Σάββατο, 08 Μαρτίου 2014 21:01

Χολολιθίαση και πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(9 ψήφοι)

Όλες οι μέθοδοι θεραπείας των προβλημάτων της χοληδόχου κύστεως

Χολή ονομάζεται το πράσινο υγρό που παράγεται από το ήπαρ (συκώτι) και χρησιμεύει για να χωνεύουμε τις λιπαρές τροφές. Η χολή χύνεται από το ήπαρ προς το έντερο μέσα από ένα σωλήνα που λέγεται χοληδόχος πόρος. Στο πλάι του ο χοληδόχος πόρος συγκοινωνεί δια μέσου ενός άλλου σωλήνα, του κυστικού πόρου, με την χοληδόχο κύστη, όπου και αποθηκεύεται η χολή. Η χοληδόχος κύστη είναι απλά κολλημένη στο ήπαρ αλλά δεν συγκοινωνεί με αυτό απευθείας.

Όταν τρώμε η χοληδόχος κύστη συσπάται και αδειάζει τη χολή στον κυστικό πόρο κι από κει στο χοληδόχο πόρο και στο έντερο. Όταν αφαιρείται η χοληδόχος κύστη, κόβεται μόνο ο κυστικός πόρος και έτσι δεν επηρεάζεται η ροή της χολής και η λειτουργία της πέψης. Το ήπαρ συνεχίζει να παράγει και να προωθεί κανονικά τη χολή προς το έντερο, μόνο που δεν την αποθηκεύει πια στη χοληδόχο κύστη.

Συνεπώς, μπορεί θεωρητικά κανείς να ζει κανονικά και χωρίς χοληδόχο κύστη.

Οι λίθοι (πέτρες) στη χοληδόχο κύστη εμφανίζονται στο 30% των ανθρώπων, σε κάθε ηλικία και φύλο. Είναι, όμως, συχνότερες σε γυναίκες, παχύσαρκες, πολύτοκους, ηλικίας γύρω στα 50.

Η καλύτερη μέθοδος εξέτασης για χολολιθίαση, ICD-10 K80 είναι το υπερηχογράφημα.

Συνήθως, οι λίθοι δεν προκαλούν πόνο, γι’ αυτό και συχνά βρίσκονται τυχαία σε εξέταση που γίνεται για κάποιον άλλο λόγο.

Οι περισσότεροι,  σήμερα, όταν διαπιστώσουν χολολιθίαση χειρουργούνται. Η επέμβαση είναι σήμερα εύκολη χάρη στη λαπαροσκοπική μέθοδο που έχει διαδοθεί ευρέως και αποτελεί μεγάλη πρόοδο της χειρουργικής. Η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή γίνεται με 4 μικρές τρυπούλες στο κοιλιακό τοίχωμα, μέσα από τις οποίες εισάγονται 3 ειδικά εργαλεία και μια λεπτή κάμερα που τα χειρίζονται δύο χειρουργοί. Αφαιρούν τη χοληδόχο κύστη βλέποντας τις κινήσεις τους σε μια τηλεόραση.


Επιπλοκές χολολιθίασης

  • Αν η χολολιθίαση αφεθεί χωρίς θεραπεία, κάποτε, μπορεί να οδηγήσει σε οξεία χολοκυστίτιδα. Τότε οι πέτρες προκαλούν φλεγμονή στη χοληδόχο κύστη, ο ασθενής εμφανίζει πόνο ψηλά στην κοιλιά, στο κέντρο ή προς τα δεξιά κάτω από τα πλευρά (επιγάστριο ή δεξιό υποχόνδριο). Ο πόνος μπορεί να αντανακλά και στην πλάτη δεξιά. Προοδευτικά παρουσιάζεται ναυτία, έμετο και πυρετό. Στην περίπτωση αυτή απαιτείται κάλυψη του ασθενούς με αντιβιοτικά.
  • Άλλη συχνή επιπλοκή της χολολιθιάσεως είναι ο αποφρακτικός ίκτερος. Συμβαίνει όταν μικρές πέτρες από τη χοληδόχο κύστη κατεβούν μέσα από το χοληδόχο πόρο, το σωληνάκι που φυσιολογικά φέρνει τη χολή στο έντερο (δωδεκαδάκτυλο) και το φράξουν. Τότε η χολή αντί να χυθεί στο έντερο γυρίζει προς το ήπαρ και μπαίνει στην κυκλοφορία του αίματος καθιστώντας το χρώμα του δέρματος κίτρινο. Τα κόπρανα γίνονται σχεδόν άσπρα, γιατί η χολή, που τους δίνει χρώμα, δεν χύνεται στο έντερο. Χρειάζεται να γίνει πρώτα πριν τη χολοκυστεκτομή, μια ειδική ενδοσκόπηση που λέγεται λέγεται ERCP (Ενδοσκοπική Παλίνδρομη Χολάγγειο-Παγκρεατογραφία). Μοιάζει σαν γαστροσκόπηση με τη διαφορά ότι διευρύνεται η οπή στην άκρη του χοληδόχου πόρου (ενδοσκοπική σφιγκτηροτομή) και αφαιρείται η σφηνωμένη πέτρα. Αν η μέθοδος αυτή αποτύχει επιβάλλεται να γίνει κανονική εγχείρηση για την αφαίρεση της πέτρας και αμέσως μετά η χολοκυστεκτομή.
  • Άλλη συχνή επιπλοκή της χολολιθίασης είναι η οξεία παγκρεατίτιδα. Από την πολυετή παραμονή λίθων στη χοληδόχο κύστη μπορεί, επίσης, να προκληθεί καρκίνος της χοληδόχου κύστεως. Πρόκειται για μια από τις χειρότερες μορφές καρκίνου του πεπτικού συστήματος, πολύ επιθετική και με κακή κατάληξη.

Πότε πρέπει να γίνεται χολοκυστεκτομή

1. Όταν έχετε πέτρες στη χοληδόχο κύστη. Η χολολιθίαση είναι η πιο συχνή αιτία αφαίρεσης της χοληδόχου κύστης. Οι πέτρες στη χολή προκαλούν πολλές και συχνές επιπλοκές, που μπορεί να είναι από απλές (πόνος στην κοιλιά, πυρετός) έως πολύ σοβαρές (π.χ., παγκρεατίτιδα, ίκτερος). Στην περίπτωση, λοιπόν, που οι πέτρες στη χολή προκαλούν οποιαδήποτε ενόχληση, η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης είναι η κατάλληλη αντιμετώπιση.

2. Στην περίπτωση που έχετε πολύποδες στη χοληδόχο κύστη. Πρόκειται για μορφώματα, καλοήθη στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, που συνήθως εμφανίζονται σε όσους έχουν κληρονομική προδιάθεση για την ανάπτυξή τους. Συχνά οι ασθενείς αναρωτιούνται γιατί δεν αφαιρούνται μόνον οι πολύποδες, αλλά απαιτείται η αφαίρεση όλης της κύστης. H απάντηση είναι ότι, αν αφαιρεθούν μόνον οι πολύποδες, σταδιακά θα ξαναδημιουργηθούν, ακριβώς επειδή υπάρχει η προδιάθεση για την ανάπτυξή τους. Μην καθυστερείτε για μεγάλο χρονικό διάστημα, π.χ. περισσότερο από 1-2 χρόνια, την απόφαση για την αφαίρεση της χολής. H διαρκής έκθεση του πολύποδα στη χολή (δηλαδή στο ερεθιστικό υγρό που εκκρίνεται από το συκώτι και «αποθηκεύεται» στην κύστη) έχει ως αποτέλεσμα το διαρκή ερεθισμό του, γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες αλλοίωσής του.

3. Όταν υπάρχει φλεγμονή στη χοληδόχο κύστη. Πρόκειται για ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που απαιτεί νοσοκομειακή περίθαλψη. Τα συμπτώματα της φλεγμονής είναι ο πόνος στο δεξί μέρος της κοιλιάς, ο υψηλός πυρετός και τα συχνά ρίγη. Στην περίπτωση της φλεγμονής με ή χωρίς την ύπαρξη λίθων (χολολιθίαση), θα πρέπει να αφαιρείται η χοληδόχος κύστη -είτε κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης της φλεγμονής είτε μετά από λίγες εβδομάδες, αφού προηγηθεί θεραπεία με αντιβιοτικά, ανάλογα με την κρίση του γιατρού και την κλινική κατάσταση του ασθενούς.

4. Όταν υπάρχει κακοήθης όγκος.


Πότε δεν αφαιρείται η χοληδόχος κύστη

Όταν σε έναν τυχαίο έλεγχο βρεθούν πέτρες στη χοληδόχο κύστη οι οποίες όμως δεν προκαλούν καμία ενόχληση στον ασθενή. Στην περίπτωση αυτή η απόφαση για το αν θα αφαιρεθεί ή όχι η χολή λαμβάνεται μετά από τη μελέτη πολλών παραμέτρων (ηλικία του ασθενούς, ύπαρξη άλλων προβλημάτων υγείας, μέγεθος πέτρας) και τη διεξοδική ενημέρωση του ασθενούς από το χειρουργό.

Όταν στο εσωτερικό της χολής έχει δημιουργηθεί «λάσπη», που μπορεί να σημαίνει ότι στη χοληδόχο κύστη έχουν αναπτυχθεί πολύ ψιλές πέτρες σαν άμμος ή ότι η σύσταση της χολής (του υγρού) είναι ιδιαίτερα πυκνή. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λόγος επέμβασης, αλλά συνιστάται η τακτική παρακολούθηση του ασθενούς με υπερηχογραφήματα περίπου κάθε έξι μήνες.

Όταν στο εσωτερικό της χολής έχουν αναπτυχθεί οι λεγόμενοι χοληστερινικοί πολύποδες. Tα μορφώματα αυτά δημιουργούνται από τις διαρκείς εναποθέσεις λιπωδών ουσιών στη χοληδόχο κύστη. Στην περίπτωση αυτή ο γιατρός θα σας συστήσει να ακολουθήσετε την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και θα σας παρακολουθεί, ζητώντας σας να κάνετε τακτικά υπερηχογραφήματα. O απώτερος στόχος της θεραπείας είναι η διάλυση του χοληστερινικού πολύποδα και η αποφυγή της χειρουργικής αφαίρεσής του.

Όταν το πρόβλημα που έχει η χοληδόχος κύστη είναι σε οξεία φάση. Mε άλλα λόγια, οι περισσότεροι ειδικοί συνιστούν να αφαιρείται η χολή όταν το πρόβλημα είναι «εν ψυχρώ» και όχι «εν θερμώ». Όταν, λόγου χάρη, εντοπίζουν μέσω του υπερηχογραφήματος πέτρες στη χολή, συμβουλεύουν τον πάσχοντα να προγραμματίσει τη χειρουργική επέμβαση όσο οι πέτρες δεν του προκαλούν οξείες ενοχλήσεις, διαφορετικά μπορεί να οδηγηθεί εσπευσμένα στο χειρουργείο.


Χολοκυστεκτομή

Συνήθως η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης γίνεται με λαπαροσκοπική επέμβαση. H εγχείρηση γίνεται με ολική αναισθησία και αφήνει τρία μικρά σημάδια στην κοιλιά 5-10mm. Περίπου δύο μέρες μετά την επέμβαση θα είστε σε θέση να επιστρέψετε στην εργασία σας.

H κλασική μέθοδος αφαίρεσης της χολής (με ανοιχτό χειρουργείο) δεν προτιμάται πλέον, επειδή είναι πιο επεμβατική, αφήνει ευδιάκριτα σημάδια στην κοιλιά και απαιτεί περισσότερες μέρες νοσηλείας μετά την επέμβαση (περίπου 4-5 μέρες).

Τι χάνετε τελικά από την αφαίρεσή της; Αν και συνηθίζουμε να μιλάμε για την αφαίρεση της χολής, θα πρέπει να πούμε ότι ουσιαστικά το όργανο που αφαιρείται είναι η χοληδόχος κύστη. Πρόκειται για την αποθήκη της χολής, δηλαδή του ερεθιστικού υγρού που εκκρίνει το συκώτι και το οποίο βοηθά στη χημική διάσπαση των τροφών. Όταν η χοληδόχος κύστη αφαιρείται, το υγρό του ήπατος (η χολή) καταλήγει απευθείας στο δωδεκαδάκτυλο. Αν αυτό το υγρό παλινδρομήσει στο στομάχι, ενδέχεται να δημιουργήσει πρόβλημα γαστρίτιδας, το οποίο γίνεται πιο αισθητό με την πάροδο του χρόνου.

Τι πρέπει να προσέξετε μετά τη χολοκυστεκτομή:

● Nα αποφεύγετε την αυξημένη κατανάλωση καφέ και αναψυκτικών.

● Nα περιορίσετε τα πολλά καρυκεύματα και τα τηγανητά.

● Nα μασάτε καλά την τροφή σας.


Οι πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

Οι πολύποδες της χοληδόχου κύστεως, ICD-10 K82.4, συνήθως,  είναι καλοήθεις και οφείλονται σε υψηλές τιμές χοληστερίνης. Υπάρχουν όμως και προκαρκινικές μορφές πολυπόδων που μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο της χοληδόχου κύστεως. Δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει ένα υπερηχογράφημα τους μεν από τους δε. Η λάσπη στη χολή μπορεί να διαγνωστεί ως πολύποδας της χοληδόχου κύστεως. Οι πολύποδες της χοληδόχου κύστης δεν χρειάζονται αντιμετώπιση αν το μέγεθος της αλλοίωσης δεν ξεπερνά το 1 cm και δεν μεταβάλλεται με το χρόνο. Αν υπάρχουν συμπτώματα (πχ. κολικός χοληφόρων), χολολιθίαση, πάχυνση του τοιχώματος της χοληδόχου ( >1cm) στο υπερηχογράφημα ή αύξηση του πάχους με το χρόνο, τότε μπορεί να γίνει χολοκυστεκτομή.

