Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 10:43

Ιογενείς ηπατίτιδες

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Οι ιογενείς ηπατίτιδες, ICD-10 B15-B19, προσβάλλουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αποτελούν ως ένα βαθμό τον καθρέπτη του βιοτικού επιπέδου ενός πληθυσμού, μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, απαιτούν μακροχρόνια θεραπεία και έχουν σημαντικές και μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία.

Ηπατίτιδα είναι η φλεγμονή και νέκρωση του συκωτιού. Η ηπατίτιδα μπορεί να προκληθεί από πολλά αίτια, όπως ιούς, τοξίνες και φάρμακα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες είναι ομάδα συστηματικών λοιμώξεων που προσβάλλουν το ήπαρ, με κοινές κλινικές εκδηλώσεις, που οφείλονται όμως, σε διαφορετικούς ιούς με τυπικά καθορισμένα επιδημιολογικά πρότυπα: ηπατίτιδα Α (HAV), ηπατίτιδα Β (HBV), ηπατίτιδα C (HCV), ηπατίτιδα Ε (HEV).

Επηρεάζεται το πεπτικό σύστημα.

Η HAV εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες και σπάνια στα βρέφη. Η επιρρέπεια αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία.

Η κεραυνοβόλος λοίμωξη από HBV παρατηρείται, κυρίως στους άνδρες, σε αναλογία άνδρες:γυναίκες 2:1.


Αίτια ιογενών ηπατίτιδων

Οι πιο γνωστοί ιοί ηπατίτιδας είναι η ηπατίτιδα A, B, C, D & E. Όταν κάποιος από αυτούς τους ιούς εισέλθει στο ανθρώπινο σώμα μεταφέρεται με την κυκλοφορία του αίματος, σχεδόν αποκλειστικά στο συκώτι και προκαλεί φλεγμονή του οργάνου, δηλαδή ηπατίτιδα. Εκτός, από αυτούς τους ιούς υπάρχουν και άλλοι ιοί που δεν προσβάλλουν αποκλειστικά το συκώτι, αλλά μπορεί να προσβάλλουν ταυτόχρονα και άλλα όργανα και χαρακτηρίζονται ως ηπατομιμητιδικοί.

Μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονη λοίμωξη με περισσότερους από έναν ιούς.

Οι HAV & HEV μεταδίδονται με την εντερική οδό ή κοπρανοστοματική και με τις μολυσμένες τροφές και η παρεντερική οδός είναι σπάνια. Η μέγιστη μολυσματικότητα στην αποβολή των κοπράνων παρατηρείται 2 εβδομάδες πριν την εμφάνιση του ικτέρου. Μπορεί να είναι και ενδημικές σε ιδρύματα.

O HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, με μολυσμένο αίμα ή προϊόντα αίματος, περιγεννητικά και με την κοπρανοστοματική οδό. Η επιμόλυνση, αναμόλυνση ή χρόνια λοίμωξη με HDV αυξάνει σημαντικά τη βαρύτητα, νοσηρότητα και θνητότητα της ηπατίτιδας Β. O HDV ανευρίσκεται μόνο με λοίμωξη από HBV.

O HCV μεταδίδεται με μεταγγίσεις αίματος ή άλλη έκθεση σε μολυσμένο αίμα και τα παράγωγά του, για παράδειγμα ασθενείς με αιμορροφιλία που λαμβάνουν συμπυκνωμένους παράγοντες VIII ή IX, ασθενείς σε αιμοδιάλυση, ενώ στο 30% είναι άγνωστος ο τρόπος μετάδοσης.


Συμπτώματα ιογενών ηπατίτιδων

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το στάδιο της ηπατίτιδας.

Είναι κοινά για τους διάφορους ιογενείς παράγοντες και η βαρύτητα εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από τον υπεύθυνο παράγοντα.

Πυρετός (60%) ασυνήθης σε HBV & HCV.

Κακουχία (67%)

Ναυτία (80%)

Ανορεξία (54%)

Βαθυχρωματικά ούρα (84%)

Ίκτερος (62%)

Σκοτεινόχρωμα ούρα (84%)

Κοιλιακό άλγος (56%)

Κεφαλαλγία

Μηνιγγισμός

Στα2/3 λοιμώξεων από HCV δεν εμφανίζεται ίκτερος και υπάρχουν ήπια συμπτώματα

Οι φάσεις της ηπατίτιδας είναι η οξεία και η χρόνια που καταλήγει σε κίρρωση.

-Οξεία ηπατίτιδα

Αναπτύσσεται σε λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες μετά την είσοδο του ιού στο ανθρώπινο σώμα.

Οξεία ηπατίτιδα προκαλούν όλοι οι ιοί της ηπατίτιδας.

Μπορεί να μοιάζει με απλή ίωση.

  • Έντονη αδυναμία
  • Καταβολή δυνάμεων
  • Ανορεξία
  • Ναυτία
  • Έμετος
  • Μυαλγίες
  • Αίσθημα βάρους στο δεξιό υποχόνδριο
  • Αρθραλγίες
  • Πυρετός
  • Αποστροφή στο κάπνισμα
  • Ίκτερος 
  • Σκοτεινόχρωμα ούρα σαν κονιάκ

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα (<2%) υπάρχει υψηλή θνητότητα (70-90%) αν δεν γίνει επείγουσα μεταμόσχευση ήπατος.

-Χρόνια ηπατίτιδα

Χρόνια ηπατίτιδα αναπτύσσεται στους ασθενείς που δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας. Χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να προκαλέσουν μόνο οι ιοί ηπατίτιδας B, D & C και ποτέ οι ιοί της ηπατίτιδας A & E.

Τα συμπτώματα είναι ήπια αν και μπορεί να αναπτυχθεί κόπωση, συνεχίζει ο ερεθισμός και η καταστροφή του ήπατος και αναπτύσσεται κίρρωση με σχεδόν πλήρη καταστροφή της δομής του ήπατος.

Αρχικά τα συμπτώματα είναι ήπια, αλλά όσο επιβαρύνεται η ηπατική νόσος αναπτύσσεται:

  • Ασκίτης με υγρό στην κοιλιά
  • Αιμορραγία από φλέβες, δηλαδή κιρσούς του οισοφάγου
  • Εγκεφαλοπάθεια 
  • Ίκτερος
  • Ηπατική ανεπάρκεια
  • Καρκίνος του ήπατος

Παράγοντες κινδύνου για ιογενείς ηπατίτιδες

Προσωπικό υγείας ή άλλος επαγγελματικός κίνδυνος

Ασθενείς με αιμοδιάλυση

Μεταγγίσεις αίματος και/ή προϊόντων αίματος

Ενδοφλέβια χρήση ουσιών

Σεξουαλικά δραστήριοι ομοφυλόφιλοι άνδρες

Έκθεση κατά την ενασχόληση με τα οικιακά

Υιοθετημένα παιδιά από περιοχές με υψηλή έκθεση

Στενές επαφές

Τρύπημα με βελόνα από μολυσμένο άτομο

Διαφορική διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Πρωτοπαθής κακοήθεια ήπατος

Δευτεροπαθής κακοήθεια ήπατος

Ισχαιμική ηπατίτιδα

Φαρμακευτική ηπατίτιδα

Αλκοολική ηπατίτιδα


Διάγνωση ιογενών ηπατίτιδων

-Αύξηση των ενζύμων του ήπατος, δηλαδή των αμινοτρασφερών ή τρανσαμινασών γιατί αυτές απελευθερώνονται στο αίμα από την καθημερινή καταστροφή και αναγέννηση των ηπατοκυττάρων. Βέβαια, οι αυξημένες τρανσαμινάσες δεν σημαίνουν πάντα ιογενή ηπατίτιδα και ο ασθενής χρειάζεται να υποβληθεί σε σειρά εργαστηριακών εξετάσεων για τη διερεύνηση του αιτίου της ηπατικής βλάβης. Σημαντική αύξηση της ALT-SGPT/AST-SGOT ειδικά της SGPT 400 έως χιλιάδες U/L.

Η αύξηση των τρανσαμινασών είναι πολύ μεγάλη σε οξεία ηπατίτιδα (>400IU/L) και ίσως να συνοδεύεται από υψηλή τιμή χολερυθρίνης του ορού και αποβολή χολερυθρίνης στα ούρα (ίκτερος και σκούρα ούρα σαν κονιάκ).

Σε χρόνια ηπατίτιδα παρατηρείται μικρή ή μέτρια αύξηση των τρασαμινασών (<200IU/L) και μόνο σπάνια υπάρχουν εξάρσεις της νόσου με μεγάλες αυξήσεις των τρανσαμινασών που μπορεί να φθάσουν σε επίπεδα οξείας ηπατίτιδας (>400IU/L).

-Βιοψία του ήπατος δεν είναι απαραίτητη σε οξεία ηπατίτιδα, αλλά ούτε και σε χρόνια πια για την εκτίμηση της έκτασης της βλάβης του ήπατος, αφού μπορεί να γίνει πια υπερηχογραφικά. Το υπερηχογράφημα ήπατος μπορεί να αποκαλύψει ή να αποκλίσει και την απόφραξη. 

-Μαγνητική Τομογραφία Ήπατος απαιτείται.

Παθολογοανατομικά Ευρήματα ιογενών ηπατίτιδων

Αν γίνει βιοψία ήπατος σε χρόνια πάθηση παρατηρούνται: φλεγμονή, νέκρωση, χολόσταση, λιπώδης εκφύλιση, ίνωση, κίρρωση ή χρόνια ενεργός ηπατίτιδα.

-Παρατηρείται μικρή έως μέτρια αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης.

-Η χολερυθρίνη μπορεί να είναι φυσιολογική έως πολύ αυξημένη και αυξάνεται και η συνδεδεμένη και η μη συνδεδεμένη χολερυθρίνη.

-Γίνεται μέτρηση του χρόνου προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης, αλβουμίνης ορού, ηλεκτρολυτών, γλυκόζης, γίνεται και γενική αίματος και αιμοπετάλια.

Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων

-HAV

Οξεία λοίμωξη ή πρόσφατη λοίμωξη: Anti-HAV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HAV IgG

-HBV

Οξεία λοίμωξη ή πρώιμο στάδιο ή φορείς: HBsAg

Οξεία λοίμωξη: Anti-HBc IgM, HBsAg, HBeAg

Χρόνια λοίμωξη: HBsAg, +/-HBeAg

-HCV

Οξεία λοίμωξη ή χρόνια λοίμωξη ή ανάρρωση: Anti-HCV

-HDV

Οξεία λοίμωξη: HDAg, Anti-HDV IgM

Προηγούμενη λοίμωξη: Anti-HDV IgG

-HEV

Δεν υπάρχει δοκιμασία

Οι ασθενείς με βαριά ηπατίτιδα Β πρέπει να εξετάζονται και για επιλοίμωξη με HDV

Το HBeAg δείχνει υψηλή μολυσματικότητα με οριζόντια και κάθετη μετάδοση

Η οξεία εξελισσόμενη HCV λοίμωξη πρέπει να επιβεβαιώνεται με HCV-RNA (για χρόνια HCV)

Στην αρχική οξεία φάση της λοίμωξης από HCV το Anti-HCV μπορεί να είναι αρνητικό και μπορεί να γίνει επανεξέταση σε 3-6 μήνες

Αντισώματα κατά HCV είναι ευαίσθητοι δείκτες για λοίμωξη με HCV, σε ασθενείς με χρόνια HCV, αλλά δεν είναι αρκετά ευαίσθητοι για ασυμπτωματικούς φορείς π.χ. αιμοδότες

Αποκλείστε τη φαρμακευτική ηπατίτιδα

Εξετάστε αν υπάρχει ευαισθησία στο συκώτι που υποδηλώνει ηπατομεγαλία

Ελέγξτε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ίκτερος

Οι δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας στον ορό είναι, συνήθως, αυξημένες πριν αυξηθεί η χολερυθρίνη

Οι βιοχημικοί ορολογικοί δείκτες για κάθε ιό ηπατίτιδας υποδηλώνουν παρούσα ή προηγούμενη λοίμωξη και είναι επαρκείς για τη διάγνωση 90% των ασθενών


Διατροφή για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Απαιτείται δίαιτα ηπατοπαθούς:

  • Αποφεύγονται τελείως τα οινοπνευματώδη ποτά και τα ηπατοτοξικά φάρμακα. Τα οινοπνευματώδη ποτά με μέτρο επιτρέπονται 6  μήνες μετά την ίαση της ηπατίτιδας.
  • Επίσης, λόγω της ναυτίας και των στομαχικών ενοχλημάτων, απαιτούνται εύπεπτες τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες και χαμηλές σε λίπος.
  • Απαιτείται η λήψη πολλών υγρών για την αποφυγή αφυδάτωσης.
  • Απαιτείται η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους και οι παχύσαρκοι πρέπει να αδυνατίσουν.

Πότε θα πρέπει οι ασθενείς με ιογενή ηπατίτιδα να ανησυχήσουν;

Απαιτείται ιατρική συμβουλή σε επίμονους εμέτους, ασκίτη και ηπατική εγκεφαλοπάθεια και σε σημαντική παράταση του χρόνου προθρομβίνης.

Γενικά μέτρα θεραπείας των ιογενών ηπατίτιδων:

Η νόσος, συνήθως, αυτοϊάται στην πλειοψηφία των ασθενών.

Η ηπατίτιδα C, συνήθως, απαιτεί ειδική φαρμακευτική θεραπεία, για την εκρίζωση του ιού της ηπατίτιδας και την πρόληψη της ανάπτυξης κίρρωσης και καρκίνου του ήπατος.

Οι ασθενείς με κίρρωση απαιτούν, συνήθως, μεταμόσχευση ήπατος.

Υπάρχουν αντιικά φάρμακα για την ηπατίτιδα B και την ηπατίτιδα C αλλά έχουν πολλές παρενέργειες.

