Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014 09:17

Αιματέμεση

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Όταν κάποιος κάνει εμετό με αίμα

 Η αιματέμεση , ICD-10 Κ92.0 είναι ο έμετος με αίμα.

Η πηγή είναι γενικά ο ανώτερος γαστρεντερικός σωλήνας, συνήθως πάνω από το δωδεκαδάκτυλο.

Η αιματέμεση μπορεί εύκολα να συγχέεται με της αιμόπτυση (βήχας με αίμα), που είναι πιο συχνή.

Η αιματέμεση με αίμα άνω των 5,5 λίτρων θα μπορούσε να είναι απειλητική για τη ζωή.


Αιτίες αιματέμεσης:

  • Το σύνδρομο Mallory-Weiss: Το Mallory -Weiss αποτελεί σχάση της συνέχειας του βλεννογόνου του οισοφάγου και εμφανίζεται μετά από πολλούς εμέτους. Δεν αποτελεί μόνιμη βλάβη και δεν υπάρχει συσχέτιση με κάποια δίαιτα. Συχνά όμως εμφανίζεται μετά από μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ.
  • Ερεθισμός και διάβρωση του βλεννογόνου του οισοφάγου ή του στομάχου.
  • Έμετος από κατάποση αίματος μετά από αιμορραγία στη στοματική κοιλότητα, τη μύτη ή το λαιμό.
  • Αγγειακές δυσλειτουργίες της γαστρεντερικής οδού, όπως αιμορραγία κιρσών οισοφάγου που είναι διευρυμένες φλέβες στα τοιχώματα του κάτω μέρους του οισοφάγου που αιμορραγούν, αλλά προκαλούν καθόλου πόνο. Συχνά προκαλείται από αλκοολική ηπατοπάθεια.
  • Όγκοι του στομάχου ή του οισοφάγου.
  • Δηλητηρίαση από ακτινοβολία.
  • Ιογενής αιμορραγικός πυρετός.
  • Γαστρεντερίτιδα.
  • Γαστρίτιδα.
  • Πεπτικό έλκος.
  • Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, όπου το γαστρικό οξύ έχει ερεθίσει τον οισοφάγο σας.
  • Χρόνια ιογενής ηπατίτιδα.
  • Εντερική σχιστοσωμίαση (που προκαλείται από το παράσιτο σχιστόσωμα το μανσόνειο).
  • Κάπνισμα.
  • Ιατρογενείς τραυματισμοί (ενδοσκόπηση ή διοισοφάγειο υπερηχοκαρδιογράφημα).

•             Η κατάποση δηλητήριου όπως διαβρωτικό οξύ ή αρσενικό

•             Μια ασθένεια του αίματος , όπως η θρομβοκυτταροπενία, λευχαιμία, αιμοφιλία ή αναιμία

  • Σύνδρομο Zollinger-Ellison (σοβαρό πεπτικό έλκος).
  • Αρτηριοοισοφαγικό συρίγγιο.
  • Κίτρινος πυρετός.
  • Διαταραχές πηκτικότητας αίματος (αιμορροφιλία, λευχαιμίες, αντιπηκτικά)

Θεραπεία αιματέμεσης

Η αιματέμεση αντιμετωπίζεται ως ένα επείγον ιατρικό περιστατικό.

Το πιο ζωτικό σημείο είναι αν η απώλεια αίματος είναι ικανή για να προκαλέσει σοκ.

Εάν αυτό δεν συμβαίνει, ο ασθενής λαμβάνει έναν αναστολέα αντλίας πρωτονίων (π.χ. ομεπραζόλη), δεδομένου ότι οι μεταγγίσεις αίματος καθυστερούνται και ο ασθενής δεν λαμβάνει τίποτα από το στόμα μέχρι να γίνει ενδοσκόπηση. Κεντρικός φλεβικός καθετήρας τοποθετείται σε περίπτωση που ο ασθενής έχει περαιτέρω αιμορραγία και γίνεται ασταθής.

Σημαντική απώλεια αίματος

Σε μια "αιμοδυναμικά σημαντική ασταθή" περίπτωση αιματέμεσης, η καταπληξία και η ανάνηψη αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την πρόληψη της καρδιακής ανακοπής. Υγρά ή / και αίμα χορηγείται, κατά προτίμηση με κεντρικό φλεβικό καθετήρα, και ο ασθενής προετοιμάζεται για επείγουσα ενδοσκόπηση. Χειρουργική εκτίμηση, συνήθως, ζητείται στην περίπτωση που η πηγή της αιμορραγίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί ενδοσκοπικά, και η λαπαροτομία είναι απαραίτητη.

Η εξασφάλιση ανοιχτών αεραγωγών είναι μια κορυφαία προτεραιότητα για τους ασθενείς με αιματέμεση, ειδικά αν υπάρχει διαταραγμένο επίπεδο συνείδησης (ηπατική εγκεφαλοπάθεια σε κιρσούς οισοφάγου ασθενούς και γι' αυτό γίνεται διασωλήνωση του ασθενούς.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την πρόληψη της αιματέμεσης

Πατήστε, εδώ, για να περαγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την πρόληψη της αιματέμεσης

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Η σχιστοσωμίαση

Ηπατίτιδα

Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

Τι πρέπει να προσέχετε με τα αντιπηκτικά;

Έχετε καούρες στο στομάχι;

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 5050 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019 19:59
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ερυσίπελας Ερυσίπελας

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ερυσίπελας

     

    Το Ερυσίπελας, επίσης, γνωστό ως φωτιά του Αγίου Αντωνίου, είναι μια σχετικά κοινή βακτηριακή λοίμωξη του επιφανειακού στρώματος του δέρματος (ανώτερο χόριο), που εκτείνεται στα επιφανειακά λεμφικά αγγεία μέσα στο δέρμα, που χαρακτηρίζεται από ένα ανυψωμένο, καλά καθορισμένο, φωτεινό κόκκινο εξάνθημα, συνήθως, στο πρόσωπο ή στα πόδια, αλλά μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στο δέρμα. Είναι μια μορφή κυτταρίτιδας και είναι δυνητικά σοβαρή.

    Το ερυσίπελας προκαλείται, συνήθως, από τα βακτήριο Streptococcus pyogenes, επίσης, γνωστός ως β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α, μέσω ενός σκασίματος στο δέρμα, όπως από γρατσουνιές ή τσίμπημα εντόμων. Είναι πιο επιφανειακή από την κυτταρίτιδα και συνήθως, είναι πιο ανυψωμένη και οριοθετημένη. 

    Στα ζώα, το ερυσίπελας είναι μια ασθένεια που προκαλείται από μόλυνση με το βακτήριο Erysipelothrix rhusiopathiae. Η ασθένεια που προκαλείται στα ζώα ονομάζεται Diamond Skin Disease, η οποία εμφανίζεται ιδιαίτερα στους χοίρους. Οι καρδιακές βαλβίδες και το δέρμα επηρεάζονται. Το Erysipelothrix rhusiopathiae μπορεί, επίσης, να μολύνει τους ανθρώπους, αλλά σε αυτή την περίπτωση η μόλυνση είναι γνωστή ως ερυσιπελοειδές.

    Άρα, το ερυσίπελας είναι μια βακρηριδιακή κυτταρίτιδα που προσβάλλει τα επιπολής λεμφαγγεία του δέρματος και συνήθως, οφείλεται σε στρεπτόκοκκο της ομάδας Α. Η πορεία είναι, συνήθως, οξεία, αλλά υπάρχει επίσης ένας χρόνιος, υποτροπιάζων τύπος

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: Συνήθως, βρέφη και ενήλικες πάνω από 40. Πιο συχνό σε ηλικία > 75

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες=Γυναίκες

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    •  Στρεπτόκοκκοι ομάδας Β μπορεί να ευθύνονται για το ερυσίπελας νεογνών/βρεφών
    •  Προσβολή κοιλίας πιο συχνή στα βρέφη
    •  Πρόσωπο, τριχωτό κεφαλής και κάτω άκρα προσβάλλονται πιο συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά 

     Γηριατρικό

    •  Ο πυρετός μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής
    •  Μεγαλύτερος κίνδυνος επιπλοκών
    •  Καρδιακή ανεπάρκεια με υψηλού όγκου παλμού σε εξασθενημένους ασθενείς με υποκείμενη καρδιακή νόσο
    •  Πρόσωπο και κάτω άκρα οι πιο συχνά προσβεβλημένες περιοχές

     

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Τα συμπτώματα εμφανίζονται, συχνά, ξαφνικά. Τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να παρουσιάσουν πυρετό, ρίγη, κόπωση, πονοκεφάλους, έμετο και γενικά αισθάνονται αδιαθεσία εντός 48 ωρών από την αρχική μόλυνση. Η κόκκινη πλάκα μεγεθύνεται γρήγορα και έχει έντονα οριοθετημένο, ανυψωμένο άκρο. Μπορεί να φαίνεται πρησμένη, σταθερή, ζεστή και ευαίσθητη στο άγγιγμα και μπορεί να έχει συνοχή παρόμοια με τη φλούδα πορτοκαλιού (Peau d'orange). Ο πόνος μπορεί να είναι έντονος.

    Οι πιο σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να οδηγήσουν σε κυστίδια (σημεία ευλογιάς ή δαγκώματος εντόμου), φουσκάλες και πετέχιες (μικρά μωβ ή κόκκινα σημεία), με πιθανή νέκρωση του δέρματος. Οι λεμφαδένες μπορεί να είναι πρησμένοι και μπορεί να εμφανιστεί λεμφοίδημα. Περιστασιακά, μπορεί να παρατηρηθεί μια κόκκινη ράβδωση που εκτείνεται στον λεμφαδένα.

    Η λοίμωξη μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος του δέρματος, συμπεριλαμβανομένου του προσώπου, των χεριών, των δακτύλων και των ποδιών και των ποδιών (τείνει να εμφανίζεται στα άκρα). Το ομφάλιο κολόβωμα, επηρεάζεται, επίσης. Οι λιπώδεις ιστοί και οι περιοχές του προσώπου, συνήθως γύρω από τα μάτια, τα αυτιά και τα μάγουλα, είναι πιο επιρρεπείς στη λοίμωξη.

    •  Πρόδρομα συμπτώματα με: αδιαθεσία, πυρετό, ρίγη
    •  Αρθραλγίες
    •  Κνησμός
    •  Δυσφορία στο δέρμα της περιοχής
    •  Φυσαλίδες
    •  Ερύθημα προσώπου
    •  Οξεία έναρξη ερυθήματος
    •  Έναρξη βλάβης με τη μορφή ευρυθηματώδους κηλίδας
    •  Αυστηρά οριοθετημένη βλάβη με υπεγερμένη περιφέρεια
    •  Η βλάβη κεντρικά υποχωρεί, καθώς, η περιφέρεια επεκτείνεται
    •  Μπορεί να συμβεί απολέπιση και δημιουργία φυσαλίδων
    •  Η πιο συχνή περιοχή προσβολής είναι το πρόσωπο, κυρίως τα αυτιά και η μύτη
    •  Ο χρόνιος τύπος συνήθως υποτροπιάζει στις περιοχές προηγούμενης λοίμωξης
    •  Ο πυρετός είναι, συνήθως, ο παράγων που διαφοροποιεί τις διάφορες παρόμοιες δερματικές εκδηλώσεις

    ΑΙΤΙΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι ομάδας Α

    Οι περισσότερες περιπτώσεις ερυσιπέλατος οφείλονται στον Streptococcus pyogenes, επίσης, γνωστός ως β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος της ομάδας Α και σπάνια στον Staphylococcus aureus. Τα νεογέννητα ενδέχεται να προσβληθούν από ερυσίπελα λόγω του Streptococcus agalactiae, επίσης, γνωστός ως στρεπτόκοκκος της ομάδας Β.

    Τα μολυσματικά βακτήρια μπορούν να εισέλθουν στο δέρμα μέσω μικρού τραύματος, δαγκώματος ανθρώπου, εντόμου ή ζώου, χειρουργικών τομών, ελκών, εγκαυμάτων και εκδορών. Μπορεί να υπάρχει υποκείμενο έκζεμα, πόδι του αθλητή και μπορεί να προέρχεται από βακτηρίδια στρεπτόκοκκων στις ρινικές διόδους ή στο αυτί του ατόμου.

    Το εξάνθημα οφείλεται σε εξωτοξίνη, όχι στα βακτηρίδια Streptococcus και βρίσκεται σε περιοχές, όπου δεν υπάρχουν συμπτώματα. π.χ., η λοίμωξη μπορεί να είναι στον ρινοφάρυγγα, αλλά το εξάνθημα βρίσκεται συνήθως στην επιδερμίδα και τα επιφανειακά λεμφικά αγγεία.

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Χειρουργικά τραύματα
    •  Πτυχώσεις δέρματος (κυρίως στη μύτη και στα αυτιά)
    •  Κάθε φλεγμαίνουσα δερματική περιοχή
    •  Τραυματικές κακώσεις/εκδορές
    •  Έλκη κνησμών/δερματίτιδα από στάση
    •  Χρόνιες νόσοι (διαβήτης, κακή θρέψη, νεφρωσικό σύνδρομο)
    •  Ανοσοκατασταλμένο ή εξασθενημένο άτομο

    erisypelas 3

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Αυτή η ασθένεια είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους, τα βρέφη και τα παιδιά. Τα άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια, διαβήτη, αλκοολισμό, έλκη του δέρματος, μυκητιασικές λοιμώξεις και εξασθενημένη λεμφική παροχέτευση (π.χ. μετά από μαστεκτομή, πυελική χειρουργική επέμβαση κ.ά) διατρέχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο. 

    • Ερισυπελοειδές (μικρή τοξικότητα)
    • Δερματίτιδα εξ επαφής (όχι πυρετός)
    • Αγγειονευρωτικό οίδημα (όχι πυρετός)
    • Οστρακιά (συνηθώς περισσότερο διάσπαρτο χωρίς οίδημα)
    • Λύκος ερυθηματώδης (προσώπου, μικρότερη θερμοκρασία, αντιπυρηνικά αντισώματα)
    • Πολυχονδρίτιδα (στο αυτί)
    • Δερματοφυτία
    • Φυματιώδης λέπρα
    • Έρπητας ζωστήρας
    • Αγγειοοίδημα
    • Νόσος του Lyme
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Σηπτική αρθρίτιδα
    • Σηπτική θυλακίτιδα
    • Αγγειίτιδα
    • Αλλεργική αντίδραση σε δάγκωμα εντόμου
    • Οξεία αντίδραση φαρμάκου
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
    • Διάχυτο φλεγμονώδες καρκίνωμα το στήθος

    Το Ερυσίπελας διαγιγνώσκεται, συνήθως, από τον κλινικό ιατρό εξετάζοντας το χαρακτηριστικό καλά οριοθετημένο εξάνθημα μετά από ιστορικό τραυματισμού. Το Ερυσίπελας μπορεί να διακριθεί από την κυτταρίτιδα με δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: το υπερυψωμένο άκρο και τα αιχμηρά του όρια. Η ερυθρότητα στην κυτταρίτιδα δεν αυξάνεται και τα όριά της είναι σχετικά ακαθόριστα. Η έντονη ερυθρότητα του ερυσιπέλατος έχει περιγραφεί ως ένα τρίτο χαρακτηριστικό διαφοροποίησης. Το ερυσίπελας δεν επηρεάζει τον υποδόριο ιστό. Δεν απελευθερώνει πύον, μόνο ορό ή ορώδες υγρό. Το υποδόριο οίδημα μπορεί να οδηγήσει τον γιατρό σε εσφαλμένη διάγνωση κυτταρίτιδας.