Οι πολύποδες της χοληδόχου κύστης είναι συνήθως πολύποδες χοληστερίνης. Δεν είναι νεοπλάσματα. Συμπτώματα υπάρχουν μόνο αν συνυπάρχουν χολόλιθοι. Δεν είναι κάτι ανησυχητικό και συνήθως ανακαλύπτεται ως τυχαίο εύρημα. Όταν έχετε άγχος, χωρίς αμφιβολία θα έχετε αισθανθεί μια έντονη ενόχληση σαν σφίξιμο στην κοιλιά σας. Eίναι βέβαιο, επίσης ότι, μετά από ένα πλούσιο γεύμα, θα νιώθετε το στομάχι σας βαρύ.

Eάν νιώθετε πόνο στο δεξί μέρος της κοιλιάς σας, ο οποίος γίνεται εντονότερος μετά το φαγητό ή κατά τη διάρκεια της νύχτας, καλό είναι να επισκεφτείτε το γιατρό για έναν έλεγχο της κατάστασής σας. Oι γαστρεντερολόγοι τονίζουν ότι κάθε πόνος ή ενόχληση στο δεξί μέρος της κοιλιάς, στο σημείο κάτω από τα τελευταία πλευρά του θώρακα, δεν πρέπει να αγνοείται. Yπάρχει επίσης το ενδεχόμενο ο πόνος να εντοπίζεται στο δεξί μέρος της κοιλιάς και να «αντανακλάται» στην πλάτη ή στο στήθος. Φυσικά, κάθε ενόχληση στα σημεία αυτά δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε πρόβλημα της χοληδόχου κύστης. Για τη σωστή διάγνωση, εκτός από την κλινική εξέταση, είναι απαραίτητο να κάνετε και ένα υπερηχογράφημα άνω κοιλίας, με το οποίο ελέγχονται η χοληδόχος κύστη, τα νεφρά, το συκώτι, o σπλήνας και το πάγκρεας. Eίναι η πιο απλή, ανώδυνη, αναίμακτη και ακριβής εξέταση για τον έλεγχο αυτής της περιοχής της κοιλιάς.

Οι πολύποδες της χοληδόχου κύστεως είναι πραγματικά σε πολλές περιπτώσεις ένα τυχαίο εύρημα κατά την διάρκεια υπερηχογραφικού ελέγχου της άνω κοιλίας.

Στην χοληδόχο κύστη ανευρίσκονται 5 τύποι πολυπόδων και οι 3 εξ αυτών (που αποτελούν το 95% των περιπτώσεων) είναι καλοήθεις μη νεοπλασματικές ιστορίες. Οι χοληστερινικοί πολύποδες (60%), οι αδενομυοματώδεις πολύποδες (25%) και οι φλεγμονώδεις πολύποδες (10%) είναι συνήθως μικρότεροι από 10 mm και πρέπει να παρακολουθούνται με υπερηχογραφήματα ανά 6μηνο, εκτός περιπτώσεων όπου υπάρχει συμπτωματολογία. Τα αδενώματα (4%) και σπάνιες νεοπλασματικές μορφές (1%) αποτελούν τους σπανιότερους πολύποδες.

Για όλες τις μορφές των πολυπόδων ισχύει ο κανόνας να αφαιρούνται - ακόμα και αν είναι συμπτωματικοί- όταν είναι μεγαλύτεροι από 12 mm, διότι έχει αποδειχθεί πως σχεδόν όλα τα αδενώματα που περιέχουν καρκινικά κύτταρα είναι μεγαλύτερα των 12 mm.

Οι πολύποδες χοληδόχου κύστεως, τις περισσότερες φορές αποτελούν τυχαίο εύρημα σ' έναν απλό υπέρηχο κοιλίας που γίνεται για κάποιον άλλο λόγο (πχ. άτυπα κοιλιακά άλγη κτλ.). Τότε γεννιέται το ερώτημα, αν θα πρέπει η χοληδόχος κύστη μαζί με τον πολύποδα να αφαιρεθούν χειρουργικά, ή αν θα πρέπει ο ασθενής να παρακολουθείται με υπερήχους κατά διαστήματα.

Ο βασικός κανόνας είναι ότι, αν ο πολύποδας είναι μικρότερος του ενός εκατοστού και αν τα υπερηχογραφικά χαρακτηριστικά συνηγορούν υπέρ καλοήθους απλού πολύποδα ή χοληστερινικού πολύποδα της χοληδόχου κύστεως, ο ασθενής μπορεί να παρακολουθείται με υπερήχους, κάθε 6 μήνες για ένα χρόνο και μετά κάθε 3 χρόνια και αν δεν αλλάξει κάτι στις διαστάσεις ή την μορφολογία του, ο ασθενής δεν χρειάζεται χειρουργική αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως.

Ο ενδοσκοπικός υπέρηχος εδώ, μπορεί να προσφέρει πολλά και να κάνει τη διαφορά μεταξύ χειρουργείου και παρακολούθησης, γιατί "βλέπει" πολύ πιο καλά τη χοληδόχο κύστη και το περιεχόμενο της από τον απλό υπέρηχο κοιλίας, καθώς γίνεται μέσα από το στομάχι παρακάμπτοντας όλα τα φυσικά εμπόδια που αντιμετωπίζει ο απλός υπέρηχος κοιλιάς (αέρας εντός του στομάχου κτλ.).


Γενικές διαιτητικές οδηγίες για όσους πάσχουν από χολολιθίαση

1. Μείωση των θερμίδων του καθημερινού μενού.

2. Απαραίτητη ελάττωση της πρόσληψης ραφιναρισμένων υδατανθράκων. Η ποσότητα πρόσληψης υδατανθράκων στο καθημερινό μενού πρέπει να μην ξεπερνάει το 65% των θερμίδων.

3. Μείωση των λιπών. Η ποσότητα πρόσληψης λιπών στο καθημερινό μενού δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 50g/ημέρα. Η σύνθεσή τους είναι προτιμότερο να έχει σχέση 1:1:1 ανάμεσα σε κορεσμένα, μονοακόρεστα και πολυακόρεστα λίπη.

4. Αύξηση πρόσληψης φυτικών ινών.

5. Αύξηση ποσότητας πρωτεϊνών, ανάλογα με τα ποσοστά των υπόλοιπων θρεπτικών στοιχείων (υδατανθράκων, λιπών).


Τροφές που επιτρέπονται στην χολολιθίαση

Αποβουτυρωμένο γάλα, αφρόγαλα χωρίς λίπος, γιαούρτι και τυρί άπαχα, σούπες χωρίς λίπος, αναψυκτικά, καφές, τσάι, κρέατα άπαχα, ψητά ή βρασμένα, πουλερικά ψητά, ψάρια άπαχα, ψητά ή βρασμένα, το λευκό του αυγού, ελεύθερα, ολόκληρο το αυγό βραστό, πατάτες ψητές ή βραστές χωρίς λίπος, όσπρια μαγειρεμένα ελαφρά χωρίς λίπος, μακαρόνια χωρίς λιπαρές σάλτσες, ψωμί χωρίς λίπος όλων των ειδών, όλα τα λαχανικά φρέσκα ή ωμά ή μαγειρεμένα ελαφρά, όλοι οι χυμοί φρούτων και λαχανικών, φρούτα κυρίως τα εσπεριδοειδή, γλυκά και κέικ με αποβουτυρωμένο γάλα και με το λευκό του αυγού, ζελέ φρούτων, κρέμα από αποβουτυρωμένο γάλα, κράκερς, ρύζι, μέλι, μαρμελάδες, αλάτι, μουστάρδα, αρωματικά βότανα.

Τροφές που απαγορεύονται στην χολολιθίαση

Πλήρες και σοκολατούχο γάλα, γιαούρτι και τυρί από πλήρες γάλα, όλα τα οινοπνευματώδη, ρόφημα κακάο-σοκολάτας, λιπαρές σούπες, χοιρινό, λουκάνικα, σολομός, μπέικον, σαλάμι, παστουρμάς, σάντουιτς, τοστ, χάμπουργκερ, όλες οι κονσέρβες ψαριών με λίπος, πατάτες τηγανητές, πατατάκια, γαριδάκια, ζυμαρικά με λιπαρές σάλτσες, ψωμιά με λίπος, σουφλέ λαχανικών και άλλα, σοκολάτα, ξηροί καρποί, πιπέρι, όσπρια κονσερβοποιημένα με λίπος, καρύδα, ελιές, περισσότερα από 1 αυγό την ημέρα τηγανητό.


Πώς να διαλύσετε τις πέτρες στην χολή σας, χωρίς χειρουργείο

Οι χολόλιθοι είναι ένα συχνό πρόβλημα του πεπτικού συστήματος και σχηματίζονται πέτρες στη χοληδόχο κύστη (ένα μικρό όργανο στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς που αποθηκεύει χολή).

Υπάρχουν 2 τύποι των χολόλιθων: χολόλιθοι χοληστερόλης (οι πιο συχνοί) και οι χολόλιθοι από χρωστική ουσία. Και τα δύο είδη μπορεί να οδηγήσουν σε πόνο και σοβαρή μόλυνση. Αν και η χειρουργική επέμβαση είναι η πιο συχνή θεραπεία για πέτρες στη χολή, μπορεί να θέλετε να τους διαλύσετε μόνοι σας.

Αν έχετε αυτή τη στιγμή χολόλιθους, αλλά χωρίς συμπτώματα, μπορείτε να θέλετε να πάρετε μέτρα για να μειώσετε το μέγεθος χολολίθων και να προλάβετε μελλοντικές επιπλοκές .


Πώς διαλύονται οι χολόλιθοι

Επειδή κάποιες  περιπτώσεις  μπορεί να οδηγήσουν σε λοιμώξεις και άλλες επείγουσες ιατρικές καταστάσεις, ορισμένα συμπτώματα σηματοδοτούν ότι θα πρέπει να ζητήσετε αμέσως ιατρική βοήθεια. Εάν οι πέτρες στη χολή σας κάνουν να υποφέρετε ή έχετε οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα, επικοινωνήστε με έναν γιατρό αμέσως:

  • Ξαφνικός και έντονος πόνος στο πάνω δεξιό μέρος ή στο κέντρο της κοιλιάς
  • Υψηλός  πυρετός και / ή ρίγη
  • Αύξηση της εφίδρωσης και ταχυκαρδία λόγω του πόνου
  • Ίκτερος ή κίτρινος αποχρωματισμός του δέρματος (φλεγμονή των χοληφόρων  και του παγκρέατος)

Διάγνωση χολόλιθων

Κάντε μια εξέταση για να αποδειχθεί η παρουσία χολολίθων. Μην επιχειρήσετε τη διάλυση χολολίθων, αν δεν είστε σίγουροι για το αν έχετε. Μπορεί να υπάρχει μια διαφορετική πάθηση που χρειάζεται άλλη αντιμετώπιση. Ζητήστε από τον γιατρό σας αξονική τομογραφία, υπέρηχους στην κοιλιακή χώρα, MRI, και ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειογραφία. Οι εξετάσεις αίματος είναι απαραίτητες, επίσης.


Φάρμακα για να διαλύσετε τους χολόλιθους

Πάρτε φάρμακα για να διαλύσετε τις μικρές πέτρες στη χολή σας που είναι μικρότερες από 1 cm σε διάμετρο. Ορισμένα φάρμακα μπορεί να βοηθήσουν να διαλυθούν οι μικρότεροι χολόλιθοι, χωρίς την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση ή άλλες επεμβατικές θεραπείες. Τα φάρμακα που χορηγούνται από το στόμα για τη διάλυση χολολίθων είναι κατάλληλα για το 30 τοις εκατό των ατόμων με χολολιθίαση.

Αυτά τα φάρμακα, που ονομάζονται χηνοδεοξυχολικό οξύ και ουρσοδεοξυχολικό οξύ και είναι χολικά οξέα.

Οι άνθρωποι με μικρούς χολόλιθους χοληστερόλης έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας για  θεραπείας με διάλυση. Είναι απίθανο να ωφεληθούν οι άνθρωποι με μεγάλες πέτρες χοληστερόλης, πέτρες  από χρωστικές που αποτελούνται από χολερυθρίνη και οι παχύσαρκοι ασθενείς. Η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει αρκετό καιρό  και οι  χολόλιθοι μπορεί να επαναεμφανιστούν.

  • Ουρσοδεοξυχολικό οξύ

Το Ursodeoxycholic διαλύει έως και 80 τοις εκατό των πολύ μικρών χολολίθων εντός έξι μηνών. Η θεραπεία με αυτό το φάρμακο είναι λιγότερο επιτυχής, όταν οι πέτρες είναι μεγάλες. Ακόμη και αν η θεραπεία είναι επιτυχής, το 50 τοις εκατό των ασθενών βιώνουν επαναλαμβανόμενη χολολιθίαση. Το Ουρσοδεοξυχολικό οξύ δεν είναι η κατάλληλη θεραπευτική επιλογή για τα άτομα με ασβεστοποιημένη χοληστερόλη ή χολόλιθους από χρωστική ουσία.

Συνήθως χορηγούνται 500-750 mg Ursodeoxycholic acid (8-10 mg/kg) την ημέρα.

