Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015 00:11

Εκκολπωματική νόσος

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Εκκολπωμάτωση και εκκολπωματίτιδα

Είναι η νόσος των Δυτικών κοινωνιών λόγω κακής διατροφής

Η εκκολπωμάτωση, ICD-10 Κ57, επίσης, γνωστή ως "εκκολπωματική νόσος», είναι η κήλη του εντερικού βλεννογόνου διαμέσου της μυϊκής στιβάδας, συνήθως, στη θέση εισόδου κάποιας διατιτραίνουσας αρτηρίας, που βρίσκεται μεταξύ των δύο πετάλων του ορογόνου στο μεσεντερικό χείλος. Είναι πιο συνηθισμένα στο σιγμοειδές και στο περιφερικό παχύ έντερο και ο αριθμός τους αυξάνει με την ηλικία.

Η εκκολπωματίτιδα, ICD-10 Κ57, είναι το απόστημα ή η περιεκκολπωματική φλεγμονή που αρχίζει από τη ρήξη μικροσκοπικού αποστήματος του βλεννογόνου μέσα στο μεσεντέριο. Οι φλεγμονές μπορούν να εξελιχθούν σε συρίγγιο με το ουρογεννητικό σύστημα, να προκαλέσουν αποφρακτικά φαινόμενα ή να υποχωρήσουν αυτόματα. Αναπτύσσεται στο 5% των περιπτώσεων που έχουν εκκολπώματα κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους, περίπου οι μισοί από τους ασθενείς που πάσχουν από εκκολπώματα θα αναπτύξουν φλεγμονή.

Περίπου το 20% του γενικού πληθυσμού και το 50% στην 6η δεκαετία αναπτύσσουν εκκολπωμάτωση. Η επίπτωση στους άνδρες και τις γυναίκες είναι ίση.


Σημεία και συμπτώματα

-Εκκολπωμάτωση

To 25% περίπου των ατόμων που έχουν εκκολπώματα θα αναπτύξουν συμπτώματα.

  • Πόνος, λόγω τάσης του εντερικού τοιχώματος, κύρια στον αριστερό λαγόνιο βόθρο, που επιδεινώνεται με τη λήψη τροφής και υποχωρεί με τη διέλευση του περιεχομένου και τις εντερικές κινήσεις.
  • Διάρροια ή δυσκοιλιότητα.
  • Ψηλαφητή μάζα στον αριστερό λαγόνιο βόθρο τεταμένη και ευαίσθητη. 
  • Η κοιλιά μπορεί να είναι μετεωρισμένη και να παρουσιάζει τυμπανισμό.
  • Συνήθως, δεν υπάρχουν σημεία περιτοναϊκής φλεγμονής.
  • Υπάρχει μέλαινα και αιματοχεσία αν αιμορραγήσουν τα εκκολπώματα.

-Εκκολπωματίτιδα

  • Πόνος απότομης έναρξης, συνήθως, εντοπισμένος στο αριστερό κάτω τεταρτημόριο της κοιλιάς. Συνήθως, εμφανίζεται με ευαισθησία στην ίδια περιοχή.
  • Πυρετός και ρίγη, καθώς, αυξάνεται η σοβαρότητα.
  • Ανορεξία, ναυτία και έμετος.
  • Δυσκοιλιότητα ή διάρροια.
  • Παλίνδρομη ευαισθησία, ακούσια σύσπαση, σανιδοειδής σύσπαση.
  • Ψηλαφητή μάζα, ευαίσθητη, σκληρή και σταθερή.
  • Η κοιλιά μπορεί να είναι τυμπανισμένη και μετεωρισμένη.
  • Μείωση εντερικών ήχων ή αύξηση σε απόφραξη.
  • Δυσουρία, συχνουρία αν επιπλακεί η κύστη.
  • Πνευματουρία, κοπρανουρία αν αναπτυχθεί εντεροκυστικό συρίγγιο.
  • Η εξέταση από το ορθό μπορεί να δείξει ευαισθησία, σκληρία ή μάζα στο δουγλάσσειο.

Παράγοντες κινδύνου για εκκολπωμάτωση

  • Ηλικία μεγαλύτερη των 40 ετών
  • Η κοιλιακή παχυσαρκία μπορεί να σχετίζεται με εκκολπωματίτιδα σε νεότερους ασθενείς.
  • Δίαιτα με χαμηλό στερεό υπόλειμμα (μια διατροφή που είναι χαμηλή σε φυτικές ίνες)
  • Ιστορικό εκκολπωματίτιδας
  • Διαταραχές του συνδετικού ιστού (όπως το σύνδρομο Marfan και το σύνδρομο Ehlers Danlos) που μπορεί να προκαλέσΟΥΝ αδυναμία στο τοίχωμα του παχέος εντέρου
  • Κληρονομική ή γενετική προδιάθεση 

Αιτιολογία της εκκολπωμάτωσης

  • Η ακριβής αιτιολογία της εκκολπωμάτωσης του κόλου δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως.
  • Διαταραχές της εντερικής κινητικότητας και αυξημένη ενδοαυλική πίεση και μερική διάταση του εντέρου μπορεί να συμβούν από πολύ μικρό όγκο κοπράνων.
  • Διαμερισματοποίηση του εντέρου με μη προωθητικές συσπάσεις που δημιουργούν μικρά διαμερίσματα του εντερικού αυλού με μεγάλη πίεση στο εσωτερικό τους.
  • Δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε ίνες, που αυξάνει τη διαμερισματοποίηση και προκαλεί υψηλότερες ενδοαυλικές πιέσεις.
  • Ελλείμματα στην ισχύ του εντερικού τοιχώματος.
  • Τα αίτια της αιμορραγίας και τα εκκολπώματα είναι ασαφή και δεν σχετίζονται με την εκκολπωματίτιδα. Τα εκκολπώματα του δεξιού εντέρου παρότι είναι λιγότερα συχνά, ευθύνονται για το 50% όλων των αιμορραγιών από εκκολπώματα.

Η αντοχή του τοιχώματος του κόλου μεταβάλλεται με την ηλικία. Οι μηχανικές ιδιότητες του συνδετικού ιστού εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες παραγόντων, όπως η ηλικία, η φύση των ενδομοριακών και διαμοριακών ομοιοπολικών διασταυρούμενων συνδέσεων και η ποσότητα των γλυκοζαμινογλυκανών των ινιδίων κολλαγόνου. Το υποβλεννογόνιο τμήμα του παχέος εντέρου αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από κολλαγόνο, τύπου Ι και τύπου III. Η αντοχή του κόλου μειώνεται με την ηλικία σε όλα τα μέρη του παχέος εντέρου, εκτός από το ανιόν κόλον. Η πτώση της αντοχής με την ηλικία οφείλεται σε μείωση της ακεραιότητας του συνδετικού ιστού.  Η στοιβάδα του βλεννογόνου είναι ενδεχομένως πιο ελαστική και είναι πιο πιθανό ότι τα άκαμπτα εξωτερικά στρώματα να χαλαρώσουν και να επιτρέψουν στον ελαστικό βλεννογόνο να δημιουργήσει κήλη μέσω σχηματισμού ενός εκκολπώματος. 


Διαφορική διάγνωση εκκολπωμάτωσης

  • Σύνδρομο ευρέθιστου εντέρου
  • Δυσανεξία στη λακτόζη
  • Καρκίνος αριστερού παχέος εντέρου
  • Ελκώδης κολίτιδα και νόσος του Crohn
  • Αγγειοδυσπλασία με αιμορραγία από το ορθό
  • Ισχαιμική ή μικροβιακή κολίτιδα
  • Σκωληκοειδίτιδα
  • Άλλες αιμορραγικές ή γυναικολογικές διαταραχές και έκτοπη κύηση

Διάγνωση εκκολπωμάτωσης

-Εργαστηριακά ευρήματα

  • Λευκά αιμοσφαίρια φυσιολογικά στην εκκολπωμάτωση και αυξημένα με πολυμορφοπυρηνικό τύπο και άωρες μορφές στην εκκολπωματίτιδα
  • Χαμηλή αιμοσφαιρίνη αν στα συμπτώματα περιλαμβάνεται αιμορραγία
  • Αυξημένη ταχύτητα καθιζήσεως στην εκκολπωματίτιδα
  • Η εξέταση ούρων μπορεί να δείξει λευκοκυτταρικούς ή ερυθροκυτταρικούς κυλίνδρους
  • Ουροκαλλιέργεια με επίμονη λοίμωξη σε συρίγγιο
  • Αιμοκαλλιέργεια θετική σε εκκολπωματίτιδα που έχει εξελιχθεί σε γενικευμένη περιτονίτιδα

Τα εργαστηριακά ευρήματα μπορεί να μεταβληθούν σε λήψη στερεοειδών ή άλλων ανοσοκατασταλτιών φαρμάκων, σε ηλικιωμένους ασθενείς, σε λεμφώματα ή άλλες καταστάσεις που προκαλούν ανοσοκαταστολή και σε σοβαρό υποσιτισμό.