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Λευκοκυττάρωση (συνήθως > 15.000)
    •  Οι στρεπτόκοκκοι μπορούν να καλλιεργηθούν από εξίδρωμα ή από μη προσβεβλημένες περιοχές
    •  Τίτλοι αντιστρεπτολυσίνης (ASTO), στρεπτολυσίνης και αντι-DNAσης, ίσως, είναι υποβοηθητικά ευρήματα
    •  Καλλιέργειες αίματος
    •  Αυξημένη CRP

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Οίδημα
    •  Αγγειοδιαστολή και διευρυσμένα λεμφαγγεία
    •  Διήθηση από πολυμορφοπύρηνα λευκοκύτταρα, λεμφοκύτταρα και άλλα φλεγμονώδη κύτταρα
    •  Οίδημα ενδοθηλιακών κυττάρων
    •  Κόκκοι θετικοί κατά GRAM

    erisypelas 2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα, η θεραπεία περιλαμβάνει είτε από του στόματος είτε ενδοφλέβια αντιβιοτικά, χρησιμοποιώντας πενικιλλίνη, κλινδαμυκίνη ή ερυθρομυκίνη. Ενώ τα συμπτώματα της ασθένειας υποχωρούν σε μία ή δύο ημέρες, το δέρμα μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες για να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Άλλα αντιβιοτικά,, όπως η oritavancin, dalbavancin και tedizolid χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία οξέων βακτηριακών λοιμώξεων του δέρματος. Λόγω του κινδύνου επαναμόλυνσης, προφυλακτικά αντιβιοτικά χρησιμοποιούνται μερικές φορές μετά την επίλυση της αρχικής κατάστασης.

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    •  Συμπτωματική αντιμετώπιση πόνου και πυρετού
    •  Επαρκής πρόσληψη υγρών
    • Τοπική εφαρμογή κρύων επιθεμάτων

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    •  Πενικιλλίνη για τουλάχιστον 10 ημέρες (βελτίωση σε 24-48 ώρες). Παιδιά: 25-50 mg/kg/ημέρα σε δόση ανά 6ωρο. Ενήλικες: 250-500 mg/δόση ανά 6ωρο
    •  Παρεντερικά αντιβιοτικά συνίστανται για βαριές ή επιπεπλεγμένες περιπτώσεις (1-2 εκατομμύρια μονάδες ανά 4-6 ώρες)
    •  Σε χρόνιες υποτροπιάζουσες λοιμώξεις μερικοί συγγραφείς συνιστούν χαμηλότερες δόσεις ημερησίως θεραπείας προφύλαξης/συντήρησης μετά την ύφεση της οξείας λοίμωξης

    Αντενδείξεις: Αλλεργία στην πενικιλλίνη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    •  Ερυθρομυκίνη. Παιδιά: 30-40 mg/kg/ημέρα σε δόση ανά 6ωρο. Ενήλικες: 250 mg κάθε 6 ώρες 
    •  Κεφαλοσπορίνες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οι ασθενείς πρέπει να βρίσκονται υπό θεραπευτική αγωγή μέχρι όλα τα συμπτώματα και οι δερματικές εκδηλώσεις υποχωρήσουν

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Συνέχιση της αντιβιοτικής αγωγής στις χρόνιες, υποτροπιαζουσες καταστάσεις
    •  Οι άνδρες που ξυρίζονται μέσα σε 5 ημέρες από την έκθυση ερισυπέλατος προσώπου έχουν κίνδυνο να υποτροπιάσουν
    •  Σε περιπτώσεις υποτροπής, έλεγχος για άλλες πιθανές πηγές στρεπτοκοκκικής λοίμωξης (π.χ. αμυγδαλές, κόλποι, δόντια, νύχια κλπ)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Η εξάπλωση της λοίμωξης σε άλλες περιοχές του σώματος μπορεί να συμβεί μέσω της κυκλοφορίας του αίματος (βακτηριαιμία), συμπεριλαμβανομένης της σηπτικής αρθρίτιδας. Η σπειραματονεφρίτιδα μπορεί να ακολουθήσει ένα επεισόδιο ερυσιπέλατος ή άλλης δερματικής λοίμωξης, αλλά όχι ρευματικού πυρετού.
    Επανάληψη της λοίμωξης: Το ερυσίπελας μπορεί να επαναληφθεί στο 18-30% των περιπτώσεων ακόμη και μετά από αντιβιοτική θεραπεία. Μια χρόνια κατάσταση επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων από ερυσίπελα μπορεί να εμφανιστεί με αρκετούς παράγοντες προδιάθεσης, όπως ο αλκοολισμός, ο διαβήτης και το πόδι του αθλητή. Ένας άλλος παράγοντας προδιάθεσης είναι το χρόνιο δερματικό οίδημα, όπως μπορεί με τη σειρά του να προκαλείται από φλεβική ανεπάρκεια ή καρδιακή ανεπάρκεια. 

    • Βακτηριαιμία
    • Οστρακιά 
    • Πνευμονία
    • Αποστήματα
    • Εμβολή
    • Γάγγραινα
    • Μηνιγγίτιδα
    • Λεμφική βλάβη
    • Νεκρωτική περιτονίτιδα, κοινώς γνωστή ως βακτηριακή λοίμωξη "που τρώει σάρκες", είναι μια δυνητικά θανατηφόρα επιδείνωση της λοίμωξης, εάν εξαπλωθεί σε βαθύτερους ιστούς
    • Σηψαιμία
    • Θάνατος     

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ  ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Επαρκής θεραπεία έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη ύφεση
    •  Χρόνιο οίδημα/ουλές είναι πιθανό σε χρόνιες, υποτροπιάζουσες καταστάσεις
    •  Σπάνια μπορεί να συμβεί ελεφαντίαση σε χρόνιες υποτροπιάζουσες καταστάσεις
    •  Μη θεραπευθείσες περιπτώσεις μπορεί να υφεθούν αυτόματα
    • Σε ασθενείς υπό συστηματική θεραπεία με κορτικοστεροειδή μπορεί να είναι πιο δύσκολο να τεθεί η διάγνωση, επειδή, τα σημεία και συμπτώματα της λοίμωξης καλύπτονται από την αντιφλεγμονώδη δράση αυτών των φαρμάκων

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    erisypelas1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Πρόληψη και αντιμετώπιση λεμφοιδήματος

    Διαφορική διάγνωση κηλίδων του δέρματος

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την ημικρανία Χρήσιμες πληροφορίες για την ημικρανία

    Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την ημικρανία

     

    Η ημικρανία είναι παροξυσμική, συνήθως, ετερόπλευρη, σοβαρή κεφαλαλγία, διαρκεί 2-72 ώρες, συνοδεύεται από γαστρεντερικά, οφθαλμολογικά ή άλλα νευρολογικά σημεία και είναι χωρίς συμπτώματα μεταξύ των επεισοδίων. Τα επεισόδια ποικίλλουν σε συχνότητα, από εβδομαδιαία σε λιγότερα από ένα το χρόνο,

    Οι επτά υποκατηγορίες ημικρανίας βασιζόμενες στο σύμπλεγμα των συμπτωμάτων

    -Χωρίς αύρα, κοινή ημικρανία που επηρεάζει το 80% των ασθενών

    -Ημικρανία με αύρα, κλασσική ημικρανία που επηρεάζει λιγότερο από το 20% των ασθενών. Οι ασθενείς έχουν εμπειρία από μερικά σταθερά προειδοποιητικά συμπτώματα πριν τον πονοκέφαλο. Ευρεία ποικιλία αύρας αναφέρεται, από ένα ειδικό νευρολογικό σημείο ή σύμπτωμα π.χ, σκότωμα μέχρι μη ειδική αλλαγή διάθεσης. Σπάνιες μορφές είναι η ημιπληγική ημικρανία με παροδική ημιπάρεση και/ή παραισθησία, η ημικρανία της βασικής αρτηρίας (ημικρανία Bickerstaff) με αύρα μεικτών συμπτωμάτων που υποδηλώνει ισχαιμία στον οπίσθιο εγκέφαλο

    -Οφθαλμολογική ημικρανία (σπάνια) με παράλυση του 3ου κρανιακού νεύρου, ομόπλευρη στον ημικρανιακό πόνο κατά τη διάρκεια της κεφαλαλγίας

    -Αμφιβληστροειδική κεφαλαλγία (σπάνια) με συμπτώματα από βλάβες των αγγείων του αμφιβληστροειδούς κατά τη διάρκεια του πονοκέφαλου

    -Περιοδικά σύνδρομα παιδικής ηλικίας, ισοδύναμα ημικρανίας σε παιδιά. Υποτροπιάζοντα επεισόδια με συμπτώματα, όπως έμετο, κοιλιακό άλγος και ίλιγγος που υπερισχύει του πονοκέφαλου

    -Επιπλοκή της ημικρανίας ή status migrainous που εμφανίζεται όταν η προσβολή δε γίνεται αυτόματα. Μπορεί να συμβεί κι εγκεφαλική εμβολή κατά τη διάρκεια του επεισοδίου ημικρανίας

    Επηρεάζονται το νευρικό, το μυοσκελετικό, το καρδιοαγγειακό και το γαστρεντερικό σύστημα.

    Πάνω από ένα 70% των ασθενών έχουν οικογενειακό ιστορικό και υπάρχει και γενετική συμμετοχή με ένα υπολειπόμενο γονίδιο με, περίπου, 70% διεισδυτικότητα ή ένα επικρατούν γονίδιο με μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στις γυναίκες.

    Περίπου 75% των ασθενών δεν συμβουλεύονται ειδικό.

    Επεισόδιο ημικρανίας αναφέρει το 1-25% του πληθυσμού σε προηγούμενο χρόνο.

    Ένα επεισόδιο τουλάχιστον ημικρανίας αναφέρει 10% των αντρών ηλικίας 12-80 ετών και το 18% των γυναικών 12-80 ετών.

    Η ημικρανία εμφανίζεται συχνότερα σε νεαρούς ενήλικες < των 50 ετών με έναρξη στην εφηβεία έως την ηλικία των 30 ετών.

    migraine 1

    Σημεία και συμπτώματα ημικρανίας

    Η αύρα προηγείται του πονοκέφαλου κατά λιγότερο από 1 ώρα στην κλασσική ημικρανία

    Οπτικές διαταραχές (φωτοψία, ημιανοψία, σκότωμα, σπινθηροβόλο σκότωμα, γραμμές ζιγκ-ζαγκ και παραισθήσεις)

    Σημεία από το ΚΝΣ (παραισθησία, αφασία, ημιπάρεση του προσώπου και/ή του άνω άκρου, οφθαλμικά και άλλα συμπτώματα από το ΚΝΣ)

    Αισθητικές διαταραχές της όρασης (φωτοφοβία), γεύσης, όσφρησης, ακοής

    Ψυχολογικά συμπτώματα (deja vu-ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση, ευφορία, άγχος, κόπωση, αλλαγές διάθεσης)

    Πονοκέφαλος ετερόπλευρος < από 30% αμφοτερόπλευρος), σοβαρός σφύζων, επιδεινούμενος με την κίνηση

    Ναυτία (87%), έμετος (56%), διάρροια (16%)

    Φωτοφοβία (82%)

    Ευαισθησία τριχωτού κεφαλής  (65%)

    Ελαφρά ζάλη (72%), ίλιγγος (33%), συγκοπή (10%)

    Παραισθησία γύρω από το στόμα

    Ωχρότητα, πυρετός, ερυθρότητα, έξαψη προσώπου (αιφνίδιο ερύθημα), πολυουρία

    Υπάρχουν τέσσερις πιθανές φάσεις σε μια ημικρανία, αν και δεν συμβαίνουν απαραίτητα όλες οι φάσεις: 

    Η πρόδρομη, που συμβαίνει ώρες ή ημέρες πριν από τον πονοκέφαλο

    Η αύρα, που προηγείται, αμέσως, πριν από τον πονοκέφαλο

    Η φάση του πόνου, επίσης, γνωστή ως φάση πονοκέφαλου

    Η μετά τον πονοκέφαλο φάση, που παρατηρείται μετά το τέλος μιας επίθεσης ημικρανίας

    Οι ημικρανίες σχετίζονται με τη μείζονα κατάθλιψη, τη διπολική διαταραχή, τις διαταραχές άγχους και την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Αυτές οι ψυχιατρικές διαταραχές είναι περίπου 2-5 φορές πιο συχνές σε άτομα χωρίς αύρα και 3-10 φορές πιο συχνές σε άτομα με αύρα.

    Αίτια ημικρανίας

    Η ακριβής αιτιολογία είναι άγνωστη

    Ανωμαλία του μεταβολισμού της σεροτονίνης

    Διαταραχή της αιματικής ροής του εγκεφάλου

    Διαστολή των αρτηριών του κρανίου

    Συγκεκριμένες τροφές ή οινόπνευμα (σοκολάτα, τυρί, καπνιστό κρέας, κόκκινο κρασί)

    Παραλειπόμενα γεύματα

    Καταμήνιος κύκλος. Άλλες ορμονικές επιδράσεις, όπως η εγκυμοσύνη, η περιεμμηνόπαυση και η εμμηνόπαυση, διαδραματίζουν επίσης ρόλο. Αυτές οι ορμονικές επιρροές φαίνεται να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην ημικρανία χωρίς αύρα. Οι ημικρανίες, συνήθως, δεν εμφανίζονται κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης ή μετά την εμμηνόπαυση

    Αντισυλληπτικά από το στόμα

    Κόπωση ή υπερβολικός ύπνος

    Υπερβολικό φως ή φως που τρεμοπαίζει

    Άγχος ή ανακούφιση άγχους (άγχος του Σαββατοκύριακου)

    Υπάρχει γενετική επίδραση 34% έως 51% της πιθανότητας εμφάνισης ημικρανίας. Αυτή η γενετική σχέση είναι ισχυρότερη για τις ημικρανίες με αύρα παρά για τις ημικρανίες χωρίς αύρα. Ορισμένες συγκεκριμένες παραλλαγές γονιδίων αυξάνουν τον κίνδυνο κατά μια μικρή έως μέτρια πιθανότητα.

    Έχει αποδειχθεί ότι τέσσερα γονίδια εμπλέκονται στην οικογενειακή ημιπληγική ημικρανία. Τρία από αυτά τα γονίδια εμπλέκονται στη μεταφορά ιόντων. Το τέταρτο είναι μια αξονική πρωτεΐνη που σχετίζεται με το σύμπλεγμα εξωκυττάρωσης. Μια άλλη γενετική διαταραχή που σχετίζεται με την ημικρανία είναι το σύνδρομο CADASIL ή η εγκεφαλική αυτοσωματική κυρίαρχη αρτηριοπάθεια με υποφλοιώδη εμφράγματα και λευκοεγκεφαλοπάθεια. Υπάρχει προστατευτικό αποτέλεσμα από πολυμορφισμούς του ενζύμου μετατροπής της αγγειοτενσίνης στην ημικρανία. Το γονίδιο TRPM8, το οποίο κωδικοποιεί ένα κανάλι κατιόντων, συνδέεται με ημικρανίες.

    migraine 5

    Παράγοντες κινδύνου ημικρανίας

    Οικογενειακό ιστορικό ημικρανίας

    Θήλυ φύλο

    Νεαρή ηλικία

    Ατομικό ιστορικό υποτροπιάζοντος κοιλιακού άλγους στην παιδική ηλικία, περιοδικός έμετος ή ναυτία ταξιδιού

    Στα παιδιά εμφανίζονται με κοιλιακό άλγος και έμετο, αντί για πονοκέφαλο

    Σε ηλικιωμένους η ημικρανία είναι σπάνια κι έχει σχέση με την παροδική καθολική αμνησία και πρέπει να γίνεται διερεύνηση για ενδοκρανιακή βλάβη

    Στην εγκυμοσύνη τα επεισόδια μειώνονται η καταργούνται

    Διαφορική διάγνωση ημικρανίας

    Αρθροιστική κεφαλαλγία

    Κεφαλαλγία έντασης

    Δευτεροπαθής κεφαλαλγία

    Εθισμός από φάρμακα

    Ψυχογενής πονοκέφαλος

    Τα συμπτώματα ημικρανίας μοιάζουν με κάποιες μορφές επιληψίας

    migraine 4

    Διάγνωση ημικρανίας

    Εργαστηριακά ευρήματα

    Χρήσιμα για να αποκλειστούν άλλες αιτίες του πονοκεφάλου (κροταφική αρτηρίτιδα, μηνιγγίτιδα, εγκεφαλίτιδα κ.ά)

    Αλλαγές στα επίπεδα σεροτονίνης και μεταβολιτών της στα ούρα, αμέσως πριν και κατά τη διάρκεια των επεισοδίων

    Αλλαγές στην περιοχική ενδοκρανιακή ροή

    MRI ή CT εγκεφάλου (αποκλεισμός όγκων εγκεφάλου ή αγγειακές δυσπλασίες)

    Η διάγνωση της ημικρανίας βασίζεται στα σημεία και συμπτώματα.

    Πέντε ή περισσότερες επιθέσεις - για ημικρανία με αύρα, δύο επιθέσεις είναι αρκετές για τη διάγνωση.

