποσοστό θανάτων από μεταστάσεις. Αν και από την ανασκόπηση των περιπτώσεων του Halsted φαίνεται ότι πολλές από τις «πρώιμες» περιπτώσεις, όπως πίστευε ήταν σταδίου ΙΙΙ, με θνητότητα 64% σε 3 χρόνια από την μαστεκτομή, ο Halsted με την παραπάνω παρατήρηση αγγίζει την πολύ αργότερα διατυπωθείσα θεωρία του Fisher.

    Ο Halsted έκανε πολλά για να καθιερώσει την ριζική μαστεκτομή που στην Αμερική έχει μείνει με το όνομά του (Halsted Mastectomy). Tο 1890 έγραψε: «Πριν από 8 χρόνια άρχισα όχι μόνο να καθαρίζω την μασχάλη σε όλες τις περιπτώσεις καρκίνου του μαστού, αλλά και να αφαιρώ σχεδόν σε κάθε περίπτωση τον μείζονα θωρακικό ή τουλάχιστον τμήμα αυτού. Δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσει κανείς με γυμνό μάτι αν η νόσος έχει επεκταθεί στον θωρακικό μυ».

     Έγραψε 4 άρθρα όπου παρουσίαζε την επιθετική χειρουργική του καρκίνου του μαστού και τ’ αποτελέσματα. Δημοσιεύτηκαν το 1894, 1898, 1907 και 1912. Και διαβάστηκαν από κάθε χερουργό και φοιτητή.

    Στην πρώτη του δημοσίευση το 1894 ο Halsted ανακεφαλαίωσε τα αποτελέσματα των προηγούμενων και σαφώς λιγότερο ριζικών μαστεκτομών Γερμανών, Γάλλων και Αμερικανών χειρουργών και τόνισε το μειονέκτημα αυτών. Μετά περιέγραψε την δική του εγχείρηση, δίνοντας έμφαση στο ότι ο ύποπτος ιστός πρέπει να αφαιρείται σαν ένα κομμάτι. Περιέλαβε μικρές αναφορές σε 50 ριζικές μαστεκτομές που είχε πραγματοποιήσει χωρίς κανένα  διεγχειρητικό θάνατο.

    Οι κίνδυνοι της καθυστερημένης διάγνωσης είχαν επισημανθεί τότε από τον Halsted ακριβώς όπως είναι γνωστοί σήμερα: «Είθε να μπορούσα να διαφωτίσω τους ανθρώπους, αλλά και τους γιατρούς σε όλες τις περιοχές της χώρας, σχετικά με τον καρκίνο του μαστού και να τους κάνω να αντιληφθούν πόσο σημαντικό είναι η επέμβαση να γίνεται αμέσως μόλις ανακαλυφθεί ο όγκος». 

    Συγχρόνως ο Willy Meyer αναφέρει ότι είχε κάνει την ίδια εγχείρηση σε 6 ασθενείς τα προηγούμενα 3 χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Halsted και ο Meyer υιοθέτησαν ανεξάρτητα την ολική μαστεκτομή, αλλά για την ιστορία πρέπει να τονιστεί ότι ο Halsted ξεκίνησε το 1882 να κάνει την εγχείρηση, ενώ ο Meyer για πρώτη φορά το 1891. Παρά το ότι οι επεμβάσεις τους ήταν ίδιες υπήρχαν σοβαρές διαφορές στον τρόπο που γινόντουσαν οι διάφορες διαδικασίες. Ίσως ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή να σκεφτεί ο Halsted κάτι άλλο από αυτό που σκέφτηκε «ακόμη ριζικότερες επεμβάσεις» φθάνοντας μέχρι και στους υπερκλείδιους λεμφαδένες σχεδόν σε κάθε περίπτωση. Η επέμβαση αυτή υποστηρίχθηκε ένθερμα από τον Καθηγητή της Χειρουργικής Willy Meyer ο οποίος ανακοινώνει την ίδια επέμβαση στις 12 Νοεμβρίου 1894, παραδεχόμενος όμως ότι ο Halsted την είχε δημοσιεύσει 10 μέρες νωρίτερα στο Annals of Surgery. Εντούτοις φαίνεται ότι οι αρχές της θεωρίας του Halsted εκφράστηκαν αρχικά το 1907 από τον Handley ο οποίος πίστευε ότι οι περιοχικοί λεμφαδένες αποτελούν έναν αποτελεσματικό φραγμό στην διάδοση των καρκινικών κυττάρων και ότι ηαιματογενής διασπορά είχε ελάχιστη σημασία.