-Παθολογοανατομικά ευρήματα

  • Σε προεκκολπωματικό στάδιο λέπτυνση της κυκλοτερούς μυϊκής στιβάδας, βράχυνση της κολικής ταινίας και στένωση του αυλού.
  • Πολλαπλά εκκολπώματα, σε σπαστικό έντερο, εκκολπωμάτωση, απλή εκκολπωμάτωση και εκκολπωμάτωση δεξιού παχέος εντέρου.
  • Στερεά εκκολπώματα και γιγαντιαία εκκολπώματα σιγμοειδούς.
  • Σε εκκολπωματίτιδα φλεγμονή, νέκρωση και διάτρηση.
  • Σε εκκολπωματίτιδα σε πρώιμο στάδιο ρήξη του βλεννογόνιου αποστήματος στο μεσεντέριο που δεν ξεκινάει με απόφραξη του αυχένα, όπως η σκωληκοειδίτιδα.

-Απεικονιστικές μέθοδοι

  • Σπινθηρογράφημα με ερυθρά σεσημασμένα με τεχνήτιο 99m για την ανίχνευση αιμορραγίας ή αγγειογραφία.
  • Λευκοκύτταρα σημασμένα με γάλλιο ή ίνδιο για τον εντοπισμό αποστημάτων, σπάνια.
  • Απλή ακτινογραφία κοιλίας σε όρθια θέση και κατάκλιση για διάγνωση περιτονίτιδας ή διάτρηση.
  • Βαριούχος υποκλυσμός είναι η καλύτερη μέθοδος για τη διάγνωση εκκολπωμάτωσης, αλλά είναι λιγότερο χρήσιμη για τη διάγνωση εκκολπωματίτιδας.
  • Τα εκκολπώματα μπορεί να φανούν στην ενδοσκόπηση
  • Υπολογιστική τομογραφία με ή χωρίς σκιαγραφικό σε απόστημα, συρίγγιο και φλεγμονώδη μάζα ή μαγνητική τομογραφία.
  • Συριγγογραφία σε συρίγγια.
  • Η κολονοσκόπηση και σιγμοειδοσκόπηση βοηθούν στη διάγνωση της εκκολπωμάτωσης και βοηθούν στη διαφοροδιάγνωση με τον καρκίνο, την ελκώδη και ισχαιμική κολίτιδα. Η κολονοσκόπηση πρέπει να πραγματοποιείται 4-6 εβδομάδες μετά από ένα οξύ επεισόδιο.
  • Σε εντεροκυστικό συρίγγιο γίνεται κυστεοσκόπηση.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τόσο κλύσμα βαρίου και η κολονοσκόπηση αντενδείκνυνται κατά τη διάρκεια των οξέων επεισοδίων εκκολπωματίτιδας, καθώς το βάριο μπορεί να διαρρεύσει μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα, και η κολονοσκόπηση μπορεί να προκαλέσει οπές του τοιχώματος του εντέρου.


Θεραπεία εκκολπωμάτωσης

  • Πολλοί ασθενείς με εκκολπωμάτωση έχουν ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα, και δεν απαιτούν καμία ειδική μεταχείριση.
  • Η διατροφή η πλούσια σε φυτικές ίνες 20-35 γραμμάρια κάθε μέρα βοηθά. Τα καρύδια, το ποπ κορν, οι ηλιόσποροι, οι σπόροι κολοκύθας, οι σπόροι κύμινου, το σουσάμι κ.ά πρέπει να αποφεύγονται από όσους έχουν εκκολπώματα. Οι σπόροι ντομάτας, κολοκυθιών, αγγουριών, φραουλών, σμέουρων, κ.ά δεν θεωρούνται επιβλαβείς. Γενικά, πρέπει να αποφεύγονται τα τηγανητά, οι ξηροί καρποί, το καλαμπόκι και οι σπόροι για πρόληψη των επιπλοκών της εκκολπωμάτωσης. Οι ξηροί καρποί και το ποπ κορν δεν θεωρείται ότι συμβάλλουν θετικά ή αρνητικά σε ασθενείς με εκκολπωμάτωση ή εκκολπωματικές επιπλοκές.
  • Θα πρέπει να αποφεύγονται τα διεγερτικά του κόλου και μερικά καθαρτικά του παχέος εντέρου, που προκαλούν σκληρά κόπρανα και δυσκοιλιότητα με προσπάθεια.
  • Σε τοξικούς ασθενείς γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, δίνονται αναλγητικά και τοποθετείται ρινογαστρικός καθετήρας.
  • Χειρουργική επέμβαση απαιτείται σε σοβαρή εκκολπωματίτιδα, σε διάτρηση, απόστημα, συρίγγιο, σοβαρή αιμορραγία και υποτροπιάζοντα επεισόδια. και γίνεται εκτομή του εντερικού τμήματος με τα εκκολπώματα (σιγμοειδές ή σιγμοειδές και κατιό και τελικοτελική αναστόμωση). Σε συρίγγιο ή σοβαρό απόστημα μπορεί να απαιτηθεί κολοστομία. Η χειρουργική επέμβαση έκτακτης ανάγκης είναι αναγκαία για ρήξη εντέρου. Η κολοστομία κλείνεται σε περίπου 10 ή 12 εβδομάδες. Σήμερα μπορεί να γίνει και με λαπαροσκοπική χειρουργική, επειδή ο μετεγχειρητικός πόνος μειώνεται και η ανάρρωση του ασθενούς είναι ταχύτερη. Η λαπαροσκοπική χειρουργική είναι μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία στην οποία γίνονται τρεις έως τέσσερις μικρότερες τομές στην κοιλιά ή στον ομφαλό. Η παραδοσιακή εκτομή του εντέρου γίνεται με κολεκτομή, κάτω από γενική αναισθησία, με μια χαμηλότερη μέση τομή στην κοιλιακή χώρα ή μια κατώτερη πλάγια εγκάρσια τομή. Το νοσηρό τμήμα του παχέος εντέρου απομακρύνεται και, στη συνέχεια, τα δύο υγιή άκρα συρράπτονται. Κολοστομία μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν το έντερο πρέπει να ξεκουραστεί από το πεπτικό έργο. Όταν υπάρχει μεγάλη φλεγμονή του παχέος εντέρου η εκτομή του παχέος εντέρου είναι πολύ επικίνδυνη και η κολοστομία είναι η επιλογή (Hartmann).
  • Φάρμακα για την εκκολπωμάτωση:

Εκκολπωμάτωση

Τα επώδυνα σύνδρομα μπορεί να θεραπευθούν με σπασμολυτικά, βουσπιρόνη 30 mg την ημέρα ή μεπεριδίνη 150 mg την ημέρα σε συνδυασμό με δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες.

Η διάρροια και η δυσκοιλιότητα αντιμετωπίζονται, όπως στο ευερέθιστο έντερο

Εκκολπωματίτιδα

  • Θεραπεία από το στόμα με μετρονιδαζόλη 500 mg κάθε 8 ώρες σε συνδυασμό με αμοξυκιλλίνη 500 mg κάθε 8 ώρες την ημέρα ή σιπροφλοξασίνη 500 mg δύο φορές την ημέρα για 1 εβδομάδα.
  • Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις γενταμυκίνη 5 mg/kg με κλυνδαμυκίνη 2,7 mg την ημέρα και αναλγητικά, ανάλογα με την κάθαρση κρεατινίνης.
  • Σε αιμορραγία από τα εκκολπώματα βαζππρεσσίνη 0,3 μονάδες ανά λεπτό μέσω εκλεκτικού αρτηριακού καθετήρα, όταν η αιμορραγία φαίνεται στην αγγειγραφία.
  • Ενναλακτικά αντιβιοτικά είναι η τομπραμυκίνη και μετρονιδαζόλη και οι κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς.
  • Παρακολούθηση γίνεται με βαριούχο υποκλυσμό και κολονοσκόπηση κάθε 3 έτη.

Πρόληψη εκκολπωματικής νόσου

Δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες, ψύλλιο, άγαρ και μεθυλσελουλόζη.