    Διάρκεια τεσσάρων ωρών έως τριών ημερών

    Δύο ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

    Μονομερής (επηρεάζει το μισό κεφάλι)

    Παλμός

    Μέτρια ή σοβαρή ένταση πόνου

    Επιδεινώθηκε ή προκάλεσε αποφυγή σωματικής δραστηριότητας

    Ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

    Ναυτία και / ή έμετος

    Ευαισθησία τόσο στο φως (φωτοφοβία) όσο και στον ήχο (φωνοφοβία)

    Εάν κάποιος βιώσει δύο από τα ακόλουθα: φωτοφοβία, ναυτία ή αδυναμία εργασίας ή μελέτης για μια ημέρα, η διάγνωση είναι πιο πιθανή.

    Σε άτομα με τέσσερα στα πέντε από τα ακόλουθα: παλλόμενος πονοκέφαλος, διάρκεια 4-72 ωρών, πόνος στη μία πλευρά του κεφαλιού, ναυτία ή συμπτώματα που επηρεάζουν τη ζωή του ατόμου, η πιθανότητα να είναι ημικρανία είναι 92%.

    Σε άτομα με λιγότερα από τρία από αυτά τα συμπτώματα η πιθανότητα είναι 17%. 

    migraine 2

    Θεραπεία ημικρανίας

    -Συμπίεση της σύστοιχης κροταφικής αρτηρίας

    -Ψυχρό επίθεμα στο σύστοιχο κρόταφο, μάτι ή ινίο

    -Ο ασθενής ξαπλώνει τελείως ακίνητος και τοποθετούνται τριγωνικά μαξιλάρια για να στηρίζουν το κεφάλι και το λαιμό

    -Ελαττώστε το φως, θόρυβο και οσμές από μαγείρεμα και καπνό από τσιγάρο

    -Ο ασθενής είναι άνετος ότσν είναι κατακεκλιμένος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο

    Φάρμακα για την ημικρανία

    Τα προληπτικά φάρμακα για την ημικρανία θεωρούνται αποτελεσματικά εάν μειώνουν τη συχνότητα ή τη σοβαρότητα των επιθέσεων της ημικρανίας κατά τουλάχιστον 50%.

    Η τοπιραμάτη, το βαλπροϊκό νάτριο, η προπρανολόλη και μετοπρολόλη θεωρούνται φάρμακα πρώτης γραμμής. Η προπρανολόλη και η τοπιραμάτη έχουν τις καλύτερες ενδείξεις στα παιδιά. 

    Επίσης, χρησιμοποιούνται η γκαμπαπεντίνη και η πρεγκαμπαλίνη.

    Η τιμολόλη είναι, επίσης, αποτελεσματική για την πρόληψη της ημικρανίας και τη μείωση της συχνότητας και της σοβαρότητας της ημικρανίας, ενώ η φροβατριπτάνη είναι αποτελεσματική για την πρόληψη της εμμηνορροϊκής ημικρανίας. 

    Τα συμπληρώματα μαγνησίου είναι πολύ αποτελεσματικά.

    Η αμιτριπτυλίνη και η βενλαφαξίνη είναι πιθανώς επίσης αποτελεσματικά.

    Η αναστολή της αγγειοτασίνης είτε από έναν αναστολέα ενζύμου μετατροπής της αγγειοτενσίνης είτε από τον ανταγωνιστή του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης II μπορεί να μειώσει τις επιθέσεις. 

    Τα φάρμακα που σχετίζονται με το γονίδιο κατά της καλσιτονίνης, φαίνεται να μειώνουν τη συχνότητα των ημικρανιών κατά ένα έως δύο ανά μήνα, αλλά είναι ακριβά κι έχουν πολλές παρενέργειες.

    Χρησιμοποιείται ευρεία ποικιλία από αγγειοσυσπαστικά, αναλγητικά, αντιεμετικά και ηρεμιστικά και πρέπει να λαμβάνονται νωρίς στα επεισόδια.

    Ο βελονισμός χρησιμοποιείται.

    Η φυσιοθεραπεία, το μασάζ και η χαλάρωση και η χειροπρακτική θεραπεία είναι αποτελεσματικά.

    Τα αποδεικτικά στοιχεία υποστηρίζουν τη χρήση τεχνικών μείωσης του στρες, όπως γνωστική συμπεριφορική θεραπεία, η βιοανάδραση και οι τεχνικές χαλάρωσης.

    Η τακτική σωματική άσκηση μπορεί να μειώσει τη συχνότητα των επιθέσεων.

    Το butterbur ή Eurasian herb ή πετασίτης είναι κατάλληλο για την ημικρανία. Περιέχει αλκαλοειδή πυρρολιζιδίνης.

    Το συνένζυμο Q10 μειώνει τη συχνότητα της ημικρανίας. 

    Η μελατονίνη είναι, επίσης, κατάλληλη για την πρόληψη και τη θεραπεία της ημικρανίας. Η μελατονίνη βελτιώνει τον ύπνο, έχει άμεση δράση στους υποδοχείς μελατονίνης στον εγκέφαλο και έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. 

    Οι ιατρικές συσκευές, όπως η βιοανάδραση και οι νευροδιεγέρτες βοηθούν στην πρόληψη της ημικρανίας. Η βιοανάδραση βοηθά τους ανθρώπους να γνωρίζουν ορισμένες φυσιολογικές παραμέτρους, ώστε να τις ελέγχουν και να προσπαθούν να χαλαρώσουν και είναι αποτελεσματικές για τη θεραπεία της ημικρανίας. Η νευροδιέγερση χρησιμοποιεί μη διεισδυτικούς ή εμφυτεύσιμους νευροδιεγερτές παρόμοιους με τους βηματοδότες για τη θεραπεία των δυσάρεστων χρόνιων ημικρανιών. Ένας διαδερμικός ηλεκτρικός διεγέρτης νεύρου και ένας διακρανιακός μαγνητικός διεγέρτης βοηθούν στην πρόληψη των ημικρανιών και μειώνουν τη συχνότητα των ημικρανιών. Η χειρουργική επέμβαση για την ημικρανία περιλαμβάνει την αποσυμπίεση ορισμένων νεύρων γύρω από το κεφάλι και το λαιμό. Η διέγερση του ινιακού νεύρου είναι αποτελεσματική.

    Η χορήγηση οξυγόνου 8-10 λίτρα για 10 λεπτά βοηθά.

    Υπάρχουν τρεις κύριες πτυχές της θεραπείας: πρόκληση αποφυγής, οξύς έλεγχος των συμπτωμάτων και φαρμακευτική αγωγή για πρόληψη.

    Τα φάρμακα είναι πιο αποτελεσματικά εάν χρησιμοποιηθούν πρώιμα σε μια επίθεση. Η συχνή χρήση φαρμάκων μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των πονοκεφάλων στην οποία οι πονοκέφαλοι γίνονται πιο σοβαροί και συχνότεροι. Αυτό μπορεί να συμβεί με τις τριπτάνες, τις εργοταμίνες και τα αναλγητικά, ειδικά οπιοειδή αναλγητικά.  Λόγω αυτών των ανησυχιών, συνιστάται η χρήση απλών αναλγητικών λιγότερο από τρεις ημέρες την εβδομάδα. 

    Αναλγητικά

    Η συνιστώμενη αρχική θεραπεία για άτομα με ήπια έως μέτρια συμπτώματα είναι τα απλά αναλγητικά, όπως, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) ή ο συνδυασμός παρακεταμόλης (επίσης γνωστής ως ακεταμινοφαίνη), ασπιρίνης και καφεΐνης. Αρκετά ΜΣΑΦ, συμπεριλαμβανομένης της δικλοφαινάκης και της ιβουπροφαίνης χρησιμοποιούνται. Η ασπιρίνη μπορεί να ανακουφίσει τον μέτριο έως σοβαρό πόνο της ημικρανίας, με αποτελεσματικότητα παρόμοια με τη σουματριπτάνη. Η Κετορολάκη διατίθεται σε ενδοφλέβια και ενδομυϊκά σκευάσματα. Η παρακεταμόλη, είτε μόνη της είτε σε συνδυασμό με μετοκλοπραμίδη, είναι μια άλλη αποτελεσματική θεραπεία με χαμηλό κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών. Η ενδοφλέβια μετοκλοπραμίδη είναι επίσης αποτελεσματική από μόνη της. Κατά την εγκυμοσύνη, η παρακεταμόλη και η μετοκλοπραμίδη θεωρούνται ασφαλή όπως και τα ΜΣΑΦ έως το τρίτο τρίμηνο. 

    Τριπτάνες

    Οι τριπτάνες, όπως, η σουματριπτάνη είναι αποτελεσματικές τόσο για τον πόνο όσο και για τη ναυτία έως και στο 75% των ατόμων. Όταν η σουματριπτάνη λαμβάνεται με ναπροξένη, λειτουργεί καλύτερα. Είναι οι αρχικά συνιστώμενες θεραπείες για εκείνους με μέτριο έως σοβαρό πόνο ή για άτομα με ήπια συμπτώματα που δεν ανταποκρίνονται στα απλά αναλγητικά. Οι διάφορες διαθέσιμες μορφές περιλαμβάνουν από του στόματος, ενέσιμα, ρινικά σπρέι και δισκία υπογλώσια. Γενικά, όλες οι τριπτάνες εμφανίζονται εξίσου αποτελεσματικές, με παρόμοιες παρενέργειες. Οι περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ήπιες, όπως οι εξάψεις. Ωστόσο, έχουν εμφανιστεί σπάνιες περιπτώσεις ισχαιμίας του μυοκαρδίου. Επομένως, δεν συνιστώνται για άτομα με καρδιαγγειακά νοσήματα, με ιστορικό εγκεφαλικού επεισοδίου ή για άτομα που έχουν ημικρανίες που συνοδεύονται από νευρολογικά προβλήματα. Επιπλέον, οι τριπτάνες πρέπει να συνταγογραφούνται σε όσους έχουν αγγειακά νοσήματα. Επίσης, μπορεί να προκαλέσουν υπερβολικούς πονοκεφάλους όταν χρησιμοποιούνται περισσότερο από 10 ημέρες το μήνα. 

    Εργοταμίνες

    Η εργοταμίνη και η διυδροεργοταμίνη είναι παλαιότερα φάρμακα που εξακολουθούν να συνταγογραφούνται για τις ημικρανίες, σε ρινικό σπρέι και ενέσιμες μορφές. Είναι εξίσου αποτελεσματικά με τις τριπτάνες. Μπορούν να προκαλέσουν αγγειοσπασμό συμπεριλαμβανομένου του στεφανιαίου αγγειόσπασμου και αντενδείκνυται σε άτομα με στεφανιαία νόσο. 

    Άλλα

    Η ενδοφλέβια μετοκλοπραμίδη, η ενδοφλέβια προχλωροπεραζίνη ή η ενδορινική λιδοκαΐνη είναι άλλες πιθανές επιλογές. Η μετοκλοπραμίδη ή η προχλωροπεραζίνη είναι η συνιστώμενη θεραπεία για όσους παρουσιάζονται στα επείγοντα περιστατικά. Η αλοπεριδόλη, επίσης, χρησιμοποιείται. Μια εφάπαξ δόση ενδοφλέβιας δεξαμεθαζόνης σχετίζεται με μείωση κατά 26% στην υποτροπή του πονοκέφαλου τις επόμενες 72 ώρες.

    Η χειροπρακτική της σπονδυλικής στήλης για τη θεραπεία της συνεχιζόμενης ημικρανίας συνιστάται.

    Συνιστάται να μην χρησιμοποιούνται οπιοειδή και βαρβιτουρικά λόγω αμφισβητήσιμης αποτελεσματικότητας, εθιστικού δυναμικού και του κινδύνου επανεμφάνισης κεφαλαλγίας. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η προποφόλη μπορεί να είναι χρήσιμη εάν άλλα μέτρα δεν είναι αποτελεσματικά.

    Η ιβουπροφαίνη βοηθά στη μείωση του πόνου σε παιδιά με ημικρανίες και είναι η αρχικά συνιστώμενη θεραπεία. Η παρακεταμόλη δε φαίνεται να είναι αποτελεσματική στην ανακούφιση από τον πόνο. Οι τριπτάνες είναι αποτελεσματικές, αν και υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν παρενέργειες, όπως διαταραχή της γεύσης, ρινικά συμπτώματα, ζάλη, κόπωση, χαμηλή ενέργεια, ναυτία ή έμετο. Η ιβουπροφαίνη πρέπει να χρησιμοποιείται λιγότερο από τις μισές ημέρες σε ένα μήνα και οι τριπτάνες λιγότερο από το ένα τρίτο των ημερών σε ένα μήνα για τη μείωση του κινδύνου πολλών πονοκεφάλων.

    Χρόνια ημικρανία

    Η τοπιραμάτη και τοξίνη αλλαντίασης (Botox) χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της χρόνιας ημικρανίας. Η τοξίνη αλλαντίασης είναι χρήσιμη σε άτομα με χρόνιες ημικρανίες. Το αντι-CGRP μονοκλωνικό αντίσωμα (αντίσωμα καλσιτονίνης) erenumab βελτιώνει λίγο τη διάρκεια ημικρανιών, αλλά έχει παρενέργειες.

    migraine 6

    Πρόληψη ημικρανίας

    Αποφύγετε τους εκλυτικούς παράγοντες των επεισοδίων.

    Πάρτε προπρανολόλη 80-120 mg ημερησίως ή ατενολόλη 50-100 mg ημερησίως ή ναδολόλη 40-80 mg ημερησίως ή μεταπρολόλη 100-450 mg ημερησίως ή αμιτριπτυλίνη 50-150 mg ημερησίως ή μεθυλοεργίδη 5-8 mg ημερησίως ή κυπροεπταδίνη 4-16 mg ημερησίως ή εργονοβίνη 0,4-2 mg ημερησίως ή βεραπαμίλη 80-120 mg 3 φορές την ημέρα. Άλλα φάρμακα είναι η pizotyline που είναι ανταγωνιστής 5ΗΤ, Η νιμοδιπίνη και η flunarizine που μπλοκάρουν τα κανάλια ασβεστίου και η pirprofen που είναι ΜΣΑΦ σε υπόθετα 600 mg  για οξέα επεισόδια.

    Επιπλοκές ημικρανίας

    Μόνιμη ημικρανία (status migrainous) που διαρκεί περισσότερο από 72 ώρες και οδηγεί σε αφυδάτωση, άσηπτη μηνιγγίτιδα κι εξάντληση.

    Ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.

    Λευκοεγκεφαλοπάθεια, κυρίως, σε γυναίκες, σε χρόνια ημικρανία.