Πιθανές παρενέργειες του Ουρσοδεοξυχολικού οξέος είναι η  διάρροια, η δυσκοιλιότητα, οι στομαχικές διαταραχές, η δυσπεψία, η ζάλη, ο έμετος, ο βήχας, η καταρροή, ο πονόλαιμος, ο πόνος στην πλάτη  και στις αρθρώσεις, οι μυϊκοί πόνοι, η απώλεια μαλλιών και η συχνή ή επώδυνη ούρηση.

  • Χηνοδεοξυχολικό οξύ

Το χηνοδεοξυχολικό οξύ δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γυναίκες ή άτομα με ηπατική νόσο, απόφραξη χοληδόχου κύστης, επιπλοκές χολόλιθων ή μεγάλες  πέτρες στη χολή μη χοληστερινικούς.

H έναρξη θεραπείας γίνεται με 50 mg την ημέρα και προοδευτική αύξηση, μετά πάροδο 1-2 εβδομάδων, μέχρι 15 mg/kg ημερησίως.

Οι παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν τη διάρροια, την  φλεγμονή του ήπατος, αίσθημα καύσου, μειωμένη όρεξη, ναυτία, αυξημένη χοληστερόλη του αίματος και μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων.

Το χηνοδεοξυχολικό οξύ δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γυναίκες ή άτομα με ηπατική νόσο, απόφραξη χοληδόχου κύστης, επιπλοκές χολόλιθων ή μεγάλες  πέτρες στη χολή μη χοληστερινικούς. Οι παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν τη διάρροια, την  φλεγμονή του ήπατος, αίσθημα καύσου, μειωμένη όρεξη, ναυτία, αυξημένη χοληστερόλη του αίματος και μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων.

Σημειώστε, ότι αυτά τα φάρμακα δεν είναι η κατάλληλη θεραπευτική επιλογή για τους ανθρώπους που πάσχουν από μόλυνση της χοληδόχου κύστης, έχουν μεγάλες πέτρες στη χολή, ή έχουν χολόλιθους που βρίσκονται στα χοληφόρα.


Άλλες επιλογές θεραπείας για τις πέτρες στη χολή 

Εάν οι χολόλιθοί σας δεν μπορούν να διαλυθούν με φάρμακα ή έχετε αναπτύξει επιπλοκές από πέτρες στη χολή, μπορεί να χρειαστεί να υποβληθείτε σε μια πιο επεμβατική θεραπευτική επιλογή. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε τις επιλογές σας όταν πρόκειται για εναλλακτικές διαδικασίες για τη διάλυση χολολίθων. Μαζί με το γιατρό σας, μπορείτε να επιλέξετε την καλύτερη θεραπεία για εσάς.

Μερικές συχνές θεραπείες

  • Έγχυση ενός χημικού διαλύτη απευθείας στην χοληδόχο κύστη. Ο χειρουργός εισάγει ένα λεπτό σωλήνα στην χοληδόχο κύστη και συνδέει μια αντλία που παραδίδει μικρές ποσότητες διαλύτη κατευθείαν στο όργανο σε μία περίοδο ωρών ή ημερών. Η διαδικασία μπορεί να μειώσει τις πέτρες χοληστερόλης  γρήγορα, αλλά ο κίνδυνος των επιπλοκών είναι υψηλός λόγω της τοξικής φύσης των χημικών διαλυτών.Ένας εκπαιδευμένος ακτινολόγος εγχέει την χημική ένωση μεθυλο-τριτ-βουτυλαιθέρα (ΜΤΒΕ) εντός της χοληδόχου κύστης για τη διάλυση χολολίθων.
  • Λιθοτριψία με κρουστικά κύματα (ESWL). Αυτή είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει τοποθέτηση του ασθενούς σε μια λεκάνη με νερό, ενώ κύματα υπερήχων κατευθύνονται για να σπάσουν τις πέτρες.
  • Χολοκυστεκτομή. Αυτή είναι χειρουργική διαδικασία και συνήθως, είναι η οριστική αντιμετώπιση των επίμονων συμπτωμάτων της χολολιθίασης. Σε αυτή τη θεραπεία, η χοληδόχος κύστη αφαιρείται εντελώς μέσω της χειρουργικής επέμβασης.

Πρόληψη δημιουργίας χολόλιθων

Γνωρίστε τους παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη των χολολίθων 

Οι γυναίκες, τα άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, και ορισμένες εθνικότητες έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης χολολιθίασης. Άλλοι παράγοντες, όπως η εγκυμοσύνη, η παχυσαρκία, το οικογενειακό ιστορικό χολολιθίασης, και η διατροφή μπορεί, επίσης, να συμβάλλουν στην εμφάνιση χολόλιθων.

Τα μέτρα αυτά μπορούν να εμποδίσουν τις υπάρχουσες πέτρες στη χολή από το να μεγαλώσουν και να βοηθήσουν στην πρόληψη του σχηματισμού χολόλιθων στο  μέλλον με τη μείωση των επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα.

  • Αποκτήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Αποφύγετε την κατανάλωση ανθυγιεινών σακχάρων, κορεσμένων λιπών και χοληστερόλης.
  • Επίσης, φροντίστε να κάνετε άσκηση. Οι άνθρωποι που είναι σωματικά δραστήριοι είναι λιγότερο πιθανό να πάσχουν από πέτρες στη χολή.
  • Μια διατροφή που είναι χαμηλή σε λιπαρά και χοληστερόλη, μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της χολολιθίασης. Προσπαθήστε να τρώτε τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, χαμηλές σε λιπαρά, όπως τα σμέουρα, η φάβα, το ψωμί ολικής αλέσεως και η βρώμη. Οι φυτικές ίνες βοηθούν το πεπτικό σύστημα να λειτουργήσει σωστά, ενώ μια διατροφή χαμηλή σε λιπαρά εμποδίζει την συσσώρευση χοληστερόλης στη χοληδόχο κύστη.
  • Η παχυσαρκία συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού χολόλιθων. Ωστόσο, αν είστε παχύσαρκοι και θέλετε να χάσετε βάρος, μην χάνετε πάνω από 1 έως 2 κιλά την εβδομάδα, γιατί αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο χολολιθίασης.
  • Αυξήστε την κατανάλωση τροφών πλούσιων σε βιταμίνη Ε. Ορισμένα τρόφιμα, όπως το φύτρο σιταριού, οι ηλιόσποροι και ορισμένοι ξηροί καρποί, περιέχουν βιταμίνη Ε, που ορισμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της χολολιθίασης. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι άνθρωποι που δεν παίρνουν αρκετές βιταμίνες Ε και C ή ασβέστιο μπορεί να έχουν αυξημένο κίνδυνο για πέτρες στη χολή.

Το πρωτόκολλο για την αποτοξίνωση  της χολής και του ήπατος

Ο  καθαρισμός και η αποτοξίνωση του σώματος ξεκινά από τον καθαρισμό του  συκωτιού, της χοληδόχου κύστης και του εντέρου.

-Προπαρασκευαστική Περίοδος: 1-4 εβδομάδες πριν από τον καθαρισμό.

Περίπου ένας μήνας.

Αυτό γίνεται για να διαλύσουμε τις πέτρες.

Χρειαζόμαστε Βιολογικό Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο (υψηλής ποιότητας – ψυχρής έκθλιψης), χυμό μήλου, χυμό λεμονιού ή  χυμό γκρέιπφρουτ και  άλατα Epsom.

Καθημερινά:

  • Πίνουμε μια κουταλιά της σούπας λαδολέμονο, 10 λεπτά πριν από τα 2 κυρίως γεύματα. (Κάθε φορά το ανακατεύουμε έως ότου γίνει γαλακτώδες).
  • Το λαδολέμονο γίνεται με ίση ποσότητα χυμό λεμονιού και Βιολογικό Εξαιρετικό Παρθένο Ελαιόλαδο (υψηλής ποιότητας – ψυχρής έκθλιψης). Πίνοντας το 10 λεπτά πριν  τα γεύματα διεγείρουμε το ήπαρ να εκκρίνει περισσότερη χολή.
  • Ταυτόχρονα πίνουμε 2 κούπες από ένα μείγμα βοτάνων, κάθε μέρα, πρωί και απόγευμα, που να περιέχει, γεντιανή, δυόσμο, δενδρολίβανο και γαιδουράγκαθο για να μαλακώσουν οι πέτρες της χοληδόχου κύστης και του ήπατος.
  • Επίσης, πίνουμε κάθε ημέρα  χυμό μήλου, περίπου 1  λίτρο την ημέρα (ο καλύτερος είναι φρεσκοστυμμένος χυμός από βιολογικά μήλα). Το μηλικό οξύ στον χυμό μήλου μαλακώνει το ήπαρ και τις πέτρες στη χολή.
  • Βοηθητικά μπορούμε να βάζουμε κομπρέσες με καστορέλαιο 2-3 φορές την εβδομάδα πάνω από την περιοχή του ήπατος  της χοληδόχου κύστης και των νεφρών.
  • Οι υποκλυσμοί  1-3  κλύσματα  την εβδομάδα βοηθάνε και αυτοί αρκετά και  είναι σημαντικοί, για να καθαρίσει το έντερο γιατί αλλιώς οι πέτρες δεν θα μπορέσουν να περάσουν, όταν  κάνουμε τον τελικό καθαρισμό.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καλό είναι αποφεύγουμε  την κατανάλωση πρωτεϊνών και τροφών πλούσιες σε πρωτεϊνες (κυρίως τα ζωικά προϊόντα και τα λίπη, τη ζάχαρη, το αλκοόλ και τα αναψυκτικά).

-Κυρίως καθαρισμός:

  • Το πρωί, ξεκινάμε  με τον χυμό μήλου  και  ένα πολύ ελαφρύ πρωινό,  αποφεύγοντας όλα τα λίπη αυτή την ημέρα. Αυτό σημαίνει όχι βούτυρο, έλαια, ζωικά ή γαλακτοκομικά προϊόντα, κλπ. Μην καταναλώνετε τρόφιμα ή άλλα ποτά μετά το πρωινό, εκτός από  οργανικά  μήλα και  νερό. Μπορούμε να τρώμε  όσα μήλα, και νερό, θέλουμε.
  • Περίπου στις 4 μ.μ.: Σταματάμε  να τρώμε μήλα συνεχίζουμε μόνο με  το να πίνουμε νερό.            
  • Στην συνέχεια στις 5 μ.μ.: Φτιάχνουμε τα  Άλατα Epsom: Ανακατεύουμε  4 κουταλιές της σούπας αλάτι Epsom σε 3 ποτήρια  νερό, και το χωρίζουμε  σε 4 ίσα μέρη. Προσθέτουμε 1 με 2 κουταλάκια του γλυκού φρεσκοστυμένο χυμό λεμονιού (για την εξουδετέρωση της  κάπως πικρής γεύσης των αλάτων).
  • Στις 6 μ.μ.: Πίνουμε το ένα μέρος  του μείγματος και στις 8 μ.μ.. ακόμη ένα μέρος.

Ο σκοπός των αλάτων  Epsom είναι να βοηθήσουν να χαλαρώσει το έντερο και να καθαρίσει η εντερική οδός. Ξεπλένουν το έντερο από τα στάσιμα απόβλητα εύκολα, διαστέλλουν την χοληφόρο πόρο  και μας προετοιμάζουν για το μείγμα του ελαιόλαδου και του χυμού του λεμονιού ή του γκρέιπφρουτ. Μετά τη λήψη των αλάτων Epsom, ενδέχεται να  αρχίσει το έντερο να αδειάζει, αν και για πολλούς ανθρώπους, τα άλατα δρουν περισσότερο ως τονωτικό του εντέρου αντί να προκαλούν διάρροια αμέσως.

  • Στις 10 μ.μ.: Αναμειγνύουμε σε ένα ποτήρι  ίσα μέρη ελαιόλαδο μαζί με χυμό λεμονιού ή γκρέιπφρουτ. Στη συνέχεια,  πίνουμε το μείγμα, εφαρμόζοντας μια κομπρέσα καστορέλαιο  πάνω από την περιοχή του ήπατος/χοληδόχου κύστης και ξαπλώνουμε αμέσως στο κρεβάτι μας  στο δεξί πλευρό, μαζεύοντας τα πόδια μας προς το στέρνο για 20 λεπτά. Μπορεί να αρχίσουμε να αισθανόμαστε τις πέτρες να μετακινούνται. Μετά τα 20 λεπτά μπορούμε να κοιμηθούμε. Μπορεί να αισθανθούμε λίγο ναυτία, στον ύπνο μας. Αυτό συμβαίνει γιατί  το σώμα σας απελευθερώνει τοξίνες που έχουν αποθηκευθεί τόσο στην χοληδόχο κύστη όσο και  στο ήπαρ. Μην ανησυχείτε, αυτό είναι φυσιολογικό και σηματοδοτεί ότι η διαδικασία λειτουργεί. Εάν μας έρχεται εμετός κάνουμε, δεδομένου ότι αυτό είναι μια φυσιολογική απελευθέρωση των τοξινών. Για εκείνους που δεν αισθάνονται ναυτία, μην ανησυχείτε, απλά μπορεί να μην έχετε πολλές αποθηκευμένες τοξίνες. Μπορεί να ξυπνήσουμε  κατά τη διάρκεια της νύχτας, αλλά πρέπει να βάλουμε το ξυπνητήρι μας  στις  6 π.μ. το πρωί, σε περίπτωση που δεν ξυπνήσoυμε και να πιούμε το άλλο μέρος από το μίγμα με τα άλατα EPSOM και το τελευταίο ποτήρι 2 ώρες αργότερα στις 8 π.μ.).
  • Η πρώτη κένωση θα είναι το γεύμα που φάγαμε  από την προηγούμενη ημέρα. Στη συνέχεια οι κενώσεις θα περιέχουν, ως επί το πλείστον υγρά, μαζί με πολλούς χολόλιθους. Έχουμε καθαρίσει το  ήπαρ και την χοληδόχο κύστης μας από πέτρες και τοξίνες. Μπορείτε επίσης να δείτε επιπλέον πέτρες και στις  επόμενες  κενώσεις  του εντέρου. Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό να συνεχίσουμε  με ένα άλλο κλύσμα για να εξασφαλίσουμε ότι δεν παρέμειναν πέτρες στο σύστημά μας.