Επιπλοκές εκκολπωματικής νόσου

  • Αιμορραγία
  • Διάτρηση
  • Περιτονίτιδα
  • Εντερική απόφραξη
  • Απόστημα παρακολικό, υφηπατικό, υποδιαφραγματικό
  • Συρίγγιο εντεροκυστικό, εντεροκολπικό και εντεροδερματικό
  • Η εκκολπωματική νόσος σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου 

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα εκκολπώματα και την εκκολπωματίτιδα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα εκκολπώματα και την εκκολπωματίτιδα

Διαβάστε, επίσης,

Ορθοπρωκτικό απόστημα

Μήπως έχετε δυσκολία στην ούρηση;

Μπάμιες

Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα

Ορθομοριακή αποτοξίνωση του γαστρεντερικού συστήματος

Κόλπα για να απαλλαγείτε από την δυσκοιλιότητα

Έκτοπη κύηση

Καφές για την μετεγχειρητική αποκατάσταση του εντέρου

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 5962 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019 11:33
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την ελκώδη κολίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την ελκώδη κολίτιδα

    Η ελκώδης κολίτιδα είναι φλεγμονώδης νόσος του εντέρου

    Ελκώδης κολίτιδα

    Μία από τις χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου άγνωστης αιτιολογίας, η οποία χαρακτηρίζεται από εξάρσεις και υφέσεις τμήματος ή και ολόκληρου του κόλου.

    Εκδηλώνεται με αιματηρές κενώσεις και ποικιλία γενικών συμπτωμάτων

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Γενετική: Απαντάται, συχνά και σε άλλα μέρη της οικογένειας θετικό οικογενειακό ιστορικό σε 8-11%.

    Κληρονομείται, συνήθως, κάθετα παρά οριζόντια.

    Συχνότερη στους Εβραίους

    Επικρατέστερη ηλικία: Μεταξύ 15 και 35 χρόνων, συχνά κατά την 7η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Αιματηρή διάρροια
    • Κοιλιακός πόνος
    • Πυρετός
    • Απώλεια βάρους
    • Αρθραλγίες και αρθρίτιδα (15-20%)
    • Σπονδυλίτιδα (3-6%)
    • Οφθαλμικές επιπλοκές (4-10%) που περιλαμβάνουν επισκληρίτιδα, ραγοειδίτιδα, καταρράκτη, κερατοπάθεια, περιφερικές εξελκώσεις κερατοειδούς, κεντρική ορώδης αμφιβληστροειδοπάθεια
    • Οζώδες ερύθημα
    • Γαγγραινώδης πυοδερματίτιδα
    • Αφθώδη έλκη στόματος (5-10%)

    ΑΙΤΙΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    Άγνωστα (γενετικά, φλεγμονώδη, ανοσολογικά και ψυχολογικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ 

    • Άγνωστοι
    • Αυξημένη επίπτωση στους Εβραίους και σε άτομα με θετικό οικογενειακό ιστορικό
    • Δε σχετίζεται με το κάπνισμα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Άλλες διαταραχές με αιματηρές κενώσεις, όπως, αιμορροΐδες, νεοπλάσματα, εκκολπωματίτιδα, αρτηριοφλεφώδης δυσπλασία, νόσος του Chron
    • Φλεγμονώδεις διάρροιες από βακτηρίδια (όπως εντεροτοξική E. Coli, E. Coli 0157:H7, Salmonella, Shigella, Aeromonas, plesiomonas shigelloides), παράσιτα (entamoeba histolytica)
    • Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (από απλό έρπη, Chlamydia trachomatous, Cryptospondium, Isospora belli, sytomegalovirus και άλλοι φλεγμονώδεις παράγοντες που παρατίθενται πιο πάνω)
    • Διάρροια από αντιβιοτικά
    • Πρωκτίτιδα από ακτινοβολία
    • Ισχαιμική πρωκτίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Μη ειδικά. Συνήθως, μαρτυρούν τη σοβαρότητα της αιμορραγίας και της φλεγμονής
    • Αναιμία που οφείλεται στη χρονιότητα της νόσου όσο και στην ανεπάρκεια σιδήρου από την απώλεια αίματος
    • Λευκοκυττάρωση σε οξεία νόσο
    • Αυξημένη ταχύτητα καθίζησης
    • Ηλεκτρολυτικές διαταραχές, κυρίως, υποκαλιαιμία
    • Υποπρωτεϊναιμία
    • Αυξημένες τιμές στις ηπατικές δοκιμασίες (όταν σχετίζεται με νόσο ήπατος/χοληφόρων)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ 

    Φλεγμονώδεις αλλοιώσεις του βλεννογόνου του παχέος εντέρου με εξελκώσεις, οι οποίες εμφανίζονται υπεραιμικές και αιμορραγικές. Το ορθό συμμετέχει στο 95% των περιπτώσεων. Η φλεγμονή προχωρεί κατ' επέκταση και μπορεί να προσβάλλει οποιαδήποτε μοίρα του παχέος εντέρου. Μπορεί να επεκταθεί και στον τελικό ειλεό.

    Elkodis colitis 03

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    Βαριούχος υποκλυσμός

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Σιγμοειδοσκόπηση και βιοψία
    • Κολονοσκόπηση και βιοψία, για την εκτίμηση προκαρκινωματωδών χαρακτηριστικών, τη διαφοροδιάγνωση από τη νόσο του Chron και τον έλεγχο ακτινολογικά ύποπτων περιοχών, όπως στενώματα ή εκτεταμένες αλλοιώσεις. Η κολονοσκόπηση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη στη θεραπεία και την πρόγνωση, για τον προσδιορισμό της έκτασης της ελκώδους κολίτιδας, καθώς και την προσβολή συγκεκριμένων τμημάτων

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΛΚΩΔΗΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Αντιμετώπιση της φλεγμονής, πρόληψη των επιπλοκών, αποκατάσταση της θρέψης και του κυκλοφορούντος όγκου αίματος
    • Επιπλοκές ή επιμονή της νόσου απαιτούν χειρουργική προσπέλαση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    Όση ανέχεται ο ασθενής

    ΔΙΑΙΤΑ

    Κανονική. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα πρέπει να αποφεύγονται μόνο όταν υπάρχει ανεπάρκεια λακτάσης

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    Η τυπική θεραπεία για την ελκώδη κολίτιδα εξαρτάται από την έκταση της εμπλοκής και τη σοβαρότητα της νόσου. Ο στόχος είναι να προκαλέσουμε ύφεση αρχικά με φάρμακα, ακολουθούμενη από τη χορήγηση φαρμάκων συντήρησης για την πρόληψη της υποτροπής. Η έννοια της επαγωγής της ύφεσης και της διατήρησης της ύφεσης είναι πολύ σημαντική. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για να προκαλέσουν και να διατηρήσουν μια ύφεση επικαλύπτονται κάπως, αλλά οι θεραπείες είναι διαφορετικές. Οι γιατροί κατευθύνουν πρώτα τη θεραπεία στην πρόκληση ύφεσης, η οποία περιλαμβάνει ανακούφιση των συμπτωμάτων και επούλωση του βλεννογόνου της επένδυσης του παχέος εντέρου και στη συνέχεια μακροχρόνια θεραπεία για τη διατήρηση της ύφεσης και την πρόληψη επιπλοκών. Η οξεία σοβαρή ελκώδης κολίτιδα απαιτεί νοσηλεία, αποκλεισμό λοιμώξεων και κορτικοστεροειδή. Για οξεία στάδια της νόσου, μπορεί να συνιστάται δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες. Η ελκώδης κολίτιδα μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια σειρά φαρμάκων, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων 5-ASA, όπως, η σουλφασαλαζίνη και η μεσαλαζίνη. Τα κορτικοστεροειδή, όπως, η πρεδνιζόνη μπορούν, επίσης, να χρησιμοποιηθούν λόγω των ανοσοκατασταλτικών και βραχυπρόθεσμων θεραπευτικών ιδιοτήτων τους, αλλά επειδή οι κίνδυνοι τους υπερτερούν των οφελών τους, δεν χρησιμοποιούνται μακροπρόθεσμα στη θεραπεία. Τα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, όπως, η αζαθειοπρίνη και οι βιολογικοί παράγοντες, όπως, το infliximab και το adalimumab χορηγούνται μόνο εάν οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιτύχουν ύφεση με 5-ASA και κορτικοστεροειδή. Το infliximab ή το vedolizumab συνιστώνται σε άτομα με μέτρια ή σοβαρή νόσο. Τέτοιες θεραπείες χρησιμοποιούνται λιγότερο συχνά λόγω των πιθανών παραγόντων κινδύνου τους, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά του αυξημένου κινδύνου καρκίνου σε εφήβους και ενήλικες, φυματίωση και νέα ή επιδεινούμενη καρδιακή ανεπάρκεια. Ένα σκεύασμα βουδεσονίδης εγκρίθηκε από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για τη θεραπεία της ενεργού ελκώδους κολίτιδας τον Ιανουάριο του 2013. Το 2018, το tofacitinib εγκρίθηκε για θεραπεία μέτριας έως σοβαρής ενεργού ελκώδους κολίτιδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πρώτο από του στόματος φάρμακο που ενδείκνυται για μακροχρόνια χρήση σε αυτήν την κατάσταση. Τα στοιχεία σχετικά με τη μεθοτρεξάτη δε δείχνουν όφελος στην παραγωγή ύφεσης σε άτομα με ελκώδη κολίτιδα. Η κυκλοσπορίνη είναι αποτελεσματική για σοβαρή ελκώδη κολίτιδα και η τακρόλιμους έχει, επίσης, δείξει οφέλη.

