Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 10:43

Ιογενείς ηπατίτιδες

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Οι ιογενείς ηπατίτιδες, ICD-10 B15-B19, προσβάλλουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αποτελούν ως ένα βαθμό τον καθρέπτη του βιοτικού επιπέδου ενός πληθυσμού, μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, απαιτούν μακροχρόνια θεραπεία και έχουν σημαντικές και μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία.

Ηπατίτιδα είναι η φλεγμονή και νέκρωση του συκωτιού. Η ηπατίτιδα μπορεί να προκληθεί από πολλά αίτια, όπως ιούς, τοξίνες και φάρμακα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες είναι ομάδα συστηματικών λοιμώξεων που προσβάλλουν το ήπαρ, με κοινές κλινικές εκδηλώσεις, που οφείλονται όμως, σε διαφορετικούς ιούς με τυπικά καθορισμένα επιδημιολογικά πρότυπα: ηπατίτιδα Α (HAV), ηπατίτιδα Β (HBV), ηπατίτιδα C (HCV), ηπατίτιδα Ε (HEV).

Επηρεάζεται το πεπτικό σύστημα.

Η HAV εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και σπάνια στα βρέφη. Η επιρρέπεια αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία.

Η κεραυνοβόλος λοίμωξη από HBV παρατηρείται, κυρίως στους άνδρες, σε αναλογία άνδρες:γυναίκες 2:1.


Αίτια ιογενών ηπατίτιδων

Οι πιο γνωστοί ιοί ηπατίτιδας είναι η ηπατίτιδα A, B, C, D & E. Όταν κάποιος από αυτούς τους ιούς εισέλθει στο ανθρώπινο σώμα μεταφέρεται με την κυκλοφορία του αίματος, σχεδόν αποκλειστικά στο συκώτι και προκαλεί φλεγμονή του οργάνου, δηλαδή ηπατίτιδα. Εκτός, από αυτούς τους ιούς υπάρχουν και άλλοι ιοί που δεν προσβάλλουν αποκλειστικά το συκώτι, αλλά μπορεί να προσβάλλουν ταυτόχρονα και άλλα όργανα και χαρακτηρίζονται ως ηπατομιμητιδικοί.

Μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονη λοίμωξη με περισσότερους από έναν ιούς.

Οι HAV & HEV μεταδίδονται με την εντερική οδό ή κοπρανοστοματική και με τις μολυσμένες τροφές και η παρεντερική οδός είναι σπάνια. Η μέγιστη μολυσματικότητα στην αποβολή των κοπράνων παρατηρείται 2 εβδομάδες πριν την εμφάνιση του ικτέρου. Μπορεί να είναι και ενδημικές σε ιδρύματα.

O HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, με μολυσμένο αίμα ή προϊόντα αίματος, περιγεννητικά και με την κοπρανοστοματική οδό. Η επιμόλυνση, αναμόλυνση ή χρόνια λοίμωξη με HDV αυξάνει σημαντικά τη βαρύτητα, νοσηρότητα και θνητότητα της ηπατίτιδας Β. O HDV ανευρίσκεται μόνο με λοίμωξη από HBV.

O HCV μεταδίδεται με μεταγγίσεις αίματος ή άλλη έκθεση σε μολυσμένο αίμα και τα παράγωγά του, για παράδειγμα ασθενείς με αιμορροφιλία που λαμβάνουν συμπυκνωμένους παράγοντες VIII ή IX, ασθενείς σε αιμοδιάλυση, ενώ στο 30% είναι άγνωστος ο τρόπος μετάδοσης.


Συμπτώματα ιογενών ηπατίτιδων

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το στάδιο της ηπατίτιδας.

Είναι κοινά για τους διάφορους ιογενείς παράγοντες και η βαρύτητα εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από τον υπεύθυνο παράγοντα.

Πυρετός (60%) ασυνήθης σε HBV & HCV.

Κακουχία (67%)

Ναυτία (80%)

Ανορεξία (54%)

Βαθυχρωματικά ούρα (84%)

Ίκτερος (62%)

Σκοτεινόχρωμα ούρα (84%)

Κοιλιακό άλγος (56%)

Κεφαλαλγία

Μηνιγγισμός

Στα2/3 λοιμώξεων από HCV δεν εμφανίζεται ίκτερος και υπάρχουν ήπια συμπτώματα

Οι φάσεις της ηπατίτιδας είναι η οξεία και η χρόνια που καταλήγει σε κίρρωση.

-Οξεία ηπατίτιδα

Αναπτύσσεται σε λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες μετά την είσοδο του ιού στο ανθρώπινο σώμα.

Οξεία ηπατίτιδα προκαλούν όλοι οι ιοί της ηπατίτιδας.

Μπορεί να μοιάζει με απλή ίωση.

  • Έντονη αδυναμία
  • Καταβολή δυνάμεων
  • Ανορεξία
  • Ναυτία
  • Έμετος
  • Μυαλγίες
  • Αίσθημα βάρους στο δεξιό υποχόνδριο
  • Αρθραλγίες
  • Πυρετός
  • Αποστροφή στο κάπνισμα
  • Ίκτερος 
  • Σκοτεινόχρωμα ούρα σαν κονιάκ

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα (<2%) υπάρχει υψηλή θνητότητα (70-90%) αν δεν γίνει επείγουσα μεταμόσχευση ήπατος.

-Χρόνια ηπατίτιδα

Χρόνια ηπατίτιδα αναπτύσσεται στους ασθενείς που δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας. Χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να προκαλέσουν μόνο οι ιοί ηπατίτιδας B, D & C και ποτέ οι ιοί της ηπατίτιδας A & E.

Τα συμπτώματα είναι ήπια αν και μπορεί να αναπτυχθεί κόπωση, συνεχίζει ο ερεθισμός και η καταστροφή του ήπατος και αναπτύσσεται κίρρωση με σχεδόν πλήρη καταστροφή της δομής του ήπατος.

Αρχικά τα συμπτώματα είναι ήπια, αλλά όσο επιβαρύνεται η ηπατική νόσος αναπτύσσεται:

  • Ασκίτης με υγρό στην κοιλιά
  • Αιμορραγία από φλέβες, δηλαδή κιρσούς του οισοφάγου
  • Εγκεφαλοπάθεια 
  • Ίκτερος
  • Ηπατική ανεπάρκεια
  • Καρκίνος του ήπατος

Παράγοντες κινδύνου για ιογενείς ηπατίτιδες

Προσωπικό υγείας ή άλλος επαγγελματικός κίνδυνος

Ασθενείς με αιμοδιάλυση

Μεταγγίσεις αίματος και/ή προϊόντων αίματος

Ενδοφλέβια χρήση ουσιών

Σεξουαλικά δραστήριοι ομοφυλόφιλοι άνδρες

Έκθεση κατά την ενασχόληση με τα οικιακά

Υιοθετημένα παιδιά από περιοχές με υψηλή έκθεση

Στενές επαφές

Τρύπημα με βελόνα από μολυσμένο άτομο

Διαφορική διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Πρωτοπαθής κακοήθεια ήπατος

Δευτεροπαθής κακοήθεια ήπατος

Ισχαιμική ηπατίτιδα

Φαρμακευτική ηπατίτιδα

Αλκοολική ηπατίτιδα


Διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

-Αύξηση των ενζύμων του ήπατος, δηλαδή των αμινοτρασφερών ή τρανσαμινασών γιατί αυτές απελευθερώνονται στο αίμα από την καθημερινή καταστροφή και αναγέννηση των ηπατοκυττάρων. Βέβαια, οι αυξημένες τρανσαμινάσες δεν σημαίνουν πάντα ιογενή ηπατίτιδα και ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε σειρά εργαστηριακών εξετάσεων για τη διερεύνηση του αιτίου της ηπατικής βλάβης. Σημαντική αύξηση της ALT-SGPT/AST-SGOT ειδικά της SGPT 400 έως χιλιάδες U/L.

Η αύξηση των τρανσαμινασών είναι πολύ μεγάλη σε οξεία ηπατίτιδα (>400IU/L) και ίσως να συνοδεύεται από υψηλή τιμή χολερυθρίνης του ορού και αποβολή χολερυθρίνης στα ούρα (ίκτερος και σκούρα ούρα σαν κονιάκ).

Σε χρόνια ηπατίτιδα παρατηρείται μικρή ή μέτρια αύξηση των τρασαμινασών (<200IU/L) και μόνο σπάνια υπάρχουν εξάρσεις της νόσου με μεγάλες αυξήσεις των τρανσαμινασών που μπορεί να φθάσουν σε επίπεδα οξείας ηπατίτιδας (>400IU/L).

-Βιοψία του ήπατος δεν είναι απαραίτητη σε οξεία ηπατίτιδα, αλλά ούτε και σε χρόνια πια για την εκτίμηση της έκτασης της βλάβης του ήπατος, αφού μπορεί να γίνει πια υπερηχογραφικά. Το υπερηχογράφημα ήπατος μπορεί να αποκαλύψει ή να αποκλίσει και την απόφραξη. 

-Μαγνητική Τομογραφία Ήπατος απαιτείται.

Παθολογοανατομικά Ευρήματα ιογενών ηπατίτιδων

Αν γίνει βιοψία ήπατος σε χρόνια πάθηση παρατηρούνται: φλεγμονή, νέκρωση, χολόσταση, λιπώδης εκφύλιση, ίνωση, κίρρωση ή χρόνια ενεργός ηπατίτιδα.

-Παρατηρείται μικρή έως μέτρια αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης.

-Η χολερυθρίνη μπορεί να είναι φυσιολογική έως πολύ αυξημένη και αυξάνεται και η συνδεδεμένη και η μη συνδεδεμένη χολερυθρίνη.

-Γίνεται μέτρηση του χρόνου προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης, αλβουμίνης ορού, ηλεκτρολυτών, γλυκόζης, γίνεται και γενική αίματος και αιμοπετάλια.

Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων

-HAV

Οξεία λοίμωξη ή πρόσφατη λοίμωξη: Anti-HAV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HAV IgG

-HBV

Οξεία λοίμωξη ή πρώιμο στάδιο ή φορείς: HBsAg

Οξεία λοίμωξη: Anti-HBc IgM, HBsAg, HBeAg

Χρόνια λοίμωξη: HBsAg, +/-HBeAg

-HCV

Οξεία λοίμωξη ή χρόνια λοίμωξη ή ανάρρωση: Anti-HCV

-HDV

Οξεία λοίμωξη: HDAg, Anti-HDV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HDV IgG

-HEV

Δεν υπάρχει δοκιμασία

Οι ασθενείς με βαριά ηπατίτιδα Β πρέπει να εξετάζονται και για επιλοίμωξη με HDV

Το HBeAg δείχνει υψηλή μολυσματικότητα με οριζόντια και κάθετη μετάδοση

Η οξεία εξελισσόμενη HCV λοίμωξη πρέπει να επιβεβαιώνεται με HCV-RNA (για χρόνια HCV)

Στην αρχική οξεία φάση της λοίμωξης από HCV το Anti-HCV μπορεί να είναι αρνητικό και μπορεί να γίνει επανεξέταση σε 3-6 μήνες

Αντισώματα κατά HCV είναι ευαίσθητοι δείκτες για λοίμωξη με HCV, σε ασθενείς με χρόνια HCV, αλλά δεν είναι αρκετά ευαίσθητοι για ασυμπτωματικούς φορείς π.χ. αιμοδότες

Αποκλείστε τη φαρμακευτική ηπατίτιδα

Εξετάστε αν υπάρχει ευαισθησία στο συκώτι που υποδηλώνει ηπατομεγαλία

Ελέγξτε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ίκτερος

Οι δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας στον ορό είναι, συνήθως, αυξημένες πριν αυξηθεί η χολερυθρίνη

Οι βιοχημικοί ορολογικοί δείκτες για κάθε ιό ηπατίτιδας υποδηλώνουν παρούσα ή προηγούμενη λοίμωξη και είναι επαρκείς για τη διάγνωση 90% των ασθενών


Διατροφή για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Απαιτείται δίαιτα ηπατοπαθούς:

  • Αποφεύγονται τελείως τα οινοπνευματώδη ποτά και τα ηπατοτοξικά φάρμακα. Τα οινοπνευματώδη ποτά με μέτρο επιτρέπονται 6  μήνες μετά την ίαση της ηπατίτιδας.
  • Επίσης, λόγω της ναυτίας και των στομαχικών ενοχλημάτων, απαιτούνται εύπεπτες τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες και χαμηλές σε λίπος.
  • Απαιτείται η λήψη πολλών υγρών για την αποφυγή αφυδάτωσης.
  • Απαιτείται η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους και οι παχύσαρκοι πρέπει να αδυνατίσουν.

Πότε θα πρέπει οι ασθενείς με ιογενή ηπατίτιδα να ανησυχήσουν;

Απαιτείται ιατρική συμβουλή σε επίμονους εμέτους, ασκίτη και ηπατική εγκεφαλοπάθεια και σε σημαντική παράταση του χρόνου προθρομβίνης.

Γενικά μέτρα θεραπείας των ιογενών ηπατίτιδων:

Η νόσος, συνήθως, αυτοϊάται στην πλειοψηφία των ασθενών.

Η ηπατίτιδα C, συνήθως, απαιτεί ειδική φαρμακευτική θεραπεία, για την εκρίζωση του ιού της ηπατίτιδας και την πρόληψη της ανάπτυξης κίρρωσης και καρκίνου του ήπατος.

Οι ασθενείς με κίρρωση απαιτούν, συνήθως, μεταμόσχευση ήπατος.

Υπάρχουν αντιικά φάρμακα για την ηπατίτιδα B και την ηπατίτιδα C αλλά έχουν πολλές παρενέργειες.

Η απομόνωση είναι απαραίτητη σε εμπόρους τροφίμων με ηπατίτιδα Α ή το προσωπικό υγείας με ηπατίτιδα Β ή C

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα μπορεί να απαιτηθεί μεταμόσχευση του ήπατος

Απαιτείται σωστή χρήση και απομάκρυνση βελονών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ουσιών

Καλή υγιεινή για έμπορους τροφίμων

Η HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, ενώ η σεξουαλική μετάδοση της HCV είναι μικρή

Φάρμακα για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b (INFa-2b) και η ριμπαβαρίνη φαίνεται να προκαλούν βελτίωση 25-5-% σε HBV & 40% σε HCV και να μειώνουν τις παθολογικές τιμές των αμινοτρασφερινών σε χρόνια HBV & HCV.

Στη θεραπεία των χρονίων ηπατιτίδων Β και C χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια διάφορα φάρμακα, όπως οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες ιντερφερόνη άλφα και πεγκιντερφερόνη άλφα, η λαμιβουδίνη, η ριμπαβιρίνη μαζί με ιντερφερόνη άλφα ή πεγκιντερφερόνη άλφα, η ιντερφερόνη αλφακόνη 1 και η αδεφοβίρη διπιβοξίλη. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ικανοποιητικά σε ικανό ποσοστό ασθενών και εκφράζονται με κλινική και ιστολογική βελτίωση, καθώς και των δεικτών ενεργότητας της νόσου.

Η ιντερφερόνη άλφα χρησιμοποιείται στη θεραπεία των χρόνιων ηπατοπαθειών B και C. Η χορήγησή της στην χρόνια ηπατίτιδα Β οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση στο 30-40% των ασθενών. Στη χρόνια ηπατίτιδα C χορηγείται μόνη ή σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη και οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση το 5-15% ή το 30-40% αντίστοιχα. Η πεγκιντερφερόνη άλφα, πεγκυλιωμένη μορφή της ιντερφερόνης άλφα, υπερτερεί της απλής και χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C, όπως και η ιντερφερόνη αλφακόνη 1. Η χορήγηση της ιντερφερόνης απαιτεί προσεκτική επιλογή των ασθενών και συστηματική παρακολούθηση δεδομένου ότι συνοδεύεται από συχνές και σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

Η ιντερφερόνη άλφα χορηγείται στην ηπατίτιδα C.

Η λαμιβουδίνη και η “τενοφοβίρη δισοπροξίλη” χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας Β. Χορηγείται από το στόμα και έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από την ιντερφερόνη. Η μακρόχρονη χορήγησή της, όμως, οδηγεί στην εμφάνιση μεταλλαγμένων στελεχών του ιού. Υπολογίζεται ότι στο τέλος του 1ου έτους χορήγησης μεταλλαγμένα στελέχη ανιχνεύονται στο 15-30% των ασθενών. Δεν είναι γνωστή ή τουλάχιστον επαρκώς τεκμηριωμένη η έκβαση στους ασθενείς αυτούς. 