    Ο Halsted όμως ήταν αυτός ο οποίος πρώτος και οργανωμένα έκανε τη θεωρία πράξη. Ο Halsted αποκολλούσε το θωρακικό μυ από την κλείδα, το στέρνο και το θωρακικό τοίχωμα γρήγορα. Στην συνέχεια το εγχειρισμένο τμήμα αφηνόταν να πέσει στο πλάϊ για να υπάρχει πρόσβαση στο μασχαλιαίο περιεχόμενο που το αφαιρούσαν τελευταίο. Στην εγχείρηση του Meyer το περιεχόμενο της μασχάλης έβγαινε πρώτα. Ο Halsted σπάνια αφαιρούσε τον ελάσσονα θωρακικό ενώ ο Meyer τον αφαιρούσε. Μια άλλη διαφορά ανάμεσα στις δύο επεμβάσεις ήταν ότι ο Halsted θυσίαζε πολύ δέρμα πάνω από το μαστό και έτσι έπρεπε να χρησιμοποιήσει μόσχευμα, ενώ ο Meyer θυσίαζε λιγότερο δέρμα και συχνά έκλεινε η πληγή χωρίς μόσχευμα. Ένα πλεονέκτημα της εγχείρησης Halsted ήταν ότι η αφαίρεση ήταν πιο προσεκτική με καλή αιμόσταση και απαιτούσε 4 ώρες για να ολοκληρωθεί. Ενώ του  Meyer ήταν πολύ πιο γρήγορη αφού χρειαζόταν 2 ώρες για να ολοκληρωθεί, αλλά ήταν πιο αιματηρή. Καθώς ο χρόνος περνούσε τόσο ο Halsted όσο και ο Meyer τυποποιούσαν τις τεχνικές τους. Ο Halsted γρήγορα υιοθέτησε ξανά την αφαίρεση του θωρακικού μυ. Για πολλά χρόνια έκανε μια υπερκλείδια διάνοιξη για αφαίρεση λεμφαδένων, αλλά τελικά την εγκατέλειψε. Το 1910 περίπου εισήγαγε μια καινούρια τεχνική διάνοιξης του δέρματος. Σταμάτησε να κάνει την διάνοιξη στον βραχίονα και την έκανε κυκλικά γύρω από το στήθος με επέκταση της γραμμής στο κέντρο του ώμου. Αυτό εμπόδιζε την παραμόρφωση της μασχάλης και του άνω βραχίονα. Το 1912 σε μια μελέτη του περιέγραψε την μέθοδο μεταμόσχευσης του δέρματος που εφάρμοζε για 16 χρόνια: «Είναι καλύτερα να αφαιρέσεις περισσότερο δέρμα, γιατί έτσι μην αφαιρώντας ικανοποιητική έκταση επηρεάζεται δυσμενώς η ανάρρωση της ασθενούς».

    Πάντως και οι 2 επεμβάσεις έγιναν γρήγορα αποδεκτές στην χώρα. Ίσως πιο αποδεκτή ήταν του Meyer και είναι αυτή η τεχνική που σήμερα ονομάζουμε τυπική Αμερικανική Ριζική Μαστεκτομή γιατί είχε λιγότερες παρενέργειες και δεν χρειαζόταν μόσχευμα δέρματος για να κλείσει η πληγή και έτσι ο μέσος χρόνος νοσηλείας ήταν πολύ μικρότερος.