    Αμινοσαλικυλικά

    Η σουλφασαλαζίνη υπήρξε σημαντικός παράγοντας στη θεραπεία της ήπιας έως μέτριας ελκώδους κολίτιδας για πάνω από 50 χρόνια. Το 1977, αποδείχθηκε ότι το 5-αμινοσαλικυλικό οξύ (5-ASA, μεσαλαζίνη/μεσαλαμίνη) ήταν το θεραπευτικώς δραστικό συστατικό στη σουλφασαλαζίνη. Πολλά φάρμακα 5-ASA έχουν αναπτυχθεί με σκοπό την παροχή της δραστικής ένωσης στο παχύ έντερο για τη διατήρηση της θεραπευτικής αποτελεσματικότητας, αλλά με μείωση των παρενεργειών που σχετίζονται με το τμήμα της σουλφαπυριδίνης στη σουλφασαλαζίνη. Τα από του στόματος φάρμακα 5-ASA είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στην πρόκληση και στη διατήρηση της ύφεσης σε ήπια έως μέτρια ελκώδη κολίτιδα. Συνθέσεις ορθικού υπόθετου, αφρού ή υγρού κλύσματος του 5-ASA χρησιμοποιούνται για κολίτιδα που προσβάλλει το ορθό, το σιγμοειδές ή το κατιόν κόλον, και έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματικά ειδικά όταν συνδυάζονται με θεραπεία από του στόματος. 

    Βιολογικοί παράγοντες

    Οι βιολογικές θεραπείες όπως οι αναστολείς του TNF (Παράγοντας νέκρωσης του όγκου) infliximab, adalimumab και golimumab χρησιμοποιούνται, συνήθως, για τη θεραπεία ατόμων με ελκώδη κολίτιδα που δεν ανταποκρίνονται πλέον στα κορτικοστεροειδή. Τα tοfacitinib και vedolizumab μπορούν, επίσης, να παράγουν καλά κλινικά ποσοστά ύφεσης και απόκρισης στην ελκώδη κολίτιδα. Οι βιολογικοί παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν νωρίς στη θεραπεία (σταδιακή προσέγγιση) ή μετά από άλλες θεραπείες που δεν έχουν προκαλέσει ύφεση (κλιμακωτή προσέγγιση). Η στρατηγική πρέπει να εξατομικεύεται. Σε αντίθεση με τα αμινοσαλικυλικά, οι βιολογικοί παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές παρενέργειες, όπως αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης εξωεντερικών καρκίνων, καρδιακή ανεπάρκεια και εξασθένιση του ανοσοποιητικού συστήματος, με αποτέλεσμα μειωμένη ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να καθαρίζει μολύνσεις και επανενεργοποιούν λανθάνουσες λοιμώξεις, όπως η φυματίωση. Για αυτόν τον λόγο, τα άτομα σε αυτές τις θεραπείες παρακολουθούνται στενά και συχνά ελέγχονται για ηπατίτιδα και φυματίωση ετησίως. 

    cd v uc 0

    Νικοτίνη

    Σε αντίθεση με τη νόσο του Crohn, η ελκώδης κολίτιδα έχει λιγότερες πιθανότητες να επηρεάσει τους καπνιστές από τους μη καπνιστές. Σε επιλεγμένα άτομα με ιστορικό προηγούμενης χρήσης καπνού, η συνέχιση του καπνίσματος χαμηλής δόσης μπορεί να βελτιώσει τα σημεία και συμπτώματα ενεργού ελκώδους κολίτιδας. Μελέτες που χρησιμοποιούν διαδερμικό έμπλαστρο νικοτίνης έχουν δείξει κλινική και ιστολογική βελτίωση. Σε μια διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 48,6% των ατόμων με ελκώδη κολίτιδα που χρησιμοποίησαν το έμπλαστρο νικοτίνης, σε συνδυασμό με την τυπική τους θεραπεία, έδειξαν πλήρη επίλυση των συμπτωμάτων. Μια άλλη τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, κλινική δοκιμή ενός κέντρου που πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες έδειξε ότι το 39% των ατόμων που χρησιμοποίησαν το έμπλαστρο εμφάνισαν σημαντική βελτίωση, έναντι 9% αυτών που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Ωστόσο, η θεραπεία με νικοτίνη δεν συνιστάται γενικά λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών και ασυνεπειών αποτελεσμάτων. 

    Συμπλήρωμα σιδήρου

    Η σταδιακή απώλεια αίματος από το γαστρεντερικό σωλήνα, καθώς και η χρόνια φλεγμονή, οδηγεί συχνά σε αναιμία και οι επαγγελματικές οδηγίες προτείνουν τακτική παρακολούθηση της αναιμίας με εξετάσεις αίματος που επαναλαμβάνονται κάθε τρεις μήνες σε ενεργή ασθένεια και ετησίως σε ηρεμία. Ο επαρκής έλεγχος της νόσου βελτιώνει, συνήθως, την αναιμία χρόνιας νόσου, αλλά η αναιμία ανεπάρκειας σιδήρου πρέπει να αντιμετωπίζεται με συμπληρώματα σιδήρου. Η μορφή με την οποία χορηγείται η θεραπεία εξαρτάται τόσο από τη σοβαρότητα της αναιμίας όσο και από τις οδηγίες που ακολουθούνται. Μερικοί συμβουλεύουν ότι ο παρεντερικός σίδηρος πρέπει να χρησιμοποιείται πρώτα επειδή οι άνθρωποι ανταποκρίνονται πιο γρήγορα σε αυτό, σχετίζεται με λιγότερες παρενέργειες του γαστρεντερικού και δεν σχετίζεται με ζητήματα συμμόρφωσης. Άλλοι συστήνουν τη χρήση σιδήρου από το στόμα, καθώς, τελικά οι άνθρωποι ανταποκρίνονται και πολλοί ανέχονται τις παρενέργειες.