Η απομόνωση είναι απαραίτητη σε εμπόρους τροφίμων με ηπατίτιδα Α ή το προσωπικό υγείας με ηπατίτιδα Β ή C

Σε κεραυνοβόλο οξεία ηπατίτιδα μπορεί να απαιτηθεί μεταμόσχευση του ήπατος

Απαιτείται σωστή χρήση και απομάκρυνση βελονών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ουσιών

Καλή υγιεινή για έμπορους τροφίμων

Η HBV μεταδίδεται σεξουαλικά, ενώ η σεξουαλική μετάδοση της HCV είναι μικρή

Φάρμακα για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η ανασυνδυασμένη ιντερφερόνη άλφα-2b (INFa-2b) και η ριμπαβαρίνη φαίνεται να προκαλούν βελτίωση 25-5-% σε HBV & 40% σε HCV και να μειώνουν τις παθολογικές τιμές των αμινοτρασφερινών σε χρόνια HBV & HCV.

Στη θεραπεία των χρονίων ηπατιτίδων Β και C χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια διάφορα φάρμακα, όπως οι ανοσοτροποποιητικοί παράγοντες ιντερφερόνη άλφα και πεγκιντερφερόνη άλφα, η λαμιβουδίνη, η ριμπαβιρίνη μαζί με ιντερφερόνη άλφα ή πεγκιντερφερόνη άλφα, η ιντερφερόνη αλφακόνη 1 και η αδεφοβίρη διπιβοξίλη. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά ικανοποιητικά σε ικανό ποσοστό ασθενών και εκφράζονται με κλινική και ιστολογική βελτίωση, καθώς και των δεικτών ενεργότητας της νόσου.

Η ιντερφερόνη άλφα χρησιμοποιείται στη θεραπεία των χρόνιων ηπατοπαθειών B και C. Η χορήγησή της στην χρόνια ηπατίτιδα Β οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση στο 30-40% των ασθενών. Στη χρόνια ηπατίτιδα C χορηγείται μόνη ή σε συνδυασμό με ριμπαβιρίνη και οδηγεί σε παρατεταμένη ύφεση το 5-15% ή το 30-40% αντίστοιχα. Η πεγκιντερφερόνη άλφα, πεγκυλιωμένη μορφή της ιντερφερόνης άλφα, υπερτερεί της απλής και χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C, όπως και η ιντερφερόνη αλφακόνη 1. Η χορήγηση της ιντερφερόνης απαιτεί προσεκτική επιλογή των ασθενών και συστηματική παρακολούθηση δεδομένου ότι συνοδεύεται από συχνές και σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

Η ιντερφερόνη άλφα χορηγείται στην ηπατίτιδα C.

Η λαμιβουδίνη και η “τενοφοβίρη δισοπροξίλη” χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας Β. Χορηγείται από το στόμα και έχει λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από την ιντερφερόνη. Η μακρόχρονη χορήγησή της, όμως, οδηγεί στην εμφάνιση μεταλλαγμένων στελεχών του ιού. Υπολογίζεται ότι στο τέλος του 1ου έτους χορήγησης μεταλλαγμένα στελέχη ανιχνεύονται στο 15-30% των ασθενών. Δεν είναι γνωστή ή τουλάχιστον επαρκώς τεκμηριωμένη η έκβαση στους ασθενείς αυτούς. 

Η ριμπαβιρίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας C σε συνδυασμό με ιντερφερόνη ή πεγκιντερφερόνη άλφα και στις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες της ιντερφερόνης προστίθενται και εκείνες της ριμπαβιρίνης με προεξάρχουσα την αιμόλυση.

Η αδεφοβίρη διπιβοξίλη είναι νουκλεοτιδικό ανάλογο της μονοφωσφορικής αδενοσίνης, το οποίο ενσωματώνεται με το DNA των ηπατοτρόπων ιών και αναστέλλει τις DNA πολυμεράσες. Είναι δραστική έναντι όλων των μορφών του ιού της ηπατίτιδας Β, ανθεκτικών ή όχι στη λαμιβουδίνη. Η θεραπεία συνεχίζεται έως ότου επιτευχθεί ορομετατροπή ή εάν εμφανιστούν σημεία απώλειας της δραστικότητας.

Η εντεκαβίρη είναι νουκλεοσιδικός αναστολέας της ανάστροφης μεταγραφάσης. Εμφανίζει δράση έναντι του ιού της ηπατίτιδας Β αναστέλλοντας τις DNA πολυμεράσες του ιού. Χορηγείται και σε περιπτώσεις ασθενών χωρίς προηγούμενη θεραπεία με νουκλεοσίδια και ασθενών ανθεκτικών στη λαμιβουδίνη.

Παραδείγματα θεραπευτικών σχημάτων:

HBV

5 εκατομμύρια IU/ημέρα ή 10 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 16 εβδομάδες. Σε μείωση των κοκκιοκυττάρων ή αιμοπεταλίων γίνεται η μισή δόση. Η θεραπεία χρόνιας HBV παρακολουθείται καλύτερα με μέτρηση HBV-RNA.

HCV

3 εκατομμύρια IU 3 φορές την εβδομάδα ενδομυϊκά ή υποδόρια για 24 εβδομάδες. Αν δεν υπάρχει ανταπόκριση σε 16 εβδομάδες επανεκτίμηση. Αν υπάρχουν χαμηλά επίπεδα ορού HCV-RNA πριν τη θεραπεία, η χρήση HCV-RNA-αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης θα δείξει ποιοι ασθενείς ανταποκρίνονται. Ο ορός πρέπει να διαχωρίζεται από τα ερυθρά. Σε διακοπή, οι τιμές, συχνά, επανέρχονται σε προηγούμενα επίπεδα. Η υποτροπή υποχωρεί με την επαναχορήγηση της θεραπείας σε ασθενείς σε ασθενείς που ανταποκρίνονται σε αυτή. Το 40-50% των ασθενών με HCV που αντιμετωπίσθηκαν με ιντερφερόνη για 6 μήνες μπορεί να παραμείνουν σε ύφεση και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Αυτοί με HCV που δεν ανταποκρίνονται σε έναν πρώτο κύκλο με ιντερφερόνη μπορεί να ανταποκριθούν σε έναν δεύτερο κύκλο. Σε λοίμωξη HC θεραπεία γίνεται μόνο σε βαριά ηπατίτιδα και προϊούσα πορεία.

HAV

Σε HAV με χολόσταση πολλοί χορηγούν μικρής διάρκειας αγωγή με κορτικοστερεοειδή.

Η ιντερφερόνη δεν πρέπει να χορηγείται όταν τα αιμοπετάλια είναι < 75.000. Επίσης, αντενδείκνυται σε αλλεργία σε ανοσοσσφαιρίνη μυός, σε πρωτεϊνη αυγού και σε νεομυκίνη.

Η θεραπεία με κορτικοειδή αυξάνει τη νοσηρότητα και τη θνητότητα.

Προσοχή τα φάρμακα για την ηπατίτιδα προκαλούν διαταραχές της πήξης, καταστολή του μυελού, σπασμούς. Δεν πρέπει να χορηγούνται σε αναπαραγωγική ηλικία, στην κύηση και ση γαλουχία.


Ηπατίτιδα Α

Η ηπατίτιδα Α είναι ενδημική με πολύ μεγάλη συχνότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου όλα τα παιδιά προσβάλλονται μέχρι την ηλικία των 10 ετών.

Στις ανεπτυγμένες χώρες οι ενήλικες εκτίθενται, συνήθως, κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Η ηπατίτιδα Α είναι συχνή σε κακές υγειονομικές συνθήκες, σε στενό συγχρωτισμό ατόμων και σε κακές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Η μετάδοση της ηπατίτιδας Α γίνεται μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, δηλαδή μέσω των χεριών που μολύνθηκαν από κόπρανα, μολυσμένο νερό και τροφές όπως οστρακοειδή, αλλά και όσοι εργάζονται στην κατασκευή και επεξεργασία τροφίμων.

Η οξεία ηπατίτιδα Α αυτοπεριορίζεται σε μερικές εβδομάδες και σπάνια γίνεται υποτροπή και ποτέ δεν οδηγεί σε χρόνια ηπατίτιδα.

Η νόσος εκδηλώνεται σε 15-50 ημέρες μετά την επαφή του ασθενούς με τον ιό της ηπατίτιδας Α και η μεταδοτικότητα ελαττώνεται μετά την εκδήλωση του ικτέρου, αφού δεν αποβάλλεται ο ιός στα κόπρανα.

Στα παιδιά δεν υπάρχουν συμπτώματα ενώ στους ενήλικες σε αναλογία 1 στους 10 εμφανίζεται ίκτερος.

Για την πρόληψη της ηπατίτιδας Α υπάρχει αποτελεσματικό ειδικό εμβόλιο, που προέρχεται από αδρανοποιημένο  ιό και είναι ασφαλές και χωρίς παρενέργειες. Απαιτούνται 2 δόσεις σε μεσοδιάστημα 6 μηνών που γίνονται ενδομυϊκά στο μπράτσο, στο δελτοειδή μυ και παρέχουν προστασία για 10 χρόνια. 

Οι ομάδες που πρέπει να εμβολιάζονται για την ηπατίτιδα Α είναι όλα τα ευαίσθητα άτομα που έρχονται σε επαφή με ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα Α, όσοι πρόκειται να ταξιδέψουν σε χώρες με μεγάλη ενδημικότητα της νόσου, καθώς και οι εργαζόμενοι σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, μονάδες καθαριότητας και μονάδες κατασκευής και επεξεργασίας των τροφίμων. 

Στις χώρες με ενδημική ηπατίτιδα Α, συστήνεται, επίσης, σχολαστικό πλύσιμο των χεριών και βρασμός του νερού και των τροφών.

Πρόληψη ηπατίτιδας Α

-Καλό αποχευτευτικό σύστημα και καλή προσωπική υγιεινή

-Παθητική ανοσοποίηση με ανοσοσσφαιρίνη 0,02ml/Kg ενδομυϊκά σε όσους εκτεθούν σε HAV μέχρι 2 εβδομάδες μετά την έκθεση με πρόληψη νόσου 80-90%

-Σε παρατεταμένη έκθεση, όπως, ταξιδιώτες, χορήγηση ανοσοσφαιρίνης 0,02-0,05 ml/Kg ενδομυϊκά κάθε 5 μήνες

 -Χορήγηση ανοσοσφαιρίνης, επίσης, σε άτομα που έχουν στενές επαφές με τους ασθενείς. Σε προσωπικό παιδικών σταθμών και σε παιδιά όταν εμφανισθεί ένα κρούσμα, σε όσους σχετίζονται με πολλά κρούσματα και σε όσους ταξιδεύουν σε περιοχές με μεγάλο επιπολασμό

-Υπάρχει και εμβόλιο για την ηπατίτιδα Α


Ηπατίτιδα Β

Η χρόνια λοίμωξη με ηπατίτιδα Β είναι πολύ συχνή, αφού προσβάλλει το 5% του πληθυσμού της γης.

Στην Ελλάδα η συχνότητα των φορέων είναι 3%, ενώ είναι πολύ αυξημένη μεταξύ των οικονομικών μεταναστών.

Η μετάδοση του ιού της ηπατίτιδας Β γίνεται παρεντερικά και σεξουαλικά, από την επαφή του ατόμου με μολυσμένα βιολογικά υγρά (αίμα, σπέρμα).

Οι συνηθέστεροι τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β:

  • Ετεροφυλοφιλικές και ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές με ασθενή με χρόνια ηπατίτιδα Β. Είναι ο συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β στους ενήλικες.
  • Ενδοοικογενειακή διασπορά. Μετάδοση από άτομα του ενδοοικογενειακού περιβάλλοντος των μικρών παιδιών, που αποτελεί το σημαντικότερο τρόπο δημιουργίας των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Σήμερα όλες οι έγκυες μητέρες ελέγχονται για παρουσία ηπατίτιδας Β και σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος λαμβάνονται ειδικά μέτρα που προλαμβάνουν τη μετάδοση είναι σήμερα εξαιρετικά σπάνιος λόγω του συστηματικού ελέγχου των αιμοδοτών.
  • Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών.
  • Παρεντερική έκθεση σε μολυσμένο αίμα.

Γενικά άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β είναι τα άτομα με στενές επαφές με ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β (π.χ. τα παιδιά μητέρων με χρόνια ηπατίτιδα Β και οι σεξουαλικοί σύντροφοι ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β), οι ομοφυλόφιλοι, οι ετεροφυλόφιλοι με πολλαπλούς (>3) ερωτικούς συντρόφους, οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών, οι πολυμεταγγιζόμενοι, οι αιμοκαθαιρόμενοι σε μονάδες τεχνητού νεφρού, οι μεταμοσχευμένοι, οι αστυνομικοί, το προσωπικό και οι τρόφιμοι των φυλακών, οι εργαζόμενες στις υπηρεσίες υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, νοσηλευτικό προσωπικό, καθαρίστριες, εργαζόμενοι σε διαγνωστικά και ερευνητικά εργαστήρια).

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας Β, δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι τη στιγμή της εκδήλωσης των συμπτωμάτων είναι 45-120 ημέρες.

Στο 50% των ασθενών και ιδίως στα παιδιά, η οξεία ηπατίτιδα Β δεν συνοδεύεται από ίκτερο και δεν έχει συμπτώματα.

Η οξεία ηπατίτιδα Β στους ενήλικες σε ποσοστό > από 95% αυτοϊάται πλήρως

Η πιθανότητα ανάπτυξης χρόνιας ηπατίτιδας Β εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς. Στα νεογνά η πιθανότητα είναι 95%, στα παιδιά 60% και στους ενήλικες 2-5% και  από τα συμπτώματα, γιατί οι ασυμπτωματικές μεταπίπτουν συχνότερα από τις συμπτωματικές σε χρόνια ηπατίτιδα, γι΄αυτό ο εμβολιασμός όλων των νεογνών και των παιδιών είναι απαραίτητος.

Οι ασθενείς που δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό της ηπατίτιδας Β κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας γίνονται χρόνιοι φορείς της ηπατίτιδας Β εφόσον διατηρούν τον ιό στον οργανισμό για περισσότερο από 6 μήνες.

Ένα ποσοστό 30-40% των χρόνιων φορέων του ιού της ηπατίτιδας Β έχουν υψηλό πολλαπλασιασμό του ιού και αναπτύσσουν ενεργό βλάβη του ήπατος και χρόνια ηπατίτιδα Β και ένα ποσοστό αναπτύσσουν  κίρρωση του ήπατος αν δεν γίνει επιτυχής θεραπεία και ένα ποσοστό 25-40% αναπτύσσουν επιπλοκές από την κίρρωση και ηπατοκυτταρικό καρκίνο και καταλήγουν.