Συνεχίζουμε να πίνουμε τα βότανα για την χοληδόχο κύστη για μια εβδομάδα ακόμα και προσθέτουμε βότανα αποτοξινωτικά και καθαριστικά των νεφρών, γιατί με τον καθαρισμό, επιβαρύνονται και τα νεφρά.

Ο καθαρισμός πρέπει να επαναλαμβάνεται 3-4 φορές κάθε 4-6 εβδομάδες, και αυτό μπορεί να γίνει έως και δώδεκα φορές.

Καλή επιτυχία!

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη χολολιθίαση και τους πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

Πατήστε, εδώ, για τα παραγγείλετε, τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη χολολιθίαση και τους πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

petres chli 1

Διαβάστε, επίσης,

Το απόλυτο συμπλήρωμα για αποτοξίνωση

Διατροφή για την πρόληψη χολολιθίασης

Καρκίνος χοληδόχου κύστεως

Εργαστηριακή διαφορική διάγνωση των ικτέρων

Τα πιο συχνά βότανα και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες

Δίαιτα χολαγγειίτιδας

Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

Μύθοι και αλήθειες για την λαπαροσκοπική χειρουργική

Αιμολυτική αναιμία

www.emedi.gr



Πηγή: www.galinos.gΤο χηνοδεοξυχολικό οξύ είναι ένα χολικό οξύ που βαθμιαία διαλύει τους  χολόλιθους χοληστερόλης σε ορισμένους ασθενείς , ιδιαίτερα εκείνους με μικρές πέτρες που αποτελούνται, κυρίως, από χοληστερόλη. Ακόμα και αν η φαρμακευτική αγωγή είναι επιτυχής όσον αφορά τη διάλυση των χολόλιθων , εκτιμάται ότι περίπου το 50 τοις εκατό των ασθενών θα έχουν υποτροπή μέσα σε 5 χρόνια.
Διαβάστηκε 26715 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 04 Φεβρουαρίου 2019 21:30
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Παχυσαρκία Παχυσαρκία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παχυσαρκία

    Παχυσαρκία είναι η κατάσταση του αυξημένου σωματικού βάρους (αποτελούμενου και από άπαχο και από λιπώδη ιστό), που οδηγεί σε αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα.

    Επίσης, ορίζεται ως βάρος κατά 20% μεγαλύτερο από το επιθυμητό σωματικό βάρος ενός ατόμου

    • Η ανδροειδής παχυσαρκία (ανδρικού προτύπου ή κοιλιακή παχυσαρκία) είναι πιο επικίνδυνη, ενώ η γυναικοειδής παχυσαρκία (γυναικείου τύπου ή γλουτιαία παχυσαρκία) είναι λιγότερο επικίνδυνη για μακροχρόνια προβλήματα υγείας.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό, Ενδοκρινικό/Μεταβολικό

    Γενετική: Το 25-30% της διακύμανσης του σωματικού λίπους είναι γενετικά μεταδιδόμενο 

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

    Αύξηση σωματικού βάρους και λιπώδους ιστού

    ΑΙΤΙΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

    • Πολυπαραγοντικά 
    • Έχουν περιγραφεί σπάνια γενετικά σύνδρομα
    • Η ιδιοπαθής παχυσαρκία θεωρείται ότι οφείλεται σε έλλειψη ισορροπίας μεταξύ πρόσληψης τροφής και κατανάλωσης ενέργειας (φυσική δραστηριότητα και ταχύτητα μεταβολισμού)
    • Ινσουλίνωμα 
    • Υποθαλαμικές διαταραχές 
    • Σύνδρομο Cushing

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

    • Παχυσαρκία των γονέων 
    • Κύηση
    • Καθιστική ζωή 
    • Δίαιτα πλούσια σε λιπαρά
    • Χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Δεν χρειάζονται για τη διάγνωση 
    • Σκεφτείτε για λειτουργικές δοκιμασίες του θυρεοειδούς 
    • Παράγοντες κινδύνου καρδιοπάθειας: χοληστερόλη ορού, τριγλυκερίδια, γλυκόζη

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Υποθυρεοειδισμός 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Υπερτροφία και/ή υπερπλασία των λιποκυττάρων 
    • Καρδιομεγαλία
    • Ηπατομεγαλία

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) = βάρος σώματος (kg) διαιρούμενο δια του τετραγώνου του ύψους του σώματος (m). Παχυσαρκία υπάρχει όταν ΔΜΣ > 30 kg/m2
    • Καθορίστε το πρότυπο της κατανομής λίπους μετρώντας τις περιφέρειες της μέσης και των γοφών και υπολογίζοντας το λόγο μέση/γοφοί (WHR)
    • Η ανδροειδής (ανδρικού προτύπου ή κοιλιακή παχυσαρκία) έχει WHR μεγαλύτερο από 0,85 για τις γυναίκες, 0,95 για τους άνδρες 
    • Η γυναικοειδής (γυναικείου προτύπου ή γλουτιαία παχυσαρκία) έχει WHR λιγότερο από 0,85 για τις γυναίκες, 0,95 για τους άνδρες

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Κατάλληλες ενέργειες για την πρωτοβάθμια περίθαλψη περιλαμβάνουν: εκτίμηση του βαθμού του κινδύνου για την υγεία, αξιολόγηση του κινήτρου για την απώλεια βάρους, βοήθεια των ασθενών να θέσουν στόχους θεραπείας, συμβουλευτικό πρόγραμμα ή προσφυγή σε ειδικευμένο διαιτολόγο ή πρόγραμμα απώλειας βάρους με εκβάνθυση του θέματος της δίαιτας, σωματική άσκηση και διαφοροποίηση συμπεριφοράς, και μακροχρόνια παρακολούθηση 
    • Περιστασιακά, ασθενείς με σοβαρή παχυσαρκία (ΔΜΣ > 40 kg/m2) αντιμετωπίζονται με εγχείρηση πτύχωσης στομάχου. Αυτή περιλαμβάνει περίπλοκη προεγχειρητική εκτίμηση, χειρουργείο και παρακολούθηση και πρέπει να γίνεται μόνο σε κέντρο ειδικευμένο σε αυτή τη θεραπεία. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία μακρόχρονης απώλειας βάρους, που υπάρχει για "νοσηρή" παχυσαρκία
    • Υπάρχουν πολλά γνωστά εμπορικά και κοινοτικά προγράμματα για τη θεραπεία της παχυσαρκίας. Τα αποδεκτά προγράμματα πρέπει να περιλαμβάνουν δίαιτες που ανταποκρίνονται στο RDA για θρεπτικά συστατικά, συμβουλές για άσκηση, διαφοροποίηση συμπεριφοράς και πρόβλεψη για μακροχρόνια διατήρηση. Οι γιατροί μπορούν να παρέχουν αξιόλογη επιπλέον εκτίμηση και μακροχρόνια παρακολούθηση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Η άσκηση μόνη της, σπάνια προκαλεί σημαντική απώλεια βάρους. Μπορεί να βελτιώσει τα μακροχρόνια αποτελέσματα της θεραπείας απώλειας βάρους και θα πρέπει να είναι αναπόσπαστο τμήμα οποιουδήποτε προγράμματος απώλειας βάρους 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Το περιορισμένο διαιτολόγιο είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας (φτωχό σε λίπη, πλούσιο σε συμπλέγματα υδατανθράκων και φυτικές ίνες)
    • Μία μείωση κατά 500 kcal στην πρόληψη θερμίδων θα οδηγήσει σε απώλεια βάρους περίπου 1/2 κιλού την εβδομάδα.

    Δίαιτες πολύ λίγων θερμίδων (VLCD):

    • (400-800 kcal την ημέρα): συνήθως, βασίζονται σε διαφοροποίηση της πρόσληψης υγρών και προκαλούν πιο γρήγορη απώλεια βάρους 
    • Στις επιπλοκές των VLCD περιλαμβάνονται: αφυδάτωση, ορθοστατική υπόταση, κόπωση, μυϊκές κράμπες, δυσκοιλιότητα, πονοκέφαλο, δυσανεξία στο κρύο και υποτροπή μετά τη διακοπή τους 
    • Στις σχετικές αντενδείξεις στις VLCD περιλαμβάνονται: πρόσφατο έμφραγμα μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο, νεφρική ή ηπατική νόσος, καρκίνος, κύηση, ινσουλινο-εξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης, μερικές ψυχιατρικές διαταραχές 
    • Η ιατρική επίβλεψη είναι σημαντική για τις VLCD 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Είναι σημαντική η εκπαίδευση του ασθενούς σχετικά με τη μείωση του βάρους 
    • Η διαμόρφωση της συμπεριφοράς μπορεί να βελτιώσει την συνέπεια στο διαιτολόγο και τα μακροχρόνια αποτελέσματα της απώλειας βάρους και πρέπει να συμπεριλαμβάνεται σε οποιοδήποτε πρόγραμμα απώλειας βάρους

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Η φαρμακευτική θεραπεία συνήθως δε συνιστάται
    • Ανορεξιογόνα - diethylpropion, φεντερμίνη, φενφλουραμίνη, μαζινδόλη (φάρμακα κατηγορίας IV) ή phendimetrarine, beurphetamine (φάρμακα κατηγορίας ΙΙΙ) μπορεί να ενδείκνυνται για χρήση μικρής διάρκειας (λίγες εβδομάδες) σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα απώλειας βάρους

    Αντενδείξεις: Προχωρημένη αθηροσκλήρυνση, συμπτωματική καρδιαγγειακή νόσος, υπέρταση, υποθυρεοειδισμός, γλαύκωμα, ιστορικό κατάχρησης φαρμάκων, καταστάσεις υπερδιεγέρσεως, χρήση αναστολέων της ΜΑΟ 

    Προφυλάξεις: 

    • Πιθανότητα κατάχρησης ειδικά για την κατηγορία ΙΙΙ
    • Υποτροπή μετά τη διακοπή του φαρμάκου

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Η φαινυλπροπανολαμίνη χρησιμοποιοείται σε όλα τα σκευάσματα απώλειας βάρους

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Η μακρόχρονη παρακολούθηση είναι σημαντική για την πρόληψη της επιπλέον απόκτησης βάρους ή της επανάκτησης βάρους ή της επανάκτησης βάρους μετά την δίαιτα 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ενημέρωση για τακτική άσκηση και προσεκτική δίαιτα με παρακολούθηση, ειδικά σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες και σε αυτούς με οικογενειακό ιστορικό παχυσαρκίας ή σακχαρώδη διαβήτη

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αυξημένη θνησιμότητα κυρίως λόγω καρδιαγγειακής νόσου 
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Υπέρταση 
    • Υπερλιπιδαιμία 
    • Νόσος χοληδόχου κύστης με χολολιθίαση 
    • Οστεοαρθρίτιδα
    • Ουρική αρθρίτιδα 
    • Θρομβοεμβολικό επεισόδιο 
    • Σύνδρομα υπεραερισμού και υπνική άπνοια 
    • Μειωμένη αυτοεκτίμηση
    • Διακρίσεις στον επαγγελματικό χώρο

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Μακροχρόνια διατήρηση της απώλειας βάρους είναι υπερβολικά δύσκολη
    • Αν ο ασθενής δεν έχει κίνητρα, δεν είναι πιθανή η επιτυχής απώλεια βάρους

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Η προεφηβική περίοδος και η περίοδος των νεαρών ενηλίκων, φαίνεται να είναι ευαίσθητες περίοδοι για την ανάπτυξη παχυσαρκίας 

    Παιδιατρικό: Ο επιπολασμός της παχυσαρκίας αυξάνεται. Μεταξύ άλλων παραγόντων εμπλέκονται η μειωμένη φυσική δραστηριότητα και η αυξημένη τηλεθέαση 

    Γηριατρικό: Η αναγκαιότητα απόκτησης επιθυμητού βάρους (αυτό που σχετίζεται με το χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας) αυξάνει με την ηλικία.

    ΚΥΗΣΗ 

    Η κύηση είναι μια συνήθης περίοδος για την έναρξη ή την αύξηση της παχυσαρκίας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την παχυσαρκία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την παχυσαρκία

    paxysarkia 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Υπερτριγλυκεριδαιμία

    Υπερτρίχωση

    Δίαιτα 6 εβδομάδων για να αδυνατίσετε πριν τις διακοπές

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα

    Οσφυαλγία

    Χολολιθίαση

    Αποφρακτική άπνοια του ύπνου

    Διαταραχές μεσοσπονδυλίων δίσκων

    Έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Δίαιτες Υψηλής Ενέργειας για Αδυνάτισμα

    Οι καλύτερες βιταμίνες για αδυνάτισμα

    Τροφές για να αδυνατίσετε γρήγορα

    Κάψτε το λίπος με έναν χυμό

    Τα οφέλη στην υγεία από τη ρεσβερατρόλη

    Θεραπεία παχυσαρκίας με τη διατροφή

    Η καθημερινή διατροφή των καρκινοπαθών

    Τροφές φάρμακα για τον καρκίνο

    Χάστε τα παραπάνω κιλά σας με κετογενική δίαιτα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ζάχαρη

    Πώς να διατηρήσετε ένα υγιές βάρος

    Εμπιστευθείτε τους διατροφικούς συμβούλους της EMEDI

    Κετογενική δίαιτα

    Ποιες είναι καλύτερες οι φυτικές ή οι ζωικές πρωτεΐνες;

    Πώς οι αθλητές μπορούν να χάσουν βάρος

    Βάλτε τις πρωτεΐνες στο πρωινό σας

    Γιατί οι δίαιτες με πρωτεΐνες αδυνατίζουν;

    Τροφές για να χτίσετε τους μυς σας

    Διατροφή για την προπόνηση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κινόα

    Δίαιτα για αύξηση των επιδόσεων στους αθλητές

    Η γερμανική δίαιτα Max Planck

    Δίαιτα max planck για τους διαβητικούς

    Οι ντομάτες καταπολεμούν τον καρκίνο και μειώνουν τη φλεγμονή

    Το ρολόι του σώματος πρέπει να λειτουργεί καλά

     
    Χάστε γρήγορα βάρος
     
    Η άσκηση του εγκεφάλου θεραπεύει τις διατροφικές διαταραχές
     
    Προγραμματίστε τα λιποκύτταρά σας και χάστε βάρος
     
    Το τεστ της μέσης
     
    Αποκαταστήστε την οξεοβασική ισορροπία στο σώμα σας για καλή υγεία
     
    Που είναι το λίπος σας αποθηκευμένο;
     
    Οξέωση
     
    Διατροφή για να διατηρήσετε την οξεοβασική ισορροπία στο σώμα σας
     
    Που κάνει καλό το εκχύλισμα κανέλας
     
    Αν έχετε κίνδυνο για καρκίνο στο συκώτι
     
    Το τοπικό πάχος μπορεί να καταπολεμηθεί
     
    Κάψτε το λίπος σας τρώγοντας
     
    Μετατροπή του κακού λίπους σε καλό
     
    Μετατροπή του λίπους
     
    Μυστικό για να αδυνατίσετε γρήγορα
     
    Διατηρήστε υγιές βάρος με το μικροβίωμα του εντέρου σας
     
    Η καισαρική τομή συμβάλλει στην παχυσαρκία των παιδιών
     
  • Ρείκια Ρείκια

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ρείκια

    Erica sicula

    Η έρικα ή ρείκια ή Erica sicula ή ρείκι ή Ερείκη φρύγανο ή κουκουλόχορτο ή κλαϊν ή κλαδίν ανήκει στην οικογένεια των Ερικίδων.

    Είναι μικρός θάμνος, πολύκλαδος. Έχει φύλλα μικρά, μάλλον σαρκώδη, ανά 4 και άνθη που είναι ρόδινα και βρίσκονται σε ακραίες ομάδες των 3-8. Ανθίζει από το Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο.

    Υπάρχει και η Erica arborea ή Έρικα η δενδρώδης ή Ρείκι το δενδρώδες ή Ρείκι της Άνοιξης ή δεντρορείκι ή ρείγκλα που είναι αειθαλής θάμνος ή μικρό δέντρο μέχρι 4 μέτρα ύψος, με φύλλα γραμμοειδή, όμοια με μικρές βελόνες, σε δέσμες των τεσσάρων, με άκρες αναδιπλωμένες. Ταξιανθίες πυκνές με πολυάριθμα άνθη. Στεφάνη 2,5-4 χιλ. λευκή κωδωνοειδής, με 4 άκρες. Ανθήρες σκουροκαφετί, μικρότερα από τη στεφάνη. Την απαντούμε σε δάση και μακκία βλάστηση, ειδικά σε όξινα εδάφη, μέχρι την ορεινή περιοχή.

    Υπάρχει και η Erica manipuliflora Salisb. ή Έρικα η σπονδυλανθής ή Ρείκι το σπονδυλανθές ή Ρείκι του φθινοπώρου ή κισσούρι ή ξούρι, ή σπονδυλωτή ή σούσουρα ή τσιάρο ή χαμορείκι, ή άγριο ρείκι ή καλούνα ή πυρένι που μοιάζει με την Erica arborea αλλά το ύψος του δεν ξεπερνά το ένα μέτρο. Έχει άνθη που μοιάζουν με θαυμάσιες μικροσκοπικές καμπανούλες, σε χρώμα ρόδινο, ξεπλυμένο με κοκκινοπορφυρό και ανθήρες μεγαλύτερους από τη στεφάνη. Είναι το στολίδι του Φθινοπώρου. Το βρίσκουμε σε φρυγανότοπους και μακκία βλάστηση, ειδικά σε ασβεστώδη εδάφη.

    Υπάρχει και η Calluna vulgaris ή Καλλούνα η κοινή ή Ρείκι που είναι μικρός, αειθαλής θάμνος ύψους 15-50cm, με πράσινα ή γκριζωπά φύλλα, που γίνονται κόκκινα το φθινόπωρο και μικρά, καμπανοειδή, ρόδινα ή σπανίως λευκά άνθη. Η ανθοφορία και συγκομιδή γίνονται από τον Αύγουστο έως τον Σεπτέμβριο (Ήπειρος).

    Υπάρχουν πολλά υποείδη Erica...

    erica 3

    erica 4

    erica 5

    erica 6

    Χρήσιμα μέρη ρείκιας

    Χρήσιμα μέρη για φαρμακευτικούς σκοπούς είναι οι ανθισμένες κορυφές του, που μαζεύονται κατά την άνθηση και ξεραίνονται.

    Δραστικές Ουσίες Ρείκιας

    Κερσιτρίνη, μυρισιτίνη, ίχνη αρβουτίνης (φλαβονικά γλυκοσίδια), κιτρικό οξύ, φουμαρικό οξύ, πτητικό έλαιο, τανίνες, φυτικές χρωστικές, καροτένιο

    Ιδιότητες κι ενδείξεις ρείκιας

    Οι βασικές ιδιότητες της έρικας είναι διαλυτικές και διαλύει τις πέτρες της ουροδόχου κύστεως.

    Είναι απολυμαντικό του ουρογενετικού συστήματος.

    Έχει, ακόμη, αντισηπτικές και διουρητικές ιδιότητες και συστήνεται σε προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος, όπως νεφρίτιδα, κυστίτιδα, που οφείλεται σε προβλήματα του προστάτη ή απλή φλεγμονή, ψαμμιάσεις, λευκωματουρία, αρθριτικά και ρευματισμούς.

    Με μπάνια είναι τονωτικών των μυών και συστήνονται για όσους πάσχουν από αρθριτικά, ρευματισμούς και παράλυση.

    Το ίδιο και το λάδι τους με εντριβές.

    Συστήνεται, επίσης, σε δερματικές παθήσεις, γιατί βοηθά τον οργανισμό να απορρίψει τις τοξίνες που συσσωρεύονται και τις προκαλούν.

    Χρησιμοποιείται και για την εναπόθεση των κουκουλιών των μεταξοσκωλήκων.

    Η ρείγκλα έχει μεγάλη στιλπνότητα και είναι πολύτιμη για τις ρίζες από τις οποίες φτιάχνονται πίπες, τσιμπούκια και άλλα μικροαντικείμενα.

    Επίσης, όλα τα ρείκια είναι μελιτογόνα φυτά και υπάρχει αυτό το πολύτιμο μέλι και από αυτό φτιάχνεται και ρεικόμελο. Το ρεικόμελο έχει διουρητικές ιδιότητες και είναι πολύ κατάλληλο για τις παθήσεις του ουροποιητικού συστήματος, αλλά καταναλώνεται και από παιδιά που έχουν αναιμία και από καταπονημένους οργανισμούς.

    Λόγω της τονωτικής επίδρασής του στον οργανισμό καταναλώνεται πιο ευχάριστα το χειμώνα.

    Το Ρείκι το δενδρώδες είναι από τα καλύτερα καυσόξυλα.

    Τα ξηρά ρείκια χρησιμεύουν στα τζάκια και στους φούρνους.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ρείκια

    -Αφέψημα

    Βράζετε 40 γραμμάρια ανθισμένες κορυφές σε 1 λίτρο νερό, μέχρι να μείνει το 1/3 του νερού, σουρώνετε και πίνετε 1 φλιτζάνι κάθε 24 ώρες. Το αφέψημα (τσάι) του φυτού χρησιμοποιείται ως διουρητικό κατά της κυστίτιδας, της νεφρολιθίασης, της χολολιθίασης, της διόγκωσης του προστάτη, της ουρικής αρθρίτιδας και άλλων παθήσεων του ουροποιητικού. Συνιστάται επίσης, ως καθαρτικό, αποχρεμπτικό, αντιρρευματικό, ηρεμιστικό και αντισηπτικό. Στη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της διάρροιας, των κολικών του εντέρου, της γαστρεντερίτιδας, του βήχα, του κρυολογήματος και των φλεγμονών του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.

    -Μπάνια

    Βράζετε 500 γραμμάρια φυτό σε 3 λίτρα νερό και το νερό το βάζετε στο μπάνιο. Μένετε στο ζεστό μπάνιο αυτό για 20 λεπτά και μετά μένετε στο κρεβάτι για τουλάχιστον 1 ώρα για να επανέλθει η θερμοκρασία του σώματος στα φυσιολογικά όρια και μετά ντύνεστε και κινήστε.

    -Λάδι

    Αφήνετε 60 γραμμάρια ανθισμένες κορυφές σε 250 γραμμάρια ελαιόλαδο για 10 ημέρες, σουρώνετε και φυλάτε.. Με αυτό κάνετε επαλείψεις κι εντριβές.

    -Μεικτό αφέψημα

    Βράζετε 20 γραμμάρια φράξου σε 3 ποτήρια νερού. Στο ζεστό αυτό αφέψημα προσθέτετε 5 γραμμάρια ανθισμένες κορυφές από ρείκια και το αφήνετε για δέκα λεπτά σκεπασμένο. Σουρώνετε και παίρνετε 4 ποτήρια από αυτό το μείγμα την ημέρα. Βοηθά σε ποδάγρα.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    Erica 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Eλληνικό Μέλι

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χολεστυραμίνη Χολεστυραμίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χολεστυραμίνη

    Η χολεστυραμίνη (colestyramine) είναι ανιονική ανταλλακτική ρητίνη που δεσμεύει αρνητικά φορτισμένα χολικά οξέα και χολικά άλατα από το λεπτό έντερο με απώτερο αποτέλεσμα την ελάττωση της ολικής χοληστερόλης στο πλάσμα.

    Η χολεστυραμίνη είναι ένας παράγοντας απομόνωσης χολικών οξέων οξύ που δεσμεύει τη χολή στη γαστρεντερική οδό για να αποτρέψει την επαναπορρόφηση. Είναι μια ισχυρή ιοντοανταλλακτική ρητίνη, που σημαίνει ότι μπορεί να ανταλλάξει τα χλωριούχα ανιόντα της με ανιονικά χολικά οξέα στη γαστρεντερική οδό και να τα δεσμεύσει έντονα στη μήτρα της ρητίνης. Η λειτουργική ομάδα της ρητίνης ανταλλαγής ανιόντων είναι μια ομάδα τεταρτοταγούς αμμωνίου συνδεδεμένη σε ένα αδρανές συμπολυμερές στυρολίου-διβινυλοβενζολίου.

    Η χολεστυραμίνη αφαιρεί τα χολικά οξέα από το σώμα σχηματίζοντας αδιάλυτα σύμπλοκα με χολικά οξέα στο έντερο, τα οποία στη συνέχεια απεκκρίνονται στα κόπρανα. Ως αποτέλεσμα αυτής της απώλειας χολικών οξέων, περισσότερη χοληστερόλη πλάσματος μετατρέπεται σε χολικά οξέα στο ήπαρ για να ομαλοποιήσει τα επίπεδα.  Αυτή η μετατροπή της χοληστερόλης σε χολικά οξέα μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο πλάσμα. 

    Τα χολικά οξέα είναι συστατικά του υγρού της χολής που χρειάζονται για τη διάλυση των λιπαρών ουσιών κατά την πεπτική διαδικασία. Τα χολικά οξέα παράγονται από τη χοληστερίνη ή χοληστερόλη με τη δράση της βιταμίνης C που εξαρτάται από ένζυμα. Έτσι, η μετατροπή αυτή αποτελεί ένα σημαντικό μηχανισμό για τον περιορισμό των επιπέδων της χοληστερίνης στο αίμα.

    Ιατρικές χρήσεις χολεστυραμίνης

    Τα σύμπλοκα απομόνωσης χολικού οξέος, όπως η χολεστυραμίνη χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για τη θεραπεία της υπερχοληστερολαιμίας, αλλά μετά την εισαγωγή των στατινών, έχουν μόνο μικρό ρόλο για αυτήν την ένδειξη.

    Μπορούν, επίσης, να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία του κνησμού που συμβαίνει συχνά κατά τη διάρκεια ηπατικής ανεπάρκειας και άλλων τύπων χολόστασης όπου μειώνεται η ικανότητα εξάλειψης των χολικών οξέων.

    Η χολεστυραμίνη χρησιμοποιείται, συνήθως, για τη θεραπεία της διάρροιας που προκύπτει από τη δυσαπορρόφηση χολικών οξέων. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για αυτό σε ασθενείς με νόσο του Crohn που έχουν υποβληθεί σε ειλεϊκή εκτομή. Στο τελικό τμήμα του λεπτού εντέρου (ειλεός) απορροφώνται τα χολικά οξέα. Όταν ο ειλεός αφαιρεθεί, τα χολικά οξέα περνούν στο παχύ έντερο και προκαλούν διάρροια λόγω διέγερσης έκκρισης χλωριδίου / υγρού από τα κύτταρα κόλου με αποτέλεσμα την εκκριτική διάρροια. Η χολεστυραμίνη αποτρέπει αυτήν την αύξηση του νερού καθιστώντας τα χολικά οξέα αδιάλυτα και ωσμωτικά ανενεργά.

    Η χολεστυραμίνη χρησιμοποιείται, επίσης, για τον έλεγχο άλλων τύπων, διάρροιας από χολικά οξέα. Η πρωτοπαθής, ιδιοπαθής διάρροια χολικού οξέος είναι μια συχνή αιτία χρόνιας λειτουργικής διάρροιας, συχνά, λανθασμένα διαγνωσμένη ως σύνδρομο ευερέθιστου ευερέθιστου εντέρου και οι περισσότεροι από αυτούς τους ασθενείς ανταποκρίνονται στην χολεστυραμίνη.

    Είναι ευεργετική στη θεραπεία της χρόνιας διάρροιας του συνδρόμου μετά από χολοκυστεκτομή.

    Η χολεστυραμίνη είναι, επίσης, χρήσιμη για τη θεραπεία της διάρροιας μετά την κολπίτιδα. 

    Η χολεστυραμίνη μπορεί να είναι χρήσιμη στη θεραπεία των λοιμώξεων από Clostridium difficile, στην απορρόφηση των τοξινών Α και Β και στη μείωση της διάρροιας και των άλλων συμπτωμάτων που προκαλούν αυτές οι τοξίνες. Ωστόσο, επειδή δεν είναι αντιμολυσματικά, χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη βανκομυκίνη. 

    Χρησιμοποιείται, επίσης, στη διαδικασία «έκπλυσης» σε ασθενείς που λαμβάνουν λεφλουνομίδη ή τεριφλουνομίδη για να βοηθήσουν στην αποβολή των φαρμάκων σε περίπτωση διακοπής τους λόγω σοβαρών παρενεργειών.

    Η κολεστυραμίνη είναι χρήσιμη για τη δηλητηρίαση από κυανοβακτηρίδια σε σκύλους. 

    Οι αλοιφές που περιέχουν χολεστυραμίνη χρησιμοποιούνται στην τοπική θεραπεία του εξανθήματος της πάνας σε βρέφη και νήπια. 

    Η χολεστυραμίνη συνδέεται, επίσης, με τα οξαλικά στο γαστρεντερικό σωλήνα, μειώνοντας τελικά τον σχηματισμό οξαλικών στα ούρα και οξαλικού ασβεστίου. 

    Η χολεστυραμίνη διατίθεται σε μορφή σκόνης, σε πακέτα των 4 g ή σε μεγαλύτερα κουτιά. 

    Δοσολογία

    Μια τυπική δόση είναι 4 έως 8 g μία ή δύο φορές ημερησίως, με μέγιστη δόση 24 g / d.

    cholesteramine 1

    Παρενέργειες χολεστυραμίνης

    Πιο συχνές:

    Δυσκοιλιότητα

    Αυξημένα τριγλυκερίδια πλάσματος

    Έχει αναφερθεί απόφραξη του εντέρου σε ασθενείς με προηγούμενη χειρουργική επέμβαση εντέρου που πρέπει να χρησιμοποιούν προσεκτικά τη χολεστυραμίνη.

    Σπάνια έχει αναφερθεί υπερχλωραιμική μεταβολική οξέωση που προκαλείται από τη χοληστεραμίνη. 

    Οι ασθενείς με υποθυρεοειδισμό, διαβήτη, νεφρωσικό σύνδρομο, δυσπρωτεϊναιμία, αποφρακτική ηπατική νόσο, νεφρική νόσο ή αλκοολισμό θα πρέπει να συμβουλευτούν το γιατρό τους πριν λάβουν αυτό το φάρμακο.

    Άλλα φάρμακα πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον μία ώρα πριν ή τέσσερις έως έξι ώρες μετά την χολεστυραμίνη για να μειωθεί η πιθανή παρεμβολή στην απορρόφηση.

    Οι ασθενείς με φαινυλκετονουρία θα πρέπει να συμβουλευτούν έναν γιατρό προτού πάρουν τη χολεστυραμίνη, επειδή το προϊόν αυτό περιέχει φαινυλαλανίνη.

    Αλληλεπιδράσεις χολεστυραμίνης με άλλα φάρμακα

    Οιστρογόνα και προγεστίνες

    Φάρμακα για το διαβήτη από το στόμα

    Πενικιλίνη G.

    Φαινοβαρβιτάλη

    Σπιρονολακτόνη

    Τετρακυκλίνη

    Διουρητικά χάπια τύπου θειαζίδης

    Φάρμακα του θυρεοειδούς

    Βαρφαρίνη

    Λεφλουνομίδη

    Οι περισσότερες αλληλεπιδράσεις οφείλονται στον κίνδυνο μειωμένης απορρόφησης αυτών των φαρμάκων. Ο κύριος κίνδυνος υπερδοσολογίας είναι η απόφραξη του εντέρου ή του στομάχου.

    Η χολεστυραμίνη μπορεί να επηρεάσει την απορρόφηση λιποδιαλυτών βιταμινών, όπως οι βιταμίνες A, D, E και K, αλλά και της Β12.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    cholesteramine 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατικός καρκίνος εξωκρινούς μοίρας

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

    Σύνδρομο ραγδαίας κενώσεως στομάχου

    Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα αντιπηκτικά;

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη Χολοκυστίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για τη Χολοκυστίτιδα

    Χολοκυστίτιδα

    Χολοκυστίτιδα είναι η οξεία ή χρόνια φλεγμονή της χοληδόχου κύστης, συχνά δευτεροπαθής σε προϋπάρχουσα ασυμπτωματική χολολιθίαση 

    Επικρατέστερη ηλικία: 5η και 6η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (2:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΟΛΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    Ασυμπτωματική: 5-10% των ασθενών γίνονται συμπτωματικοί κάθε χρόνο

    Οξεία χολοκυστίτιδα:

    • Κοιλιακό άλγος - αιφνίδια έναρξη, έντονο, εντοπίζεται στο επιγάστριο ή το δεξιό υποχόνδριο και ακτινοβολεί στον ώμο ή τη ράχη. Ο "ηπατικός κολικός" πόνος που αυξάνει σε ένταση σε 2-3 λεπτά και φτάνει σε ένα σταθερό επίπεδο εντάσεως που διαρκεί > 20 λεπτά, αποτελεί παθογνωμικό εύρημα 
    • Ναυτία και έμετοι
    • Υποτροπιάζουσες κρίσεις που εμφανίζονται 1-6 ώρες μετά από τα γεύματα, διαρκούν > 12 ώρες μέχρι να υφεθούν και συνήθως < 3 ημέρες 
    • Πυρετός - χαμηλός έως μέτριος 
    • Τοπική ευαισθησία, σπάνια διάχυτη
    • Σημείο Murphy - διακοπή της εισπνευτικής προσπάθειας κατά την ψηλάφηση του δεξιού υποχόνδριου, ενώ ο ασθενής βρίσκεται σε βαθιά εισπνοή 
    • Ψηλαφητή χοληδόχος κύστη - 5% των περιπτώσεων 

    Χοληδοχολιθίαση:

    • Ίκτερος 50%
    • Ηπατικός κολικός 60%
    • Πυρετός και ρίγη 30%
    • Κνησμός 10%
    • Μαλακές, πολτώδεις, αποχρωματισμένες κενώσεις 
    • Ήπια έως μεγάλη ηπατομεγαλία > 80%
    • Ευαισθησία, σπάνια 
    • Ψηλαφητή χοληδόχος κύστη 10%
    • Ειλεός από χολόλιθο (σπάνια)
    • Χολόλιθος > 3 cm διέρχεται, μέσω συριγγίου, στο έντερο και αποφράσσει την ειλεοτυφλική συμβολή
    • Προηγείται πόνος συχνά επί εβδομάδες, χωρίς χαρακτήρες ηπατικού κολικού
    • Κοιλιακή διάταση, ήπια ευαισθησία
    • Αέρας στα χοληφόρα στην απλή ακτινογραφία
    • Εντερική απόφραξη στο επίπεδο του τελικού ειλεού 

    Εμπύημα:

    • Επιμόλυνση της αποφραγμένης χοληδόχου κύστης
    • Βαθμιαία απώλεια βάρους, ήπια καταβολή
    • Προοδευτική εγκατάσταση σημείων φλεγμονής πυρετού και ανορεξίας 
    • Ψηλαφητή μάζα
    • Ευαισθησία, συνήθως απουσιάζει

    Χρόνια χολοκυστίτιδα:

    • Σχετίζεται με χολολίθους, συχνά ασυμπτωματική, στο 20% γίνεται συμπτωματική σε 15-20 χρόνια
    • Ήπια δυσπεψία μετά από λιπαρά γεύματα

    ΑΙΤΙΑ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    • Χολόλιθοι: 90-95% των περιπτώσεων. Καθώς μεταναστεύουν κατά μήκος των χοληφόρων μπορούν να προκαλέσουν απόφραξη του κυστικού πόρου και οξεία χολοκυστίτιδα, απόφραξη του χοληδόχου πόρου και ίκτερο ή απόφραξη του παγκρεατικού πόρου και παγκρεατίτιδα 
    • Αλιθιασική χολοκυστίτιδα: 5% των περιπτώσεων. Σχετίζεται με βαριές καταστάσεις στρες όπως η καρδιοχειρουργική και τα πολλαπλά τραύματα. Μπορεί να οφείλεται σε ισχαιμική βλάβη του τοιχώματός της 
    • Βακτήρια: συνήθως δεν προκαλούν τη φλεγμονή αλλά παίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση επιπλοκών όπως εμπύημα και ανιούσα χολαγγειΐτιδα. Στην εμφυσηματική χολοκυστίτιδα τόσο για την εγκατάσταση όσο και για τις επιπλοκές της ευθύνονται πιθανά τα κλωστηρίδια
    • Νεοπλάσματα και στενώσεις του χοληδόχου πόρου: συνήθως προκαλούν χολαγγειΐτιδα και παγκρεατίτιδα
    • Ισχαιμία: σε ασθενείς με διαβήτη, σπάνια όμως 
    • Συστροφή: απώλεια καθήλωσης της χοληδόχου κύστης, σπάνια

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    • Καρδιοχειρουργική επέμβαση
    • Τραύμα
    • Παράσιτα χολής 
    • Χολόλιθοι 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Οξεία παγκρεατίτιδα, έλκος, εκκολπωματίτιδα, πυελονεφρίτιδα, πνευμονίτιδα, ηπατικό απόστημα, ηπατικός όγκος, ευερέθιστο έντερο, μη ελκωτική δυσπεψία 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία χολοκυστίτιδα:

    • Λευκοκυττάρωση - 12.000 -15.000
    • Ηπατικές δοκιμασίες, συνήθως, παθολογικές: μικρή αύξηση ALT, AST, αύξηση αλκαλικής φωσφατάσης, γGT, σε απόφραξη του χοληδόχου πόρου 
    • Αμυλάση ορού - μπορεί να είναι ανεβασμένη. Αν > 1.000 μονάδες θα πρέπει να εξετασθεί το ενδεχόμενο συνυπάρχουσας παγκρεατίτιδας

    Χοληδοχολιθίαση:

    • Αυξημένη χολερυθρίνη στο 50% και στο 100%  μετά από 10 ημέρες 
    • Αύξηση αλκαλικής φωσφατάσης και της γλουταμυλο-τρανσπεπτιδάσης (γGT) στο 85%
    • Θετικές αιμοκαλλιέργειες στο 15%
    • Μικρή αύξηση των τρανσαμινασών 
    • Αύξηση των χολικών αλάτων νηστείας
    • Αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων σε φλεγμονή

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Στεροειδή 
    • Ανοσοκατασταλτικά. Μπορούν να καλύψουν τα πρώιμα σημεία φλεγμονής και τη λευκοκυττάρωση 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Μεγάλη ηλικία, υποσιτισμός 
    • Λέμφωμα, άλλες ανοσοκατασταλτικές παθήσεις

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Σπινθηρογράφημα με HIDA σεσημασμένο με 99 m Tc - εμφανίζει υψηλή ευαισθησία (97%) στη διάγνωση της οξείας χολοκυστίτιδας. Τα παράγωγα του HIDA προσλαμβάνονται από τα ηπατοκύτταρα, απεκρίνονται στη χολή και συγκεντρώνονται στη χοληδόχο κύστη. Η μη σκιαγράφηση της κύστης σε 1 ώρα είναι ενδεικτική οξείας χολοκυστίτιδας. Στην αλιθιασική χολοκυστίτιδα είναι, συνήθως, παθολογικό. Καλύτερα να μη γίνεται.

    cholecystitis

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Απλή ακτινογραφία κοιλίας (ανώ-δεξιό τεταρτημόριο):

    • 20% των χολολίθων είναι ακτινοσκιεροί
    • Αέρας στα χοληφόρα όταν υπάρχει χολοπεπτικό συρίγγιο
    • Εμφυσηματική χολοκυστίτιδα - αέρας στο τοίχωμα ή τον αυλό της χοληδόχου κύστης

    Υπερηχοτομογράφημα:

    • Η πιο αποτελεσματική τεχνική στη διάγνωση της χολολιθίασης (υψηλή ευαισθησία - 95% και ειδικότητα - 98%)
    • Η καλύτερη μη-επεμβατική απεικονιστική μέθοδος στη διάγνωση της οξείας χολοκυστίτιδας. Στα ευρήματα περιλαμβάνονται: πάχυνση του τοιχώματος της κύστης, διάταση της κύστης, λάσπη στον αυλό, περιχολοκυστικό υγρό

    Διαστοματική χολοκυστογραφία:

    • Χρησιμοποιείται στη διάγνωση χολολιθίασης σε αντικτερικούς ασθενείς
    • Δεν εκτελείται σε οξεία χολοκυστίτιδα
    • Η εντερική απορρόφηση και η ηπατική λειτουργία θα πρέπει να είναι άθικτες

    Υπολογιστική Τομογραφία:

    • Δεν έχει πλεονεκτήματα συγκριτικά με τους υπερήχους στη διάγνωση της λιθίασης και της οξείας χολοκυστίτιδας
    • Καλύτερη απεικόνιση της διόγκωσης του παγκρέατος από τους υπερήχους. Χρήσιμη στην απεικόνιση αποστήματος. Απεικονίζει την πάχυνση του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης σε καρκίνο 

    Μαγνητική τομογραφία άνω κοιλίας (MRI) και Μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία (MRCP)

    Πολύ χρήσιμες

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Παλίνδρομη ενδοσκοπική χολαγγειογραφία (ERCP), για τη διερεύνηση του χοληδόχου και παγκρεατιτικού πόρου
    • Διαδερμική - Διηπατική χολαγγειογραφία (PCT), παρέχει περισσότερες πληροφορίες για το ενδοηπατικό χοληφόρο σύστημα
    • Λαπαροτομία - σε περιπτώσεις που δεν είναι εφικτή η διάγνωση με λιγότερο επεμβατικό τρόπο

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Εξωνοσοκομειακή φροντίδα σε ασθενείς με ήπια συμπτώματα
    • Εισαγωγή στο νοσοκομείο - σε ασθενείς με ηπατικό κολικό που διαρκεί πάνω από 6 ώρες, με σημεία τοξικότητας, ίκτερο, ρίγη ή σε ασθενείς που χρειάζονται ναρκωτικά για τον πόνο
    • Η ανιούσα χολαγγειΐτιδα θεωρείται επείγον χειρουργικό πρόβλημα. Αν δεν μπορεί να εκτελεστεί λαπαροτομία η παροχέτευση επιτυγχάνεται με ERCP ή PTC

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Τίποτα από το στόμα, ΕΦ υγρά, ρινογαστρικός καθετήρας
    • Η χειρουργική αντιμετώπιση (χολοκυστεκτομή) είναι η πλέον ενδεδειγμένη θεραπεία της συμπτωματικής χολοκυστίτιδας. Η καλύτερη μέθοδος είναι η λαπαροσκοπική, αν υπάρχει διαθέσιμη αλλά και η συνήθης λαπαροτομία είναι αποδεκτή. Όταν υπάρχει ίκτερος πρέπει να γίνεται λαπαροτομία. Θνητότητα - 0,1% σε ηλικία < 50 χρόνων 
    • Σε οξεία χολοκυστίτιδα - προτιμάται η πρώιμη χολοκυστεκτομή (η καθυστέρηση δικαιολογείται μόνο όταν αντενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση)
    • Λαπαροσκοπική χολοκυστοστομία - κερδίζει συνεχώς έδαφος σε σχέση με την εναλλακτική χειρουργική τεχνική παροχέτευσης. Σε ασθενείς υψηλού κινδύνου η παροχέτευση της χοληδόχου κύστης και των χοληφόρων οδών μπορεί να επιτευχθεί με ενδοσκοπικές ή ακτινολογικές τεχνικές. Αυτό επιτρέπει τον έλεγχο της φλεγμονής και του ικτέρου για αρκετές εβδομάδες ή μήνες
    • Λιθολυτική αγωγή - εφαρμόζεται σπάνια σε περιπτώσεις που μπορεί να γίνει λαμπαροσκοπική χολοκυστεκτομή. Το ουρσοδεοξυχολικό οξύ σε δόση 10 mg/Kg είναι το φάρμακο εκλογής. Για να έχει αποτελέσματα η χοληδόχος κύστη πρέπει να είναι λειτουργική στη χολοκυστογραφία. Οι λίθοι δεν πρέπει να περιέχουν ασβέστιο. Πολλαπλοί, μικροί λίθοι διαλύονται πιο εύκολα. Εναλλακτικό φάρμακο είναι το χηνοδεοξυχολικό οξύ 12-15 mg/Kg την ημέρα
    • Άλλες ενδείξεις επείγουσας χειρουργικής επέμβασης είναι - η τοξικότητα, η αμφίβολη διάγνωση, η διάτρηση, το απόστημα  

    ΔΙΑΙΤΑ ΧΟΛΟΚΥΣΤΙΤΙΔΑΣ

    • Τίποτα από το στόμα στην οξεία φάση 
    • Τα λιπαρά γεύματα εκλύουν ήπιες κρίσεις, να αποφεύγονται, αν είναι δυνατόν 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Ήπια κρίση - αμπικιλλίνη 4-6 gr την ημέρα ή κεφαζόλη 2-4 mg την ημέρα
    • Βαριά κρίση - γενταμυκίνη 3-5 mg/Kg την ημέρα και κλινδαμυκίνη 1,8-2,7 gr την ημέρα. Μπορεί να προστεθεί μια πενικιλλίνη, αν χρειάζεται

    Προφυλάξεις:

    • Νεφροτοξικότητα και ωτοτοξικότητα των αμινογλυκοσιδών
    • Προσαρμογή της δοσολογίας ανάλογα με την κάθαρση της κρεατινίνης

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Σε οξεία χολοκυστίτιδα - κεφαλοσπορίνη 3ης γενιάς

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Μετά τη χολοκυστεκτομή - μετεγχειρητική παρακολούθηση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή των παραγόντων κινδύνου, αν είναι δυνατόν 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Εμφανίζονται στο 5% των περιπτώσεων οξείας χολοκυστίτιδας και περιλαμβάνουν: διάτρηση, σχηματισμό αποστήματος, σχηματισμό συριγγίου (με το λεπτό και παχύ έντερο και το δέρμα), γάγγραινα, εμπύημα, χολαγγειΐτιδα, ηπατίτιδα, παγκρεατίτιδα, ειλεό από χολόλιθο, καρκίνωμα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Σε γενικές γραμμές η πρόγνωση των παθήσεων των χοληφόρων είναι καλή. Ο θάνατος στη διάρκεια οξέων επεισοδίων οφείλεται συνήθως σε άλλες παθήσεις και κυρίως σε στεφανιαία νόσο 
    • Στη συμπτωματική χολολιθίαση, συνήθως επανεμφανίζονται τα συμπτώματα σε 3 έως 6 μήνες αποδεικνύοντας έτσι την ανάγκη μελλοντικής αντιμετώπισης
    • Μετά τη χολοκυστεκτομή λίθοι μπορεί να εμφανιστούν στο χοληδόχο πόρο

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Παγκρεατίτιδα
    • Αιμολυτικές αναιμίες όπως δρεπανοκυτταρική αναιμία, σφαιροκυττάρωση 
    • Κίρρωση, υπερσπληνισμός 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό:

    • Μερικές φορές είναι δύσκολο να διαγνωσθεί 
    • Η εμφάνιση επιπλοκών είναι πιο πιθανή 
    • Το ποσοστό θνητότητας στη χολοκυστεκτομή είναι υψηλότερο

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Λιθοτριψία - μπορεί να εφαρμοστεί σε ασθενείς με χρόνια χολοκυστίτιδα.

    Αντενδείξεις: λίθοι μεγαλύτεροι από 25 mm, περισσότεροι από τρεις, λίθοι από ασβέστιο, χοληδοχολιθίαση και κακή γενική κατάσταση. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντικαθίσταται σήμερα από τη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    doctor showing gallbladder model on desk

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χολαγγειίτιδα

    Χοληδοχολιθίαση

    Παγκρεατίτιδα

    Χολολιθίαση

    Ίκτερος

    Η καλύτερη αποτοξίνωση του ήπατος και της χοληδόχου κύστεως

    Σταματήστε να κάνετε χολοκυστεκτομή

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Παθήσεις χοληδόχου κύστης και χοληδόχου πόρου

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για όσους έχουν αποφρακτικό ίκτερο

    Μήπως έχετε πέτρες στη χοληδόχο κύστη;

    Χολοκυστίτιδα

    Μελατονίνη

    Χολολιθίαση και πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

    Διατροφή για την πρόληψη χολολιθίασης

    Καρκίνος χοληδόχου κύστεως

    Όχι στα χειρουργεία μεγάλης βαρύτητας σε υπερήλικες

    Δίαιτα χολοκυστίτιδας

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Μύθοι και αλήθειες για την λαπαροσκοπική χειρουργική

    Παθήσεις οξείας χειρουργικής κοιλίας

    Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

    Καταστάσεις που δεν απαιτούν χειρουργείο

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Υπερασβεστιαιμία Υπερασβεστιαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερασβεστιαιμία

    Υπερασβεστιαιμία είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου (Ca2 +) στον ορό του αίματος.

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία.

    Εκείνοι με ήπια αύξηση που έχει αναπτυχθεί αργά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.

    Σε άτομα με υψηλότερα επίπεδα ή ταχεία έναρξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, πόνο στα οστά, σύγχυση, κατάθλιψη, αδυναμία, πέτρες στα νεφρά ή μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τον καρκίνο. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σαρκοείδωση, τη φυματίωση, τη νόσο Paget, την πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN), την τοξικότητα βιταμίνης D, την οικογενειακή υποκαλιαυρική υπερασβεστιαιμία και ορισμένα φάρμακα όπως το λίθιο και η υδροχλωροθειαζίδη.

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένα επίπεδα ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα.

    Συγκεκριμένες αλλαγές, όπως μικρότερο διάστημα QT και παρατεταμένο διάστημα PR, μπορεί να παρατηρηθούν σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). 

    Η θεραπεία περιλαμβάνει ενδοφλέβια υγρά, φουροσεμίδη, καλσιτονίνη ή παμιδρονάτη επιπλέον της θεραπείας της υποκείμενης αιτίας.

    Σε άτομα με πολύ υψηλά επίπεδα, ενδέχεται να απαιτείται νοσηλεία.

    Η αιμοκάθαρση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.

    Σε άτομα με τοξικότητα στη βιταμίνη D, τα στεροειδή μπορεί να είναι χρήσιμα.

    Η υπερασβεστιαιμία είναι σχετικά συχνή.

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται σε 1,7 ανά 1.000 άτομα και η υπερασβεστιαιμία εμφανίζεται σε περίπου 2,7% των ατόμων με καρκίνο.

    Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να είναι νηπιακή που οδηγεί σε υπερβολική ασβεστοποίηση των οστών, σκλήρυνση των αρτηριών και διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί να συμβεί και σε ενήλικες, προκαλώντας εναπόθεση ασβεστίου στους μαλακούς ιστούς.

    Σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας

    Πέτρες στα νεφρά και στη χολή

    Πόνος στα οστά

    Κοιλιακή δυσφορία

    Δυσκοιλιότητα

    Συχνή ούρηση

    Ελαττωμένος μυϊκός τόνος Μυϊκή αδυναμία, μειωμένα αντανακλαστικά

    Κατάθλιψη, άγχος, γνωστική δυσλειτουργία

    Τα νευρομυϊκά συμπτώματα της υπερασβεστιαιμίας προκαλούνται λόγω της αυξημένης αλληλεπίδρασης ασβεστίου με τους διαύλους νατρίου. Εφόσον το ασβέστιο εμποδίζει τα κανάλια νατρίου και αναστέλλει την αποπόλωση των νευρικών και μυϊκών ινών, το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει το κατώφλι για την αποπόλωση. Αυτό οδηγεί σε μειωμένα τενόντια εν τω βάθει αντανακλαστικά και αδυναμία των σκελετικών μυών.

    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν καρδιακές αρρυθμίες (ειδικά σε όσους λαμβάνουν διγοξίνη), κόπωση, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, κοιλιακό άλγος και παραλυτικό ειλεό. Εάν προκύψει νεφρική δυσλειτουργία, οι εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη διούρηση, ούρηση τη νύχτα και αυξημένη δίψα. Η ψυχιατρική εκδήλωση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική αστάθεια, σύγχυση, παραλήρημα, ψύχωση και αναισθητοποίηση.

    Οι εναποθέσεις ασβεστίου μπορεί να είναι ορατές στα μάτια. 

    Τα συμπτώματα είναι πιο συχνά σε υψηλές τιμές αίματος ασβεστίου (12,0 mg / dl ή 3 mmol / l). Η σοβαρή υπερασβεστιαιμία (άνω των 15-16 mg / dl ή 3,75-4 mmol / l) θεωρείται ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης: σε αυτά τα επίπεδα και μπορεί να προκύψει κώμα και καρδιακή ανακοπή. Τα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου μειώνουν τη διαπερατότητα της μεμβράνης των νευρώνων στα ιόντα νατρίου, μειώνοντας έτσι τη διέγερση, η οποία οδηγεί σε υποτονικότητα των λείων και ραβδωτών μυών. Αυτό εξηγεί την κόπωση, την μυϊκή αδυναμία, τον χαμηλό τόνο και τα αργά αντανακλαστικά σε ομάδες μυών. Έτσι, εξηγείται, επίσης η υπνηλία, η σύγχυση, οι παραισθήσεις, η δυσφορία ή το κώμα. Στο έντερο αυτό προκαλεί δυσκοιλιότητα. Η υποκαλιαιμία προκαλεί το αντίθετο με τον ίδιο μηχανισμό. 

    Υπερασβεστιαιμική κρίση

    Η υπερασβεστιαιμική κρίση είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης με σοβαρή υπερασβεστιαιμία, γενικά πάνω από περίπου 14 mg / dL (ή 3,5 mmol / l). 