    Χειρουργική επέμβαση

    Σε αντίθεση, με τη νόσο του Crohn, οι γαστρεντερικές πτυχές της ελκώδους κολίτιδας μπορούν γενικά να θεραπευτούν με χειρουργική αφαίρεση του παχέος εντέρου, αν και τα εξωεντερικά συμπτώματα μπορεί να παραμείνουν. Αυτή η διαδικασία είναι απαραίτητη σε περίπτωση: αιμορραγίας, διάτρησης ή τεκμηριωμένου ή έντονα ύποπτου καρκινώματος. Η χειρουργική επέμβαση ενδείκνυται, επίσης, για άτομα με σοβαρή κολίτιδα ή τοξικό μεγάκολο. Άτομα με συμπτώματα που δεν ανταποκρίνονται στα φάρμακα μπορεί να επιθυμούν να εξετάσουν εάν η χειρουργική επέμβαση θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής τους. Η απομάκρυνση ολόκληρου του παχέος εντέρου, γνωστή ως κολεκτομή, οδηγεί σε μόνιμη ειλεοστομία - όπου δημιουργείται μια στομία τραβώντας τον τελικό ειλεό μέσω της κοιλιάς. Το εντερικό περιεχόμενο εκκενώνεται σε έναν αφαιρούμενο σάκο στομίας. Μια άλλη χειρουργική επιλογή για την ελκώδη κολίτιδα που επηρεάζει το μεγαλύτερο μέρος του παχέος εντέρου ονομάζεται ειλεοπρωκτική αναστόμωση. Αυτή είναι μια διαδικασία δύο ή τριών βημάτων. Σε μια διαδικασία τριών βημάτων, η πρώτη χειρουργική επέμβαση είναι μια υφολική κολεκτομή, στην οποία απομακρύνεται το παχύ έντερο, αλλά το ορθό παραμένει επί τόπου και γίνεται μια προσωρινή ειλεοστομία. Το δεύτερο βήμα είναι ο σχηματισμός του ειλεϊκού σάκου. Αυτό περιλαμβάνει την αφαίρεση της μεγάλης πλειονότητας του υπολοίπου ορθικού κολοβώματος και τη δημιουργία ενός νέου "ορθού" διαμορφώνοντας το άκρο του λεπτού εντέρου σε μια θήκη και συνδέοντάς τον στον πρωκτό. Μετά από αυτήν τη διαδικασία, δημιουργείται ένας νέος τύπος ειλεοστομίας. Η τελική χειρουργική επέμβαση είναι η αναστροφή της ειλεοστομίας και έτσι δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για σάκο στομίας. Όταν γίνεται σε δύο στάδια με αφαίρεση τόσο του παχέος εντέρου όσο και του ορθού - πραγματοποιείται παράλληλα με το σχηματισμό θύλακα και της ειλεοστομίας. Το τελευταίο βήμα είναι η ίδια χειρουργική επέμβαση λήψης με τη διαδικασία τριών βημάτων. Ο χρόνος που λαμβάνεται μεταξύ κάθε βήματος μπορεί να ποικίλει, αλλά, συνήθω,ς συνιστάται διάστημα έξι έως δώδεκα μηνών μεταξύ των δύο πρώτων βημάτων και απαιτείται τουλάχιστον δύο έως τρεις μήνες μεταξύ του σχηματισμού της θήκης και της ειλεοστομίας. Ενώ η διαδικασία του ειλεϊκού σάκου αφαιρεί την ανάγκη για σάκο στομίας, δεν αποκαθιστά την κανονική λειτουργία του εντέρου. Τους μήνες μετά την τελική επέμβαση, οι ασθενείς συνήθως εμφανίζουν 8-15 κινήσεις του εντέρου την ημέρα. Με την πάροδο του χρόνου ο αριθμός αυτός μειώνεται, με πολλούς ασθενείς να αναφέρουν τέσσερις-έξι κινήσεις του εντέρου μετά από ένα χρόνο μετά την επέμβαση. Ενώ πολλοί ασθενείς έχουν επιτυχία με αυτήν τη διαδικασία, υπάρχουν αρκετές  επιπλοκές. Η φλεγμονή του ειλεϊκού σάκου που έχει ως αποτέλεσμα συμπτώματα παρόμοια με την ελκώδη κολίτιδα, συχνά. Η φλεγμονή μπορεί να είναι οξεία, υποχωρητική ή χρόνια, ωστόσο η θεραπεία με χρήση αντιβιοτικών, στεροειδών ή βιολογικών παραγόντων μπορεί να είναι αποτελεσματική. Άλλες επιπλοκές περιλαμβάνουν συρίγγια, αποστήματα και αστοχία στη στομία. Ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης, μπορεί να χρειαστεί να πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο θύλακας ενδέχεται να πρέπει να απενεργοποιηθεί ή να αφαιρεθεί και να δημιουργηθεί μια ειλεοστομία. Ο κίνδυνος καρκίνου που προκύπτει από ανατομία του πρωκτικού σάκου του ειλεού είναι χαμηλός. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί δυσπλασία ή καρκίνος του παχέος εντέρου και φλεγμονώδης ατροφία του βλεννογόνου.

    Προβιοτικά

    Σε μια σειρά τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, τα προβιοτικά είναι χρήσιμα στη θεραπεία της ελκώδους κολίτιδας. Συγκεκριμένοι τύποι προβιοτικών όπως το Escherichia coli Nissle έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν ύφεση σε μερικούς ανθρώπους για έως και ένα έτος. Ένα προβιοτικό είναι αποτελεσματικό στην πρόκληση ύφεσης στην ενεργή ελκώδη κολίτιδα και μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικό με τα 5-ASAs στην πρόληψη της υποτροπής. Η μεταμόσχευση κοπράνων περιλαμβάνει την έγχυση ανθρώπινων προβιοτικών μέσω κλύσματος κοπράνων. Η ελκώδης κολίτιδα, συνήθως, απαιτεί, μια πιο παρατεταμένη θεραπεία με βακτηριοθεραπεία από την λοίμωξη Clostridium difficile για να είναι επιτυχής, πιθανώς λόγω του χρόνου που απαιτείται για τη θεραπεία του ελκώδους επιθηλίου. Η ανταπόκριση της ελκώδους κολίτιδας είναι δυνητικά πολύ ευνοϊκή με μία μελέτη να αναφέρει ότι το 67,7% των ασθενών βιώνουν πλήρη ύφεση.  Άλλες μελέτες βρήκαν όφελος από τη χρήση μεταμόσχευσης κοπράνων.

    Εναλλακτικά φάρμακα

    Μια ποικιλία εναλλακτικών θεραπευτικών θεραπειών έχει χρησιμοποιηθεί για την ελκώδη κολίτιδα. Η θεραπεία με κουρκουμίνη (κουρκούμη), σε συνδυασμό με τη λήψη των φαρμάκων μεσαλαμίνης ή σουλφασαλαζίνης, μπορεί να είναι αποτελεσματική και ασφαλής για τη διατήρηση της ύφεσης σε άτομα με ήρεμη ελκώδη κολίτιδα. Η επίδραση της θεραπείας με κουρκουμίνη είναι άριστη.

    elkodis kolitida

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑ

    Τακτική επανεξέταση είναι σημαντική, για την εκτίμηση της δραστηριότητας της νόσου, την εμφάνιση επιπλοκών και την ψυχολογική και κοιονωνική ευημερία του ασθενούς

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Κολονοσκοπικός έλεγχος και βιοψία του βλεννογόνου για δυσπλασία πρέπει να γίνεται κάθε 1-2 χρόνια μετά την πάροδο 7-8 χρόνων από την εμφάνιση της νόσου. Ιδιαίτερα σημαντικό σε πανκολίτιδα. Χαμηλού βαθμού δυσπλασία απαιτεί συχνότερο έλεγχο (κάθε 3-6 μήνες) και υψηλού βαθμού δυσπλασία (ή χαμηλού βαθμού δυσπλασία σε μεγάλη έκταση) απαιτεί ένδειξη κολεκτομής
    • Ηπατικές δοκιμασίες κάθε χρόνο
    • Χολαγγειογραφία σε χολόσταση 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Διάτρηση
    • Τοξικό μεγάκολο
    • Ηπατική νόσος
    • Σχηματισμός στενώσεων (λιγότερο από ότι στη νόσο του Chron)
    • Καρκίνος του παχέος εντέρου (εμφανίζεται στο 30% αυτών που παρουσιάζουν πανκολίτιδα για 25 χρόνια). Η επίπτωση του καρκίνου είναι αθροιστική και αρχίζει 7-8 χρόνια μετά την έναρξη της νόσου. Ο κίνδυνος είναι μικρότερος σε αριστερή εντόπιση της νόσου

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΛΚΩΔΟΥΣ ΚΟΛΙΤΙΔΑΣ

    • Η πορεία είναι άκρως μεταβλητή. Η θνησιμότητα της αρχικής προσβολής φθάνει το 5%. Περίπου 75-85% των ασθενών υποτροπιάζουν και πάνω από 20% σύμφωνα με μερικές μελέτες απαιτούν κολεκτομή
    • Ο καρκίνος του παχέος εντέρου, αποτελεί το μοναδικό πιο σημαντικό παράγοντα κινδύνου που επηρεάζει την πρόγνωση
    • Αριστερή κολίτιδα και ελκωτική πρωκτίτιδα έχουν ευνοϊκή πρόγνωση και πιθανά καλή ποιότητα ζωής

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Αγκυλοποητική σπονδυλίτιδα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Περίπου 20% των ασθενών είναι 21 χρόνων ή νεότεροι
    • Η παρακολούθηση για την εμφάνιση καρκίνου είναι πολύ σημαντική διότι η εμφάνιση του σχετίζεται με τη διάρκεια και την έκταση της νόσου ανεξάρτητα από τη συχνότητα των συμπτωμάτων

    Γηριατρικό:

    Αυξημένη θνησιμότητα κατά την αρχική προσβολή σε ασθενείς άνω των 60 χρόνων

    ΚΥΗΣΗ

    • Έκβαση της κυήσεως παρόμοια με του γενικού πληθυσμού. Μία μελέτη έδειξε ότι το 30% με ανενεργό νόσο κατά την έναρξη της εγκυμοσύνης υποτροπίασε και το 14% κατά το 1ο τρίμηνο
    • Η θεραπεία με σουλφασαλαζίνη δεν φαίνεται να επηρεάζει την έκβαση της κυήσεως
    • Συνιστάται καθυστέρηση της εγκυμοσύνης στις ασθενείς για την περίοδο ύφεσης της νόσου 