    Υπάρχουν τέσσερα βασικά μοτίβα της νόσου: τα συμπτώματα μπορούν να επιλυθούν εντελώς, τα συμπτώματα μπορούν να συνεχιστούν αλλά να γίνουν σταδιακά λιγότερα με την πάροδο του χρόνου, τα συμπτώματα μπορεί να συνεχιστούν με την ίδια συχνότητα και σοβαρότητα ή οι επιθέσεις μπορεί να γίνουν χειρότερες και συχνότερες. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη ημικρανία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη ημικρανία

     migrain 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη ημικρανία

    Συνταγή για τον πόνο στο κεφάλι

    Γιατί έχετε συχνά πονοκέφαλο

    Κατάπλασμα για τον πονοκέφαλο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Κρανιοϊερή Θεραπεία

    Νευρωνική θεραπεία

    Η τεχνική της χαλαρωτικής αναπνοής

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Αν έχετε ημικρανίες βάλτε κομπρέσα με ξύδι

    Τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγετε όταν έχετε πονοκέφαλο

    Οι καλύτερες θεραπείες για την ημικρανία

    Σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Μήπως έχετε πονοκέφαλο όταν έχετε περίοδο;

    Οι βιταμίνες για τις ημικρανίες

    Αντιμετώπιση ημικρανιών

    Τα γονίδια της ημικρανίας

    Ο βελονισμός βοηθάει στον πονοκέφαλο

    Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα για τις ημικρανίες

    Κληρονομικότητα και στις ημικρανίες

    Έχετε πόνο στο κεφάλι;

    Τα μωρά με κολικούς εμφανίζουν ημικρανίες

    Το ιατρικό ιστορικό για τις κεφαλαλγίες

    Αθροιστική κεφαλαλγία

    Ημικρανίες από διαστολή αιμοφόρων αγγείων

    Πώς οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν τις ημικρανίες

    Τα καλύτερα για τις ημικρανίες

    Συσκευή που προλαμβάνει τις ημικρανίες

    Τι είναι η ημικρανία;

    Από τι πυροδοτούνται οι ημικρανίες;

    Σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Μήπως έχετε πονοκέφαλο όταν έχετε περίοδο;

    Λάδι για ημικρανίες

    Μπορείτε και μόνοι σας να θεραπευτείτε

    Αντιμετώπιση ημικρανιών

    Τα γονίδια της ημικρανίας

    Ο βελονισμός βοηθάει στον πονοκέφαλο

    Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα για τις ημικρανίες

    Κληρονομικότητα και στις ημικρανίες

    Έχετε πόνο στο κεφάλι;

    Τα μωρά με κολικούς εμφανίζουν ημικρανίες

    Το ιατρικό ιστορικό για τις κεφαλαλγίες

    Αθροιστική κεφαλαλγία

    Ημικρανίες από διαστολή αιμοφόρων αγγείων

    Πώς οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν τις ημικρανίες

    Τα καλύτερα για τις ημικρανίες

    Συσκευή που προλαμβάνει τις ημικρανίες

    Τι είναι η ημικρανία;

    Από τι πυροδοτούνται οι ημικρανίες;

    Διαβάστε ποιο είναι το καλύτερο ρόφημα για τον πονοκέφαλο

    Τα καλύτερα κέντρα πόνου

    Μήπως κάθε πρωί ξυπνάτε με πονοκέφαλο και μπούκωμα;

    Επικίνδυνοι πόνοι

    Πώς οι καιρικές συνθήκες επηρεάζουν τις ημικρανίες

    Ο πονοκέφαλος στα παιδιά

    Ο βελονισμός βοηθάει στον πονοκέφαλο

    www.emedi.gr

  • Ηπατική εγκεφαλοπάθεια Ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι η αλλοίωση του επιπέδου συνείδησης από την ηπατική ανεπάρκεια

     

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι οι μεταβολές της νοητικής και νευροκινητικής λειτουργίας που σχετίζονται με οξεία ή χρόνια ηπατοπάθεια και/ή πυλαιοσυστηματική διαφυγή αίματος.

    Τα κύρια ευρήματα είναι ήπια ή εκσεσημασμένη αμνησία, διαταραχή του επιπέδου συνείδησης και πτερυγοειδής τρόμος (asterixis).

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το πεπτικό και το νευρικό.

    Εμφανίζεται στο 1/3 των περιπτώσεων κίρρωσης.

    Εμφανίζεται σε όλες τις περιπτώσεις κεραυνοβόλου ηπατικής ανεπάρκειας.

    Εμφανίζεται στους μισούς ασθενείς που φτάνουν στο στάδιο της ηπατικής νόσου που χρειάζεται μεταμόσχευση.

    Όπως και η κεραυνοβόλος ηπατοπάθεια έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα στα 40 και όπως και η κίρρωση έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα προς τα τέλη της δεκαετίας των 50, αλλά μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία.

    Οι άνδρες και οι γυναίκες προσβάλλονται εξίσου.

    Η έναρξή της μπορεί να είναι βαθμιαία ή ξαφνική. Άλλα συμπτώματα είναι τα προβλήματα κίνησης, οι αλλαγές στη διάθεση ή οι αλλαγές στην προσωπικότητα. Στα προχωρημένα στάδια μπορεί να οδηγήσει σε κώμα.

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα με οξεία ή χρόνια ηπατική νόσο. Τα επεισόδια μπορεί να προκληθούν από λοιμώξεις, αιμορραγία του γαστρεντερικού συστήματος, δυσκοιλιότητα, προβλήματα ηλεκτρολυτών ή ορισμένα φάρμακα.

    Ο υποκείμενος μηχανισμός πιστεύεται ότι περιλαμβάνει τη συσσώρευση αμμωνίας στο αίμα, μια ουσία που, συνήθως, αφαιρείται από το συκώτι.

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στα συμπτώματα αφού αποκλειστούν άλλες πιθανές αιτίες. Μετρούνται τα επίπεδα αμμωνίας στο αίμα, γίνεται ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και αξονική τομογραφία εγκεφάλου ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι αναστρέψιμη με τη θεραπεία που περιλαμβάνει υποστηρικτική φροντίδα και αντιμετώπιση των αιτίων της εκδήλωσης.

    Η λακτουλόζη χρησιμοποιείται συχνά για τη μείωση των επιπέδων αμμωνίας.

    Ορισμένα αντιβιοτικά και τα προβιοτικά είναι αποτελεσματικά.

    Η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε άτομα με σοβαρή νόσο. 

    Περισσότερο από το 40% των ατόμων με κίρρωση εμφανίζουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς με κίρρωση και σημαντική ηπατική εγκεφαλοπάθεια ζουν λιγότερο από ένα χρόνο. Σε εκείνους που είναι σε θέση να κάνουν μεταμόσχευση ήπατος, ο κίνδυνος θανάτου είναι μικρότερος από 30% τα επόμενα πέντε χρόνια. 

    hepatic encefalo 1

    Σημεία και συμπτώματα ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η πιο ήπια μορφή ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι δύσκολο να ανιχνευθεί κλινικά, αλλά μπορεί να αποδειχθεί με νευροψυχολογικές δοκιμές. Βιώνεται ως αμνησία, ήπια σύγχυση και ευερεθιστότητα.

    Το πρώτο στάδιο της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας χαρακτηρίζεται από αναστροφή του ύπνου-αφύπνισης (ύπνος την ημέρα, ξύπνιος τη νύχτα).

    Το δεύτερο στάδιο χαρακτηρίζεται από λήθαργο και αλλαγές προσωπικότητας.

    Το τρίτο στάδιο χαρακτηρίζεται από επιδείνωση της σύγχυσης.

    Το τέταρτο στάδιο χαρακτηρίζεται από την εξέλιξη σε κώμα.

    Οι πιο σοβαρές μορφές ηπατικής εγκεφαλοπάθειας οδηγούν σε επιδείνωση του επιπέδου συνείδησης, σε λήθαργο, υπνηλία και τελικά κώμα.

    Στα ενδιάμεσα στάδια, παρατηρείται μια χαρακτηριστική κίνηση των άκρων (πτερυγοειδής τρόμος).  Αυτός εξαφανίζεται, καθώς, επιδεινώνεται η υπνηλία. Υπάρχει αποπροσανατολισμός και αμνησία και επιθετική συμπεριφορά. Στο τρίτο στάδιο, η νευρολογική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει κλώνο και θετικό σημάδι Babinski. Το κώμα και οι επιληπτικές κρίσεις αντιπροσωπεύουν το πιο προηγμένο στάδιο. Το εγκεφαλικό οίδημα οδηγεί σε θάνατο. 

    Η εγκεφαλοπάθεια εμφανίζεται συχνά μαζί με άλλα συμπτώματα και σημεία ηπατικής ανεπάρκειας. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν ίκτερο (κίτρινος αποχρωματισμός του δέρματος και του λευκού των ματιών), ασκίτης (συσσώρευση υγρών στην κοιλιακή κοιλότητα) και περιφερικό οίδημα (πρήξιμο των ποδιών λόγω συσσώρευσης υγρών στο δέρμα). Τα αντανακλαστικά του τένοντα μπορεί να είναι υπερβολικά και το πελματικό αντανακλαστικό μπορεί να είναι ανώμαλο, δηλαδή να εκτείνεται παρά να κάμπτεται (το σημάδι του Babinski) σε σοβαρή εγκεφαλοπάθεια.

    Ενδέχεται να ανιχνεύεται μια συγκεκριμένη μυρωδιά στην αναπνοή ενός προσβεβλημένου ατόμου (foetor hepaticus).

    Ηλικία 10-60 ετών

    Τα σημεία της υποκείμενης ηπατοπάθειας είναι έκδηλα (50%), με πιο συχνό τον ίκτερο και δεύτερο πιο συχνό τον ασκίτη

    Γαστρεντερική αιμορραγία με αιματέμεση ή μέλαινες κενώσεις (20%)

    Συστηματική λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος ή του αναπνευστικού συστήματος (20%)

    Τα 4 στάδια σύγχυσης και θόλωσης της διάνοιας: 1) διαταραχές μνήμης, διαταραχές νυχτερινού ύπνου, νωθρότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας, 2) ήπια σύγχυση, αλλά σε εγρήγορση, 3) σε εγρήγορση, με έντονη, όμως, σύγχυση και διαταραχές στον προσανατολισμό και το περιεχόμενο σκέψης, 4) χωρίς ικανότητα εγρήγορσης

    Πτερυγοειδής τρόμος (asterixis) εμφανής στα στάδια 2 και 3

    Διαταραχές του γραπτού λόγου και της συνέργειας των χεριών στα στάδια 1 και 2

    Κινητικός τρόμος εμφανής στο 2ο στάδιο

    Ψυχωσικό παραλήρημα, σπάνια

    Αντανακλαστικά συμμετρικά αυξημένα

    Ο κινητικός και πτερυγοειδής τρόμος δεν παρατηρούνται στους οφθαλμικούς μυς

    Η διανοητική κατάσταση και τα νευρολογικά σημεία εξελίσσονται μέσα σε 6-12 ώρες

    Ηλικία πάνω από 60 ετών

    Τα σημεία της υποκείμενης ηπατικής νόσου είναι λιγότερο έκδηλα (25%)

    Η σύγχυση είναι πιο εμφανής

    Η υποκείμενη αιμορραγία από το γαστρεντερικό ή η λοίμωξη, συχνά, δεν αναγνωρίζονται

    Ο ασθενής παραμένει στα στάδια 1 και 2 για αρκετές ημέρες

    Βραδύτερη εξέλιξη

    Ηλικία κάτω από 10 ετών

    Προεξάρχουν τα σημεία της υποκείμενης ηπατικής νόσου που είναι κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια ή πολύ προχωρημένη κίρρωση

    Το υποκείμενο αίτιο, συχνά, παραγνωρίζεται

    hepatic encefalo 2

    Αίτια ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Διαφυγή του σπλαχνικού αίματος, μέσω του σοβαρού προσβεβλημένου ήπατος χωρίς τη μεσολάβηση βιώσιμων ηπατικών κυττάρων

    Διαφυγή σπλαχνικού αίματος μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας ή πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης μετά από χειρουργική επέμβαση

    Το ηπατικό κώμα εμφανίζεται σε πολύ προχωρημένη οξεία ηπατική νόσο ή κεραυνοβόλο ηπατική νόσο ή μετά από πυλαιοσυστηματική διαφυγή αίματος. Είναι πολύ συχνό σε μακροχρόνια κίρρωση ήπατος με αυτόματη διαφυγή του σπλαχνικού αίματος μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας

    Σε ένα μικρό ποσοστό περιπτώσεων, η εγκεφαλοπάθεια προκαλείται άμεσα από ηπατική ανεπάρκεια. Αυτό είναι πιο πιθανό σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Πιο συχνά, ειδικά σε χρόνια ηπατική νόσο, η ηπατική εγκεφαλοπάθεια προκαλείται από μια επιπλέον αιτία και ο εντοπισμός αυτής της αιτίας μπορεί να είναι σημαντικός για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του επεισοδίου. 

    ΤύποςΑιτίες
    Υπερβολικό
    φορτίο αζώτου
    Κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων πρωτεΐνης, γαστρεντερική αιμορραγία π.χ. από κιρσούς του οισοφάγου (το αίμα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, η οποία απορροφάται από το έντερο), νεφρική ανεπάρκεια (αδυναμία έκκρισης αποβλήτων που περιέχουν άζωτο όπως ουρία), δυσκοιλιότητα
    Ηλεκτρολυτικές ή
    μεταβολικές διαταραχές
    Υπονατριαιμία (χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο στο αίμα) και υποκαλιαιμία (χαμηλά επίπεδα καλίου) - αυτά είναι και τα δύο κοινά σε όσους λαμβάνουν διουρητικά, συχνά χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ασκίτη. Επιπλέον αλκάλωση (μειωμένο επίπεδο οξέος), υποξία (ανεπαρκή επίπεδα οξυγόνου), αφυδάτωση
    Φάρμακα Ηρεμιστικά όπως οι βενζοδιαζεπίνες (συχνά χρησιμοποιούνται για την καταστολή σε διακοπή αλκοόλ ή για το άγχος), τα ναρκωτικά (χρησιμοποιούνται ως παυσίπονα ή ναρκωτικά), τα αντιψυχωσικά, κατάχρηση αλκοόλ
    Λοίμωξη Πνευμονία, λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, άλλες λοιμώξεις
    Άλλες Χειρουργική επέμβαση, εξέλιξη της ηπατικής νόσου, πρόσθετη αιτία ηπατικής βλάβης (π.χ. αλκοολική ηπατίτιδα, ηπατίτιδα Α)
    Άγνωστα Στο 20-30% των περιπτώσεων, δεν μπορεί να βρεθεί σαφής αιτία


    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά τη δημιουργία μιας διασφαγιτιδικής ενδοηπατικής πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης (TIPS) που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του ασκίτη, της αιμορραγίας από οισοφαγικούς κιρσούς και του ηπατονεφρικού συνδρόμου. Η σχετιζόμενη με TIPS εγκεφαλοπάθεια εμφανίζεται σε περίπου 30% των περιπτώσεων, με τον κίνδυνο να είναι υψηλότερος σε εκείνα με προηγούμενα επεισόδια εγκεφαλοπάθειας, υψηλότερη ηλικία, γυναικείο φύλο και ηπατική νόσο λόγω αιτιών διαφορετικών από το αλκοόλ. 

    Μπορεί να εμφανιστεί και σαν επιπλοκή της κύησης.

    Παθογένεση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η συσσώρευση αμμωνίας στην κυκλοφορία του αίματος σχετίζεται με την ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις γιατί η δυσλειτουργία του ήπατος ή η πυλαιοσυστηματική διαφυγή μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλοπάθεια. Σε υγιή άτομα, ενώσεις που περιέχουν άζωτο από το έντερο, που δημιουργούνται από βακτήρια του εντέρου, από τρόφιμα, μεταφέρονται από την πυλαία φλέβα στο ήπαρ, όπου το 80-90% μεταβολίζεται μέσω του κύκλου ουρίας και / ή εκκρίνεται αμέσως. Αυτή η διαδικασία επηρεάζεται σε όλους τους υποτύπους της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, είτε επειδή τα ηπατοκύτταρα (ηπατικά κύτταρα) είναι ανίκανα να μεταβολίσουν τα απόβλητα ή επειδή το πυλαίο φλεβικό αίμα παρακάμπτει το ήπαρ μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας ή ιατρικά κατασκευασμένης παράκαμψης. Τα αζωτούχα απόβλητα συσσωρεύονται στη συστηματική κυκλοφορία. Το πιο σημαντικό απόβλητο προϊόν είναι η αμμωνία (NH3). Αυτό το μικρό μόριο διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και απορροφάται και μεταβολίζεται από τα αστροκύτταρα, έναν πληθυσμό κυττάρων στον εγκέφαλο που αποτελεί το 30% του εγκεφαλικού φλοιού. Τα αστροκύτταρα χρησιμοποιούν αμμωνία κατά τη σύνθεση της γλουταμίνης από το γλουταμινικό. Τα αυξημένα επίπεδα γλουταμίνης οδηγούν σε αύξηση της ωσμωτικής πίεσης στα αστροκύτταρα, τα οποία διογκώνονται. Υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα του ανασταλτικού συστήματος γ-αμινοβουτυρικού οξέος (GABA), και η παροχή ενέργειας σε άλλα εγκεφαλικά κύτταρα μειώνεται. Αυτό προκαλεί κυτταροτοξικό εγκεφαλικό οίδημα.

    Παρά τις πολυάριθμες μελέτες που καταδεικνύουν τον κεντρικό ρόλο της αμμωνίας, τα επίπεδα αμμωνίας δεν συσχετίζονται πάντα με τη σοβαρότητα της εγκεφαλοπάθειας. Αυτό σημαίνει ότι περισσότερη αμμωνία μπορεί να έχει ήδη απορροφηθεί στον εγκέφαλο σε άτομα με σοβαρά συμπτώματα των οποίων τα επίπεδα στον ορό είναι σχετικά χαμηλά. Άλλα απόβλητα που εμπλέκονται στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια περιλαμβάνουν τις μερκαπτάνες (ουσίες που περιέχουν ομάδα θειόλης), λιπαρά οξέα βραχείας αλυσίδας και φαινόλη. 