    WillyMeyer  Robbins GF: The Breast, Austin, Silvetgirl, 1984

    Το 1898 συμβούλευε για αφαίρεση των υπερκλείδιων λεμφαδένων στο πλείστο των περιπτώσεων και ακόμη αφαίρεση των μεσοθωρακικών λεμφαδένων, αν και τα επόμενα χρόνια εγκατέλειψε την ιδέα της αφαίρεσης των υπερκλείδιων. Έτσι αυτήν την χρονολογία αναφέρει τα αποτελέσματα 3 ετών σε 76 περιπτώσεις. Η τοπική υποτροπή ήταν 10% και η κλινική θεραπεία 41%. Ο  Meyer έκανε την εγχείρηση σε 44 ασθενείς από το 1901. Η 3ετής κλινική θεραπεία ήταν 25%. Ερμηνεύοντας αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να τονίσουμε ότι υπήρχαν λίγα διαλογής περιστατικά γιατί σχεδόν όλοι οι ασθενείς που προσέρχονταν με καρκίνο χειρουργούνταν.

    WillyMeyer’s αυθεντική εικόνα που δείχνει την τεχνική που ακολουθούσε στο τελικό στάδιο της επέμβασης   Πρόκειται για την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση εγχειρήσεως  (From Meyer W.: Medical Record. 46:746. 1894.)

    Το 1907 ήταν σε θέση να  επιδείξει τη σχέση μεταξύ του σταδίου του όγκου και της πρόγνωσης. Σ’ ένα σύνολο 210 ριζικών μαστεκτομών, 60 ασθενείς είχαν μασχαλιαίους λεμφαδένες που ήταν αρνητικοί για όγκο, και 85% αυτών ήταν ζωντανοί 3 χρόνια αργότερα. Σε 110 ασθενείς με θετικούς λεμφαδένες  το ποσοστό επιβίωσης έπεσε στο 31%, σε 40 ασθενείς με θετικούς μασχαλιαίους και υπερκλείδιους λεμφαδένες η επιβίωση ήταν μόνο 10%. Έχουμε ήδη αναφέρει ότι πολλές από τις πρώιμες περιπτώσεις του Halsted είναι αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα σαν τοπικά προχωρημένους όγκους και δεν είναι παράξενο που το ποσοστόθανάτων με τοπική υποτροπή και απομακρυσμένη μετάσταση σε 3 χρόνια από την μαστεκτομή είναι 64%.

    Ο Halsted τελικά είχε θέσει την ακριβή μορφή στην οποία η ριζική μαστεκτομή θα γινόταν για εκατό και πλέον έτη:

    1. Ευρεία εκτομή του δέρματος του όγκου έτσι ώστε το έλλειμμα να καλύπτεται με μοσχεύματα κατά Thiersch.

    2. Ρουτίνας αφαίρεση του μείζονος θωρακικού μυός.

    3. Ρουτίνας μασχαλιαίος καθαρισμός.

    4. Αφαίρεση όλων των ιστών, σε ένα παρασκεύασμα κόβοντας τόσο ευρέως, όσο είναι δυνατόν, προς όλες τις πλευρές αυξήσεως.

    Η θεωρία του  Halsted για τον τρόπο της βιολογικής συμπεριφοράς του καρκίνου του μαστού, σε ότι αφορά τη διασπορά του, κατεύθυνε για τα πρώτα τρία τέταρτα του αιώνα μας τις χειρουργικές θεραπευτικές επιλογές. Πολλές μελέτες προσπάθησαν να επιβεβαιώσουν την θεωρία αυτή πλην όμως ενώ φαινόταν ότι ο τοπικός έλεγχος της νόσου ήταν ικανοποιητικός, εντούτοις τα ποσοστά των απομακρυσμένων μεταστάσεων και της συνολικής επιβίωσης παρέμεναν τα ίδια. Στη συνέχεια η ανακάλυψη και η εφαρμογή της ακτινοθεραπείας, της ορμονοθεραπείας, της ορμονικής εξαρτήσεως, της εφαρμογής χημειοθεραπείας στη θεραπευτική, αλλά κυρίως στην ανάπτυξη της παθολογοανατομικής μελέτης των όγκων έπαιξαν ένα από τους μέγιστους ρόλους στην αντιμετώπιση της νόσου.