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου

     537

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σημαντικές πληροφορίες για τη διατροφή σας

    Οζώδες ερύθημα

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Η αντιφλεγμονώδης δράση της κάνναβης

    Σουλφασαλαζίνη

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο εντέρου

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Καρκίνος παχέος εντέρου

    Καλπροτεκτίνη κοπράνων

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Γιατί η κάνναβη θεραπεύει κάθε ασθένεια

    Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

    Εναλλακτικές θεραπείες για την νόσο Crohn

    Ακτινολογικές εξετάσεις για έλεγχο του λεπτού εντέρου

    Ορθομοριακά συμπληρώματα διατροφής για όλες τις ασθένειες

    Η δυσανεξία στη λακτόζη

    Carnivora για τον καρκίνο

    Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;

    Συμπληρώματα διατροφής για τις παθήσεις του πεπτικού

    Καλπροτεκτίνη κοπράνων

    Βιταμίνες για τη νόσο του Crohn

    Ορθοπρωκτικό απόστημα

    Ραγάδα δακτυλίου

    Σύνδρομο διαρροής εντέρου

    Φωτοθεραπεία για τις φλεγμονές του εντέρου

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Υγεία του πεπτικού συστήματος

    Προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

    Για όσους έχουν κίνδυνο για καρκίνο του εντέρου

    Οδηγίες για την πρόληψη καρκίνου του παχέος εντέρου

    Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

    Νόσος του Crohn

    Ιπποφαές

    Βρωμελίνη

    Μεταμόσχευση κοπράνων

    Που κάνει καλό ο χυμός αλόης

    Που κάνει καλό το χαμομήλι

    Μέντα

    Boswellia Serrata το ισχυρό φυσικό αντιφλεγμονώδες

    Οι καλύτερες εξετάσεις για τις παθήσεις του παχέος εντέρου

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Τα καλύτερα βότανα για τους πόνους της φλεγμονής

    Η δυσανεξία στη λακτόζη

    Εκκολπωματική νόσος

    Δίαιτα για την ελκώδη κολίτιδα

    Ελκώδης κολίτιδα

    Νόσος του Crohn

    Ανεξήγητη απώλεια βάρους

    Δίαιτα για την δυσγευσία

    Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

    Υγεία του πεπτικού συστήματος

    Τι είναι τα προβιοτικά

    Μικροσκοπική κολίτιδα

    Μεταμόσχευση κοπράνων

    Ψυχολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν ιατρικές καταστάσεις

    Ιπποφαές

    www.emedi.gr

     

     

  • Εντερική απόφραξη Εντερική απόφραξη

    Εντερική απόφραξη είναι η διακοπή διέλευσης του εντερικού περιεχομένου

    Εντερική απόφραξη υπάρχει όπου εμφανίζεται ανεπάρκεια, διακοπή ή ελάττωση της φυσιολογικής διέλευσης του εντερικού περιεχομένου.

    Οι αποφράξεις είναι μερικές ή ολικές και εκδηλώνονται με κοιλιακό πόνο, έμετο και επίμονη δυσκοιλιότητα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Γενετική:  Δεν υπάρχει γνωστός συσχετισμός

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Ευθύνεται για το 20% περίπου όλων των εισαγωγών περιστατικών που προσέρχονται με εικόνα οξείας κοιλίας

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Κοιλιακό άλγος - διάχυτο, μυϊκές συσπάσεις στην κοιλιακή χώρα που επέρχονται ανά 5 έως 15 λεπτά
    • Έμετος - συνήθως, εμφανίζεται αμέσως μετά την απόφραξη του εντέρου. Εμφανίζεται, συχνότερα, όταν η απόφραξη αφορά εγγύς τμήμα του εντέρου. Δεν είναι συχνό σύμπτωμα σε απόφραξη του παχέος εντέρου μέχρι να εμφανιστεί διάταση του λεπτού εντέρου
    • Επίμονη δυσκοιλιότητα - σύνηθες σύμπτωμα. Το περιεχόμενο του εντέρου μπορεί να περάσει από τις περιοχές που βρίσκονται μακριά από την απόφραξη, ιδιαίτερα, σε αποφράξεις που εντοπίζονται στα αρχικά τμήματα του εντέρου. Πόνος ακολουθούμενος από εκρηκτική διάρροια εμφανίζεται, συχνά, σε μερική απόφραξη
    • Επισκόπηση - με ή χωρίς διάταση (όψιμο εύρημα), λιγότερο πιθανό εύρημα σε απόφραξη εγγύς τμήματος του εντέρου
    • Ακρόαση - υψηλής συχνότητας εντερικοί ήχοι, έντονος περισταλτισμός 
    • Ψηλάφηση - (τα 3 αυτά ευρήματα υποδηλώνουν περίσφιξη εντέρου) ευαισθησία, ψηλαφητή μάζα, σημεία περιτονίτιδας
    • Δακτυλική εξέταση - μπορεί να διαπιστωθεί ότι υπάρχουν σφηνωμένα κόπρανα.
    • Μικροσκοπική αιμορραγία μπορεί να υποδηλώνει κακοήθεια παχέος εντέρου

    eileos apofraxi toy enteroy katastasi gia epeigoysa antimetopisi aities therapeia kai symvoyles prolipsis 3

    ΑΙΤΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Βλάβες του αυλού:
    1. Κοπρόσταση
    2. Χολόλιθοι
    3. Μηκώνιο στα νεογνά
    4. Εγκολεασμός στα βρέφη
    • Ενδογενές βλάβες:
    1. Συγγενείς (π.χ. ατρησία και στένωση, ατρησία πρωκτού, μεκέλειος απόφυση, διπλά ανατομικά στοιχεία)
    2. Τραύμα
    3. Φλεγμονές (π.χ. νόσος Crohn, εκκολπωματίτιδα, ελκώδεις κολίτιδα, ακτινοβολία, τοξικά προϊόντα)
    4. Νεοπλάσματα (είναι το πιο συχνό αίτιο εντερικής απόφραξης)
    5. Διάφορα (π.χ. ενδομητρίωση)
    • Εξωγενείς βλάβες:
    1. Συμφύσεις (το πιο συχνό αίτιο απόφραξης του λεπτού εντέρου)
    2. Κήλη και διάνοιξη τραύματος
    3. Μάζες (π.χ. δακτυλιοειδές πάγκρεας, αγγειακές δυσπλασίες, απόστημα και αιμάτωμα, νεοπλάσματα)
    4. Συστροφή εντέρου
    5. Νευρομυϊκές διαταραχές (π.χ. μεγάκολο, διαταραχές κινητικότητας)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Προηγηθείσα χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά και/ή στην πύελο
    • Κήλη
    • Χρόνια δυσκοιλιότητα
    • Χολολιθίαση
    • Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου
    • Κατάποση ξένων σωμάτων - σύνδρομο ανεξέλεγκτης όρεξης εγκύων, δισκία καλίου 
    • Εκκολπωμάτωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    Παραλυτικός ειλεός 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Λευκά αιμοσφαίρια, ήπια αύξηση (15.000/mm3). Η σημαντική αύξηση συσχετίζεται με περίσφιξη του εντέρου
    • Αιματοκρίτης: η ήπια αύξηση συσχετίζεται με απώλεια εξωκυττάριου υγρού
    • Νεφρά: ειδικό βάρος ούρων 1025-1030 και αύξηση ουρίας και κρεατινίνης λόγω απώλειας εξωκυττάριου όγκου
    • Αμυλάση: μπορεί να είναι αυξημένη. Δεν αποτελεί διαγνωστικό δείκτη απόφραξης ή περίσφιξης
    • Αέρια αίματος: μπορεί να είναι φυσιολογικά. Οξέωση εμφανίζεται σαν όψιμη διαταραχή 
    • Δεν υπάρχει κάποιο εργαστηριακό εύρημα ή κάποιος συνδυασμός ευρημάτων που να είναι διαγνωστικά της περίσφιξης του εντέρου