    Πολλές άλλες ανωμαλίες έχουν περιγραφεί στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια, αν και η σχετική συμβολή τους στην κατάσταση της νόσου είναι αβέβαιη. Η απώλεια έκφρασης του γονιδίου μεταφορέα γλουταμινικού έχει αποδοθεί σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Οι ενώσεις που μοιάζουν με βενζοδιαζεπίνη έχουν ανιχνευθεί σε αυξημένα επίπεδα καθώς και ανωμαλίες στο σύστημα νευροδιαβίβασης GABA. Έχει περιγραφεί μια ανισορροπία μεταξύ αρωματικών αμινοξέων (φαινυλαλανίνη, τρυπτοφάνη και τυροσίνη) και αμινοξέων διακλαδισμένης αλυσίδας (λευκίνη, ισολευκίνη και βαλίνη). Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ψευδών νευροδιαβιβαστών (όπως η οκτοπαμίνη και η 2-υδροξυφαινοαιθυλαμίνη). Έχει, επίσης, αναφερθεί δυσλειτουργία του συστήματος σεροτονίνης. Η εξάντληση του ψευδαργύρου και η συσσώρευση μαγγανίου μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο. Η φλεγμονή αλλού στο σώμα μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλοπάθεια μέσω της δράσης των κυτοκινών και των βακτηριακών λιποπολυσακχαριτών στα αστροκύτταρα. 

    hepatic encefalo 4

    Παράγοντες κινδύνου ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η προχωρημένη ηλικία είναι ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου

    Η ιογενής ηπατίτιδα

    Ηπατοτοξικότητα από φάρμακα (ακεταμινοφαίνη, αλοθάνιο, τετραχλωράνθρακας κ.ά)

    Κύηση

    Ιός του έρπητα

    Διαφορική διάγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Κάκωση κεφαλής, διάσειση, υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Σύνδρομο στέρησης αλκοόλ

    Τοξική σύγχυση από φάρμακα

    Τοξική σύγχυση από χρήση απαγορευμένων ουσιών

    Μηνιγγίτιδα

    Μεταβολική εγκεφαλοπάθεια από υποξία, υπογλυκαιμία, υποασβεστιαιμία, υπερασβεστιαιμία, ουραιμία

    Διάγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Εργαστηριακά ευρήματα

    Καλλιέργεια αίματος (λοίμωξη)

    Καλλιέργεια πτυέλων (λοίμωξη)

    Καλλιέργεια ούρων (λοίμωξη)

    Αιματολογικός έλεγχος για αναιμία και λοίμωξη

    Βασικός βιοχημικός έλεγχος για υποκαλιαιμία, αυξημένη χολερυθρίνη, υποασβεστιαιμία, υπερασβεστιαιμία, υπομαγνησιαιμία, ουραιμία, υπογλυκαιμία

    Μικρογραφία αστροκυττάρων τύπου Alzheimer II, όπως φαίνεται στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Αέρια αρτηριακού αίματος

    Ηπατικές δοκιμασίες για να ερευνηθεί η βαρύτητα της υποκείμενης ηπατοπάθειας

    Χρόνος προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης

    Αμμωνία φλεβικού αίματος (αυξημένη στο 70% των περιπτώσεων με ηπατικό κώμα)

    Τοξικολογικός έλεγχος για απαγορευμένες ουσίες

    Η έγχυση διαλυμάτων αμινοξέων μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα αμμωνίας. Η χορήγηση οπιούχων που προκαλούν δυσκοιλιότητα επηρεάζουν τα επίπεδα αμμωνίας. Η ουραιμία μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα αμμωνίας. Η ταχεία και εκτεταμένη ιστική καταστροφή, τα εκτεταμένα εγκαύματα, τα τραύματα και οι λοιμώξεις μπορούν να επηρεάσουν τα επίπεδα αμμωνίας.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα

    Εγκεφαλικό οίδημα στο 100% των θανατηφόρων περιπτώσεων

    Υπερτροφία της νευρογλοίας σε χρόνια εγκεφαλοπάθεια

    Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα δείχνει συμμετρική επιβράδυνση του βασικού (άλφα) ρυθμού που είναι κοινή και σε άλλους τύπους μεταβολικής εγκεφαλοπάθειας.

    Τα οπτικά προκλητά δυναμικά είναι χαρακτηριστικά στα στάδια 2, 3 και 4.

    Γίνεται αξονική ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

    Το ιστορικό και τα κλινικά ευρήματα επαρκούν στο 80% των περιπτώσεων.

    Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι η μέτρηση της αμμωνίας σε ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο και συγκεχυμένα κλινικά ευρήματα.

    Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι χρήσιμο σε κάποιο βαθμό, αλλά τα ευρήματα είναι παρεμφερή με άλλους τύπους μεταβολικής εγκεφαλοπάθειας.

    Το υπερηχογράφημα ήπατος είναι απαραίτητο.

    Η ανταπόκριση στη θεραπεία, συχνά, επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

    Η διάγνωση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο παρουσία επιβεβαιωμένης ηπατικής νόσου (τύποι Α και C) ή μιας πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης (τύπος Β), καθώς τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με αυτά που συναντώνται σε άλλες εγκεφαλοπάθειες. Για να γίνει η διάκριση, απαιτούνται μη φυσιολογικές δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας ή / και υπερηχογράφημα που υποδηλώνουν ηπατική νόσο. Τα συμπτώματα της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας μπορεί, επίσης, να προκύψουν από άλλες καταστάσεις, όπως αιμορραγία στον εγκέφαλο και επιληπτικές κρίσεις (και οι δύο είναι πιο συχνές σε χρόνια ηπατική νόσο). Μπορεί να απαιτείται αξονική τομογραφία του εγκεφάλου ή μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου για τον αποκλεισμό της αιμορραγίας στον εγκέφαλο και εάν υπάρχει υποψία για επιληπτική δραστηριότητα, μπορεί να πραγματοποιηθεί ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ). Σπανιότερες απομιμήσεις της εγκεφαλοπάθειας είναι η μηνιγγίτιδα, η εγκεφαλίτιδα, η εγκεφαλοπάθεια του Wernicke και η νόσος του Wilson.

    Η διάγνωση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι κλινική, αφού έχουν αποκλειστεί άλλες αιτίες σύγχυσης ή κώματος. Κανένα τεστ δεν διαγιγνώσκει πλήρως ούτε αποκλείει. Τα επίπεδα αμμωνίας στον ορό είναι αυξημένα στο 90% των ανθρώπων, αλλά δεν συσχετίζεται πάντα η υπεραμμωνιαιμία (υψηλά επίπεδα αμμωνίας στο αίμα) με την εγκεφαλοπάθεια. Η αξονική τομογραφία του εγκεφάλου, συνήθως, δεν δείχνει καμία ανωμαλία εκτός από την εγκεφαλοπάθεια του σταδίου IV, όταν μπορεί να είναι ορατό το εγκεφαλικό οίδημα. Άλλοι τρόποι νευροαπεικόνισης, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI),  ενδέχεται να παρουσιάζουν ανωμαλίες.Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα δεν εμφανίζει καθαρές ανωμαλίες στο στάδιο 0. Στα στάδια I, II και III υπάρχουν τριφασικά κύματα πάνω από τους μετωπικούς λοβούς που ταλαντεύονται στα 5 Hz, και στο στάδιο IV υπάρχει αργή δραστηριότητα των κυμάτων δέλτα.  Ωστόσο, οι αλλαγές στο ΗΕΓ δεν είναι αρκετά τυπικό ώστε να είναι χρήσιμο στη διαφοροδιάγνωσητης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας από άλλες καταστάσεις.

    Μόλις γίνει η διάγνωση της εγκεφαλοπάθειας, καταβάλλονται προσπάθειες για τον αποκλεισμό των υποκείμενων αιτίων. Αυτό απαιτεί εξετάσεις αίματος (ουρία και ηλεκτρολύτες, γενική αίματος, εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας), συνήθως ακτινογραφία θώρακος και γενική ούρων. Εάν υπάρχει ασκίτης, απαιτείται διαγνωστική παρακέντηση (αφαίρεση υγρού δείγματος με βελόνα) για τυχόν αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    hepatic encefalo 5

    Ταξινόμηση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Κριτήρια West Haven

    Η σοβαρότητα της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας βαθμολογείται με τα κριτήρια του West Haven. Αυτή βασίζεται στο επίπεδο εξασθένησης της αυτονομίας, των αλλαγών στο επίπεδο συνείδησης, στην πνευματικής λειτουργία, στη συμπεριφοράς και στην εξάρτηση από τη θεραπεία. 

    Βαθμός 0 - Δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές εκτός από ήπια μείωση της πνευματικής ικανότητας και του συντονισμού
    Βαθμός 1 - Μικρή διαταραχή συνείδησης, ευφορία ή άγχος μειωμένη προσοχή, αφαίρεση
    Βαθμός 2 - Λήθαργος ή απάθεια. μικρός αποπροσανατολισμός για χρόνο ή τόπο, μικρή αλλαγή προσωπικότητας, ακατάλληλη συμπεριφορά
    Βαθμός 3 - Υπνηλία, αλλά υπάρχει στα λεκτικά ερεθίσματα. σύγχυση, αποπροσανατολισμός
    Βαθμός 4 - κώμα

    Τύποι ηπατικής εγκεφαλοπάθειας ανάλογα με την υποκείμενη αιτία

    Τύπος Α (= οξεία) περιγράφει ηπατική εγκεφαλοπάθεια που σχετίζεται με οξεία ηπατική ανεπάρκεια, που συνήθως σχετίζεται με εγκεφαλικό οίδημα
    Τύπος Β (= παράκαμψη) προκαλείται από πύλαιοσυστηματική παράκαμψη χωρίς σχετική εγγενή ηπατική νόσο
    Τύπος C (= κίρρωση) εμφανίζεται σε άτομα με κίρρωση (επεισοδιακή, επίμονη και ήπια εγκεφαλοπάθεια)
    Ο όρος ήπια εγκεφαλοπάθεια ορίζεται ως εγκεφαλοπάθεια που δεν οδηγεί σε κλινικά εμφανή γνωστική δυσλειτουργία, αλλά μπορεί να αποδειχθεί με νευροψυχολογικές μελέτες και επηρεάζει την ποιότητα ζωής και αυξάνει τον κίνδυνο εμπλοκής σε τροχαία ατυχήματα. Η διάγνωση της ελάχιστης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας απαιτεί εξ ορισμού νευροψυχολογική εξέταση. 

    hepatic encefalo 6

    Θεραπεία ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Αυτοί με ηπατική εγκεφαλοπάθεια σταδίου 1 και 2 δεν κινδυνεύουν.

    Εκείνοι με σοβαρή εγκεφαλοπάθεια (στάδια 3 και 4) κινδυνεύουν από απόφραξη αεραγωγών λόγω μειωμένων προστατευτικών αντανακλαστικών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική ανακοπή. Απαιτείται μεταφορά του ατόμου σε μονάδα εντατικής θεραπείας και συχνά απαιτείται διασωλήνωση για την αποφυγή απειλητικών για τη ζωή επιπλοκών (π.χ. εισρόφηση ή αναπνευστική ανεπάρκεια). Η τοποθέτηση ενός ρινογαστρικού σωλήνα επιτρέπει την ασφαλή χορήγηση θρεπτικών ουσιών και φαρμάκων.

    Τα στάδια 3 και 4 με κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια αποτελούν ισχυρή ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος.

    Η θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας εξαρτάται από την υποψία της υποκείμενης αιτίας (τύποι Α, Β ή c) και την παρουσία ή απουσία υποκείμενων αιτιών.

    Εάν η εγκεφαλοπάθεια αναπτυχθεί σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια (τύπος Α), ακόμη και σε ήπια μορφή (βαθμός 1-2), υποδηλώνει ότι μπορεί να απαιτείται μεταμόσχευση ήπατος και συνιστάται μεταφορά σε ειδικό κέντρο.

    Ηπατική εγκεφαλοπάθεια τύπου Β μπορεί να προκύψει σε εκείνους που έχουν υποβληθεί σε διαδικασία TIPS. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό επιλύεται αυτόματα ή με τις ιατρικές θεραπείες που αναφέρονται παρακάτω, αλλά σε ένα μικρό ποσοστό περίπου 5%, απαιτείται απόφραξη της διακλάδωσης για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. 

    Στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια τύπου C, ο εντοπισμός και η θεραπεία εναλλακτικών ή υποκείμενων αιτίων είναι κεντρικός για την αρχική αντιμετώπιση.

    Δεδομένης της συχνότητας της λοίμωξης ως της υποκείμενης αιτίας, τα αντιβιοτικά χορηγούνται συχνά εμπειρικά (χωρίς γνώση της ακριβούς πηγής και της φύσης της λοίμωξης).

    Μόλις αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ένα επεισόδιο εγκεφαλοπάθειας, ίσως χρειαστεί να ληφθεί απόφαση σχετικά με το εάν θα προετοιμαστεί για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Γενικά Μέτρα

    Εντοπίστε και αντιμετωπίστε δραστικά τα υποκείμενα αίτια: τη γαστρεντερική αιμορραγία, τις λοιμώξεις, τα κατασταλτικά φάρμακα και τις ηλεκτρολυτικές διαταραχές κ.ά.

    Σε στάδιο 2 και πάνω, προσοχή στην επαρκή πρόσληψη υγρών και απαιτούνται τροφές τουλάχιστον 1000 kcal καθημερινά.

    Εφαρμογή υποκλυσμού (Fleet's enema) σε όλους τους ασθενείς που δεν έχουν διάρροια.

    Όταν η αδεξιότητα και οι διαταραχές κρίσης είναι έκδηλες εξασφαλίστε στον ασθενή την απαραίτητη φροντίδα, για την αποφυγή πτώσεων, τραυματισμών από κομμένα γυαλιά, εγκαυμάτων από τσιγάρα, μηχανικών ή αυτοκινηστικών οχημάτων.

    Αποφύγετε την οδήγηση και τις μηχανές!!!

    Αποφύγετε τα κατασταλτικά και τα οπιοειδή. Τα κατασταλτικά του τύπου των βενζοδιαζεπινών και όλα τα οπιούχα σκευάσματα προκαλούν ηπατικό κώμα!!!

    Διατροφή σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Στο παρελθόν, πίστευαν ότι η κατανάλωση πρωτεΐνης ακόμη και σε φυσιολογικά επίπεδα αυξάνει τον κίνδυνο ηπατικής εγκεφαλοπάθειας. Αυτό έχει αποδειχθεί λανθασμένο. Επιπλέον, πολλά άτομα με χρόνια ηπατική νόσο υποσιτίζονται και χρειάζονται επαρκή πρωτεΐνη για να διατηρήσουν ένα σταθερό σωματικό βάρος. Συνιστάται λοιπόν μια δίαιτα με επαρκή πρωτεΐνη και ενέργεια. 

    Συμπληρώματα διατροφής με αμινοξέα διακλαδισμένης αλυσίδας βελτιώνουν την εγκεφαλοπάθεια και άλλες επιπλοκές της κίρρωσης.

    Πολλές μελέτες έχουν δείξει όφελος από τη χορήγηση προβιοτικών ("υγιή βακτήρια"). Χρησιμοποιήστε τα αντι για αντιβιοτικά!!!

    Λακτουλόζη / λακτιτόλη

    Η λακτουλόζη και η λακτιτόλη είναι δισακχαρίτες που δεν απορροφώνται από το πεπτικό σύστημα. Θεωρείται ότι μειώνουν την παραγωγή αμμωνίας από βακτήρια, καθιστούν την αμμωνία απορροφήσιμη μετατρέποντάς την σε ιόντα αμμωνίου (NH4 +) και αυξάνουν τη διέλευση της περιεκτικότητας του εντέρου μέσω του εντέρου. Δόσεις των 15-30 ml χορηγούνται συνήθως τρεις φορές την ημέρα. Το αποτέλεσμα στοχεύει να υπάρχουν 3-5 μαλακές κενώσεις την ημέρα ή να είναι το pH στα κόπρανα <6,0. Η λακτουλόζη μπορεί επίσης να χορηγηθεί με κλύσμα, ειδικά εάν η εγκεφαλοπάθεια είναι σοβαρή. Συνήθως, χρησιμοποιούνται κλύσματα φωσφορικών. Αυτό μπορεί να ανακουφίσει τη δυσκοιλιότητα, μία από τις αιτίες της εγκεφαλοπάθειας και να αυξήσει την κινητικότητα του εντέρου. 