    Καρτέλλα ασθενούς με καρκίνο του μαστού και ακόλουθη μαστεκτομή συμπληρωμένη από τον Halsted


    1883: Ernst Georg Ferdinand Küster (1839-1922):

    Πρότεινε την αφαίρεση του μασχαλιαίου λίπους:

    Καθηγητής διευθυντής χειρουργικής στο Augusta-Spital στο Βερολίνο. Πρότεινε την αφαίρεση του μασχαλιαίου λίπους. Από τότε που αυτή η μέθοδος έγινε διαδικασία ρουτίνας παρατήρησε μόνο ένα περιστατικό υποτροπής στην μασχάλη, ανάμεσα σε 95 περιστατικά υποτροπής.

    Ernst Georg Ferdinand Küster


    1889: Lothar Heidenhain (1860-1940):
    Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1860 στο Worms της Γερμανίας. Πέθανε το 1940. Σπούδασε στο Freiburg, Breslau και Halle. Αποφοίτησε το 1886. Ειδικεύθηκε στη Χειρουργική στο Worms μέχρι το 1890. Μεταξύ των ετών 1890 και 1897 ήταν Λέκτωρ στο Worms και έγινε Διευθυντής στο Δημοτικό Νοσοκομείο το 1897.

    Πρότεινε την αφαίρεση του μείζονος θωρακικού και της περιτονίας του, σε προσκόλληση του όγκου στο θωρακικό τοίχωμα:

    Σε εγχειρητικά δείγματα παρατήρησε ότι σε μερικές περιπτώσεις η θωρακική περιτονία ήταν πολύ λεπτή. Όταν διαχώριζε την θωρακική περιτονία από τον μυ, παρέμεναν τμήματα συνδετικού ιστού. Λεμφικά αγγεία υπάρχουν μαζί με τα αγγεία του αίματος, σ’ αυτόν το συνδετικό ιστό. Σε 2/3 των περιπτώσεων με καρκίνο του μαστού πολλαπλές μικρομεταστάσεις βρίσκονται μέσα στα λεμφικά αγγεία. Γρήγορα διεισδύουν μέσα στην περιτονία και στην συνέχεια παρατηρούνται μικρές διηθήσεις μέσα στο μυ. Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που ο Billorth είχε δημοσιεύσει τις μικροσκοπικές παρατηρήσεις του και οι ιστολογικές τεχνικές είχαν κάνει μεγάλη πρόοδο. Έτσι και ο Heidenhain, που ο πατέρας του ήταν καθηγητής της φυσιολογίας και μικροσκοπικής ανατομίας στις Βρυξέλλες, χρησιμοποιούσε μοντέρνες τεχνικέςμονιμοποίησης και χρώσης με κολλοειδή και αιματοξυλίνη όπως και μικροτόμο. Η δημοσίευσή του έκανε μεγάλη αίσθηση εκείνο τον καιρό. Οι μοντέρνες μελέτες, ωστόσο, δεν τον επιβεβαιώνουν, αφού δεν υπάρχουν άμεσες λεμφικοί οδοί ανάμεσα στο μαστό και τον μείζονα θωρακικό μυ. Βέβαια ο Heidenhain δήλωσε ότι όταν ο όγκος είναι κινητός πάνω από τις υποκείμενες κατασκευές, ο μυς είναι ακόμη υγιής. Προσβάλλεται όταν υπάρχει  μια μετάσταση πάνω από την περιτονία ή με επαφή καθώς ο όγκος διεισδύει μέσω των ινών του. Κάνοντας αναφορά στην χειρουργική θεραπεία ο  Heidenhain τόνισε ότι εάν ο όγκος έχει προσκολληθεί στο θωρακικό τοίχωμα, ο μείζων θωρακικός μυς πρέπει να αφαιρεθεί συμπεριλαμβάνοντας και το συνδετικό ιστό πίσω από αυτόν.