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Οίδημα του βλεννογόνου
    • Υπέκκριση 
    • Νέκρωση

    management of intestinal obstruction 15 638

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Ακτινογραφία θώρακος και κοιλίας:
    1. Διάταση του λεπτού ή του παχέος εντέρου
    2. Υδραερικά επίπεδα (μπορεί να εμφανισθούν σε ειλεό, γαστρεντερίτιδα, δυσκοιλιότητα)
    3. Απουσία αέρα στο παχύ έντερο
    4. Ελεύθερος αέρας στο περιτόναιο (περίσφιξη με διάτρηση)
    5. Εικόνα "ράμφους πουλιού" σε συστροφή του παχέος εντέρου
    6. Απεικόνιση ξένου σώματος 
    • Α/α με χορήγηση σκιαγραφικού:
    1. Ο βαριούχος υποκλυσμός βοηθάει στη διάγνωση της εντερικής απόφραξης και μπορεί να έχει θεραπευτική δράση σε περιπτώσεις εγκολεασμού
    2. Το βαριούχο γεύμα ή η χορήγηση γαστρογραφίνης από το στόμα μπορεί να βοηθήσουν στη διαφορική διάγνωση μεταξύ απόφραξης και ειλεού
    3. Η εντερόκλυση μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό του τμήματος του λεπτού εντέρου που έχει αποφραχθεί

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ 

    • Ορθοσκόπηση με άκαμπτο ενδοσκόπιο. Μπορεί να έχει θεραπευτική δράση σε περίπτωση συστροφής του σιγμοειδούς
    • Σιγμοειδοσκόπηση με εύκαμπτο ενδοσκόπιο

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Νοσηλεία 
    • Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις στοχεύουν στη γρήγορη αποσυμφόρηση του γαστρεντερικού, στη διόρθωση των διαταραχών υγρών και ηλεκτρολυτών, στην έγκαιρη χειρουργική επέμβαση, χρειάζεται δε, συνεργασία χειρουργού/γαστρεντερολόγου

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Ρινογαστρικός καθετήρας
    • Ουροκαθετήρας Folley
    • Καθετήρας Swan-Ganz ή άλλου είδους κεντρική οδός παρακολούθησης, όταν χρειάζεται
    • Ενδοφλέβια χορήγηση υγρών: φυσιολογικός ορός/διάλυμα Ringer με συμπλήρωμα καλίου ανάλογα με τις ανάγκες 
    • Η χορήγηση αντιβιοτικών αμφισβητείται αν δεν υπάρχει σήψη, όμως η προφυλακτική χορήγηση αντιβίωσης μάλλον ενδείκνυται
    • Η έγκαιρη χειρουργική παρέμβαση είναι ζωτικής σημασίας, πριν το χειρουργείο θα πρέπει να γίνει άμεση διόρθωση ηλεκτρολυτών διαταραχών
    • Χειρουργικές παρεμβάσεις
    1. Επεμβάσεις χωρίς διάνοιξη του εντέρου: λύση των συμφύσεων, ανάταξη εγκολεασμού, ανάταξη συστροφής, ανάταξη περισφιγμένης κήλης
    2. Εντερεκτομή για αφαίρεση τριχοπιλημάτων, ξένων σωμάτων, χολόλιθων 
    3. Εκτομή τμήματος του εντέρου που έχει τη βλάβη η οποία ευθύνεται για την απόφραξη καθώς και του περισφιγμένου τμήματος του εντέρου
    4. Επέμβαση παράκαμψης του εντέρου γύρω από το σημείο της απόφραξης
    5. Εντεροδερματικό συρίγγιο μακριά από την απόφραξη: κολοστομία, τυφλοστομία

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κατάκλιση

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτε από το στόμα

     εντέρου

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    Η χορήγηση προφυλακτικής αγωγής είναι θέμα χειρουργού.

    Οι περισσότεροι ασθενείς βελτιώνονται με συντηρητική φροντίδα σε 2-5 ημέρες.

    Η απόφραξη του λεπτού εντέρου που προκαλείται από τη νόσο του Crohn, την περιτοναϊκή καρκινομάτωση, την περιτονίτιδα, την εντερίτιδα από ακτινοβολία και την απόφραξη του εντέρου μετά τον τοκετό αντιμετωπίζονται, συνήθως, συντηρητικά, δηλαδή, χωρίς, χειρουργική επέμβαση.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΦΡΑΞΗ

    Μετά το χειρουργείο εβδομαδιαία παρακολούθηση για διάστημα 2-8 εβδομάδων 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Επιβράδυνση της επανόδου της φυσιολογικής λειτουργίας του εντέρου
    • Μεγαλύτερος κίνδυνος για νέο αποφρακτικό επεισόδιο
    • Σήψη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Συνήθως άριστη πρόγνωση. Γενικά, η θνησιμότητα από εντερική απόφραξη κυμαίνεται από < 1% έως > 20%, ανάλογα με το αίτιο, τη βιωσιμότητα του εντέρου, συνυπάρχουσες νόσους, κλπ

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Διάφορα αίτια εντερικής απόφραξης στην παιδική ηλικία:
    1. Δυσπλασίες του δωδεκαδακτύλου
    2. Νηστιδο/ειλεακή ατρησία
    3. Συστροφή του μεσαίου τμήματος του εντέρου 
    4. Ειλεός από μηκώνιο
    5. Νεκρωτική εντεροκολίτιδα
    6. Νόσος Hirschsprung
    7. Εγκολεασμός
    8. Διπλά ανατομικά στοιχεία
    9. Μεκέλειος απόφυση
    10. Ατρησία πρωκτού

    Γηριατρικό:

    • Τα νεοπλάσματα του παχέος εντέρου είναι συχνότερα
    • Η χρόνια δυσκοιλιότητα/κοπρόσταση είναι συχνότερη

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Εάν η δακτυλική εξέταση δείξει μικροσκοπική αιμορραγία τότε μπορεί ένα νεόπλασμα του παχέος εντέρου να αποτελεί το αίτιο της απόφραξης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    enterikes diataraches

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Καρκίνος παχέος εντέρου

    Χάρτης κοιλιακού πόνου

    Φασιολοψίαση

    Κυστική ίνωση

    Έμφραγμα μεσεντερίου

    Εκκολπωματική νόσος

    Κήλες

    Μήπως έχετε πόνο στην πύελο;

    Αμυλάση

    Η αποτελεσματικότερη θεραπεία για τη δυσκοιλιότητα

    Πρόπτωση του ορθού

    Πώς θα καταλάβετε την εντερική απόφραξη

    Ηλεκτροπληξία

    Παθήσεις οξείας χειρουργικής κοιλίας

    Πώς θα αναγνωρίσετε τον πόνο της σκωληκοειδίτιδας

    Μήπως έχετε πολλά αέρια;

    Κολονοσκόπηση

    Επικίνδυνοι πόνοι

    Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Σύνδρομο Laurence-Moon Σύνδρομο Laurence-Moon

    Σύνδρομο Laurence-Moon και σύνδρομο Bardet-Biedl

    Το σύνδρομο Laurence-Moon, ICD-10 Q87.8-(LMS) είναι ένα σπάνιο αυτοσωματικό υπολειπόμενο γενετικό νόσημα που συνδέεται με τη μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, την παχυσαρκία, επιπλέον δάχτυλα (πολυδακτυλία), σπαστική παραπληγία, υπογοναδισμό και διανοητική αναπηρία.

    Το σύνδρομο Laurence-Moon έχει ένα αυτοσωματικό υπολειπόμενο πρότυπο κληρονομικότητας. Αυτό σημαίνει ότι το ελαττωματικό γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την διαταραχή όπου ένα γονίδιο κληρονομείται από κάθε γονέα. Οι γονείς ενός ατόμου με αυτοσωματική υπολειπόμενη διαταραχή φέρουν  ένα αντίγραφο του ελαττωματικού γονιδίου, αλλά, συνήθως, δεν έχουν οποιαδήποτε σημεία ή συμπτώματα της διαταραχής.

    Παλιά το σύνδρομο LMS ονομαζόταν σύνδρομο Laurence-Moon-Biedl-Bardet, αλλά το σύνδρομο Bardet-Biedl (BBS) τώρα, συνήθως, αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή οντότητα.

    Οι BBS πρωτεΐνες αλληλεπιδρούν και είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη πολλών οργάνων.

    Το σύνδρομο Bardet-Biedl είναι μία γενετική διαταραχή με πολυδακτυλία, δυστροφία αμφιβληστροειδούς, παχυσαρκία, διανοητική υστέρηση και σε κάποιες περιπτώσεις χρόνια νεφρική νόσο.

    Το σύνδρομο Bardet-Biedl θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση ασθενών που παρουσιάζουν διαταραχές της όρασης και πολυδακτυλία, ενώ θα πρέπει να διερευνάται πάντοτε η ύπαρξη υπέρτασης ή/και χρόνιας νεφρικής νόσου. 