    Η λακτουλόζη και η λακτιτόλη είναι ευεργετικά για τη θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας και αποτελούν τη συνιστώμενη θεραπεία πρώτης γραμμής. Η λακτουλόζη δεν φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική από τη λακτιτόλη για τη θεραπεία ατόμων με ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Οι παρενέργειες της λακτουλόζης και της λακτιτόλης περιλαμβάνουν την πιθανότητα διάρροιας, κοιλιακού φουσκώματος, αερίων και ναυτίας. Σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια, δεν είναι σαφές εάν η λακτουλόζη είναι ευεργετική. Η πιθανή παρενέργεια του φουσκώματος μπορεί να επηρεάσει τη διαδικασία μεταμόσχευσης ήπατος εάν απαιτείται. 

    Αντιβιοτικά

    Το αντιβιοτικό ριφαξιμίνη συνιστάται εκτός από τη λακτουλόζη για άτομα με υποτροπιάζουσα νόσο. Είναι ένα μη απορροφήσιμο αντιβιοτικό από την κατηγορία ριφαμπυκίνης. Αυτό πιστεύεται ότι λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με άλλα αντιβιοτικά, αλλά χωρίς τις επιπλοκές που συνδέονται με τη νεομυκίνη ή τη μετρονιδαζόλη. Λόγω του μακρού ιστορικού και του χαμηλότερου κόστους χρήσης λακτουλόζης, η ριφαξιμίνη χρησιμοποιείται γενικά μόνο ως θεραπεία δεύτερης γραμμής εάν η λακτουλόζη δεν είναι ανεκτή ή δεν είναι αποτελεσματική. Όταν προστίθεται ριφαξιμίνη στη λακτουλόζη, ο συνδυασμός των δύο μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός από κάθε συστατικό ξεχωριστά. Η ριφαξιμίνη είναι ακριβότερη από τη λακτουλόζη, αλλά το κόστος μπορεί να αντισταθμιστεί από λιγότερες εισαγωγές στο νοσοκομείο για εγκεφαλοπάθεια. 

    Τα αντιβιοτικά νεομυκίνη και μετρονιδαζόλη είναι άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας. Το σκεπτικό της χρήσης τους είναι το γεγονός ότι η αμμωνία και άλλα απόβλητα μετατρέπονται από εντερικά βακτήρια και η θανάτωση αυτών των βακτηρίων θα μειώσει την παραγωγή αυτών των αποβλήτων. Η νεομυκίνη επιλέγεται λόγω της χαμηλής εντερικής απορρόφησης, καθώς η νεομυκίνη και παρόμοια αμινογλυκοσίδια αντιβιοτικά μπορεί να προκαλέσουν απώλεια ακοής και νεφρική ανεπάρκεια. Η νεομυκίνη, βέβαια, έχει επιπλοκές. Η μετρονιδαζόλη, ομοίως, χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά επειδή η παρατεταμένη χρήση μπορεί να προκαλέσει νευρική βλάβη, εκτός από τις γαστρεντερικές παρενέργειες. 

    Η θεραπεία με λακτουλόζη και αντιβιοτικά αντενδείκνυται σε ειλεό και αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Απαιτείται προσοχή σε υποκαλιαιμία, ηλεκτρολυτικές διαταραχές και νεφρική ανεπάρκεια.

    Καλύτερα να χρησιμοποιείτε προβιοτικά....

    L-ορνιθίνη και L-ασπαρτικό οξύ

    Ο συνδυασμός L-ορνιθίνης και L-ασπαρτικού μειώνει τα επίπεδα αμμωνίας στο αίμα ενός ατόμου. Το  L-ασπαρτικό μειώνει τα επίπεδα αμμωνίας αυξάνοντας την παραγωγή ουρίας μέσω του κύκλου ουρίας, μια μεταβολική οδό που απομακρύνει την αμμωνία μετατρέποντάς την σε ουδέτερη ουσία ουρία.

    Παρακολούθηση ασθενούς με ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Για την κατάλληλη αντιμετώπιση απαιτείται συνεχής έλεγχος. Στους ασθενείς σε στάδιο 1 ή 2  γίνεται προκειμένου να καθοριστεί η διάρκεια θεραπείας συντήρησης. Πρέπει να γίνεται κάθε μέρα στην αρχή. Ασθενείς που εμφανίζουν αλλαγές στην κλινική τους εικόνα παρακολουθούνται 2 φορές την εβδομάδα. Ασθενείς με σταθερή κλινική εικόνα παρακολουθούνται μια φορά το μήνα.

    Προληψη και αποφυγή ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Αποφύγετε τα χημικά φάρμακα, όπως τα οπιοειδή και τα κατασταλτικά κ.ά πολλά

    Επιπλοκές ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Υποτροπή

    Σταθερή, χρονίως επηρεασμένη γενική κατάσταση

    Μόνιμη βλάβη των βασικών γαγγλίων, όπως ηπατοφακοειδής εκφύλιση, όχι τύπου Wilson

    Οξεία σωληναριακή νέκρωση

    Αιμορραγία

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    Βακτηριαιμία

    Καταπληξία

    Πορεία και πρόγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Σε άτομα με κίρρωση, ο κίνδυνος εμφάνισης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι 20% ετησίως και ανά πάσα στιγμή περίπου το 30-45% των ατόμων με κίρρωση εμφανίζουν ενδείξεις εμφανής εγκεφαλοπάθειας. Ο επιπολασμός της ελάχιστης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας που ανιχνεύεται σε επίσημες νευροψυχολογικές δοκιμές είναι 60-80%. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης εγκεφαλοπάθειας στο μέλλον. Μόλις αναπτυχθεί ηπατική εγκεφαλοπάθεια, η πρόγνωση καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από άλλους δείκτες ηπατικής ανεπάρκειας, όπως τα επίπεδα της λευκωματίνης (μια πρωτεΐνη που παράγεται από το ήπαρ), τον χρόνο προθρομβίνης (ένα τεστ πήξης, που βασίζεται σε πρωτεΐνες που παράγονται στο ήπαρ ), την παρουσία ασκίτη και το επίπεδο της χολερυθρίνης (προϊόν διάσπασης της αιμοσφαιρίνης που συζευγνύεται και απεκκρίνεται από το ήπαρ). Μαζί με τη σοβαρότητα της εγκεφαλοπάθειας, αυτοί οι δείκτες έχουν ενσωματωθεί στη βαθμολογία Child-Pugh. Αυτή η βαθμολογία καθορίζει την επιβίωση ενός και δύο ετών και μπορεί να βοηθήσει στην απόφαση για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Στην οξεία ηπατική ανεπάρκεια, η ανάπτυξη σοβαρής εγκεφαλοπάθειας προβλέπει έντονα τη βραχυπρόθεσμη θνησιμότητα και είναι σχεδόν εξίσου σημαντική με τη φύση της υποκείμενης αιτίας της ηπατικής ανεπάρκειας στον προσδιορισμό της πρόγνωσης. Η εμφάνιση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας σε άτομα με νόσο του Wilson (κληρονομική συσσώρευση χαλκού) και η δηλητηρίαση από μανιτάρια δείχνει επείγουσα ανάγκη για μεταμόσχευση ήπατος.

    Σε οξεία ή κεραυνοβόλο ηπατική εγκεφαλοπάθεια με την κατάλληλη θεραπεία υποχωρεί χωρίς υπόλειμμα ή υποτροπή.

    Σε χρόνια ηπατική νόσο παρατηρούνται επανειλημμένες υποτροπές και όσο επιδεινώνεται η κατάσταση εμφανίζει 80% θνητότητας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον εγκέφαλό σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον εγκέφαλό σας

    working hands 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ασκίτης

    Κάνναβη και παθήσεις του ήπατος

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Αιματέμεση

    Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    Νόσος του Wilson

    Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

    www.emedi.gr

     

  • Ρεμδεσιβίρη Ρεμδεσιβίρη

    Η Remdesivir ως αντιικό φάρμακο για τον κορωναϊό

    Η Remdesivir είναι ένα αντιικό φάρμακο ευρέος φάσματος που αναπτύχθηκε από τη βιοφαρμακευτική εταιρεία Gilead Sciences.

    Από το 2020, το remdesivir βρίσκεται υπό διερεύνηση ως ειδική θεραπεία για το COVID-19 και έχει εγκριθεί από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για επείγουσα θεραπεία για όσους νοσηλεύονται με σοβαρή νόσο. Μπορεί να έχει επίδραση στον χρόνο που χρειάζεται για να ανακάμψει από την ασθένεια. Χορηγείται με ένεση σε φλέβα. 

    Παλαιότερες μελέτες διαπίστωσαν αντιιική δράση ενάντια σε αρκετούς ιούς RNA, συμπεριλαμβανομένου του SARS coronavirus και του κοροναϊού που σχετίζεται με το αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής. Το Remdesivir αναπτύχθηκε αρχικά για τη θεραπεία της νόσου του ιού Έμπολα και της νόσου του ιού Marburg, αλλά ήταν αναποτελεσματικό για αυτές τις ιογενείς λοιμώξεις.

    Παρενέργειες της ρεμδεσιβίρης

    Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες σε μελέτες του remdesivir για το COVID-19 περιλαμβάνουν αναπνευστική ανεπάρκεια και βιοδείκτες αίματος για εξασθένιση οργάνων, όπως χαμηλή αλβουμίνη, χαμηλό κάλιο, χαμηλός αριθμός ερυθρών αιμοσφαιρίων, χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων που βοηθούν στην πήξη και κίτρινος αποχρωματισμός το δέρμα. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειεςείναι η γαστρεντερική δυσφορία, αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών στο αίμα (ηπατικά ένζυμα) και αντιδράσεις στο σημείο της έγχυσης. 

    Άλλες πιθανές παρενέργειες του remdesivir:

    Αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση. Έχουν παρατηρηθεί αντιδράσεις που σχετίζονται με την έγχυση κατά τη διάρκεια της έγχυσης της remdesivir ή περίπου τη στιγμή που χορηγήθηκε το remdesivir. Τα σημεία και τα συμπτώματα των αντιδράσεων που σχετίζονται με την έγχυση  περιλαμβάνουν: χαμηλή αρτηριακή πίεση, ναυτία, έμετο, εφίδρωση και ρίγη.

    Αυξήσεις στα επίπεδα των ηπατικών ενζύμων παρατηρούνται στις εξετάσεις αίματος για το ήπαρ. Έχουν παρατηρηθεί αυξήσεις στα επίπεδα των ηπατικών ενζύμων σε άτομα που έλαβαν remdesivir, τα οποία μπορεί να αποτελούν ένδειξη φλεγμονής ή βλάβης στα κύτταρα στο ήπαρ.
    Ερευνα

    Η remdesivir έχει αντι-ιική δραστικότητα in vitro έναντι πολλαπλών ιών, πνευμοϊών, παραμυξοϊών και κοροναϊών. 

    remdesivir 2

    Η remdesivir για τον COVID-19

    Από τον Απρίλιο του 2020, το remdesivir θεωρήθηκε ως η πιο ελπιδοφόρα θεραπεία για το COVID-19, και συμπεριλήφθηκε μεταξύ τεσσάρων θεραπειών υπό αξιολόγηση.

    Στις 29 Απριλίου 2020, το Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων (NIAID) ανακοίνωσε ότι το remdesivir ήταν καλύτερο από ένα εικονικό φάρμακο για τη μείωση του χρόνου έως την ανάρρωση για άτομα που νοσηλεύτηκαν με προχωρημένο COVID ‑ 19 και πνευμονική εμπλοκή. 

    Τον Ιανουάριο του 2020, η Gilead ξεκίνησε εργαστηριακές δοκιμές του remdesivir έναντι του SARS-CoV-2, δηλώνοντας ότι το remdesivir είχε αποδειχθεί ότι είναι δραστικό κατά του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS) και του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής (MERS) σε ζωικά μοντέλα. Στις 21 Ιανουαρίου 2020, το Ινστιτούτο ιολογίας του Γουχάν υπέβαλε αίτηση για ένα κινεζικό «δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χρήσης», για τη θεραπεία του COVID-19. 

    Σε μια δοκιμή στην Κίνα τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2020, το remdesivir δεν ήταν αποτελεσματικό στη μείωση του χρόνου βελτίωσης από το COVID-19 ή των θανάτων και προκάλεσε διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες, απαιτώντας από τους ερευνητές να τερματίσουν την έρευνα.

    Τον Μάρτιο του 2020, μια μικρή δοκιμή του remdesivir σε πιθήκους macaque rhesus με μολύνσεις COVID ‑ 19 διαπίστωσε ότι αποτρέπει την εξέλιξη της νόσου. Στις 18 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε την έναρξη μιας δοκιμής που θα περιλάμβανε μια ομάδα που έλαβε θεραπεία με remdesivir.  Άλλες κλινικές δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη ή προγραμματίζονται. 

    Στις 17 Μαρτίου 2020, το φάρμακο εγκρίθηκε προσωρινά για χρήση σε ασθενείς με COVID-19 σε σοβαρή κατάσταση ως αποτέλεσμα της επιδημίας στην Τσεχική Δημοκρατία. 

    Στις 20 Μαρτίου 2020, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι το remdesivir ήταν διαθέσιμο για «παρηγορητική χρήση» από άτομα με COVID ‑ 19. 

    Από τις 11 Απριλίου 2020, η πρόσβαση στον Καναδά ήταν μόνο σε εκείνους που θα συμμετάσχουν σε μια κλινική δοκιμή. 

    Την 1η Μαΐου 2020, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. χορήγησε στην Gilead έκτακτης ανάγκης άδεια χρήσης του remdesivir για διανομή και χρήση από εξουσιοδοτημένους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης για τη θεραπεία ενηλίκων και παιδιών που νοσηλεύτηκαν με σοβαρό COVID ‐ 19.

    Το σοβαρό COVID ‐ 19 προορίζεται για ασθενείς με κορεσμό οξυγόνου (SpO2) ≤ 94% στον αέρα του δωματίου ή που απαιτούν συμπληρωματικό οξυγόνο ή απαιτούν μηχανικό αερισμό ή απαιτούν οξυγόνωση εξωσωματικής μεμβράνης (ECMO), μια μηχανή παράκαμψης των καρδιακών πνευμόνων.

    Η Gilead δωρίζει 1,5 εκατομμύρια φιαλίδια για επείγουσα χρήση.

    remdesivir 3

    Μηχανισμός δράσης και αντίστασης της ρεμδεσιβίρης

    Το Remdesivir είναι ένα προφάρμακο που μεταβολίζεται στην ενεργή του μορφή GS-441524. Ένα ανάλογο νουκλεοσιδίου αδενοσίνης, το GS-441524 παρεμβαίνει στη δράση της RNA πολυμεράσης  και αποφεύγει τη διόρθωση  από την ριβονουκλεάση (ExoN), προκαλώντας μείωση της παραγωγής ιικού RNA. Σε μερικούς ιούς, όπως ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός, προκαλεί την παύση των εξαρτώμενων διαδικασιών από την RNA πολυμεράση, αλλά το κυρίαρχο αποτέλεσμα του (όπως στον Ebola) είναι να προκαλέσει έναν μη αναστρέψιμο τερματισμό της αλυσίδας. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους τερματιστές αλυσίδων, αυτό δεν μεσολαβεί αποτρέποντας την προσθήκη του αμέσως επόμενου νουκλεοτιδίου, αλλά αντίθετα καθυστερεί και συνβαίνει αφού έχουν προστεθεί πέντε επιπλέον βάσεις στην αναπτυσσόμενη αλυσίδα RNA.

    Οι μεταλλάξεις στην αντιγραφή RNA του ιού της ηπατίτιδας προκαλούν μερική αντίσταση στο remdesivir και εντοπίστηκαν το 2018. 

