Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 10:43

Ιογενείς ηπατίτιδες

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Οι ιογενείς ηπατίτιδες, ICD-10 B15-B19, προσβάλλουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αποτελούν ως ένα βαθμό τον καθρέπτη του βιοτικού επιπέδου ενός πληθυσμού, μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, απαιτούν μακροχρόνια θεραπεία και έχουν σημαντικές και μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία.

Ηπατίτιδα είναι η φλεγμονή και νέκρωση του συκωτιού. Η ηπατίτιδα μπορεί να προκληθεί από πολλά αίτια, όπως ιούς, τοξίνες και φάρμακα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες είναι ομάδα συστηματικών λοιμώξεων που προσβάλλουν το ήπαρ, με κοινές κλινικές εκδηλώσεις, που οφείλονται όμως, σε διαφορετικούς ιούς με τυπικά καθορισμένα επιδημιολογικά πρότυπα: ηπατίτιδα Α (HAV), ηπατίτιδα Β (HBV), ηπατίτιδα C (HCV), ηπατίτιδα Ε (HEV).

Επηρεάζεται το πεπτικό σύστημα.

Η HAV εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και σπάνια στα βρέφη. Η επιρρέπεια αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία.

Η κεραυνοβόλος λοίμωξη από HBV παρατηρείται, κυρίως στους άνδρες, σε αναλογία άνδρες:γυναίκες 2:1.


Αίτια ιογενών ηπατίτιδων

Οι πιο γνωστοί ιοί ηπατίτιδας είναι η ηπατίτιδα A, B, C, D & E. Όταν κάποιος από αυτούς τους ιούς εισέλθει στο ανθρώπινο σώμα μεταφέρεται με την κυκλοφορία του αίματος, σχεδόν αποκλειστικά στο συκώτι και προκαλεί φλεγμονή του οργάνου, δηλαδή ηπατίτιδα. Εκτός, από αυτούς τους ιούς υπάρχουν και άλλοι ιοί που δεν προσβάλλουν αποκλειστικά το συκώτι, αλλά μπορεί να προσβάλλουν ταυτόχρονα και άλλα όργανα και χαρακτηρίζονται ως ηπατομιμητιδικοί.

Μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονη λοίμωξη με περισσότερους από έναν ιούς.

Οι HAV & HEV μεταδίδονται με την εντερική οδό ή κοπρανοστοματική και με τις μολυσμένες τροφές και η παρεντερική οδός είναι σπάνια. Η μέγιστη μολυσματικότητα στην αποβολή των κοπράνων παρατηρείται 2 εβδομάδες πριν την εμφάνιση του ικτέρου. Μπορεί να είναι και ενδημικές σε ιδρύματα.

O HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, με μολυσμένο αίμα ή προϊόντα αίματος, περιγεννητικά και με την κοπρανοστοματική οδό. Η επιμόλυνση, αναμόλυνση ή χρόνια λοίμωξη με HDV αυξάνει σημαντικά τη βαρύτητα, νοσηρότητα και θνητότητα της ηπατίτιδας Β. O HDV ανευρίσκεται μόνο με λοίμωξη από HBV.

O HCV μεταδίδεται με μεταγγίσεις αίματος ή άλλη έκθεση σε μολυσμένο αίμα και τα παράγωγά του, για παράδειγμα ασθενείς με αιμορροφιλία που λαμβάνουν συμπυκνωμένους παράγοντες VIII ή IX, ασθενείς σε αιμοδιάλυση, ενώ στο 30% είναι άγνωστος ο τρόπος μετάδοσης.


Συμπτώματα ιογενών ηπατίτιδων

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το στάδιο της ηπατίτιδας.

Είναι κοινά για τους διάφορους ιογενείς παράγοντες και η βαρύτητα εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από τον υπεύθυνο παράγοντα.

Πυρετός (60%) ασυνήθης σε HBV & HCV.

Κακουχία (67%)

Ναυτία (80%)

Ανορεξία (54%)

Βαθυχρωματικά ούρα (84%)

Ίκτερος (62%)

Σκοτεινόχρωμα ούρα (84%)

Κοιλιακό άλγος (56%)

Κεφαλαλγία

Μηνιγγισμός

Στα2/3 λοιμώξεων από HCV δεν εμφανίζεται ίκτερος και υπάρχουν ήπια συμπτώματα

Οι φάσεις της ηπατίτιδας είναι η οξεία και η χρόνια που καταλήγει σε κίρρωση.

-Οξεία ηπατίτιδα

Αναπτύσσεται σε λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες μετά την είσοδο του ιού στο ανθρώπινο σώμα.

Οξεία ηπατίτιδα προκαλούν όλοι οι ιοί της ηπατίτιδας.

Μπορεί να μοιάζει με απλή ίωση.

  • Έντονη αδυναμία
  • Καταβολή δυνάμεων
  • Ανορεξία
  • Ναυτία
  • Έμετος
  • Μυαλγίες
  • Αίσθημα βάρους στο δεξιό υποχόνδριο
  • Αρθραλγίες
  • Πυρετός
  • Αποστροφή στο κάπνισμα
  • Ίκτερος 
  • Σκοτεινόχρωμα ούρα σαν κονιάκ

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα (<2%) υπάρχει υψηλή θνητότητα (70-90%) αν δεν γίνει επείγουσα μεταμόσχευση ήπατος.

-Χρόνια ηπατίτιδα

Χρόνια ηπατίτιδα αναπτύσσεται στους ασθενείς που δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας. Χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να προκαλέσουν μόνο οι ιοί ηπατίτιδας B, D & C και ποτέ οι ιοί της ηπατίτιδας A & E.

Τα συμπτώματα είναι ήπια αν και μπορεί να αναπτυχθεί κόπωση, συνεχίζει ο ερεθισμός και η καταστροφή του ήπατος και αναπτύσσεται κίρρωση με σχεδόν πλήρη καταστροφή της δομής του ήπατος.

Αρχικά τα συμπτώματα είναι ήπια, αλλά όσο επιβαρύνεται η ηπατική νόσος αναπτύσσεται:

  • Ασκίτης με υγρό στην κοιλιά
  • Αιμορραγία από φλέβες, δηλαδή κιρσούς του οισοφάγου
  • Εγκεφαλοπάθεια 
  • Ίκτερος
  • Ηπατική ανεπάρκεια
  • Καρκίνος του ήπατος

Παράγοντες κινδύνου για ιογενείς ηπατίτιδες

Προσωπικό υγείας ή άλλος επαγγελματικός κίνδυνος

Ασθενείς με αιμοδιάλυση

Μεταγγίσεις αίματος και/ή προϊόντων αίματος

Ενδοφλέβια χρήση ουσιών

Σεξουαλικά δραστήριοι ομοφυλόφιλοι άνδρες

Έκθεση κατά την ενασχόληση με τα οικιακά

Υιοθετημένα παιδιά από περιοχές με υψηλή έκθεση

Στενές επαφές

Τρύπημα με βελόνα από μολυσμένο άτομο

Διαφορική διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Πρωτοπαθής κακοήθεια ήπατος

Δευτεροπαθής κακοήθεια ήπατος

Ισχαιμική ηπατίτιδα

Φαρμακευτική ηπατίτιδα

Αλκοολική ηπατίτιδα


Διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

-Αύξηση των ενζύμων του ήπατος, δηλαδή των αμινοτρασφερών ή τρανσαμινασών γιατί αυτές απελευθερώνονται στο αίμα από την καθημερινή καταστροφή και αναγέννηση των ηπατοκυττάρων. Βέβαια, οι αυξημένες τρανσαμινάσες δεν σημαίνουν πάντα ιογενή ηπατίτιδα και ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε σειρά εργαστηριακών εξετάσεων για τη διερεύνηση του αιτίου της ηπατικής βλάβης. Σημαντική αύξηση της ALT-SGPT/AST-SGOT ειδικά της SGPT 400 έως χιλιάδες U/L.

Η αύξηση των τρανσαμινασών είναι πολύ μεγάλη σε οξεία ηπατίτιδα (>400IU/L) και ίσως να συνοδεύεται από υψηλή τιμή χολερυθρίνης του ορού και αποβολή χολερυθρίνης στα ούρα (ίκτερος και σκούρα ούρα σαν κονιάκ).

Σε χρόνια ηπατίτιδα παρατηρείται μικρή ή μέτρια αύξηση των τρασαμινασών (<200IU/L) και μόνο σπάνια υπάρχουν εξάρσεις της νόσου με μεγάλες αυξήσεις των τρανσαμινασών που μπορεί να φθάσουν σε επίπεδα οξείας ηπατίτιδας (>400IU/L).

-Βιοψία του ήπατος δεν είναι απαραίτητη σε οξεία ηπατίτιδα, αλλά ούτε και σε χρόνια πια για την εκτίμηση της έκτασης της βλάβης του ήπατος, αφού μπορεί να γίνει πια υπερηχογραφικά. Το υπερηχογράφημα ήπατος μπορεί να αποκαλύψει ή να αποκλίσει και την απόφραξη. 

-Μαγνητική Τομογραφία Ήπατος απαιτείται.

Παθολογοανατομικά Ευρήματα ιογενών ηπατίτιδων

Αν γίνει βιοψία ήπατος σε χρόνια πάθηση παρατηρούνται: φλεγμονή, νέκρωση, χολόσταση, λιπώδης εκφύλιση, ίνωση, κίρρωση ή χρόνια ενεργός ηπατίτιδα.

-Παρατηρείται μικρή έως μέτρια αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης.

-Η χολερυθρίνη μπορεί να είναι φυσιολογική έως πολύ αυξημένη και αυξάνεται και η συνδεδεμένη και η μη συνδεδεμένη χολερυθρίνη.

-Γίνεται μέτρηση του χρόνου προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης, αλβουμίνης ορού, ηλεκτρολυτών, γλυκόζης, γίνεται και γενική αίματος και αιμοπετάλια.

Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων

-HAV

Οξεία λοίμωξη ή πρόσφατη λοίμωξη: Anti-HAV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HAV IgG

-HBV

Οξεία λοίμωξη ή πρώιμο στάδιο ή φορείς: HBsAg

Οξεία λοίμωξη: Anti-HBc IgM, HBsAg, HBeAg

Χρόνια λοίμωξη: HBsAg, +/-HBeAg

-HCV

Οξεία λοίμωξη ή χρόνια λοίμωξη ή ανάρρωση: Anti-HCV

-HDV

Οξεία λοίμωξη: HDAg, Anti-HDV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HDV IgG

-HEV

Δεν υπάρχει δοκιμασία

Οι ασθενείς με βαριά ηπατίτιδα Β πρέπει να εξετάζονται και για επιλοίμωξη με HDV

Το HBeAg δείχνει υψηλή μολυσματικότητα με οριζόντια και κάθετη μετάδοση

Η οξεία εξελισσόμενη HCV λοίμωξη πρέπει να επιβεβαιώνεται με HCV-RNA (για χρόνια HCV)

Στην αρχική οξεία φάση της λοίμωξης από HCV το Anti-HCV μπορεί να είναι αρνητικό και μπορεί να γίνει επανεξέταση σε 3-6 μήνες

Αντισώματα κατά HCV είναι ευαίσθητοι δείκτες για λοίμωξη με HCV, σε ασθενείς με χρόνια HCV, αλλά δεν είναι αρκετά ευαίσθητοι για ασυμπτωματικούς φορείς π.χ. αιμοδότες

Αποκλείστε τη φαρμακευτική ηπατίτιδα

Εξετάστε αν υπάρχει ευαισθησία στο συκώτι που υποδηλώνει ηπατομεγαλία

Ελέγξτε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ίκτερος

Οι δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας στον ορό είναι, συνήθως, αυξημένες πριν αυξηθεί η χολερυθρίνη

Οι βιοχημικοί ορολογικοί δείκτες για κάθε ιό ηπατίτιδας υποδηλώνουν παρούσα ή προηγούμενη λοίμωξη και είναι επαρκείς για τη διάγνωση 90% των ασθενών


Διατροφή για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Απαιτείται δίαιτα ηπατοπαθούς:

  • Αποφεύγονται τελείως τα οινοπνευματώδη ποτά και τα ηπατοτοξικά φάρμακα. Τα οινοπνευματώδη ποτά με μέτρο επιτρέπονται 6  μήνες μετά την ίαση της ηπατίτιδας.
  • Επίσης, λόγω της ναυτίας και των στομαχικών ενοχλημάτων, απαιτούνται εύπεπτες τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες και χαμηλές σε λίπος.
  • Απαιτείται η λήψη πολλών υγρών για την αποφυγή αφυδάτωσης.
  • Απαιτείται η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους και οι παχύσαρκοι πρέπει να αδυνατίσουν.

Πότε θα πρέπει οι ασθενείς με ιογενή ηπατίτιδα να ανησυχήσουν;

Απαιτείται ιατρική συμβουλή σε επίμονους εμέτους, ασκίτη και ηπατική εγκεφαλοπάθεια και σε σημαντική παράταση του χρόνου προθρομβίνης.

Γενικά μέτρα θεραπείας των ιογενών ηπατίτιδων:

Η νόσος, συνήθως, αυτοϊάται στην πλειοψηφία των ασθενών.

Η ηπατίτιδα C, συνήθως, απαιτεί ειδική φαρμακευτική θεραπεία, για την εκρίζωση του ιού της ηπατίτιδας και την πρόληψη της ανάπτυξης κίρρωσης και καρκίνου του ήπατος.

Οι ασθενείς με κίρρωση απαιτούν, συνήθως, μεταμόσχευση ήπατος.

Υπάρχουν αντιικά φάρμακα για την ηπατίτιδα B και την ηπατίτιδα C αλλά έχουν πολλές παρενέργειες.

Η απομόνωση είναι απαραίτητη σε εμπόρους τροφίμων με ηπατίτιδα Α ή το προσωπικό υγείας με ηπατίτιδα Β ή C

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα μπορεί να απαιτηθεί μεταμόσχευση του ήπατος

Απαιτείται σωστή χρήση και απομάκρυνση βελονών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ουσιών

Καλή υγιεινή για έμπορους τροφίμων

Η HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, ενώ η σεξουαλική μετάδοση της HCV είναι μικρή

Φάρμακα για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b (INFa-2b) και η ριμπαβαρίνη φαίνεται να προκαλούν βελτίωση 25-5-% σε HBV & 40% σε HCV και να μειώνουν τις παθολογικές τιμές των αμινοτρασφερινών σε χρόνια HBV & HCV.

Στη θεραπεία των χρονίων ηπατιτίδων Β και C χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια διάφορα φάρμακα, όπως οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες ιντερφερόνη άλφα και πεγκιντερφερόνη άλφα, η λαμιβουδίνη, η ριμπαβιρίνη μαζί με ιντερφερόνη άλφα ή πεγκιντερφερόνη άλφα, η ιντερφερόνη αλφακόνη 1 και η αδεφοβίρη διπιβοξίλη. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ικανοποιητικά σε ικανό ποσοστό ασθενών και εκφράζονται με κλινική και ιστολογική βελτίωση, καθώς και των δεικτών ενεργότητας της νόσου.

Η ιντερφερόνη άλφα χρησιμοποιείται στη θεραπεία των χρόνιων ηπατοπαθειών B και C. Η χορήγησή της στην χρόνια ηπατίτιδα Β οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση στο 30-40% των ασθενών. Στη χρόνια ηπατίτιδα C χορηγείται μόνη ή σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη και οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση το 5-15% ή το 30-40% αντίστοιχα. Η πεγκιντερφερόνη άλφα, πεγκυλιωμένη μορφή της ιντερφερόνης άλφα, υπερτερεί της απλής και χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C, όπως και η ιντερφερόνη αλφακόνη 1. Η χορήγηση της ιντερφερόνης απαιτεί προσεκτική επιλογή των ασθενών και συστηματική παρακολούθηση δεδομένου ότι συνοδεύεται από συχνές και σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

Η ιντερφερόνη άλφα χορηγείται στην ηπατίτιδα C.

Η λαμιβουδίνη και η “τενοφοβίρη δισοπροξίλη” χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας Β. Χορηγείται από το στόμα και έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από την ιντερφερόνη. Η μακρόχρονη χορήγησή της, όμως, οδηγεί στην εμφάνιση μεταλλαγμένων στελεχών του ιού. Υπολογίζεται ότι στο τέλος του 1ου έτους χορήγησης μεταλλαγμένα στελέχη ανιχνεύονται στο 15-30% των ασθενών. Δεν είναι γνωστή ή τουλάχιστον επαρκώς τεκμηριωμένη η έκβαση στους ασθενείς αυτούς. 

Η ριμπαβιρίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C σε συνδυασμό με ιντερφερόνη ή πεγκιντερφερόνη άλφα και στις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες της ιντερφερόνης προστίθενται και εκείνες της ριμπαβιρίνης με προεξάρχουσα την αιμόλυση.

Η αδεφοβίρη διπιβοξίλη είναι νουκλεοτιδικό ανάλογο της μονοφωσφορικής αδενοσίνης, το οποίο ενσωματώνεται με το DNA των ηπατοτρόπων ιών και αναστέλλει τις DNA πολυμεράσες. Είναι δραστική έναντι όλων των μορφών του ιού της ηπατίτιδας Β, ανθεκτικών ή όχι στη λαμιβουδίνη. Η θεραπεία συνεχίζεται έως ότου επιτευχθεί ορομετατροπή ή εάν εμφανιστούν σημεία απώλειας της δραστικότητας.

Η εντεκαβίρη είναι νουκλεοσιδικός αναστολέας της ανάστροφης μεταγραφάσης. Εμφανίζει δράση έναντι του ιού της ηπατίτιδας Β αναστέλλοντας τις DNA πολυμεράσες του ιού. Χορηγείται και σε περιπτώσεις ασθενών χωρίς προηγούμενη θεραπεία με νουκλεοσίδια και ασθενών ανθεκτικών στη λαμιβουδίνη.

Παραδείγματα θεραπευτικών σχημάτων:

HBV

5 εκατομμύρια IU/ημέρα ή 10 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 16 εβδομάδες. Σε μείωση των κοκκιοκυττάρων ή αιμοπεταλίων γίνεται η μισή δόση. Η θεραπεία χρόνιας HBV παρακολουθείται καλύτερα με μέτρηση HBV-RNA.

HCV

3 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 24 εβδομάδες. Αν δεν υπάρχει ανταπόκριση σε 16 εβδομάδες επανεκτίμηση. Αν υπάρχουν χαμηλά επίπεδα ορού HCV-RNA πριν τη θεραπεία, η χρήση HCV-RNA-αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης θα δείξει ποιοι ασθενείς ανταποκρίνονται. Ο ορός πρέπει να διαχωρίζεται από τα ερυθρά. Σε διακοπή, οι τιμές, συχνά, επανέρχονται σε προηγούμενα επίπεδα. Η υποτροπή υποχωρεί με την επαναχορήγηση της θεραπείας σε ασθενείς σε ασθενείς που ανταποκρίνονται σε αυτή. Το 40-50% των ασθενών με HCV που αντιμετωπίσθηκαν με ιντερφερόνη για 6 μήνες μπορεί να παραμείνουν σε ύφεση και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Αυτοί με HCV που δεν ανταποκρίνονται σε έναν πρώτο κύκλο με ιντερφερόνη μπορεί να ανταποκριθούν σε έναν δεύτερο κύκλο. Σε λοίμωξη HC θεραπεία γίνεται μόνο σε βαριά ηπατίτιδα και προϊούσα πορεία.

HAV

Σε HAV με χολόσταση πολλοί χορηγούν μικρής διάρκειας αγωγή με κορτικοστερεοειδή.

Η ιντερφερόνη δεν πρέπει να χορηγείται όταν τα αιμοπετάλια είναι < 75.000. Επίσης, αντενδείκνυται σε αλλεργία σε ανοσοσσφαιρίνη μυός, σε πρωτεϊνη αυγού και σε νεομυκίνη.

Η θεραπεία με κορτικοειδή αυξάνει τη νοσηρότητα και τη θνητότητα.

Προσοχή τα φάρμακα για την ηπατίτιδα προκαλούν διαταραχές της πήξης, καταστολή του μυελού, σπασμούς. Δεν πρέπει να χορηγούνται σε αναπαραγωγική ηλικία, στην κύηση και ση γαλουχία.


Ηπατίτιδα Α

Η ηπατίτιδα Α είναι ενδημική με πολύ μεγάλη συχνότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου όλα τα παιδιά προσβάλλονται μέχρι την ηλικία των 10 ετών.

Στις ανεπτυγμένες χώρες οι ενήλικες εκτίθενται, συνήθως, κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Η ηπατίτιδα Α είναι συχνή σε κακές υγειονομικές συνθήκες, σε στενό συγχρωτισμό ατόμων και σε κακές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Η μετάδοση της ηπατίτιδας Α γίνεται μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, δηλαδή μέσω των χεριών που μολύνθηκαν από κόπρανα, μολυσμένο νερό και τροφές όπως οστρακοειδή, αλλά και όσοι εργάζονται στην κατασκευή και επεξεργασία τροφίμων.

Η οξεία ηπατίτιδα Α αυτοπεριορίζεται σε μερικές εβδομάδες και σπάνια γίνεται υποτροπή και ποτέ δεν οδηγεί σε χρόνια ηπατίτιδα.

Η νόσος εκδηλώνεται σε 15-50 ημέρες μετά την επαφή του ασθενούς με τον ιό της ηπατίτιδας Α και η μεταδοτικότητα ελαττώνεται μετά την εκδήλωση του ικτέρου, αφού δεν αποβάλλεται ο ιός στα κόπρανα.

Στα παιδιά δεν υπάρχουν συμπτώματα ενώ στους ενήλικες σε αναλογία 1 στους 10 εμφανίζεται ίκτερος.

Για την πρόληψη της ηπατίτιδας Α υπάρχει αποτελεσματικό ειδικό εμβόλιο, που προέρχεται από αδρανοποιημένο  ιό και είναι ασφαλές και χωρίς παρενέργειες. Απαιτούνται 2 δόσεις σε μεσοδιάστημα 6 μηνών που γίνονται ενδομυϊκά στο μπράτσο, στο δελτοειδή μυ και παρέχουν προστασία για 10 χρόνια. 

Οι ομάδες που πρέπει να εμβολιάζονται για την ηπατίτιδα Α είναι όλα τα ευαίσθητα άτομα που έρχονται σε επαφή με ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα Α, όσοι πρόκειται να ταξιδέψουν σε χώρες με μεγάλη ενδημικότητα της νόσου, καθώς και οι εργαζόμενοι σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, μονάδες καθαριότητας και μονάδες κατασκευής και επεξεργασίας των τροφίμων. 

Στις χώρες με ενδημική ηπατίτιδα Α, συστήνεται, επίσης, σχολαστικό πλύσιμο των χεριών και βρασμός του νερού και των τροφών.

Πρόληψη ηπατίτιδας Α

-Καλό αποχευτευτικό σύστημα και καλή προσωπική υγιεινή

-Παθητική ανοσοποίηση με ανοσοσσφαιρίνη 0,02ml/Kg ενδομυϊκά σε όσους εκτεθούν σε HAV μέχρι 2 εβδομάδες μετά την έκθεση με πρόληψη νόσου 80-90%

-Σε παρατεταμένη έκθεση, όπως, ταξιδιώτες, χορήγηση ανοσοσφαιρίνης 0,02-0,05 ml/Kg ενδομυϊκά κάθε 5 μήνες

 -Χορήγηση ανοσοσφαιρίνης, επίσης, σε άτομα που έχουν στενές επαφές με τους ασθενείς. Σε προσωπικό παιδικών σταθμών και σε παιδιά όταν εμφανισθεί ένα κρούσμα, σε όσους σχετίζονται με πολλά κρούσματα και σε όσους ταξιδεύουν σε περιοχές με μεγάλο επιπολασμό

-Υπάρχει και εμβόλιο για την ηπατίτιδα Α


Ηπατίτιδα Β

Η χρόνια λοίμωξη με ηπατίτιδα Β είναι πολύ συχνή, αφού προσβάλλει το 5% του πληθυσμού της γης.

Στην Ελλάδα η συχνότητα των φορέων είναι 3%, ενώ είναι πολύ αυξημένη μεταξύ των οικονομικών μεταναστών.

Η μετάδοση του ιού της ηπατίτιδας Β γίνεται παρεντερικά και σεξουαλικά, από την επαφή του ατόμου με μολυσμένα βιολογικά υγρά (αίμα, σπέρμα).

Οι συνηθέστεροι τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β:

  • Ετεροφυλοφιλικές και ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές με ασθενή με χρόνια ηπατίτιδα Β. Είναι ο συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β στους ενήλικες.
  • Ενδοοικογενειακή διασπορά. Μετάδοση από άτομα του ενδοοικογενειακού περιβάλλοντος των μικρών παιδιών, που αποτελεί το σημαντικότερο τρόπο δημιουργίας των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Σήμερα όλες οι έγκυες μητέρες ελέγχονται για παρουσία ηπατίτιδας Β και σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος λαμβάνονται ειδικά μέτρα που προλαμβάνουν τη μετάδοση είναι σήμερα εξαιρετικά σπάνιος λόγω του συστηματικού ελέγχου των αιμοδοτών.
  • Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών.
  • Παρεντερική έκθεση σε μολυσμένο αίμα.

Γενικά άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β είναι τα άτομα με στενές επαφές με ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β (π.χ. τα παιδιά μητέρων με χρόνια ηπατίτιδα Β και οι σεξουαλικοί σύντροφοι ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β), οι ομοφυλόφιλοι, οι ετεροφυλόφιλοι με πολλαπλούς (>3) ερωτικούς συντρόφους, οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών, οι πολυμεταγγιζόμενοι, οι αιμοκαθαιρόμενοι σε μονάδες τεχνητού νεφρού, οι μεταμοσχευμένοι, οι αστυνομικοί, το προσωπικό και οι τρόφιμοι των φυλακών, οι εργαζόμενες στις υπηρεσίες υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, νοσηλευτικό προσωπικό, καθαρίστριες, εργαζόμενοι σε διαγνωστικά και ερευνητικά εργαστήρια).

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας Β, δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι τη στιγμή της εκδήλωσης των συμπτωμάτων είναι 45-120 ημέρες.

Στο 50% των ασθενών και ιδίως στα παιδιά, η οξεία ηπατίτιδα Β δεν συνοδεύεται από ίκτερο και δεν έχει συμπτώματα.

Η οξεία ηπατίτιδα Β στους ενήλικες σε ποσοστό > από 95% αυτοϊάται πλήρως

Η πιθανότητα ανάπτυξης χρόνιας ηπατίτιδας Β εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς. Στα νεογνά η πιθανότητα είναι 95%, στα παιδιά 60% και στους ενήλικες 2-5% και  από τα συμπτώματα, γιατί οι ασυμπτωματικές μεταπίπτουν συχνότερα από τις συμπτωματικές σε χρόνια ηπατίτιδα, γι΄αυτό ο εμβολιασμός όλων των νεογνών και των παιδιών είναι απαραίτητος.

Οι ασθενείς που δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό της ηπατίτιδας Β κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας γίνονται χρόνιοι φορείς της ηπατίτιδας Β εφόσον διατηρούν τον ιό στον οργανισμό για περισσότερο από 6 μήνες.

Ένα ποσοστό 30-40% των χρόνιων φορέων του ιού της ηπατίτιδας Β έχουν υψηλό πολλαπλασιασμό του ιού και αναπτύσσουν ενεργό βλάβη του ήπατος και χρόνια ηπατίτιδα Β και ένα ποσοστό αναπτύσσουν  κίρρωση του ήπατος αν δεν γίνει επιτυχής θεραπεία και ένα ποσοστό 25-40% αναπτύσσουν επιπλοκές από την κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο και καταλήγουν.

Πάντως, οι χρόνιοι φορείς και όσοι έχουν χρόνια ηπατίτιδα Β δεν έχουν συμπτώματα για δεκαετίες μέχρι να εκδηλώσουν συμπτώματα προχωρημένης κίρρωσης του ήπατος, όπως ίκτερος, ασκίτης, ηπατική εγκεφαλοπάθεια και κιρσοί του οισοφάγου, γι' αυτό όσοι είναι χρόνιοι φορείς πρέπει να ελέγχουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα τις τρανσαμινάσες τους για έλεγχο τυχόν χρόνιας ηπατίτιδας οπότε με την θεραπεία να μην αναπτύξουν κίρρωση.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανίχνευση του αντιγόνου επιφανείας του ιού της ηπατίτιδας Β στο αίμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι δείκτες του ιού της ηπατίτιδας Β που προσδιορίζονται στο αίμα των ασθενών και βοηθούν στη διάκριση της οξείας από τη χρόνια ηπατίτιδα Β, στη διάκριση των διαφόρων φάσεων της χρόνιας ηπατίτιδας και στην ανίχνευση του πολλαπλασιασμού του ιού. Οι εξετάσεις γίνονται σε άτομα με αυξημένες τρανσαμινάσες, σε άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β, σε έγκυες γυναίκες, στα παιδιά των μητέρων με ηπατίτιδα C, σε συγγενείς πρώτου βαθμού (παιδιά, γονείς και αδέλφια) ασθενών με οξεία ή χρόνια ηπατίτιδα Β, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή λοίμωξη με τον ιό του AIDS.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας Β γίνεται με φάρμακα που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα στη μάχη εναντίον του ιού, όπως οι υποδόριες ενέσεις ιντερφερόνης α και με φάρμακα που εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού, όπως χάπια λαμιβουδίνης. Τα φάρμακα δεν εκριζώνουν τον ιό, αλλά καθυστερούν την ανάπτυξη κίρρωσης και του ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Οι συνδυασμοί φαρμάκων είναι καταλληλότεροι. Οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β δεν απαιτείται να κάνει θεραπεία. Θεραπεία γίνεται σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β και μεγάλο κίνδυνο για ανάπτυξη κίρρωσης.

Η πρόληψη ηπατίτιδας Β στηρίζεται στον εμβολιασμό των βρεφών και των ομάδων υψηλού κινδύνου. Οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β δεν πρέπει να μοιράζονται βελόνες ή προσωπικά αντικείμενα με τυχόν αίμα, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια. Σε πολλαπλούς ή άγνωστους ερωτικούς συντρόφους πρέπει να χρησιμοποιείται προφυλακτικό.

Σε περίπτωση έκθεσης στον ιό της ηπατίτιδας Β ενός ευαίσθητου ατόμου, χορηγούνται υψηλές ποσότητες εξουδετερωτικών αντισωμάτων με ειδική υπεράνοση γ σφαιρίνη.

Πρόληψη ηπατίτιδας Β

Ανοσοποίηση για την HBV επιτυγχάνεται με 3 ενδομυϊκές δόσεις από το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β 0,5 ml/δόση σε παιδιά κάτω των 11 ετών, 1,0 ml σε ενήλικες σε μεμεσοδιαστήματα 1 και 6 μηνών

Σε άτομα υψηλού κινδύνου χορηγείται HBV ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη μέσα σε 24 ώρες μετά την έκθεση (0,06 ml/Kg) ενδομυϊκά για προφύλαξη

Επίσης, συνιστάται ο έλεγχος όλων των εγκύων γυναικών και εμβολιασμοί όλων των βρεφών στη γέννηση, 2 μηνών, και 6 έως 18 μηνών


Ηπατίτιδα C

Η ηπατίτιδα C είναι συχνή. Στην Ελλάδα το 2% του γενικού πληθυσμού έχουν χρόνια λοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C. Η υψηλότερη συχνότητα της ηπατίτιδας C συναντάται σε άτομα ηλικίας 40-60 ετών. Λόγω του υποχρεωτικού ελέγχουν του αίματος και των παραγώγων και τους κανόνες αποστείρωσης οι περιπτώσεις ηπατίτιδας C έχουν ελαττωθεί μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται παρεντερικά, με την επαφή του ατόμου με μολυσμένο αίμα ή παράγωγα αίματος

Τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C:

  • Χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών. Το 80% ενεργών ή πρώην χρηστών έχουν ηπατίτιδα C.
  • Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του πριν το 1992, γιατί δεν γινόταν έλεγχος αίματος.
  • Αιμοκάθαρση.
  • Τρύπημα με μολυσμένο αίμα ή εργαλεία (2-10%)
  • Μεταμόσχευση οργάνου πριν το 1992.
  • Ιατρικές ή παραϊατρικές πράξεις. Ενέσεις, τατουάζ, τρύπημα σημείων σώματος. Πρέπει να τηρούνται οι κανόνες αποστείρωσης.
  • Γενετήσια μετάδοση. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σε πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, σε ομοφυλόφιλους και σε σεξουαλική επαφή κατά την εμμηνορρυσία.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Συμβαίνει σε 2-7% και αυξάνει στο 20% όταν η μητέρα έχει και AIDS.
  • Άγνωστος τρόπος μετάδοσης. Το ποσοστό είναι 30-40%.

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας C, δηλαδή ο χρόνος μέχρι την εκδήλωση των συμπτωμάτων από την στιγμή της μόλυνσης είναι 30-90 ημέρες.

Η πλειοψηφία (75-80%) δεν έχει κανένα σύμπτωμα και το 65-85% δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά την οξεία φάση και αναπτύσσουν χρόνια ηπατίτιδα C.

To 15-20% των ασθενών αναπτύσσουν κίρρωση ήπατος. Ο κίνδυνος κίρρωσης είναι μικρότερος σε νέες γυναίκες και παιδιά και μεγαλύτερος σε μεσήλικες που πήραν την ηπατίτιδα από μετάγγιση. Η ταυτόχρονη λοίμωξη με ηπατίτιδα Β και AIDS και η κατάχρηση αλκοόλ επιταχύνουν την εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C σε κίρρωση. Όσοι έχουν κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του ήπατος.

Η διάγνωση της ηπατίτιδας C στηρίζεται στην ανίχνευση στο αίμα ειδικών αντισωμάτων εναντίον του ιού της ηπατίτιδας C (anti-HCV). Η μη ανίχνευση τέτοιων αντισωμάτων αποκλείει την ηπατίτιδα C εκτός από την περίοδο της οξείας λοίμωξης που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμη τα αντισώματα και σε ανοσοκατασταλμένους και ασθενείς που κάνουν αιμοκάθαρση που δεν αναπτύσσουν αυτά τα αντισώματα.

Ψευδώς θετικά αντισώματα ηπατίτιδας C παρατηρούνται σε αιμοδότες και απαιτείται PCR. Αν είναι αρνητική πρέπει να επαναληφθεί σε λίγους μήνες. Επίσης, μπορεί να γίνει RIBA (ανοσοκαθήλωση). Αληθή θετικά αντισώματα χωρίς ανιχνεύσιμο ιό έχουν άτομα που νόσησαν από οξεία ηπατίτιδα, αλλά ιάθηκαν και δεν μετέπεσαν σε χρόνια ηπατίτιδα. Στην ηπατίτιδα C αυξάνουν οι τρανσαμινάσες.

Συγχρόνως πρέπει να γίνεται έλεγχος για ηπατίτιδα Β και Α και να εμβολιάζονται σε απουσία φυσικές ανοσίας, αλλά και για AIDS.

Σε αυξημένες τρανσαμινάσες πρέπει να γίνεται προσδιορισμός του τύπο του ιού της ηπατίτιδας C, του γονότυπου. Με βάση του γονότυπου καθορίζονται οι δόσεις και η διάρκεια της θεραπείας των ασθενών με ηπατίτιδα C. Σε γονότυπο 1 ή 4 προσδιορίζεται και η ποσότητα του ιού ηπατίτιδας C στο αίμα (ποσοτικός προσδιορισμός επιπέδων HCV RNA ορού.

Επίσης, γίνεται υπερηχογράφημα ή βιοψία για να προσδιορισθούν οι βλάβες του ήπατος. σε χρόνια ηπατίτιδα ή γονότυπο 1 ή 4.

Έλεγχο για ηπατίτιδα C πρέπει να κάνουν όσοι έχουν αυξημένες τρανσαμινάσες, οι πρώην και ενεργοί χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, όσοι έχουν κάνει μετάγγιση αίματος ή μεταμόσχευση οργάνων πριν το 1992, όσοι κάνουν αιμοκάθαρση, όσοι έχουν εκτεθεί σε μολυσμένα εργαλεία, όσοι είναι ερωτικοί σύντροφοι ατόμων με ηπατίτιδα C και οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β, με AIDS ή ηπατική αλκοολική νόσο.

Σε θεραπεία υποβάλλονται οι ασθενείς ανάλογα με το γονότυπο και τη σοβαρότητα των βλαβών σύμφωνα με το υπερηχογράφημα. Θεραπεία πρέπει να κάνουν ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έχουν αυξημένο κίνδυνο για για κίρρωση κι έχουν επίμονα αυξημένες τρανσαμινάσες για να προληφθεί η ανάπτυξη ηπατίτιδας C.

Οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών πρέπει να κάνουν απεξάρτηση με μεθαδόνη και μετά να γίνεται θεραπεία της ηπατίτιδας C.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας C είναι επιτυχής σε 80% των ασθενών με γονότυπο 2 ή 3 και περίπου 50% των ασθενών με γονότυπο 1 ή 4. Απαιτείται συνδυασμένη χορήγηση ιντερφερόνης α με μια ένεση την εβδομάδα και δισκίων ριμπαβιρίνης και τα φάρμακα αυτά χορηγούνται για 6 ή 12 μήνες ανάλογα με το γονότυπο. Απαιτείται παρακολούθηση ασθενών για τυχόν παρενέργειες από τη θεραπεία.

Πρόληψη ηπατίτιδας C

Δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C

Τα μέτρα πρόληψης για την ηπατίτιδα C:

  • Όσοι έχουν ηπατίτιδα C δεν πρέπει να χρησιμοποιούν και να δίνουν σε άλλους αντικείμενα που μπορεί να έρθουν σε επαφή με το αίμα τους, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια, νυχοκόπτες και αποτριχωτικές συσκευές.
  • Η χλωρίνη είναι απαραίτητη για τον καθαρισμό των αντικειμένων γενικής χρήσης που έρχονται σε επαφή με αίμα ασθενούς με ηπατίτιδα C.
  • Οι ασθενείς με ηπατίτιδα C  πρέπει να χρησιμοποιούν ατομικά σκεύη φαγητού, ατομικές πετσέτες και ατομικές τουαλέτες.
  • Η θεραπεία με μεθαδόνη, η χρήση συριγγών και βελονών μιας χρήσης και η τροποποίηση της συμπεριφοράς θα περιορίσουν τη διασπορά της ηπατίτιδας C στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών.
  • Σε τρύπημα με βελόνα  δεν γίνεται προληπτική χρήση ανοσοσφαιρίνης ή αντιικών. Γίνεται έλεγχος με αντισώματα για ηπατίτιδα C  και παρουσίας HCV RNA  ορού 2-8 εβδομάδες αργότερα και σε τεκμηρίωση της ηπατίτιδας C είναι χρήσιμη η θεραπευτική παρέμβαση.
  • Η χρήση προφυλακτικών είναι απαραίτητη σε ηπατίτιδα C και πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, εφήμερες ερωτικές σχέσεις και σε ομοφυλόφιλους.
  • Η εκλεκτική καισαρική τομή ελαττώνει τη  πιθανότητα μετάδοσης της ηπατίτιδας C από τη θετική μητέρα στο νεογέννητο. Στο μωρό γίνεται ανίχνευση  HCV RNA  ορού  μεταξύ 2ου και 6ου μήνα ή με ανίχνευση αντισωμάτων για ηπατίτιδα C μετά τον 15ο μήνα.


Ηπατίτιδα D

Η ηπατίτιδα D μεταδίδεται παρεντερικά, δηλαδή με έκθεση του ατόμου σε μολυσμένο αίμα και προσβάλλoνται τα άτομα που έχουν μολυνθεί από ηπατίτιδα Β. Άρα οι ασθενείς με ηπατίτιδα B πρέπει να ελέγχονται για ηπατίτιδα  D. Πρόληψη της ηπατίτιδας HBV προλαμβάνει και την HDV.


Ηπατίτιδα Ε

Προκαλεί οξεία ηπατίτιδα που μοιάζει μη την οξεία ηπατίτιδα Α.  Πρόληψη της ηπατίτιδας HAV προλαμβάνει και την HEV.

Παρακολούθηση ασθενών με ιογενείς ηπατίτιδες

Τακτικές μετρήσεις των ηπατικών ενζύμων.

Γίνεται τακτική μέτρηση για την εκτίμηση της βελτίωσης ή επιδείνωσης.

Απαιτείται τακτικά να γίνεται υπερηχογράφημα ήπατος και μαγνητική τομογραφία ήπατος.

Απαιτείται παρακολούθηση για μεταβολικές επιπλοκές.

Γίνεται παρακολούθηση γενικής αίματος κι αιμοπεταλίων αν γίνεται ιντερφερόνη.

Γίνεται ποσοτική εκτίμηση RNA ιών για παρακολούθηση απόκρισης και υποτροπών.

Πρόληψη και αποφυγή ιογενών ηπατίτιδων

Έλεγχος των προϊόντων αίματος

Προσεκτική απομάκρυνση των συριγγών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών

Επιπλοκές ιογενών ηπατίτιδων

Οξεία ή υποξεία νέκρωση ήπατος

Χρόνια ενεργός ηπατίτιδα

Κίρρωση ήπατος

Ηπατική ανεπάρκεια

Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα

Πορεία και πρόγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Εξαρτάται από τον υπεύθυνο ιό

Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια αποτελεί τον φτωχότερο δείκτη πρόγνωσης σε ηπατική ανεπάρκεια

Η HAV προκαλεί ήπια νόσηση, συνήθως, χωρίς ίκτερο, είναι συχνή στα παιδιά, δεν προκαλεί χρόνια ηπατική νόσο και έχει θνησιμότητα < από 1%. Με την ίαση καταλείπεται, συνήθως, ισόβια ανοσία. Τρεις σπάνιες περιπτώσεις είναι: η υποτροπιάζουσα (10%), η χολοστατική και η κεραυνοβόλος.

Η HBV (θνησομότητα 1%) και η HDV (με ίκτερο, θνησιμότητα 2-20%) εμφανίζουν, συνήθως, πιο βαριά συμπτώματα κι εξελίσσονται, συχνά, σε εμμένουσα ή χρόνια ηπατική νόσο, κίρρωση, ηπατική ανεπάρκεια ή ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η ηπατίτιδα Β στα παιδιά είναι πιο οξεία απ΄ ότι στους ενήλικες, μικρότερης διάρκειας, με λιγότερες επιπλοκές και πλήρη, συνήθως, ανάρρωση.

Η HCV ανεξάρτητα από τη βαρύτητα της νόσου, σε > 50% των ασθενών εξελίσσεται σε χρόνια ηπατίτιδα, στο 20% σε κίρρωση και σε μερικούς σε ηπατική ανεπάρκεια.

Σε χρόνια HDV, το 70% αναπτύσσει κίρρωση και η επίπτωση του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος είναι χαμηλή.

Η HEV δεν μεταπίπτει σε χρονιότητα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες σχετίζονται, μερικές φορές, με αρθρίτιδα, κνίδωση, νεφρίτιδα από ανοσοσυμπλέγματα, μεμβρανώδης σπειραματοπάθεια, αναιμίες, απλαστική αναιμία, δερματίτιδα, μυοκαρδιοπάθεια. Η HCV επιπλέκεται σποραδικά με ιδιοπαθή μεικτή κρυοσφαιριναιμία και οξεία διαλείπουσα πορφυρία.

Η κατάχρηση οινοπνεύματος αποτελεί βασικό προδιαθεσικό παράγοντα της χρόνιας ηπατικής νόσου από HBV και HCV. Έλεγχος των ορολογικών δεικτών απαιτείται σε ασθενείς με αλκοολική ηπατοπάθεια (κυρίως, ως Anti-HCV).

Ασθενείς με ελαττωμένη ανοσολογική λειτουργία, όπως, ασθενείς που κάνουν χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπεία, μπορεί να έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα σε λοίμωξη με HBV.

Σε κύηση, πρέπει να γίνεται έλεγχος για HBsAg. Η HBV μεταδίδεται κάθετα, σε ποσοστό < από 10%, αλλά και περιγεννητικά, προκαλώντας φορεία στο 30%, περίπου. Χορηγείται ανοσοσφαιρίνη και εμβόλιο HBV 0,5 ml ενδομυϊκά σε ηικία 1 και 6 μηνών. Μετράτε το HBsAg & HBsAb σε ηλικία 1 έτους για να ανακαλύψετε αν η προφύλαξη πέτυχε (> 95%).

Η συχνότητα κάθετης μεταδόσεως HCV αυξάνει στους φορείς HIV.

Η HEV έχει υψηλή θνητότητα (40%) στις έγκυες γυναίκες στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Μοριακός έλεγχος ιογενών ηπατίτιδων

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

Εργαστηριακή διαφορική διάγνωση των ικτέρων

Χρήσιμες πληροφορίες για την ηπατίτιδα C

Α1 αντιθρυψίνη

Τέρμα οι βιοψίες ήπατος στην χρόνια ηπατική νόσο

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ηπατονεφρικό σύνδρομο

Νέα θεραπεία για την ηπατίτιδα C

Ηπατίτιδα

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ενδοσκοπική υπερηχογραφία

Κάντε αποτοξίνωση στο συκώτι σας

Έλεγχος για ηπατίτιδα

Αφεψήματα για προφύλαξη από ηπατικές παθήσεις

Να κάνετε την εξέταση για ηπατίτιδα Β

Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Ηπατίτιδα από φάρμακα

Ηπατίτιδα

Ιολογικός έλεγχος

Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

Οι λοιμώξεις που προκαλούν καρκίνο

Οι νέες θεραπείες για την ηπατίτιδα

Ο καρκινικός δείκτης άλφα-φετοπρωτεϊνη

Ο ιός του Έμπολα

Τραυματισμός με βελόνα

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 3342 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 05 Αυγούστου 2020 16:30
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Παραρρινοκολπίτιδα Παραρρινοκολπίτιδα

    Παραρρινοκολπίτιδα

    Φλεγμονή των παραρρινίων κόλπων. Ανάλογα με τη διάρκεια της φλεγμονής χαρακτηρίζεται σαν οξεία ή χρόνια. Συμβαίνει με την συγκέντρωση πυώδους υλικού εντός του κόλπου που δεν μπορεί να παροχετευθεί 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπνευστικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

    • Ρινική συμφόρηση (οξεία παραρρινοκολπίτιδα)
    • Προοδευτική αύξηση του αισθήματος της πίεσης στην περιοχή του πάσχοντος κόλπου με ευαισθησία
    • Ρινικό έκκριμα με πύον και ίχνη αίματος
    • Κακουχία
    • Επώδυνος φάρυγγας (ενίοτε)
    • Κεφαλαλγία
    • Πυρετός 
    • Πόνος στην περιοχή των παρειών και άνω δοντιών (ιγμορίτιδα) που επιδεινώνεται κατά την επίκυψη 
    • Πόνος πάνω από τα φρύδια (μετωπιαία κολπίτιδα)
    • Πόνος στους οφθαλμούς (ηθμοειδής κολπίτιδα)
    • Πόνος πίσω από τους οφθαλμούς (ηθμοειδής)
    • Βήχας (όχι πάντα)
    • Οπισθορινικός κατάρρους
    • Περικογχικό οίδημα
    • Συμπτωματολογία που επιδεινώνεται κατά τις αεροπορικές πτήσεις  

    ΑΙΤΙΑ 

    • Βακτηριακή λοίμωξη (H. influenzae, πνευμονιόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι, catarrhalis)
    • Ιογενείς λοιμώξεις 
    • Μυκητιασικές λοιμώξεις (ασπέργιλλος, bipolaris, mycor)
    • Προηγηθείσα λοίμωξη του ανωτέρου αναπνευστικού 
    • Προδιαθεσικοί παράγοντες - χρόνια ρινικό οίδημα, ιξώδης βλέννα, πολύποδες, ρινίτιδα, ξαφνικές μεταβολές της θερμοκρασίες

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    • Αλλεργική διάθεση
    • Ανοσοκαταστολή 
    • Συνεχής θετική πίεση αεροφόρων οδών 
    • Αεροπορικά ταξίδια κατά την διάρκεια λοίμωξης του ανωτέρου αναπνευστικού 
    • Οδοντικό απόστημα
    • Κολύμβηση σε μολυσμένα ύδατα 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Ιογενής ρινίτιδα
    • Αλλεργική ρινίτιδα
    • Αγγειοκινητική ρινίτιδα
    • Όγκοι
    • Κύστεις
    • Ξένα σώματα
    • Κοκκιωμάτωση του Wegener

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων
    • Καλλιέργεια για τακτοποίηση του υπεύθυνου μικροβιακού παράγοντα 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Φλεγμονή 
    • Οίδημα
    • Πάχυνση βλεννογόνου 
    • Ρινικοί πολύποδες 
    • Εξελκώσεις

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Ενδοσκόπηση - εντόπιση περιοχών αυθεντικής λοίμωξης 
    • Ενδοσκόπηση ιγμορείου άντρου - για βιοψία και αφαίρεση κύστεως 
    • Ενδοσκόπηση σφηνοειδούς κόλπου - σπάνια

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Ακτινογραφίες παραρρινίων κοιλοτήτων - θολερότητα, υδραερικά επίπεδα, πάχυνση βλεννογόνου των προσβεβλημένων κόλπων 
    • Αξονική τομογραφία - για ανίχνευση παθολογίας ρινικού πόρου, βοηθάει στην διάγνωση υποκείμενων τοπικών αιτίων της χρόνιας παραρρινοκολπίτιδας
    • Μαγνητική τομογραφία - δεν ενδείκνυται προς το παρόν 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Η διαφανοσκόπηση δείχνει σκιερότητα των προσβεβλημένων κόλπων 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Αγωγή σαν εξωτερικός ασθενής πλην της ανάγκης για χειρουργική επέμβαση (σπάνια). Σε περίπτωση μετωπιαίας ή σφηνοειδούς κολπίτιδας μπορεί να απαιτηθεί νοσοκομειακή αγωγή 

    sinus disease

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η αρχική θεραπεία είναι συντηρητική - φαρμακευτική 
    • Εισπνοή υδρατμών υποβοηθάει την παροχέτευση των εκκριμάτων και ανακουφίζει 
    • Αποφυγή καπνού και μόλυνσης του περιβάλλοντος (όπου αυτό είναι δυνατόν)
    • Αποφυγή καπνίσματος τσιγάρων 
    • Εάν η συντηρητική αγωγή αποτύχει συνιστάται έκπλυση (καταιονισμός) για την απομάκρυνση συμπυκνωμένου υλικού
    • Εάν παρά την συντηρητική αγωγή η παραρρινοκολπίτιδα επιμένει, συνιστάται χειρουργική παρέμβαση
    • Υπάρχουν πολυάριθμες τεχνικές για τον καθαρισμό των διαφόρων κόλπων (ρινικό παράθυρο, επέμβαση κατά Caldwell-Luc, ηθμοειδεκτομή, έξω-ηθμεοειδεκτομή, μέτωπο-ηθμειδεκτομή, οστεοπλαστικός κρημνός)

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κανένας περιορισμός. Ανάπαυση κατά την οξεία φάση 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Γενική δίαιτα. Άφθονα υγρά

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντιβιοτικά - αμοξυκιλλίνη 500 mg τρις ημερησίως για 14-21 ημέρες ή Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη. Επί μη ανταποκρίσεων συνιστάται αλλαγή σε αντιβιοτικά δραστικά έναντι βακτηριδίων που παράγουν την β-λακταμάση 
    • Αναλγητικά 
    • Αγγειοσυσπαστικοί παράγοντες 
    • Αντιϊσταμινικά

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Τρείς με 5 ημέρες τοπικής αποσυμφορητικής αγωγής με την έναρξη της θεραπείας. Χρόνια χρήση κορτικοειδών συνιστάται επί αλλεργικής ρινίτιδας 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση μέχρι να υποχωρήσει η φλεγμονή

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αντιμετώπιση ρινικής συμφόρησης πριν την παραρρινοκολπίτιδα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Μηνιγγίτιδα
    • Απόστημα (επισκληρίδιο, υποσκληρίδιο, εγκεφαλικό, οπισθοβολβικό)
    • Οστεομυελίτιδα
    • Λοίμωξη οφθαλμικού κόγχου
    • Σηπτική θρόμβωση σηραγγώδους κόλπου 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οξεία - καλή πρόγνωση με έγκαιρη έναρξη αγωγής και αποφυγής επιπλοκών 
    • Χρόνια - μπορεί να βελτιωθεί εάν ο υπεύθυνος αλλεργιογόνος παράγων απομακρυνθεί ή γίνει παροχέτευση 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ρινίτιδα
    • Παραρρινοκολπίτιδα λόγω μεταβολών της ατμοσφαιρικής πίεσης
    • Πανκολπίτιδα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Η επίπτωση της χρόνιας και οξείας παραρρινοκολπίτιδας αυξάνει κατά το δεύτερο ήμισυ της παιδικής ηλικίας 
    • Μπορεί να είναι συχνότερη σε παιδιά που υποβλήθηκαν σε αμυγδαλεκτομή ή εκτομή αδενοειδών εκβλαστήσεων 
    • Επί χρόνιας παραρρινοκολπίτιδας πρέπει να αναζητηθεί το υποκείμενο αίτιο, π.χ. ρινική δυσμορφία ή μόλυνση και υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων 

    Γηριατρικό: 

    • Η επίπτωση αυξάνεται μέχρι την ηλικία των 75 ετών, μετά μειώνεται 
    • Πιο δύσκολο να θεραπευθεί σε προχωρημένες ηλικίες 

    allergic rhinitus vs sinusitis sinusitis

     

  • Παρ' ολίγον πνιγμός Παρ&#039; ολίγον πνιγμός

    Πνιγμός

    Παρ' ολίγον πνιγμός είναι η επιβεβαίωση για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα μετά από σκέπασμα του προσώπου στο νερό και προσωρινή ασφυξία.

    Πολυσυστηματική δυνητικά μοιραία νόσος, που προκύπτει από παρ'ολίγο ασφυξία δευτεροπαθή σε σκέπασμα από νερό του προσώπου ή ολόκληρου του κεφαλιού ενός ατόμου.

    Περίπου 10% των ασθενών από πνιγμό πεθαίνουν χωρίς πράγματι να έχουν εισροφήσει.

    Τα περισσότερα θύματα του παρ' ολίγον πνιγμού δεν εισροφούν μεγάλες ποσότητες υγρού.

    Επικρατέστερη ηλικία: Έφηβοι

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΟΥ

    • Διαταραχή του επιπέδου συνείδησης ή κώμα
    • Απών ή νηματοειδής σφυγμός
    • Ταχύπνοια ή αγωνιώδεις αναπνοές
    • Κυάνωση 
    • Συριγμός 
    • Υπερθερμία
    • Φτωχή αντίδραση, διεσταλμένες και ακίνητες κόρες

    ΑΙΤΙΑ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΟΥ

    • Ατυχήματα κολύμβησης
    • Υπεραερισμός πριν από την υποβρύχια κολύμβηση 
    • Δυστυχήματα με βάρκα
    • Αυτοκινητιστικά ατυχήματα (π.χ. αυτοκίνητο που καταδύεται σε νερό)
    • Αυτοκτονία
    • Υπερβολική δόση φαρμάκων (συμπεριλαμβανομένου του οινοπνεύματος)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΟΥ

    • Χαμηλή κοινωνικοοικονομική τάξη
    • Οινόπνευμα 
    • Σπασμοί 
    • Ανικανότητα κολύμβησης 
    • Ακατάλληλο φράξιμο πισίνας 
    • Ανεπαρκής επιτήρηση των παιδιών από τους ενήλικες 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Η κατάδυση μπορεί να έχει προκύψει από απώλεια συνείδησης και καταλάθος πτώση στο νερό εξαιτίας κάποιας άλλης νόσου (π.χ. τραύμα, αρρυθμία, σπασμοί, κλπ.)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Θαλασσινό νερό:

    • Υποξαιμία 
    • Υπερκαπνία 
    • Μικτή οξέωση 
    • Ελαφρά αύξηση του νατρίου του ορού 
    • Φυσιολογική ή ελάχιστα αυξημένη αιμοσφαιρίνη 
    • Σπάνια αλβουμινουρία 
    • Σπάνια ολιγουρία 
    • Σπάνια αιμοσφαιρινουρία 
    • Υπογκαιμία πιθανή ή υπερογκαιμία 

    Γλυκό νερό:

    • Υποξαιμία
    • Υπερκαπνία
    • Μικτή οξέωση 
    • Ελαφρά μείωση του νατρίου του ορού 
    • Φυσιολογική ή ελαφρά μειωμένη αιμοσφαιρίνη 
    • Αλβουμινουρία σπάνια 
    • Ολιγουρία σπάνια
    • Σπάνια αιμοσφαιρινουρία 
    • Ένδειξη αιμόλυσης

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Οποιαδήποτε υποκείμενη κατάσταση που μπορεί να μεταβάλλει το φυσιολογικό ισοζύγιο υγρών και ηλεκτρολυτών (π.χ. συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια) ή να μεταβάλλει τη φυσιολογική λειτουργία των πνευμόνων (π.χ. εμφύσημα)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • "Ξηροί πνεύμονες" 10% του χρόνου
    • Απώλεια φυσιολογικής πνευμονικής αρχιτεκτονικής (γλυκό νερό), πύκνωση κυψελίδων, collapse, σχηματισμός υαλοειδούς μεμβράνης 
    • Αυξημένο βάρος πνευμόνων και ενδοτριχοειδική αιμορραγία (θαλασσινό νερό)
    • Υπερέκπτυξη πνευμόνων
    • Πνευμονία, απόστημα και ARDS (Σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας ενηλίκων σε αυτούς που επιζούν μόνο λίγες ώρες ή ημέρες)

    ΕΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Ενδοτικότητα πνευμόνων (ελαττωμένη)
    • Παρακολούθηση κεντρικής φλεβικής πίεσης
    • ΗΚΓ
    • ΗΕΓ
    • Υπολογισμός της διαταραχής αερισμού/αιματώσεως (V/Q mismatch), διαφυγής, AaDO2

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί να δείχνει πνευμονικό οίδημα ή πύκνωση από εισρόφηση

    protes voitheies 600x315

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ ΠΝΙΓΜΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εισαγωγή στο νοσοκομείο αρχικά για όλους τους ασθενείς. Παρακολουθείστε τους ασθενείς σε μονάδα εντατικής θεραπεία, εκτός από αυτούς που παρουσιάζονται στα επείγοντα περιστατικά και έχουν κανονικό επίπεδο συνείδησης χωρίς ενδείξεις αναπνευστικής καταστολής. Η επίπτωση του όψιμου πνιγμού είναι 5%. Έτσι όλοι οι ασθενείς που είχαν ένα σημαντικό ατύχημα κατάδυσης στο νερό πρέπει να εισάγονται στο νοσοκομείο για 24 με 48 ώρες.

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ξεκινήστε ανάνηψη επιτόπου ενόσω το θύμα είναι ακόμη στο νερό, εάν είναι δυνατόν. Βγάλτε τον γρήγορα από το νερό και τοποθετείστε τον σε κανονική στάση καρδιοπνευμονικής ανάνηψης 
    • Υποβοηθητικό οξυγόνο 
    • Θετική πίεση αεραγωγών - θετική τελεοκπνευστική πίεση (PEEP) ή συνεχής θετική πίεση αεραγωγού (CPAP) σε εμμένουσα υποξία
    • Αποφύγετε τις ώσεις στην κοιλιά, εκτός εάν είναι αποφραγμένος ο αεραγωγός
    • Παρακολουθείστε το pH και προσαρμόστε ανάλογα τη χορήγηση δικαρβονικών 
    • Παρακολουθείστε την οξυγόνωση του αρτηριακού αίματος
    • Αποφύγετε τα στεροειδή 
    • Αποφύγετε την προφυλακτική χορήγηση αντιβιοτικών

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κλινήρης για τις πρώτες 24 ώρες τουλάχιστον

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Σωστές τεχνικές ασφάλειας στο νερό μπορεί να βοηθήσουν στην αποφυγή αυτού του προβλήματος 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Όλοι οι ασθενείς: οξυγόνο 
    • Αναίσθητος ασθενής με άγνωστο pH: δικαρβονικό νάτριο - 1 mEq/Kg
    • Ασθενής με βρογχόσπασμο: βρογχοδιασταλτικά σε μορφή αερολύματος, όπως η μεταπροτερενόλη 0,3 cc σε 2,7 cc φυσιολογικού ορού ή αλβουτερόλη 0,5 cc σε 2,5 cc φυσιολογικού ορού
    • Ασθενείς που αναπτύσσουν πνευμονία - κατάλληλο αντιβιοτικό που βασίζεται σε καλλιέργεια πτυέλων ενδοτραχειακής έκπλυσης 
    • Για ασθενείς που πνίγονται με γλυκό νερό, με αιμόλυση - μπορεί να είναι απαραίτητη η μετάγγιση 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Αιμοφυλλίνη για το βρογχόσπασμο

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Συχνοί έλεγχοι των ζωτικών σημείων 
    • Παρακολούθηση αερίων αρτηριακού αίματος 
    • Καθετηριασμός της πνευμονικής αρτηρίας μπορεί να χρειαστεί για αιμοδυναμική παρακολούθηση 
    • Οξυμετρία για τάση κορεσμού οξυγόνου 
    • Παρακολούθηση της ενδοκρανιακής πίεσης σε επιλεγμένους ασθενείς
    • Διαδοχικές ακτινογραφίες θώρακος
    • Καθορισμός των ηλεκτρολυτών του ορού 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Σωστή επιτήρηση των παιδιών από τους ενήλικες 
    • Γνώση των κανόνων ασφαλείας στο νερό 
    • Υποχρεωτική περίφραξη των πισίνων 
    • Αποφυγή του οινοπνεύματος ή ψυχοτρόπων φαρμάκων κοντά στο νερό 
    • Μαθήματα κολύμβησης σε νεαρή ηλικία

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Παρατεταμένα νευρικά επακόλουθα 
    • Φόβος του νερού 
    • Πνευμονίτιδα/απόστημα πνευμόνων
    • Δευτεροπαθής πνιγμός

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οι ασθενείς που είναι σε εγρήγορση ή σχεδόν κατευνασμένοι την ώρα που έρχονται στο νοσοκομείο έχουν αυξημένη πιθανότητα πλήρους ανάρρωσης 
    • Οι ασθενείς που είναι σε κωματώδη κατάσταση και στους οποίους γίνεται καρδιοπνευμονική ανάνηψη την ώρα της εμφάνισής τους στο νοσοκομείο έχουν μια περισσότερο επίφοβη και συχνά φτωχή πρόγνωση

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Καρδιοπνευμονική ανακοπή πριν την κατάδυση 
    • Τραύμα, ειδικά στο κεφάλι, που προκαλεί διαταραχή του επιπέδου συνείδησης 
    • Σπασμοί 
    • Υπερβολική δόση οινοπνεύματος ή φαρμάκων 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Τα παιδιά συχνά δεν κολυμπούν καλά

    Άλλα:

    • Έφηβοι - μπορεί να είναι μεθυσμένοι ή να χρησιμοποιούν φάρμακα/ναρκωτικά 
    • Ενήλικες - οι περισσότεροι παρ' ολίγον πνιγμοί σχετίζονται με ατυχήματα σε πλοίο ή βάρκα σχετιζόμενα ή όχι με οινόπνευμα 

    ΆΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Δεινοί κολυμβητές μπορεί να πνιγούν από υπεραερισμό πριν από παρατεταμένη υποβρύχια κολύμβηση, όταν κουράζονται ακολουθώντας ένα ιδιαίτερα εξαντλητικό ή μεγάλης διάρκειας κολύμπι. Περίπου 10% των θυμάτων πνίγονται χωρίς εισρόφηση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    How Do You Know When Someone is Drowning 1200x800 1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μήπως έχετε υποθερμία;

    Πώς να μετακινήσετε κάποιον με τραύμα στη ράχη ή στον αυχένα

    Διάσωση σε επείγουσες καταστάσεις

    Τι πρέπει να προσέξετε σε πνιγμό

    Υποθερμία

    Τι να κάνετε για έναν τραυματία

    Πνιγμός

    Πώς μπορείτε να σώσετε τη ζωή ενός ανθρώπου

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Ουρολιθίαση Ουρολιθίαση

    Ουρολιθίαση

    Ο όρος ουρολιθίαση περιγράφει την παρουσία λίθων μέσα στο ουροποιητικό σύστημα.

    Συχνά, αναφέρεται και ως λιθίαση των νεφρών.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νεφροί/Ουροποιητικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Οικογενειακή κατανομή 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (4:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΥΡΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    • Συνήθως, αιφνίδια έναρξη 
    • Έντονος αγωνιώδης πόνος στην πλευροσπονδυλική γωνία που σχετίζεται με την εντόπιση του λίθου
    • Σημείο Giordano. Καλείται το επώδυνο αίσθημα, που εκλύεται μετά από πλήξη με το χέρι στη νεφρική χώρα. Είναι θετικό στη νεφρολιθίαση και την πυελονεφρίτιδα.
    • Ο ασθενής βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, δεν ανακουφίζεται
    • Ναυτία με ή χωρίς έμετο
    • Εφίδρωση
    • Ταχυκαρδία
    • Ειλεός
    • Κοιλιακή διάταση και αναπηδώσα ευαισθησία (σπάνια)
    • Ευαισθησία σε εν τω βάθει κοιλιακή ψηλάφηση
    • Λίθοι κατωτέρου ουροποιητικού συστήματος με συχνουρία, έπειξη και δυσουρία 
    • Πυρετός με φλεγμονή 
    • Αιματουρία
    • Πυουρία, με φλεγμονή 
    • Μπορεί να είναι ασυμπτωματική αν οι λίθοι παραμένουν εντός των νεφρών

    ΑΙΤΙΑ ΟΥΡΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    Οξαλικό ασβέστιο/φωσφορικό ασβέστιο 65-85%

    • Υπερκορεσμός από οποιαδήποτε αιτία
    • Αφυδάτωση
    • Αυξημένη απέκκριση ασβεστίου-οικογενής
    • Νεφρική σωληναριακή οξέωση 
    • Υπερπαραθυρεοειδισμός
    • Χρόνια νόσος του παχέος εντέρου με διαταραχές της απορρόφησης 
    • Φτωχή γαστρεντερική απορρόφηση κιτρικού
    • Μεγάλη πρόσληψη από το στόμα βιταμίνης D ή C
    • Αλκαλικό pH των ούρων 
    • Χρόνια λήψη αντιόξινου ασβεστίου 
    • Μεγάλη πρόσληψη τροφών πλούσιων σε ασβέστιο ή οξαλικά
    • Κακοήθεια 

    Στρουβίτης (λίθοι φωσφορικού μαγνησίου) 15-20%:

    • Φλεγμονή
    • Αλκαλικά ούρα

    Ουρικό οξύ 5%: 

    • Κληρονομική 
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Χρόνια νόσος του παχέος εντέρου 
    • Δίαιτα πλούσια σε πουρίνες
    • Όξινα ούρα, πολύ χαμηλό pH
    • Νεοπλάσματα υπό χημειοθεραπεία

    Κυστίνη 1-3%:

    • Κληρονομική κυστινουρία

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΥΡΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    • Οικογενειακό ιστορικό
    • Θερμά κλίματα
    • Εργασία σε θερμό περιβάλλον 
    • Ανεπαρκής λήψη υγρών 
    • Τροφές πλούσιες σε οξαλικό, πουρίνες, ασβέστιο
    • Μεγάλη πρόσληψη βιταμινών 
    • Νεοπλασίες 
    • Σαρκοείδωση
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Θειαζιδικά διουρητικά
    • Νόσος των νεφρών ή του παχέος εντέρου

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΥΡΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Πυελονεφρίτιδα
    • Απόπτωση ή θρόμβωση θηλών (δευτεροπαθώς σε Σ.Δ. φλεγμονή, κατάχρηση αναλγητικών)
    • Εθισμός σε φαρμακευτικές ουσίες 
    • Οξεία κοιλία
    • Γυναικολογικές διαταραχές
    • Εκκοκολπωματίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Γενική ούρων: αιματουρία σχεδόν 100%, αν το pH < 5,5 σημαίνει ουρικό οξύ, αν το pH 7,5 σημαίνει στρουβίτης
    • Χημική ανάλυση ούρων: ασβέστιο, φωσφόρος, ηλεκτρολύτες, ουρικό οξύ, κρεατινίνη. Παραθυρεοειδική ορμόνη: σε υψηλό ασβέστιο ορού
    • Κυστίνη ούρων: σε λίθους μη ακτινοδιαφανείς στην ακτινογραφία νεφρών 
    • Καλλιέργεια ούρων: σε πυουρία ή πυρετό 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Εξέταση λίθων: 60-80% ασβέστιο, 15-20% στρουβίτης, 5% ουρικό οξύ, 1-3% κυστίνη

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ανάλυση λίθων 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Απλή ακτινογραφία κοιλίας (νεφρού, ουρητήρα, κύστεως - ΝΟΚ): 80-90% ακτινοσκιεροί με κάποια ποσότητα ασβεστίου
    • Ενδοφλέβια πυελογραφία: βασική μελέτη ουρολιθίασης
    • Υπερηχογράφημα: οι τεχνικές ποικίλλουν. Σε σωστή εκτέλεση, η ευαισθησία και η ειδικότητα της μεθόδου αντιστοιχούν με αυτές τις ενδοφλέβιας πυελογραφίας

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Παλίνδρομη πυελογραφία αν κριθεί απαραίτητη

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΥΡΟΛΙΘΙΑΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Μόνο το 80% είναι εξωτερικοί ασθενείς, στους περισσότερους τα συμπτώματα υποχωρούν μετά 48 ώρες. Στο 20% νοσοκομειακή περίθαλψη 
    • Αντιμετώπιση από ουρολόγο για: πόνο που δεν υποχωρεί, απόφραξη, μέγεθος > 6 mm φλεγμονή, αφυδάτωση, αποτυχία στην αντιμετώπιση, αύξηση του μεγέθους των λίθων, μονήρης νεφρός, επίμονη μακροσκοπική αιματουρία

    Χειρουργική αντιμετώπιση:

    • Εξωσωματική υπερηχητική λιθοτριψία: λίθος μέσα στη νεφρική πύελο ή στα ανώτερα 2/3 του ουρητήρα, μέγεθος < 2 cm, μη φλεγμονώδης, απουσία διαταραχής της πηκτικότητας
    • Ουρηθροσκοπία: στο κατώτερο 1/3 του ουρητήρα σε φυσιολογική ανατομία του ουροποιητικού 
    • Διαδερμική νεφροστομία: νεφροί ή στα ανώτερα 2/3 του ουρητήρα, μέγεθος > 2 cm, στενώματα ουρητήρων, λίθοι κυστίνης ή ουρικού οξέος, στρουβίτης, φλεγμονή, παχυσαρκία
    • Χειρουργική λιθοτομία: λιγότερο από 5% των ασθενών με πολύπλοκη ανατομική διαμόρφωση, απόφραξη ή ευμεγέθης φλεγμονώδης λίθος από στρουβίτη

    KidneyStone Urolithiasis Homeopathic Treatment india punjab DrMakkar

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Καθησύχαση 
    • Προσπάθεια για ούρηση
    • Ενυδάτωση 
    • Ανακούφιση του πόνου

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κατάκλιση, αν κριθεί αναγκαία κατά την οξεία φάση. Δεν υπάρχουν περιορισμοί με την υποχώρηση της κρίσης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Κανονική, περίπου 250 ml νερού κάθε 1 ώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας και αν είναι δυνατόν κάθε 2 ώρες κατά τη διάρκεια του ύπνου
    • Σε λίθους ουρικού οξέος, μειωμένη πρόσληψη πρωτεϊνών και αλκαλοποίηση των ούρων με διττανθρακικό νάτριο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οδηγίες για προσπάθεια ούρησης και κατάλληλη δίαιτα

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία φάση:

    • Ανακούφιση του πόνου (στο ιατρείο) - Ενδομυϊκά μεπεριδίνη ή μορφίνη ή βουπρενορφίνη, κλπ.
    • Τριήμερη κάλυψη για ανακούφιση του πόνου - οξυκοδόνη, πενταζοσίνη, υδροκοδόνη και ακεταμινοφαίνη, κλπ.
    • Λίθοι ουρικού οξέος - κιτρικό κάλιο 60-80 mEq/dl για τη διατήρηση του pH στο 6,5-7,0. Έλεγχος του pH των ούρων 4 φορές την ημέρα 
    • Λίθοι κυστίνης - πενικιλλαμίνη 1-4 gr/dl κιτρικό Κ 60 mEq/dl 
    • Φλεγμονώδεις λίθοι - αντιβιοτικά για επιλεγμένη πυελονεφρίτιδα

    Θεραπεία συντήρησης:

    • Υπερασβεστιουρία: φωσφορική κυτταρίνη 10-15 gr/dl (2,5-5,0 gr με κάθε γεύμα), υδροχλωροθειαζίδες 50 mg 2 φορές την ημέρα, κιτρικό-Κ 15-20 2 φορές την ημέρα 
    • Ουρικό οξύ - αλλοπυρινόλη 300 mg/dl, κιτρικό-Κ 20-30 mEq/dl

    Αντενδείξεις: Η πενικιλλαμίνη κατά τη διάρκεια της κύησης, σε νεφρική ανεπάρκεια, απλαστική αναιμία, αντίδραση υπερευαισθησίας 

    Προφυλάξεις: Η πενικιλλαμίνη απαιτεί τακτική εξέταση αίματος, γενική ούρων, ηπατικές δοκιμασίες 

    Μπορείτε να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης λίθων στα νεφρά εάν:

    • Πίνετε νερό όλη την ημέρα. Για άτομα με ιστορικό λίθων στα νεφρά, οι γιατροί συνιστούν συνήθως να πίνουν αρκετά υγρά για να περάσουν περίπου 2,1 λίτρα ούρων την ημέρα. Ο γιατρός σας μπορεί να σας ζητήσει να μετρήσετε την παραγωγή ούρων για να βεβαιωθείτε ότι πίνετε αρκετό νερό. Εάν ζείτε σε ζεστό, ξηρό κλίμα ή ασκείστε συχνά, μπορεί να χρειαστεί να πιείτε ακόμη περισσότερο νερό για να παράγετε αρκετά ούρα. Εάν τα ούρα σας είναι ελαφριά και καθαρά, πιθανότατα να πίνετε αρκετό νερό.
    • Τρώτε λιγότερα τρόφιμα πλούσια σε οξαλικά. Εάν τείνετε να σχηματίσετε πέτρες οξαλικού ασβεστίου, ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει τον περιορισμό τροφών πλούσιων σε οξαλικά. Αυτά περιλαμβάνουν ραβέντι, τεύτλα, μπάμιες, σπανάκι, ελβετικό chard, γλυκοπατάτες, ξηρούς καρπούς, τσάι, σοκολάτα, μαύρο πιπέρι και προϊόντα σόγιας. Επιλέξτε μια δίαιτα χαμηλή σε αλάτι και ζωικές πρωτεΐνες.
    • Μειώστε την ποσότητα του αλατιού που τρώτε και επιλέξτε μη ζωικές πηγές πρωτεΐνης, όπως τα όσπρια. Να χρησιμοποιείτε ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι. Συνεχίστε να τρώτε τροφές πλούσιες σε ασβέστιο, αλλά προσέξτε τα συμπληρώματα ασβεστίου.
    • Το ασβέστιο στα τρόφιμα δεν επηρεάζει τον κίνδυνο λίθων στα νεφρά. Συνεχίστε να τρώτε τροφές πλούσιες σε ασβέστιο, εκτός εάν ο γιατρός σας συμβουλεύει διαφορετικά. Ρωτήστε το γιατρό σας πριν πάρετε συμπληρώματα ασβεστίου, καθώς αυτά έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο πέτρας στα νεφρά.
    • Μπορείτε να μειώσετε τον κίνδυνο με τη λήψη συμπληρωμάτων με γεύματα. Οι δίαιτες με χαμηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο μπορούν να αυξήσουν το σχηματισμό λίθων στα νεφρά σε μερικούς ανθρώπους. Ρωτήστε το γιατρό σας για παραπομπή σε διαιτολόγο που μπορεί να σας βοηθήσει να αναπτύξετε ένα πρόγραμμα διατροφής που μειώνει τον κίνδυνο πέτρας στα νεφρά.

    Τα φάρμακα μπορούν να ελέγξουν την ποσότητα ανόργανων συστατικών και αλάτων στα ούρα και μπορεί να είναι χρήσιμα σε άτομα που σχηματίζουν ορισμένα είδη λίθων. Ο τύπος φαρμάκου που συνταγογραφεί ο γιατρός σας θα εξαρτηθεί από το είδος των λίθων των νεφρών που έχετε.

    Ορίστε μερικά παραδείγματα:

    Πέτρες ασβεστίου: Για να αποφευχθεί η δημιουργία λίθων ασβεστίου, ο γιατρός σας μπορεί να συνταγογραφήσει ένα θειαζιδικό διουρητικό ή ένα παρασκεύασμα που περιέχει φωσφορικά.

    Πέτρες ουρικού οξέος: Ο γιατρός σας μπορεί να συνταγογραφήσει αλλοπουρινόλη  για να μειώσει τα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα και τα ούρα σας και ένα φάρμακο για να διατηρήσει τα ούρα σας αλκαλικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αλλοπουρινόλη και ένας παράγοντας αλκαλοποίησης μπορούν να διαλύσουν τις πέτρες ουρικού οξέος.

    Στρουβίτη πέτρες: Για να αποφευχθούν οι στρουβίτες πέτρες, ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει στρατηγικές για να διατηρήσετε τα ούρα σας απαλλαγμένα από βακτήρια που προκαλούν λοίμωξη, συμπεριλαμβανομένων των υγρών κατανάλωσης για τη διατήρηση της καλής ροής των ούρων. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η μακροχρόνια χρήση αντιβιοτικών σε μικρές ή διαλείπουσες δόσεις μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του στόχου. Για παράδειγμα, ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει ένα αντιβιοτικό πριν και για λίγο μετά τη χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία των λίθων των νεφρών.

    Πέτρες κυστίνης: Μαζί με την πρόταση για δίαιτα χαμηλότερη σε αλάτι και πρωτεΐνες, ο γιατρός σας μπορεί να σας προτείνει να πίνετε περισσότερα υγρά, ώστε να παράγετε πολύ περισσότερα ούρα. Εάν αυτό από μόνο του δεν βοηθήσει, ο γιατρός σας μπορεί επίσης να συνταγογραφήσει ένα φάρμακο που αυξάνει τη διαλυτότητα της κυστίνης στα ούρα σας.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οξεία ουρολιθίαση:

    • Συνεχής προσπάθεια για ούρηση μέχρι την απέκκριση του λίθου ή την πάροδο 72 ωρών 
    • Επανάληψη της γενικής ούρων κάθε 2-3 ημέρες 
    • Επανάληψη ΝΟΚ και/ή ενδοφλέβιας πυελογραφίας/υπερήχων όταν δεν έχει απεκκριθεί ο λίθος 
    • Ανάλυση λίθου 
    • ΝΟΚ στους 3-6 μήνες και στον ένα χρόνο, αν δεν έχει σχηματισθεί νέος λίθος δεν χρειάζεται περαιτέρω παρακολούθηση

    Υποτροπιάζουσα ουρολιθίαση:

    • Ούρα 24ωρου: όγκος pH, ασβέστιο, φωσφόρος, νάτριο, ουρικό οξύ, οξαλικά, κιτρικά, κάθαρση κρεατινίνης 
    • Μέτρηση παραθυρεοειδικής ορμόνης (ΡΤΗ)
    • Δοκιμασία για τον έλεγχο του επιπέδου του ασβεστίου, με περιορισμένη πρόσληψη ασβεστίου με την τροφή 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Μεγάλη πρόσληψη υγρών και ούρα > 2 λίτρα την ημέρα (συμπεριλαμβανομένης της νυκτουρίας - μία φορά τη νύκτα). Ασβέστιο τροφών < 1 gr/dl

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Υδρονέφρωση ή αλλοιώσεις νεφρού 
    • Λοίμωξη και σήψη 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    80% θα υποχωρήσει μέσα σε 48-72 ώρες με θεραπεία κατ'οίκον, 60% δεν υποτροπιάζει μέσα σε 10 χρόνια

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Ομοκυστινουρία ή άλλες κληρονομικές ασθένειες

    ΚΥΗΣΗ

    Ουρολογικός έλεγχος

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    GettyImages 999970664

    Διαβάστε, επίσης,

    Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας με φυσικά μέσα

    Διατροφή για τις ουρολοιμώξεις

    Τι είναι η πυουρία

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Νεφρολιθίαση

    Αυξημένος κίνδυνος νεφρολιθίασης σε γαστρικό bypass

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Παγκρεατίτιδα Παγκρεατίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παγκρεατίτιδα

    Παγκρεατίτιδα είναι φλεγμονώδης αυτοπεπτική διαδικασία παγκρέατος 

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Φλεγμονώδη επεισόδια με συμπτώματα σχετιζόμενα με ενδοπαγκρεατική ενεργοποίηση ενζύμων με πόνο, ναυτία, έμετο και σχετιζόμενο ειλεό εντέρου 
    • Ποικίλει πολύ σε σοβαρότητα, επιπλοκές και πρόγνωση

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Εξελικτική λειτουργική καταστροφή του παγκρέατος, που μπορεί να υπάρχει απουσία αιτιολογικού 
    • Καταλήγει σε εξωκρινική και ενδοκρινική ανεπάρκεια 
    • Πόνος, δυσπεψία και σακχαρώδης διαβήτης είναι τα κύρια σημεία 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Γενετική: Η οικογενής παγκρεατίτιδα είναι μια πολύ σπάνια κατάσταση με αυτοσωματικό επικρατητικό τύπο κληρονομικότητας

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Οξεία παγκρεατίτιδα - καμιά
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - 35-45 ετών (συνήθως σχετίζεται με οινόπνευμα)

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΑΓΚΡΕΑΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κοιλιακό άλγος - επιγαστρικό, μπορεί να αντανακλά κατευθείαν στην πλάτη
    • Ναυτία και/ή έμετος
    • Πυρετός 
    • Υπόταση/Shock (40%)
    • Υπίκτερος 
    • Ελαττωμένοι ή απόντες εντερικοί ήχοι 
    • Σημείο Grey Turner's (Το σημείο Gray Turner αναφέρεται σε μώλωπες των πλευρών, στο τμήμα του σώματος μεταξύ της τελευταίας πλευράς και της κορυφής του ισχίου. Οι μώλωπες εμφανίζονται ως μπλε αποχρωματισμός και είναι σημείο οπισθοπεριτοναϊκής αιμορραγίας. Το σημείο Gray Turner διαρκεί 24-48 ώρες και σημαίνει οξεία παγκρεατίτιδα).
    • Σημείο Cullen: υποκύανη χροιά στον ομφαλό 
    • Πλευριτικό υγρό

    ΑΙΤΙΑ ΠΑΓΚΡΕΑΤΙΤΙΔΑΣ

    • Χολολιθίαση/Χοληδοχολιθίαση
    • Αλκοολισμός και οξεία μέθη
    • Φάρμακα
    • Μεταβολική υπερασβεστιαιμία/υπερτριγλυκεριδαιμία
    • Διατιτραίνον πεπτικό έλκος 
    • Τραύμα/χειρουργείο
    • Ιογενείς λοιμώξεις 
    • Παλίνδρομη ενδοσκοπική χολαγγειοπαγκρεατογραφία
    • Ιδιοπαθής
    • Νόσοι χοληδόχου οδού 
    • Όγκος
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
    • Παρωτίτιδα
    • Σαλμονέλλα
    • Στρεπτόκοκκος 
    • Κυτταρομεγαλοϊός
    • Κυστική ίνωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΓΚΡΕΑΤΊΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Διατιτραίνον ή διατρηθέν πεπτικό έλκος 
    • Οξεία χολοκυστίτιδα
    • Χοληδοχολιθίαση 
    • Μακροαμυλασαιμία, μακρολιπασαιμία
    • Απόφραξη και/ή εμβολή μεσεντερίων αγγείων 
    • Διάτρηση σπλάχνου
    • Απόφραξη γαστρεντερικού 

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Καρκίνος παγκρέατος 
    • Άλλες διαταραχές δυσαπορρόφησης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Αυξημένη αμυλάση ορού
    • Αυξημένη λιπάση ορού
    • Αυξημένη (λίγο) ALT ή AST, όταν σχετίζεται με αλκοολική ηπατίτιδα ή χοληδοχολιθίαση
    • Αυξημένη αλκαλική φωσφατάση (ήπια) - όταν σχετίζεται με αλκοολική ηπατίτιδα ή χοληδοχολιθίαση
    • Υπερχολερυθριναιμία - όταν σχετίζεται με αλκοολική ηπατίτιδα ή χοληδοχολιθίαση
    • Αυξημένη γλυκόζη - σε σοβαρή νόσο
    • Αυξημένο ασβέστιο - σε σοβαρή νόσο
    • Λευκά αιμοσφαίρια 10.000 - 25.000

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Μερικές φορές κανένα 
    • Υπεργλυκαιμία
    • Στεατόρροια
    • Οι αναζωπυρώσεις μπορεί να μιμηθούν οξεία παγκρεατίτιδα

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Ινσουλίνη και κορτικοστεροειδή 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: 

    • Νόσοι χοληδόχου οδού
    • Διατιτραίνον πεπτικό έλκος
    • Απόφραξη πεπτικού σωλήνα 
    • Ρήξη έκτοπης κύησης 
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Εγκαύματα
    • Μακροαμυλασαιμία 

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Αυτοπεψία παγκρέατος 
    • Διάμεσο οίδημα 
    • Αιμορραγία
    • Κυτταρική και λιπώδης νέκρωση 

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Αποτιτανώσεις
    • Ίνωση

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Απλή ακτινογραφία κοιλίας - σημεία ειλεού
    • Ακτινογραφία θώρακος - πλευριτικό υγρό
    • Υπέρηχοι/Αξονική τομογραφία κοιλίας/Μαγνητική τομογραφία κοιλίας/MRCP

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Ακτινογραφία κοιλίας - αποτιτανώσεις παγκρέατος 
    • Υπέρηχοι και/ή αξονική τομογραφία κοιλίας - σχηματισμός ψευδοκύστης/αποτιτάνωση 
    • Μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία ή MRCP - ανωμαλία σχήματος χοληδόχου κύστης, κατακράτηση κοινού λίθου χοληδόχου πόρου
    • Ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία ή ERCP
    • Ενδοσκοπική σφιγκτηρεκτομή - πρώιμη μετακίνηση του λίθου βελτιώνει την πρόγνωση

    chronic pancreatitis causes2 SH 1240247728

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΓΚΡΕΑΤΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Οξεία παγκρεατίτιτιδα - εισαγωγή στο νοσοκομείο εκτός αν είναι ήπια και είναι δυνατό να διατηρηθεί η πρόσληψη από το στόμα
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - εξωνοσοκομειακός ασθενής πλην επιπλοκών 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Έλεγχος πόνου - μεπεριδίνη
    • Πρόληψη shock - Ενδοφλέβια υγρά
    • Ρινογαστρικός καθετήρας για έμετο
    • Παρακολούθηση ασβεστίου 
    • Εκτίμηση νεφρικής λειτουργίας 
    • Σιγουρέψτε την πνευμονική λειτουργία
    • Αποφύγετε την τροφή από το στόμα 
    • Χειρουργείο 

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Πόνος - αποχή από το οινόπνευμα - αναλγησία (αποφύγετε τα ναρκωτικά αν είναι δυνατόν) αποκλεισμός κοιλιακού γαγγλίου, χειρουργείο, σκευάσματα παγκρεατικών ενζύμων
    • Δυσπεψία - συμπληρώματα παγκρεατικών ενζύμων, Η2-αναστολείς 
    • Σακχαρώδης διαβήτης - ινσουλίνη

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Οξεία παγκρεατίτιδα - συνήθως κλινήρης, αν και το κάθισμα σε μια καρέκλα μπορεί να είναι πιο αναπαυτικά. Αυξήστε όσο είναι δυνατό
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - χωρίς περιορισμούς

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Οξεία παγκρεατίτιδα - ξεκινήστε δίαιτα εφ'όσον ο πόνος, η ευαισθησία και ο ειλεός έχουν λυθεί, μικρά ποσά τροφών πλούσιων σε υδατάνθρακες, χαμηλών σε λιπαρά και με λίγες πρωτεΐνες. Συνεχίστε την όσο είναι δυνατό
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - μικρά γεύματα υψηλά σε πρωτεΐνη. Προσαρμόστε εάν υπάρχει σακχαρώδης διαβήτης

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΓΚΡΕΑΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία παγκρεατίτιδα:

    • Μεπεριδίνη 50-100 mg ΕΜ/ΕΦ κάθε 3-4 ώρες 

    Χρόνια παγκρεατίτιδα:

    • Αναλγητικά (ακεταμινοφαίνη, οξυκωδόνη, υδροκωδόνη)
    • Συμπλήρωμα παγκρεατικών ενζύμων (παγκρεάση, ΜΤ, Creon)
    • Η2-αναστολείς (μείωση γαστρικού οξέος, αυξάνεται η διαθεσιμότητα των παγκρεατικών ενζύμων)

    Αντενδείξεις: Η νορ-μεπεριδίνη, ένας μεταβολίτηςτης μεπεριδίνης μπορεί να αθροιστεί αρκετές ημέρες μετά τη δοσολογία. Μπορεί να προκαλέσει αλλαγές της νοητικής κατάστασης ή σπασμούς 

    Προφυλάξεις: Εθισμός στα ναρκωτικά

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Σιγουρέψτε την αποχή από το οινόπνευμα
    • Παρακολουθείστε και διορθώστε οποιοδήποτε αιτιολογικό παράγοντα - υπερτριγλυκεριδαιμία, χοληδοχολιθίαση 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφύγετε το οινόπνευμα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Οξεία παγκρεατίτιδα - ψευδοκύστη
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - ψευδοκύστη, απόστημα, απόφραξη χοληδόχου, δωδεκαδακτύλου, θρόμβωση πυλαίας ή σπληνικής φλέβας 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οξεία παγκρεατίτιδα - 85-90% λύονται αυτόματα, 3-5% θνησιμότητα
    • Χρόνια παγκρεατίτιδα - μπορεί να υπάρξουν υποτροπιάζοντα επεισόδια "οξείας παγκρεατίτιδας", αργή εξέλιξη, μπορεί να υποχωρήσουν με τη λύση των συμπτωμάτων. Συχνός ο εθισμός στα ναρκωτικά 

    Οι κάτωθι παράγοντες ακολουθούνται από φτωχή πρόγνωση:

    Κατά την εισαγωγή:

    • Ηλικία > 55 ετών 
    • Λευκά αιμοσφαίρια > 16.000/mm3
    • Γλυκόζη αίματος > 200 mg/dl
    • Γαλακτική αφυδρογονάση > 2 x φυσιολογική τιμή 
    • SGOT ορού > 6 x φυσιολογικής τιμής 

    Κατά τη διάρκεια των 48 πρώτων ωρών:

    • Πτώση του αιματοκρίτη > 10%
    • Ασβέστιο ορού < 8 mg/dl
    • Αύξηση BUN ή ουρίας > 5 mg/dl
    • O2 αρτηριακού αίματος < 60 mm Hg
    • Έλλειμμα βάσεων > 4 mEq/lt
    • Κατακράτηση υγρών > 61

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Παρωτίτιδα μερικές φορές εμπλέκεται με παγκρεατίτιδα

    Γηριατρικό: Αγγειοπάθεια

    ΚΥΗΣΗ

    Οξύ λιπώδες ήπαρ - κύησης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το πάγκρεας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διστροφής για το πάγκρεας

    5e47115a88814.image

    Διαβάστε, επίσης,

    Χολολιθίαση

    Υπονατριαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον αλκοολισμό

    Ίκτερος

    Ασκίτης

    Ινσουλίνωμα

    Σταματήστε να κάνετε χολοκυστεκτομή

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε χολολίθους

    Για όσους έχουν παθήσεις παγκρέατος

    Μην κάνετε προεγχειρητική χημειοθεραπεία για τις ηπατικές μεταστάσεις

    Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να αντιμετωπισθεί με συμπληρώματα διατροφής

    Προστατευθείτε από τα παράσιτα

    Πρώιμη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος

    Κυστική ίνωση

    Απεικονιστικός έλεγχος στην ογκολογία

    Σύγχρονη αντιμετώπιση του διαβήτη

    Η σχιστοσωμίαση

    Ψευδοκύστη του παγκρέατος

    Αμυλάση

    Το Φαρμακείο του Θεού

    Σύνδρομο ραγδαίας κενώσεως στομάχου

    Χολολιθίαση και πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

    Καρκίνος παγκρέατος

    Ο καρκινικός δείκτης CA 19-9

    Ορμόνη που θεραπεύει τον καρκίνο παγκρέατος

    Λεμφαγγειολειομυομάτωση

    Μήπως έχετε πρόβλημα με το στομάχι σας;

    Συνταγές για τους χολόλιθους

    Οι βιταμίνες για τους χολόλιθους

    Χρήσιμες πληροφορίες για το συκώτι σας

    Παθήσεις στοματικής κοιλότητας

    Να κάνετε συχνά αποτοξίνωση του ήπατος και της χολής

    www.emedi.gr

     

     

  • Οστεονέκρωση Οστεονέκρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεονέκρωση

    Οστεονέκρωση είναι ο θάνατος των κυτταρικών στοιχείων του οστίτη ιστού

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό

    Γενετική: Η υποκείμενη κατάσταση των αιμοσφαιρινοπαθειών, ειδικά της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, του διαβήτη και της υπερλιπιδαιμίας τύπου ΙΙ ή IV είναι κληρονομικές και σχετίζονται με υψηλή επίπτωση οστεονέκρωσης. Άλλες μορφές έχουν μη αποδεδειγμένη γενετική σχέση. 

    Επικρατέστερη ηλικία: 3η έως 6η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    • Τα συμπτώματα μπορεί να είναι οξέα, όπως στην οστεονέκρωση της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας ή της μεταμόσχευσης νεφρού. Σε άλλους τύπου είναι συνήθως ύπουλα. Η διάγνωση μπορεί να μη γίνει για 2 χρόνια μετά την έναρξη των συμπτωμάτων 
    • Ο πόνος, το προεξάρχον σύμπτωμα, χειροτερεύει με τη δραστηριότητα
    • Απώλεια της κίνησης της επηρεαζόμενης άρθρωσης 
    • Δυσκαμψία (ειδικά νωρίς το πρωί)
    • Οίδημα, εφ'όσον η επηρεαζόμενη άρθρωση είναι επιφανειακή 
    • Αγκύλωση μπορεί να συμβεί, αν έχει σχηματιστεί ένα χαλαρό σώμα
    • Το κεντρικό μηριαίο οστούν είναι η συνηθέστερη θέση και έχει μεγαλύτερη επίπτωση σε άνδρες στην 3η-6η δεκαετία
    • Το άπω μηριαίο οστούν, ειδικά ο έσω μηριαίος κόνδυλος, είναι η δεύτερη σε συχνότητα θέση. Η περιοχή αυτή είναι μοναδική στο ότι ο νυχτερινός πόνος είναι κυρίαρχο πρώιμο σύμπτωμα. Συνηθέστερο στις γυναίκες στην 6η-7η δεκαετία 
    • Άλλες θέσεις με μειωμένη συχνότητα είναι το εγγύς βραχιόνο οστό, ο αστράγαλος, το μηνοειδές οστούν του καρπού (νόσος του Kienbock) και η κεφαλή του βραχιονίου οστού 

    ΑΙΤΙΑ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    • Ιδιοπαθή 
    • Κατάγματα, ειδικά ο αυχένας του μηριαίου οστού
    • Τραυματικά (κατάγματα, εξαρθρήματα)
    • Εξαρθρήματα
    • Legg-Calve-Perthes (εμφανίζεται στην ηλικιακή ομάδα των 6-12 ετών)
    • Αιμοσφαιρινοπάθειες (ειδικά δρεπανοκυτταρική αναιμία)
    • Μεταβολικά (αιμοσφαιρινοπάθειες, χρήση στεροειδών, νεφρική ανεπάρκεια/μεταμόσχευση)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    • Νόσος του Gaucher - ιδιαίτερα πιθανή σαν μετεγχειρητική λοίμωξη 
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Αλκοολισμός - η συχνότερη αιτία 
    • Υπελιπιδαιμία τύπου ΙΙ ή IV
    • Θεραπεία με κορτιζόνη (μπορεί να εμφανιστεί με νόσο του Cushing)
    • Παχυσαρκία
    • Αντισυλληπτικά από το στόμα 
    • Μεταμόσχευση οργάνου, ειδικά νεφρού 
    • Κύηση
    • Νόσος αποσυμπίεσης ("bends")

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα, σηπτική νέκρωση και σοβαρός δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός. Ένα μηνοειδές σημείο (μία γραμμοειδής υποχόνδρια διαύγαση, υποδεικνύει κατάρρευση του υποχόνδριου οστού. Κατά τόπους  διαυγάσεις υποδηλώνουν απορρόφηση, σκληρυντικές πλάκες υποδεικνύουν ανάπτυξη νέου οστού πάνω από το υπόλειμμα της νεκρωμένης δοκίδας) μπορεί να συμβεί σε αυτές τις περιπτώσεις, γιατί το οστό μπορεί να είναι τόσο μαλακό που καταρρέει δημιουργώντας μία μηνοειδή διαύγαση.   

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Το υποχονδρικό κάταγμα συμβαίνει κατά τη διάρκεια της ανάπλασης του οστού, καθώς απορροφάται το νεκρό οστό. Αργότερα συμβαίνει μία κατάρρευση του οστού με επακόλουθες ανωμαλίες στην αρθρική επιφάνεια. Αυτό θα προκαλέσει τελικά οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Έλεγχος οστών με ραδιενεργά υλικά δείχνει μειωμένη πρόσληψη από το οστό. Αργότερα η πρόσληψη 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ο μαγνητικός συντονισμός θα δείξει χαμηλής έντασης σήμα του προσβεβλημένου οστού και είναι η πιο ευαίσθητη διαγνωστική δοκιμασία 

    AMR2

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Η παρουσία ενός μηνοειδούς σημείου είναι πρακτικά διαγνωστική. Προκαλείται από υποχονδρικό κάταγμα 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής κατά κανόνα: ενδονοσοκομειακός ασθενής αν ενδείκνυται χειρουργική θεραπεία 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Χειρουργική: οστικά μοσχεύματα, αρθροπλαστική, αλλομοσχεύματα και αρθρόδεση, μπορεί να χρησιμοποιηθούν εξαρτώμενα από την προσβεβλημένη άρθρωση.

    Μόνο τέσσερις περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν για να μειώσουν την επίπτωση της οστεονεκρώσεως:

    • Αλκοολισμός - αποχή είναι εμφανής, αλλά δύσκολα επιτυγχάνεται 
    • Σύνδρομο προκαλούμενο από τη διαφορά μεταξύ της περιβάλλουσας ατμοσφαιρικής πίεσης των αερίων στους διάφορους ιστούς - αν ακολουθηθούν, νέοι πίνακες αποσυμπιέσεως, θα μειώσουν την επίπτωση οστεονεκρώσεως τους δύτες 
    • Ασθενείς από μεταμόσχευση - μειωμένες δόσεις κορτιζόνης και ισοζύγιο του μεταβολισμού ασβεστίου και φωσφόρου 
    • Δρεπανοκυτταρική αναιμία - αντιμετωπίστε μία κρίση δυναμικά, με ενυδάτωση, πιθανή εναλλαγή μεταγγίσεως και οξυγονώσεως, ειδικά υπερβαρικό οξυγόνο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Ο ασθενής πρέπει να εκπαιδευθεί στη χρήση βακτηριών (δεκανικιών) και/ή μπαστουνιών, όταν εμπλέκεται το κάτω άκρο. Σωστή χρήση μπορεί να μειώσει την πίεση στη μηριαία κεφαλή κατά 20 έως 30% στο περπάτημα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΟΣΤΕΟΝΕΚΡΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • NSAID'S - σύμφωνα με την υποκείμενη νόσο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε επώδυνα επεισόδια 
    • Ακεταμινοφαίνη - 500 mg 4 φορές την ημέρα μπορεί να είναι αρκετά βοηθητικά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων 

    Προφυλάξεις: Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη - αν υπάρχει ιστορικό πεπτικού έλκους, μπορεί να χορηγηθεί για χρήση το Zantac 150 mg 2 φορές την ημέρα ή 300 mg πριν τον ύπνο. 100 μικρογραμμάρια Cytotec 2 φορές την ημέρα, συνήθως προλαμβάνουν τη γαστρίτιδα (δεν χρειάζεται με ακεταμινοφαίνη)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Πρέπει να γίνονται ακτινογραφίες κάθε 12-18 μήνες και συχνότερα εφ'όσον τα συμπτώματα γίνουν σοβαρότερα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της υποκείμενης νόσου

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Εξέλιξη της νόσου 
    • Η πίεση της οστεονέκρωσης οδηγεί σε οστεοαρθρίτιδα ποικίλου βαθμού της προσβεβλημένης αρθρώσεως. Η αρθροπλαστική του ισχίου έχει χειρότερη πρόγνωση από μόνη την οστεοαρθρίτιδα, πρέπει να αναβάλλεται, όσο το δυνατόν περισσότερο

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η νόσος του Gaucher σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο μετεγχειρητικής λοίμωξης 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η νόσος των Legg-Calve-Perthes συμβαίνει στην ηλικιακή ομάδα των 6-12 ετών. Η πρόγνωση είναι καλύτερη σε νεότερους ασθενείς

    ΚΥΗΣΗ

    Είναι παράγοντας κινδύνου

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα οστά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα οστά

    biomet hip implant lawsuit 768x768.jpg.optimal

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς πρέπει να παίρνετε τα διφωσφονικά από το στόμα;

    Υποφωσφατασία

    Εξαγωγή δοντιού

    Αξιολόγηση του κινδύνου για οστεονέκρωση γνάθου

    Νεανική οστεοχόνδρωση ισχίου και πυέλου

    Χειρουργική χεριού

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Χρήσιμες συμβουλές για τα διφωσφωνικά

     www.emedi.gr

     

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συνταγές για τους χολόλιθους Ενσφήνωση κοπράνων »