Η ριμπαβιρίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C σε συνδυασμό με ιντερφερόνη ή πεγκιντερφερόνη άλφα και στις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες της ιντερφερόνης προστίθενται και εκείνες της ριμπαβιρίνης με προεξάρχουσα την αιμόλυση.

Η αδεφοβίρη διπιβοξίλη είναι νουκλεοτιδικό ανάλογο της μονοφωσφορικής αδενοσίνης, το οποίο ενσωματώνεται με το DNA των ηπατοτρόπων ιών και αναστέλλει τις DNA πολυμεράσες. Είναι δραστική έναντι όλων των μορφών του ιού της ηπατίτιδας Β, ανθεκτικών ή όχι στη λαμιβουδίνη. Η θεραπεία συνεχίζεται έως ότου επιτευχθεί ορομετατροπή ή εάν εμφανιστούν σημεία απώλειας της δραστικότητας.

Η εντεκαβίρη είναι νουκλεοσιδικός αναστολέας της ανάστροφης μεταγραφάσης. Εμφανίζει δράση έναντι του ιού της ηπατίτιδας Β αναστέλλοντας τις DNA πολυμεράσες του ιού. Χορηγείται και σε περιπτώσεις ασθενών χωρίς προηγούμενη θεραπεία με νουκλεοσίδια και ασθενών ανθεκτικών στη λαμιβουδίνη.

Παραδείγματα θεραπευτικών σχημάτων:

HBV

5 εκατομμύρια IU/ημέρα ή 10 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 16 εβδομάδες. Σε μείωση των κοκκιοκυττάρων ή αιμοπεταλίων γίνεται η μισή δόση. Η θεραπεία χρόνιας HBV παρακολουθείται καλύτερα με μέτρηση HBV-RNA.

HCV

3 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 24 εβδομάδες. Αν δεν υπάρχει ανταπόκριση σε 16 εβδομάδες επανεκτίμηση. Αν υπάρχουν χαμηλά επίπεδα ορού HCV-RNA πριν τη θεραπεία, η χρήση HCV-RNA-αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης θα δείξει ποιοι ασθενείς ανταποκρίνονται. Ο ορός πρέπει να διαχωρίζεται από τα ερυθρά. Σε διακοπή, οι τιμές, συχνά, επανέρχονται σε προηγούμενα επίπεδα. Η υποτροπή υποχωρεί με την επαναχορήγηση της θεραπείας σε ασθενείς σε ασθενείς που ανταποκρίνονται σε αυτή. Το 40-50% των ασθενών με HCV που αντιμετωπίσθηκαν με ιντερφερόνη για 6 μήνες μπορεί να παραμείνουν σε ύφεση και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Αυτοί με HCV που δεν ανταποκρίνονται σε έναν πρώτο κύκλο με ιντερφερόνη μπορεί να ανταποκριθούν σε έναν δεύτερο κύκλο. Σε λοίμωξη HC θεραπεία γίνεται μόνο σε βαριά ηπατίτιδα και προϊούσα πορεία.

HAV

Σε HAV με χολόσταση πολλοί χορηγούν μικρής διάρκειας αγωγή με κορτικοστερεοειδή.

Η ιντερφερόνη δεν πρέπει να χορηγείται όταν τα αιμοπετάλια είναι < 75.000. Επίσης, αντενδείκνυται σε αλλεργία σε ανοσοσσφαιρίνη μυός, σε πρωτεϊνη αυγού και σε νεομυκίνη.

Η θεραπεία με κορτικοειδή αυξάνει τη νοσηρότητα και τη θνητότητα.

Προσοχή τα φάρμακα για την ηπατίτιδα προκαλούν διαταραχές της πήξης, καταστολή του μυελού, σπασμούς. Δεν πρέπει να χορηγούνται σε αναπαραγωγική ηλικία, στην κύηση και ση γαλουχία.


Ηπατίτιδα Α

Η ηπατίτιδα Α είναι ενδημική με πολύ μεγάλη συχνότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου όλα τα παιδιά προσβάλλονται μέχρι την ηλικία των 10 ετών.

Στις ανεπτυγμένες χώρες οι ενήλικες εκτίθενται, συνήθως, κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Η ηπατίτιδα Α είναι συχνή σε κακές υγειονομικές συνθήκες, σε στενό συγχρωτισμό ατόμων και σε κακές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Η μετάδοση της ηπατίτιδας Α γίνεται μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, δηλαδή μέσω των χεριών που μολύνθηκαν από κόπρανα, μολυσμένο νερό και τροφές όπως οστρακοειδή, αλλά και όσοι εργάζονται στην κατασκευή και επεξεργασία τροφίμων.

Η οξεία ηπατίτιδα Α αυτοπεριορίζεται σε μερικές εβδομάδες και σπάνια γίνεται υποτροπή και ποτέ δεν οδηγεί σε χρόνια ηπατίτιδα.

Η νόσος εκδηλώνεται σε 15-50 ημέρες μετά την επαφή του ασθενούς με τον ιό της ηπατίτιδας Α και η μεταδοτικότητα ελαττώνεται μετά την εκδήλωση του ικτέρου, αφού δεν αποβάλλεται ο ιός στα κόπρανα.

Στα παιδιά δεν υπάρχουν συμπτώματα ενώ στους ενήλικες σε αναλογία 1 στους 10 εμφανίζεται ίκτερος.

Για την πρόληψη της ηπατίτιδας Α υπάρχει αποτελεσματικό ειδικό εμβόλιο, που προέρχεται από αδρανοποιημένο  ιό και είναι ασφαλές και χωρίς παρενέργειες. Απαιτούνται 2 δόσεις σε μεσοδιάστημα 6 μηνών που γίνονται ενδομυϊκά στο μπράτσο, στο δελτοειδή μυ και παρέχουν προστασία για 10 χρόνια. 

Οι ομάδες που πρέπει να εμβολιάζονται για την ηπατίτιδα Α είναι όλα τα ευαίσθητα άτομα που έρχονται σε επαφή με ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα Α, όσοι πρόκειται να ταξιδέψουν σε χώρες με μεγάλη ενδημικότητα της νόσου, καθώς και οι εργαζόμενοι σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, μονάδες καθαριότητας και μονάδες κατασκευής και επεξεργασίας των τροφίμων. 

Στις χώρες με ενδημική ηπατίτιδα Α, συστήνεται, επίσης, σχολαστικό πλύσιμο των χεριών και βρασμός του νερού και των τροφών.

Πρόληψη ηπατίτιδας Α

-Καλό αποχευτευτικό σύστημα και καλή προσωπική υγιεινή

-Παθητική ανοσοποίηση με ανοσοσσφαιρίνη 0,02ml/Kg ενδομυϊκά σε όσους εκτεθούν σε HAV μέχρι 2 εβδομάδες μετά την έκθεση με πρόληψη νόσου 80-90%

-Σε παρατεταμένη έκθεση, όπως, ταξιδιώτες, χορήγηση ανοσοσφαιρίνης 0,02-0,05 ml/Kg ενδομυϊκά κάθε 5 μήνες

 -Χορήγηση ανοσοσφαιρίνης, επίσης, σε άτομα που έχουν στενές επαφές με τους ασθενείς. Σε προσωπικό παιδικών σταθμών και σε παιδιά όταν εμφανισθεί ένα κρούσμα, σε όσους σχετίζονται με πολλά κρούσματα και σε όσους ταξιδεύουν σε περιοχές με μεγάλο επιπολασμό

-Υπάρχει και εμβόλιο για την ηπατίτιδα Α


Ηπατίτιδα Β

Η χρόνια λοίμωξη με ηπατίτιδα Β είναι πολύ συχνή, αφού προσβάλλει το 5% του πληθυσμού της γης.

Στην Ελλάδα η συχνότητα των φορέων είναι 3%, ενώ είναι πολύ αυξημένη μεταξύ των οικονομικών μεταναστών.

Η μετάδοση του ιού της ηπατίτιδας Β γίνεται παρεντερικά και σεξουαλικά, από την επαφή του ατόμου με μολυσμένα βιολογικά υγρά (αίμα, σπέρμα).

Οι συνηθέστεροι τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β:

  • Ετεροφυλοφιλικές και ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές με ασθενή με χρόνια ηπατίτιδα Β. Είναι ο συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β στους ενήλικες.
  • Ενδοοικογενειακή διασπορά. Μετάδοση από άτομα του ενδοοικογενειακού περιβάλλοντος των μικρών παιδιών, που αποτελεί το σημαντικότερο τρόπο δημιουργίας των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Σήμερα όλες οι έγκυες μητέρες ελέγχονται για παρουσία ηπατίτιδας Β και σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος λαμβάνονται ειδικά μέτρα που προλαμβάνουν τη μετάδοση είναι σήμερα εξαιρετικά σπάνιος λόγω του συστηματικού ελέγχου των αιμοδοτών.
  • Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών.
  • Παρεντερική έκθεση σε μολυσμένο αίμα.

Γενικά άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β είναι τα άτομα με στενές επαφές με ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β (π.χ. τα παιδιά μητέρων με χρόνια ηπατίτιδα Β και οι σεξουαλικοί σύντροφοι ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β), οι ομοφυλόφιλοι, οι ετεροφυλόφιλοι με πολλαπλούς (>3) ερωτικούς συντρόφους, οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών, οι πολυμεταγγιζόμενοι, οι αιμοκαθαιρόμενοι σε μονάδες τεχνητού νεφρού, οι μεταμοσχευμένοι, οι αστυνομικοί, το προσωπικό και οι τρόφιμοι των φυλακών, οι εργαζόμενες στις υπηρεσίες υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, νοσηλευτικό προσωπικό, καθαρίστριες, εργαζόμενοι σε διαγνωστικά και ερευνητικά εργαστήρια).

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας Β, δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι τη στιγμή της εκδήλωσης των συμπτωμάτων είναι 45-120 ημέρες.

Στο 50% των ασθενών και ιδίως στα παιδιά, η οξεία ηπατίτιδα Β δεν συνοδεύεται από ίκτερο και δεν έχει συμπτώματα.

Η οξεία ηπατίτιδα Β στους ενήλικες σε ποσοστό > από 95% αυτοϊάται πλήρως

Η πιθανότητα ανάπτυξης χρόνιας ηπατίτιδας Β εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς. Στα νεογνά η πιθανότητα είναι 95%, στα παιδιά 60% και στους ενήλικες 2-5% και  από τα συμπτώματα, γιατί οι ασυμπτωματικές μεταπίπτουν συχνότερα από τις συμπτωματικές σε χρόνια ηπατίτιδα, γι΄αυτό ο εμβολιασμός όλων των νεογνών και των παιδιών είναι απαραίτητος.

Οι ασθενείς που δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό της ηπατίτιδας Β κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας γίνονται χρόνιοι φορείς της ηπατίτιδας Β εφόσον διατηρούν τον ιό στον οργανισμό για περισσότερο από 6 μήνες.

Ένα ποσοστό 30-40% των χρόνιων φορέων του ιού της ηπατίτιδας Β έχουν υψηλό πολλαπλασιασμό του ιού και αναπτύσσουν ενεργό βλάβη του ήπατος και χρόνια ηπατίτιδα Β και ένα ποσοστό αναπτύσσουν  κίρρωση του ήπατος αν δεν γίνει επιτυχής θεραπεία και ένα ποσοστό 25-40% αναπτύσσουν επιπλοκές από την κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο και καταλήγουν.

Πάντως, οι χρόνιοι φορείς και όσοι έχουν χρόνια ηπατίτιδα Β δεν έχουν συμπτώματα για δεκαετίες μέχρι να εκδηλώσουν συμπτώματα προχωρημένης κίρρωσης του ήπατος, όπως ίκτερος, ασκίτης, ηπατική εγκεφαλοπάθεια και κιρσοί του οισοφάγου, γι' αυτό όσοι είναι χρόνιοι φορείς πρέπει να ελέγχουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα τις τρανσαμινάσες τους για έλεγχο τυχόν χρόνιας ηπατίτιδας οπότε με την θεραπεία να μην αναπτύξουν κίρρωση.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανίχνευση του αντιγόνου επιφανείας του ιού της ηπατίτιδας Β στο αίμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι δείκτες του ιού της ηπατίτιδας Β που προσδιορίζονται στο αίμα των ασθενών και βοηθούν στη διάκριση της οξείας από τη χρόνια ηπατίτιδα Β, στη διάκριση των διαφόρων φάσεων της χρόνιας ηπατίτιδας και στην ανίχνευση του πολλαπλασιασμού του ιού. Οι εξετάσεις γίνονται σε άτομα με αυξημένες τρανσαμινάσες, σε άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β, σε έγκυες γυναίκες, στα παιδιά των μητέρων με ηπατίτιδα C, σε συγγενείς πρώτου βαθμού (παιδιά, γονείς και αδέλφια) ασθενών με οξεία ή χρόνια ηπατίτιδα Β, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή λοίμωξη με τον ιό του AIDS.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας Β γίνεται με φάρμακα που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα στη μάχη εναντίον του ιού, όπως οι υποδόριες ενέσεις ιντερφερόνης α και με φάρμακα που εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού, όπως χάπια λαμιβουδίνης. Τα φάρμακα δεν εκριζώνουν τον ιό, αλλά καθυστερούν την ανάπτυξη κίρρωσης και του ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Οι συνδυασμοί φαρμάκων είναι καταλληλότεροι. Οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β δεν απαιτείται να κάνει θεραπεία. Θεραπεία γίνεται σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β και μεγάλο κίνδυνο για ανάπτυξη κίρρωσης.

Η πρόληψη ηπατίτιδας Β στηρίζεται στον εμβολιασμό των βρεφών και των ομάδων υψηλού κινδύνου. Οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β δεν πρέπει να μοιράζονται βελόνες ή προσωπικά αντικείμενα με τυχόν αίμα, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια. Σε πολλαπλούς ή άγνωστους ερωτικούς συντρόφους πρέπει να χρησιμοποιείται προφυλακτικό.

Σε περίπτωση έκθεσης στον ιό της ηπατίτιδας Β ενός ευαίσθητου ατόμου, χορηγούνται υψηλές ποσότητες εξουδετερωτικών αντισωμάτων με ειδική υπεράνοση γ σφαιρίνη.

Πρόληψη ηπατίτιδας Β

Ανοσοποίηση για την HBV επιτυγχάνεται με 3 ενδομυϊκές δόσεις από το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β 0,5 ml/δόση σε παιδιά κάτω των 11 ετών, 1,0 ml σε ενήλικες σε μεμεσοδιαστήματα 1 και 6 μηνών

Σε άτομα υψηλού κινδύνου χορηγείται HBV ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη μέσα σε 24 ώρες μετά την έκθεση (0,06 ml/Kg) ενδομυϊκά για προφύλαξη

Επίσης, συνιστάται ο έλεγχος όλων των εγκύων γυναικών και εμβολιασμοί όλων των βρεφών στη γέννηση, 2 μηνών, και 6 έως 18 μηνών


Ηπατίτιδα C

Η ηπατίτιδα C είναι συχνή. Στην Ελλάδα το 2% του γενικού πληθυσμού έχουν χρόνια λοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C. Η υψηλότερη συχνότητα της ηπατίτιδας C συναντάται σε άτομα ηλικίας 40-60 ετών. Λόγω του υποχρεωτικού ελέγχουν του αίματος και των παραγώγων και τους κανόνες αποστείρωσης οι περιπτώσεις ηπατίτιδας C έχουν ελαττωθεί μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται παρεντερικά, με την επαφή του ατόμου με μολυσμένο αίμα ή παράγωγα αίματος

Τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C:

  • Χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών. Το 80% ενεργών ή πρώην χρηστών έχουν ηπατίτιδα C.
  • Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του πριν το 1992, γιατί δεν γινόταν έλεγχος αίματος.
  • Αιμοκάθαρση.
  • Τρύπημα με μολυσμένο αίμα ή εργαλεία (2-10%)
  • Μεταμόσχευση οργάνου πριν το 1992.
  • Ιατρικές ή παραϊατρικές πράξεις. Ενέσεις, τατουάζ, τρύπημα σημείων σώματος. Πρέπει να τηρούνται οι κανόνες αποστείρωσης.
  • Γενετήσια μετάδοση. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σε πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, σε ομοφυλόφιλους και σε σεξουαλική επαφή κατά την εμμηνορρυσία.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Συμβαίνει σε 2-7% και αυξάνει στο 20% όταν η μητέρα έχει και AIDS.
  • Άγνωστος τρόπος μετάδοσης. Το ποσοστό είναι 30-40%.

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας C, δηλαδή ο χρόνος μέχρι την εκδήλωση των συμπτωμάτων από την στιγμή της μόλυνσης είναι 30-90 ημέρες.

Η πλειοψηφία (75-80%) δεν έχει κανένα σύμπτωμα και το 65-85% δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά την οξεία φάση και αναπτύσσουν χρόνια ηπατίτιδα C.

To 15-20% των ασθενών αναπτύσσουν κίρρωση ήπατος. Ο κίνδυνος κίρρωσης είναι μικρότερος σε νέες γυναίκες και παιδιά και μεγαλύτερος σε μεσήλικες που πήραν την ηπατίτιδα από μετάγγιση. Η ταυτόχρονη λοίμωξη με ηπατίτιδα Β και AIDS και η κατάχρηση αλκοόλ επιταχύνουν την εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C σε κίρρωση. Όσοι έχουν κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του ήπατος.

Η διάγνωση της ηπατίτιδας C στηρίζεται στην ανίχνευση στο αίμα ειδικών αντισωμάτων εναντίον του ιού της ηπατίτιδας C (anti-HCV). Η μη ανίχνευση τέτοιων αντισωμάτων αποκλείει την ηπατίτιδα C εκτός από την περίοδο της οξείας λοίμωξης που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμη τα αντισώματα και σε ανοσοκατασταλμένους και ασθενείς που κάνουν αιμοκάθαρση που δεν αναπτύσσουν αυτά τα αντισώματα.

Ψευδώς θετικά αντισώματα ηπατίτιδας C παρατηρούνται σε αιμοδότες και απαιτείται PCR. Αν είναι αρνητική πρέπει να επαναληφθεί σε λίγους μήνες. Επίσης, μπορεί να γίνει RIBA (ανοσοκαθήλωση). Αληθή θετικά αντισώματα χωρίς ανιχνεύσιμο ιό έχουν άτομα που νόσησαν από οξεία ηπατίτιδα, αλλά ιάθηκαν και δεν μετέπεσαν σε χρόνια ηπατίτιδα. Στην ηπατίτιδα C αυξάνουν οι τρανσαμινάσες.

Συγχρόνως πρέπει να γίνεται έλεγχος για ηπατίτιδα Β και Α και να εμβολιάζονται σε απουσία φυσικές ανοσίας, αλλά και για AIDS.

Σε αυξημένες τρανσαμινάσες πρέπει να γίνεται προσδιορισμός του τύπο του ιού της ηπατίτιδας C, του γονότυπου. Με βάση του γονότυπου καθορίζονται οι δόσεις και η διάρκεια της θεραπείας των ασθενών με ηπατίτιδα C. Σε γονότυπο 1 ή 4 προσδιορίζεται και η ποσότητα του ιού ηπατίτιδας C στο αίμα (ποσοτικός προσδιορισμός επιπέδων HCV RNA ορού.

Επίσης, γίνεται υπερηχογράφημα ή βιοψία για να προσδιορισθούν οι βλάβες του ήπατος. σε χρόνια ηπατίτιδα ή γονότυπο 1 ή 4.

Έλεγχο για ηπατίτιδα C πρέπει να κάνουν όσοι έχουν αυξημένες τρανσαμινάσες, οι πρώην και ενεργοί χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, όσοι έχουν κάνει μετάγγιση αίματος ή μεταμόσχευση οργάνων πριν το 1992, όσοι κάνουν αιμοκάθαρση, όσοι έχουν εκτεθεί σε μολυσμένα εργαλεία, όσοι είναι ερωτικοί σύντροφοι ατόμων με ηπατίτιδα C και οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β, με AIDS ή ηπατική αλκοολική νόσο.

Σε θεραπεία υποβάλλονται οι ασθενείς ανάλογα με το γονότυπο και τη σοβαρότητα των βλαβών σύμφωνα με το υπερηχογράφημα. Θεραπεία πρέπει να κάνουν ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έχουν αυξημένο κίνδυνο για για κίρρωση κι έχουν επίμονα αυξημένες τρανσαμινάσες για να προληφθεί η ανάπτυξη ηπατίτιδας C.

Οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών πρέπει να κάνουν απεξάρτηση με μεθαδόνη και μετά να γίνεται θεραπεία της ηπατίτιδας C.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας C είναι επιτυχής σε 80% των ασθενών με γονότυπο 2 ή 3 και περίπου 50% των ασθενών με γονότυπο 1 ή 4. Απαιτείται συνδυασμένη χορήγηση ιντερφερόνης α με μια ένεση την εβδομάδα και δισκίων ριμπαβιρίνης και τα φάρμακα αυτά χορηγούνται για 6 ή 12 μήνες ανάλογα με το γονότυπο. Απαιτείται παρακολούθηση ασθενών για τυχόν παρενέργειες από τη θεραπεία.

Πρόληψη ηπατίτιδας C

Δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C

Τα μέτρα πρόληψης για την ηπατίτιδα C:

  • Όσοι έχουν ηπατίτιδα C δεν πρέπει να χρησιμοποιούν και να δίνουν σε άλλους αντικείμενα που μπορεί να έρθουν σε επαφή με το αίμα τους, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια, νυχοκόπτες και αποτριχωτικές συσκευές.
  • Η χλωρίνη είναι απαραίτητη για τον καθαρισμό των αντικειμένων γενικής χρήσης που έρχονται σε επαφή με αίμα ασθενούς με ηπατίτιδα C.
  • Οι ασθενείς με ηπατίτιδα C  πρέπει να χρησιμοποιούν ατομικά σκεύη φαγητού, ατομικές πετσέτες και ατομικές τουαλέτες.
  • Η θεραπεία με μεθαδόνη, η χρήση συριγγών και βελονών μιας χρήσης και η τροποποίηση της συμπεριφοράς θα περιορίσουν τη διασπορά της ηπατίτιδας C στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών.
  • Σε τρύπημα με βελόνα  δεν γίνεται προληπτική χρήση ανοσοσφαιρίνης ή αντιικών. Γίνεται έλεγχος με αντισώματα για ηπατίτιδα C  και παρουσίας HCV RNA  ορού 2-8 εβδομάδες αργότερα και σε τεκμηρίωση της ηπατίτιδας C είναι χρήσιμη η θεραπευτική παρέμβαση.
  • Η χρήση προφυλακτικών είναι απαραίτητη σε ηπατίτιδα C και πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, εφήμερες ερωτικές σχέσεις και σε ομοφυλόφιλους.
  • Η εκλεκτική καισαρική τομή ελαττώνει τη  πιθανότητα μετάδοσης της ηπατίτιδας C από τη θετική μητέρα στο νεογέννητο. Στο μωρό γίνεται ανίχνευση  HCV RNA  ορού  μεταξύ 2ου και 6ου μήνα ή με ανίχνευση αντισωμάτων για ηπατίτιδα C μετά τον 15ο μήνα.


Ηπατίτιδα D

Η ηπατίτιδα D μεταδίδεται παρεντερικά, δηλαδή με έκθεση του ατόμου σε μολυσμένο αίμα και προσβάλλoνται τα άτομα που έχουν μολυνθεί από ηπατίτιδα Β. Άρα οι ασθενείς με ηπατίτιδα B πρέπει να ελέγχονται για ηπατίτιδα  D. Πρόληψη της ηπατίτιδας HBV προλαμβάνει και την HDV.


Ηπατίτιδα Ε

Προκαλεί οξεία ηπατίτιδα που μοιάζει μη την οξεία ηπατίτιδα Α.  Πρόληψη της ηπατίτιδας HAV προλαμβάνει και την HEV.

Παρακολούθηση ασθενών με ιογενείς ηπατίτιδες

Τακτικές μετρήσεις των ηπατικών ενζύμων.

Γίνεται τακτική μέτρηση για την εκτίμηση της βελτίωσης ή επιδείνωσης.

Απαιτείται τακτικά να γίνεται υπερηχογράφημα ήπατος και μαγνητική τομογραφία ήπατος.

Απαιτείται παρακολούθηση για μεταβολικές επιπλοκές.

Γίνεται παρακολούθηση γενικής αίματος κι αιμοπεταλίων αν γίνεται ιντερφερόνη.

Γίνεται ποσοτική εκτίμηση RNA ιών για παρακολούθηση απόκρισης και υποτροπών.

Πρόληψη και αποφυγή ιογενών ηπατίτιδων

Έλεγχος των προϊόντων αίματος

Προσεκτική απομάκρυνση των συριγγών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών

Επιπλοκές ιογενών ηπατίτιδων

Οξεία ή υποξεία νέκρωση ήπατος

Χρόνια ενεργός ηπατίτιδα

Κίρρωση ήπατος

Ηπατική ανεπάρκεια

Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα

Πορεία και πρόγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Εξαρτάται από τον υπεύθυνο ιό

Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια αποτελεί τον φτωχότερο δείκτη πρόγνωσης σε ηπατική ανεπάρκεια

Η HAV προκαλεί ήπια νόσηση, συνήθως, χωρίς ίκτερο, είναι συχνή στα παιδιά, δεν προκαλεί χρόνια ηπατική νόσο και έχει θνησιμότητα < από 1%. Με την ίαση καταλείπεται, συνήθως, ισόβια ανοσία. Τρεις σπάνιες περιπτώσεις είναι: η υποτροπιάζουσα (10%), η χολοστατική και η κεραυνοβόλος.

Η HBV (θνησομότητα 1%) και η HDV (με ίκτερο, θνησιμότητα 2-20%) εμφανίζουν, συνήθως, πιο βαριά συμπτώματα κι εξελίσσονται, συχνά, σε εμμένουσα ή χρόνια ηπατική νόσο, κίρρωση, ηπατική ανεπάρκεια ή ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η ηπατίτιδα Β στα παιδιά είναι πιο οξεία απ΄ ότι στους ενήλικες, μικρότερης διάρκειας, με λιγότερες επιπλοκές και πλήρη, συνήθως, ανάρρωση.

Η HCV ανεξάρτητα από τη βαρύτητα της νόσου, σε > 50% των ασθενών εξελίσσεται σε χρόνια ηπατίτιδα, στο 20% σε κίρρωση και σε μερικούς σε ηπατική ανεπάρκεια.

Σε χρόνια HDV, το 70% αναπτύσσει κίρρωση και η επίπτωση του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος είναι χαμηλή.

Η HEV δεν μεταπίπτει σε χρονιότητα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες σχετίζονται, μερικές φορές, με αρθρίτιδα, κνίδωση, νεφρίτιδα από ανοσοσυμπλέγματα, μεμβρανώδης σπειραματοπάθεια, αναιμίες, απλαστική αναιμία, δερματίτιδα, μυοκαρδιοπάθεια. Η HCV επιπλέκεται σποραδικά με ιδιοπαθή μεικτή κρυοσφαιριναιμία και οξεία διαλείπουσα πορφυρία.

Η κατάχρηση οινοπνεύματος αποτελεί βασικό προδιαθεσικό παράγοντα της χρόνιας ηπατικής νόσου από HBV και HCV. Έλεγχος των ορολογικών δεικτών απαιτείται σε ασθενείς με αλκοολική ηπατοπάθεια (κυρίως, ως Anti-HCV).

Ασθενείς με ελαττωμένη ανοσολογική λειτουργία, όπως, ασθενείς που κάνουν χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπεία, μπορεί να έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα σε λοίμωξη με HBV.

Σε κύηση, πρέπει να γίνεται έλεγχος για HBsAg. Η HBV μεταδίδεται κάθετα, σε ποσοστό < από 10%, αλλά και περιγεννητικά, προκαλώντας φορεία στο 30%, περίπου. Χορηγείται ανοσοσφαιρίνη και εμβόλιο HBV 0,5 ml ενδομυϊκά σε ηικία 1 και 6 μηνών. Μετράτε το HBsAg & HBsAb σε ηλικία 1 έτους για να ανακαλύψετε αν η προφύλαξη πέτυχε (> 95%).

Η συχνότητα κάθετης μεταδόσεως HCV αυξάνει στους φορείς HIV.

Η HEV έχει υψηλή θνητότητα (40%) στις έγκυες γυναίκες στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Μοριακός έλεγχος ιογενών ηπατίτιδων

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

Εργαστηριακή διαφορική διάγνωση των ικτέρων

Χρήσιμες πληροφορίες για την ηπατίτιδα C

Α1 αντιθρυψίνη

Τέρμα οι βιοψίες ήπατος στην χρόνια ηπατική νόσο

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ηπατονεφρικό σύνδρομο

Νέα θεραπεία για την ηπατίτιδα C

Ηπατίτιδα

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ενδοσκοπική υπερηχογραφία

Κάντε αποτοξίνωση στο συκώτι σας

Έλεγχος για ηπατίτιδα

Αφεψήματα για προφύλαξη από ηπατικές παθήσεις

Να κάνετε την εξέταση για ηπατίτιδα Β

Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Ηπατίτιδα από φάρμακα

Ηπατίτιδα

Ιολογικός έλεγχος

Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

Οι λοιμώξεις που προκαλούν καρκίνο

Οι νέες θεραπείες για την ηπατίτιδα

Ο καρκινικός δείκτης άλφα-φετοπρωτεϊνη

Ο ιός του Έμπολα

Τραυματισμός με βελόνα

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 3029 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 05 Αυγούστου 2020 16:30
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Πνευμονία από εισρόφηση Πνευμονία από εισρόφηση

    Πνευμονία από εισρόφηση γαστρικού περιεχομένου

    Η πνευμονία από εισρόφηση ή πνευμονία εξ εισροφήσεως είναι ένας τύπος πνευμονικής λοίμωξης που οφείλεται σε σχετικά μεγάλη ποσότητα υλικού από το στομάχι ή το στόμα που εισέρχεται στους πνεύμονες.

    Λοίμωξη του πνεύμονα λόγω εισρόφησης τροφίμων, υγρών ή γαστρικού περιεχομένου από την ανώτερη αναπνευστική οδό.

    Συνήθης πορεία - οξεία, διαλείπουσα. 

    Τα σημεία και τα συμπτώματα περιλαμβάνουν, συχνά, πυρετό και βήχα σχετικά γρήγορης έναρξης.

    Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν απόστημα πνεύμονα και χημική φλεγμονή των πνευμόνων, η οποία εμφανίζεται από όξινα, αλλά, μη μολυσματικά περιεχόμενα στομάχου που εισέρχονται στους πνεύμονες. 

    Η μόλυνση μπορεί να οφείλεται σε ποικιλία βακτηρίων.

    Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το μειωμένο επίπεδο συνείδησης, τα προβλήματα κατάποσης, τον αλκοολισμό, τη διατροφή με ρινογαστρικό σωλήνα και την κακή στοματική υγιεινή. 

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στο ιστορικό, τα συμπτώματα, την ακτινογραφία θώρακος και την καλλιέργεια πτυέλων.

    Μπορεί να είναι δύσκολη η διαφοροποίηση από άλλους τύπους πνευμονίας. 

    Η θεραπεία γίνεται, συνήθως, με αντιβιοτικά, όπως, κλινδαμυκίνη, μεροπενέμη, αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη ή μοξιφλοξασίνη.

    Για όσους έχουν μόνο χημική πνευμονίτιδα, συνήθως, δεν απαιτούνται αντιβιοτικά.

    Μεταξύ των ατόμων που νοσηλεύονται με πνευμονία, περίπου το 10% οφείλεται στην εισρόφηση.

    Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους, ειδικά σε γηροκομεία.

    Και τα δύο φύλα επηρεάζονται εξίσου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Το άτομο μπορεί να έχει αυξημένο αναπνευστικό ρυθμό, πτύελα που μυρίζουν, αιμόπτυση και πυρετό. Μπορεί να προκύψουν επιπλοκές, όπως, εξιδρωματική υπεζωκοτική συλλογή, εμπύημα και αποστήματα πνευμόνων. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να  σχηματίσει πνευμονικό απόστημα. Μια άλλη πιθανή επιπλοκή είναι ένα εμπύημα, στο οποίο συλλέγεται πύον μέσα στους πνεύμονες. Εάν συμβαίνει συχνά εισρόφηση, η χρόνια φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει πάχυνση των πνευμόνων, με αποτέλεσμα βρογχεκτασίες. 

    ΑΙΤΙΕΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Η πνευμονία από εισρόφηση προκαλείται, συχνά, από έναν ελαττωματικό μηχανισμό κατάποσης, όπως, μια νευρολογική ασθένεια ή ως αποτέλεσμα τραυματισμού που βλάπτει άμεσα την κατάποση ή παρεμβαίνει στη συνείδηση. Η εξασθενημένη συνείδηση ​​μπορεί να είναι σκόπιμη, όπως, η χρήση γενικής αναισθησίας για χειρουργική επέμβαση. Για πολλούς τύπους χειρουργικών επεμβάσεων, οι άνθρωποι που προετοιμάζονται για χειρουργική επέμβαση, επομένως, καθοδηγούνται να μην παίρνουν τίποτα από το στόμα, για τουλάχιστον τέσσερις ώρες πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Αυτές οι καταστάσεις επιτρέπουν την είσοδο βακτηρίων στους πνεύμονες, επιτρέποντας, έτσι, την ανάπτυξη μιας λοίμωξης.

    page 2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    • Μειωμένη κατάποση: Οι καταστάσεις που προκαλούν δυσφαγία επιδεινώνουν την ικανότητα των ανθρώπων να καταπιούν, προκαλώντας αυξημένο κίνδυνο εισόδου σωματιδίων από το στομάχι ή το στόμα στους αεραγωγούς. Ενώ, η δυσλειτουργία κατάποσης σχετίζεται με πνευμονία από εισρόφηση, η δυσφαγία μπορεί να μην επαρκεί εκτός εάν υπάρχουν άλλοι παράγοντες κινδύνου. Οι νευρολογικές καταστάσεις που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τα νεύρα που εμπλέκονται στον μηχανισμό κατάποσης περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο, νόσο του Πάρκινσον και σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι ανατομικές αλλαγές στο στήθος μπορούν, επίσης, να διαταράξουν τον μηχανισμό κατάποσης. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με προχωρημένη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή ΧΑΠ τείνουν να αναπτύσσουν διογκωμένους πνεύμονες, με αποτέλεσμα τη συμπίεση του οισοφάγου και κατά συνέπεια την παλινδρόμηση. 
    • Τροποποιημένη ψυχική κατάσταση: Αλλαγές στο επίπεδο συνείδησης επηρεάζουν τον μηχανισμό κατάποσης απενεργοποιώντας τόσο τα φυσικά προστατευτικά μέτρα του σώματος κατά της αναρρόφησης, όσο και πιθανώς προκαλώντας ναυτία και έμετο. Η αλλοιωμένη ψυχική κατάσταση μπορεί να προκληθεί από ιατρικές καταστάσεις, όπως, επιληπτικές κρίσεις. Ωστόσο, πολλοί άλλοι παράγοντες μπορούν, επίσης, να είναι υπεύθυνοι, συμπεριλαμβανομένης της γενικής αναισθησίας και του αλκοόλ.
    • Βακτηριακός αποικισμός: Η κακή στοματική υγιεινή μπορεί να οδηγήσει σε αποικισμό του στόματος με υπερβολικές ποσότητες βακτηρίων, η οποία συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση.
    • Εθνικότητα: Οι Ασιάτες που έχουν διαγνωστεί με πνευμονία από εισρόφηφη έχουν χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με άλλες εθνοτικές ομάδες, ενώ οι Αφροαμερικανοί και οι λευκοί έχουν παρόμοιο κίνδυνο θανάτου. Οι ισπανόφωνοι έχουν μικρότερο κίνδυνο θανάτου από τους μη ισπανόφωνους.
    • Άλλα: Ηλικία, αρσενικό φύλο, σακχαρώδης διαβήτης, υποσιτισμός, χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων, αναστολείς αντλίας πρωτονίων και αναστολείς μετατροπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης, η παρατεταμένη νοσηλεία, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η σίτιση με γαστρικό σωλήνα, οι μηχανικές παρεμβάσεις αεραγωγών, οι ανοσοκατασταλμένοι, το ιστορικό καπνίσματος, τα αντιβιοτικά, η προχωρημένη ηλικία, η μειωμένη πνευμονική κάθαρση, το μειωμένο αντανακλαστικό βήχα, η διαταραχή του φυσιολογικού βλεννογόνου, η μειωμένη κάθαρση φλεγμάτων, η αλλοίωση της κυτταρικής και χυμικής ανοσίας, η απόφραξη των αεραγωγών και ο χαλασμένος πνευμονικός ιστός, όλοι αυτοί αποτελούν παράγοντες κινδύνου.

    ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Τα βακτήρια που εμπλέκονται στην πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να είναι αερόβια ή αναερόβια.

    Τα συχνότερα αερόβια βακτήρια που εμπλέκονται περιλαμβάνουν:

    • Streptococcus pneumoniae 
    • Staphylococcus aureus 
    • Haemophilus influenzae 
    • Pseudomonas aeruginosa
    • Klebsiella: συχνά, εμφανίζεται στην πνευμονία από εισρόφηση στους αλκοολικούς 

    Τα αναερόβια βακτήρια διαδραματίζουν, επίσης, βασικό ρόλο στην παθογένεση της πνευμονίας από εισρόφηση. Αποτελούν την πλειοψηφία της φυσιολογικής στοματικής χλωρίδας και η παρουσία υγρού υγρού στους πνεύμονες υποδηλώνει έντονα την πνευμονία από εισρόφηση δευτερογενώς από έναν αναερόβιο οργανισμό. Αν και είναι δύσκολο να επιβεβαιωθεί η παρουσία αναερόβιων μικροργανισμών μέσω καλλιεργειών, η θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιλαμβάνει, συνήθως, αναερόβια κάλυψη με αντιβιοτικά.

    Τα πιθανά αναερόβια βακτήρια:

    • Βακτηριοειδή 
    • Prevotella
    • Fusobacterium
    • Πεπτοστρεπτόκοκκος

    1d5576daec72b8c2c297de85cc8e6182

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η εισρόφηση ορίζεται ως η εισπνοή στοματοφαρυγγικού ή γαστρικού περιεχομένου στο πνευμονικό δέντρο.

    Ανάλογα με τη σύνθεση της εισρόφησης, έχουν περιγραφεί τρεις επιπλοκές: 

    • Μπορεί να αναπτυχθεί χημική πνευμονίτιδα της οποίας η σοβαρότητα εξαρτάται από την τιμή του pH και την ποσότητα της αναρρόφησης. Οι δύο πνευμονικές αλλαγές μετά την αναρρόφηση οξέος είναι:

    α) άμεση τοξική βλάβη στο αναπνευστικό επιθήλιο με αποτέλεσμα το διάμεσο πνευμονικό οίδημα και

    β) λίγες ώρες αργότερα, φλεγμονώδης απόκριση με παραγωγή κυτοκινών, διήθηση ουδετερόφιλων και ενεργοποίηση μακροφάγων. Δημιουργούνται ελεύθερες ρίζες οξυγόνου οι οποίες, με τη σειρά τους, οδηγούν σε περαιτέρω βλάβη των πνευμόνων. Οι ασθενείς μπορεί να παραμείνουν ασυμπτωματικοί μετά από αναρρόφηση οξέος. Άλλοι μπορεί να αναπτύξουν δύσπνοια, πόνο στο πλευριτικό στήθος, βήχα, πυρετό, αιματηρά ή αφρώδη πτύελα και αναπνευστική ανεπάρκεια.

    • Μπορεί να αναπτυχθεί πνευμονία από εισρόφηση.
    • Η τρίτη επιπλοκή εμφανίζεται μετά την εισπνοή σωματιδιακών υλικών που εμποδίζουν τους αεραγωγούς. Οι ασθενείς θα έχουν ξαφνική αρτηριακή υποξαιμία με ανάπτυξη πνευμονικής ατελεκτασίας.

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η τοποθεσία εξαρτάται συχνά από τη βαρύτητα και εξαρτάται από τη θέση του ατόμου. Γενικά, οι δεξιοί μεσαίοι και κάτω λοβοί του πνεύμονα είναι οι πιο συχνές περιοχές που επηρεάζονται, λόγω του μεγαλύτερου διαμετρήματος και του κατακόρυφου προσανατολισμού του δεξιού βασικού βρόγχου. Σε άτομα που παθαίνουν εισρόφηση, ενώ στέκονται μπορούν να προσβληθούν και οι δύο κάτω λοβοί των πνευμόνων. Ο δεξιός άνω λοβός είναι μια συχνή περιοχή εντόπισης, όπου, τα υγρά συσσωρεύονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του πνεύμονα, σε αλκοολικούς που παθαίνουν εισρόφηση σε ύπτια θέση. 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η αξιολόγηση της εισρόφησης πραγματοποιείται γενικά με μια μελέτη κατάποσης που περιλαμβάνει ακτινολογική αξιολόγηση του μηχανισμού κατάποσης μέσω προκλήσεων με υγρές και στερεές τροφές. Αυτές οι μελέτες επιτρέπουν την αξιολόγηση της διείσδυσης στις φωνητικές πτυχές και πιο κάτω, αλλά δεν αποτελούν ευαίσθητο και ειδικό δείκτη για την πιθανότητα εισρόφησης. Επιπλέον, είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ πνευμονίας από εισρόφηση και πνευμονίτιδας από εισρόφηση. 

    Η πνευμονία από εισρόφηση διαγιγνώσκεται, συνήθως, με συνδυασμό της κλινικής εικόνας (άτομα με παράγοντες κινδύνου για αναρρόφηση) και τα ακτινολογικά ευρήματα (διήθηση στη σωστή θέση). Μια ακτινογραφία θώρακος πραγματοποιείται, συνήθως, σε περιπτώσεις όπου υπάρχει υποψία πνευμονίας, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας από εισρόφηση. Τα ευρήματα στην ακτινογραφία θώρακα που υποστηρίζουν την πνευμονία από εισρόφηση περιλαμβάνουν την εντοπισμένη θέση της πνευμονίας, ανάλογα με τη θέση του ασθενούς όταν συνέβη η εισρόφηση. Για παράδειγμα, τα άτομα που είναι ύπτια όταν παθαίνουν εισρόφηση, συχνά, αναπτύσσουν σταθεροποίηση στο δεξιό κάτω λοβό του πνεύμονα. Οι καλλιέργειες πτυέλων δεν χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση πνευμονίας από εισρόφηση λόγω του υψηλού κινδύνου επιμόλυνσης. Τα κλινικά συμπτώματα μπορεί, επίσης, να αυξήσουν την υποψία για πνευμονία εισρόφησης, συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας στην αναπνοή και του πυρετού μετά από ένα συμβάν εισρόφησης. Ομοίως, τα ευρήματα της φυσικής εξέτασης, όπως οι ήχοι της αναπνοής που ακούγονται στα προσβεβλημένα πεδία των πνευμόνων μπορεί, επίσης, να υποδηλώνουν πνευμονία από εισρόφηση. Ορισμένες περιπτώσεις πνευμονίας από εισρόφηση προκαλούνται από την αναρρόφηση σωματιδίων τροφίμων ή άλλων σωματιδιακών ουσιών, όπως, θραύσματα χαπιών. Ενώ η πνευμονία από εισρόφηση και η χημική πνευμονίτιδα μπορεί να εμφανίζονται παρόμοια, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο λόγω σημαντικών διαφορών στη διαχείριση αυτών των καταστάσεων. Η χημική πνευμονίτιδα προκαλείται από βλάβη στο εσωτερικό στρώμα του πνευμονικού ιστού, η οποία προκαλεί εισροή υγρού. Η φλεγμονή που προκαλείται από αυτήν την αντίδραση μπορεί γρήγορα να προκαλέσει παρόμοια ευρήματα που παρατηρούνται στην πνευμονία εισρόφησης, όπως αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων, ακτινολογικά ευρήματα και πυρετός. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα ευρήματα της χημικής πνευμονίτιδας προκαλούνται από φλεγμονή που δεν προκαλείται από λοίμωξη, όπως, φαίνεται στην πνευμονία εισρόφησης. Η φλεγμονή είναι η ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε οποιαδήποτε απειλή για τον οργανισμό. Έτσι, η θεραπεία της χημικής πνευμονίτιδας, συνήθως, περιλαμβάνει την απομάκρυνση του φλεγμονώδους υγρού και τα υποστηρικτικά μέτρα. Η χρήση αντιμικροβιακών ουσιών προορίζεται για χημική πνευμονίτιδα που περιπλέκεται από δευτερογενή βακτηριακή λοίμωξη. 

    Πρακτικές που σχετίζονται με μειωμένη επίπτωση και μειωμένη σοβαρότητα της πνευμονίας από εισρόφηση:

    -Στοματική υγιεινή

    Μελέτες έδειξαν ότι η μείωση των στοματικών βακτηρίων συσχετίζεται με μείωση τόσο της συχνότητας εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση όσο και θνησιμότητας από πνευμονία αναρρόφησης. Μια μέθοδος μείωσης του αριθμού των βακτηρίων στο στόμα περιλαμβάνει τη χρήση αντιμικροβιακών, όπως τοπικά αντιβιοτικά έως ενδοφλέβια χρήση αντιβιοτικών. Ενώ η χρήση αντιβιοτικών επικεντρώνεται στην καταστροφή και την παρεμπόδιση της ανάπτυξης βακτηρίων, η μηχανική απομάκρυνση των στοματικών βακτηρίων από έναν οδοντίατρο παίζει, επίσης, βασικό ρόλο στη μείωση του βακτηριακού φορτίου. Μειώνοντας την ποσότητα των βακτηρίων στο στόμα, μειώνεται, επίσης, η πιθανότητα μόλυνσης κατά την εισρόφηση. Για άτομα που είναι σοβαρά άρρωστα και απαιτούν σωλήνα σίτισης, υπάρχουν ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος πνευμονίας εισρόφησης μπορεί να μειωθεί με την εισαγωγή του σωλήνα στο δωδεκαδάκτυλο ή τη νήστιδα σε σύγκριση με την εισαγωγή του σωλήνα τροφοδοσίας στο στομάχι (γαστρική σίτιση). 

    -Διατήρηση του μηχανισμού κατάποσης

    Πολλοί άνθρωποι που διατρέχουν κίνδυνο πνευμονίας από εισρόφηση έχουν μειωμένο λειτουργικό μηχανισμό κατάποσης, ο οποίος μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα εισρόφησης σωματιδίων τροφής με τα γεύματα. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που δείχνουν ότι η εξάσκηση διαφόρων τμημάτων του σώματος που εμπλέκονται στην κατάποση, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας και των χειλιών, μπορεί να μειώσει τα επεισόδια εισρόφησης και πνευμονίας από εισρόφηση. Άλλες απλές ενέργειες κατά τη διάρκεια της σίτισης μπορούν να βελτιώσουν την ικανότητα κατάποσης ενός ατόμου και, συνεπώς, να μειώσουν τον κίνδυνο αναρρόφησης, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στη θέση και της βοήθειας στη σίτιση. 

    -Μετά τη χειρουργική επέμβαση

    Πολλές περιπτώσεις αναρρόφησης συμβαίνουν κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων, ειδικά κατά την επαγωγή αναισθησίας. Η χορήγηση αναισθησίας προκαλεί καταστολή των προστατευτικών αντανακλαστικών, κυρίως, το αντανακλαστικό εμέτου ή gag. Ως αποτέλεσμα, τα σωματίδια του στομάχου μπορούν εύκολα να εισέλθουν στους πνεύμονες. Ορισμένοι παράγοντες κινδύνου προδιαθέτουν τα άτομα στην εισρόφηση, ιδίως, καταστάσεις που προκαλούν δυσλειτουργία του ανώτερου γαστρεντερικού συστήματος. Ο προσδιορισμός αυτών των συνθηκών πριν από την έναρξη της επέμβασης είναι απαραίτητος για την κατάλληλη προετοιμασία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Άλλες πρακτικές, είναι η χρήση φαρμάκων που μειώνουν την οξύτητα του γαστρικού περιεχομένου. Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά τη μείωση της οξύτητας του στομάχου, απαιτείται ένα όξινο περιβάλλον για να σκοτωθούν οι οργανισμοί που αποικίζουν το γαστρεντερικό σωλήνα. Παράγοντες, όπως, οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων, που μειώνουν την οξύτητα του στομάχου, μπορούν να ευνοήσουν την ανάπτυξη βακτηρίων και να αυξήσουν τον κίνδυνο πνευμονίας.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗΣ

    Η κύρια θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιστρέφεται γύρω από τη χρήση αντιβιοτικών για την απομάκρυνση των βακτηρίων που προκαλούν τη μόλυνση. Απαιτείται χρήση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος για να καλυφθούν οι διάφοροι τύποι βακτηρίων που προκαλούν, πιθανώς, τη μόλυνση. Τα αντιβιοτικά που συνιστώνται, σήμερα, περιλαμβάνουν την κλινδαμυκίνη, τη μεροπενέμη, την ερατεπενέμη, την αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη και τη μοξιφλοξασίνη. Συνιστάται θεραπεία με πιπερακιλλίνη/ταζομπακτάμη, κεφεπίμη, λεβοφλοξασίνη, ιμιπενέμη ή μεροπενέμη σε περιπτώσεις πιθανής αντοχής στα αντιβιοτικά.

    Η τυπική διάρκεια της αντιβιοτικής θεραπείας είναι περίπου 5 έως 7 ημέρες.

    Εάν υπάρχει μεγάλη συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες, η αποστράγγιση του υγρού μπορεί, επίσης, να βοηθήσει στη διαδικασία επούλωσης. 

    AspirationPneumonia 01

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Οι κλινικοί γιατροί, συχνά, προτείνουν την αλλαγή της θέσης της κεφαλής κατά τη σίτιση (στο πλάι) ή τη διακοπή της διατροφής. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πνευμονίας σε ασθενείς με  δυσφαγία σε σύγκριση με ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο, επειδή οι ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο θα βελτιωθούν καθώς αναρρώνουν από τον οξύ τραυματισμό τους, ενώ η δυσφαγία είναι πιθανό να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Η πνευμονία από εισρόφηση σχετίζεται με αυξημένη θνησιμότητα στο νοσοκομείο σε σύγκριση με άλλες μορφές πνευμονίας. Άτομα που διαγνώστηκαν με πνευμονία αναρρόφησης έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μελλοντικών επεισοδίων πνευμονίας.  

    Ηλικιωμένοι

    Η γήρανση αυξάνει τον κίνδυνο δυσφαγίας. Ο επιπολασμός της δυσφαγίας στα γηροκομεία είναι περίπου 50% και το 30% των ηλικιωμένων με δυσφαγία αναπτύσσουν πνευμονία από εισρόφηση. Για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών, ο κίνδυνος πνευμονίας λόγω δυσφαγίας είναι έξι φορές μεγαλύτερος από αυτούς των 65 ετών. Λόγω πολλαπλών παραγόντων, όπως αδυναμία, μειωμένη αποτελεσματικότητα κατάποσης, μειωμένο αντανακλαστικό βήχα και νευρολογικές επιπλοκές, η δυσφαγία μπορεί να θεωρηθεί ως γηριατρικό σύνδρομο. Η άτυπη παρουσίαση της πνευμονίας είναι συχνή στους ηλικιωμένους. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν μειωμένη λειτουργία των Τ κυττάρων και ως εκ τούτου, ενδέχεται να μην είναι σε θέση να προκαλέσουν εμπύρετη απόκριση. Η βλεννογονική κάθαρση των ηλικιωμένων είναι, επίσης, μειωμένη, με αποτέλεσμα μειωμένη παραγωγή πτυέλων και βήχα.  

    Στους ηλικιωμένους, η δυσφαγία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη πνευμονίας από εισρόφηση. Η πνευμονία από εισρόφηση αναπτύσσεται, συχνότερα, λόγω της εισρόφησης του σάλιου ή βακτηρίων που μεταφέρονται σε τρόφιμα και υγρά, σε συνδυασμό με την εξασθενημένη ανοσολογική λειτουργία. Η χρόνια φλεγμονή των πνευμόνων αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της πνευμονίας από εισρόφηση σε ηλικιωμένους κατοίκους γηροκομείων και εμφανίζεται ως σποραδικός πυρετός (μία ημέρα την εβδομάδα για αρκετούς μήνες). Η ακτινολογική εξέταση δείχνει χρόνια φλεγμονή στον ενοποιημένο πνευμονικό ιστό.

    Μετά τις πτώσεις, ο πνιγμός από φαγητό αποτελεί τη δεύτερη υψηλότερη αιτία θανάτου που μπορεί να προληφθεί κατά τη φροντίδα ηλικιωμένων. Αν και ο κίνδυνος πνιγμού από τρόφιμα συμβαίνει, συνήθως, σε μικρά παιδιά, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα άνω των 65 ετών έχουν συχνότητα πνιγμού επτά φορές υψηλότερη από τα παιδιά ηλικίας 1-4 ετών.

    Η νόσος του Πάρκινσον

    Ο αναφερόμενος επιπολασμός της δυσφαγίας σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον κυμαίνεται από 20% έως 100% λόγω διακυμάνσεων στις μεθόδους αξιολόγησης της λειτουργίας κατάποσης. Σε αντίθεση με ορισμένα ιατρικά προβλήματα, όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο, η δυσφαγία στη νόσο του Πάρκινσον επιδεινώνεται με την εξέλιξη της νόσου. Η πνευμονία από εισρόφηση είναι ο πιο συχνός λόγος για την επείγουσα εισαγωγή ασθενών με νόσο του Πάρκινσον των οποίων η διάρκεια της νόσου είναι > από 5 χρόνια και η πνευμονία είναι μία από τις κύριες αιτίες θανάτου.

    Άνοια

    Πολλά άτομα με άνοια δεν μπορούν να διαχειριστούν το φαγητό. Υπάρχουν, επίσης, πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν, όπως, η κακή στοματική υγιεινή, τα υψηλά επίπεδα εξάρτησης για τοποθέτηση και σίτιση, καθώς και η ανάγκη για αναρρόφηση από το στόμα. Ενώ η τροφοδοσία με σωλήνα μπορεί να θεωρηθεί ασφαλέστερη επιλογή, η σίτιση με σωλήνα δεν έχει αποδειχθεί ωφέλιμη σε άτομα με προχωρημένη άνοια. Επομένως, η προτιμώμενη επιλογή είναι να συνεχίσουν, αυτοί οι ασθενείς να τρώνε και να πίνουν από το στόμα, παρά, τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων στους πνεύμονες. 

    6ea8061471fd2c95a147a9abc2ed31ae XL

    Διαβάστε, επίσης,

    Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας;

    Πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Τα ηρεμιστικά προκαλούν άνοια

    Επιληπτική κατάσταση

    Καρκίνος οισοφάγου

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Ατρησία οισοφάγου

    www.emedi.gr

     

     

  • Υγιεινοί γαύροι παστοί Υγιεινοί γαύροι παστοί

    Μια νόστιμη και υγιεινή συνταγή με γαύρους

    Υγιεινοί γαύροι παστοί

    Είναι κατάλληλο για μεσημεριανό γεύμα

    Είναι ένα άριστο, σχετικά εύπεπτο, βιταμινούχο, θρεπτικότατο και γευστικότατο γεύμα.

    Περιέχει όλες τις βιταμίνες, όλα τα ιχνοστοιχεία, όλα τα αμινοξέα.

    Ο γαύρος προσφέρει πλήθος πολύτιμων θρεπτικών συστατικών, όπως πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας, ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο και ψευδάργυρο. Ταυτόχρονα είναι εξαιρετική πηγή σεληνίου, που συμβάλλει στην ενίσχυση της άμυνας και της αντιοξειδωτικής ικανότητας του οργανισμού, ενώ παρέχει και σημαντικές ποσότητες νιασίνης και βιταμίνης Β12. Από την άλλη, διαθέτει υψηλή περιεκτικότητα σε ωμέγα 3 λιπαρά οξέα, τα οποία είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών, ασκούν καρδιοπροστατευτική δράση βελτιώνοντας το λιπιδαιμικό προφίλ και συνδέονται με μείωση του κινδύνου εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων. Τέλος, έχει χαμηλή πιθανότητα επιμόλυνσης με βαρέα μέταλλα, όπως ο υδράργυρος, καθώς τόσο ο χρόνος ζωής όσο και η θέση του στην τροφική αλυσίδα δεν ευνοούν τη συσσώρευσή τους. Έτσι, αποτελεί ένα ψάρι που μπορεί να καταναλωθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια από ευαίσθητες πληθυσμιακές ομάδες, όπως οι έγκυες, οι θηλάζουσες μητέρες και τα παιδιά.

    Υγιεινοί γαύροι παστοί

    ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 8 ΑΤΟΜΑ

    1 κιλό γαύρο μικρό, πολύ φρέσκο

    750 γραμμάρια βιολογικό ξύδι

    Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 8 ΑΤΟΜΑ

    500 γραμμάρια μπαγκέτα

    4 ώριμα αβοκάντο (προαιρετικά)

    400 γραμμάρια βιολογικό ελαιόλαδο

    ρίγανη

     014

    ΕΚΤΕΛΕΣΗ

    1. Πλένουμε τους γαύρους, βγάζουμε τα εντόσθια, κόβουμε τα κεφαλάκια, πλένουμε πάλι καλά και στραγγίζουμε. Τους βάζουμε σε πυρέξ και τους σκεπάζουμε με το ξύδι στο οποίο έχουμε προηγουμένως διαλύσει το αλάτι. Τους αφήνουμε 8 ώρες. Στη συνέχεια τους βγάζουμε, τους ξεπλένουμε, τους στραγγίζουμε και αφαιρούμε το κοκαλάκι τους. Τους τοποθετούμε σε ένα άλλο πυρέξ, τους σκεπάζουμε με το ελαιόλαδο (400 γραμμάρια) και τη ρίγανη. Βάζουμε στο ψυγείο όπου διατηρούνται για ένα μήνα ή και περισσότερο.
    2. Σερβίρουμε 100 γραμμάρια για κάθε άτομο μαζί με 2-3 κ.σ. ελαιόλαδο, λίγη ρίγανη, 60 γραμμάρια μπαγκέτα και προαιρετικά μισό ώριμο αβοκάντο. Βάζουμε επάνω σε κάθε ροδέλα ψωμί ένα μικρό κομμάτι γαύρο ή αβοκάντο μαζί με λίγο ελαιόλαδο και λίγη ρίγανη. Μασάμε πολύ καλά (40-60 φορές) μέχρι να υγροποιηθούν όλα πλήρως και καταπίνουμε. Όταν εμφανισθεί λεπτό αίσθημα κορεσμού σταματάμε.

    Αντί γαύρου βάζουμε 1 κιλό μικρές, πολύ φρέσκες σαρδέλες.

    ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!!!

    by Savvi Diet

    Τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    DSCN1551 1024x768

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι ουσίες που λαμβάνουμε από τις τροφές

    Οι μερίδες στα εστιατόρια πρέπει να είναι μεγάλες

    Τρόφιμα που κάνουν καλό στην υγεία

    Η μεσογειακή διατροφή ιδανική για τη διατήρηση της υγείας του εντέρου

    Τα πιο νόστιμα ψάρια είναι τα εποχιακά

    Σαρδέλες παντρεμένες

    Παραδοσιακή ελληνική διατροφή

    Γιατί σε όλο τον κόσμο προτιμούν την ελληνική κουζίνα

    Τα οφέλη του ούζου

    Δίαιτα οικονομική

    Γαύρος μαριναρισμένος με δυόσμο και φρέσκια ρίγανη

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τις ζωικές τροφές Χρήσιμες πληροφορίες για τις ζωικές τροφές

    Οι ζωικές τροφές

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις ζωικές τροφές

    Αυγοτάραχο

    Το αυγοτάραχο είναι άριστη και εύπεπτη τροφή. Επειδή, τρώγεται σε ανεπεξέργαστη μορφή δεν έχει υποστεί καμία μείωση των ζωτικών συστατικών. Είναι πλούσιο σε ιχνοστοιχεία και βιταμίνες, ιδιαίτερα την βιταμίνη Β12 που απουσιάζει από τις φυτικές τροφές. Για να χωνευτεί σωστά πρέπει να τρώγεται μαζί με ξερό ψωμί ή παξιμάδι. Στην μορφή της ταραμοσαλάτας πρέπει να χτυπιέται αρκετά με λάδι ώστε να σπάνε οι κόκκοι τελείως και να αποκτά ομοιογενή σύσταση.

    Οστρακοειδή

    Τα οστρακοειδή (ωμά) είναι, επίσης, άριστη, αλλά, σχετικά δύσπεπτη τροφή. Είναι εξαιρετικά πλούσια σε ιχνοστοιχεία και σε βιταμίνες. Για να χωνευτούν σωστά πρέπει να είναι το έντερο σε καλή κατάσταση, οι αποστάσεις των γευμάτων μεγάλες και να μασηθούν πολύ καλά.

    Φρέσκος ωμός κιμάς ή ταρτάρ

    Ο φρέσκος ωμός κιμάς (ταρτάρ) είναι άριστη και σχετικά εύπεπτη τροφή. Για να χωνευτεί σωστά πρέπει να αναμιχθεί με αρκετά μπαχαρικά (πιπέρι, πιπερόρριζα κ.α.), βότανα και λίγο αλάτι και να μασηθεί μαζί με ξερό ψωμί ή παξιμάδι. Περιέχει όλες τις βιταμίνες και όλα τα ιχνοστοιχεία και αποτελεί αγαπημένο έδεσμα στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες.

    Μαρινάτα και παστά ψάρια

    Τα μαρινάτα και τα παστά ψάρια (π.χ. γαύροι, σαρδέλες) που δεν έχουν υποστεί άλλη επεξεργασία, εκτός από το αλάτι και το ξύδι είναι άριστη και σχετικά εύπεπτη τροφή. Μπορούν να τρώγονται με λάδι και λεμόνι με συνοδεία ξερού ψωμιού ή παξιμαδιού.

    B Steak Tartare with capers and fresh onions

    Βραστό κρέας, βραστό κοτόπουλο και βραστό ψάρι

    Το βραστό κρέας, το βραστό κοτόπουλο και το βραστό ψάρι έχουν χάσει μερικά ζωτικά συστατικά λόγω της θέρμανσης. Βέβαια, με το βράσιμο γίνονται καλύτερα προσπελάσιμα στο πεπτικό σύστημα. Τόσο από άποψη αξίας όσο και από άποψη ευπεπτότητας το βραστό ψάρι είναι καλύτερο από το βραστό κοτόπουλο ή και το κρέας. Και τα τρία αυτά είδη όμως δεν είναι απαραίτητα για τον άνθρωπο. Δεν περιέχουν κάτι ιδιαίτερο που να μην περιέχεται π.χ. στα γαλακτοκομικά. Ακόμα και φυτικές τροφές, όπως, δημητριακά ολικής άλεσης, όσπρια, αβοκάντο, ξηροί καρποί, μανιτάρια περιέχουν όλα τα συστατικά των ζωϊκών τροφών εκτός από τη βιταμίνη Β12. Γι' αυτήν την βιταμίνη οι ανάγκες του σώματος είναι μικρές. Τα αποθέματα που έχουμε στο συκώτι επαρκούν για περίπου 5 χρόνια. Άρα και μόνο η περιστασιακή χρήση γαλακτοκομικών επαρκεί πλήρως για την κάλυψη των αναγκών. Ούτε η καθημερινή χρήση γαλακτοκομικών είναι απαραίτητη, ούτε και επιβάλλεται η χρήση κρέατος, κοτόπουλου ή ψαριού. Τα τελευταία μπορούμε να τα παίρνουμε μόνο εάν τα επιθυμούμε ή για κοινωνικούς λόγους, αλλά, όχι πολύ συχνά (όχι πάνω από 3 φορές τιην εβδομάδα συνολικά). Αντί, αυτών μπορούμε να παίρνουμε γαλακτοκομικές ή φυτικές τροφές.

    Ψήσιμο σε γάστρα ή ταψί

    Το ψήσιμο σε γάστρα ή σε ταψί με σκέπασμα είναι ισότιμο με το βράσιμο. Αντίθετα, επιβαρυντικό είναι το ξεροψήσιμο, το ψήσιμο στα κάρβουνα, το βράσιμο σε χύτρα ταχύτητος, διότι με αυτά οι ζωικές τροφές γίνονται πιο δύσπεπτες, πιο ευτελείς και με μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε βλαβερές ουσίες.

    Κονσέρβες κρεάτων και ψαριών

    Οι κονσέρβες κρεάτων και ψαριών λόγω της θερμικής επεξεργασίας που έχουν υποστεί και των ενδεχομένων συντηρητικών που περιέχουν είναι μάλλον ευτελείς τροφές. Αντί αυτών, μπορούμε να χρησιμοποιούμε φρέσκα μαγειρεμένα ψάρια ή κρέατα ή παστά ψάρια.

    Τηγανητά ψάρια και κρέατα

    Τα τηγανιτά ψάρια και κρέατα έχουν απωλέσει στην υψηλή θερμοκρασία του τηγανίσματος (200-300 βαθμούς κελσίου) τα περισσότερα ζωτικά τους συστατικά. Έχουν γίνει δύσπεπτα και επίσης, έχουν αποκτήσει αρκετές επιβλαβείς ουσίες (μεταξύ των οποίων και καρκινογόνα) λόγω της αλλοίωσης των πρωτεϊνών και των λιπών τους. Είναι ακατάλληλες τροφές που είναι καλό κατά το δυνατό να αποφεύγουμε. Τα σαλάμια, το καπνιστό κρέας και το καπνιστό ψάρι επίσης περιέχουν αρκετές επιβλαβείς ουσίες (μεταξύ των οποίων και καρκινογόνα) και πρέπει κατά το δυνατόν να αποφεύγονται. Αντί αυτών, μπορούμε να τρώμε ή παστά ψάρια ή καλομαγειρεμένα ψάρια ή κρέατα με μπαχαρικά και βότανα.

    Τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    blob 16

    Διαβάστε, επίσης,

    Τροφές για να αδυνατίσετε γρήγορα

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Διατροφή για καλύτερο σεξ

    www.emedi.gr

  • Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας; Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας;

    Οι παρενέργειες από την παρατεταμένη χρήση μάσκας 

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Σε κάποια επαγγέλματα η χρήση μάσκας, κάτω από συγκεκριμένους όρους, που καθορίζουν οι ιατροί εργασίας είναι απαραίτητη.

    Διαβάστε, επίσης,

    Παράγοντες κινδύνου για καρκίνο που σχετίζονται με την εργασία

    Επαγγελματικοί καρκίνοι

    Τι γίνεται όταν, όμως η χρήση της μάσκας είναι μόνιμη και εφαρμόζεται, συνεχώς, σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους;

    Επιδράσεις που έχει η μόνιμη μάσκα στο δέρμα μας

    Η χρήση μάσκας για πολλές ώρες μπορεί να οδηγήσει σε σημάδια πίεσης, αλλεργίες, εξανθήματα, μυκητιασικές λοιμώξεις και ακόμη και χαλάρωση του δέρματος γύρω από το στόμα σας. Οι περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο είναι, κυρίως, η γέφυρα της μύτης, το γύρω γύρω από το στόμα και τα άκρα των αυτιών. Όταν φοράμε μάσκα, η παγιδευμένη αναπνοή κάτω από αυτήν αναμιγνύεται με ιδρώτα και σμήγμα, διαταράσσοντας την ισορροπία pH του δέρματος. Η συνεχής πίεση στο πρόσωπο, επίσης, αυξάνει τις πιθανότητες εξανθήματος, ακμής, προκαλεί αλλαγή περιγράμματος προσώπου και μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε χαλάρωση του δέρματος.
    Οι συνθετικές μάσκες, επιπρόσθετα, μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στο δέρμα λόγω συνεχούς τριβής  και προκαλούν εξανθήματα στη μύτη,  ξηρότητα στα χείλη, έρπητα προσώπου και τραυματισμό στα μάγουλα.

    Μία μάσκα απορροφά τον ιδρώτα, επίσης. Καλύτερα να αποφύγετε τις μεταξωτές, τις  τζιν και τις συνθετικές μάσκες.

    Συμβουλές που πρέπει να ακολουθήσετε για την πρόληψη βλάβης του δέρματος από τις μάσκες:

    Μη φοράτε μάσκα που δεν σας ταιριάζει.

    Είναι σημαντικό να αλλάζετε τη μάσκα σας κάθε μέρα. Επίσης, το σχέδιο της μάσκας πρέπει να είναι διαφορετικό κάθε μέρα. Με αυτόν τον τρόπο, το κολλαγόνο του δέρματος δεν θα σπάσει και το δέρμα δε θα χαλάσει.

    Χρησιμοποιήστε φυσικό αντηλιακό και φυσική ενυδατική κρέμα, αφού καθαρίσετε το πρόσωπό σας, πριν τη χρήση της μάσκας.

    Όσοι περνούν παρατεταμένες ώρες στα γραφεία πρέπει να φορούν μάσκες που τους επιτρέπουν να αναπνέουν σωστά. 

    Να απολυμαίνετε τη μάσκα σας κάθε μέρα, αν δεν φοράτε μάσκα μιας χρήσης.

    Ενυδατώστε το δέρμα σας: Το πόσιμο νερό δεν είναι αρκετό. Χρησιμοποιήστε μάσκες και ενυδατικούς ορούς, αφού καθαρίσετε το δέρμα σας και πριν ξαπλώσετε.

    maskes bad 4

    Ο μέσος υγιής άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοράει μάσκες, ισχυρίζονται πολλοί γιατροί.

    Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η χρήση μάσκας σε υγιείς ανθρώπους θα τους προστατεύει.

    Τις φοράνε λανθασμένα και μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο μόλυνσης επειδή αγγίζουν το πρόσωπό τους πιο συχνά.

    Οι τυπικές χειρουργικές μάσκες - το είδος που αγοράζουν και φορούν οι περισσότεροι άνθρωποι - δεν βοηθούν, επειδή, ο κορωναϊός εξαπλώνεται σε σταγονίδια, τα οποία οι χειρουργικές μάσκες δεν αποκλείουν. Στην πραγματικότητα, οι χειρουργικές μάσκες μπορούν να παγιδεύσουν σταγονίδια που περιέχουν τον ιό μέσα, αυξάνοντας τον κίνδυνο αντί να τον μειώνουν.

    Πρέπει να φοριούνται μόνο από άτομα που έχουν ήδη τον ιό για να αποτρέψουν τη διάδοσή του σε άλλους.

    Η χρήση μάσκας είναι δύσκολη, επειδή, μπορεί να δημιουργήσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Εάν δεν πλένετε τα χέρια σας πριν φορέσετε τη μάσκα και αφού βγάλετε τη μάσκα μπορείτε να αυξήσετε τον κίνδυνο.

    Φορώντας τη μάσκα κάνει κάποιον να αγγίζει το πρόσωπό του πιο συχνά, αυξάνοντας, επίσης, τον κίνδυνο.

    Οι ακατάλληλες χειρουργικές μάσκες μπορεί, επίσης, να αυξήσουν την εξάπλωση του κορωνοϊού.

    Προτείνεται η αποφυγή στενής επαφής με άτομα που είναι άρρωστα, η αποφυγή αγγίγματος των ματιών, της μύτης και του στόματος, η παραμονή στο σπίτι όταν είστε άρρωστοι, να καλύπτετε το στόμα σας κατά τον βήχα ή το φτέρνισμα με ένα χαρτομάντιλο και να καθαρίζετε και να απολυμάνετε αντικείμενα και επιφάνειες που αγγίζονται, συχνά, χρησιμοποιώντας τακτικά σπρέι καθαρισμού οικιακής χρήσης.

    Να πλένετε τα χέρια σας συχνά με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα, ειδικά μετά το μπάνιο. πριν το φαγητό και αφού φυσήξετε τη μύτη σας, βήξετε ή φταρνιστείτε.

    maskes bad 2

    Οι παρενέργειες που έχουν ήδη αναγνωριστεί από την παρατεταμένη χρήση μάσκας είναι:

    (1) Η χρήση μάσκας προσώπου μπορεί να δώσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας και να κάνει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν μείωση της συμμόρφωσης με άλλα μέτρα ελέγχου των λοιμώξεων, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής απόστασης και του πλυσίματος των χεριών. 

    (2) Ακατάλληλη χρήση μάσκας προσώπου: οι άνθρωποι δεν πρέπει να αγγίζουν τις μάσκες τους, πρέπει να αλλάζουν συχνά τις μάσκες μίας χρήσης ή να τις πλένουν τακτικά, να τις απορρίπτουν σωστά και να υιοθετούν άλλα μέτρα διαχείρισης, διαφορετικά ενδέχεται να αυξηθούν οι κίνδυνοι.

    (3) Η ποιότητα της ομιλίας μεταξύ δύο ατόμων που φορούν μάσκες διακυβεύεται σημαντικά και μπορεί ασυνείδητα να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. 

    (4) Η χρήση μάσκας προσώπου κάνει τον εκπνεόμενο αέρα να μπαίνει στα μάτια. Αυτό δημιουργεί ένα άβολο συναίσθημα στα μάτια. Εάν τα χέρια σας είναι μολυσμένα, μολύνετε τον εαυτό σας.

    (5) Οι μάσκες προσώπου κάνουν την αναπνοή πιο δύσκολη. Για άτομα με ΧΑΠ, στην πραγματικότητα οι μάσκες προσώπου είναι ανυπόφορες επιδεινώνουν τη δύσπνοια. Επιπλέον, ένα κλάσμα διοξειδίου του άνθρακα που εκπνεύστηκε προηγουμένως εισπνέεται σε κάθε αναπνευστικό κύκλο. Αυτά τα δύο φαινόμενα αυξάνουν τη συχνότητα αναπνοής και το βάθος, και ως εκ τούτου αυξάνουν την ποσότητα εισπνεόμενου και εκπνεόμενου αέρα. Αυτό μπορεί να επιδεινώσει το βάρος της μόλυνσης, εάν τα μολυσμένα άτομα που φορούν μάσκες εξαπλώνουν περισσότερο μολυσμένο αέρα. Αυτό μπορεί, επίσης, να επιδεινώσει την κλινική κατάσταση των μολυσμένων ατόμων εάν η βελτιωμένη αναπνοή ωθεί το ιικό φορτίο στους πνεύμονές τους, ειδικά, αν οι μάσκες προσώπου είναι πολύ μολυσμένες. 

    (6) Ενώ η παρεμπόδιση της μετάδοσης από άτομο σε άτομο είναι το κλειδί για τον περιορισμό της επιδημίας, μέχρι στιγμής λίγη σημασία έχει δοθεί στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα μετά τη μετάδοση, όταν η έμφυτη σνοσία παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο κύριος σκοπός της έμφυτης ανοσοαπόκρισης είναι η άμεση πρόληψη της εξάπλωσης και της κίνησης ξένων παθογόνων σε όλο το σώμα. Η αποτελεσματικότητα της έμφυτης ανοσίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ιικό φορτίο. Οι μάσκες προσώπου αποτελούν έναν υγρό βιότοπο όπου ο SARS-CoV-2 μπορεί να παραμείνει ενεργός λόγω των υδρατμών που παρέχονται συνεχώς με την αναπνοή και συλλαμβάνονται από το ύφασμα μάσκας προκαλούν αύξηση του ιικού φορτίου και συνεπώς, μπορούν να προκαλέσουν μείωση της έμφυτης ανοσίας και αύξηση των λοιμώξεων.

    maskes bad 1

    Οι παρενέργειες από τις ιατρικές μάσκες 

    -Μπορούν να μειώσουν την ορατότητά σας

    Η χρήση μάσκας προσώπου κάνει τον εκπνεόμενο αέρα να μπει στα μάτια. Αυτό δημιουργεί ένα άβολο συναίσθημα και ώθηση να αγγίζει, κάποιος, τα μάτια του. Εάν τα χέρια σας είναι μολυσμένα, μολύνει τον εαυτό του.

    Αντισταθείτε στον πειρασμό να αγγίζετε το πρόσωπό σας και να πλύνετε τα χέρια σας με σαπούνι για 20 δευτερόλεπτα μετά από επαφή με ουσίες, όπως λαβές πόρτας, κουμπιά ανελκυστήρα, συσκευασίες ή οτιδήποτε άλλο όπου αναπτύσσονται μικρόβια.

    -Σας κάνουν να νιώθετε άβολα

    Η εύρεση της σωστής εφαρμογής ξεκινά με τη χρήση του σωστού υφάσματος. Το βαμβακερό υλικό θεωρείται ότι έχει καλύτερο αερισμό και παγιδεύει λιγότερη υγρασία που συσσωρεύεται από την αναπνοή και την εφίδρωση.

    Βεβαιωθείτε ότι η μάσκα είναι άνετη και όχι σφιχτή. Ενώ θέλετε τη μάσκα σας να ταιριάζει άνετα στο πρόσωπό σας για να αποτρέψετε τη διαφυγή ή την είσοδο των αναπνευστικών σταγονιδίων, δε θέλετε να είναι τόσο σφιχτή και πονάει το πρόσωπό σας. Επίσης, εάν είναι πολύ σφιχτή, αυτό σας δίνει λιγότερη δυνατότητα για να αναπνέετε καλά. 

    -Μπορούν να περιορίσουν τη ροή του αέρα σας

    Πολλοί με τη μάσκα αναπτύσσουν δύσπνοια, δυσκολία στην αναπνοή και αναπνευστική δυσχέρεια σε ανθυγιεινό και μολυσμένο περιβάλλον. Οι μάσκες προσώπου κάνουν την αναπνοή πιο δύσκολη. Για άτομα με ΧΑΠ ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η οποία προκαλεί μειωμένη ροή αέρα - οι μάσκες προσώπου είναι στην πραγματικότητα ανυπόφορες,  καθώς, επιδεινώνουν την δύσπνοια. Επιπλέον, ένα κλάσμα διοξειδίου του άνθρακα που εκπνεύστηκε προηγουμένως εισπνέεται σε κάθε αναπνευστικό κύκλο. Αυτά τα δύο φαινόμενα αυξάνουν τη συχνότητα αναπνοής και το βάθος, και ως εκ τούτου αυξάνουν την ποσότητα εισπνεόμενου και εκπνεόμενου αέρα. Αυτό μπορεί να επιδεινώσει το βάρος ιικού φορτίου εάν τα μολυσμένα άτομα που φορούν μάσκες εκπνέουν περισσότερο μολυσμένο αέρα. Αυτό μπορεί, επίσης, να επιδεινώσει την κλινική κατάσταση των μολυσμένων ατόμων εάν η ενισχυμένη αναπνοή ωθεί το ιικό φορτίο στους πνεύμονες. Εάν έχετε υποψία μόλυνσης θα πρέπει να κρατήσετε τον εαυτό σας μακριά από τους άλλους και να αφαιρέσετε τη μάσκα. 

    -Μπορούν να προκαλέσουν θόλωση στα γυαλιά σας

    Όταν εκπνέετε ζεστό αέρα χωρίς να φοράτε μάσκα, διαλύεται στην ατμόσφαιρα. Όταν τα φοράτε φορώντας μάσκα, τείνει να πηγαίνει στα γυαλιά σας και να τα θολώνει. Πλύνετε τα γυαλιά σας με σαπουνόνερο και αφήστε τα να στεγνώσουν στον αέρα και αυτό αποτρέπει τη θόλωση των γυαλιών. Μια άλλη τακτική είναι να εξετάσετε την εφαρμογή της μάσκας προσώπου, για να αποτρέψετε την εκπνοή να φτάσει στα γυαλιά σας. Τοποθετήστε ένα διπλωμένο χαρτμάντιλο μεταξύ του στόματος και της μάσκας και θα απορροφήσει τον ζεστό, υγρό αέρα, εμποδίζοντάς τον να φτάσει στα γυαλιά σας. Επίσης, βεβαιωθείτε ότι το πάνω μέρος της μάσκας σας είναι σφιχτό και το κάτω χαλαρό, για να διευκολύνετε την εκπνοή μακριά από τα μάτια σας. 

    -Μπορούν να σας αναγκάσουν να πλησιάζετε τους γύρω σας

    Η ποιότητα ομιλίας μεταξύ δύο ατόμων που φορούν μάσκες διακυβεύεται σημαντικά και μπορεί ασυνείδητα να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον. Φροντίστε να μείνετε μακριά από κάποιον όταν του μιλάτε. Σκεφτείτε το μήκος 160 εκατοστών.

    -Μπορούν να δώσουν μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας

    Το συχνό πλύσιμο των χεριών και τη συχνή απολύμανση των συχνά αγγιζόμενων επιφανειών είναι ισχυρότερα μέτρα πρόληψης λοιμώξεων από τη χρήση μάσκας.

    maskes bad 3

    Πλύσιμο μασκών

    Πρέπει να πλένονται τακτικά ανάλογα με τη συχνότητα χρήσης.

    Τα άτομα πρέπει να προσέχουν να μην αγγίζουν τα μάτια, τη μύτη και το στόμα τους όταν αφαιρούν το κάλυμμα του προσώπου τους και να πλένουν τα χέρια, αμέσως, μετά την αφαίρεση.

    Μπορούν να βλάψουν παιδιά κάτω των δύο ετών - ή άλλα ανίκανα άτομα.

    Τα καλύμματα προσώπου δεν πρέπει να τοποθετούνται σε μικρά παιδιά κάτω των 2 ετών, σε όσους έχουν προβλήματα αναπνοής ή είναι αναίσθητοι, ανίκανοι ή έχουν αδυναμία αφαίρεσης της μάσκας, χωρίς, βοήθεια.

    Μη χρησιμοποιείτε μάσκες υπό αυτές τις συνθήκες.

    Μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό του δέρματος.

    Εάν έχετε ξηρό δέρμα, είναι καλύτερο να φοράτε ενυδατική κρέμα πριν φοράτε τη μάσκα που μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του ερεθισμού του δέρματος στο σημείο, όπου, η μάσκα τρίβει το πρόσωπό σας. Εάν έχετε ευαίσθητο δέρμα, παραλείψετε εντελώς το μακιγιάζ κάτω από τη μάσκα σας και να καθαρίσετε το πρόσωπό σας πριν και μετά τη χρήση μάσκας.  Το make up μπορεί, επίσης, να τρίβεται στη μάσκα σας, οδηγώντας σε μειωμένη διήθηση αέρα, καθιστώντας δυσκολότερη την αναπνοή.

    maskes bad 8

    Ποιο είναι λοιπόν το καλύτερο είδος μάσκας προσώπου;

    Οι καλύτερες μάσκες πρέπει να:

    ταιριάζουν άνετα στο πρόσωπο
    να ασφαλίζουν καλά στα αυτιά
    να έχουν πολλά στρώματα υφάσματος
    να επιτρέπουν την αναπνοή χωρίς περιορισμούς
    να μπορούν να πλυθούν και να στεγνωθούν, χωρίς να χαλάει η ποιότητα ή να αλλάζει το σχήμα τους

    maskes bad 7

    ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΑΣΚΕΣ

    Για την πανδημία COVID-19 προτείνονται ορισμένες οδηγίες:

    -διατήρηση της κοινωνικής απόστασης,

    -χρήση μάσκας προσώπου,

    -χρήση γαντιών,

    -χρήση προσωπικού προστατευτικού εξοπλισμού,

    -συχνά πλύσιμο χεριών

    -χρήση απολυμαντικών και ακόμη και ψεκασμό απολυμαντικών σε ολόκληρο το σώμα για τα άτομα σε όλo ton κόσμο για να προστατευθούν από τη μόλυνση των παθογόνων COVID-19 και το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο κοροναϊού 2 (SARS-CoV-2). 

    Οι μάσκες προσώπου μπορεί να προκαλέσουν ορισμένες μολυσματικές ασθένειες, καρκίνο του πνεύμονα, υποξαιμία και υπερκαπνία, και απόλυτα υψηλότερα κίνδυνο για την υγεία λόγω της παρατεταμένης χρήσης τους. 

    Η χρήση μάσκας προσώπου είναι ένα από τα μέσα προστασίας του ανθρώπινου συστήματος αναπνοής από την άμεση επίθεση ιών, σωματιδίων, σκόνης, άλλων μικροβίων, δηλητηριωδών αερίων και ούτω καθεξής. 

    Κατά την αναπνοή, εκπέμπουμε διάφορους τύπους επιβλαβών ουσιών όπως CO2, N2, O2 και σταγονίδια νερού. Μαζί με τα εκπνεόμενα σωματίδια, κατά τη στιγμή της ομιλίας, ο βήχας και το φτέρνισμα πτητικών και ημιπτητικών ουσιών μπορεί να σχηματίσουν ενώσεις, όπως το εκπνεόμενο νιτρικό οξείδιο. Εάν κάποιος φοράει μάσκα προσώπου, τότε τα εκπνεόμενα σωματίδια δεν μπορούν να εξαπλωθούν στον αέρα, αλλά αντιδρούν μεταξύ τους και οδηγούν σε σχηματισμό HNO3, H2CO3 και NO2, τα οποία μολύνουν άμεσα τους βλεννογόνους και την κάτω και άνω αναπνευστική οδό.

    Εκτός αυτού, η παρατεταμένη χρήση μάσκας προσώπου μπορεί να προκαλέσει κακή αναπνοή που εισέρχεται και στο στομάχι και προκαλεί φλεγμονή του στομάχου, έμετο, διάρροια, γαστρίτιδα, διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια ή ηπατική δυσλειτουργία και άλλες σοβαρές λοιμώξεις στα πεπτικά όργανα και τελικά έως και θάνατο.

    Οι τοπικές μάσκες προσώπου κατασκευασμένες από βαμβακερό ύφασμα χρησιμοποιούνται για τους ανθρώπους  και φέρουν διάφορους τύπους νανοπόρων. Όταν φοριούνται αυτές οι συμβατικές τοπικές μάσκες προσώπου, απελευθερώνουν διάφορα νανοσωματίδια από αυτές κατά την εισπνοή και εισέρχονται στους πνεύμονες και το στομάχι. Τα εισπνεόμενα νανοσωματίδια από αυτές τις τοπικές συμβατικές μάσκες οδηγούν σε φλεγμονή πνευμόνων, προκαλούν δυσκολία στην αναπνοή και καρκίνο του πνεύμονα μετά από την παρατεταμένη χρήση τους. Οι τοπικές συμβατικές μάσκες προσώπου είναι, συνήθως, χαλαρές και έτσι αποδεικνύονται αναποτελεσματικές για την προστασία ιών και σωματιδίων που μοιάζουν με ιούς. Επιπλέον, τα εκκενωμένα σωματίδια χτυπούν άμεσα τα μάτια λόγω της χαλαρής τοποθέτησης αυτών των τοπικών μασκών με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό αμφιβληστροειδούς.

    Η μάσκα προσώπου N95 χρησιμοποιείται από την προστασία έναντι σωματιδίων αλλά όχι έναντι αερίων ή ατμών. Αν και οι μάσκες N95 προστατεύουν τον άνθρωπο από εξωτερικά σωματίδια, μπορούν να  θέσουν τους χρήστες σε κίνδυνο για  ασθένειες. Οι χρήστες μάσκας N95 αισθάνονται δυσφορία λόγω της στεγανότητας της μάσκας και δυσκολία στην αναπνοή. Οι χρήστες μάσκας N95 υποφέρουν από σοβαρούς πονοκεφάλους, επειδή χρησιμοποιούνται για παρατεταμένη διάρκεια. Εξάλλου, η παρατεταμένη χρήση μάσκας προσώπου N95 προκαλεί υποξαιμία (ένα ασυνήθιστα χαμηλό επίπεδο οξυγόνου στο αίμα), με αποτέλεσμα τη διάσπαση της γλυκόζης και την απειλή της αύξησης του γαλακτικού οξέος. Επιπλέον, η χρήση μάσκας προσώπου N95 προκαλεί δυσφορία στο στήθος, μειώνει τη μερική πίεση του Ο2 και αυξάνει τις αναπνευστικές ανεπιθύμητες ενέργειες σε ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Επίσης, οι χρήστες μάσκας N95 πάσχουν από υπερκαπνία. Η υπερκαπνία οδηγεί σε κατακράτηση CO2 στον πνεύμονα και οδηγεί σε ανώμαλα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στο αίμα. Μπορεί, επίσης, να προκληθεί από την επανεισπνοή του εκπνεόμενου CO2, φορώντας μάσκες προσώπου N95 ή άλλες σφιχτές μάσκες. Η υπερκαπνία προκαλεί ζάλη, υπνηλία, κόπωση, πονοκεφάλους, αίσθημα αποπροσανατολισμού, έξαψη του δέρματος, μειωμένη όραση, μείωση της ακοής, δύσπνοια και ανωμαλίες του καρδιακού παλμού. Επίσης, μπορεί να υπάρξουν σοβαρά συμπτώματα που περιλαμβάνουν απώλεια συνείδησης, κώμα, υπεραερισμό, συσπάσεις μυών και επιληπτικές κρίσεις, μεταξύ άλλων.

    Συμπέρασμα: Η παρατεταμένη χρήση της μάσκας προσώπου δεν παίζει αποτελεσματικό ρόλο στην προστασία από το COVID-19, αλλά μάλλον προκαλεί σοβαρές ασθένειες όπως καρκίνο του πνεύμονα, διάρροια, υποξαιμία και υπερκαπνία και τελικά να προκαλέσει θάνατο. 

    maskes bad 5

    Χρήση μασκών από επαγγελματίες υγείας

    Η παρατεταμένη χρήση των μασκών N95 και των χειρουργικών μασκών από επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες. όπως πονοκεφάλους, εξάνθημα, ακμή, βλάβη του δέρματος και μειωμένη γνωστική ικανότητα. Επίσης, παρεμβαίνει στην όραση, στην επικοινωνία και στη θερμική ισορροπία.

    Τα συχνά διαλείμματα, η ενυδάτωση και η ανάπαυση, η περιποίηση του δέρματος και οι δυνητικά πρόσφατα σχεδιασμένες άνετες μάσκες αποτελούν συστάσεις για την αντιμετώπιση των ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με την παρατεταμένη χρήση μάσκας.

    Η χρήση μάσκας για παρατεταμένο χρονικό διάστημα προκαλεί πλήθος φυσιολογικών και ψυχολογικών επιβαρύνσεων και μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα της εργασίας. 

    Οι πονοκέφαλοι που σχετίζονται με την παρατεταμένη χρήση μάσκας μπορούν να αποδοθούν σε μηχανικούς παράγοντες, όπως υπερκαπνία και υποξαιμία. Οι στενοί ιμάντες και η πίεση στα επιφανειακά νεύρα του προσώπου και του τραχήλου είναι μηχανικά τεχνικά χαρακτηριστικά που προκαλούν πονοκεφάλους. Το αυχενικό σύνδρομο, η έλλειψη ύπνου, τα ανώμαλα γεύματα και το συναισθηματικό στρες είναι άλλες πηγές πονοκεφάλων μεταξύ των επαγγελματιών του τομέα της υγείας κατά την παρατεταμένη χρήση μάσκας. Οι σφιχτές μάσκες προκαλούν ανεπαρκή αερισμό και αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) γνωστά ως υπερκαπνία. Καθώς το CO2 είναι γνωστό αναπνευστικό διεγερτικό, η συσσώρευση εκπνεόμενου CO2 μεταξύ της μάσκας και του προσώπου θα προκαλέσει αυξημένο αερισμό των πνευμόνων και αναπνευστική υπερδραστηριότητα. Συμπτώματα υποξαιμίας, όπως δυσφορία στο στήθος και ταχύπνοια παρατηρούνται, επίσης, σε επαγγελματίες υγείας με παρατεταμένη χρήση μάσκας. Το εκπνεόμενο CO2 συσσωρεύεται μεταξύ της μάσκας και του προσώπου και τα αυξημένα επίπεδα CO2 προκαλούν σύγχυση, μειωμένη γνωστική ικανότητα και αποπροσανατολισμό.

    Ένα ζεστό και υγρό περιβάλλον που βρίσκεται στην περιοχή του προσώπου που καλύπτεται από μάσκες, προκαλεί δυσφορία και υπερθερμία. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση κατά την οποία ο επαγγελματίας υγείας δε μπορεί να αναγνωρίσει τους κινδύνους και να εκτελέσει χειροκίνητα καθήκοντα, και επηρεάζει, επίσης, σημαντικά τις κινητικές δεξιότητες. Το υγρό περιβάλλον και η πίεση από σφιχτές μάσκες τοποθέτησης εμποδίζουν, επίσης, τους πόρους του προσώπου. Αυτό μπορεί να εξηγήσει την αύξηση της ακμής σε παρατεταμένη χρήση μάσκας.

    Η παρατεταμένη χρήση μάσκας μπορεί να προκαλέσει διάτμηση και διάσπαση του δέρματος, και διάσπαση στη γέφυρα της μύτης και των οστών του προσώπου (σφιχτές μάσκες και γυαλιά που ασκούν πίεση σε αυτές τις συγκεκριμένες περιοχές).

    Η κνίδωση και η δερματίτιδα εξ επαφής μπορεί να προκύψουν από ευαισθησία στα συστατικά της μάσκας. Η φορμαλδεΰδη είναι μια χημική ουσία που χρησιμοποιείται σε ορισμένες χειρουργικές μάσκες στην οποία ορισμένα  άτομα είναι ευαίσθητα ή / και αλλεργικά. Άλλοι μπορεί να αντιδράσουν στο thiuram ή latex που βρίσκεται στους βρόγχους των χειρουργικών μασκών.

    maskes bad 10

    Πώς μπορείτε να καλλιεργήσετε μικρόβια και να αυξήσετε τις αποικίες τους

    Φτιάξτε ένα εκκολαπτήριο μικροβίων 

    Τα μικρόβια χρειάζονται ένα ζεστό και υγρό περιβάλλον μεταξύ 21 o C και 35 ο C για ιδανική καλλιέργεια.

    Οι μάσκες και τα τρυβλία Petri ή μια κεντρική μονάδα κλιματισμoύ δημιουργεί περίφημα σε κάτι τέτοιο!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    maskes bad 9

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων προϊόντων, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για τη λοίμωξή σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Διαβάστες, επίσης,

    Παράγοντες κινδύνου για καρκίνο που σχετίζονται με την εργασία

    Επαγγελματικοί καρκίνοι

    Οι παράγοντες κινδύνου για τις παροξύνσεις στη χρόνια βρογχίτιδα

    Κοροναϊοί

    Μετάγγιση πλάσματος με αντισώματα έναντι του κορωναϊού

    Ρεμδεσιβίρη

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Ο ζαμπούκος είναι πολύτιμος για τις λοιμώξεις

    Νόσος Kawasaki

    Η EMEDI ενημέρωσε δωρεάν τον κόσμο για τον κορωνοϊό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον κοροναϊό

    Ιός SARS

    www.emedi.gr

     

  • Έμφραγμα του μυοκαρδίου Έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι η ταχεία νέκρωση του μυοκαρδίου

    Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μια ταχεία εκδήλωση νέκρωσης του μυοκαρδίου σαν αποτέλεσμα επίμονης και πλήρους ελαττώσεως της ροής του αίματος σ' ένα τμήμα του μυοκαρδίου η οποία προκαλείται λόγω θρόμβωσης που δημιουργείται σε προϋπάρχουσα αθηρωματική πλάκα των στεφανιαίων αγγείων.

    • Κλινικές επιπτώσεις - εξαρτώνται από την θέση και το μέγεθος της ισχαιμίας και την ταχύτητα με την οποία είναι δυνατόν να επιτευχθεί η επαναιμάτωση της περιοχής είτε με φάρμακα είτε με μηχανικούς χειρισμούς
    • Αποτελέσματα ερευνών δείχνουν ότι η νέκρωση του μυοκαρδίου σαν αποτέλεσμα αποφράξεως ολοκληρώνεται σε 4-6 ώρες. Μελέτες δείχνουν ότι η ροή του αίματος στην ισχαιμική περιοχή πρέπει να είναι πάνω από το 40% της ροής πριν την απόφραξη ώστε να μην νεκρωθεί η περιοχή
    • Τα εμφράγματα μπορεί να διαιρεθούν σε εμφράγματα με Q-κύματα και χωρίς Q-κύματα. Τα πρώτα είναι διατοιχωματικά και συσχετίζονται με πλήρη απόφραξη της υπεύθυνης αρτηρίας ενώ τα δεύτερα δεν είναι διατοιχωματικά και συσχετίζονται με μη απόφραξη αλλά με μεγάλη στένωση της υπεύθυνης αρτηρίας
    • Η πλήρης απόφραξη της αριστερής κύριας στεφανιαίας αρτηρίας, η οποία αρδεύει το 70% της αριστερής κοιλίας είναι καταστροφική και επιφέρει τον θάνατο μέσα σε λεπτά ή ώρες

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Καρδιαγγειακό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 40

    Επικρατέστερο φύλο: 

    • Ηλικία 40-70: Άνδρες > Γυναίκες
    • Πάνω από 70: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Πόνος - στην κοιλιά, το βραχίονα, τη ράχη, τη γνάθο, το λαιμό, το στήθος
    • Άγχος
    • Υψηλά, οξύαιχμα σφαγιτιδικά κύματα Α (εάν υπάρχει αποκλεισμός ή δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια)
    • Αίσθημα βάρους ή συσφιγκτικό στο στήθος
    • Βήχας, εφίδρωση, δύσπνοια, τρίζοντες, συριγμός
    • Πυρετός
    • Καλπαστικός ρυθμός, φύσημα, ταχυκαρδία, βραδυκαρδία, εναλλακτικός σφυγμός, περικαρδιακός ήχος τριβής
    • Υπέρταση, υπόταση
    • Διάταση σφραγίτιδων
    • Φωτοφοβία, ωχρότητα, αδυναμία, συγκοπή
    • Ναυτία, έμετος
    • Ορθόπνοια

    ΑΙΤΙΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Θρόμβωση στεφανιαίων - η συχνότερη αιτία
    • Σπασμός στεφανιαίας αρτηρίας
    • Αρτηριΐτιδα
    • Τραύμα (π.χ. θλάση θώρακα)
    • Μεταβολική νόσος (π.χ. αμυλοείδωση)
    • Εμβολή
    • Συγγενείς ανωμαλίες των στεφανιαίων αγγείων
    • Οξυγόνωση - μεγάλη διαταραχή ισορροπίας, δηλητηρίαση με μονοξείδιο του άνθρακα
    • In situ θρόμβωση - λόγω αιματολογικής διαταραχής (π.χ. ιδιοπαθής πολυκυτταραιμία)
    • Κοκαΐνη

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Υπερχοληστερολαιμία (αυξημένη LDL, ελαττωμένη HDL)
    • Υπερτριγλυκεριδαιμία
    • Οικογενής πρώιμη εμφάνιση στεφανιαίας νόσου (πριν την ηλικία των 55 χρόνων)
    • Κάπνισμα
    • Υπέρταση
    • Παχυσαρκία
    • Καθιστική ζωή
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Ηλικία
    • Άγχος
    • Επιθετική, εριστική προσωπικότητα που προβάλλεται π.χ. με την επικίνδυνη οδήγηση

    image

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Ασταθής στηθάγχη - διαδοχικά ΗΚΓ και μετρήσεις ενζύμων για την διάγνωση
    • Ρήξη αορτής
    • Πνευμονική εμβολή
    • Περικαρδίτιδα - διαφοροδιαγιγνώσκεται από το ιστορικό βελτίωσης του πόνου και του πλευρικού στοιχείου με την αλλαγή της θέσης, από την παρουσία περικαρδιακού ήχου τριβής και από την ανάσπαση με το κοίλο προς τα πάνω του διαστήματος ST στο ΗΚΓ
    • Σπασμός οισοφάγου - δεν υπάρχουν ΗΚΓ διαταραχές ή αυξήσεις ενζύμων 
    • Παγκρεατίτιδα και χολοκυστοπάθεια

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Η κρεατινική φωσφοκινάση (CK) και τα ισοένζυμα αυτής είναι τα πρώτα που αυξάνονται μετά το έμφραγμα, η CK αρχίζει να αυξάνεται 4-8 ώρες μετά το έμφραγμα, φτάνει την μέγιστη τιμή σε 24 ώρες και υποχωρεί σε 3-4 ημέρες. Αποτελεί τον πιο ευαίσθητο δείκτη νέκρωσης του μυοκαρδίου. Το ποσοστό ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων είναι 15%
    • Ανάλυση των ισοενζύμων της CK - ΜΜ, ΜΒ και ΒΒ τύποι αναγνωρίζονται στους σκελετικούς μύες, ο ΒΒ στον εγκέφαλο και τους νεφρούς και οι ΜΒ και ΜΜ στον καρδιακό μυ. Αύξηση του CK-ΜΒ στον ορό μπορεί να θεωρηθεί διαγνωστική για το έμφραγμα του μυοκαρδίου εκτός και αν υπάρχει πρόσφατο ιστορικό τραυματισμού ή χειρουργικής επέμβασης στον εγκέφαλο, στους νεφρούς ή τους μύες
    • Η LDH αυξάνεται 24 ώρες μετά το "Ε", φτάνει σε μέγιστη τιμή σε 3-6 ημέρες και επιστρέφει στις φυσιολογικές τιμές σε 8-12 ημέρες . Μπορεί να βοηθήσει στον χρονικό προσδιορισμό πρόσφατου οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου ακόμη και όταν έχει παρέλθει το οξύ επεισόδιο
    • ΤΚΕ - αυξάνει σε 3 ημέρες και μπορεί να παραμείνει αυξημένη για αρκετές εβδομάδες
    • Λευκοκυττάρωση - εμφανίζεται μέσα σε ώρες μετά την εγκατάσταση του εμφράγματος, φτάνει την μέγιστη τιμή σε 2-4 ημέρες και υποχωρεί σε 1 εβδομάδα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Νέκρωση του μυοκαρδίου στις περιοχές που στερούνται αιμάτωσης

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ηλεκτροκαρδιογράφημα

    • Ανάσπαση του διαστήματος ST σε ορισμένες απαγωγές - τυπική οξείας διατοιχωματικής ισχαιμίας του μυοκαρδίου
    • Κατάσπαση του διαστήματος ST με αναστροφή του κύματος Τ - τυπική υπενδοκάρδιας ισχαιμίας
    • Η ανάσπαση και η κατάσπαση του διαστήματος ST αποτελούν πρώιμα ευρήματα της ισχαιμίας και της κάκωσης του μυοκαρδίου. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών όταν προσέρχονται στο γιατρό έχουν μη-ειδικά ευρήματα όπως οξύαιχμα κύματα Τ και ανάσπαση του διαστήματος ST μικρότερη από 0,1 mV. Ένα πολύ μικρό ποσοστό ασθενών με διατοιχωματική ισχαιμία όταν προσέρχονται στον γιατρό έχουν φυσιολογικό ηλεκτροκαρδιογράφημα
    • Τα κύματα Q που χαρακτηρίζουν την διατοιχωματική νέκρωση του μυοκαρδίου εμφανίζονται σε 24-48 ώρες

    Ηχοκαρδιογράφημα

    • Το ηχοκαρδιογράφημα τύπου Μ 2 διαστάσεων βοηθάει στην εκτίμηση της κινητικότητας του τοιχώματος σε έμφραγμα του μυοκαρδίου καθώς και στην εκτίμηση της συνολικής λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας
    • Χρήσιμη στην περιγραφή και εκτίμηση των μηχανικών επιπλοκών

    electrocardiogram vs echocardiogram echo

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Ακτινογραφία θώρακος

    • Τα ευρήματα εξαρτώνται από την βαρύτητα και την εξέλιξη του εμφράγματος του μυοκαρδίου

    Ραδιοϊσοτοπικές μελέτες

    • Σπινθηρογράφημα με πυροφωσφορικό
    • Σπινθηρογράφημα με θάλλιο
    • Σπινθηρογράφημα με τεχνήτιο - 99 - μη επεμβατικός τρόπος εκτίμησης της λειτουργικότητας των κοιλιών

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Η αγγειογραφία αποτελεί την πρώτη μέθοδο επανεκτίμησης της διαβατότητας των στεφανιαίων

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Νοσηλεία στην μονάδα εμφραγμάτων 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Βασίζονται σε ορισμένες βασικές αρχές: Αναλγησία, πρόληψη και αντιμετώπιση των επιπλοκών ηλεκτρικών και μηχανικών, περιορισμός του μεγέθους του εμφράκτου και διάσωση του μυοκαρδίου
    • Χορήγηση Ο2 για τις πρώτες 24-48 ώρες σαν μέσο πρόληψης της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, της βραδυκαρδίας και του κολποκοιλιακού αποκλεισμού
    • Ενδοαορτικός καθετήρας για την μέτρηση των πιέσεων
    • Κοιλιακή ταχυκαρδία - αντιμετώπιση με απινίδωση, λιδοκαΐνη και/ή προκαϊναμίδη (Pronestyl)
    • Κοιλιακή μαρμαρυγή - αντιμετώπιση με κανονική απινίδωση και επανειλημμένες απινιδώσεις, αν δεν έχει αποτέλεσμα τότε καρδιοαναπνευστική ανάνηψη με φάρμακα, μηχανικό αερισμό και επανάληψη της απινίδωσης
    • Κολπικός πτερυγισμός ή μαρμαρυγή - δακτυλίτιδα ή ΕΦ βεραπαμίλη. Εάν υπάρχει αιμοδυναμική καταστολή - ηλεκτρική απινίδωση ή άμεση βηματοδότηση
    • Κολποκοιλιακή βραδυκαρδία - δεν χρειάζεται θεραπεία εκτός κι αν συνοδεύεται από υπόταση ή αιμοδυναμική καταστολή. Τότε χορήγηση ατροπίνης και αν δεν έχει αποτελέσματα, ηλεκτρική βηματοδότηση
    • Κολποκοιλιακός αποκλεισμός - στον πλήρη αποκλεισμό σε περίπτωση κατώτερου εμφράγματος και αν ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά κατασταλμένος απαιτείται τοποθέτηση βηματοδότη μέσω καθετηριασμού αγγείων εάν ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά κατασταλμένος. Σε περίπτωση πρόσθιου εμφράγματος συνήθως χρειάζεται τοποθέτηση βηματοδότη γιατί ο παλμός διαφυγής είναι ασταθής και ξαφνικά μπορεί να εμφανισθεί κοιλιακή ασυστολία

    Επίτευξη της διαβατότητας των στεφανιαίων

    • Μια σχετικά πρόσφατη θεραπευτική προσέγγιση για να εξασφαλίσουμε την επαναιμάτωση του μυός που ισχαιμεί. Περιλαμβάνει ενδοφλέβια θρομβόλυση με τους παρακάτω παράγοντες (κανένας δεν υπερέχει των άλλων).
    • Στρεπτοκινάση - έχει συστηματική δράση εκτός από την τοπική θρομβόλυση
    • Ενεργοποιητής του ιστικού πλασμινογόνου (ΤΡΑ) - πιο αποτελεσματικός λυτικός παράγοντας με μεγαλύτερο ποσοστό διάνοιξης 90 λεπτά μετά την χορήγηση συγκριτικά με την στρεπτοκινάση. Έχει μικρότερη συστηματική λυτική δράση και υψηλότερο ποσοστό υποτροπής της απόφραξης
    • Επείγουσα διαδερμική διαυλική αγγειοπλαστική (PTCA) - εξασφάλιση της ροής των στεφανιαίων με μηχανικό τρόπο. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες που να δείχνουν ότι αυτή η τεχνική είναι ανώτερη από την ενδοφλέβια θρομβόλυση
    • Επείγουσα χειρουργική παρέμβαση για την επίτευξη της διαβατότητας - μπορεί να γίνει με μικρό ποσοστό θνησιμότητας. Θα πρέπει να γίνει μέσα σε 4 ώρες από την έναρξη του γεγονότος. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η τεχνική σπανίως ενδείκνυται

    emfragma myokardiou

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Κατάκλιση για τις πρώτες 24 ώρες 
    • Σταδιακή επαναδραστηριοποίηση σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτε από το στόμα μέχρι να σταθεροποιηθεί. Αργότερα δίαιτα μικρής περιεκτικότητας σε λίπη και αλάτι

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Ενδοφλέβια χορήγηση νιτρωδών 5 mcg/λεπτό, αυξάνουμε αργά. Η αρτηριακή πίεση να μην είναι χαμηλότερη από 20 mm Hg
    • Λιδοκαΐνη 1-2 mg/kg εφ' απαξ και μετά 1-4 mg/λεπτό. Χορηγείται μόνο σε αρρυθμίες. Δεν προφυλάσσει από την εμφάνιση αρρυθμιών 
    • Μικρή δόση ηπαρίνης
    • Ο2 με ρινικό καθετήρα (2-4 L το λεπτό)
    • Οξαζεπάμη 10 mg από το στόμα κάθε 6 ώρες εάν χρειάζεται καταστολή
    • Οποιούχα για αναλγησία - ιδιαίτερα μορφίνη 2 mg ΕΦ σε 15 λεπτά για έντονο πόνο

    B-blockers (διαλέξτε 1) - αντενδείκνυται σε αρχόμενη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    • Μετοπρολόλη 5 mg ΕΦ x 3 σε μεσοδιάστημα περίπου 2 λεπτών, μετά 50 mg κάθε 6 ώρες x 48 ώρες. Μετά 100 mg δύο φορές την ημέρα. Εάν δεν είναι ανεκτή αυτή η δόση χορηγήστε μικρότερη δόση από το στόμα
    • Ατενολόλη 5 mg ΕΦ σε 5 λεπτά. επαναλαμβάνουμε την δόση 10 λεπτά αργότερα. Στη συνέχεια 50 mg σε 10 λεπτά από το στόμα μετά την 2η ΕΦ δόση. Μετά κάθε 12 ώρες για τουλάχιστον 7 ημέρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΜΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Καθορίζεται από την κατάσταση του ασθενούς

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή των παραγόντων κινδύνου για στεφανιαία νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
    • Καρδιογενής καταπληξία
    • Ρήξη μυοκαρδίου
    • Ανεύρυσμα αριστερής κοιλίας
    • Σχηματισμός θρόμβου στην αριστερή κοιλίας και περιφερική εμβολή 
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και πνευμονική εμβολή
    • Περικαρδίτιδα
    • Αρρυθμίες
    • Ανεπάρκεια μιτροειδούς βαλβίδας
    • Βλάβη κοιλιακού διαφράγματος
    • Σύνδρομο Dressler
    • Καρδιακή ανακοπή
    • Θάνατος

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Η συνολική θνητότητα κυμαίνεται περίπου στο 10% κατά τη διάρκεια της νοσηλείας με αύξηση περίπου 10% κατά τον επόμενο χρόνο. Πάνω από το 60% των θανάτων συμβαίνουν μέσα στην πρώτη ώρα από την εμφάνιση του επεισοδίου

    Κατάταξη κατά Killip

    • Κατηγορία Ι - χωρίς ενδείξεις συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, θνητότητα < 5%
    • Κατηγορία ΙΙ - ήπια έως μέτριας βαρύτητας συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, τρίζοντες στις βάσεις άμφω και/ή S3 καλπαστικός ρυθμός, πνευμονικό οίδημα, θνητότητα 30%
    • Κατηγορία ΙV - καρδιογενής καταπληξία, ΑΠ < 90 mm Hg (< 12 kPa) και σημεία συστηματικής ελάττωσης της αιμάτωσης, π.χ. ολιγουρία, σύγχυση, υγρό ψυχρό δέρμα, θνητότητα 80-100%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής
    • Εξωκρανιακή εγκεφαλοαγγειακή νόσος 
    • Αθηρωματική νόσος περιφερικών αγγείων

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το καρδιοαγγειακό σας σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το καρδιοαγγειακό σας σύστημα

    bigstock 188509309

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Συμβουλές για την υγεία της καρδιάς σας

    Κάνναβη και καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Οι αγγειακές βλάβες που προκαλούνται από τις χημειοθεραπείες

    Βελτιώστε την υγεία της καρδιάς σας

    Θέλετε να έχετε τις υγιέστερες αρτηρίες;

    Προστατευτείτε από τη στεφανιαία νόσο

    Οι μορφές των εκδηλώσεων της στεφανιαίας νόσου

    Οι βιταμίνες που πρέπει να παίρνουν όσοι έχουν στεφανιαία νόσο

    Οι στατίνες σας κόβουν χρόνια ζωής

    Για όσους παίρνουν ασπιρίνη

    Ελέγξτε αν κινδυνεύετε από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό

    Να προτιμάτε τις ενδοαγγειακές επεμβάσεις για τις αγγειακές παθήσεις

    Τρώτε φρούτα για την μείωση του καρδιοαγγειακού κινδύνου

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Σκορ κινδύνου για καρδιακή νόσο κι εγκεφαλικό επεισόδιο

    Σύγχρονη εργαστηριακή διάγνωση της αθηροσκλήρωσης

    Μη αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων αρτηριών

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας για την καρδιά σας

    Τροφές εναντίον θρόμβων

    Στηθάγχη Prinzmetal

    Σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου

    Θεραπεία σε οξέα στεφανιαία σύνδρομα χωρίς ανάσπαση ST

    Το ΤΙΜΙ τεστ για την πρόγνωση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων

    Το TIPI τεστ για το έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Οξέα στεφανιαία σύνδρομα

    Πρόληψη εμφράγματος

    Σε υποψία εμφράγματος πάρτε ασπιρίνη

    Προειδοποιητικά σημάδια του εμφράγματος

    Τι είναι ο αθηρωματικός δείκτης;

    Κανέλα

    Αθηροσκλήρωση

    Πρωτεΐνη ΒΑΧ

    Nanopatch που επιδιορθώνει τις καρδιακές βλάβες

    Κοκαΐνη

    Κλοπιδογρέλη

    Πρέπει οι παχύσαρκοι να παίρνουν ω-3 λιπαρά οξέα;

    Κόλπο για να απαλλαγείτε από το μεταβολικό σύνδρομο

    Κόλπο για να αυξήσετε την καλή χοληστερόλη

    Ποια είναι η καλύτερη στατίνη;

    Πολικοζανόλη για τη χοληστερίνη

    Τι είναι τα ξανθελάσματα

    Λιπιδαιμικός έλεγχος

    Που οφελεί το κόκκινο κρασί

    Ο πόνος που μοιάζει με αυτόν του εμφράγματος

    Οι βιταμίνες για την αθηροσκλήρωση

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συνταγές για τους χολόλιθους Ενσφήνωση κοπράνων »