Πάντως, οι χρόνιοι φορείς και όσοι έχουν χρόνια ηπατίτιδα Β δεν έχουν συμπτώματα για δεκαετίες μέχρι να εκδηλώσουν συμπτώματα προχωρημένης κίρρωσης του ήπατος, όπως ίκτερος, ασκίτης, ηπατική εγκεφαλοπάθεια και κιρσοί του οισοφάγου, γι' αυτό όσοι είναι χρόνιοι φορείς πρέπει να ελέγχουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα τις τρανσαμινάσες τους για έλεγχο τυχόν χρόνιας ηπατίτιδας οπότε με την θεραπεία να μην αναπτύξουν κίρρωση.

Η διάγνωση βασίζεται στην ανίχνευση του αντιγόνου επιφανείας του ιού της ηπατίτιδας Β στο αίμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι δείκτες του ιού της ηπατίτιδας Β που προσδιορίζονται στο αίμα των ασθενών και βοηθούν στη διάκριση της οξείας από τη χρόνια ηπατίτιδα Β, στη διάκριση των διαφόρων φάσεων της χρόνιας ηπατίτιδας και στην ανίχνευση του πολλαπλασιασμού του ιού. Οι εξετάσεις γίνονται σε άτομα με αυξημένες τρανσαμινάσες, σε άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β, σε έγκυες γυναίκες, στα παιδιά των μητέρων με ηπατίτιδα C, σε συγγενείς πρώτου βαθμού (παιδιά, γονείς και αδέλφια) ασθενών με οξεία ή χρόνια ηπατίτιδα Β, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή λοίμωξη με τον ιό του AIDS.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας Β γίνεται με φάρμακα που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα στη μάχη εναντίον του ιού, όπως οι υποδόριες ενέσεις ιντερφερόνης α και με φάρμακα που εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού, όπως χάπια λαμιβουδίνης. Τα φάρμακα δεν εκριζώνουν τον ιό, αλλά καθυστερούν την ανάπτυξη κίρρωσης και του ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Οι συνδυασμοί φαρμάκων είναι καταλληλότεροι. Οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β δεν απαιτείται να κάνει θεραπεία. Θεραπεία γίνεται σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β και μεγάλο κίνδυνο για ανάπτυξη κίρρωσης.

Η πρόληψη ηπατίτιδας Β στηρίζεται στον εμβολιασμό των βρεφών και των ομάδων υψηλού κινδύνου. Οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β δεν πρέπει να μοιράζονται βελόνες ή προσωπικά αντικείμενα με τυχόν αίμα, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια. Σε πολλαπλούς ή άγνωστους ερωτικούς συντρόφους πρέπει να χρησιμοποιείται προφυλακτικό.

Σε περίπτωση έκθεσης στον ιό της ηπατίτιδας Β ενός ευαίσθητου ατόμου, χορηγούνται υψηλές ποσότητες εξουδετερωτικών αντισωμάτων με ειδική υπεράνοση γ σφαιρίνη.

Πρόληψη ηπατίτιδας Β

Ανοσοποίηση για την HBV επιτυγχάνεται με 3 ενδομυϊκές δόσεις από το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β 0,5 ml/δόση σε παιδιά κάτω των 11 ετών, 1,0 ml σε ενήλικες σε μεμεσοδιαστήματα 1 και 6 μηνών

Σε άτομα υψηλού κινδύνου χορηγείται HBV ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη μέσα σε 24 ώρες μετά την έκθεση (0,06 ml/Kg) ενδομυϊκά για προφύλαξη

Επίσης, συνιστάται ο έλεγχος όλων των εγκύων γυναικών και εμβολιασμοί όλων των βρεφών στη γέννηση, 2 μηνών, και 6 έως 18 μηνών


Ηπατίτιδα C

Η ηπατίτιδα C είναι συχνή. Στην Ελλάδα το 2% του γενικού πληθυσμού έχουν χρόνια λοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C. Η υψηλότερη συχνότητα της ηπατίτιδας C συναντάται σε άτομα ηλικίας 40-60 ετών. Λόγω του υποχρεωτικού ελέγχουν του αίματος και των παραγώγων και τους κανόνες αποστείρωσης οι περιπτώσεις ηπατίτιδας C έχουν ελαττωθεί μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται παρεντερικά, με την επαφή του ατόμου με μολυσμένο αίμα ή παράγωγα αίματος

Τρόποι μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C:

  • Χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών. Το 80% ενεργών ή πρώην χρηστών έχουν ηπατίτιδα C.
  • Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του πριν το 1992, γιατί δεν γινόταν έλεγχος αίματος.
  • Αιμοκάθαρση.
  • Τρύπημα με μολυσμένο αίμα ή εργαλεία (2-10%)
  • Μεταμόσχευση οργάνου πριν το 1992.
  • Ιατρικές ή παραϊατρικές πράξεις. Ενέσεις, τατουάζ, τρύπημα σημείων σώματος. Πρέπει να τηρούνται οι κανόνες αποστείρωσης.
  • Γενετήσια μετάδοση. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος σε πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, σε ομοφυλόφιλους και σε σεξουαλική επαφή κατά την εμμηνορρυσία.
  • Κάθετη μετάδοση από τη μητέρα στο παιδί. Συμβαίνει σε 2-7% και αυξάνει στο 20% όταν η μητέρα έχει και AIDS.
  • Άγνωστος τρόπος μετάδοσης. Το ποσοστό είναι 30-40%.

Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας C, δηλαδή ο χρόνος μέχρι την εκδήλωση των συμπτωμάτων από την στιγμή της μόλυνσης είναι 30-90 ημέρες.

Η πλειοψηφία (75-80%) δεν έχει κανένα σύμπτωμα και το 65-85% δεν καταφέρνουν να αποβάλλουν τον ιό κατά την οξεία φάση και αναπτύσσουν χρόνια ηπατίτιδα C.

To 15-20% των ασθενών αναπτύσσουν κίρρωση ήπατος. Ο κίνδυνος κίρρωσης είναι μικρότερος σε νέες γυναίκες και παιδιά και μεγαλύτερος σε μεσήλικες που πήραν την ηπατίτιδα από μετάγγιση. Η ταυτόχρονη λοίμωξη με ηπατίτιδα Β και AIDS και η κατάχρηση αλκοόλ επιταχύνουν την εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C σε κίρρωση. Όσοι έχουν κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του ήπατος.

Η διάγνωση της ηπατίτιδας C στηρίζεται στην ανίχνευση στο αίμα ειδικών αντισωμάτων εναντίον του ιού της ηπατίτιδας C (anti-HCV). Η μη ανίχνευση τέτοιων αντισωμάτων αποκλείει την ηπατίτιδα C εκτός από την περίοδο της οξείας λοίμωξης που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμη τα αντισώματα και σε ανοσοκατασταλμένους και ασθενείς που κάνουν αιμοκάθαρση που δεν αναπτύσσουν αυτά τα αντισώματα.

Ψευδώς θετικά αντισώματα ηπατίτιδας C παρατηρούνται σε αιμοδότες και απαιτείται PCR. Αν είναι αρνητική πρέπει να επαναληφθεί σε λίγους μήνες. Επίσης, μπορεί να γίνει RIBA (ανοσοκαθήλωση). Αληθή θετικά αντισώματα χωρίς ανιχνεύσιμο ιό έχουν άτομα που νόσησαν από οξεία ηπατίτιδα, αλλά ιάθηκαν και δεν μετέπεσαν σε χρόνια ηπατίτιδα. Στην ηπατίτιδα C αυξάνουν οι τρανσαμινάσες.

Συγχρόνως πρέπει να γίνεται έλεγχος για ηπατίτιδα Β και Α και να εμβολιάζονται σε απουσία φυσικές ανοσίας, αλλά και για AIDS.

Σε αυξημένες τρανσαμινάσες πρέπει να γίνεται προσδιορισμός του τύπο του ιού της ηπατίτιδας C, του γονότυπου. Με βάση του γονότυπου καθορίζονται οι δόσεις και η διάρκεια της θεραπείας των ασθενών με ηπατίτιδα C. Σε γονότυπο 1 ή 4 προσδιορίζεται και η ποσότητα του ιού ηπατίτιδας C στο αίμα (ποσοτικός προσδιορισμός επιπέδων HCV RNA ορού.

Επίσης, γίνεται υπερηχογράφημα ή βιοψία για να προσδιορισθούν οι βλάβες του ήπατος. σε χρόνια ηπατίτιδα ή γονότυπο 1 ή 4.

Έλεγχο για ηπατίτιδα C πρέπει να κάνουν όσοι έχουν αυξημένες τρανσαμινάσες, οι πρώην και ενεργοί χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, όσοι έχουν κάνει μετάγγιση αίματος ή μεταμόσχευση οργάνων πριν το 1992, όσοι κάνουν αιμοκάθαρση, όσοι έχουν εκτεθεί σε μολυσμένα εργαλεία, όσοι είναι ερωτικοί σύντροφοι ατόμων με ηπατίτιδα C και οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β, με AIDS ή ηπατική αλκοολική νόσο.

Σε θεραπεία υποβάλλονται οι ασθενείς ανάλογα με το γονότυπο και τη σοβαρότητα των βλαβών σύμφωνα με το υπερηχογράφημα. Θεραπεία πρέπει να κάνουν ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έχουν αυξημένο κίνδυνο για για κίρρωση κι έχουν επίμονα αυξημένες τρανσαμινάσες για να προληφθεί η ανάπτυξη ηπατίτιδας C.

Οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών πρέπει να κάνουν απεξάρτηση με μεθαδόνη και μετά να γίνεται θεραπεία της ηπατίτιδας C.

Η θεραπεία της ηπατίτιδας C είναι επιτυχής σε 80% των ασθενών με γονότυπο 2 ή 3 και περίπου 50% των ασθενών με γονότυπο 1 ή 4. Απαιτείται συνδυασμένη χορήγηση ιντερφερόνης α με μια ένεση την εβδομάδα και δισκίων ριμπαβιρίνης και τα φάρμακα αυτά χορηγούνται για 6 ή 12 μήνες ανάλογα με το γονότυπο. Απαιτείται παρακολούθηση ασθενών για τυχόν παρενέργειες από τη θεραπεία.

Πρόληψη ηπατίτιδας C

Δεν υπάρχει εμβόλιο για την ηπατίτιδα C

Τα μέτρα πρόληψης για την ηπατίτιδα C:

  • Όσοι έχουν ηπατίτιδα C δεν πρέπει να χρησιμοποιούν και να δίνουν σε άλλους αντικείμενα που μπορεί να έρθουν σε επαφή με το αίμα τους, όπως οδοντόβουρτσες και ξυραφάκια, νυχοκόπτες και αποτριχωτικές συσκευές.
  • Η χλωρίνη είναι απαραίτητη για τον καθαρισμό των αντικειμένων γενικής χρήσης που έρχονται σε επαφή με αίμα ασθενούς με ηπατίτιδα C.
  • Οι ασθενείς με ηπατίτιδα C  πρέπει να χρησιμοποιούν ατομικά σκεύη φαγητού, ατομικές πετσέτες και ατομικές τουαλέτες.
  • Η θεραπεία με μεθαδόνη, η χρήση συριγγών και βελονών μιας χρήσης και η τροποποίηση της συμπεριφοράς θα περιορίσουν τη διασπορά της ηπατίτιδας C στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών.
  • Σε τρύπημα με βελόνα  δεν γίνεται προληπτική χρήση ανοσοσφαιρίνης ή αντιικών. Γίνεται έλεγχος με αντισώματα για ηπατίτιδα C  και παρουσίας HCV RNA  ορού 2-8 εβδομάδες αργότερα και σε τεκμηρίωση της ηπατίτιδας C είναι χρήσιμη η θεραπευτική παρέμβαση.
  • Η χρήση προφυλακτικών είναι απαραίτητη σε ηπατίτιδα C και πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, εφήμερες ερωτικές σχέσεις και σε ομοφυλόφιλους.
  • Η εκλεκτική καισαρική τομή ελαττώνει τη  πιθανότητα μετάδοσης της ηπατίτιδας C από τη θετική μητέρα στο νεογέννητο. Στο μωρό γίνεται ανίχνευση  HCV RNA  ορού  μεταξύ 2ου και 6ου μήνα ή με ανίχνευση αντισωμάτων για ηπατίτιδα C μετά τον 15ο μήνα.


Ηπατίτιδα D

Η ηπατίτιδα D μεταδίδεται παρεντερικά, δηλαδή με έκθεση του ατόμου σε μολυσμένο αίμα και προσβάλλoνται τα άτομα που έχουν μολυνθεί από ηπατίτιδα Β. Άρα οι ασθενείς με ηπατίτιδα B πρέπει να ελέγχονται για ηπατίτιδα  D. Πρόληψη της ηπατίτιδας HBV προλαμβάνει και την HDV.


Ηπατίτιδα Ε

Προκαλεί οξεία ηπατίτιδα που μοιάζει μη την οξεία ηπατίτιδα Α.  Πρόληψη της ηπατίτιδας HAV προλαμβάνει και την HEV.

Παρακολούθηση ασθενών με ιογενείς ηπατίτιδες

Τακτικές μετρήσεις των ηπατικών ενζύμων.

Γίνεται τακτική μέτρηση για την εκτίμηση της βελτίωσης ή επιδείνωσης.

Απαιτείται τακτικά να γίνεται υπερηχογράφημα ήπατος και μαγνητική τομογραφία ήπατος.

Απαιτείται παρακολούθηση για μεταβολικές επιπλοκές.

Γίνεται παρακολούθηση γενικής αίματος κι αιμοπεταλίων αν γίνεται ιντερφερόνη.

Γίνεται ποσοτική εκτίμηση RNA ιών για παρακολούθηση απόκρισης και υποτροπών.

Πρόληψη και αποφυγή ιογενών ηπατίτιδων

Έλεγχος των προϊόντων αίματος

Προσεκτική απομάκρυνση των συριγγών από το ιατρικό προσωπικό και τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών

Επιπλοκές ιογενών ηπατίτιδων

Οξεία ή υποξεία νέκρωση ήπατος

Χρόνια ενεργός ηπατίτιδα

Κίρρωση ήπατος

Ηπατική ανεπάρκεια

Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα

Πορεία και πρόγνωση ιογενών ηπατίτιδων

Εξαρτάται από τον υπεύθυνο ιό

Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια αποτελεί τον φτωχότερο δείκτη πρόγνωσης σε ηπατική ανεπάρκεια

Η HAV προκαλεί ήπια νόσηση, συνήθως, χωρίς ίκτερο, είναι συχνή στα παιδιά, δεν προκαλεί χρόνια ηπατική νόσο και έχει θνησιμότητα < από 1%. Με την ίαση καταλείπεται, συνήθως, ισόβια ανοσία. Τρεις σπάνιες περιπτώσεις είναι: η υποτροπιάζουσα (10%), η χολοστατική και η κεραυνοβόλος.

Η HBV (θνησομότητα 1%) και η HDV (με ίκτερο, θνησιμότητα 2-20%) εμφανίζουν, συνήθως, πιο βαριά συμπτώματα κι εξελίσσονται, συχνά, σε εμμένουσα ή χρόνια ηπατική νόσο, κίρρωση, ηπατική ανεπάρκεια ή ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Η ηπατίτιδα Β στα παιδιά είναι πιο οξεία απ΄ ότι στους ενήλικες, μικρότερης διάρκειας, με λιγότερες επιπλοκές και πλήρη, συνήθως, ανάρρωση.

Η HCV ανεξάρτητα από τη βαρύτητα της νόσου, σε > 50% των ασθενών εξελίσσεται σε χρόνια ηπατίτιδα, στο 20% σε κίρρωση και σε μερικούς σε ηπατική ανεπάρκεια.

Σε χρόνια HDV, το 70% αναπτύσσει κίρρωση και η επίπτωση του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος είναι χαμηλή.

Η HEV δεν μεταπίπτει σε χρονιότητα.

Οι ιογενείς ηπατίτιδες σχετίζονται, μερικές φορές, με αρθρίτιδα, κνίδωση, νεφρίτιδα από ανοσοσυμπλέγματα, μεμβρανώδης σπειραματοπάθεια, αναιμίες, απλαστική αναιμία, δερματίτιδα, μυοκαρδιοπάθεια. Η HCV επιπλέκεται σποραδικά με ιδιοπαθή μεικτή κρυοσφαιριναιμία και οξεία διαλείπουσα πορφυρία.

Η κατάχρηση οινοπνεύματος αποτελεί βασικό προδιαθεσικό παράγοντα της χρόνιας ηπατικής νόσου από HBV και HCV. Έλεγχος των ορολογικών δεικτών απαιτείται σε ασθενείς με αλκοολική ηπατοπάθεια (κυρίως, ως Anti-HCV).

Ασθενείς με ελαττωμένη ανοσολογική λειτουργία, όπως, ασθενείς που κάνουν χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπεία, μπορεί να έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα σε λοίμωξη με HBV.

Σε κύηση, πρέπει να γίνεται έλεγχος για HBsAg. Η HBV μεταδίδεται κάθετα, σε ποσοστό < από 10%, αλλά και περιγεννητικά, προκαλώντας φορεία στο 30%, περίπου. Χορηγείται ανοσοσφαιρίνη και εμβόλιο HBV 0,5 ml ενδομυϊκά σε ηικία 1 και 6 μηνών. Μετράτε το HBsAg & HBsAb σε ηλικία 1 έτους για να ανακαλύψετε αν η προφύλαξη πέτυχε (> 95%).

Η συχνότητα κάθετης μεταδόσεως HCV αυξάνει στους φορείς HIV.

Η HEV έχει υψηλή θνητότητα (40%) στις έγκυες γυναίκες στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις ιογενείς ηπατίτιδες

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Μοριακός έλεγχος ιογενών ηπατίτιδων

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

Εργαστηριακή διαφορική διάγνωση των ικτέρων

Χρήσιμες πληροφορίες για την ηπατίτιδα C

Α1 αντιθρυψίνη

Τέρμα οι βιοψίες ήπατος στην χρόνια ηπατική νόσο

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ηπατονεφρικό σύνδρομο

Νέα θεραπεία για την ηπατίτιδα C

Ηπατίτιδα

Δίαιτα ηπατοπαθούς

Ενδοσκοπική υπερηχογραφία

Κάντε αποτοξίνωση στο συκώτι σας

Έλεγχος για ηπατίτιδα

Αφεψήματα για προφύλαξη από ηπατικές παθήσεις

Να κάνετε την εξέταση για ηπατίτιδα Β

Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Ηπατίτιδα από φάρμακα

Ηπατίτιδα

Ιολογικός έλεγχος

Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

Οι λοιμώξεις που προκαλούν καρκίνο

Οι νέες θεραπείες για την ηπατίτιδα

Ο καρκινικός δείκτης άλφα-φετοπρωτεϊνη

Ο ιός του Έμπολα

Τραυματισμός με βελόνα

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 3398 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 05 Αυγούστου 2020 16:30
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Να αποφεύγετε τα τσιμπήματα κουνουπιών Να αποφεύγετε τα τσιμπήματα κουνουπιών

    Τι μπορείτε να πάθετε από τα τσιμπήματα κουνουπιών

     

    Το καλοκαίρι φέρνει πάντα μαζί του και τους ανεπιθύμητους επισκέπτες του, που δεν είναι άλλοι από τα κουνούπια.

    Τα κουνούπια είναι ενοχλητικά τόσο για τα σημάδια που αφήνουν στο δέρμα μας όσο και για τη φαγούρα που νιώθουμε όταν μας τσιμπήσουν.

    Τα τσιμπήματα των κουνουπιών προκαλούν τοπικά φαγούρα και κοκκινίλα στο δέρμα.

    Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι μπορούν να μεταφέρουν σοβαρές ασθένειες με το τσίμπημά τους.

    Μία από αυτές είναι και η ελονοσία. 

    Ακόμη μία ασθένεια που μπορεί να μεταδοθεί μέσω του τσιμπήματος των κουνουπιών είναι ο Δάγγειος πυρετός, ο οποίος δύναται να προκαλέσει αιμορραγία, ο ιός Chikungunya, που προέρχεται από τον Ινδικό Ωκεανό και προκαλεί έντονες αρθραλγίες και η εγκεφαλίτιδα που προκαλεί ο ιός του Δυτικού Νείλου.

    Ο κίτρινος πυρετός προκαλείται, επίσης, από τα τσιμπήματα κουνουπιών, όπως και ο ιός Ζίκα πoυ μπορεί, εκτός των άλλων να προκαλέσει και σοβαρές γενετικές ανωμαλίες στα έμβρυα.

    Επίσης, τα κουνούπια μπορούν να προκαλέσουν και λεϊσμανίαση.

    Τέλος, μπορεί να συμβεί επιμόλυνση της πληγής, αν κάποιος ξύνει το εξάνθημα.

    Τα κύρια συμπτώματα των πιο σοβαρών ασθενειών που προκαλούν τα τσιμπήματά των κουνουπιών είναι: ο έντονος πονοκέφαλος, οι πόνοι στις αρθρώσεις και στους μύες, τα εξανθήματα, ο πόνος στη μέση, η ανορεξία, η ναυτία και ο έμετος. Σε πιο σοβαρά περιστατικά μπορεί να προκληθεί και αιμορραγικό εξάνθημα.

    Ένα τσίμπημα κουνουπιού στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν είναι επικίνδυνο. Συνήθως, δημιουργεί απλώς κνησμό, ερυθρότητα και ελαφρύ οίδημα. Είναι μάλλον περισσότερο ενοχλητικό παρά επικίνδυνο, αφού σε λίγη ώρα τα συμπτώματα υποχωρούν, ειδικά αν δεν ξύσεις το εξάνθημα. Χρειάζεται όμως προσοχή για να μην ματώσεις το σημείο και προκαλέσεις επιμόλυνση της πληγής.

    koynoypia 5

    Απομακρύνετε τα κουνούπια με φυσικούς τρόπους

    Μη χρησιμοποιείτε χημικά εντομοαπωθητικά

    Αν θέλεις να αποφύγεις τα τσιμπήματα κουνουπιών, μπορείς να το κάνεις φτιάχνοντας φυσικά εντομοαπωθητικά. 

    -Αιθέριο έλαιο λεβάντας: Τα κουνούπια δεν αντέχουν τη λεβάντα. Ρίξτε λίγο έλαιο λεβάντας σε μερικές κορδέλες, κρεμάστε τις γύρω από εκεί που κάθεστε ή κοιμάστε. Αν θέλετε μπορείτε να εφαρμόσετε λίγες σταγόνες ακόμη και στο σώμα σας για να τα απωθήσετε.

    -Φτιάξε μόνοι σας φυσικό εντομοαπωθητικό σώματος:  Χρησιμοποιήστε αιθέριο έλαιο cintronella, λεμονόχορτο και ευκάλυπτο. Φτιάξε το μείγμα και ρίξε μερικές σταγόνες στο σώμα σας. Η μυρωδιά θα απωθήσει τα κουνούπια.

    -Ανάψτε κεριά citronella: Η μυρωδιά τους τα κρατά μακριά. Αν σας αρέσει να κάθεστε στο μπαλκόνι με φίλους, ανάψτε μερικά κεράκια από citronella.

    -Δεντρολίβανο: Αν το καλοκαίρι σας αρέσει να κάνετε barbeque στον κήπο ή στο μπαλκόνι και θέλετε να διώξετε τα κουνούπια που μαζεύονται, ρίξτε μερικά κλωνάρια δεντρολίβανου μέσα για να καούν. Με αυτό τον τρόπο και το φαγητό θα νοστιμίσει και τα κουνούπια θα εξαφανιστούν.

    -Τοποθέτηση πάγου. H φλεγμονή μπορεί να αντιμετωπιστεί με εφαρμογή πάγου. Η εφαρμογή πάγου σε ένα δάγκωμα κουνουπιών θα προκαλέσει επίσης μούδιασμα, μειώνοντας περαιτέρω την επιθυμία σας να ξυστείτε. Εφαρμόστε πάγο για έως και 20 λεπτά κάθε φορά. Τυλίξτε τον πάγο με μια πετσέτα. 

    -Τοποθετήστε βιολογική σόδα. Ανακατέψτε μια κουταλιά της σούπας σόδα με μια κουταλιά της σούπας νερό για να φτιάξετε μια πάστα. Εφαρμόστε αυτήν την πάστα σε οποιοδήποτε δάγκωμα κουνουπιών. Η μαγειρική σόδα θα καταπραΰνει το δέρμα σας, θα ηρεμήσει τη φαγούρα και σύντομα δεν θα θέλετε να γρατσουνιστείτε.

    -Χρησιμοποιήστε μια σταγόνα μελιού. Μια άλλη προσέγγιση είναι η εφαρμογή μελιού σε ένα δάγκωμα κουνουπιών. Το μέλι λειτουργεί σαν ένα φυσικό αντιισταμινικό. Απλώς τρίψτε μια μικρή κουταλιά γλυκού ωμό μέλι σε τυχόν τσιμπήματα κουνουπιών στο σώμα σας. Το καλύτερο μέλι που θα χρησιμοποιήσετε θα είναι τοπικό στην περιοχή σας και ωμό. 

    -Χρησιμοποιήστε αιθέριο έλαιο λάδι δέντρου τσαγιού. Οι αντισηπτικές ιδιότητες του λαδιού τσαγιού είναι εξαιρετικές για τη θεραπεία μιας ποικιλίας δερματικών παθήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δαγκωμάτων κουνουπιών. Τοποθετήστε λίγο αιθέριο έλαιο τσαγιού πάνω σε ένα βαμβάκι και απλώστε το στην πληγείσα περιοχή. Τα έλαια λεβάντας και μέντας είναι επίσης εξαιρετικές επιλογές. Εάν έχετε πολύ ευαίσθητο δέρμα, μπορείτε να αναμίξετε λίγη σταγόνα αιθέριο έλαιο με λάδι καρύδας και μετά να το εφαρμόσετε.
    Αυτό θα αραιώσει το λάδι αρκετά ώστε να το κάνει απαλό στο δέρμα σας.

    -Χρησιμοποιήστε λοσιόν καλαμίνης. Η λοσιόν καλαμίνης είναι διάσημη για τη θεραπεία των πληγών της ανεμοβλογιάς, αλλά μπορεί να έχει παρόμοια καταπραϋντική δράση για τα τσιμπήματα κουνουπιών. Χρησιμοποιήστε μια μπάλα από βαμβάκι για να εφαρμόσετε το ροζ υγρό σε οποιοδήποτε δάγκωμα κουνουπιών.  Η λοσιόν καλαμίνης είναι ασφαλής για μωρά.

    -Εφαρμόστε αλκοόλ τρίψιμο. Το αλκοόλ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σταματήσει ο κνησμός των δαγκωμάτων κουνουπιών. Το τρίψιμο με αλκοόλ βοηθά στην ανακούφιση της φλεγμονής και στην ηρεμία της φαγούρας. Επιπλέον, το τρίψιμο αλκοόλ μπορεί να απολυμάνει το δάγκωμα, μειώνοντας κάθε κίνδυνο μόλυνσης. Χρησιμοποιήστε ένα βαμβάκι για να εφαρμόσετε λίγο αλκοόλ με τρίψιμο σε οποιαδήποτε πληγείσα περιοχή.

    -Τοποθετήστε γλάστρες με αρωματικά φυτά: Είναι γνωστό ότι υπάρχουν κάποια φυτά που χρησιμοποιούνται και ως εντομοαπωθητικά, καθώς η μυρωδιά τους δεν αρέσει καθόλου στα κουνούπια. Μπορείτε, λοιπόν, να βάλετε περιμετρικά του μπαλκονιού σας γλαστράκια με βάλσαμο, δυόσμο, λεβάντα, δεντρολίβανο, μελισσόχορτο, κατιφέ ή καλέντουλα ή βασιλικό.

    -Μην αφήνετε λιμνάζοντα νερά: Τα κουνούπια αγαπούν πολύ τις παραθαλάσσιες περιοχές, αλλά και τις υγρές επιφάνειες. Γι’ αυτό, να αποφεύγετε να αφήνεις νερά στο μπαλκόνι ή στον κήπο, να αδειάζετε τα πιατάκια από τις γλάστρες και να αναποδογυρίζετε τους κουβάδες για να αδειάσουν καλά πριν τους αποθηκεύσετε.

    -Φτιάξτε φυσικές «ταμπλέτες» για να απομακρύνετε τα κουνούπια! Βάλτε σε μικρά τούλινα πουγκάκια μερικά φύλλα δάφνης και κρεμάστε τα, στη συνέχεια, σε παράθυρα ή στην πόρτα του δωματίου σας.

    koynoypia 2

    Μυστικά για να κρατήσετε τα κουνούπια μακριά από το χώρο σας

    Τοποθέτησε σίτες στα παράθυρα, στους φεγγίτες και στους αεραγωγούς.

    Αν έχετε μωρό, βάλτε κουνουπιέρα πάνω από το κρεβατάκι του, ώστε να κρατήσεις μακριά από εκεί τα κουνούπια.

    Αν στο σπίτι σας υπάρχει γρασίδι θα πρέπει να το κουρεύετε τακτικά, διότι διαφορετικά θα αποτελέσει εστία συγκέντρωσης κουνουπιών.

    Εξωτερικά του σπιτιού, στα μπαλκόνια και στον κήπο χρησιμοποίησε λάμπες κίτρινου χρώματος.

    Κάνε συχνά ντους, διότι τα κουνούπια έλκονται από τον ιδρώτα του σώματος.

    Να φοράτε φαρδιά και μακρυμάνικα ρούχα, ειδικά το βράδυ.

    Να ποτίζετε τα λουλούδια ή τον κήπο τις πρωινές ώρες.

    Άνοιξε το κλιματιστικό ή τον ανεμιστήρα οροφής, καθώς δεν είναι εύκολο να δράσουν τα κουνούπια.

    Τα καλύτερα προϊόντα για τα τσιμπήματα από κουνούπια

    Πρόληψη και θεραπεία των τσιμπημάτων κουνουπιών

    koynoypia 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Το κυπαρίσσι

    Ιογενής εγκεφαλίτιδα

    Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων

    Τα οφέλη στην υγεία από το αιθέριο έλαιο δεντρολίβανου

    Τα οφέλη στην υγεία από το αιθέριο έλαιο πορτοκαλιού

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Η αρωματοθεραπεία στη σύγχρονη θεραπεία ασθενειών

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιείται η αρωματοθεραπεία

    Φυσικό σπρέι για τα κατοικίδιά σας

    Τσικουνγκούνια

    Προστατευτείτε από τα κουνούπια

    Λάδι για τα κουνούπια για μεικτές και λιπαρές επιδερμίδες

    Λάδι για τα κουνούπια για ξηρές επιδερμίδες

    Λεμονόχορτο

    Οικολογικά εντομοκτόνα

    Το μασάζ για τους μυϊκούς πόνους

    Λεμονόχορτο

    Οικολογικά εντομοκτόνα

    Ιός του δυτικού Νείλου

    Μελισσόχορτο

    Όταν ταξιδεύετε σε προορισμούς υψηλού κινδύνου

    Ένα σπρέι για όλα τα τσιμπήματα

    Καθαρίστε τον κήπο σας από τα έντομα χωρίς φυτοφάρμακα

    Ελονοσία

    Η αλλαγή του κλίματος και η επίπτωση στην υγεία μας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον ιό Ζίκα

    Πώς να αποστάξετε αιθέρια έλαια

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ευκάλυπτο

    Η λεβάντα

    Ο βασιλικός

    Αντιμετωπίστε τα τσιμπήματα το καλοκαίρι

    Λάδι για τα κουνούπια για ξηρές επιδερμίδες

    Ιός του δυτικού Νείλου

    Ελονοσία

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud

    Φαινόμενο του Raynaud

    Φαινόμενο του Raynaud είναι αγγειοσυσπαστική διαταραχή που εκδηλώνεται αμφοτερόπλευρα με περιοδικά επεισόδια έντονης ωχρότητας και μετά κυάνωσης των δακτύλων των χεριών (σπανίως των ποδιών) μετά από έκθεση στο κρύο.

    Με τη θερμότητα προκαλείται αγγειοδιαστολή και έντονη ερυθρότητα που ακολουθείται από οίδημα, αίσθημα σφύξεων και παραισθήσεις. Υποχωρεί με τη θερμότητα. Μπορεί να προκληθεί από συναισθηματική ένταση. Οι αντίχειρες, σπανίως, προσβάλλονται. Στο 13% των περιπτώσεων μπορεί να ατροφήσουν οι θηλές των δαχτύλων, και να εμφανισθούν ισχαιμικά έλκη στις άκρες των δακτύλων.

    50% ιδιοπαθής ή πρωτοπαθής νόσος του Raynaud, 50% δευτεροπαθής (φαινόμενο Raynaud)

    • Νόσος - προοδευτική, συμμετρική. Προσβάλλει τα δάχτυλα των χεριών, σπανίως των ποδιών. Η αναλογία γυναικών/ανδρών είναι 4:1. Ηλικίες μεταξύ 15-45. Με την πάροδο του χρόνου ο αγγειοσπασμός είναι συχνότερος και πιο έντονος. Δεν εμφανίζεται γάγγραινα, σπανίως, έλκη. Εφ' όσον δεν υπάρχει υποκείμενη νόσος η  διάγνωση τίθεται μόνο μετά από δύο χρόνια. Μπορεί να συνοδεύεται από σπασμό των στεφανιαίων αγγείων ή πρωτοπαθή πνευμονική υπέρταση. Στις αρτηρίες των δακτύλων δεν διαπιστώνονται βλάβες ιστολογικώς 
    • Το φαινόμενο - μπορεί να είναι ετερόπλευρο, ασύμμετρο, μπορεί να προσβάλλονται μόνο ένα ή δύο δάχτυλα. Συνήθως, με την πάροδο του χρόνου διαπιστώνονται συνυπάρχουσες υποκείμενες παθήσεις. Συνήθως, έχει χειρότερη πρόγνωση και μεγαλύτερη από ό,τι η πρωτοπαθής νόσος

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς, Μυοσκελετικό, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 40 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο:

    • Γυναίκες > άνδρες (4:1 στην πρωτοπαθή νόσο)
    • Άνδρες = γυναίκες (δευτεροπαθής)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    • Με την έκθεση στο κρύο οι άκρες των δακτύλων παίρνουν χρώμα λευκό/ωχρό, μετά κυανό, ενώ με τη θερμότητα ερυθρό και με πόνο 
    • Οι ράγες των δακτύλων εμφανίζουν εξελκώσεις, ενώ σε βαρεία μακροχρόνια περιστατικά (10-13% των περιπτώσεων) καταλήγουν σε αυτόματους ακρωτηριασμούς 
    • Στην πρωτοπαθή νόσο η φυσική εξέταση είναι χωρίς παθολογικά ευρήματα, στη δευτεροπαθή μπορεί να διαπιστωθεί υποκείμενο αγγειακό ή αυτοάνοσο νόσημα

    ΑΙΤΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    Στην πρωτοπαθή μορφή μπορεί να ενέχεται ιδιοσυγκρασιακή ευαισθησία των αγγείων των δακτύλων στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς. Στο δευτεροπαθές Raynaud μπορεί να ενέγχονται οι υποδοχείς της σεροτονίνης (5-HT2). Διαταραχές των αιμοπεταλίων και της γλοιότητας του αίματος μπορεί, επίσης, να ευθύνονται

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    • Κάπνισμα 
    • Προϋπάρχουσα αυτοάνοση νόσος ή νόσος του συνδετικού ιστού

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Αποφρακτική θρομβαγγειΐτιδα (Νόσος Buerger) στους άνδρες, προσβάλλει τα κάτω άκρα, μόνο σε ποσοστό μικρότερο του 5% υπάρχει προσβολή των άνω άκρων, 90% εμφανίζουν Raynaud το οποίο συσχετίζεται με το κάπνισμα 
    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Προϊούσα συστηματική σκλήρυνση (σκληρόδερμα) - 90% εμφανίζουν Raynaud, το Raynaud μπορεί να προηγείται άλλων συμπτωμάτων κατά πολλά χρόνια
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα 
    • Σύνδρομο θωρακικής εξόδου 
    • Σύνδρομο CREST (ασβέστωση δέρματος, φαινόμενο Raynaud, δυσκινησία οισοφάγου, σκληροδακτυλία και τηλεαγγειεκτασία)
    • Κρυοσφαιριναιμίες 
    • Μακροσφαιριναιμία του Waldenstrom
    • Ακροκυάνωση
    • Πολυκυτταραιμία
    • Επαγγελματικά τραύματα (ιδιαίτερα από κρουστικά εργαλεία)
    • Φάρμακα (β-αναστολείς, κλονιδίνη, εργοταμίνη, μεθυσεργίδη, αμφεταμίνες, βρωμοκρυπτίνη, μπλεομυκίνη, βινβλαστίνη, σισπλατίνη, κυκλοσπορίνη)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Εξετάσεις για υποκείμενες παθήσεις (γενική αίματος, ΤΚΕ, RF, ANA, ανοσοηλεκτροφόρηση, έλεγχος κινητικότητας οισοφάγου)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Τα ιστολογικά ευρήματα των βιοψιών δέρματος έχουν μικρή συσχέτιση με την κλινική εικόνα. Μπορεί να διαπιστωθεί οίδημα, νεκρωτική ή μη νεκρωτική αγγειΐτιδα 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Δοκιμασία κρύου ώστε να αναδειχθούν οι χαρακτηριστικές αλλαγές του χρώματος στα χέρια
    • Τριχοειδοσκόπηση των παρωνυχίδων για να διαπιστωθούν διεύρυνση, ανώμαλη πορεία των τριχοειδών του συνδετικού ιστού

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να αναδείξει οστεολύσεις των άπω αποφύσεων των φαλάγγων, ρίκνωση και ασβέστωση των μαλακών ιστών 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Ως επί το πλείστον η διάγνωση στηρίζεται στο ιστορικό και στην δοκιμασία του κρύου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Η αντιμετώπιση του ασθενούς σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου, συνήθως, αρκεί

    027020bd 96e8 46b4 912b d19668ea130e16207266908178

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ζεστό ντύσιμο, γάντια, αποφυγή κρύου
    • Αποφυγή καπνίσματος
    • Αποφυγή β-blockers, αμφεταμινών, εργοταμίνης, αλκαλοειδών, σουματριπτάνης 
    • Ειδικές τεχνικές με τις οποίες οι ασθενείς μαθαίνουν να αυξάνουν την θερμοκρασία των χεριών τους 
    • Προστατευτικά δακτύλων τα οποία μπαίνουν πάνω από τις εξελκώσεις 
    • Η βοήθεια την οποία προσφέρει η αυχενική συμπαθεκτομή είναι παροδική - τα συμπτώματα επανέρχονται σε 1-2 χρόνια

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Αποφυγή κάθε δραστηριότητας η οποία συνεπάγεται έκθεση στο κρύο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Υπογραμμίζεται η διακοπή του καπνίσματος. Αποφυγή επιβαρυντικών παραγόντων (τραυματισμός, κλυδωνισμοί, κρύο, κλπ.)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Νιφεδιπίνη 30-90 mg την ημέρα (εμείνετε στη μορφή βραδείας αποδέσεμυσης). (Μπορεί να είναι απαραίτητη μόνο τον χειμώνα). Ποσοστό μέχρι και 75% παρουσιάζει βελτίωση
    • Η υποχώρηση των συμπτωμάτων δεν συσχετίζονται με αντικειμενικές ενδείξεις βελτίωσης 

    Αντενδείξεις: Αλλεργία στο φάρμακο, εγκυμοσύνη, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 

    Προφυλάξεις: Μπορεί να προκληθεί κεφαλαλγία, ζάλη, φωτοφοβία, υπόταση 

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Αυξάνει τα επίπεδα της διγοξίνης στον ορό - όταν προστεθεί στην θεραπεία η νιφεδιπίνη θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά τα επίπεδα της διγοξίνης
    • Η σιμετιδίνη αυξάνει τα επίπεδα της νιφεδιπίνης - ίσως απαιτηθεί προσαρμογή της δόσης 
    • Σε ασθενείς που παίρνουν κουμαρινίκα μπορεί να αυξήσει τον χρόνο προθρομβίνης 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Η διλτιαζέμη, η βεραπαμίλη, η ρεζερπίνη, η μεθυλντόπα, η πραζοσίνη έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Αντιμετώπιση των εξελκώσεων στις άκρες των δακτύλων, καθώς επίσης και άμεση αντιμετώπιση των λοιμώξεων 
    • Παρακολουθούμε συνεχώς για σημεία ή συμπτώματα που υποδηλώνουν συνυπάρχουσα νόσο, γιατί το φαινόμενο Raynaud μπορεί να προηγείται κατά μέσο όρο 11 χρόνια περίπου της εκδήλωσης τέτοιου είδους παθήσεων 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Αποφυγή τραυματισμού των άκρων των δακτύλων 
    • Αποφυγή της έκθεσης στο κρύο 
    • Διακοπή καπνίσματος

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Γάγγραινα, αυτόματος ακρωτηριασμός των άκρων των δαχτύλων 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Μακροχρόνια πορεία με υποτροπιάζουσα ισχαιμικά επεισόδια και εξελκώσεις
    • Στις περιπτώσεις του δευτεροπαθούς φαινομένου, μπορεί τελικά να εκδηλωθούν τα συμπτώματα της υποκείμενης νόσου

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Λύκος
    • Ρευματοειδή αρθρίτιδα
    • Σκληρόδερμα 
    • Πολυμυοσίτιδα 
    • Σύνδρομο Sjogren
    • Αποφρακτική αγγειακή νόσος
    • Κρυοσφαιριναιμία
    • Χρήση κρουστικών εργαλείων 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Στα παιδιά συσχετίζεται με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο και σκληρόδερμα

    Γηριατρικό: Η εμφάνιση του Raynaud μετά την ηλικία των 40 χρόνων σχεδόν πάντα υποδηλώνει την ύπαρξη υποκείμενης νόσου

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    6 Figure1 1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης

    Τα πεπτίδια για το σύνδρομο Raynaud

    Η θεραπεία του καρκίνου με πεπτίδια

    Τα τριπεπτίδια είναι το μέλλον

    Μοριακή διατροφή

    Τα πεπτίδια για την αθηροσκλήρωση

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Υγρά πεπτίδια

    Τα πεπτίδια στη θεραπεία του καρκίνου

    Θεραπεία ασθενειών με ζωικής προέλευσης προϊόντα

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Φαινόμενο Raynaud

    Ανταγωνιστές ασβεστίου

    Βιοανάδραση

    Νόσοι του συνδετικού ιστού

    Gingko biloba

    www.emedi.gr

     

     

  • Προδρομικός πλακούντας Προδρομικός πλακούντας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον προδρομικό πλακούντα

    Προδρομικός πλακούντας είναι η τοποθέτηση του πλακούντα κοντά, μερικώς ή εντελώς πάνω από το τραχηλικό στόμιο 

    • Επιχείλιος προδρομικός πλακούντας: Τοποθέτηση, αρκετά κοντά στο τραχηλικό στόμιο, ώστε να προκαλείται κίνδυνος αιμορραγίας κατά την αφόδευση και διάταση του τραχήλου κατά τη διάρκεια του τοκετού
    • Παραχείλιος προδρομικός πλακούντας: Τοποθέτηση, που προκαλεί μερική κάλυψη του τραχηλικού στομίου
    • Επιπωματικός προδρομικός πλακούντας: Τοποθέτηση, που προκαλεί την κάλυψη ολόκληρου του στομίου από τον πλακούντα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό, Καρδιαγγειακό

    Επικρατέστερη ηλικία: Αναπαραγωγικές ηλικίες 

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    • Τυπική ανοιχτού κόκκινου χρώματος αιμορραγία, χωρίς πόνο 2ου ή 3ου τριμήνου 
    • Μέσος χρόνος πρώτης αιμορραγίας: 27η-32η εβδομάδα 
    • Συσπάσεις εμφανίζονται περιοδικά 
    • Η πρώτη αιμορραγία, συνήθως, είναι αυτοπεριοριζόμενη 
    • Το αιμοδυναμικό επίπεδο της μητέρας συμφωνεί με την κλινική εκτίμηση της απώλειας αίματος 
    • Οι επιπωματικοί προδρομικοί πλακούντες μπορεί να αιμορραγούν νωρίτερα και να μη "μετακινούνται"

    ΑΙΤΙΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    Προηγούμενη προσβολή ή τραυματισμός της μήτρας ή άλλοι μητριαίοι παράγοντες 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    • Ιστορικό προδρομικού πλακούντα (4-8%)
    • Πρώτη κύηση που ακολουθεί τοκετό με καισαρική τομή
    • Πολυτοκία (5% σε ασθενείς με μεγάλη πολυτοκία) 
    • Προχωρημένη ηλικία της μητέρας 
    • Πολλαπλή κύηση 
    • Προηγούμενες τεχνητές (προκλητές) εκτρώσεις
    • Κάπνισμα  

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Πρόωρη αποκόλληση πλακούντα, πρόδρομα αγγεία, κολπικά και τραχηλικά αίτια, που περιλαμβάνουν έντονη κολπική αιμορραγία και λοιμώξεις 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μητρική ομάδα αίματος και Rh
    • Αιμοσφαιρίνη και αιματοκρίτης 
    • Αριθμός αιμοπεταλίων 
    • PT, PTT, ινωδογόνο 

    Τύπος και διασταύρωση ερυθρών αιμοσφαιρίων (τουλάχιστον τρεις μονάδες)

    • Apt test: για να καθορισθεί η εμβρυϊκή προέλευση του αίματος (όπως στα πρόδρομα αγγεία). Αναμείξτε κολπικό αίμα με μικρή ποσότητα νερού βρύσης για να προκαλέσετε αιμόλυση, φυγοκεντρείστε για μερικά λεπτά, αναμείξτε 1 cc 1% NaOH με κάθε 5 cc του υπερκείμενου που περιέχει ρόδινη αιμοσφαιρίνη, παρατηρώντας ρόδινο υγρό αν υπάρχει εμβρυϊκή αιμοσφαιρίνη και καφεκίτρινο αν προέρχεται από ενήλικα
    • Χρώση Wright που εφαρμόζεται σε αντικειμενοφόρο πλάκα μικροσκοπίου με σταγόνα αίματος ψάχνοντας για εμπύρηνα ερυθρά αιμοσφαίρια, που συνήθως προέρχονται από αίμα του ομφάλιου λώρου και όχι αίμα ενηλίκου
    • Λόγος λεκιθίνης/σφιγγομυελίνης (L/S) για την ωριμότητα του εμβρύου αν χρειάζεται 

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλουν τα ευρήματα: Φάρμακα που αλλάζουν το ποσό των κυττάρων ή τις μελέτες του πήγματος 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλουν τα ευρήματα: 

    • Διαταραχές της πήξης από άλλες αιτίες
    • Διαταραχές ερυθροκυττάρων και αιμοσφαιρίνης από άλλες αιτίες 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Ορθοκυτταρική, ορθόχρωμη αναιμία, σε οξεία αιμορραγία
    • Διαταραχές πήξης είναι σπάνιες, αλλά μπορεί να συμβούν 
    • Θετική δοκιμασία Kleihauer-Betke, αν υπάρχει εμβρυομητρική μετάγγιση

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Δοκιμασία Kleihauer-Betke, αν υπάρχει ανησυχία για εμβρυομητρική μετάγγιση
    • Δοκιμασία χρόνου πήξεως: μεταγγίστε μητρικό αίμα στο σωληνάριο με το κόκκινο πώμα και παρατηρείστε την ποιότητα θρόμβου στα 7-10 λεπτά. Αν δεν υπάρχει πήγμα, ή αν το πήγμα είναι εύθρυπτο, μπορεί να υποδεικνύει διάχυτη ενδαγγειακή πήξη 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Ηχογράφηση εξωτερικής λήψης με ελαφρά γεμάτη και άδεια κύστη
    • Ενδοκολπικό υπερηχογράφημα, μπορεί να γίνει αν δεν υπάρχει ενεργός αιμορραγία. Τοποθετείστε τον καθετήρα μόλις μέσα στο στόμιο και χρησιμοποιήστε επαγωγείς ήχου 5 ή 6,5 mHz
    • Απεικόνιση με μαγνητικό συντονισμό είναι ακριβής, αλλά πιο ακριβή, λιγότερο διαθέσιμη και χρονοβόρα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Αν η θέση του πλακούντα είναι άγνωστη και το ηχογράφημα δεν είναι διαθέσιμο, μπορεί να γίνει αμφίχειρη κολπική εξέταση σε αίθουσα χειρουργείου, σε πλήρη ετοιμότητα για καισαρική τομή 
    • Προσεκτική κολπική εξέταση με μικροσκόπιο δεν αντενδείκνυται και επιτρέπει τον έλεγχο για τραχηλική ή κολπική εστία της αιμορραγίας, δοκιμασία σχηματισμού πτέρης και δοκιμασία χάρτου νιτραζίνης, καλλιέργειες και υγρό για καθορισμό της εστίας της αιμορραγίας 
    • Εφ' όσον τα προϊόντα αποδόμησης του ινώδους αυξάνουν στην κύηση, αυτά τα επίπεδα είναι λιγότερο βοηθητικά 

    placenta

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Ενδονοσοκομειακή παρακολούθηση, αρχικά κλινήρης, εφ' όσον σταθεροποιηθεί και η κύηση είναι ανώριμη, μπορεί να συνεχίζει σαν εξωνοσοκομειακός ασθενής
    • Μπορεί να τεθεί υπόψη μεταφορά σε κέντρο υψηλού κινδύνου ανάλογα με την κατάσταση και τις τοπικές υπηρεσίες υγείας

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Καθώς καθυστερείτε τον τοκετό, βελτιώστε τη μητρική σταθερότητα, αν είναι δυνατό ή αν είναι ανώριμη η κύηση για να βελτιώσετε το περιγεννητικό αποτέλεσμα 
    • Η καισαρική τομή ενδείκνυται για παραχείλιο ή επιπωματικό πλακούντα, αν το έμβρυο είναι ώριμο ή αν η κατάσταση είναι επείγουσα και το έμβρυο δεν είναι ώριμο
    • Μία δοκιμή τοκετού μπορεί να ληφθεί υπόψη σε πρόσθιο επιχείλιο προδρομικό πλακούντα, περιλαμβάνοντας αύξηση της ωκυτοκίνης ενδοφλεβίως
    • Αμνιοκέντηση για το λόγο L/S αναλογίας λεκιθίνης-σφιγγομυελίνης, για ωριμότητα εφ' όσον χρειάζεται 
    • Ενδοφλέβια υποστήριξη με υγρά, οξυγόνο, μεταγγίσεις συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων, αιμοπεταλίων και φρέσκου κρύου πλάσματος αν χρειάζεται 
    • Εξωτερική παρακολούθηση του εμβρύου και του τοκετού
    • Άλλη παρέμβαση ή παρατήρηση, βασιζόμενη στην κατάσταση της μητέρας
    • Χαμηλός κίνδυνος διάχυτης ενδοαγγειακής πήξεως, εκτός αν υπάρχει μαζική αιμορραγία. Ακολουθείστε τις δικιμασίες πήξης και δώστε φρέσκο παγωμένο πλάσμα, αιμοπετάλια, όπως χρειάζεται ή κρυοϊζήματα, αν το ιωνοδογόνο είναι < 100-150 mg/dL
    • Μεταγγίστε αιμοπετάλια σε < 20.000 ή < 50.000 αν χρειάζεται χειρουργείο
    • Χαμηλή πρόσφυση οπίσθιου επιχείλιου προδρομικού πλακούντα σχετίζεται με δυστοκία ιστού και μεγαλύτερη ανάγκη για καισαρική τομή 
    • Ο όγκος του αίματος αυξάνεται στην κύηση, μπορεί να χαθεί > 30% του όγκου του μητρικού αίματος πριν εμφανισθούν σημείο καταπληξίας (shock)
    • Τοποθέτηση κεντρικής γραμμής μόνο μετά τον έλεγχο των δοκιμασιών πήξης 
    • Μπορεί να χρησιμοποιηθεί καθετήρας υπερήχων εξωτερικής λήψεως καλυμμένος με προφυλακτικό που τοποθετείται στην είσοδο του κόλπου αν δεν είναι διαθέσιμος κολπικός καθετήρας   

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Κλινήρης 
    • Σεξουαλική αποχή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτε από το στόμα αρχικά, μετά βασιζόμενη στις αποφάσεις για τον τοκετό 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Η πρώτη αιμορραγία σπάνια είναι μοιραία 
    • Κίνδυνος για επανάληψη της αιμορραγίας με δραστηριότητα ή ερεθισμό του τραχήλου 
    • Η μεγαλύτερη αιτία περιγεννητικής θνησιμότητας είναι η πρωιμότητα 
    • Οι κίνδυνοι και οι συνθήκες σχετίζονται με το είδος του προδρομικού πλακούντα 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Για ενδοφλέβια υγρά: Ringer's Lactated ή φυσιολογικός ορός 
    • Οξυγόνο για όλους, εφ' όσον η κατανάλωση O2 αυξάνει κατά 20% στην κύηση και το έμβρυο είναι περισσότερο επιρρεπές στην υποξία 
    • Φρέσκο κρύο πλάσμα και αιμοπετάλια όταν χρειάζονται
    • Κρυοϊζήματα και ινωδογόνο, αν τα παραπάνω είναι ανεπιτυχή
    • Τα ωκυτόκια φάρμακα μπορεί να παίξουν κάποιο ρόλο σε μερικές ασθενείς με ανώριμη κύηση, αλλά η ταχυκαρδία των β-αγωνιστών (τερβουταλίνη) και ο κίνδυνος μειωμένης αιματώσεως του πλακούντα με αναστολείς των καναλιών Ca++, μπορεί να κάνουν το MgSO4 (θειικό μαγνήσιο), το φάρμακο εκλογής. Για το χορηγείστε 4 gr ενδοφλέβια φόρτιση και 1-4 gr/ώρα, όπως ενδείκνυται

    Προφυλάξεις:

    • β-αγωνιστές και αναστολείς των καναλιών Ca++, μπορεί να επιπλέξουν την κλινική εικόνα 
    • Το κρυοϊζημα και το ινωδογόνο μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο μετάδοσης μολύνσεων 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Ριτοδρίνη ΕΦ, μπορεί να είναι ένας εναλλακτικός β-αγωνιστής, αλλά μπορεί να προκαλεί τις ίδιες ανησυχίες με την τερβουταλίνη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Ενδονοσκομειακή παρακολούθηση
    • Εξωνοσκομειακή φροντίδα με συχνές επισκέψεις 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Μειώστε τη δραστηριότητα, για να αποφύγετε επανάληψη της αιμορραγίας 
    • Όλες οι κολπικές εξετάσεις, σεξουαλική επαφή, πλύσεις ή άλλος κολπικός χειρισμός, μπορεί να προκαλέσουν πάλι αιμορραγία

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Η μητρική θνησιμότητα είναι σπάνια, εφ' όσον είναι διαθέσιμη καισαρική τομή. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το έμβρυο είναι ο πρόωρος τοκετός 
    • Αποπειρώμενη τοκόλυση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση της μητέρας 
    • Η πιθανότητα επανάληψης της αιμορραγίας μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από τον τοκετό και τους χειρισμούς 
    • Αν υπάρχει προδρομικός πλακούντας μετά από 30 εβδομάδες, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος εμμένοντα προδρομικού πλακούντα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Αν η κύηση είναι ώριμη και ο πλακούντας επιπωματικός ή παραχείλιος: τοκετός με καισαρική τομή
    • Αν η κύηση είναι ώριμη και ο πλακούντας πρόσθιος επιχείλιος: δοκιμή τοκετού μπορεί να είναι εντάξει 
    • Αν η κύηση είναι πρόωρη και η κατάσταση μητέρας και εμβρύου σταθερή: μπορείτε να επιβλέπετε και να καθυστερήσετε τον τοκετό

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Μη φυσιολογικές προβολές, όπως λοξό και/ή εγκάρσιο σχήμα
    • Εμμένουσα υψηλή εμβρυϊκή στάση 
    • Αν υπάρχει προδρομικός πλακούντας, τότε υπάρχει αυξημένος κίνδυνος ενδομήτριας καθυστέρησης της ανάπτυξης 
    • Στιφρός πλακούντας (μη ομαλή εμφύτευση του πλακούντα στο μυομήτριο
    • Αυξημένη επίπτωση για προδρομικούς πλακούντες σε κυήσεις παιδιών μικρών για την ηλικία κυήσεως

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Άλλα: Η μεγάλη ηλικία της μητέρας αυξάνει τον κίνδυνο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ουρογεννητικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ουρογεννητικό σύστημα

    12ac5f9cd9a36778268af59027f19f9e L

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ισχιακή προβολή

    Αιμορραγία από τον κόλπο κατά την κύηση

    Πρόωρος τοκετός

    Πότε η κύηση είναι υψηλού κινδύνου

    Τι να διαλέξετε καισαρική ή φυσιολογικό τοκετό;

    www.emedi.gr

     

     

  • Ιδιοπαθής υπέρταση Ιδιοπαθής υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ιδιοπαθή υπέρταση

    Υπέρταση ορίζεται ως η διατήρηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (συστολική αρτηριακή πίεση 140 mm Hg ή μεγαλύτερη). Επίσης, εξ ορισμού, υπέρταση ονομάζεται το επίπεδο της αρτηριακής πίεσης κατά το οποίο η λήψη θεραπευτικών μέτρων εμφανίζει σημαντικά οφέλη σε σχέση με τη μη επέμβαση.

    Η υπέρταση είναι σημαντικός παράγων κινδύνου για καρδιoαγγειακή νόσο 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Καρδιoαγγειακό

    Γενετική: Τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης εμφανίζουν ισχυρή οικογενή συσχέτιση, χωρίς όμως, να έχει εντοπισθεί κάποιο σαφές γενετικό πρότυπο. Σημαντικός οικογενής κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου θα πρέπει να εξετάζεται συγχρόνως 

    Επικρατέστερη ηλικία: Η υπέρταση (πρωτοπαθής, καλοήθης, ιδιοπαθής) συνήθως εμφανίζεται μεταξύ 20ου και 30ου έτους της ηλικίας 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (οι άνδρες έχουν την τάση να έχουν υψηλότερες πιέσεις από τις γυναίκες, όμως το σημαντικότερο είναι ότι εμφανίζουν πολύ υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου ακόμα και για τα ίδια επίπεδα αρτηριακής πίεσης)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    • Η υπέρταση θα πρέπει να θεωρείται ασυμπτωματική νόσος, εκτός από ακραίες περιπτώσεις ή αφού επιπλακεί από καρδιαγγειακή νόσο
    • Μπορεί να εμφανισθεί κεφαλαλγία, ειδικά σε πολύ υψηλά επίπεδα αρτηριακής πίεσης. Συνήθως, παρουσιάζεται κατά το ξύπνημα και έχει ινιακή εντόπιση 
    • Αμφιβληστροειδοπάθεια - στενωμένες αρτηρίες, σημείο αρτηριοφλεβικής διασταύρωσης, χαλκόχροα ή αργυρόχροα αρτηριόλια στον αμφιβληστροειδή
    • Επίταση του αορτικού στοιχείου του 2ου καρδιακού τόνου (Α2)

    ΑΙΤΙΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    Για περισσότερο από το 90% των περιπτώσεων υπέρτασης δεν υπάρχει αναγνωρίσιμο αίτιο. Αυτές οι περιπτώσεις ονομάζονται ιδιοπαθής ή πρωτοπαθής υπέρταση 

    Τα δευτεροπαθή αίτια υπέρτασης καλύπτουν τέσσερις τομείς:

    Νεφρικό παρέγχυμα:

    • Σπειραματονεφρίτιδα
    • Πυελονεφρίτιδα
    • Πολυκυστικοί νεφροί 

    Ενδοκρινείς αδένες:

    • Πρωτοπαθής υπερλδοστερονισμός 
    • Φαιοχρωμοκύττωμα 
    • Υπερθυρεοειδισμός 
    • Σύνδρομο Cushing

    Αγγεία:

    • Ισθμική στένωση της αορτής 
    • Στένωση νεφρικής αρτηρίας 

    Χημικές ουσίες:

    • Από του στόματος αντισυλληπτικά 
    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
    • Αποσυμφορητικά
    • Αντικαταθλιπτικά 
    • Συμπαθητικομιμητικά 
    • Διάφορες βιομηχανικές χημικές ουσίες
    • Κορτικοστεροειδή 
    • Αλκαλοειδή της εργοταμίνης 
    • Λίθιο 
    • Κυκλοσπορίνη 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    • Οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης 
    • Παχυσαρκία
    • Κατανάλωση αλκοόλ
    • Δίαιτα πλούσια σε νάτριο
    • Stress
    • Απουσία σωματικής άσκησης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Δευτεροπαθής υπέρταση (λόγω της χαμηλής επίπτωσης αναστρέψιμων αιτίων υπέρτασης, ειδικές δοκιμασίες θα πρέπει να γίνονται μόνο όταν υπάρχει ένδειξη από το ιστορικό, τη φυσική εξέταση ή το βασικό εργαστηριακό έλεγχο)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιμοσφαιρίνη και αιματοκρίτης ή γενική εξέταση αίματος 
    • Γενική εξέταση ούρων (μπορεί να δείξει πρωτεϊνουρία)
    • Κάλιο, ασβέστιο και κρεατινίνη 
    • Χοληστερόλη 
    • Σάκχαρο αίματος, νηστείας 
    • Ουρικό οξύ 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Οι όψιμες επιπλοκές περιλαμβάνουν:

    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο 
    • Στένωση των αγγείων του αμφιβληστροειδούς, αιμορραγίες, εξιδρώματα, οίδημα θηλής 
    • Υπερτροφία αριστερής κοιλίας 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Ισχαιμική καρδιοπάθεια 
    • Πρωτεϊνουρία και νεφροσκλήρυνση 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Μόνο όταν ενδείκνυνται από το ιστορικό, τα κλινικά ή τα εργαστηριακά ευρήματα:

    • Ενδοφλέβια πυελογραφία και νεφρική αρτηριογραφία 
    • Μέτρηση κατεχολαμινών πλάσματος, μετανεφρινών/Βανιλλυλμανδελικό Οξύ Ούρων (VMA)
    • Ρενίνη πλάσματος
    • Αορτογραφία
    • Ηλεκτροκαρδιογράφημα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Όταν ενδείκνυνται από το ιστορικό ή τη φυσική εξέταση:

    • Ακτινογραφία θώρακα
    • Υπερηχογράφημα
    • Ενδοφλέβια πυελογραφία 
    • Ψηφιακή αφαιρετική αρτηριογραφία
    • Αγγειογραφία

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Νεφρική βιοψία, αν υπάρχει υποψία νεφρικής παρεγχυματικής νόσου (καλύτερα να μη γίνεται)
    • Η διάγνωση της υπέρτασης, μπορεί να γίνει όταν ο μέσος όρος τριών τουλάχιστον μετρήσεων της αρτηριακής πίεσης υπερβαίνει τα 90 mm Hg για τη διαστολική ή τα 160 mm Hg για τη συστολική πίεση, θα πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε ο ασθενής να βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, να έχει χρησιμοποιηθεί περιχειρίδα σωστού μεγέθους και να έχει τοποθετηθεί στο κατάλληλο σημείο 

    Λήψη ιστορικού και φυσική εξέταση, δίνοντας έμφαση στα παρακάτω:

    • Οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης και καρδιαγγειακής νόσου
    • Ατομικό ιστορικό καρδιαγγειακής, αγγειακής εγκεφαλικής και νεφρικής νόσου, καθώς και ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη
    • Παλαιότερα ανεβασμένη αρτηριακή πίεση
    • Παλαιότερη αγωγή
    • Ιστορικό αύξησης του σωματικού βάρους, σωματικής άσκησης, πρόσληψης νατρίου, λίπους και κατανάλωσης αλκοόλ
    • Συμπτώματα που υποδεικνύουν δευτεροπαθή υπέρταση 
    • Ψυχοκοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την αρτηριακή πίεση
    • Άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η υπερλιπιδαιμία και ο σακχαρώδης διαβήτης
    • Βυθοσκόπηση για ανεύρεση στένωσης των αρτηριολίων, σημείου αρτηριοφλεβικής διασταύρωσης, αιμορραγιών, εξιδρωμάτων και οιδήματος θηλής 
    • Λεπτομερή εξέταση της καρδιάς και έλεγχο των περιφερικών σφύξεων. Σύγκριση μεταξύ κερκιδικού και μηριαίου σφυγμικού κύματος και για την ανεύρεση διαφόρων στον όγκο και τον συγχρονισμό
    • Εξέταση της κοιλίας για την ανεύρεση μαζών ή παθολογικών φυσημάτων. Ακροασθείτε ιδιαίτερα την περιοχή πάνω από τα λαγόνια, στην κατανομή των νεφρών 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Τα επιθυμητά επίπεδα αρτηριακής πίεσης θα πρέπει να εξατομικεύονται, ανάλογα με τους άλλους παράγοντες κινδύνου του ασθενούς, γενικά όμως, η θεραπεία στοχεύει ώστε η διαστολική πίεση < 90 mm Hg και η συστολική < 160 mm Hg
    • Σε παχύσαρκους ασθενείς, η ελάττωση του σωματικού βάρους μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική ελάττωση της αρτηριακής πίεσης 
    • Η διακοπή του καπνίσματος θα πρέπει να περιλαμβάνεται πάντοτε σε πλήρες πρόγραμμα ελάττωσης των κινδύνων για καρδιαγγειακή νόσο
    • Ασκήσεις "βιοαναστολής" και χαλάρωσης φαίνεται ότι ελαττώνουν την αρτηριακή πίεση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κανονική δραστηριότητα με ένα πρόγραμμα αεροβικής εξάσκησης 

    hypertension complications medium

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μερικοί ασθενείς μπορούν να ανταποκριθούν σε ελάττωση της διαιτητικής πρόσληψης άλατος 
    • Η κατανάλωση αλκοόλ θα πρέπει να ελαττωθεί κάτω από 30 γραμμάρια την ημέρα 
    • Ελάττωση της πρόσληψης κορεσμένων λιπών και αύξηση των πολυακορέστων 
    • Η χρήση καλίου και ασβεστίου μπορεί να ληφθεί υπ' όψιν

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Να δίνεται έμφαση στην ασυμπτωματική φύση της νόσου και στη σημασία της "δια βίου" θεραπευτικής αντιμετώπισης
    • Ανασκόπηση των παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο, με έμφαση για την ανάγκη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος πρόληψης 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Τα φάρμακα πρώτης γραμμής αποτελούνται από τις τέσσερις ακόλουθες κατηγορίες και τους εκπροσώπους τους:

    Διουρητικά:

    • Υδροχλωροθειαζίδη 12,5-50 mg την ημέρα
    • Χλωροθαλιδόνη 12,5-50 mg την ημέρα
    • Ινδαπαμίδη 2,5-5 mg την ημέρα 

    Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ):

    • Καπτοπρίλη 25-300 mg 3 φορές την ημέρα 
    • Εναλαπρίλη 2,5-20 mg την ημέρα 
    • Φοσινοπρίλη 10-80 mg την ημέρα
    • Λισινοπρίλη 50-20 mg την ημέρα
    • Ραμιπρίλη 2,5-20 mg την ημέρα
    • Κουϊναπρίλη 10-80 mg την ημέρα 
    • Μπεναζεπρίλη 10-40 mg την ημέρα 
    • Σιλαζαπρίλη 2,5-5 mg την ημέρα
    • Περινδοπρίλη 1-16 mg την ημέρα 
    • Σπιραπρίλη 12,5-50 mg την ημέρα

    Αναστολείς ασβεστίου:

    • Διλτιαζέμη (συνεχούς απελευθέρωσης) 180-360 mg την ημέρα 
    • Φελοδιπίνη 5-20 mg την ημέρα
    • Ισραδιπίνη 2,5-10 mg δύο φορές την ημέρα 
    • Νικαρδιπίνη 20-40 mg τρεις φορές την ημέρα 
    • Νιφεδιπίνη (βραδείας απελευθέρωσης) 30-120 mg την ημέρα 
    • Νιτρενδιπίνη 5-40 mg την ημέρα 
    • Βεραπαμίλη (συνεχούς απελευθέρωσης) 120-480 mg την ημέρα

    β-αναστολείς:

    • Ασεμπουτολόλη 400-800 mg την ημέρα
    • Ατενολόλη 25-100 mg την ημέρα
    • Μετοπρολόλη 50-200 mg την ημέρα
    • Ναδολόλη 40-320 mg την ημέρα
    • Πενβουτολόλη 20-40 mg την ημέρα
    • Πινδολόλη 5-30 mg δύο φορές την ημέρα
    • Προπρανολόλη 40-240 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο δόσεις 
    • Τιμολόλη 10-40 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο ημέρες 
    • Βηταξοζολόλη 5-40 mg την ημέρα

    Αντενδείξεις:

    • Τα διουρητικά μπορεί να επιδεινώσουν ουρική αρθρίτιδα και σακχαρώδη διαβήτη
    • Οι β-αναστολείς αντενδείκνυνται σε ενεργό νόσο του αναπνευστικού, καρδιακή ανεπάρκεια και κολποκοιλιακό αποκλεισμό. Ο σακχαρώδης διαβήτης και η περιφερική αγγειοπάθεια αποτελούν σχετικές αντενδείξεις 
    • Η διλτιαζέμη και η βεραπαμίλη θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια ή κολποκοιλιακό αποκλεισμό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πολλά από αυτά μπορούν να προστεθούν στα ανωτέρω, σε συνδυασμένη αγωγή α-αδρενεργικά φάρμακα:

    • Πραζοσίνη 1-10 mg δύο φορές την ημέρα
    • Τεραζοσίνη 1-20 mg την ημέρα 
    • Δοξαζοσίνη 1-16 mg την ημέρα

    Κεντρικώς δρώντες αναστολείς του συμπαθητικού:

    • Κλονιδίνη 0,1-1,2 mg την ημέρα ή αυτοκόλλητο έμπλαστρο που τοποθετείται κάθε εβδομάδα 0,1-0,3 mg την ημέρα
    • Γουαναφασίνη 1-3 mg την ημέρα
    • Μεθυλτόπα 250-2.000 mg δύο φορές την ημέρα

    Περιφερικά δρώντα συμπαθητικολυτικά:

    • Γουαναδρέλη 5-75 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο δόσεις 
    • Γουανεθιδίνη 10-50 mg την ημέρα
    • Ρεσερπίνη 0,1-0,25 mg την ημέρα 
    • Λαμπεταλόλη 100-900 mg δύο φορές την ημέρα 

    Αγγειοδιασταλτικά:

    • Υδραλαζίνη 25-150 mg δύο φορές την ημέρα
    • Μινοξιδίλη (χρησιμοποιείται σπάνια, λόγω των παρενεργειών της)

    Διουρητικά της αγκύλης: 

    • Φουροσεμίδη 20-320 mg την ημέρα
    • Βουμετανίδη 0,5-2 mg την ημέρα
    • Εθακρυνικό οξύ 25-100 mg την ημέρα

    Καλιοκρατητικά διουρητικά:

    • Γενικά, χορηγούνται σε ασθενείς που έχουν αναπτύξει υποκαλιαιμία με τα θειαζιδικά διουρητικά 
    • Αμιλορίδη 5-10 mg την ημέρα 
    • Σπιρονολακτόνη 25-150 mg την ημέρα 
    • Τριαμτερένη 50-150 mg την ημέρα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Από τη στιγμή που η κατάσταση σταθεροποιείται, οι ασθενείς θα πρέπει να επανεξετάζονται τουλάχιστον κάθε 3 έως 6 μήνες 
    • Ανασκόπηση της αποτελεσματικότητας και των ανεπιθύμητων ενεργειών της φαρμακευτικής αγωγής καθώς και της συμμόρφωσης του ασθενούς
    • Θα πρέπει να γίνονται, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, γενική εξέταση ούρων, μέτρηση κρεατινίνης και καλίου, ως μέρος ενός γενικότερου εργαστηριακού ελέγχου

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Δίαιτα, γυμναστική, ελάττωση stress, διακοπή του καπνίσματος, ελάττωση ή διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ, συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Έμφραγμα του μυοκαρδίου 
    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
    • Υπερτασική καρδιοπάθεια

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Καλή, όταν γίνεται σωστή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Η αρτηριακή πίεση θα πρέπει να μετράται σε κάθε εξέταση ρουτίνας 
    • Η υπέρταση μπορεί να συνοδεύει ένα μεγάλο αριθμό οξέων και χρονίων νοσημάτων αυτής της ηλικίας 

    Γηριατρικό: Σε αυτή την ηλικιακή ομάδα εμφανίζεται συχνότερα αμιγής συστολική υπέρταση. Η θεραπεία είναι αποτελεσματική, αν και οι παρενέργειες των φαρμάκων εμφανίζονται συχνότερα

    ΚΥΗΣΗ 

    Ανύψωση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της κύησης, μπορεί να οφείλεται σε χρόνια υπέρταση ή σε προεκλαμψία. Η θεραπεία ελαττώνει τόσο τη μητρική όσο και την εμβρυϊκή θνητότητα. Μερικά φάρμακα μπορούν να βλάψουν το κύημα

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    high blood pressure hypertension symptoms thumb 732x549

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Κακοήθης υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

    Υπερτασική κρίση

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Αλδοστερόνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φαιοχρωμοκύττωμα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αθηροσκλήρυνση

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη

    Τα περισσότερα πιεσόμετρα της αγοράς είναι ανακριβή

    Μετρήστε σωστά την πίεσή σας

    Συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Μειώστε την αρτηριακή σας πίεση με φυσικούς τρόπους

    Να τρώτε μια σκελίδα σκόρδο κάθε πρωί

    Βελονισμός για να ρυθμίσετε την πίεσή σας

    Η διατροφή που καταπολεμά την κατακράτηση υγρών

    Διατροφή για την υπέρταση

    Κάνναβη και καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη - Emedi

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για την υπέρταση - Emedi

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Η τεχνική της χαλαρωτικής αναπνοής

    Τα οφέλη στην υγεία από την κατανάλωση φύλλων ελιάς

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Εμπιστευθείτε τους διατροφικούς συμβούλους της EMEDI

    Τα οφέλη από την παπάγια στην υγεία

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν μουρουνόλαδο

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκόρδα

    Τι θα συμβεί στον οργανισμό σας αν κόψετε τη ζάχαρη

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Οι καλύτερες οδηγίες για τους υπερτασικούς

    Βελονισμός για να ρυθμίσετε την πίεσή σας

    Διατροφή για την υπέρταση

    Το υδρόθειο βοηθάει στην υπέρταση

    Υπερτασική κρίση

    Διαφορά αρτηριακής πίεσης στα δύο χέρια

    Ανεύρυσμα αορτής

    Η διαφορετικότητα του ανδρικού και γυναικείου φύλου

    Κάντε βάρη αν έχετε αυξημένη πίεση

    Μεταβολικό σύνδρομο

    Βιολογικές αλλαγές των ανδρών στα 50

    Θαλασσινό αλάτι

    Γάλα σόγιας για την υπέρταση και τον καρκίνο

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

    H δίαιτα DASH για τη ρύθμιση της πίεσης

    Δίαιτα για πενηντάρες

    Διερεύνηση αρτηριακής υπέρτασης

    Βουίζουν τ’ αυτιά σας;

    Πρόληψη ασθενειών με γανόδερμα

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Βιοανάδραση

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Τροφές φάρμακα

    Αλάτι Ιμαλαΐων

    Διακυμάνσεις αρτηριακής πίεσης

    Το τεστ της μέσης

    Μετρήστε σωστά την πίεσή σας

    Η προϋπέρταση απειλεί με εγκεφαλικό

    Αθηροσκλήρωση

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Βότανα για διάφορα προβλήματα υγείας

    www.emedi.gr

     

  • Βυσσινιά Βυσσινιά

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βυσσινιά και τα βύσσινα

    Βυσσινιά (Prunus vulgaris, Prunus cerasus, Cerasus vulgaris, Cerasus acidia, Cerasus caproniana)

    Η βυσσινιά, γνωστή και ως οξυκερασιά, είναι φυλλοβόλο καρποφόρο δέντρο. Μπορεί να φτάσει σε ύψος δέκα μέτρων με έξι μέτρα διάμετρο. Τα φύλλα της είναι ωοειδή, οξύληκτα, στιλπνά, με οδοντωτή περιφέρεια και έντονες νευρώσεις, σε βαθύ πράσινο χρώμα. Ανθοφορεί την άνοιξη, λίγο πριν την έκπτυξη των φύλλων ή παράλληλα με αυτή. Τα άνθη της είναι λευκά ή ρόδινα, όπως και της κερασιάς. Παράγει εδώδιμους, σφαιρικούς καρπούς σε χρώμα βαθυκόκκινο, με τραγανή υφή και υπόξινη γεύση. Η βυσσινιά αναπτύσσεται σε εδάφη γόνιμα, βαθιά, με καλή αποστράγγιση. Χρειάζεται τακτικά ποτίσματα ώστε το χώμα της να μην στεγνώνει. Είναι εξαιρετικά ανθεκτική στο κρύο και τον παγετό, όχι όμως στις πολύ υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Είναι δέντρο αυτογόνιμο και οι καρποί του ωριμάζουν από τα μέσα Μαΐου μέχρι τα μέσα Ιουνίου.

    prunus cerasus 2

    Η οξύχυμος κερασιά παράγει τα ξινά κεράσια ή αλλιώς βύσσινα.

    Περιέχει μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C και αντιοξειδωτικών πολυφαινολών.

    Θεωρείται ιδιαίτερα δυναμωτικός καρπός, ωφέλιμος για το άσθμα, την αναιμία και τις αρθρίτιδες. Επίσης, ενδείκνυται για όσους έχουν καρδιαγγειακά προβλήματα και περιέχει ουσίες που βελτιώνουν τη μνήμη, την όραση και τη συγκέντρωση.

    Τα αποξηραμένα βύσσινα χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα (σούπες, χοιρινό, κέικ, τάρτες και πίτες).

    Τα βύσσινα ή το σιρόπι βύσσινου χρησιμοποιούνται σε λικέρ και ποτά. Στο Ιράν, την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο, τα βύσσινα είναι πολύτιμα για την παραγωγή γλυκών κουταλιού βράζοντας αργά βύσσινα και ζάχαρη. Το σιρόπι του χρησιμοποιείται για τη βυσσινάδα που παρασκευάζεται αραιώνοντας το σιρόπι με παγωμένο νερό. 

    Τα βύσσινα λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε σίδηρο ενδείκνυνται στην αναιμία.

    prunus cerasus 3

    Περιέχουν υψηλά επίπεδα ανθοκυανινών που έχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

    Οι φυτικές ίνες και τα οργανικά οξέα που περιέχουν, τα καθιστούν υπακτικά με ισχυρή καθαρτική δράση.

    Τα μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία που περιέχουν, δρουν ανακουφιστικά σε ρευματικούς πόνους.

    Είναι διουρητικά και χωνευτικά, ενώ διαθέτουν αντισηπτικές ιδιότητες ενάντια σε λοιμώξεις των ουροφόρων οδών.

    Περιέχουν πολύ μεγάλες ποσότητες βιταμίνης C, καθώς και ικανοποιητικές ποσότητες καλίου και βιταμίνης Α.

    Είναι και χωνευτικό. Τα άτομα που πάσχουν από έλκος στομάχου ή είναι ευαίσθητα στα μη στεροειδή, αντιφλεγμονώδη φάρμακα, μπορούν να εισάγουν τα βύσσινα στη διατροφή τους, καθώς, βοηθούν στη διαδικασία της πέψης. Είναι ωφέλιμα για το πεπτικό σύστημα και καταπολεμά τις πεπτικές διαταραχές, όπως τη δυσκοιλιότητα και τη διάρροια.

    Η τακτική κατανάλωση βύσσινου για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση των μυϊκών πόνων και των πόνων στις αρθρώσεις, σε ανθρώπους που υποφέρουν από αρθρίτιδα ή ρευματισμούς.

    Είναι κατάλληλο για την αϋπνία. Ο χυμός βύσσινου δρα ως φυσικό αγχολυτικό και μυοχαλαρωτικό. Ο χυμός βύσσινου βοηθά κάποιον να κοιμάται έως και 90 λεπτά περισσότερο και να έχει βαθύτερο και ποιοτικότερο ύπνο. Αυτό συμβαίνει γιατί τα βύσσινα είναι πλούσια σε τρυπτοφάνες και ένζυμα που αυξάνουν την έκκριση μελατονίνης, της ορμόνης που συνδέεται με τον ύπνο. Επίσης, παρόλο που περιέχουν λιγότερη τρυπτοφάνη από εκείνη που χορηγούν οι ειδικοί για την αντιμετώπιση της αϋπνίας, τα βύσσινα διαθέτουν ουσίες που προλαμβάνουν τη διάσπαση της τρυπτοφάνης, η οποία έχει έτσι τη δυνατότητα να δράσει όπως πρέπει. Οι ουσίες αυτές προφανώς βοηθούν στη βελτίωση της βιοδιαθεσιμότητας της τρυπτοφάνης για τη σύνθεση της σεροτονίνης, που παρουσιάζει θετική επίδραση σε ότι αφορά τον ύπνο.

    prunus cerasus 5

    Έτσι λοιπόν, όσοι δεν πίνουν χυμό βύσσινο, καλό θα ήταν να τον εντάξουν στις διατροφικές τους συνήθειες, καθώς τα οφέλη του για την υγεία είναι πολλαπλά. Η εποχή που ωριμάζουν τα βύσσινα είναι το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου, όμως μπορούμε να τα κρατήσουμε στην κατάψυξη για να τα χρησιμοποιήσουμε όλες τις εποχές του χρόνου.

    Φυσικά, ο καλύτερος τρόπος κατανάλωσης χυμού βύσσινου είναι η σπιτική παραγωγή του. Έτσι ο χυμός διατηρεί μεγαλύτερες ποσότητες βιταμινών, μπορείτε να ελέγξετε τη θερμιδική πυκνότητά του, αφού καθορίσετε εσείς οι ίδιοι την ποσότητα καθώς και το είδος της γλυκαντικής ουσίας που θα χρησιμοποιήσετε και φυσικά δεν υπάρχει προσθήκη συντηρητικών και άλλων τεχνητών ουσιών στον χυμό σας.

    Την επόμενη φορά που θέλετε ένα δροσιστικό ρόφημα, δοκιμάστε να φτιάξετε μια σπιτική βυσσινάδα που θα σας ξεδιψάσει και θα ενισχύσει την υγεία σας.

    prunus cerasus 6

    Μια συνταγή για σπιτική βυσσινάδα είναι η εξής:

    Αφαιρέστε τα κοτσανάκια από τα βύσσινα, πλύνετέ τα και βάλτε τα μέσα σε βαθιά κατσαρόλα με πολύ λίγο νερό να βράσουν ίσα που να μαλακώσουν. Όταν κρυώσουν, περάστε τα από το σουρωτήρι πιέζοντας και μαζέψτε το ζουμί τους. Μετρήστε το ζουμί και προσθέστε ίση ποσότητα ζάχαρης ή άλλης γλυκαντικής ουσίας, ανακατέψτε και αφήστε για 2 ώρες. Αφαιρέστε τυχόν αφρό που υπάρχει και βράστε τη βυσσινάδα μέχρι να δέσει, ξαφρίζοντας προσεχτικά. Όταν η βυσσινάδα έχει δέσει, προσθέτετε τον χυμό ενός λεμονιού ανά κιλό φρούτων. Αποθηκεύεστε σε καθαρά μπουκάλια κι έτσι θα έχετε ένα δροσερό ποτό για όλον τον χρόνο. Επίσης, μπορείτε να την προσθέσετε ως γλυκαντικό στο τσάι σας, θα δώσει μια ιδιαίτερη γεύση.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    prunus cerasus 4

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κεράσια

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συνταγές για τους χολόλιθους Ενσφήνωση κοπράνων »