    Τα σύνδρομα Bardet–Biedl και Laurence–Moon είναι αυτοσωματικά υπολειπόμενες γενετικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από πολυδακτυλία, μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, κεντρικού τύπου παχυσαρκία και διανοητική υστέρηση.

    Ενώ στο σύνδρομο Bardet–Biedl παρουσιάζεται συχνότερα πολυδακτυλία (75%), το σύνδρομο Laurence–Moon χαρακτηρίζεται, κυρίως, από νευρολογικές διαταραχές, όπως αταξία και σπαστική παραπληγία. Επιπρόσθετα και στις δύο περιπτώσεις αναφέρονται νεφρικές διαταραχές δομικής και λειτουργικής φύσης, που μπορεί να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου στο 5–30% των περιπτώσεων.

    Το σύνδρομο Bardet – Βiedl, είναι μία αυτοσωματικά υπολειπόμενη γενετική διαταραχή, ανήκει στις γενετικές παθήσεις των νεφρών που προέρχονται από τις σωληναριακές δομές και συνήθως, οδηγούν σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Η συχνότητα εμφάνισης στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική κυμαίνεται από 1:14000 έως 1:16000.

    Έως σήμερα έχουν απομονωθεί τα εξής γονίδια: BBS1 (11q13), 12, BBS2 (16q22), 13 BBS3 (3p13) 14, και BBS4 (15q21).

    Κλινικά οι πάσχοντες εμφανίζουν:

    — δυστροφία αμφιβληστροειδούς, εν μέρει με την μορφή μελαγχρωστικής αμφιβληστροειδοπάθειας (100%),

    — πολυδακτυλία (58%),

    — παχυσαρκία (48%),

    — διανοητική καθυστέρηση (40%),

    — υπογοναδισμό (88%).

    Επίσης, έχει περιγραφεί η εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη, γενετικών καρδιακών παθήσεων και εναλλασσόμενες υποφυσιακές δυσλειτουργίες.

    Στο σύνδρομο παρατηρούνται νεφρικές δομικές ανωμαλίες, όπως ανώμαλοι κάλυκες (95%), εμβρυικά λοβία (95%) και εκκολπώματα ή επικοινωνούσες κύστεις (62%). Επίσης παρατηρείται διαταραχή στην συγκέντρωση των ούρων (82%), σωληναριακή οξέωση (31%), υπέρταση (62%), και χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου σε ποσοστό 9%.

    Το σύνδρομο Laurence – Moon μπορεί να είναι διαφορετικό από το σύνδρομο Bardet-Biedl, αλλά σχετίζεται στενά με αυτό. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για αυτοσωματικά υπολειπόμενες κληροδοτούμενες παθήσεις, με διανοητική υστέρηση.

    Η θεραπεία είναι υποστηρικτική.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Αυτοθεραπεία με GcMAF

    www.emedi.gr

     

     

  • Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα

    Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα- Diet for diverticulitis

    Μετά την ηλικία των 50 ετών οι αλλαγές στα τοιχώματα του εντέρου μπορούν να οδηγήσουν στο σχηματισμό μικρών σάκων, που είναι γνωστά ως εκκολπώματα.

    Ένα στα τρία άτομα 50 έως 60 ετών έχει εκκολπώματα.

    Η πάθηση μπορεί να μην έχει συμπτώματα, όταν όμως τα κόπρανα μείνουν μέσα στα εκκολπώματα και τα μολύνουν προκαλείται εκκολπωματίτιδα.

    Παρόλο που είναι συχνή στις μεγάλες ηλικίες, η ασθένεια δεν είναι αναπόφευκτη, αφού το φυσιολογικό βάρος και η άσκηση μειώνουν τον κίνδυνο.

    Τα αίτια είναι υπό διερεύνηση, όμως η υγιής χλωρίδα του εντέρου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την υγεία του.

    Φάτε άφθονα

    Γιαούρτι βιολογικό, φρέσκα βιολογικά φρούτα και λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, ξηρούς καρπούς και υγρά.  Να μασάτε καλά τα τρόφιμα και τους ξηρούς καρπούς.

    Να καταναλώνετε μόνο βιολογικά προϊόντα.

    Διατροφικές συστάσεις για την εκκολπωματίτιδα:

    -Στην οξεία φάση της εκκολπωματίτιδας είναι απαραίτητη μία δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες.

    Τρόφιμα που επιτρέπονται:

    Ομάδα λαχανικών: Xυμοί λαχανικών. Το μαρούλι, το κρεμμύδι, τα μανιτάρια, περιέχουν λιγότερες φυτικές ίνες από άλλα λαχανικά. Επιλέξτε κάποια από τα παραπάνω λαχανικά ή βραστά καρότα και κολοκύθια.

    Ομάδα φρούτων: Σουρωμένοι χυμοί φρούτων, κομπόστες ή ψημένα φρούτα.

    Ομάδα ψωμιού – δημητριακών: Μαύρο ψωμί και φρυγανιές, άγριο ρύζι και μαύρα ζυμαρικά, πατάτα βιολογική.

    Ομάδα κρέατος: Kοτόπουλο, ψάρι, κόκκινα κρέατα καλά βρασμένα και βιολογικά.

    Ομάδα γαλακτοκομικών: Tο γάλα και το γιαούρτι μπορεί να προκαλέσουν δυσάρεστα συμπτώματα σε περιόδους εξάρσεων νοσημάτων του γαστρεντερικού. Περιοριστείτε σε 2 μερίδες γαλακτοκομικών την ημέρα, τα οποία θα είναι βιολογικά.

    Μετά την οξεία φάση:

    Αρχίστε να αυξάνετε σταδιακά, την κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε φυτικές ίνες, όπως:

    - Φρέσκα φρούτα, χωρίς την φλούδα, (μήλο, αχλάδι, μπανάνα, ροδάκινο κ.α.). Μπορείτε να τρώτε τη φλούδα αν μασάτε καλά και είναι βιολογικά τα φρούτα.

    - Φρέσκα λαχανικά, όπως: μπρόκολο, λάχανο, σπανάκι, καρότο, κολοκύθι, χόρτα, κουνουπίδι.

    - Ψωμί και δημητριακά ολικής αλέσεως, άγριο ρύζι, όσπρια, αρακά.

    Αποφύγετε την κατανάλωση τροφών που δεν πέπτονται και που μπορεί να εισέλθουν στο εκκόλπωμα, όπως φλούδες, σπόροι και κουκούτσια φρούτων και λαχανικών, εκτός αν μασάτε καλά ή τα τρίβετε στο μπλέντερ.


    -Μακροχρόνια διαιτητική αντιμετώπιση εκκολπωμάτωσης (σε φάση ύφεσης):

    Αποφύγετε:

    • Όλους τους ξηρούς καρπούς, τους σπόρους και τα κουκούτσια, εκτός αν τα μασάτε καλά και αν τα τρίβετε στο μπλέντερ.
    • Αγγούρι, ντομάτα, μελιτζάνα, πράσινες και  κόκκινες πιπεριές, μπάμιες, εκτός αν τα μασάτε καλά.
    • Φράουλες, ακτινίδια, τα κουκούτσια από σταφύλι και καρπούζι, εκτός αν τα μασάτε καλά ή τα τρίβετε στο μπλέντερ.
    • Το πολύσπορο ψωμί, εκτός αν το μασάτε καλά.
    • Μαρμελάδες με σπόρους, γλυκά με ξηρούς καρπούς ή σπόρους, πίτες και κέικ με ξηρούς καρπούς ή σπόρους, εκτός και αν τα μασάτε καλά.

    Περιορίστε: το αλάτι, τον καφέ και τα αναψυκτικά που περιέχουν καφεΐνη.

    Μην ξεχνάτε:

    • Να καταναλώνετε τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, όπως:

    - φρέσκα φρούτα, χωρίς την φλούδα. Μπορείτε να τρώτε και τη φλούδα αν είναι βιολογικά και τα μασάτε καλά

    - φρέσκα λαχανικά

    - Ψωμί και δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, αρακά

    • Να αυξήσετε τη σωματική άσκηση. Τακτική σωματική δραστηριότητα βοηθά στην καλύτερη λειτουργία του γαστρεντερικού σας συστήματος. Εντάξτε τουλάχιστον 30 λεπτά έντονο περπάτημα στο καθημερινό σας πρόγραμμα.
    • Να πίνετε αρκετά υγρά κατά τη διάρκεια της ημέρας (περίπου 8-10 ποτήρια).

    by Savvi Diet 

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εκκολπωματίτιδα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εκκολπωματίτιδα

    ekkolpomata

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό