Παρασκευή, 01 Νοεμβρίου 2013 19:26

Νόσος του Crohn

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Η νόσος του Crohn είναι μια φλεγμονώδης νόσος του εντέρου

Η νόσος Crohn, ICD-10 K50, προσβάλλει οποιαδήποτε μοίρα του πεπτικού σωλήνα από το στόμα μέχρι τον πρωκτικό δακτύλιο.

Προσβάλλει, συνήθως, νέους ενήλικες 10-40 ετών και το 60%  είναι κάτω των 35 ετών. Σε ηλικιωμένες γυναίκες έχει ορθοπρωκτική εντόπιση.

Ο καλύτερος ορισμός της νόσου Crohn είναι: Η παθολογική χρόνια εντερίτιδα με περιοχές εντερικής στενώσεως και παθολογοανατομικά ευρήματα μη τυρεοειδοποιημένων κοκκιωμάτων του εντερικού τοιχώματος.

Η διάγνωση γίνεται με κλινικά, ακτινολογικά και ιστολογικά κριτήρια.

Εκδηλώνεται με απώλεια βάρους, διάρροια και καθυστέρηση αναπτύξεως στα παιδιά.

Συνοδεύεται από εξωεντερικές εκδηλώσεις, όπως ο πυρετός, η σκληρίτιδα και η αρθρίτιδα.

Οφείλεται σε λοιμογόνο παράγοντα ιογενούς αιτιολογίας ή έχει αυτοάνοση βάση λόγω του ότι υπάρχει χρόνια και υποτροπιάζουσα φλεγμονή, κοκκιώματα, συστηματικές εκδηλώσεις από τις αρθρώσεις, το δέρμα και απαντά στα στερινοειδή, με επιβραδυνόμενη ανοσία σε διαλυτά αντιγόνα της τροφής και δημιουργία κοκκιωμάτων σε αδιάλυτα αντιγόνα της τροφής.

Επίσης, έχουν ενοχοποιηθεί γενετικοί παράγοντες και ψυχοσωματικοί.


Παθολογοανατομικά ευρήματα της νόσου Crohn

  • Μακροσκοπικά το τοίχωμα εντέρου είναι παχύ με ίνωση και φλεγμονή όλων των χιτώνων, ο αυλός του εντέρου είναι στενωμένος και η επιφάνεια του βλενογόννου έχει πολυάριθμα μικρά έλκη. Τα έλκη, συνήθως, φθάνουν μέχρι τον υποβλενογόννιο ή μέχρι τον ορογόνο με σχηματισμό συριγγίων.  Χαρακτηριστικό είναι ότι μεταξύ των προσβεβλημένων περιοχών παρεμβάλλονται φυσιολογικές περιοχές.
  • Το μεσεντέριο είναι πεπαχυσμένο και οιδηματώδες. Οι μεσεντέριοι αδένες είναι διογκωμένοι και στερεάς σύστασης και ενώνονται και σχηματίζουν μάζες.
  • Ιστολογικά ανευρίσκεται φλεγμονώδης διήθηση σε όλους τους χιτώνες, από λεμφοκύτταρα και πλασματοκύτταρα και κατά τόπους σχηματίζει κοκκιώματα που περιέχουν πολυπύρηνα και γιαγαντοκύτταρα. Τα κοκκιώματα ποτέ δεν τυρεοειδοποιούνται και μοιάζουν  με τα κοκκιώματα της σαρκοείδωσης. Αν και τα κοκκιώματα βοηθούν στην παθολογοανατομική διάγνωση δεν ανευρίσκονται σε 30% των περιπτώσεων.
  • Η νόσος προσβάλλει κατά 40% τον ειλεό και το τυφλό κατά 27% το παχύ και κατά 5% μόνο στην ορθοπρωκτική περιοχή. Σπάνια προσβάλλει το 12λο, το στομάχι, τον οισοφάγο και το στόμα.

Η νόσος έχει υφέσεις και εξάρσεις

Αρχικά παρουσιάζεται πόνος στο δεξιό μισό της κοιλιάς. Ο πόνος είναι ισχυρός και συνοδεύεται από πυρετό και τοπική ευαισθησία και εκλαμβάνεται σαν οξεία σκωληκοειδίτιδα. Η φλεγμονή καταλήγει σε σχηματισμό μάζας και απόστημα.

Η διάρροια είναι συχνή εκδήλωση. Οι κενώσεις είναι υδαρείς αλλά σπάνια στεατορρικές.


Εικόνα ειλεού από στένωση του εντέρου

  • Αιμορραγίες μικρές και σπάνια διάτρηση και περιτονίτιδα
  • Περιπρωκτικές εκδηλώσεις συρίγγια, αποστήματα εξελκώσεις, όταν προσβάλλεται το παχύ. Ο δακτύλιος είναι οιδαλέος και πεπαχυμένος σαν αυτί ελέφαντα
  • Πυρετός, ως πυρετός αγνώστου αιτιολογίας
  • Αρθραλγίες ή περιφερική πολυαρθρίτιδα ή προσβολή ιερολαγόνιων αρθρώσεων και αγκυλωτική σπονδυλίτιδα που μπορεί να προγείται πολλά έτη από την εμφάνιση εντερικών εκδηλώσεων
  • Γυναικολογικές εκδηλώσεις, όπως απόστημα σάλπιγγας ή ωοθήκης, απόστημα βαρθολίνειου αδένα, αμηνόρροια. κ.α.
  • Εκδηλώσεις ουροποιητικού από τα εντεροκυστικά συρίγγια, όπως ουρολοιμώξεις, απόφραξη ουρητήρων με υδρονέφρωση από κοκκιωματώδη φλεγμονή ουρητήρα, νεφρολιθίαση, αμυλοείδωση νεφρών με νεφρωσικό σύνδρομο και νεφρική ανεπάρκεια
  • Απώλεια βάρους, ανορεξία, αναιμία
  • Σκληρά έπωδυνη μάζα στο δεξιό λαγόνιο βόθρο

Περιπρωκτικές εκδηλώσεις

  • Συρίγγια κοιλιάς, ουροδόχου κύστεως κόλπου με ουρολοιμώξεις, πνευματουρία και κοπρανώδες υλικό στα ούρα ή σε συρίγγιο του κόλπου από τον κόλπο

Διάγνωση

  • Βαριούχο γεύμα με στενωμένες δίκην σχοινιού περιοχές
  • Σιγμοειδοσκόπηση και κολονοσκόπηση

Βιοψία

Φυσιολογικό ορθό σε κολίτιδα ή αραιές κοκκιωματώδεις περιοχές με ενδιάμεσες περιοχές φυσιολογικού βλεννογόνου είναι τυπικά νόσου Crohn παχέος και κατά της κολίτιδας


Διαφορική διάγνωση

  • Σκωληκοειδίτιδα
  • Λέμφωμα του λεπτού εντέρου. Οι ενδοκοιλιακές μάζες στο λέμφωμα είναι σκληρές, καλώς και όχι ευαίσθητες. Διόγκωση σπλήνα και ήπατος υποδηλώνει λέμφωμα και αποδεικνύεται με την βιοψία
  • Καρκίνος τυφλού ή ανιόντος
  • Φυματίωση λεπτού εντέρου. Ποτέ δεν παρατηρείται αν δεν υπάρχει πνευμονική φυματίωση. Η ανεύρεση βάκιλλων στα κόπρανα και πτύελα βοηθά
  • Νεκρωτική αγγεϊτιδα με κοιλιακό πόνο, διάρροια και ευαισθησία
  • Ελκώδης κολίτιδα αν η Crohn αφορά αποκλειστικά το παχύ

Διαφοροδιάγνωση νόσου Crohn και ελκώδους κολίτιδας

  • Η νόσος Crohn εμφανίζεται με μη αιματηρή διάρροια συνήθως, κοιλακούς πόνους.
  • Στην ελκώδη δεν υπάρχει πόνος.
  • Το ορθό δεν προσβάλλεται στη νόσο του  Crohn.
  • Προσβολή του ανιόντος και εγκάρσιου με ενδιάμεσες υγιείς περιοχές χαρακτηρίζουν τη νόσο του  Crohn .
  • Ο τελικός ειλεός προσβάλλεεται και στις δυο περιπτώσεις, αλλά στένωση προκαλεί η Crohn.
  • Όσον αφορά την ιστολογική εικόνα οι βλάβες στην Crohn που διεισδύουν βαθιά στο τοίχωμα εντέρου, περικολικά αποστήματα και συρίγγια, ενώ στην ελκώδη στον βλενογόννο.

Η νόσος του Crohn, είναι μία φλεγμονώδης νόσος του εντέρου αγνώστου αιτιολογίας (αυτοάνοσος), η οποία προκαλεί φλεγμονή του βλεννογόνου και των άλλων χιτώνων του τοιχώματος του εντέρου και μπορεί να οδηγήσει σε απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές.

Αν και δεν υπάρχει σήμερα καμία θεραπεία για τη νόσο του Crohn, τα υπάρχοντα για την αντιμετώπιση αυτής της ασθένειας φάρμακα, μπορούν να μειώσουν σημαντικά τα συμπτώματά της και να επιφέρουν μακροπρόθεσμη ύφεση σε πολλούς ασθενείς.


Στα συμπτώματα της νόσου του Crohn μπορεί να περιλαμβάνονται:

Α. Διάρροια.

Β. Κοιλιακός πόνος και κράμπες.

Γ. Αίμα στα κόπρανα.

Δ. Μειωμένη όρεξη και απώλεια βάρους.

Ε. Πυρετός.

Ζ. Κόπωση.

Η. Αρθρίτιδα (Φλεγμονή στις αρθρώσεις).

Θ. Ιριδοκυκλίτιδα (Φλεγμονή στα μάτια).

Ι. Δερματίτιδες (Φλεγμονές του δέρματος).

Κ. Ηπατίτιδα και χολαγγειίτιδα (Φλεγμονή του ήπατος και των χοληφόρων).

Λ. Καθυστερημένη ανάπτυξη σε παιδιά.


Η ακριβής αιτία της νόσου του Crohn παραμένει άγνωστη. Στο παρελθόν, η διατροφή και το άγχος είχαν ενοχοποιηθεί για την εμφάνιση της νόσου, αλλά τώρα είναι γνωστό, ότι παρόλο που αυτοί οι παράγοντες μπορούν να επιδεινώσουν την ήδη υπάρχουσα νόσο, δεν αποτελούν και αιτιολογικό παράγοντα. Οι τελευταίες έρευνες δείχνουν, ότι μια σειρά παραγόντων, όπως η κληρονομικότητα και η δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, μπορεί να διαδραματίσουν ένα ρόλο στην ανάπτυξή της.

Θεωρίες για την ανάπτυξη της νόσου Crohn

Α. Η θεωρία της αυτοάνοσης αιτιολογίας. Είναι πιθανό ότι ένας ιός ή βακτήριο μπορεί να προκαλέσει τη νόσο του Crohn, λόγω παθολογικής ανοσολογικής απάντησης κι εκτεταμένης ‘’επίθεσης’’ του ανοσοποιητικού συστήματος εναντίον των κυττάρων του εντέρου, τα οποία και καταστρέφουν, προκαλώντας εξελκώσεις και φλεγμονή.

Β. Η θεωρία της κληρονομικότητας. Έχει παρατηρηθεί ότι μεταλλάξεις σε ένα γονίδιο που ονομάζεται NOD2, τείνουν να συμβαίνουν συχνότερα σε ανθρώπους με νόσο του Crohn και οι ασθενείς με το μεταλλαγμένο γονίδιο έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να χρειαστούν χειρουργική επέμβαση για τη νόσο τους.

Στους παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την εμφάνιση της νόσου του Crohn περιλαμβάνονται:

Α. Ηλικία. Η νόσος του Crohn μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά είναι πιθανότερη η ηλικία μεταξύ 20 και 30 ετών.

Β. Εθνικότητα. Παρά το γεγονός ότι οι λευκοί έχουν τα υψηλότερα ποσοστά για την εμφάνιση της νόσου, η νόσος Crohn μπορεί να επηρεάσει κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως εθνικότητος. Ο κίνδυνος είναι κυρίως αυξημένος για τους Εσκενάζυ Εβραϊκής καταγωγής ασθενείς.

Γ. Οικογενειακό ιστορικό. 1 στα 5 άτομα με νόσο του Crohn είναι μέλος οικογένειας με ιστορικό νόσου Crohn.

Δ. Το κάπνισμα τσιγάρων. Το κάπνισμα είναι ο σημαντικότερος ελεγχόμενος παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη της νόσου του Crohn. Έχει επίσης ως αποτέλεσμα, πιο βαριά μορφή εκδήλωσης της νόσου και αποτελεί τη συχνότερη αιτία για χειρουργικές επεμβάσεις στους ασθενείς αυτούς, ώστε να αντιμετωπιστούν οι επιπλοκές από τη νόσο.

Ε. Τόπος διαμονής. Οι άνθρωποι που ζουν σε αστικές περιοχές ή σε βιομηχανικές χώρες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τη νόσο σε σχέση με τους κατοίκους αγροτικών περιοχών ή λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών. Ο λόγος για τον οποίον αυτό συμβαίνει, δεν είναι γνωστός, αλλά μπορεί να σημαίνει ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης μιας δίαιτας πλούσιας σε λίπος ή ‘’εξευγενισμένα’’ τρόφιμα, παίζουν ρόλο στην εκδήλωση της νόσου του Crohn. Οι άνθρωποι που ζουν στα βόρεια κλίματα επίσης, φαίνεται να έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εκδηλώσουν τη νόσο.

Ζ. Η χρήση Ισοτρετινοΐνης. Η Ισοτρετινοΐνη είναι ένα ισχυρό φάρμακο που χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία της ακμής, όταν αυτή δεν ανταποκρίνεται σε άλλες θεραπείες. Παρά το γεγονός ότι αιτία και αποτέλεσμα δεν έχουν αποδειχθεί, οι μελέτες δείχνουν αυξημένη συχνότητα ανάπτυξης της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου με τη χρήση της Ισοτρετινοΐνης.

Η. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Παρόλο που αυτά τα φάρμακα (ιβουπροφαίνη, ναπροξένη, δικλοφενάκη, πιροξικάμη, και άλλα), δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να ευθύνονται για την εμφάνιση της νόσου του Crohn, μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα ή να οδηγήσουν σε επιδείνωση της νόσου.


Η νόσος του Crohn μπορεί να οδηγήσει σε μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες επιπλοκές:

Α. Απόφραξη λεπτού εντέρου. Η φλεγμονή στη νόσο του Crohn επηρεάζει ολόκληρο το πάχος του εντερικού τοιχώματος. Με την πάροδο του χρόνου και την εγκατάσταση επουλωτικού ιστού στις περιοχές χρόνιας φλεγμονής, μπορεί να δημιουργηθούν στενώσεις και ειλεός και ο ασθενής να χρειαστεί χειρουργική αφαίρεση τμήματος του εντέρου του.

Β. Έλκη. Η χρόνια φλεγμονή μπορεί να οδηγήσει σε ανοιχτές πληγές (έλκη) οπουδήποτε στον πεπτικό σωλήνα, συμπεριλαμβανομένων του στόματος και του πρωκτού, καθώς και στην περιοχή των γεννητικών οργάνων (περίνεο).

Γ. Συρίγγια. Μερικές φορές, τα έλκη μπορεί να επεκταθούν μέσω του εντερικού τοιχώματος, δημιουργώντας ένα συρίγγιο - μια ανώμαλη ‘’σύνδεση’’ μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του εντέρου, μεταξύ του εντέρου και του δέρματος, ή μεταξύ εντέρου και άλλου οργάνου, όπως της ουροδόχου κύστης ή του κόλπου. Κατά την εσωτερική ανάπτυξη συριγγίων, οι τροφές μπορεί να παρακάμψουν τις περιοχές του εντέρου που είναι απαραίτητες για την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών. Ένα εντεροδερματικό συρίγγιο μπορεί να προκαλέσει συνεχή έξοδο του περιεχομένου του εντέρου στο δέρμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα συρίγγια μπορούν να μολυνθούν και να οδηγήσουν στη δημιουργία αποστήματος, μιας κατάστασης απειλητικής για τη ζωή του ασθενούς, η οποία χρήζει άμεσης φαρμακευτικής και χειρουργικής αντιμετώπισης.

Δ. Ο υποσιτισμός. Η χρόνια διάρροια, τα έντονα κι επίμονα κοιλιακά άλγη και οι κράμπες, μπορεί να καταστήσουν δύσκολο ή και αδύνατον για κάποιον ασθενή να σιτιστεί σωστά ή το έντερο του να απορροφήσει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται. Η αναιμία, ένα από τα αποτελέσματα του υποσιτισμού, είναι συχνή σε άτομα με νόσο του Crohn.

E. Άλλα προβλήματα υγείας. Εκτός από τη φλεγμονή και τα έλκη του πεπτικού σωλήνα, η νόσος του Crohn μπορεί να προκαλέσει προβλήματα και σε άλλα μέρη του σώματος, όπως τις αρθρώσεις (αρθρίτιδα), τα μάτια (ιριδοκυκλίτιδα - φλεγμονή των ματιών), το δέρμα (δερματίτιδα), πέτρες στους νεφρούς, πέτρες στη χολή και περιστασιακά, φλεγμονή του χοληφόρων (χολαγγειίτιδα). Οι ασθενείς με μακροχρόνια νόσο, μπορεί να αναπτύξουν οστεοπόρωση, μια κατάσταση που προκαλεί εύθραυστα οστά και πολλές φορές επίπονα παθολογικά κατάγματα.

Z. Ο καρκίνος παχέος εντέρου. Ασθενείς με νόσο του Crohn πάνω από 10 χρόνια, έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης δυσπλασίας και τελικά καρκίνου του παχέος εντέρου. Παρά το γεγονός αυτό, πάνω από το 90% των ατόμων με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου δεν αναπτύσσουν καρκίνο.

Η. Φαρμακευτική αγωγή και κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου. Η φαρμακευτική αγωγή για τη νόσο του Crohn και για τις φλεγμονώδης παθήσεις του εντέρου γενικότερα, περιλαμβάνει ανοσοκατασταλτικά σκευάσματα, τα οποία όταν χορηγούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα συνδέονται με κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου. Αυτά περιλαμβάνουν την αζαθειοπρίνη, μερκαπτοπουρίνη, μεθοτρεξάτη, infliximab και άλλα.


Διάγνωση της νόσου του Crohn

Α. Εξετάσεις αίματος. Το ειδικό αντίσωμα ASCA (Anti-Saccharomyces Cerevisiae Antibody) και το p-ANCA (protoplasmic Anti -Neutrophilic Cytoplasmic Antibody) αποτελούν δύο αντισώματα τα οποία μπορούν να βρεθούν θετικά σε ασθενείς με νόσο του Crohn και ελκώδη κολίτιδα αντίστοιχα, χωρίς όμως να είναι ένα θετικό αποτέλεσμα αποδεικτικό παρουσίας της νόσου ή ένα αρνητικό αποτέλεσμα να την αποκλείει.

Β. Η κολονοσκόπηση. Η εξέταση αυτή επιτρέπει τη λήψη δείγματος ιστού (βιοψία) από το παχύ και το λεπτό έντερο, για ιστολογική ανάλυση, η οποία μπορεί να βοηθήσει στην επιβεβαίωση ή διάγνωση της νόσου του Crohn, αν μέσα στα δείγματα βρεθούν συμπλέγματα φλεγμονωδών κυττάρων, που ονομάζονται κοκκιώματα. Στην πλειοψηφία των ατόμων με νόσο του Crohn, πάντως, δεν ανευρίσκονται κοκκιώματα στις βιοψίες και η διάγνωση τίθεται κυρίως από την ανατομική θέση της νόσου, δηλαδή εάν νοσεί ο τελικός ειλεός ή άλλο τμήμα του λεπτού εντέρου.

Γ. Απεικόνιση του λεπτού εντέρου. Η απεικόνιση του λεπτού εντέρου με τη μέθοδο της διάβασης ή της ενδοσκοπικής κάψουλας, κρίνεται αναγκαία όταν υπάρχει ερωτηματικό όσον αφορά τη διαφορική διάγνωση και όταν τίθεται ζήτημα πιθανών επιπλοκών, όπως στενώσεις και συρίγγια. Η ενδοσκοπική κάψουλα, πάντα έπεται της διάβασης, καθώς εάν υπάρχουν στενώσεις στον αυλό του λεπτού εντέρου, η κάψουλα μπορεί να εγκλωβιστεί και ο ασθενής να καταλήξει στο χειρουργείο. Τώρα υπάρχει και η διαλυόμενη κάψουλα, η οποία χρησιμοποιείται πριν την ενδοσκοπική κάψουλα και μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση εάν ο αυλός του λεπτού εντέρου είναι διαβατός, ώστε ν’ ακολουθήσει το τεστ της ενδοσκοπικής κάψουλας.

Ο στόχος της θεραπευτικής αγωγής, είναι η μείωση της φλεγμονής στο έντερο αλλά και σε άλλα συστήματα και όργανα που πιθανόν έχουν πληγεί από τη συστηματική αυτή νόσο, και το ζητούμενο είναι να επέλθει ύφεση και συμπτωματική βελτίωση του ασθενούς, καθώς για ίαση προς το παρόν δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε.


Θεραπεία

Τα φάρμακα τα οποία έχουμε στη διάθεση μας σήμερα και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για τον σκοπό αυτό είναι τα εξής:

Α. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Τα αντιφλεγμονώδη, είναι συχνά το πρώτο βήμα στη θεραπεία της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου.

Αυτά περιλαμβάνουν:

1.Σουλφασαλαζίνη. Αποτελεί το παλαιότερο από τα τοπικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη θεραπεία της νόσου της Crohn και της ελκώδους κολίτιδας. Έχει μια σειρά από ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της ναυτίας, εμέτων, αίσθημα καύσους και κεφαλαλγίας.

2.Μεσαλαμίνη. Είναι ανάλογο της Σουλφασαλαζίνης αλλά έχει λιγότερες παρενέργειες και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.

3.Κορτικοστεροειδή. Τα κορτικοστεροειδή μπορούν να συμβάλλουν στη μείωση της φλεγμονής οπουδήποτε στον οργανισμό, καθώς έχουν συστηματική δράση αλλά και πολλές παρενέργειες, όπως η τριχοφυΐα, νυχτερινές εφιδρώσεις, αρτηριακή υπέρταση, διαβήτης τύπου 2, οστεοπόρωση, κατάγματα, καταρράκτης και ‘’ευπάθεια’’ σε λοιμώξεις. Μακροχρόνια χρήση κορτικοστεροειδών σε παιδιά μπορεί να οδηγήσει σε καχεκτική ανάπτυξη. Ένα νεότερο είδος κορτικοστεροειδών, η βουδεσονίδη, λειτουργεί γρηγορότερα από τα παραδοσιακά στεροειδή και φαίνεται να έχει λιγότερες παρενέργειες. Τα κορτικοστεροειδή δεν είναι για μακροχρόνια χρήση. Όμως, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για βραχυπρόθεσμες θεραπείες (τρεις έως τέσσερις μήνες) και για την εισαγωγή του ασθενούς σε ύφεση.

Β. Καταστολείς του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτά τα φάρμακα μειώνουν επίσης τη φλεγμονή, αλλά ο κύριος στόχος τους είναι η καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματός και όχι η απευθείας αντιμετώπιση της φλεγμονής. Καταστέλλοντας την ανοσολογική απάντηση, η φλεγμονή εμμέσως μειώνεται και αυτή, εφόσον προκαλείται όπως αναφέραμε προηγουμένως, από την ‘’επίθεση’’ του ανοσοποιητικού συστήματος στο έντερο, το οποίο για κάποιο λόγο το αναγνωρίζει σαν ξένο σώμα.

Στα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα περιλαμβάνονται:

1. Αζαθειοπρίνη και μερκαπτοπουρίνη. Αυτά είναι τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα ανοσοκατασταλτικά για τη θεραπεία της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου. Τα φάρμακα αυτά, μπορεί να χρειαστούν δύο έως τέσσερις μήνες για να αρχίσουν να έχουν αποτέλεσμα, αλλά μπορούν να συμβάλλουν δραστικά στη μείωση των συμπτωμάτων της νόσου του Crohn και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση επιπλοκών της, όπως τα συρίγγια.