    Μαστεκτομή.  The portrait of Danid Hayes Agnew,1889, by Thomas Eakins.  Χρησιμοποιούνται αποστειρωμένα εργαλεία, αλλά όχι χειρουργικά γάντια

    William Α. Cooper: 

    Ο William A. Cooper από το τμήμα της Χειρουργικής του νοσοκομείου και του Cornell Medical College της Νέας Υόρκης κατάταξε σε πίνακα τα αποτελέσματα των 3ετών ποσοστών επιβίωσης διαφόρων κλινικών, κυρίως, γερμανικών.

    -Μερική ή ολική μαστεκτομή με ή χωρίς αφαίρεση της θωρακικής περιτονίας και των μασχαλιαίων λεμφαδένων (Billorth). Mέσος όρος: 4.7%.

    -Ολική μαστεκτομή και αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων στο πλείστο των περιπτώσεων (Esmarch-Kuster κ.α.). Mέσος όρος: 18.1%.

    -Ολική μαστεκτομή, μασχαλιαίος καθαρισμός, αφαίρεση της θωρακικής περιτονίας και μικρών ή μεγάλων τμημάτων του θωρακικού μυός (Volkmann κ.α.). 19.9%.

    -Μοντέρνα ριζική μαστεκτομή (Halsted). Mέσος όρος 38.3-45%.

    Τροποποιήθηκε μετά τον William Α. Cooper  3ετή ποσοστά επιβίωσης μετά από διάφορα είδη μαστεκτομής 19ος ΑΙΩΝΑΣ


    William Conrad Röntgen. Ανακάλυψε τις ακτίνες Χ

    1895: William Conrad Röntgen (1845-1923):

    Εισάγει τις ακτίνες Χ:

    Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1845 στο Lennep της Ρηνανίας στη Γερμανία από Δανέζα μητέρα και Γερμανό πατέρα και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου του 1923 στο Μόναχο. Μεγάλωσε στην Ολλανδία. Σπούδασε αρχικά στην Πολυτεχνική Σχολή της Ουτρέχτης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Απεφοίτησε το 1869. Σύντομα το ενδιαφέρον του μετατοπίσθηκε στις Φυσικές Επιστήμες. Συνέχισε τις σπουδές του στο Würzburg και στο Στρασβούργο. Έγινε υφηγητής στη Γεωπονική Σχολή του Hohenheim όπου δίδασκε Φυσική. Το 1879 ο Röntgen έγινε Αναπληρωτής Καθηγητής και στη συνέχεια τακτικός Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Τον ίδιο χρόνο έγινε Διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής στοΠανεπιστήμιο του Giessen. Το 1885 εκλήθη στο Πανεπιστήμιο του Würzburg και τρία χρόνια αργότερα (1888) έγινε Καθηγητής Φυσικής. Εκεί ανακάλυψε τις ακτίνες που ο ίδιος απεκάλεσε ακτίνες Χ. Τη σημαντική αυτή ανακάλυψη ανακοίνωσε το 1895. Το 1898 μετακλήθηκε στο Μόναχο.

    Η συγκλονιστική ανακάλυψη των ακτίνων Χ – που ονομάστηκαν έτσι από το σεμνό επιστήμονα επειδή αγνοούσε την ακριβή τους προέλευση – οδήγησε στην εκρηκτική ανάπτυξη της ακτινολογίας που σφράγισε θριαμβευτικά την ιατρική πρόοδο του τέλους του 19ου αιώνα. Τιμήθηκε με βραβείο Nobel Φυσικής το 1901 που έγινε η πρώτη απονομή. Η ανακάλυψη των ακτίνων Χ το 1895 από τον Röntgen υπήρξε εξαιρετικής σημασίας όχι μόνο για την Ιατρική, αλλά και για τις τεχνικές και φυσικές επιστήμες. Αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας και της ατομικής ενέργειας.

    Δυστυχώς, όμως, μετά την τόσο σημαντική αυτή ανακάλυψη υπήρξαν φήμες, ότι δήθεν έγινε τυχαίως ή ότι έγινε από τον βοηθό του Röntgen. Οι φήμες αυτές αποδόθηκαν αργότερα στο Ινστιτούτο Quincke της Χαϊδελβέργης. Ο Röntgen θύμωσε πάρα πολύ, δεν έδωσε την τιμητική διάλεξη κατά την απονομή του βραβείου Nobel και ανέστειλε τη συγγραφική του δραστηριότητα. Ο χαρακτήρας του άλλαξε σημαντικά. Απομωνονόταν ολοένα και περισσότερο. Πέθανε καταθλιπτικός και μόνος το 1923 στο Μόναχο.

    Η ακτινοβολία, υδατογραφία του I. Salinger (1921)


    Hermann Gocht

    1896 Hermann Gocht (1869-1938):

    Παρηγορητική ακτινοβολία σε 2 περιπτώσεις καρκίνου μαστού:

    Ακτινοβολία από τον Gocht, που δούλευε ως βοηθός στο χειρουργικό τμήμα του Hermann Kummell στο Neue Allgemeine Krankenhaus στο Hamburg, σε δύο περιπτώσεις με καρκίνο του μαστού. Δημοσίευσε το 1897 τα αποτελέσματα της ιατρικής χρήσης των ακτίνων Χ με την εργασία του «Fortschritte auf dem Gebiete der Roentgenstrahlen». Η μια ασθενής έπασχε από έναν ελκοποιημένο καρκίνο και η άλλη είχε υποτροπή του καρκίνου του μαστού με μασχαλιαίους λεμφαδένες μετά από επανειλημμένες επεμβάσεις. Και στις δυο περιπτώσεις ο πόνος εξαφανίστηκε. Η πρώτη ασθενής πέθανε τη 17η μέρα της θεραπείας από καχεξία και σήψη, μετά από συνεχιζόμενες μεγάλες αιμορραγίες από την εξέλκωση. Η δεύτερη γυναίκα πέθανε μετά από 3 μήνες. Για λόγους οικονομίας ο Gocht χρησιμοποίησε ακτινολογικούς σωλήνες. Η ισχύς ήταν αρκετά μεγάλη, τουλάχιστον 50 volts. Ο σωλήνας τοποθετούνταν σε μια απόσταση 6-7 εκατοστών και η διάρκεια των συνεδριών ήταν 15-30 λεπτά 2 φορές την ημέρα. Οι γύρω περιοχές προστατεύονταν με μόλυβδο.


    1897 Emile Groubbe:

    Πρώτος που ακτινοβόλησε θεραπευτικά καρκίνο μαστού:

    Ο  Emile Groubbe ήταν ένας δευτεροετής φοιτητής στο Σικάγο, που μετά από δύο χρόνια από την ανακάλυψη των ακτίνων Röentgen είναι ο πρώτος που ακτινοβόλησε για θεραπευτικό σκοπό μια άρρωστη με καρκίνο μαστού. Αυτός έγινε και ο πρώτος καθηγητής της Ακτινολογίας το 1897 στο Hahneman Medical College.


    1898 Maria Curie:

    Ανακάλυψη του ραδίου. Στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί στον καρκίνο.


    1899 Kαλλιοντζής Ευάγγελος:

    Έκδοση της «Εγχειρητικής»:

                Με την «Εγχειρητική» που εκδίδεται το 1899 από το τυπογραφείο της εστίας παίρνουμε μια σαφή εικόνα για όσα ίσχυαν τότε για τις διάφορες παθήσεις του μαστού συμπεριλαμβανομένων και των κακοηθών νεοπλασμάτων των μαστών. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Εις την πράξιν δήλα δη υμών, Κύριοι, θ΄ απαντήσετε και όγκους κακοήθεις κατά τους μαστούς, οίτινες επιβάλλουσι την ολική αφαίρεση τούτων, αλλά τας τοιαύτας αφαιρέσεις ή ακρωτηριασμούς των μαστών θα ενεργήτε εν όσω είναι δυνατή η ολική αφαίρεση του όλου νεοπλασματικού κακοήθους όγκου μετά και των συστοίχων μασχαλιαίων αδένων, εγχειρούντες μακράν της εστίας του νεοπλάσματος, επί υγιών δήλα δη ιστών, αποφεύγοντες δε πάσαν εγχειρητικήν επέμβασιν επί αδυνάτου αφαιρέσεως του όλου νεοπλάσματος ή επί γενικεύσεως τούτου».

    Διπλή καρκινωματώδης διάχυτος διήθηση αμφότερων των μαστών  «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899  Από το βιβλίο: Die Krankheiten der Brustdrüsen, 1880 του  Th. Billroth

    Γενικά, υποστηρίζει ότι οπωσδήποτε πρέπει να αφαιρούνται και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες, ακόμα και αν δεν έχουν εμφανώς διηθηθεί, καθώς και το δέρμα που καλύπτει τον μαστό. Όχι σπάνια και ανάλογα με το περιστατικό πρέπει να αφαιρείται και ο υποκείμενος μείζων και ελάσσων θωρακικός μυς. Ακολούθως αναφέρει τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην εγχείρηση και προχωρά στην λεπτομερήπεριγραφή διεξαγωγής της μαστεκτομής. Μετά επεκτείνεται στην αντιμετώπιση της πιθανής τρώσης της μασχαλιαίας αρτηρίας και φλέβας και στην αιμόσταση του τραύματος. Εκτός από τον τρόπο αφαίρεσης του μαστού με τις μηνοειδείς τομές αναφέρει και την μέθοδο Ηalsted. Tην διατήρηση του δέρματος δέχεται μόνο για καλοήθη νεόπλασματα του μαστού.

    Α): Μηνοειδείς τομές (1,2,3,5) για αφαίρεση του μαστού, με επέκταση αυτών στην μασχάλη (4, 6) «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899

    ) Αφαίρεση του μαστού (1-1) και των σύστοιχων μασχαλιαίων λεμφαδένων (2-2) «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899 

    Τομή κατά Halsted για αφαίρεση του μαστού και υποδορά μασχαλιαίου δερματικού κρημνού για αφαίρεση των σύστοιχων μασχαλιαίων γαγγλίων  «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899                                                                          

    Μεταξύ του 1900 και του 1950 οι εξελίξεις στην θεραπεία ήταν αξιοσημείωτες. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν στις κλινικές μεθόδους της σταδιοποίησης και της εξέλιξης της νόσου.

    Όσον αφορά τη σταδιοποίηση η εξέλιξη ήρθε από το 1905 με τον διαχωρισμό των ασθενών με καρκίνο του μαστού σε δύο ομάδες βασιζόμενες σε καθορισμένα κλινικά σημεία. Από τη μια τα στάδια Ι & ΙΙ όπου η νόσος ήταν εγχειρήσιμη και θεραπεύσιμη, και από την άλλη το στάδιο ΙΙΙ όπου οι ασθενείς είχαν προχωρημένη νόσο και ο καρκίνος θεωρούνταν μη εγχειρήσιμος και το στάδιο ΙV όπου περιγράφονταν ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις. Τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώθηκαν πολύ κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα. Η 10ετής επιβίωση αυξήθηκε από το 1920 που ήταν 10%, στο 50% το 1950.Υπάρχει έκτοτε μια σταθερή αύξηση. Πιστεύεται ότι τα ποσοστά υποτροπής ήταν τόσο υψηλά  (με τα σημερινά standards) επειδή δεν υπήρχαν καλές διαγνωστικές τεχνικές. Το 1975 μια σημαντική ανακάλυψη έγινε, λύνοντας το μυστήριο του καρκίνου. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας ανακάλυψαν ότι συγκεκριμένα γονίδια σε φυσιολογικά σωματικά κύτταρα με κάποιο τρόπο γινόντουσαν ανώμαλα. Βασιζόμενοι σ’ αυτήν την ανακάλυψη, οι επιστήμονες από τότε βρήκαν περίπου 70 γονίδια που μπορούν να διεγείρουν την ανάπτυξη καρκίνου και τουλάχιστον άλλα 12 που θα μπορούσαν να αποτρέψουν μια τέτοια ανάπτυξη, αλλά δεν μπορούν.

    Όσον αφορά τη νεώτερη Ελλάδα οι χειρουργοί που επηρέασαν την πορεία του κλάδου κατά την περίοδο αυτή ήταν οι Καθηγητές Γ. Φωκάς, Κ. Μέρμηγκας (μαθήματα μαστεκτομής στο αμφιθέατρο 1930-1939),  Μ. Γερουλάνος (εκτελεί μαστεκτομή το 1942), Π. Κόκκαλης και ο Μ. Μακκάς στον Ερυθρό Σταυρό που ήταν όλοι εκπρόσωποι της Γερμανικής σχολής. Ο Καθηγητής Γ. Καραγιαννόπουλος, τελευταίος εκπρόσωπος, άφησε μια πλειάδα μαθητών που σφράγισε την χειρουργική του μαστού και όχι μόνο, όπως οι Ν. Χρηστέας, Μακρής, Κ. Τούντας στη Θεσσαλονίκη, Μίχας κ.α. Πρέπει να αναφερθεί επίσης το έργο των Κ. Αλιβιζάτου και μετά του Ν. Οικονόμου στο Ιπποκράτειο, Ξανθοπουλίδη, Γιαννόπουλου, Α. Μάνου, Χ. Σταθάτου στον Ευαγγελισμό, Περράκη, Κοντήρη, Προπατορίδη στο Κρατικό, Σμπαρούνη – Τρίκορφου, Β. Κούρια στον Ερυθρό, Π. Χρυσοσπάθη στο Λαϊκό, του Γρ. Σκαλκέα, του Πολίτη και του Γκαρά. Τα χρόνια αυτά μαστεκτομές εκτελούσαν όλοι οι χειρουργοί αφού η εξειδίκευση της μαστολογίας δεν υπήρχε ούτε υπάρχει επίσημα μέχρι σήμερα. Οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν αυτές που χρησιμοποιούσαν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αφού οι Έλληνες χειρουργοί παρακολουθούσαν από κοντά τις εξελίξεις και τις διάφορες τάσεις. Η υπεριζική, η πρώτη μαστεκτομή κατά Halsted είχε μέτρια αποτελέσματα και δημιουργούσε στις ασθενείς μεγάλα προβλήματα. Ακολούθως εφαρμοζόταν η τροποποιημένη μαστεκτομή κατά Patey που έδινε καλύτερα αποτελέσματα και λιγότερα προβλήματα. Τέλος εφαρμόστηκε η ογκεκτομή με κένωση της μασχάλης που προτάθηκε από τον Veronesi.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

    sympliromata karkinos mastoy 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 18ο αιώνα

    Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 17ο αιώνα

    Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 16ο αιώνα

    Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού τον 13ο αιώνα

    Ο μαστός στην Τέχνη 

    Ο ακρωτηριασμός των μαστών

    Μαστός και μαστεκτομή

    Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

    Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

    Ο καρκίνος του μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

    Ο καρκίνος του μαστού στην βυζαντινή περίοδο

    Ο καρκίνος του μαστού στην εποχή των Αράβων

    Βιβλιογραφία

    Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    www.emedi.gr