    Τα κύρια συμπτώματα μιας υπερασβεστιαιμικής κρίσης είναι η ολιγουρία ή η ανουρία, καθώς και η υπνηλία ή το κώμα. Μετά την αναγνώριση, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός πρέπει να αποδειχθεί ή να αποκλειστεί. 

    Σε ακραίες περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η απομάκρυνση του παραθυρεοειδούς αδένα μετά από χειρουργική εξερεύνηση είναι ο μόνος τρόπος για την αποφυγή θανάτου. Το διαγνωστικό πρόγραμμα πρέπει να εκτελείται εντός ωρών, παράλληλα με μέτρα για τη μείωση του ασβεστίου στον ορό. Η θεραπεία επιλογής για οξεία μείωση του ασβεστίου είναι η εκτεταμένη ενυδάτωση και η καλσιτονίνη, καθώς και τα διφωσφονικά (που επηρεάζουν τα επίπεδα ασβεστίου μετά από μία ή δύο ημέρες).

    hyprca 2

    Αιτίες υπερασβεστιαμίας

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η κακοήθεια αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των περιπτώσεων υπερασβεστιαιμίας. 

    -Λειτουργία παραθυρεοειδών αδένων

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Αδένωμα παραθυρεοειδούς

    Πρωτοπαθής υπερπλασία παραθυρεοειδούς

    Παραθυρεοειδές καρκίνωμα

    Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN1 & MEN2A)

    Οικογενειακός υπερπαραθυρεοειδισμός

    -Χρήση λιθίου

    -Οικογενειακή υποκαλιουρική υπερασβεστιαιμία / οικογενειακή καλοήθης υπερασβεστιαιμία 

    -Καρκίνος

    Συμπαγής όγκος με μετάσταση (π.χ. καρκίνος του μαστού ή κλασικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων, το οποίο μπορεί να προκαλείται από το PTHrP)

    Συμπαγής όγκος με χυμική διαμεσολάβηση της υπερασβεστιαιμίας (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα, συνήθως μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα ή καρκίνος των νεφρών, φαιοχρωμοκύτωμα)

    Αιματολογικοί καρκίνοι (πολλαπλό μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία)

    Καρκίνωμα μικρών κυττάρων ωοθηκών υπερασβεστιαιμικού τύπου

    -Διαταραχές της βιταμίνης-D

    Υπερβιταμίνωση D (δηλητηρίαση από βιταμίνη D)

    Αυξημένα επίπεδα 1,25 (OH) 2D  (π.χ. σαρκοείδωση και άλλες κοκκιωματώδεις ασθένειες όπως φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, νόσος του Crohn και κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα)

    Ανάκαμψη της υπερασβεστιαιμίας μετά από ραβδομυόλυση

    Υψηλός κύκλος εργασιών

    Υπερθυρεοειδισμός

    Πολλαπλό μυέλωμα

    Παρατεταμένη ακινητοποίηση

    Η νόσος του Paget

    Χρήση θειαζίδης

    Η δηλητηρίαση από βιταμίνη Α

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Τριτογενής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Δηλητηρίαση από αλουμίνιο

    Σύνδρομο γάλακτος-αλκαλίων

    -Άλλα

    Ακρομεγαλία

    Ανεπάρκεια αδρεναλίνης

    Σύνδρομο Zollinger – Ellison

    Διάγνωση υπερασβεστιαιμίας

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένο επίπεδο ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα. Υπάρχει, ωστόσο, διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα του διορθωμένου ασβεστίου, καθώς μπορεί να μην είναι καλύτερο από το ολικό ασβέστιο. 

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία. Η μέτρια υπερασβεστιαιμία είναι επίπεδα 2,88-3,5 mmol / L (11,5-14 mg / dL), ενώ η σοβαρή υπερασβεστιαιμία είναι> 3,5 mmol / L (> 14 mg / dL). [19]

    ΗΚΓ

    Ένα κύμα Osborn που μπορεί να σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία.  Η υπερασβεστιαιμία είναι γνωστό ότι προκαλεί εύρημα στο ΗΚΓ που μιμείται την υποθερμία, γνωστή ως κύμα Osborn. 

    Μπορεί, επίσης, να προκύψουν μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί και ευρήματα ΗΚΓ, όπως σύντομο διάστημα QT. Σημαντική υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο ΗΚΓ που μιμούνται ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. 

    hyprca 1

    Θεραπείες υπερασβεστιαιμίας

    Ο στόχος της θεραπείας είναι η θεραπεία της υπερασβεστιαιμίας και στη συνέχεια η προσπάθεια της θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.

    Υγρά και διουρητικά

    Αρχική θεραπεία:

    ενυδάτωση, αύξηση της πρόσληψης αλατιού και αναγκαστική διούρηση. Απαιτείται ενυδάτωση επειδή πολλοί ασθενείς αφυδατώνονται λόγω εμέτου ή νεφρικών ελαττωμάτων στη συγκέντρωση ούρων.. Η αυξημένη πρόσληψη αλατιού μπορεί επίσης να αυξήσει τον όγκο υγρών του σώματος καθώς και την αύξηση της απέκκρισης νατρίου στα ούρα, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα.

    -μετά την επανυδάτωση, μπορεί να χορηγηθεί διουρητικό βρόχου όπως η φουροσεμίδη για να επιτρέπεται η συνεχής ενδοφλέβια χορήγηση νατρίου και η αντικατάσταση νερού μεγάλου όγκου, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο υπερφόρτωσης όγκου αίματος και πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον, τα διουρητικά του βρόχου τείνουν να καταστέλλουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τα νεφρά βοηθώντας έτσι στη μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί, συνήθως, να μειώσουν το ασβέστιο του ορού κατά 1-3 mg / dL εντός 24 ωρών Πρέπει να ληφθεί προσοχή για να αποφευχθεί η εξάντληση του καλίου ή του μαγνησίου.

    Διφωσφονικά και καλσιτονίνη

    Πρόσθετη θεραπεία:

    τα διφωσφονικά είναι πυροφωσφορικά ανάλογα με υψηλή συγγένεια για τα οστά, ειδικά περιοχές με υψηλό κύκλο οστού. Λαμβάνονται από οστεοκλάστες και αναστέλλουν την οστεοκλαστική επαναρρόφηση οστού

    Τα τρέχοντα διαθέσιμα φάρμακα περιλαμβάνουν (κατά σειρά ισχύος): (1ης γενιάς) ετιδρονάτη, (2ης γενιάς) τιλουδρονάτη, παμδρονάτη, αλενδρονάτη (3ης γενιάς), ζολεδρονάτη και ρισεδρονάτη

    Όλα τα άτομα με καρκίνο που σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διφωσφονικά άλατα, καθώς η θεραπεία «πρώτης γραμμής». Επιπλέον, ακόμη και αν η θεραπεία «πρώτης γραμμής» είναι  αποτελεσματική, η υπερασβεστιαιμία θα επανεμφανιστεί στο άτομο με υπερασβεστιαιμία από κακοήθεια. Η χρήση διφωσφονικών σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται, τόσο θεραπευτικά όσο και προληπτικά.

    Τα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να έχουν ανάλυση κινδύνου-οφέλους προτού τους δοθούν διφωσφονικά, δεδομένου ότι αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

    Η καλσιτονίνη εμποδίζει την απορρόφηση των οστών και επίσης αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα αναστέλλοντας την επαναπορρόφηση ασβεστίου από τα νεφρά.

    Συνήθως, χρησιμοποιείται στην απειλητική για τη ζωή υπερασβεστιαιμία μαζί με την ενυδάτωση, τη διούρηση και τα διφωσφονικά

    Η καλσιτονίνη βοηθά στην πρόληψη της επανεμφάνισης της υπερασβεστιαιμίας. Η δόση είναι 4 διεθνείς μονάδες ανά χιλιόγραμμο μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής ένεσης κάθε 12 ώρες.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται διφωσφονικά και καλσιτονίνη.

    Άλλες θεραπείες

    Η πικυμυκίνη αναστέλλει την απορρόφηση των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Το νιτρικό γάλλιο αναστέλλει την απορρόφηση των οστών και αλλάζει τη δομή των κρυστάλλων των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Τα γλυκοκορτικοειδή αυξάνουν την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και μειώνουν την εντερική απορρόφηση ασβεστίου. Δεν έχουν καμία επίδραση στο επίπεδο ασβεστίου σε φυσιολογικό ή πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. ΑποτελεσματικΆ στην υπερασβεστιαιμία λόγω οστεολυτικών κακοηθειών (πολλαπλό μυέλωμα, λευχαιμία, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του μαστού) λόγω αντικαρκινικών ιδιοτήτων. Επίσης αποτελεσματικά στην υπερβιταμίνωση D και τη σαρκοείδωση.

    Η αιμοκάθαρση χρησιμοποιείται συνήθως σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία που περιπλέκεται από νεφρική ανεπάρκεια. Συμπληρωματικά φωσφορικά θα πρέπει να προστίθενται εάν είναι απαραίτητο. Η θεραπεία με φωσφορικά άλατα μπορεί να διορθώσει την υποφωσφαταιμία και να μειώσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Συχνά, οι αιτίες της υπερασβεστιαιμίας έχουν συσχέτιση με το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι οργανισμοί. Η υπερασβεστιαιμία στα κατοικίδια ζώα οφείλεται συνήθως σε ασθένειες, αλλά άλλες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε τυχαία κατάποση φυτών ή χημικών στο σπίτι. Τα υπαίθρια ζώα αναπτύσσουν, συνήθως, υπερασβεστιαιμία μέσω τοξικότητας βιταμίνης D από άγρια ​​φυτά στο περιβάλλον τους.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Τα κατοικίδια ζώα όπως σκύλοι και γάτες βρέθηκαν να αναπτύσσουν υπερασβεστιαιμία. Σε σκύλους, το λεμφοσάρκωμα, η νόσος του Addison, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες της υπερασβεστιαιμίας, αλλά υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικές αιτίες. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων καλσιποτριενίου που βρίσκονται στην κρέμα ψωρίασης μπορεί να αποβεί μοιραία για ένα κατοικίδιο. Η καλσιποτρίνη προκαλεί ταχεία αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Τα επίπεδα ιόντων ασβεστίου μπορούν να παραμείνουν υψηλά για εβδομάδες. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις υπερασβεστιαιμίας που αναφέρθηκαν εξαιτίας σκύλων που λαμβάνουν τρωκτικοκτόνα που περιέχουν μια χημική ουσία παρόμοια με την καλσιποτρίνη που βρίσκεται στην κρέμα ψωρίασης. Επιπλέον, η κατάποση των οικιακών φυτών είναι μια αιτία υπερασβεστιαιμίας. Φυτά όπως το Cestrum diurnum και το Solanum malacoxylon περιέχουν εργοκαλσιφερόλη ή χοληκαλσιφερόλη που προκαλούν την εμφάνιση υπερασβεστιαιμίας. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αυτών των φυτών μπορεί να αποβεί μοιραία για τα κατοικίδια ζώα. Παρατηρήσιμα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως πολυδιψία, πολυουρία, ακραία κόπωση ή δυσκοιλιότητα.

    Σε ορισμένα εξωτερικά περιβάλλοντα, ζώα όπως άλογα, χοίροι, βοοειδή και πρόβατα παρουσιάζουν συνήθως υπερασβεστιαιμία. Στη νότια Βραζιλία και το Mattewara της Ινδίας, το 17% περίπου των προβάτων επηρεάζεται, με το 60% αυτών των περιπτώσεων είναι θανατηφόρο. Πολλές περιπτώσεις τεκμηριώνονται επίσης στην Αργεντινή, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Τζαμάικα, τη Χαβάη και τη Βαυαρία. Αυτές οι περιπτώσεις υπερασβεσταιμίας προκαλούνται συνήθως από την κατάποση Trisetum flavescens προτού στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει το Trisetum flavescens, η τοξικότητά του μειώνεται. Άλλα φυτά που προκαλούν υπερασβεστιαιμία είναι το Cestrum diurnum, Nierembergia veitchii, Solanum esuriale, Solanum torvum και Solanum malacoxylon. Αυτά τα φυτά περιέχουν καλσιτριόλη ή παρόμοιες ουσίες που προκαλούν αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Η υπερασβεστιαιμία είναι πιο συχνή σε βοσκότοπους σε υψόμετρα πάνω από 1500 μέτρα όπου η ανάπτυξη φυτών όπως το Trisetum flavescens είναι ευνοϊκή. Ακόμα κι αν μικρές ποσότητες καταναλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα παρατεταμένα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου έχουν μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στα ζώα. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζώα είναι η μυϊκή αδυναμία και η ασβεστοποίηση των αιμοφόρων αγγείων, των καρδιακών βαλβίδων, του ήπατος, των νεφρών και άλλων μαλακών ιστών, τα οποία τελικά μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο. 

    hyprca 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατίτιδα

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσκοιλιότητα

    Οστεοπέτρωση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Οστά και κάνναβη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Η δυσκοιλιότητα είναι αιτία πολλών ασθενειών

    Προσέξτε πώς λαμβάνετε τα συμπληρώματα ασβεστίου

    Για όσους έχουν καρκίνο και υποφέρουν από δυσκοιλιότητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Υποφωσφατασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Μεταστατικός καρκίνος μαστού

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Καλσιτονίνη

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε θα ανησυχήσετε αν έχετε δυσκοιλιότητα

    Ασβέστιο

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Καρκίνος νεφρού

    Ο κίνδυνος από την καλσιτονίνη

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας και υπασβεστιαιμίας

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πώς θα απαλλαγείτε από το λόξυγγα Οισοφάγος Barrett »