2. Ιnfliximab (Remicade). Αυτό το φάρμακο προορίζεται για ενήλικες και παιδιά με μέτρια έως σοβαρή νόσο του Crohn, που δεν ανταποκρίνονται ή δεν μπορούν να δεχθούν άλλες θεραπείες. Λειτουργεί μέσω της εξουδετέρωσης μιας πρωτεΐνης που παράγεται από το ανοσοποιητικό σύστημα, γνωστή ως παράγοντας νέκρωσης όγκων (TNF). Το Infliximab βρίσκει την πρωτεΐνη TNF στην κυκλοφορία του αίματος και την εξουδετερώνει προτού αυτή να προκαλέσει φλεγμονή στο εντερικό επιθήλιο του ασθενούς. Χορηγείται ενδοφλεβίως και είναι απαραίτητη η παραμονή του ασθενούς στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια έγχυσης του φαρμάκου, ώστε να αντιμετωπιστούν τυχόν συστηματικές παρενέργειες, όπως υπόταση και αλλεργική αντίδραση. Ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, με σκλήρυνση κατά πλάκας, φυματίωση, ενεργό λοίμωξη, καθώς και τα άτομα με καρκίνο ή ιστορικό καρκίνου, δεν μπορούν να λάβουν infliximab ή άλλα φάρμακα αυτής της κατηγορίας (adalimumab και certolizumab pegol).

3. Αdalimumab (Humira). Ανάλογο του infliximab, αλλά «καθαρότερο», καθώς είναι παρασκευασμένο με τη μέθοδο της γενετικής μηχανικής και είναι πιο φιλικό για τον ανθρώπινο οργανισμό. Προβλέπεται για τους ασθενείς που δεν έχουν δει βελτίωση από το infliximab ή άλλες θεραπείες. Χορηγείται υποδορίως από τον ίδιο τον ασθενή και έχει λιγότερες παρενέργειες από το infliximab.

4. Certolizumab pegol (Cimzia). Εγκρίθηκε από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) της Αμερικής για τη θεραπεία της νόσου του Crohn, και δρα και αυτό μέσω της αναστολής του TNF. Το Certolizumab pegol, συνταγογραφείται για άτομα με μέτρια έως σοβαρή νόσο του Crohn, τα οποία δεν είχαν ανταπόκριση σε άλλες θεραπείες. Λαμβάνεται αρχικά ως μία ένεση κάθε δύο εβδομάδες. Αν τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά και καθώς είναι φάρμακο βραδείας αποδέσμευσης (pegol), μπορεί στην πορεία να χορηγείται μόνο μια ένεση το μήνα.

5. Μεθοτρεξάτη. Αυτό το φάρμακο, το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου, της ψωρίασης και της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ορισμένες φορές και για ασθενείς με τη νόσο του Crohn, οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται καλά σε άλλα φάρμακα. Ξεκινά να έχει αποτελέσματα σε περίπου οκτώ εβδομάδες από την ημερομηνία της πρώτης χορήγησης και έχει και αυτό αρκετές παρενέργειες, στις οποίες περιλαμβάνονται ναυτία, κόπωση και διάρροια, χρόνια τοξική ηπατίτιδα και μερικές φορές καρκίνος.

6. Cyclosporine. Χρησιμοποιείται στην επούλωση συριγγίων, που σχετίζονται με τη νόσο Crohn και η χρήση του περιορίζεται σε άτομα που δεν ανταποκρίνονται καλά σε άλλα φάρμακα. Αν και αποτελεσματική, η κυκλοσπορίνη έχει τη δυνατότητα για σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως νεφρική και ηπατική βλάβη, υψηλή πίεση αίματος, θανατηφόρες λοιμώξεις και αυξημένος κίνδυνος λεμφώματος.

7. Νatalizumab (Tysabri). Αυτό το φάρμακο, λειτουργεί μέσω της παρεμπόδισης ορισμένων μορίων των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος- ιντεγκρινών –να συνδεθούν με τα εντερικά κύτταρα, πράγμα που ελαττώνει τη φλεγμονώδη αντίδραση του εντέρου. Το Natalizumab, έχει εγκριθεί, για τα άτομα με μέτρια έως σοβαρή νόσο του Crohn, με στοιχεία ενεργού φλεγμονής και το οποία δεν ανταποκρίνονται καλά στη θεραπεία της νόσου με τα συμβατικά φάρμακα για τη νόσο του Crohn. Επειδή το φάρμακο συνδέεται με μια σπάνια, αλλά σοβαρή, παρενέργεια, αυτή της πολυεστιακής λευκοεγκεφαλοπάθειας - μιας ‘’λοίμωξης’’ του εγκεφάλου που συνήθως οδηγεί σε θάνατο ή σοβαρή αναπηρία – οι ασθενείς θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι σε ένα ειδικό πρόγραμμα περιορισμένης διανομής για να το χρησιμοποιήσουν.

8. Αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά μπορεί να συμβάλλουν στη θεραπεία συριγγίων και αποστημάτων σε ασθενείς με νόσο του Crohn. Οι ερευνητές πιστεύουν επίσης ότι τα αντιβιοτικά συμβάλουν στη μείωση των επιβλαβών εντερικών βακτηρίων και καταστέλλουν έτσι το ανοσοποιητικό σύστημα του εντέρου, το οποίο μπορεί να βοηθήσει στην ύφεση των συμπτωμάτων των ασθενών με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου.

Τα αντιβιοτικά που συχνότερα χρησιμοποιούνται είναι:

8α. Μετρονιδαζόλη (Flagyl). Πιθανές παρενέργειες από την παρατεταμένη χρήση Μετρονιδαζόλης, είναι οι περιφερειακές νευροπάθειες όπως το μούδιασμα και τσούξιμο στα χέρια και τα πόδια και περιστασιακά, μυϊκός πόνος ή αδυναμία, ναυτία, μεταλλική γεύση στο στόμα, πονοκέφαλος και ανορεξία.

8β. Ciprofloxacin (Ciproxin). Η Σιπροφλοξασίνη μπορεί να προκαλέσει ναυτία, έμετο, κεφαλαλγία και σπάνια, τενοντίτιδες ή ακόμη και ρήξη τενόντων, κυρίως στις μικρότερες ηλικίες.

Γ. Διατροφή με βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Ειδική εντερική και παρεντερική διατροφή χρησιμοποιείται συνήθως, όταν τα φάρμακα αποτυγχάνουν στον έλεγχο των συμπτωμάτων των ασθενών με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου. Η παρεντερική χορήγηση της βιταμίνης B-12, και η από του στόματος χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ασθενείς με εκτεταμένη νόσο και σύνδρομο δυσαπορρόφησης από το λεπτό έντερο.

Δ. Χειρουργική αντιμετώπιση. Εάν η διατροφή, οι αλλαγές του τρόπου ζωής, και η φαρμακευτική αγωγή, δεν μπορέσουν να θέσουν σε ύφεση την νόσο του Crohn, ο ασθενής μπορεί να χρειασθεί χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση ενός κατεστραμμένου τμήματος του λεπτού εντέρου ή για την αντιμετώπιση συριγγίων που επιμένουν παρά τη φαρμακευτική αγωγή.

Ε. Δίαιτα. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι συγκεκριμένες τροφές μπορούν να προκαλέσουν φλεγμονώδη νόσο του εντέρου. Όμως, ορισμένα τρόφιμα και ποτά, μπορούν να επιδεινώσουν τα συμπτώματα των ασθενών με νόσο του Crohn, ειδικά κατά τη διάρκεια μίας έξαρσης της νόσου. Αν υπάρχουν τροφές που χειροτερεύουν την κατάσταση ενός ασθενούς, αυτές θα πρέπει να αποφεύγονται.

Τροφές που γενικά έχει παρατηρηθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν μια επιδείνωση των συμπτωμάτων ενός ασθενούς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, είναι:

Ε1. Γαλακτοκομικά προϊόντα. Αυτά μπορούν να προκαλέσουν διάρροια, κοιλιακά άλγη και μετεωρισμό, λόγω αδυναμίας μεταβολισμού της λακτόζης που υπάρχει μέσα σε γαλακτοκομικά προϊόντα.

Ε2. Λιπαρά τρόφιμα. Ασθενείς με νόσο του Crohn του λεπτού εντέρου, μπορεί να μην είναι σε θέση να αφομοιώσουν ή να απορροφήσουν το λίπος κανονικά και αυτό περνώντας από το λεπτό στο παχύ έντερο, προκαλεί διάρροια και επιδείνωση των συμπτωμάτων του ασθενούς.

Ε3. Φυτικές ίνες. Για τους περισσότερους ανθρώπους, τα πλούσια σε φυτικές ίνες τρόφιμα, όπως τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά και τα δημητριακά ολικής αλέσεως, αποτελούν τη βάση μιας υγιεινής διατροφής. Αλλά σε ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, οι ίνες μπορεί να προκαλέσουν διάρροια, πόνο στο έντερο και μετεωρισμό. Εάν τα ακατέργαστα φρούτα και τα λαχανικά προκαλούν σε έναν ασθενή τέτοιου είδους συμπτώματα, τότε, στον ατμό ή μαγειρεμένα σε κατσαρόλα (κομπόστες) μπορεί να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.. Αποφυγή στο μπρόκολο και το κουνουπίδι, στους ξηρούς καρπούς και άλλους σπόρους, στο καλαμπόκι και το ποπ κόρν, είναι επίσης μία καλή διαιτητική στρατηγική για τους ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου.

Ζ. Αντιμετώπιση του άγχους. Η ψυχική ισορροπία μπορεί να αποδειχτεί μεγάλης σημασίας σύμμαχος στην προσπάθεια επίτευξης μιας παρατεταμένης ύφεσης της νόσου του Crohn.

Στην αντιμετώπιση του στρες μπορούν να επιστρατευτούν πολλές μέθοδοι και τεχνικές αλλά και φάρμακα διαφόρων κατηγοριών.

Ζ1. Άσκηση. Ακόμα και ήπια άσκηση μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του στρες και μπορεί να οδηγήσει στη βελτίωση των συμπτωμάτων ενός ασθενούς με νόσο του Crohn.

Ζ2. Βιοανάδραση. Η τεχνική αυτή για τον έλεγχο του στρες, μπορεί να βοηθήσει έναν ασθενή να μειώσει την ένταση των μυών και να του επιβάλλει αργό ρυθμό της καρδιάς του με τη βοήθεια μιας μηχανής ανάδρασης. Στη συνέχεια ο ασθενής μπορεί να διδαχτεί, πώς να αναπαράγει τις αλλαγές αυτές, χωρίς ανάδραση από το συγκεκριμένο μηχάνημα.

Ζ3. Τακτικές χαλάρωσης και ασκήσεις αναπνοής με τη βοήθεια γιόγκα και διαλογισμού.

Ζ4. Αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Τέλος τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και κυρίως αυτά της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs) βοηθούν στην αντιμετώπιση του άγχους και της κατάθλιψης, που μπορεί να βασανίζουν και να επιδεινώνουν την κατάσταση ενός ασθενούς με οποιαδήποτε χρόνια νόσο.

www.emedi.gr

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο Crohn

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο Crohn

crohn good 1

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

 

 

Διαβάστηκε 7642 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019 15:05
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ψωριασική αρθρίτιδα Ψωριασική αρθρίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψωριασική αρθρίτιδα

    Ψωριασική αρθρίτιδα είναι η αρθρίτιδα που σχετίζεται με την ψωρίαση. Οι ορολογικές δοκιμασίες, για το ρευματοειδή παράγοντα, είναι, συνήθως, αρνητικές.

    Οι ασθενείς παρουσιάζουν δάχτυλα με σχήμα λουκάνικου και χαρακτηριστικές ακτινολογικές αλλοιώσεις.

    Η ψωριασική αρθροπάθεια συμβαίνει στο 5% περίπου των ατόμων με ψωρίαση, ειδικά σ' αυτούς με ψωρίαση ονύχων.

    Υπάρχουν διάφορες μορφές, που έχουν περιγραφεί, αν και ο διαχωρισμός σ' αυτές τις μορφές δεν είναι ευδιάκριτος. 

    Μορφές ψωριασικής αρθροπάθειας:

    • Ψωρίαση νυχιού και προσβολή περιφερικών μεσοφαλαγγικών αρθρώσεων (κλασσική ψωριασική αρθρίτιδα). Χαρακτηριστικά εντυπώματα νυχιών, εγκάρσιες αυλακώσεις, υπονύχια υπερκεράτωση, περιφερική φαλαγγοφαλαγγική αρθρίτιδα.
    • Ακρωτηριαστική ή πυρρωτική αρθρίτιδα - μια καταστροφική, με οστική απορρόφηση, αρθρίτιδα. Παράγει το επονομαζόμενο "χέρι φακού όπερας".
    • Συμμετρική πολυαρθρίτιδα, που μοιάζει με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα - σπάνια μπορεί να μη διακρίνεται από τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και μπορεί να αντιπροσωπεύει συμπτωματική ρευματοειδή αρθρίτιδα σε ασθενή που έχει ψωρίαση. 
    • Ασύμμετρη ολιγοαρθρίτιδα - μικρή σχέση μεταξύ δραστηριότητας της νόσου των αρθρώσεων και της νόσου του δέρματος. Οι ενεχόμενες αρθρώσεις μπορεί να είναι και μικρές και μεγάλες.
    • Ψωριασική σπονδυλίτιδα - ασύμμετρη σπονδυλίτιδα και ιερολαγονίτιδα.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Δέρμα/Εξωκρινείς αδένες 

    Γενετική: Το HLA-B27, συνήθως, εμφανίζεται σε ασθενείς με ψωριασική αρθρίτιδα τύπου σπονδυλίτιδας. Η ψωρίαση μόνη της σχετίζεται με HLA-B13, HLA-Bw38, HLA-DR4 και HLA-DR7

    Επικρατέστερη ηλικία: Ηλικία έναρξης 30-35

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (ελαφρά)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Οίδημα αρθρώσεων, ευαισθησία, θερμότητα, περιορισμένη κίνηση 
    • Διασπορά της αρθρίτιδας - κάθε άρθρωση, αλλά, συνηθέστερα στις περιφερικές φαλαγγοφαλαγγικές αρθρώσεις των χεριών και ιερολαγόνιες.
    • Αλλοιώσεις νυχιών - εντυπώματα, εγκάρσιες παχύνσεις, ονυχόλυση, υπερκεράτωση, κιτρίνισμα και καταστροφή ολόκληρου του νυχιού
    • Πυρετός
    • Κακουχία

    ΑΙΤΙΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Άγνωστα
    • Πιθανός γενετικός συσχετισμός 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Ψωρίαση 
    • Θετικό οικογενειακό ιστορικό

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Ψωρίαση 
    • Οροθετική φλεγμονώδης πολυαρθρίτιδα
    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Οστεοαρθρίτιδα
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Σύνδρομο Reiter

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Ρευματοπειδής παράγοντας στον ορό - αρνητικός
    • Αυξημένη ταχύτητα καθίζησης ερυθροκυττάρων 
    • Αυξημένο ουρικό οξύ
    • Αναιμία

    Ο ρευματοειδής παράγοντας (RF)  είναι ένα αντίσωμα που υπάρχει συχνά στο αίμα των ατόμων με ρευματοειδή αρθρίτιδα, αλλά δεν υπάρχει, συνήθως, στο αίμα των ατόμων με ψωριασική αρθρίτιδα. 

    Δοκιμή υγρού στις αρθρώσεις. Χρησιμοποιώντας μια βελόνα, ο γιατρός μπορεί να αφαιρέσει ένα μικρό δείγμα υγρού από μία από τις προσβεβλημένες αρθρώσεις - συχνά το γόνατο. Οι κρύσταλλοι ουρικού οξέος στο υγρό της άρθρωσης μπορεί να υποδηλώνουν ότι έχετε ουρική αρθρίτιδα και όχι ψωριασική αρθρίτιδα.

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Αρυθροθυλακίτιδα (μοιάζει με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Ακτινογραφία:

    • Σοβαρές καταστροφικές αλλοιώσεις των μεμονωμένων μικρών αρθρώσεων 
    • Περιφερική πυρωτική αρθρίτιδα
    • Βαμβακόμορφη περιοστίτιδα
    • Άτυπη σπονδυλίτιδα με σχηματισμό συνδεσμοφύτων 
    • Απουσία οστεοπόρωσης
    • Διαβρώσεις, αγκύλωση, ιερολαγονίτιδα

    Ακτινογραφίες. Οι απλές ακτίνες Χ μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό αλλαγών στις αρθρώσεις που εμφανίζονται σε ψωριασική αρθρίτιδα, αλλά, όχι σε άλλες αρθριτικές καταστάσεις.

    Μαγνητική τομογραφία (MRI). Η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιεί ραδιοκύματα και ισχυρό μαγνητικό πεδίο για να παράγει πολύ λεπτομερείς εικόνες τόσο των σκληρών όσο και των μαλακών ιστών. Αυτός ο τύπος τεστ απεικόνισης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο προβλημάτων με τους τένοντες και τους συνδέσμους στα πόδια και την πλάτη.

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Ειδική προσοχή στα εντυπώματα των νυχιών και στις περιφερικές φαλαγγοφαλαγγικές αρθρώσεις

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    images 19

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Νάρθηκες ακινητοποίησης 
    • Ισομετρικές ασκήσεις και κολύμπι αργότερα 
    • Κερί παραφίνης ή άλλες θεραπείες θερμότητας 
    • Προστατέψτε τις επηρεασμένες αρθρώσεις 
    • Τακτική, μέτρια έκθεση στον ήλιο 

    ΔΙΑΙΤΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Όχι ειδική δίαιτα

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ

    • Όχι μετάδοση της ανησυχίας 
    • Παραπομπή σε συλλόγους ασθενών με αρθρίτιδα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Είναι διαθέσιμες διάφορες επιλογές, που εξαρτώνται από τη συμμετοχή του δέρματος και των αρθρώσεων:

    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα σε συνήθεις δόσεις. Δεν υπάρχουν ενδείξεις για την υπεροχή οποιουδήποτε ΜΣΑΦ στην ψωριασική αρθρίτιδα
    • Χαμηλές δόσεις συστηματικών στεροειδών 
    • Τοπικά στεροειδή για το δέρμα
    • Η θεραπεία PUVA μπορεί να βοηθήσει για τις βλάβες του δέρματος

    Άλλες, μερικές φορές χρήσιμες:

    • Μεθοτρεξάτη (χρησιμοποιείται μόνο με συγκεκριμένες οδηγίες και από κάποιον, που είναι έμπειρος στη χρήση της. Αντενδείκνυται σε ασθενείς θετικούς στον ιό HIV)
    • Άλατα χρυσού
    • Ανθελονοσιακά (αμφισβητούμενα)
    • Ανοσοκατασταλτικά σε εμμένουσες περιπτώσεις
    • Σουλφασαλαζίνη

     Αντενδείξεις:

    • Τα ανθελονοσιακά μπορούν να προκαλέσουν απολεπιστική δερματίτιδα
    • Τα ΜΣΑΦ μπορεί να προκαλέσουν έξαρση της ψωρίασης 

    Προφυλάξεις: Η φαινυλβουταζόνη μπορεί να προκαλέσει καταστολή του μυελού των οστών. Το ΜΣΑΦ και το ΑΣΟ μπορεί να προκαλέσουν γαστρίτιδα.

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Ετρετινάτη 0,5-1,0 mg/Kg/ημέρα σε 2 διηρημένες δόσεις (σοβαρές παρενέργειες, αποφύγετε τη κατά την εγκυμοσύνη, εφόσον είναι συχνότατα τερατογόνος)

    Δεν υπάρχει θεραπεία για την ψωριασική αρθρίτιδα, επομένως η θεραπεία επικεντρώνεται στον έλεγχο της φλεγμονής στις προσβεβλημένες αρθρώσεις για την πρόληψη του πόνου και της αναπηρίας των αρθρώσεων.

    Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ψωριασικής αρθρίτιδας περιλαμβάνουν:

    -ΜΣΑΦ. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να μειώσουν τη φλεγμονή. Τα ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν την ιβουπροφαίνη και τη νατριούχο ναπροξένη κ.ά. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ερεθισμό του στομάχου, καρδιακά προβλήματα και βλάβη στο ήπαρ και στα νεφρά.

    -Αντιρευματικά φάρμακα που τροποποιούν την ασθένεια (DMARDs). Αυτά τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ψωριασικής αρθρίτιδας και να σώσουν τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς από μόνιμη βλάβη. Τα κοινά DMARD περιλαμβάνουν τη μεθοτρεξάτη, τη λεφλουνομίδη και σουλφασαλαζίνη. Οι παρενέργειες ποικίλλουν, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν βλάβη στο ήπαρ, καταστολή του μυελού των οστών και σοβαρές πνευμονικές λοιμώξεις.

    -Ανοσοκατασταλτικά. Αυτά τα φάρμακα δρουν για να εξημερώσουν το ανοσοποιητικό σας σύστημα, το οποίο είναι εκτός ελέγχου στην ψωριασική αρθρίτιδα. Παραδείγματα περιλαμβάνουν την αζαθειοπρίνη και την κυκλοσπορίνη. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν την ευαισθησία σε λοίμωξη.

    -Βιολογικοί παράγοντες. Επίσης, γνωστοί ως τροποποιητές βιολογικής απόκρισης, αυτή η νεότερη κατηγορία DMARDs περιλαμβάνει abatacept (Orencia), adalimumab (Humira), certolizumab (Cimzia), etanercept (Enbrel), golimumab (Simponi), infliximab (Remicade), ixekizumab (Taltz), secukinumab (Cosentyx), tofacitinib (Xeljanz) και ustekinumab (Stelara). Αυτά τα φάρμακα στοχεύουν συγκεκριμένα μέρη του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν φλεγμονή και οδηγούν σε βλάβη των αρθρώσεων. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο λοιμώξεων. Υψηλότερες δόσεις τοφασιτινίμπης μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβων αίματος στους πνεύμονες. Οι βιολογικοί παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνοι τους ή να συνδυαστούν με DMARDs, όπως η μεθοτρεξάτη.

    -Νεότερα από του στόματος φάρμακα. Το Apremilast (Otezla) μειώνει τη δραστηριότητα ενός ενζύμου στο σώμα που ελέγχει τη δραστηριότητα της φλεγμονής στα κύτταρα. Οι πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν διάρροια, ναυτία και πονοκεφάλους.
    Χειρουργικές και άλλες διαδικασίες

    -Ενέσεις Στεροειδών. Αυτός ο τύπος φαρμάκου μειώνει γρήγορα τη φλεγμονή και μερικές φορές εγχέεται σε προσβεβλημένη άρθρωση.

    -Χειρουργική αντικατάσταση άρθρωσης. Οι αρθρώσεις που έχουν υποστεί σοβαρές βλάβες από την ψωριασική αρθρίτιδα μπορούν να αντικατασταθούν με τεχνητές προθέσεις από μέταλλο και πλαστικό.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ

    Συχνή για την προσαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής και ενθάρρυνση

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Χρονιότητα
    • Σοβαρή ακρωτηριακή αρθρίτιδα
    • Σπονδυλική μορφή της αρθρίτιδας με ιερολαγονίτιδα και συμμετοχή της σπονδυλικής στήλης

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Πορεία - οξεία διαλείπουσα
    • Πιο ευνοϊκή απο τη ρευματοειδή αρθρίτιδα (εκτός από την ακρωτηριαστική αρθρίτιδα)
    • Η θεραπεία των δερματικών βλαβών συχνά βελτιώνει τα αρθριτικά συμπτώματα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Ψωρίαση

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Δεν εμφανίζεται σε αυτή την ηλικιακή ομάδα

    Γηριατρικό: Τα αρθριτικά συμπτώματα χειροτερεύουν

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ψωριασική αρθρίτιδα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ψωριασική αρθρίτιδα

    images 22

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σουλφασαλαζίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψωρίαση

    Μείγμα βοτάνων EMEDI BIO για την ψωρίαση

    Ετρετινάτη

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν μουρουνόλαδο

    Τα καλύτερα βότανα για τους πόνους της φλεγμονής

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολλιτσίδα

    Που κάνει καλό ο χυμός αλόης

    Η κουρκουμίνη αποτελεσματική και στην ψωρίαση

    Δίαιτα για την ψωρίαση

    Ψωρίαση

    Βιταμίνες για την ψωρίαση

    Ρόφημα κουρκουμίνης για τον καρκίνο

    Κουρκουμίνη

    Νόσοι του συνδετικού ιστού

    Η μοριακή ανίχνευση του αλληλόμορφου HLA-B27

    Με τι ασχολείται ο ρευματολόγος

    Παγκόσμια Ημέρα Ψωρίασης

    www.emedi.gr

     

      

     

  • Σιγκέλλωση Σιγκέλλωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη σιγκέλλωση

    Η σιγκέλλωση είναι μια λοίμωξη των εντέρων που προκαλείται από το βακτήριο Shigella.

    Τα συμπτώματα, γενικά, ξεκινούν μία έως δύο ημέρες μετά την έκθεση και περιλαμβάνουν διάρροια, πυρετό, κοιλιακό άλγος και αίσθηση της ανάγκης για αφόδευση, ακόμη και όταν το έντερο είναι άδειο.

    Η διάρροια μπορεί να είναι αιματηρή.

    Τα συμπτώματα, συνήθως, διαρκούν πέντε έως επτά ημέρες και μπορεί να χρειαστούν αρκετοί μήνες για να επανέλθουν πλήρως οι συνήθειες του εντέρου.

    Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν αντιδραστική αρθρίτιδα, σήψη, επιληπτικές κρίσεις και αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο.

    Η σιγκέλλωση προκαλείται από τέσσερις συγκεκριμένους τύπους Shigella. Αυτά τα βακτήρια, συνήθως, εξαπλώνονται με έκθεση σε μολυσμένα κόπρανα. Αυτό μπορεί να συμβεί μέσω μολυσμένων τροφίμων, νερού ή χεριών ή μέσω σεξουαλικής επαφής.

    Η μόλυνση μπορεί να εξαπλωθεί από μύγες ή κατά την αλλαγή πάνας.

    Η διάγνωση γίνεται με καλλιέργεια κοπράνων.

    Ο κίνδυνος μόλυνσης μπορεί να μειωθεί με το σωστό πλύσιμο των χεριών.

    Δεν υπάρχει εμβόλιο.

    Η σιγκέλλωση, συνήθως, υποχωρεί χωρίς ειδική θεραπεία.

    Συνιστώνται επαρκή υγρά από το στόμα και ανάπαυση.

    Το υποσαλικυλικό βισμούθιο μπορεί να βοηθήσει στα συμπτώματα.

    Ωστόσο, δεν συνιστώνται φάρμακα που σταματούν τη διάρροια, όπως η λοπεραμίδη.

    Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν αντιβιοτικά, αλλά η αντίσταση είναι συχνή. Τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται, συνήθως, περιλαμβάνουν την σιπροφλοξασίνη και την αζιθρομυκίνη.

    Σε παγκόσμιο επίπεδο, η σιγκέλλωση εμφανίζεται σε τουλάχιστον 80 εκατομμύρια ανθρώπους και έχει ως αποτέλεσμα περίπου 700.000 θανάτους ετησίως. Οι περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Τα μικρά παιδιά επηρεάζονται συχνότερα. Ενδέχεται να εμφανιστούν κρούσματα νόσου σε χώρους φύλαξης παιδιών και σχολεία. Είναι, επίσης, σχετικά κοινό στους ταξιδιώτες.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Τα σημεία και τα συμπτώματα μπορεί να κυμαίνονται από ήπια κοιλιακή δυσφορία έως δυσεντερία που χαρακτηρίζεται από κράμπες, διάρροια, πυρετό, αίμα στα κόπρανα και πύον ή βλέννα στα κόπρανα. Ο χρόνος έναρξης είναι 12 έως 96 ώρες, μετά την έκθεση και η νόσος διαρκεί 5 έως 7 ημέρες. Οι λοιμώξεις σχετίζονται με έλκος του βλεννογόνου, αιμορραγία από το ορθό και αφυδάτωση.

    Η αντιδραστική αρθρίτιδα και το αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο είναι πιθανά επακόλουθα μετά από τη σιγκέλλωση.

    Το πιο συνηθισμένο νευρολογικό σύμπτωμα είναι οι επιληπτικές κρίσεις.

    ΑΙΤΙΑ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Βακτήρια:

    Η σιγκέλλωση προκαλείται από βακτηριακή λοίμωξη με Shigella, βακτήριο, που είναι γενετικά παρόμοιο με το E. coli.

    Υπάρχουν τρεις οροομάδες και ένας ορότυπος Shigella:

    • Shigella flexneri
    • Shigella boydii
    • Shigella dysenteriae και
    • Shigella sonnei (ορότυπος)

    Η πιθανότητα μόλυνσης από οποιοδήποτε στέλεχος του Shigella ποικίλλει σε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, η S. sonnei είναι πιο συνηθισμένη στις ΗΠΑ, ενώ η S. dysenteriae και η S. boydii είναι σπάνια στις ΗΠΑ.

    ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Η Shigella μεταδίδεται μέσω της στοματικής οδού από άτομα που έχουν προσβληθεί από την ασθένεια, ανεξάρτητα από το εάν παρουσιάζουν συμπτώματα. Οι χρόνιοι φορείς των βακτηρίων αυτών είναι σπάνιοι. Εκτός από τον άνθρωπο, τα βακτήρια μπορούν, επίσης, να μολύνουν τα ζώα. 

    Κατά την κατάποση, τα βακτήρια περνούν μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα μέχρι να φτάσουν στο λεπτό έντερο. Εκεί αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται μέχρι να φτάσουν στο παχύ έντερο. Στο παχύ έντερο, τα βακτήρια προκαλούν κυτταρικό τραυματισμό μέσω δύο κύριων μηχανισμών: άμεση εισβολή στα επιθηλιακά κύτταρα στο παχύ έντερο και παραγωγή εντεροτοξίνης 1 και εντεροτοξίνης 2. Σε αντίθεση με άλλα βακτήρια, η Shigella δεν καταστρέφεται από το γαστρικό οξύ στο στομάχι. Ως αποτέλεσμα, χρειάζονται μόνο 10 έως 200 κύτταρα για να προκαλέσουν μόλυνση. Αυτή η μολυσματική δόση είναι πολύ  μικρότερη από εκείνη άλλων ειδών βακτηρίων (π.χ. χολέρα, που προκαλείται από το βακτήριο Vibrio cholerae κι έχει μολυσματική δόση 108 έως 1011 κυττάρων). 

    294501

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Η διάγνωση της σιγκέλλωσης γίνεται με την απομόνωση του οργανισμού από καλλιέργειες δειγμάτων κοπράνων. Τα είδη Shigella είναι αρνητικά για κινητικότητα και γενικά δεν είναι ζυμωτές λακτόζης, αλλά η S. sonnei μπορεί να ζυμώσει τη λακτόζη. Συνήθως, δεν παράγουν στοιχεία από υδατάνθρακες (με εξαίρεση ορισμένα στελέχη της S. flexneri) και τείνουν να είναι γενικά βιοχημικά αδρανή. Η Shigella, επίσης, να είναι αρνητική στην υδρόλυση ουρίας. Μπορεί να γίνει ανίχνευση και με PCR.

    ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Μπορούν να προληφθεί με καλό πλύσιμο των χεριών πριν από το χειρισμό των τροφίμων και καλό μαγείρεμα των τροφών. Η σωστή προσωπική υγιεινή και η υγιεινή των τροφίμων είναι τα πιο καλά μέτρα για τη σιγκέλλωση.

    ΕΜΒΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗ

    Προς το παρόν, δεν υπάρχει εγκεκριμένο εμβόλιο για τη σιγκέλλωση. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗΣ

    Η θεραπεία συνίσταται, κυρίως, στην αντικατάσταση υγρών και ηλεκτρολυτών που χάνονται λόγω διάρροιας. Η αντικατάσταση υγρών από το στόμα είναι ικανοποιητική για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά, μερικοί μπορεί να χρειαστεί να λάβουν υγρά ενδοφλεβίως.

    Τα αντιδιαρροϊκά φάρμακα μπορεί να παρατείνουν τη λοίμωξη και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται.

    ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΓΚΕΛΛΩΣΗ

    Τα αντιβιοτικά πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις ή σε ορισμένους πληθυσμούς με ήπια συμπτώματα (ηλικιωμένοι, ανοσοκατεσταλμένοι, εργαζόμενοι στη βιομηχανία τροφίμων, εργαζόμενοι στη φροντίδα παιδιών). Για τη διάρροια που σχετίζεται με τη σιγκέλλωση, τα αντιβιοτικά μειώνουν τη διάρκεια της λοίμωξης, αλλά πρέπει να αποφεύγονται σε ήπιες περιπτώσεις, επειδή πολλά στελέχη της σιγκέλλας γίνονται ανθεκτικά στα κοινά αντιβιοτικά. Επιπλέον, τα αποτελεσματικά φάρμακα δεν υπάρχουν σε αναπτυσσόμενες χώρες. 

    Οι αντιδιαρροϊκοί παράγοντες μπορεί να επιδεινώσουν την ασθένεια και πρέπει να αποφεύγονται.

    Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ασθένεια υποχωρεί εντός τεσσάρων έως οκτώ ημερών χωρίς αντιβιοτικά. Οι σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να διαρκέσουν τρεις έως έξι εβδομάδες.

    Τα αντιβιοτικά, όπως η τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη και η σιπροφλοξασίνη μπορεί να χορηγηθούν όταν το άτομο είναι πολύ νεαρό ή πολύ ηλικιωμένο, όταν η ασθένεια είναι σοβαρή ή όταν ο κίνδυνος της λοίμωξης για εξάπλωση είναι υψηλός. Επιπρόσθετα, η αμπικιλλίνη (αλλά όχι η αμοξικιλλίνη) ήταν αποτελεσματική στη θεραπεία αυτής της νόσου στο παρελθόν, αλλά τώρα η πρώτη επιλογή φαρμάκου είναι η pivmecillinam.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    shiga 1000x565

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Λοίμωξη από σαλμονέλα

    Οξεία διάρροια

    Οζώδες ερύθημα

    Πυρετικοί σπασμοί στα παιδιά

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βρουκέλλωση

    www.emedi.gr

     

  • Ασκαρίδες εντέρου Ασκαρίδες εντέρου

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις ασκαρίδες εντέρου

    Οι εντερικές ασκαρίδες (νηματώδεις) έχουν ώριμες μορφές οι οποίες μολύνουν τον εντερικό σωλήνα του ανθρώπου. Σκώληκες σε στάδιο προνύμφης μπορεί να υπάρχουν και σε άλλα σημεία του σώματος. Εκτός από την Trichinella Spiralis, η οποία είναι εγκυστωμένη στους μυς, αυγά και/ή προνύμφες μπορεί να απομονωθούν από τον εντερικό αυλό.

    • Νηματώδεις σκώληκες που παρασιτούν στον εντερικό σωλήνα του ανθρώπου
    1. Enteroblus vermicularis (οξύουρος)
    2. Trichuris trichiura (τριχοκέφαλος ο τριχίουρος)
    3. Άσκαρις η σκωληκοειδής (μεγάλος νηματώδης σκώληκας του ανθρώπου)
    4. Νεκάτωρ ο Αμερικανός (νηματέλμινθες)
    5. Αγκυλόστομα το δωδεκαδακτυλικό (νηματέλμινθες)
    6. Strongyloides stercoralis
    7. Trichinella spiralis (τριχίνωση)

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό, Καρδιαγγειακό, Πνεύμονες, Νευρικό, Νεφρά/Ουροποιητικό, Μυοσκελετικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες. Τα κρούσματα οξυουρίασης είναι πιο συχνά στα παιδιά

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Πνευμονική προσβολή

    • Πυρετός
    • Βήχας
    • Αιμόφυρτα πτύελα
    • Συριγμός
    • Ρόγχοι
    • Δύσπνοια
    • Οπισθοστερνικός πόνος
    • Πνευμονικές πυκνώσεις
    • Ηωσινοφιλία
    • Κνίδωση
    • Άσθμα
    • Αγγειονευρωτικό οίδημα
    • Εγκέφαλος, νεφρά, οφθαλμοί, σπονδυλική στήλη κ.λ.π. (σπάνια)

    Εντερική προσβολή

    • Μπορεί να είναι ασυμπτωματική (λίγες περιπτώσεις)
    • Κοιλιακός πόνος (συνήθως διάχυτος)
    • Σπασμοί/κωλικοί εντέρου 
    • Διάρροια
    • Σπανίως έμετοι
    • Μερικές φορές δυσκοιλιότητα

    Προσβολή μυών και άλλων ιστών (τριχίνωση)

    • Μυαλγίες 
    • Πυρετός 
    • Οίδημα και σπασμός
    • Περικογχικό και οίδημα προσώπου
    • Φωτοφοβία
    • Ιδρώτες 
    • Επιπεφυκίτιδα
    • Αδυναμία ή ατονία
    • Αιμορραγίες κάτω από τον επιπεφυκότα, στον αμφιβληστροειδή και τα νύχια
    • Εξανθήματα και μυρμηκίαση 
    • Εγκεφαλίτιδα, μυοκαρδίτιδα, νεφρίτιδα
    • Πνευμονία, μηνιγγίτιδα, νευροπάθεια

    ΑΙΤΙΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Κατάποση ώριμων αυγών από τρόφιμα ή ποτά που έχουν μολυνθεί με κόπρανα
    • Είσοδο προνυμφών στο δέρμα (νηματοσκώληκες)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Έλλειψη καθαριότητας
    • Ανεπαρκή μέτρα υγιεινής
    • Μόλυνση του εδάφους από ανθρώπινα κόπρανα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Σε περίπτωση πνευμονικής ακαρίασης με ηωσινοφιλία - διαφοροδιάγνωση από άσθμα, σύνδρομο Loffler, η ηωσινοφιλική πνευμονία, συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, νόσο Hodgkin και άλλες παρασιτικές ασθένειες (τροπικη πνευμονική ηωσινοφιλία, τοξοκαρίαση, στρογγυλοείδωση, παραγονιμίαση, λοίμωξη από νηματοσκώληκες)
    • Λοίμωξη του ΓΕΣ από σκώληκες - διαφοροδιάγνωση από άλλα αίτια που προκαλούν παγκρεατίτιδα, εκκολπωματίτιδα, δωδεκαδακτυλίτιδα, οισοφαγίτιδα, χολοκυστίτιδα 

    fd8b0f77d767f1f6640afba6916ff67c XL

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Βασίζεται στην χαρακτηριστική εικόνα των αυγών ή των προνυμφών στα κόπρανα ή των ώριμων σκωλήκων εάν έχουν αποβληθεί με τα κόπρανα
    • Εντύπωμα των οξύουρων σε ταινία σελοτέιπ
    • Ηωσινοφιλία
    • Προνύμφες στα πτύελα ή απεικόνιση των ώριμων σκωλήκων σε ακτινολογικό έλεγχο (όχι συχνό)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Τα χαρακτηριστικά αυγά/σκώληκες

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Οι ορολογικές δοκιμασίες δεν βοηθάνε

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Εξέταση κοπράνων 
    • Εντύπωμα σε ταινία σελοτέιπ

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ 

    Εξωτερικός ασθενής

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Τίποτε άλλο εκτός από την χορήγηση φαρμάκων για την εκρίζωση των σκωλήκων 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Αποφύγετε τρόφιμα, νερό και επαφή με χώματα μολυσμένα από κόπρανα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Enteroblus vermicularis (οξύουρος) - μεβενδαζόλη σε εφ΄άπαξ δόση 100 mg ή παμοϊκό πυραντέλιο μια δόση 11 mg/kg (μέγιστη δόση 1 gr) επανάληψη μετά 2 βδομάδες (οι δοσολογίες αφορούν τους ενήλικες και τα παιδιά)
    • Trichuris trichiura - μεβενδαζόλη 100 mg δύο φορές την ημέρα για 3 ημέρες ή Αλβενδαζόλη εφ' άπαξ δόση 400 mg (όλες οι δοσολογίες αφορούν ενήλικες και παιδιά. 
    • Άσκαρις η σκωληκοειδής (μεγάλος νηματώδης σκώληκας του ανθρώπου) - μεβενδαζόλη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 3 ημέρες ή παμοϊκό πυραντέλιο εφ' άπαξ δόση 11  mg/kg (μέγιστη δόση 1 gr).
    • Νεκάτωρ ο Αμερικανός (νηματέλμινθες) -  μεβενδαζόλη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 3 ημέρες ή παμοϊκό πυραντέλιο εφ' άπαξ δόση 11  mg/kg (μέγιστη δόση 1 gr) για 3 ημέρες.
    • Αγκυλόστομα το δωδεκαδακτυλικό (νηματέλμινθες) - παμοϊκό πυραντέλιο εφ' άπαξ δόση 11  mg/kg (μέγιστη δόση 1 gr) ή μεβενδαζόλη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 3 ημέρες
    • Trichinella spiralis (τριχίνωση) -  μεβενδαζόλη 200-400 mg 3 φορές την ημέρα, μετά 400-500 mg 3 φορές την ημέρα για 10 ημέρες μαζί με στεροειδή σε βαρειά περιστατικά
    • Strongyloides stercoralis - θειοβενδαμιζόλη 50 mg/kg/ημέρα σε 2 δόσεις (μέγιστη δόση 3 gr την ημέρα) για 2 ημέρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Επανεξέταση των κοπράνων σε 2 εβδομάδες και εάν είναι αναγκαίο επανάληψη της θεραπείας

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Εξασφάλιση συνθήκων καθαριότητας και υγιεινής

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    • Έμεση σκωλήκων 
    • Χολαγγειΐτιδα - μετακίνηση στον κοινό χοληδόχο πόρο 
    • Παγκρεατίτιδα - μετακίνηση στον παγκρεατικό πόρο
    • Σκωληκοειδίτιδα - μετακίνηση στην σκωληκοειδή απόφυση
    • Εκκολπωματίτιδα - μετακίνηση σε εκκολπώματα
    • Ηπατικό απόστημα
    • Εντερική απόφραξη
    • Συστροφή εντέρου 
    • Εγκολεασμός 
    • Διάτρηση εντέρου

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΑΣΚΑΡΙΔΩΝ ΕΝΤΕΡΟΥ

    Σε ήπιες ή ενδιάμεσης βαρύτητας λοιμώξεις είναι καλή. Η ασκαριδίαση θα πρέπει πάντοτε να θεραπεύεται γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της μετακίνησης των σκωλήκων 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Προσβάλλει όλες τις ηλικίες

    Παιδιατρικό: Τα παιδιά μολύνονται συχνότερα

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις παρασιτώσεις  

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις παρασιτώσεις 

    Ascariasis 732x549 thumbnail

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Εντερικά παράσιτα

    Ηωσινοφιλικές πνευμονίες

    Τροπική ηωσινοφιλία

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκόρδα

    www.emedi.gr

     

     

  • Οξεία διάρροια Οξεία διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία διάρροια

    Οξεία διάρροια είναι η διάρροια απότομης έναρξης σε υγιές άτομο και οφείλεται, συνήθως, σε λοιμώδη αίτια.

    Μπορεί να παρατηρηθεί μεγάλη ποικιλία συμπτωμάτων, όπως συχνές μαλακές ή υδαρείς κενώσεις, πυρετός, ρίγη, ανορεξία, έμετοι και αδιαθεσία.

    • Οξεία ιογενής διάρροια - η πιο συχνή μορφή, συνήθως διαρκεί για 3-4 ημέρες και είναι αυτοπεριοριζόμενη. Προκαλεί μορφολογικές μεταβολές στα κύτταρα του λεπτού εντέρου, οι λάχνες γίνονται μικρότερες και αυξάνει ο αριθμός των κυττάρων στις εντερικές κρύπτες 
    • Βακτηριακή διάρροια - μπορεί να την υποπτευθούμε αν υπάρχει ιστορικό ταυτόχρονης εκδήλωσης παρόμοιων συμπτωμάτων σε άτομο που μοιράστηκε το ίδιο φαγητό με τον πάσχοντα. Διάρροια που εκδηλώνεται μέσα σε 12 ώρες από το ύποπτο γεύμα είναι πιθανότερο να οφείλεται στη λήψη είδη σχηματισμένης τοξίνης 
    • Πρωτοζωική λοίμωξη - όπως η Giardia lamblia, προκαλεί παρατεταμένη υδαρή διάρροια που συχνά προσβάλλει ταξιδιώτες που επιστρέφουν από ενδημικές περιοχές όπου έχει μολυνθεί το σύστημα παροχής νερού
    • Διάρροια των ταξιδιωτών - τυπικά εμφανίζεται 3-7 ημέρες μετά την άφιξη σε ξένο μέρος και γενικά είναι αρκετά οξεία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό, Ενδοκρινείς/Μεταβολισμός

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Υδαρείς διαρροϊκές κενώσεις - αίμα ή βλέννες 
    • Πυρετός
    • Κοιλιακό άλγος και διάταση 
    • Κεφαλαλγία
    • Ανορεξία
    • Αδιαθεσία
    • Έμετοι
    • Μυαλγίες 
    • Σε λοίμωξη με Giardia lamblia, ωχρές αποχρωματισμένες κενώσεις, κράμπες, καταβολή, απώλεια βάρους, χρονιότητα

    ΑΙΤΙΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Βακτήρια

    • Κολοβακτηρίδιο
    • Σαλμονέλλα
    • Σιγκέλλα
    • Καμπυλοβακτηρίδιο της νήστιδας
    • Δονάκιο της χολέρας 
    • Yersinia enterocolitica

    Ιοί 

    • Rotavirus
    • Norwalk virus

    Παράσιτα

    • Giardia lamblia
    • Κρυπτοσπορίδιο
    • Αμοιβάδα ιστολυτική

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Άτομα από ανεπτυγμένες χώρες που επισκέπτονται χώρες υπό ανάπτυξη
    • Ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Ελκώδης κολίτιδα
    • Νόσος του Crohn
    • Φάρμακα (χολινεργικά, αντιόξινα που περιέχουν μαγνήσιο)
    • Ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα δευτεροπαθής μετά από χρήση αντιβιοτικών 
    • Εκκολπωματίτιδα 
    • Σπαστικό (ευερέθιστο) έντερο
    • Ενσφήνωση κοπράνων
    • Δυσαπορρόφηση
    • Σύνδρομο Zollinger-Ellison
    • Εντερική ισχαιμία
    • Γαστρίνωμα

    ersefuril dlya detej instrukciya po primeneniyu 4

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Γενική αίματος - αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων με αριστερή στροφή υποδηλώνει λοιμώδη αιτιολογία, μείωση αιματοκρίτη και αιμοσφαιρίνης, μπορεί να σημαίνει αναιμία από απώλεια αίματος 
    • Ηλεκτρολύτες ορού - αύξηση νατρίου λόγω αφυδάτωσης, μείωση καλίου από τη διάρροια
    • pH - υπερχλωραιμική οξέωση
    • Εξέταση κοπράνων - αίμα (μπορεί να υπάρχει σε φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, εντερική ισχαιμία, βακτηριακή λοίμωξη), λευκά αιμοσφαίρια (υπάρχουν σε διάρροια που προκαλείται από σαλμονέλλα, καμπυλοβακτηρίδιο, Yersinia) καλλιέργεια και δοκιμασία ευαισθησίας (για σαλμονέλλα, καμπυλοβακτηρίδιο, Yersinia, σιγκέλλα), ωά και παράσιτα, τοξίνη του κλωστηριδίου του διαθλαστικού, χρώση Ziehl-Nielsen (για κρυπτοσπορίδιο).

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Ιογενής διάρροια - μεταβολές στη μορφολογία των κυττάρων του λεπτού εντέρου, όπως σμίκρυνση των λαχνών, αύξηση του αριθμού των κυττάρων στις κρύπτες, κυτταροβρίθεια του ορογόνου
    • Βακτηριακή διάρροια - είσοδος βακτηριδίων στο τοίχωμα του εντέρου, οδηγεί σε υπεραιμία και οίδημα του βλεννογόνου καθώς και σε λεμφοκυτταρική διήθηση.

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Απλή ακτινογραφία κοιλίας ενδείκνυται σε ασθενείς με κοιλιακό άλγος ή στοιχεία απόφραξης για τον αποκλεισμό καταστάσεων όπως το τοξικό μεγάκολο και η εντερική ισχαιμία

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Η σιγμοειδοσκόπηση ενδείκνυται σε ασθενείς με αιμορραγική διάρροια ή υποψία ψευδομεμβρανώδους κολίτιδας

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή φροντίδα εκτός από τις επείγουσες επιπλοκές (αφυδάτωση)

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Αντικατάσταση των χαμένων υγρών και ηλεκτρολυτών 
    • Χορήγηση ροφημάτων όπως τσάι, ανθρακούχα χωρίς καφεΐνη και ειδικών διαλυμάτων ενυδάτωσης 
    • Διαλύματα αλάτων για ενυδάτωση μέχρι την ικανοποίηση του αισθήματος της δίψας θα βοηθήσει στην αναπλήρωση των υγρών που χάνονται.

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Κατάκλιση 

    ΔΙΑΙΤΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Κατά τις περιόδους ενεργούς διάρροιας θα πρέπει να αποφεύγεται ο καφές, το οινόπνευμα, τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα περισσότερα φρούτα, τα λαχανικά, τα κόκκινα κρέατα και τα βαριά μαγειρεμένα φαγητά
    • Μετά την πάροδο 12 ωρών χωρίς διάρροια, ελαφριά σούπα, αλατισμένα κράκερ, φρυγανιές και σακχαρούχους χυμούς
    • Καθώς μειώνεται ο αριθμός των κενώσεων, προστίθενται στη δίαιτα ρύζι, βραστές πατάτες, πουρές, φρούτα και ιδιαίτερα μπανάνες.

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Λοπεραμίδη (4 mg ακολουθούμενα από 2 mg μετά από κάθε κένωση) ή σαλικυλικό βισμούθιο (30 ml κάθε μισή ώρα μέχρι τη συμπλήρωση 8 δόσεων) μπορεί να είναι χρήσιμα σε ήπια διάρροια
    • Αν η διάρροια επιμένει και στο μεταξύ έχει προσδιοριστεί ο υπεύθυνος μικροοργανισμός, θα πρέπει να ξεκινήσει αντιβιοθεραπεία:
    1. Giardia - μετρονιδαζόλη 250 mg x 3 για 5-10 ημέρες 
    2. Ιστολυτική αμοιβάδα - μετρονιδαζόλη 500-750 mg x 3 για 10 ημέρες 
    3. Σιγκέλλα - Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη 160 mg και 800 mg αντίστοιχα x 2 για 5 ημέρες ή σιπροφλοξασίνη 500 mg x 2 για 10 ημέρες 
    4. Καμπυλοβακτηρίδιο - ερυθρομυκίνη 250 mg x 4 για 5 ημέρες ή σιπροφλοξασίνη 500 mg x 2 για 7 ημέρες
    5. Κλωστηρίδιο το διαθλαστικό - μετρονιδαζόλη 250 mg  x 3 για 10-14 ημέρες 
    6. Διάρροια ταξιδιωτών - Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη ένα διπλής ισχύος δισκίο x 2 για 3 ημέρες ή σιπροφλοξασίνη 500 mg x 2 για 3 ημέρες.

    Αντενδείξεις:

    • Η χορήγηση αντιβιοτικών αντενδείκνυται στις λοιμώξεις από σαλμονέλα, εκτός αν πρόκειται για το στέλεχός του τύφου ή αν ο ασθενής είναι σηπτικός 
    • Αποφυγή λήψης οινοπνεύματος κατά την αγωγή με μετρονιδαζόλη λόγω πιθανότητας εκδήλωσης συνδρόμου δισουλφιράμης.

    Προφυλάξεις:

    • Αντιπερισταλτικά φάρμακα (π.χ. λοπεραμίδη) θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή σε ασθενείς που υπάρχει υποψία λοιμώδους διάρροιας ή διάρροιας σχετιζόμενης με λήψη αντιβιοτικών 
    • Η δοξυκυκλίνη, η σιπροφλοξασίνη και η τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη μπορεί να προκαλέσουν φωτοευαισθησία.

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Η απορρόφηση σαλικυλικών από τα σκευάσματα σαλικυλικού βισμουθίου μπορεί να προκαλέσει τοξικότητα σε ασθενείς που παίρνουν ήδη παράγωγα ασπιρίνης, ενώ μπορεί να μεταβάλλουν την κατάσταση πηκτικότητας σε ασθενείς που παίρνουν κουμαρινικά.
    • Η σιπροφλοξασίνη και η ερυθρομυκίνη αυξάνουν τα επίπεδα θεοφυλλίνης στον ορό.

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Δοξυκυκλίνη 100 mg x 2 για 3 ημέρες 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΔΙΑΡΡΟΙΑ

    Αν η διάρροια συνεχίζεται για 3-5 ημέρες με ή χωρίς αίμα και βλέννες, ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλεύεται γιατρό.

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Η έκθεση κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε ενδημικές περιοχές είναι συχνή, όπως κατά το βούρτσισμα των δοντιών με τρεχούμενο νερό, τη χρήση πάγου ή τη βρώση κρύων σαλατικών ή κρεάτων 
    • Συνιστάται αποφυγή μη καλά μαγειρεμένων ή αμαγείρευτων θαλασσινών, κιμά που έχει παραμείνει εκτός ψυγείου για ώρες ή φαγητού που παρασκευάζεται και σερβίρεται από πλανόδιους πωλητές.

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    Συνηθισμένο πρόβλημα που πολύ σπάνια μπορεί να γίνει απειλητικό για τη ζωή αν δοθεί η απαραίτητα προσοχή στην καλή ενυδάτωση.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΟΞΕΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Αφυδάτωση 
    • Σηψαιμία
    • Καταπληξία
    • Αναιμία

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Εκτομή ειλεού 
    • Γαστρεκτομή 
    • Υπερθυρεοειδισμός 

    Παιδιατρικό:

    • Οι ιοί rota είναι ένα σύνηθες αίτιο διάρροιας κατά τους χειμερινούς μήνες και συνοδεύεται με εμέτους
    • Άλλες αιτίες μπορεί να είναι υπερβολική τροφή, κυστική ίνωση και δυσαπορρόφηση.

    Γηριατρικό: Υδαρής διάρροια σε ηλικιωμένους ασθενείς με χρόνια δυσκοιλιότητα, μπορεί να προκληθεί από ενσφήνωση κοπράνων ή από αποφρακτικό καρκίνωμα

    ΚΥΗΣΗ

    Αποφυγή αφυδάτωσης δεδομένου ότι αυτή μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το πεπτικό σας σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του πεπτικού σας συστήματος

    ersefuril dlya detej instrukciya po primeneniyu 5

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Εντερικά παράσιτα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την εκκολπωματική νόσο

    Ενυδάτωση από του στόματος

    Σύνδρομο Dumping

    Nόσος Graves

    Εγκολεασμός

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ελκώδη κολίτιδα

    Καρκινοειδές σύνδρομο

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο εντέρου

    Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας στο πεπτικό σύστημα

    Κάνναβη και γαστρεντερικές διαταραχές

    Ρύζι λαπάς

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το έντερο

    Να χρησιμοποιείτε ριγανέλαιο σαν αντιβακτηριακό

    Προβιοτικά για τη διατήρηση της υγείας

    Σύνδρομο βραχέος εντέρου

    Αν πάθετε τροφική δηλητηρίαση από σταφυλόκοκκο

    Για όσους έχουν εντερικές παθήσεις

    Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

    Δίαιτα κατά της διάρροιας

    Όταν έχετε διάρροια

    Να πίνετε τσάι

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ρίγανη

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με μύρτιλλα

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Να παίρνετε τα προβιοτικά μόλις τελειώσει η αντιβίωση

    Η διατροφή των ασθενών

    Σημεία πίεσης για τη θεραπεία των παθήσεων του πεπτικού συστήματος

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ροδιά

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριμόνιο

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καρότα

    Φτιάξτε δυναμωτικές κάψουλες με τζίνσενγκ

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με δυόσμο

    Οξεία γαστρεντερίτιδα σε παιδιά

    Εντεροκολίτιδα από υερσίνια

    Κολονοσκόπηση

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Κρυπτοσποριδίωση

    Η λίστα με τα φιλικά βακτήρια

    Λιστερίωση

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Διαταραχή μετατραυματικού stress Διαταραχή μετατραυματικού stress

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη διαταραχή μετατραυματικού stress

    Διαταραχή μετατραυματικού stress είναι μία κατάσταση που παρατηρείται σε άτομα που βίωσαν ένα γεγονός, το οποίο θα προκαλούσε μεγάλη δυσφορία στους περισσότερους ανθρώπους, π.χ. σοβαρή απειλή για τη ζωή κάποιου, την ψυχική και σωματική του ακεραιότητα. Σοβαρή απειλή για τα παιδιά κάποιου ή βλάβη τους, την/τον σύζυγο του, τα αδέλφια του, τους γονείς ή άλλους στενούς συγγενείς ή φίλους. Ξαφνική καταστροφή του σπιτιού του ή της κοινότητας του, η θέα κάποιου προσώπου που έχει τραυματιστεί ή σκοτωθεί (ή αυτό γίνεται εκείνη τη στιγμή μπροστά του) σαν αποτέλεσμα ανθρώπινης βίαιης ενέργειας ή φυσικής καταστροφής.

    • Η αντίδραση του ατόμου περιλαμβάνει έντονο φόβο, έντονο αίσθημα έλλειψης βοήθειας ή τρόμο. Στα παιδιά αυτό, πιθανώς, εκφράζεται με αποδιοργανωμένη ή επιθετική συμπεριφορά
    • Τα συμπτώματα αυτής της κατάστασης δεν υπήρχαν πριν από το τραύμα και εμμένουν για τουλάχιστον ένα μήνα μετά το τραύμα
    • Υπάρχει μία υποκατηγορία της διαταραχής του μετατραυματικού stress (ΔΜΤΣ) με καθυστερημένη έναρξη συμπτωμάτων που ξεκινούν τουλάχιστον 6 μήνες μετά το τραύμα
    • Ο οξύς τύπος ΔΜΤΣ ορίζεται ως ο έχων διάρκεια λιγότερη από 3 μήνες 
    • Χρόνιος τύπος ορίζεται όταν η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι πάνω από 3 μήνες 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Οι ηλικιωμένοι και οι πολύ νέοι είναι περισσότερο ευάλωτοι

    Επικρατέστερο φύλο: Οι ενήλικες γυναίκες έχουν περισσότερο την τάση να ζητούν βοήθεια. Τα νεαρά αγόρια μπορεί να είναι πιο ευάλωτα στο τραύμα απ΄ ότι τα κορίτσια

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Το τραυματικό γεγονός αναβιώνεται επίμονα τουλάχιστον με έναν από τους ακόλουθους τρόπους:

    • Επαναλαμβανόμενες και αθέλητες, οδυνηρές αναμνήσεις του γεγονότος, που περιλαμβάνουν εικόνες, σκέψεις, αντιλήψεις. Στα παιδιά επαναλαβανόμενα παιχνίδια πάνω σ' ένα θέμα, μπορεί να αντανακλούν τα θέματα ή αντικείμενα που σχετίζονται με το ψυχοτραυματικό γεγονός 
    • Επαναλαμβανόμενα λυπητερά όνειρα σχετιζόμενα με το τραύμα. Στα παιδιά μπορεί να υπάρχουν τρομακτικά όνειρα, χωρίς αναγνωρίσιμο περιεχόμενο 
    • Δράση ή αίσθηση ως εάν το τραυματικό γεγονός βιώνεται τώρα (επιστρέφει), (περιλαμβάνει μια αίσθηση ότι αναβιώνεται η τραυματική εμπειρία, ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις και σχιζοειδικά επεισόδια επιστροφής, όπως, αυτά που συμβαίνουν σε εγρήγορση ή σε μέθη). Σε νέα παιδιά μπορεί να επισυμβεί μια δραματουργική ανάπλαση γεγονότων που σχετίζονται με το ψυχοτραυματικό γεγονός 
    • Έντονη ψυχολογική δυσφορία με την έκθεση σε ενδογενή ή εξωγενή ερεθίσματα που συμβολίζουν ή υπενθυμίζουν μερικές πλευρές του ψυχοτραυματικού γεγονότος 
    • Φυσιολογική αντίδραση με την έκθεση σε ενδογενή ή εξωγενή ερεθίσματα που συμβολίζουν ή υπενθυμίζουν μια πλευρά του ψυχοτραυματικού γεγονότος, όπως: αυξημένος καρδιακός ρυθμός αλλαγής αρτηριακής πιέσεως, αποχρωματισμός δέρματος, θόλωση οράσεως, υπερπερισταλτικότητα λείων μυϊκών ινών, ναυτία, εμετός, διάρροια, έπειξη προς ούρηση

    Επίμονη αποφυγή των ερεθισμάτων που συνδέονται με το τραύμα ή μούδιασμα της γενικής απαντητικότητας, όπως αποδεικνύεται από 3 τουλάχιστον από τα παρακάτω:

    • Προσπάθειες να αποφύγει σκέψεις ή συναισθήματα που συνδέονται με το τραύμα
    • Προσπάθειες να αποφύγει δραστηριότητες ή καταστάσεις που ξυπνούν αναμνήσεις του τραύματος 
    • Ανικανότητα να επαναφέρει μία σημαντική πλευρά του τραύματος  (ψυχογενής αμνησία)
    • Εκσεσημασμένη μείωση του ενδιαφέροντος σε σημαντικές δραστηριότητες (σε νεαρά παιδιά, απώλεια πρόσφατα αποκτημένων αναπτυξιακών δεξιοτήτων, του ελέγχου των απεκκριτικών λειτουργιών ή της δεξιότητας της ομιλίας)
    • Αισθήματα απομάκρυνσης ή αποξένωσης από άλλους 
    • Περιορισμένο εύρος συναισθήματος, π.χ., ανικανότητα ατόμου να έχει συναισθήματα αγάπης
    • Αίσθηση βράχυνσης του μέλλοντος, π.χ., το άτομο δεν περιμένει ότι θα κάνει καριέρα, ότι θα παντρευτεί ή ότι θα κάνει παιδιά ή ότι η ζωή του θα είναι μακριά 

    Επίμονα συμπτώματα αυξημένης διεγερσιμότητας (που δεν ήταν παρόμοια πριν το τραύμα), όπως φαίνεται από τουλάχιστον δύο από τα παρακάτω:

    • Δυσκολία να κοιμηθεί ή να παραμείνει κοιμισμένος (αϋπνία)
    • Ευερεθιστότητα ή εκρήξεις θυμού 
    • Δυσκολία στη συγκέντρωση 
    • Υπεραγρύπνιση
    • Αυξημένη αντίδραση μουδιάσματος
    • Διέγερση του αυτόνομου νευρικού συστήματος κατά την έκθεση σε γεγονότα που συμβολίζουν ή μοιάζουν με μια πλευρά του τραυματικού γεγονότος (π.χ., μία γυναίκα που βιάστηκε σε ανελκυστήρα γίνεται κάθιδρη, όταν μπαίνει σε ανελκυστήρα)

    Άλλα:

    • Διάρκεια της διαταραχής πάνω από 1 μήνα
    • Η διαταραχή προκαλεί κλινικά σημαντική δυσφορία ή επιδείνωση της κοινωνικής εργασιακής ή άλλων σημαντικών περιοχών δραστηριότητας

    maxresdefault 3

    ΑΙΤΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Γεγονότα που προσβάλλουν την προσωπική ακεραιότητα, αυτοεκτίμηση και ασφάλεια κάποιου είναι ψυχολογικά τραυματικά και μπορεί να οδηγήσουν σε ΔΜΤΣ

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS 

    Άτομα με ιστορικό εγκατάλειψης στην παιδική ηλικία ή δυσλειτουργικές οικογένειες, παιδιά αλκοολικών γονιών ή κακοποιημένα, έχουν προδιάθεση και είναι περισσότερο ευάλωτα στο να αναπτύσσουν ΔΜΤΣ ως αντίδραση στο τραύμα 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Οργανικές, ψυχικές διαταραχές 
    • Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή 
    • Φοβικές διαταραχές 
    • Καταθλιπτική διαταραχή 
    • Διαταραχή πανικού 
    • Διαταραχή μετατροπής 
    • Διαταραχή σωματοποίησης
    • Διαταραχές προσωπικότητας
    • Εξάρτηση από ουσίες και χημική εξάρτηση

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Νευροψυχολογική δοκιμασία βοηθάει σε περιπτώσεις άνοιας και πιο λεπτής γνωστικής δυσλειτουργίας 
    • Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα για να αποκλειστεί οποιαδήποτε βλάβη του εγκεφάλου (τα αποτελέσματα μπορεί να διαφοροποιηθούν από οποιοδήποτε φάρμακο, που επηρεάζει τα πρότυπα του ΗΕΓ όπως υπνωτικά χάπια, αντικαταθλιπτικά, νευροληπτικά και άλλα ψυχοτρόπα φάρμακα)
    • Ψυχολογική δοκιμασία και μία λεπτομερής εξέταση του διανοητικού επιπέδου είναι πολύτιμα για μία πλήρη λεπτομερή εκτίμηση του ασθενούς 
    • Εργαστηριακές μελέτες ύπνου ενός 8ώρου ΗΕΓ βοηθούν στη διάγνωση διαταραχών ύπνου 
    • Κατά τη διάρκεια μίας εξέτασης και συνέντευξης υποβοηθούμενης με νατριούχο αμυτάλη (που δίνεται ενδοφλέβια) ή παρεμφερείς ουσίες, μπορεί να αποκαλυφθεί τραυματικό υλικό σε ασθενείς με αμνησία. Παρεμφερώς μία εξέταση υποβοηθούμενη με ύπνωση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση 
    • Οι δοκιμασίες μπορεί να επηρεαστούν από τη διακοπή φαρμάκων ή την τοξίκωση από φάρμακα (ναρκωτικά) και αλκοόλ, οποιαδήποτε οργανικά εγκεφαλικά σύνδρομα, όπως πολυεμφραγματική άνοια, άλλες μορφές άνοιας και τύποι επιληψίας

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Υπολογιστική τομογραφία κεφαλής και μαγνητικός συντονισμός του εγκεφάλου είναι πολύτιμες, ώστε να αποκλείσουν οποιαδήποτε βλάβη του εγκεφάλου

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Ψυχιατρική εξέταση 
    • Ψυχολογικές δοκιμασίες 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS 

    • Το μεγαλύτερο μέρος της θεραπείας γίνεται σε εξωνοσοκομειακή βάση 
    • Σε περίπτωση κρίσης, όπως αν ένας ασθενής έχει τάσεις αυτοκτονίας ή είναι δυσλειτουργικός με δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, ενδείκνυται εισαγωγή σε πρόγραμμα εντατικής φροντίδας νοσοκομείου σε ψυχιατρική μονάδα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Όπως υποδεικνύεται από τη φυσική κατάσταση του ασθενούς, η θεραπεία περιλαμβάνει ατομική ψυχοθεραπεία, ύπνωση και ναρκοθεραπεία και θεραπεία συμπεριφοράς 
    • Η κριτική παρέμβαση σύντομα μετά το τραυματικό γεγονός είναι πολύτιμη για την άμεση διαταραχή και μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη ενός χρόνιου ή καθυστερημένου τύπου του συνδρόμου μεταραυματικού stress
    • Ασκήσεις χαλάρωσης για να βοηθήσουν στη μείωση του άγχους και να βελτιώσουν τον ύπνο, βρέθηκαν ότι είναι πολύ βοηθητικές 

    2797638 an overview of ptsd symptoms 5ae723971d6404003665ce0c

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Όπως υποδεικνύεται από τη φυσική κατάσταση του ασθενούς 
    • Η αποκατάσταση του φυσιολογικού ύπνου τη νύχτα είναι βασική σε περιπτώσεις αϋπνίας 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Όχι ειδική δίαιτα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά:

    • Δοξεπίνη 50-150 mg/ημέρα
    • Νορτριπτυλίνη 30-100 mg/ημέρα
    • Ιμιπραμίνη 50-300 mg/ημέρα
    • Δεσυπραμίνη 50-300 mg/ημέρα
    • Αμιτριπτυλίνη 50-300 mg/ημέρα
    • Τριμιπραμίνη 50-300 mg/ημέρα
    • Προτρυπτιλίνη 15-60 mg/ημέρα
    • Αμοξαπίνη 50-300 mg/ημέρα
    • Ναπροτυλίνη 80-225 mg/ημέρα (αυξημένος κίνδυνος σπασμών με μεγαλύτερες δόσεις)

    Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (ΜΑΟ):

    • Φαινελζίνη 45-75 mg/ημέρα είναι χρήσιμη ειδικά σε ασθενείς με PTSD με προσβολές πανικού 

    Άλλα:

    • Τραζοδόνη 100-400 mg/ημέρα, χορηγούμενα κυρίως την ώρα του ύπνου είναι βοηθητικά σε ασθενείς με αϋπνία 
    • Μικρές δόσεις νευροληπτικών είναι βοηθητικές για κάποιους ασθενείς επιλεκτικά
    • Οι βενζοδιαζεπίνες πρέπει να χρησιμοποιούνται εκλεκτικά και με προσοχή 
    • Η προπρανολόνη και η κλονιδίνη έχουν χρησιμοποιηθεί με περιορισμένα αποτελέσματα

    Αντενδείξεις:

    • Αλλεργικές αντιδράσεις σε συγκεκριμένα φάρμακα
    • Χορήγηση με προσοχή σε αλκοολικούς ασθενείς με φτωχές λειτουργίες του ήπατος 

    Προφυλάξεις:

    • Μην αναμειγνύετε τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά με αναστολείς της ΜΑΟ
    • Μακροχρόνια χρήση βενζοδιαζεπινών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη αντοχή και εξάρτηση από το φάρμακο

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Οι αναστολείς της ΜΑΟ μπορεί να αλληλεπιδράσουν με άλλα αντικαταθλιπτικά, συμπαθητικομιμητικά, όπως η ψευδοεφεδρίνη και οποιαδήποτε τροφή με τυραμίνη ή τα προδρομα μόρια της

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Η κλομιπραμίνη 75-250 mg/ημέρα σε ασθενείς με ψυχαναγκαστικά καταναγκαστικά συμπτώματα, έχει βοηθήσει σε ορισμένες περιπτώσεις 
    • Επιλεκτικοί αναστολείς της επαναπρόσληψης σεροτονίνης όπως η φλοιοξενίνη 20-80 mg/ημέρα, έχει βρεθεί ότι βοηθούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις με καταθλιπτικά συμπτώματα
    • Η βουσπιρόνη 30-80 mg/ημέρα έχει βρεθεί ότι βοηθάει σε περιπτώσεις με σοβαρό άγχος 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Ψυχοθεραπεία τουλάχιστον μία ώρα την εβδομάδα είναι αναγκαία στην πρώτη φάση της θεραπείας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Κριτική παρέμβαση αμέσως μετά το τραυματικό γεγονός, που περιλαμβάνει έντονη υποστήριξη και θεραπεία, μπορεί να προλάβει την ανάπτυξη του χρόνου ΔΜΤΣ αργότερα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    • Αυτοκτονία 
    • Αυτοεπιβαλλόμενη βία σε αναπαράσταση του τραύματος 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΜΕΤΑΤΡΑΥΜΑΤΙΚΟΥ STRESS

    Η έλλειψη της κριτικής παρέμβασης αμέσως μετά το τραύμα μπορεί να οδηγήσει στην εμμονή των συμπτωμάτων. Αν διαρκέσουν πάνω από 4-6 εβδομάδες, αναπτύσσεται οξύ ΔΜΤΣ. Αν τα συμπτώματα επιμένουν για πάνω από 6 μήνες, οι ασθενείς μπορεί να αναπτύξουν χρόνιο ΔΜΤΣ, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια της δουλειάς τους, συζυγικούς καυγάδες, ολική ανικανότητα και επαναλαμβανόμενες και/ή μακροχρόνιες εισαγωγές στο νοσοκομείο με σοβαρή νοσηρότητα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Διαταραχές προσωπικότητας, όπως μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας, κατάθλιψη, διαταραχή πανικού, αγχώδης διαταραχή και διασχιστικές διαταραχές 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Τα νέα παιδιά είναι ευάλωτα στην κακοποίηση και εγκατάλειψη και μπορεί να αναπτύξουν χρόνιο ΔΜΤΣ με αποτυχία να προοδεύσουν και να μεγαλώσουν με υγιή τρόπο

    Γηριατρικό: Οι ηλικιωμένοι έχουν λιγότερες πηγές κοινωνικής υποστήριξης και η προσαρμογή τους στο τραύμα είναι λιγότερο ελαστική. Επίσης είναι περισσότερο ευαίσθητοι στα φάρμακα και χρειάζονται προσαρμογή των δόσεων 

    ΚΥΗΣΗ

    Αποφύγετε τις ψυχοτρόπες ουσίες στο πρώτο τρίμηνο. Συγκεντρωθείτε στις τεχνικές μη φαρμακολογικής θεραπείας, όπως ψυχοθεραπεία, ύπνωση, θεραπεία χαλάρωσης 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    7f236752 6c6e 45c4 805f 324d37cb7edd

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κάνναβη και σύνδρομο μετατραυματικού στρες

    Κάνναβη και ινομυαλγία

    Πώς η κάνναβη θεραπεύει τον καρκίνο

    Οι θεραπευτικές δράσεις των ψυχεδελικών ουσιών

    Η νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης θα προάγει την υγεία

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Η τεχνική της χαλαρωτικής αναπνοής

    Πώς η κάνναβη θεραπεύει τον καρκίνο

    Διαταραχή γενικευμένου άγχους

    Αντιμετώπιση του άγχους στον ογκολογικό ασθενή

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μήπως το συκώτι σας έχει λίπος; Νόσος του Wilson »