    Αλληλεπιδράσεις της ρεμδεσιβίρης

    Η remdesivir μεταβολίζεται τουλάχιστον εν μέρει από τα ένζυμα CyP2C8, CYP2D6 και CYP3A4 του κυτοχρώματος P450. Οι συγκεντρώσεις του remdesivir στο πλάσμα του αίματος αναμένεται να μειωθούν εάν χορηγούνται μαζί με επαγωγείς του κυτοχρώματος P450, όπως ριφαμπικίνη, καρβαμαζεπίνη, φαινοβαρβιτάλη, φαινυτοΐνη, πριμιδόνη και βαλσαμόχορτο.

    Σύνθεση της ρεμδεσιβίρης

    Η remdesivir μπορεί να συντεθεί σε πολλά στάδια από παράγωγα ριβόζης. 

    Η Remdesivir αποδείχθηκε το 2019 ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της μολυσματικής περιτονίτιδας των αιλουροειδών και της γάτας που προκαλείται από έναν κοροναϊό. 

    remdesivir 1

    Η ρεμδεσιβίρη και σε μορφή χαπιού

    Eρευνητές στις ΗΠΑ ανέπτυξαν ένα νέο ευρέος φάσματος αντιικό φάρμακο σε μορφή χαπιού, με την προσωρινή ονομασία EIDD-2801. Σύμφωνα με την επιστημονική ανακοίνωση, το εν λόγω φάρμακο μπορεί να μειώσει τη σοβαρή βλάβη που προκαλεί στους πνεύμονες η νόσος Covid-19. Το φάρμακο, που δοκιμάστηκε σε καλλιέργειες ανθρωπίνων κυττάρων πνευμόνων και σε πειραματόζωα (ποντίκια), υπήρξε αποτελεσματικό στο να αποτρέψει τη σοβαρή πνευμονία και τον θάνατο.

    Το φάρμακο, ένα από τα πολλά που δοκιμάζονται διεθνώς, ανακαλύφθηκε στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης Φαρμάκων Έμορι (EIDD) των ΗΠΑ και οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine», σχεδιάζουν να αρχίσουν σύντομα- εντός της άνοιξης- κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους, παραλείποντας το σύνηθες ενδιάμεσο στάδιο της δοκιμής σε μεγάλα ζώα (πιθήκους ή μαϊμούδες), λόγω της επείγουσας κατάστασης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

    Οι δημιουργοί του αισιοδοξούν ότι το φάρμακο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο αντιμετώπισης της νόσου.

    Όταν το φάρμακο χρησιμοποιήθηκε προφυλακτικά στα τρωκτικά, απέτρεψε τη σοβαρή βλάβη των πνευμόνων, ενώ όταν χορηγήθηκε 12 έως 24 ώρες μετά τη λοίμωξη με Covid-19, μείωσε επίσης το ιικό φορτίο και την πνευμονική βλάβη. Το «παράθυρο ευκαιρίας» για τη χορήγησή του αναμένεται να είναι μεγαλύτερο στους ανθρώπους, αλλά πρέπει να επιβεβαιωθεί ότι όντως «δουλεύει» και στους ασθενείς.

    Το EIDD-2801 αποτρέπει τον πολλαπλασιασμό του ιού, αποφεύγοντας τις τοξικές παρενέργειες. Αποτελεί μια νέα μορφή του προηγούμενου πιλοτικού φαρμάκου EIDD-1931, ώστε πλέον να μπορεί να ληφθεί με μορφή χαπιού και να απορροφάται κατάλληλα, φθάνοντας στους πνεύμονες.

    Σε σχέση με άλλες πιθανές ενδοφλέβιες θεραπείες (π.χ. remdesivir), αυτό αποτελεί ένα πλεονέκτημα. Αν οι κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους αποδειχθούν επιτυχείς, το EIDD-2801 θα αξιοποιηθεί για τον έλεγχο μελλοντικών επιδημικών κυμάτων της νόσου.

    Οι ιοί που εμφανίζουν αντίσταση σε ένα άλλο υπό δοκιμή φάρμακο, τη ρμεδεμιβίρη (remdesivir), φαίνεται να ανταποκρίνονται καλύτερα στο φάρμακο EIDD.

    Οι Αμερικανοί ερευνητές δεν αποκλείουν ότι τα δύο φάρμακα -που «δουλεύουν» παρόμοια αποδιοργανώνοντας το γενετικό κώδικα (RNA) των κορονοϊών- θα μπορούσαν να συνδυασθούν για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

    remdesivir 4

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ασθένεια του κοροναϊού

    Πατήστε, εδώ για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ασθένεια του κοροναϊού

    coronavirus 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον κοροναϊό

    Ιός SARS

    Κοροναϊοί

    www.emedi.gr

  • Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κολχικίνη

     

    Η κολχικίνη (colchicine) διακόπτει τον κύκλο της εναπόθεσης κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στους ιστούς των αρθρώσεων.

    Επίσης, η κολχικίνη μειώνει την χημειοταξία και φαγοκυττάρωση των λευκοκυττάρων και αναστέλλει τον σχηματισμό και την απελευθέρωση μιας χημειοτακτικής γλυκοπρωτεΐνης που παράγεται κατά την φαγοκυττάρωση των κρυστάλλων ουρικού οξέος.

    Τέλος, η κολχικίνη αναστέλλει τη συναρμολόγηση των μικροσωληνίσκων σε διάφορα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των λευκοκυττάρων, πιθανώς μέσω της σύνδεσής της και παρεμβαίνοντας με στον πολυμερισμό της τουμπουλίνης (υπομονάδας μικροσωληνίσκων).

    Τα παράγωγα κολχικίνης είναι αντινεοπλασματικοί και ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες, αντινεοπλασματικά φάρμακα, φυτικά αλκαλοειδή, φάρμακα αρθροπαθειών και μυοσκελετικών παθήσεων και φάρμακα κατά της ουρικής αρθρίτιδας.

    Μία ομάδα Ελλήνων γιατρών και λοιμωξιολόγων ερευνά την επίδραση της συγκεκριμένης ουσίας σε ασθενείς με κορωνοϊό.

    Μελετάται για τη θεραπεία της πανδημίας COVID-19.

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται ανάμεσα σε άλλα και για καρδιακά νοσήματα.

    Η κολχικίνη είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας και της νόσου του Behçet.

    Στην ουρική αρθρίτιδα, είναι λιγότερο προτιμητέα από τα ΜΣΑΦ ή τα στεροειδή.

    Άλλες χρήσεις της είναι η πρόληψη της περικαρδίτιδας και του οικογενή μεσογειακού πυρετού.

    Λαμβάνεται από το στόμα.

    kolcikin 2

    Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές, ιδιαίτερα σε υψηλές δόσεις.

    Οι σοβαρές παρενέργειες είναι τα χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια και η ραβδομυόλυση.

    Η ασφάλεια χρήσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι σαφής.

    Υπερβολικές δόσεις μπορεί να οδηγήσουν σε θάνατο.

    Η κολχικίνη δρα μειώνοντας τη φλεγμονή μέσω πολλαπλών μηχανισμών.

    Η κολχικίνη, με τη μορφή του κρόκου του φθινοπώρου, (Colchicum autumnale, κοινώς γνωστό ως κρόκος του φθινοπώρου, σαφράν λιβαδιού είναι ένα τοξικό φυτό που ανθίζει φθινόπωρο που μοιάζει με τους αληθινούς κρόκους, αλλά είναι μέλος της οικογένειας των φυτών Colchicaceae, σε αντίθεση με τους πραγματικούς κρόκους που ανήκουν στην οικογένεια Iridaceae.

    Χρησιμοποιείται, ήδη, από το 1500 π.Χ. για να θεραπεύει την οίδημα των αρθρώσεων. 

    kolcikin 10

    Ιατρικές χρήσεις κολχικίνης

    Αρθρίτιδα

    Η κολχικίνη είναι μια εναλλακτική λύση για όσους δεν μπορούν να ανεχθούν τα ΜΣΑΦ στην ουρική αρθρίτιδα. Σε υψηλές δόσεις, οι ανεπιθύμητες ενέργειες (κυρίως γαστρεντερικές διαταραχές) περιορίζουν τη χρήση της. Σε χαμηλή δόση (1,8 mg ανά ώρα ή 1,2 mg ημερησίως) μειώνει τα συμπτώματα της ουρικής αρθρίτιδας και του πόνου, ενώ η υψηλή δόση κολχικίνης (4,8 mg για 6 ώρες) είναι αποτελεσματική έναντι του πόνου, αλλά έχει σοβαρές παρενέργειες, όπως διάρροια, ναυτία ή έμετο.

    Για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της ουρικής αρθρίτιδας, η κολχικίνη χρησιμοποιείται από το στόμα με ή χωρίς τροφή. Η κολχικίνη σε δοσολογία 0,6 mg δύο φορές ημερησίως) είναι αποτελεσματική ως μακροχρόνια προφύλαξη όταν χρησιμοποιείται με αλλοπουρινόλη για να μειώνει τον κίνδυνο αυξημένων επιπέδων ουρικού οξέος και τον κίνδυνο για οξεία εκδήλωση ουρικής αρθρίτιδας, αλλά έχει πολλές ανεπιθύμητες γαστρεντερικές διαταραχές.

    Άλλες χρήσεις της κολχικίνης

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται, επίσης, ως αντιφλεγμονώδης παράγοντας για τη μακροχρόνια θεραπεία της νόσου του Behçet. Φαίνεται να έχει περιορισμένη επίδραση στην υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα, αλλά είναι χρήσιμη στη θεραπεία της χοντρίτιδας και των ήπιων δερματικών συμπτωμάτων.

    Ακόμη, χρησιμοποιείται στην περικαρδίτιδα, στην πνευμονική ίνωση, στην κίρρωση των χοληφόρων, σε διάφορες αγγειίτιδες, στην ψευδοουρική αρθρίτιδα, στις σπονδυλοαρθροπάθειες, σε ασβεστώματα και αθηρωματικές πλάκες, στη σκληροδερμία και στην αμυλοείδωση.

    Χρησιμοποιείται, επίσης, στη θεραπεία του οικογενή μεσογειακού πυρετού, όπου μειώνει τις επιθέσεις και τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο αμυλοείδωσης.

    Η κολχικίνη είναι αποτελεσματική για την πρόληψη της κολπικής μαρμαρυγής μετά από καρδιακή χειρουργική επέμβαση.

    Αντενδείξεις κολχικίνης

    Τα μακροχρόνια (προφυλακτικά) θεραπευτικά σχήματα της στοματικής κολχικίνης αντενδείκνυνται απολύτως σε άτομα με προχωρημένη νεφρική ανεπάρκεια (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται σε αιμοκάθαρση). Περίπου 10-20 τοις εκατό μιας δόσης κολχικίνης εκκρίνεται αμετάβλητη από τα νεφρά. Δεν απομακρύνεται με την αιμοκάθαρση. Η σωρευτική τοξικότητα προκαλεί σοβαρή νευρομυοπάθεια, με προοδευτική εμφάνιση κεντρικής αδυναμίας, αυξημένη κρεατινική κινάση (CPK) και αισθητικοκινητική πολυνευροπάθεια.

    Η τοξικότητα στην κολχικίνη μπορεί να ενισχυθεί από την ταυτόχρονη χρήση φαρμάκων που μειώνουν τη χοληστερόλη.

    kolcikin 1

    Δυσμενείς επιδράσεις κολχικίνης

    Θάνατος μπορεί να επέλθει σε υπερβολική δόση κολχικίνης. Οι τυπικές παρενέργειες των μέτριων δόσεων είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές, η διάρροια και η ουδετεροπενία. Οι υψηλές δόσεις μπορούν, επίσης, να βλάψουν το μυελό των οστών, να οδηγήσουν σε αναιμία και να προκαλέσουν απώλεια μαλλιών. Όλες αυτές οι παρενέργειες μπορεί να προκύψουν από την αναστολή της μίτωσης, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει νευρομυϊκή τοξικότητα και ραβδομυόλυση.

    Τοξικότητα κολχικίνης

    Η δηλητηρίαση από κολχικίνη με υπερβολική δόση (εύρος οξείας δόσης 7 έως 26 mg) αρχίζει με μια γαστρεντερική φάση που εμφανίζεται 10-24 ώρες μετά την κατάποση, ακολουθούμενη από δυσλειτουργία πολλαπλών οργάνων που εμφανίζεται 24 ώρες έως 7 ημέρες μετά την κατάποση.

    Το προσβεβλημένο άτομο παθαίνει πολυοργανική ανεπάρκεια είτε ανακάμπτει μετά από αρκετές εβδομάδες.

    Η κολχικίνη μπορεί να είναι τοξική κατά την κατάποση, την εισπνοή ή την απορρόφηση από τα μάτια. Η κολχικίνη μπορεί να προκαλέσει προσωρινή θόλωση του κερατοειδούς και να απορροφηθεί στο σώμα, προκαλώντας συστηματική τοξικότητα. Τα συμπτώματα υπερδοσολογίας της κολχικίνης αρχίζουν 2 έως 24 ώρες μετά την κατάποση της τοξικής δόσης και περιλαμβάνουν καύσο στο στόμα και στο λαιμό, πυρετό, έμετο, διάρροια και κοιλιακό άλγος. Αυτό μπορεί να προκαλέσει υπογκαιμικό σοκ λόγω ακραίων αγγειακών βλαβών και απώλειας υγρών μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα, γεγονός που μπορεί να είναι θανατηφόρο.

    Εάν ο προσβεβλημένος άνθρωπος επιβιώσει από τη γαστρεντερική φάση τοξικότητας, μπορεί να εμφανίσει πολυοργανική ανεπάρκεια. Προκαλείται νεφρική βλάβη, η οποία προκαλεί χαμηλή παραγωγή ούρων και αιματηρά ούρα. Ο χαμηλός αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων μπορεί να διαρκέσει αρκετές ημέρες. Ακόμη, υπάρχει αναιμία, μυϊκή αδυναμία,  ηπατική ανεπάρκεια, ηπατομεγαλία, καταστολή του μυελού των οστών, θρομβοπενία, και προοδευτική παράλυση που οδηγεί σε δυνητικά μοιραία αναπνευστική ανεπάρκεια. Νευρολογικά συμπτώματα, επίσης, υπάρχουν, όπως, επιληπτικές κρίσεις, σύγχυση και παραλήρημα. Τα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν ψευδαισθήσεις. Η ανάκτηση μπορεί να ξεκινήσει μέσα σε έξι έως οκτώ ημέρες και ξεκινά με την ανάκαμψη του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων και της αλωπεκίας, καθώς, οι λειτουργίες των οργάνων επιστρέφουν στο φυσιολογικό.

    Η μακροχρόνια έκθεση σε κολχικίνη μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα, ιδιαίτερα του μυελού των οστών, των νεφρών και των νεύρων. Οι επιδράσεις της μακροχρόνιας τοξικότητας στην κολχικίνη περιλαμβάνουν την ακοκκιοκυτταραιμία, τη θρομβοκυτταροπενία, τον χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, την απλαστική αναιμία, την αλωπεκία, το εξάνθημα, την πορφύρα, τη φυσαλιδώδη δερματίτιδα, τη νεφρική βλάβη, την περιφερική νευροπάθεια και τη μυοπάθεια.

    Δεν υπάρχει γνωστό ειδικό αντίδοτο για την κολχικίνη, αλλά σε περίπτωση υπερδοσολογίας χρησιμοποιείται υποστηρικτική φροντίδα. Στην άμεση περίοδο μετά από υπερδοσολογία, γίνεται παρακολούθηση για γαστρεντερικά συμπτώματα, καρδιακές αρρυθμίες και αναπνευστική καταστολή. Μπορεί να απαιτηθεί γαστρεντερική απολύμανση με ενεργό άνθρακα ή πλύση στομάχου.

    kolcikin 3

    Μηχανισμός τοξικότητας της κολχικίνης

    Σε υπερβολική δόση, η κολχικίνη γίνεται τοξική ως επέκταση του κυτταρικού μηχανισμού δράσης της μέσω σύνδεσης με την τουμπουλίνη. Τα κύτταρα που επηρεάζονται έτσι υποβάλλονται σε μειωμένη συσχέτιση πρωτεϊνών με μειωμένη ενδοκυττάρωση, εξωκυττάρωση, κυτταρική κινητικότητα και διακόπτεται η λειτουργία και των καρδιακών κυττάρων, με αποκορύφωμα την πολυοργανική ανεπάρκεια.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις τοξικότητας στην κολχικίνη εμφανίζονται σε ενήλικες. Πολλά από αυτά τα ανεπιθύμητα συμβάντα προκύπτουν από τη χρήση ενδοφλέβιας κολχικίνης.

    Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

    Η κολχικίνη αλληλεπιδρά με τον μεταφορέα της Ρ-γλυκοπρωτεΐνης και το ένζυμο CYP3A4 που εμπλέκεται στο μεταβολισμό φαρμάκων και τοξινών. Οι θανατηφόρες αλληλεπιδράσεις φαρμάκων εμφανίζονται όταν χορηγείται κολχικίνη με άλλα φάρμακα που αναστέλλουν την Ρ-γλυκοπρωτεΐνη και το CYP3A4, όπως η ερυθρομυκίνη ή η κλαριθρομυκίνη!!!. 

    Τα άτομα που λαμβάνουν αντιβιοτικά, όπως οι μακρολίδες, η κετοκοναζόλη ή η κυκλοσπορίνη ή εκείνα που πάσχουν από ηπατική ή νεφρική νόσο δεν πρέπει να λαμβάνουν κολχικίνη, καθώς αυτά τα φάρμακα και οι παθήσεις παρεμβαίνουν στον μεταβολισμό της κολχικίνης και αυξάνουν τα επίπεδα του αίματος, αυξάνοντας και την τοξικότητά της. Τα συμπτώματα της τοξικότητας περιλαμβάνουν γαστρεντερικές διαταραχές, πυρετό, μυϊκό πόνο, χαμηλά επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων και ανεπάρκεια οργάνων.

    Τα άτομα με HIV / AIDS που λαμβάνουν atazanavir, darunavir, fosamprenavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, ritonavir ή saquinavir εμφανίζουν τοξικότητα στην κολχικίνη.

    Ο χυμός γκρέιπφρουτ και οι στατίνες μπορούν, επίσης, να αυξήσουν τις συγκεντρώσεις κολχικίνης.

    Μηχανισμός δράσης τη; κολχικίνη;

    Σε περίπτωση ουρικής αρθρίτιδας, η φλεγμονή των αρθρώσεων οφείλεται στην κατακρήμνιση του ουρικού οξέος που κυκλοφορεί, υπερβαίνοντας τη διαλυτότητά του στο αίμα και εναποθέτοντάς το ως κρυστάλλους του ουρικού μονονάτριου εντός και γύρω από το αρθρικό υγρό και τους μαλακούς ιστούς των αρθρώσεων. Αυτές οι κρυσταλλικές αποθέσεις προκαλούν φλεγμονώδη αρθρίτιδα, η οποία αρχίζει και υποστηρίζεται από μηχανισμούς που εμπλέκουν διάφορους προφλεγμονώδεις μεσολαβητές, όπως τις κυτοκίνες.

    Η κολχικίνη συσσωρεύεται στα λευκά αιμοσφαίρια και τα επηρεάζει με διάφορους τρόπους: μείωση της κινητικότητας, ειδική χημειοταξία και πρόσφυση.

    kolcikin 4

    Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί με τους οποίους η κολχικίνη μπορεί να παρεμβαίνει στην φλεγμονή της ουρικής αρθρίτιδας:

    αναστέλλει τον πολυμερισμό των μικροσωληνίσκων με δέσμευση στη συστατική τους πρωτεΐνη, την τουμπουλίνη 
    καθώς, η διαθεσιμότητα της τουμπουλίνης είναι απαραίτητη για τη μίτωση, η κολχικίνη μπορεί να αναστείλει τη μίτωση 
    αναστέλλει την ενεργοποίηση και τη μετανάστευση ουδετεροφίλων σε θέσεις φλεγμονής
    παρεμποδίζει το σύμπλεγμα φλεγμονώδους που απαντάται στα ουδετερόφιλα και τα μονοκύτταρα που μεσολαβούν στην ενεργοποίηση της ιντερλευκίνης-1β, ένα συστατικό της φλεγμονής 
    αναστέλλει την παραγωγή ανιόντων υπεροξειδίου σε απόκριση κρυστάλλων ουρικού οξέος 
    διακόπτει την αποκοκκίωση των ιστιοκυττάρων και των λυσοσωμάτων
    αναστέλλει την απελευθέρωση γλυκοπρωτεϊνών που προάγουν χημειοταξία από αρθρικά κύτταρα και ουδετερόφιλα 

    Γενικά, η κολχικίνη φαίνεται να αναστέλλει πολλαπλούς προφλεγμονώδεις μηχανισμούς, ενώ παράλληλα αυξάνει τα επίπεδα των αντιφλεγμονωδών μεσολαβητών. Εκτός από την αναστολή της μίτωσης, η κολχικίνη αναστέλλει την κινητικότητα και τη δραστηριότητα των ουδετερόφιλων, οδηγώντας σε καθαρή αντιφλεγμονώδη δράση, η οποία έχει αποτελεσματικότητα για την αναστολή ή την πρόληψη της φλεγμονής της ουρικής αρθρίτιδας.

    kolcikin 9

    Η φυτική πηγή της κολχικίνης, ο κρόκος του φθινοπώρου (Colchicum autumnale), περιγράφηκε για τη θεραπεία των ρευματισμών και του οιδήματος στον πάπυρο Ebers (περίπου 1500 π.Χ.), έναν αιγυπτιακό ιατρικό πάπυρο. Είναι ένα τοξικό αλκαλοειδές και δευτερογενής μεταβολίτης. Το εκχύλισμα Colchicum περιγράφηκε για πρώτη φορά ως θεραπεία για την ουρική αρθρίτιδα από τον Διοσκουρίδη, τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η χρήση των βολβών του Colchicum για τη θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας πιθανότατα χρονολογείται γύρω στο 550 μ.Χ. Οι βολβοί του Colchicum χρησιμοποιήθηκαν από τον Πέρσο γιατρό Αβικέννα και συστήθηκαν από τον Ambroise Paré τον 16ο αιώνα. Το 1763, το Colchicum καταγράφηκε ως φάρμακο για το οίδημα, μεταξύ άλλων ασθενειών. Τα φυτό Colchicum μεταφέρθηκε στη Βόρεια Αμερική από τον Benjamin Franklin, ο οποίος είχε ο ίδιος ουρική αρθρίτιδα.

    Η Colchicine στη χημική μορφή παρασκευάστηκε το 1833. Τα αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα για την ουρική αρθρίτιδα συνδέονται με την ικανότητά της να δεσμεύεται με την τουμπουλίνη.

    Στις 29 Ιουλίου 2009, η κολχικίνη πήρε έγκριση του FDA στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αυτόνομο φάρμακο για τη θεραπεία των οξέων φλεγμονών της ουρικής αρθρίτιδας και του οικογενειακού μεσογειακού πυρετού. Δύο δόσεις (1,2 mg και 0,6 mg) ανά ώρα ήταν εξίσου αποτελεσματικές με τις υψηλότερες δόσεις για την καταπολέμηση της οξείας φλεγμονής της ουρικής αρθρίτιδας.

    Τα δικαιώματα της Colchicine λήγουν στις 10 Φεβρουαρίου 2029....  (URL Pharma)

    Η κολχικίνη, συνήθως, συνταγογραφείται για την άμβλυνση ή την πρόληψη της εμφάνισης της ουρικής αρθρίτιδας ή των συνεχιζόμενων συμπτωμάτων της και για τον πόνο σε χαμηλή δόση 0,6 έως 1,2 mg την ημέρα ή υψηλή δόση μέχρι 4,8 mg τις πρώτες 6 ώρες μετά από ένα επεισόδιο ουρικής αρθρίτιδας. Με δόση από το στόμα 0,6 mg, τα μέγιστα επίπεδα στο αίμα εμφανίζονται σε 1-2 ώρες. Για την αντιμετώπιση της ουρικής αρθρίτιδας, οι αρχικές επιδράσεις της κολχικίνης εμφανίζονται σε 12 έως 24 ώρες, με μια κορυφή μέσα σε 48 έως 72 ώρες. Έχει ένα στενό θεραπευτικό παράθυρο, που απαιτεί παρακολούθηση  για πιθανή τοξικότητα.

    Η κολχικίνη δεν είναι ένα γενικό φάρμακο ανακούφισης του πόνου και δεν χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του πόνου σε άλλες διαταραχές. 

    Η βιοσύνθεση της κολχικίνης περιλαμβάνει τα αμινοξέα φαινυλαλανίνη και τυροσίνη ως πρόδρομες ουσίες.

    Η χορήγηση ραδιενεργού φαινυλαλανίνης-2-14C στο Colchicum byzantinum, ένα άλλο φυτό της οικογένειας Colchicaceae, είχε ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωσή του στην κολχικίνη.

    Ωστόσο, ο δακτύλιος τροκολόνης της κολχικίνης προκύπτει από την επέκταση του δακτυλίου τυροσίνης.

    Τα πειράματα ραδιενεργού σίτισης του C. autumnale αποκάλυψαν ότι η κολχικίνη μπορεί να συντεθεί βιοσυνθετικά από (S) -αυτουμναλίνη. Αυτή η βιοσυνθετική οδός συμβαίνει, κυρίως, μέσω αντίδρασης φαινολικής σύζευξης που περιλαμβάνει την ενδιάμεση ισοανδροκυβίνη. Το προκύπτον μόριο υποβάλλεται σε Ο-μεθυλίωση κατευθυνόμενη από δ-αδενοσυλμεθειονίνη. Δύο στάδια οξείδωσης που ακολουθούνται από την διάσπαση του δακτυλίου κυκλοπροπανίου οδηγούν στο σχηματισμό του τροπολονικού δακτυλίου που περιέχεται από Ν-φορμυλοδεεμολίνη. Η Ν-φορμυλοδεεμολίνη υδρολύεται έπειτα για να παράγει το μόριο ντεμεκολκίνη, το οποίο, επίσης, διέρχεται από μία οξειδωτική απομεθυλίωση που παράγει δεακετυλοκολχικίνη. Το μόριο της κολχικίνης εμφανίζεται τελικά μετά την προσθήκη του ακετυλο-συνενζύμου Α στη δεακετυλοκολχικίνη.

    kolcikin 8

    Η κολχικίνη μπορεί να ληφθεί από το Colchicum autumnale (κρόκος του φθινοπώρου) ή το φυτό Gloriosa superba (κρίνος δόξας). Οι συγκεντρώσεις κολχικίνης στο C. autumnale είναι υψηλότερες το καλοκαίρι και κυμαίνονται από 0,1% στο λουλούδι έως 0,8% στον βολβό και τους σπόρους. 

    kolcikin 7

    Η κολχικίνη χρησιμοποιείται ευρέως στην αναπαραγωγή φυτών προκαλώντας πολυπολίωση σε φυτικά κύτταρα για να παραχθούν νέες ή βελτιωμένες ποικιλίες και στελέχη. Δεδομένου ότι ο διαχωρισμός χρωμοσωμάτων οδηγείται από μικροσωληνίσκους, η κολχικίνη χρησιμοποιείται σε φυτικά κύτταρα κατά τη διάρκεια της κυτταρικής διαίρεσης παρεμποδίζοντας τον διαχωρισμό χρωμοσωμάτων κατά τη διάρκεια της μείωσης. Το ήμισυ των γαμετών που προκύπτουν, επομένως, δεν περιέχουν χρωμοσώματα, ενώ το άλλο μισό περιέχει διπλάσιο από τον συνηθισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων (δηλ. διπλοειδές αντί απλοειδές, όπως, συνήθως, είναι οι γαμέτες) και οδηγεί σε έμβρυα με διπλάσιο από τον συνηθισμένο αριθμό χρωμοσωμάτων (δηλ. τετραπλοειδές αντί διπλοειδές). Ενώ αυτό θα ήταν θανατηφόρο για τα περισσότερα ανώτερα ζωικά κύτταρα, στα φυτικά κύτταρα, συχνά, οδηγεί σε μεγαλύτερα, σκληρότερα, ταχύτερα αναπτυσσόμενα και γενικά πιο επιθυμητά, εμπορικά, φυτά από τους κανονικά διπλοειδείς γονείς. Για το λόγο αυτό, αυτός ο τύπος γενετικού χειρισμού χρησιμοποιείται συχνά στις εγκαταστάσεις αναπαραγωγής.

    Όταν ένα τέτοιο τετραπλοειδές φυτό διασταυρώνεται με ένα διπλοειδές φυτό, οι τριπλοειδείς απογόνοι είναι, συνήθως, στείροι (δεν μπορούν να παράγουν γόνιμους σπόρους ή σπόρια), αν και πολλά τριπλοειδή μπορούν να πολλαπλασιαστούν με φυτικό τρόπο. Οι καλλιεργητές ετήσιων τριπλοειδών φυτών που δεν πολλαπλασιάζονται εύκολα, δεν μπορούν να παράγουν μια δεύτερη γενιά καλλιέργειας από τους σπόρους (εάν υπάρχουν) της τριπλοειδούς καλλιέργειας και πρέπει να αγοράζονται τριπλοειδείς σπόροι από έναν προμηθευτή κάθε χρόνο. Πολλά αποστειρωμένα τριπλοειδή φυτά, συμπεριλαμβανομένων μερικών δέντρων και θάμνων, δημιουργούνται ολοένα και περισσότερο στην κηπουρική. Σε ορισμένα είδη, το τριπλοειδές που προκαλείται από την κολχικίνη χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει φρούτα χωρίς σπόρους, όπως καρπούζια χωρίς σπόρους (Citrullus lanatus). Επειδή, τα περισσότερα τριπλοειδή δεν παράγουν τα ίδια γύρη, τέτοια φυτά, συνήθως, απαιτούν διασταυρωμένη επικονίαση με ένα διπλοειδές γονέα για να προκαλέσουν παραγωγή φρούτων.

    Η ικανότητα της κολχικίνης να προκαλεί πολυπολιδία μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για να καταστήσει γόνιμα κάποια υβρίδια, παραδείγματος χάριν στην αναπαραγωγή του τριτικάλ (Χ Triticosecale) από σιτάρι (Triticum spp.) και σίκαλη (Secale cereale). Το σιτάρι είναι τυπικά τετραπλοειδές και η σίκαλη διπλοειδής, με το τριπλοειδές τους υβρίδιο να είναι στείρο. Η επεξεργασία του τριπλοειδικού τριτικάλ με την κολχικίνη δίνει γόνιμο εξαπλόειδο τριτικάλ. Όταν χρησιμοποιείται για να επάγει πολυπολίδια σε φυτά, η κρέμα κολχικίνης εφαρμόζεται, συνήθως, σε ένα σημείο ανάπτυξης του φυτού, όπως μια κορυφαία άκρη ή σε βλαστό. Επίσης, οι σπόροι μπορούν να μουλιάσουν σε διάλυμα colchicine πριν από τη φύτευση.

    kolcikin 5

    Η κολχικίνη για τον COVID-19

    Το Φεβρουάριο του 2020 κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κοροναϊού 2019-20, Έλληνες ιατρικοί ερευνητές δήλωσαν ότι η κολχικίνη φαίνεται ότι έχει "αρκετά ικανοποιητικές ανασταλτικές επιδράσεις" στον ιό SARS-CoV-2. 

    Η κολχικίνη έχει πολλές παρενέργειες.

    Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, χωρίς, ιατρική καθοδήγηση.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    chloro 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολχικό

    Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας με φυσικά μέσα

    Κολχικίνη

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Ανεμώνα η ηπατική

    Ουρικό οξύ αίματος

    Ουρική αρθρίτιδα

    Αν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ

    Αρχές χημειοθεραπείας του καρκίνου

    Η Ρ-γλυκοπρωτεΐνη υπεύθυνη για την αντίσταση του καρκίνου στη θεραπεία

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Η μυοσίτιδα

    Τι πρέπει να προσέχουν οι χορτοφάγοι

    Χρήσιμες πληροφορίες για την νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Σύνδρομο Sweet

    Η λίστα των φαρμάκων που αλληλεπιδρούν με το γκρέιπφρουτ

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Η μυοσίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Η Ρ-γλυκοπρωτεΐνη υπεύθυνη για την αντίσταση του καρκίνου στη θεραπεία

    Σύνδρομο Sweet

    Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

    Androcymbium rechingeri

    Ουρική αρθρίτιδα

    Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση

    Χλωροκίνη

    www.emedi.gr

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Σύνδρομο διαρροής εντέρου Η κοιλιοκάκη »