Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 06:05

Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ICD-10 Κ72, είναι η ανάπτυξη εγκεφαλοπάθειας σε διάστημα 28 ημερών από την εμφάνιση ικτέρου, μετά από προσβολή ή τραυματισμό του ήπατος. Η διάγνωση βασίζεται σε κλινικά κριτήρια, όπως ίκτερος, μικρό μέγεθος ήπατος και εγκεφαλοπάθεια και σε βιοχημικά δεδομένα, όπως υπερχολερυθριναιμία, αυξημένες τρανσαμινάσες και διαταραχές πηκτικότητας.

Το ήπαρ σημαίνει ότι έχει υποστεί σοβαρή βλάβη (απώλεια της λειτουργίας του 80-90% των κυττάρων του ήπατος). Οι επιπλοκές είναι η ηπατική εγκεφαλοπάθεια και μειωμένη πρωτεϊνική σύνθεση (όπως μετριέται από τα επίπεδα αλβουμίνης ορού και το χρόνο προθρομβίνης στο αίμα).

Κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια μέσα σε 1 εβδομάδα, οξεία σε 8-28 ημέρες, και υποξεία όπως 4-12 εβδομάδες.


Τα σημεία και συμπτώματα της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Εγκεφαλικό οίδημα και εγκεφαλοπάθεια 

Το εγκεφαλικό οίδημα οδηγεί σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια, κώμα, εγκεφαλική κήλη, και τελικά στο θάνατο. Τα συμπτώματα κυμαίνονται από ελαφρά π.χ. μεταβολή στη διάθεση, και στη συγκέντρωση-(βαθμός Ι) μέχρι βαθύ κώμα (βαθμός IV). Οι ασθενείς που παρουσιάζουν οξεία και υπεροξεία ηπατική ανεπάρκεια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν εγκεφαλικό οίδημα και βαθμού IV εγκεφαλοπάθεια. Υπάρχει μια συσσώρευση τοξικών ουσιών όπως αμμωνία, μερκαπτάνη, ενδογενείς βενζοδιαζεπίνες, και σεροτονίνης / τρυπτοφάνης στον εγκέφαλο. Αυτό επηρεάζει το επίπεδο των νευροδιαβιβαστών και ενεργοποιούνται οι νευροϋποδοχείς. Η αυτορρύθμιση της εγκεφαλικής ροής του αίματος είναι μειωμένη, και συνδέεται με την αναερόβια γλυκόλυση και το οξειδωτικό στρες. Τα αστροκύτταρα του νευρικού συστήματος είναι ευαίσθητα σε αυτές τις αλλαγές, και διογκώνονται, με αποτέλεσμα την αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση. Οι φλεγμονώδεις μεσολαβητές παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο. Δυστυχώς, τα σημεία αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, όπως το οίδημα της οπτικής θηλής και η απώλεια του αντανακλαστικού της κόρης, δεν είναι αξιόπιστοι δείκτες, και συμβαίνουν αργά στη νόσο. Η CT και η MRI του εγκεφάλου βοηθούν στην πρώιμη ανίχνευση  του εγκεφαλικού οιδήματος και στον αποκλεισμό της ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η επεμβατική παρακολούθηση της ενδοκρανιακής πίεσης συνιστάται. Ωστόσο, ο κίνδυνος των επιπλοκών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη έναντι του ενδεχόμενου οφέλους (1% θανατηφόρα αιμορραγία). Στόχος είναι η διατήρηση της ενδοκρανιακής πίεσης κάτω από 25 mm Hg, και η διατήρηση των πιέσεων της εγκεφαλικής αιμάτωσης άνω των 50 mm Hg. 

-Διαταραχή της πηκτικότητας 

Η διαταραχή της πηκτικότητας είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας. Το ήπαρ έχει τον κεντρικό ρόλο στην σύνθεση σχεδόν όλων των παραγόντων πήξης και ορισμένων αναστολέων της πήξης και της ινωδόλυσης. Η ηπατοκυτταρική νέκρωση οδηγεί σε μειωμένη σύνθεση πολλών παραγόντων πήξης και των αναστολέων τους. Συμβαίνει παράταση στο χρόνο προθρομβίνης που χρησιμοποιείται ευρέως για την παρακολούθηση της σοβαρότητας της ηπατικής βλάβης. Υπάρχει σημαντική δυσλειτουργία των αιμοπεταλίων (ποσοτικά όσο και ποιοτικά ελαττώματα των αιμοπεταλίων) και συμβαίνει προοδευτική θρομβοπενία με απώλεια των μεγαλύτερων και πιο ενεργών αιμοπεταλίων. Η θρομβοπενία με ή χωρίς διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, αυξάνει τον κίνδυνο για ενδοεγκεφαλική αιμορραγία. 

-Νεφρική ανεπάρκεια 
Η νεφρική ανεπάρκεια είναι παρούσα σε περισσότερο από το 50% των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ειδικά σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης, με αποτέλεσμα οξεία σωληναριακή νέκρωση ή υπερδυναμική κυκλοφορία που οδηγεί σε ηπατονεφρικό σύνδρομο ή λειτουργική νεφρική ανεπάρκεια. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ουρίας, η ουρία αίματος δεν αντιπροσωπεύει τον βαθμό της νεφρικής δυσλειτουργίας.

-Φλεγμονή και μόλυνση 

Περίπου το 60% όλων των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια έχουν συστηματική φλεγμονή ανεξάρτητα από την παρουσία ή απουσία μόλυνσης.  Αυτό συμβάλλει συχνά στην ανεπάρκεια πολλών οργάνων, στη διαταραγμένη άμυνα, λόγω της μειωμένης οψωνινοποίησης, στη χημειοταξία και στην ενδοκυτταρική θανάτωση, με αύξηση του κινδύνου σήψης. Η βακτηριακή σήψη, κυρίως, λόγω gram θετικών οργανισμών και μυκήτων παρατηρείται σε 80% και 30% των ασθενών, αντίστοιχα.

-Μεταβολικές διαταραχές 

Η υπονατριαιμία οφείλεται σε κατακράτηση νερού και στην αλλαγή στην ενδοκυτταρική μεταφορά νατρίου από την αναστολή της αντλίας Na / K. Η υπογλυκαιμία,  η υποκαλιαιμία, η υποφωσφαταιμία και η μεταβολική αλκάλωση συμβαίνουν, συχνά, ανεξάρτητα από τη νεφρική λειτουργία. Η γαλακτική οξέωση εμφανίζεται, κυρίως, σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης.

-Αιμοδυναμικές διαταραχές και καρδιο-αναπνευστική λειτουργία

Η περιφερική αγγειοδιαστολή από χαμηλή συστηματική αγγειακή αντίσταση, οδηγεί σε υπόταση. Υπάρχει μια αντισταθμιστική αύξηση της καρδιακής παροχής. Επίσης, συμβαίνει επινεφριδιακή ανεπάρκεια στο 60% των ασθενών με ηπατική ανεπάρκεια. Υπάρχει, επίσης,  μείωση στην πρόσληψη οξυγόνου των ιστών, με αποτέλεσμα  υποξία και γαλακτική οξέωση. 

Πνευμονικές επιπλοκές εμφανίζονται στο 50% των ασθενών. Η σοβαρή βλάβη των πνευμόνων  έχει υψηλή θνησιμότητα. Οι περισσότερες περιπτώσεις σοβαρού τραυματισμού του πνεύμονα οφείλονται σε ARDS, με ή χωρίς σήψη. Η πνευμονική αιμορραγία, η πλευριτική συλλογή και η ατελεκτασία επιβαρύνουν την αναπνευστική λειτουργία.

-Λιπώδης εκφύλιση ήπατος της εγκυμοσύνης

Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη η ηπατική λειτουργία μειώνεται σημαντικά. Απαιτείται παρακολούθηση για συμπτώματα, όπως: μείωση της όρεξης, σκούρα πορτοκαλί ούρα, ίκτερο, ναυτία, έμετο και κοιλιακή διάταση.


Αιτίες ηπατικής ανεπάρκειας

Οι πιο συχνές αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας είναι η υπερδοσολογία παρακεταμόλης, η ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση στη φαρμακευτική αγωγή (π.χ. τετρακυκλίνη, τρογλιταζόνη), η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (σοβαρή αλκοολική ηπατίτιδα), η ιογενής ηπατίτιδα (ηπατίτιδα Α ή Β και πολύ σπάνια ηπατίτιδα C), το λιπώδες ήπαρ της κύησης, και η ιδιοπαθής (χωρίς προφανή αιτία). Το σύνδρομο Reye είναι η οξεία ηπατική ανεπάρκεια σε ένα παιδί με μία ιογενή λοίμωξη (π.χ. ανεμοβλογιά) από λήψη ασπιρίνης. Η νόσος του Wilson (κληρονομική συσσώρευση χαλκού) σχετίζεται με την οξεία ηπατική ανεπάρκεια.

Αναλυτικά οι αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Παρακεταμόλη και άλλα φάρμακα

Οι μικρές ποσότητες παρακεταμόλης έως 10 γραμμάρια μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρή ηπατοκυτταρική νέκρωση και οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Η ναυτία και οι έμετοι ακολουθούνται από ευαισθησία και άλγος δεξιού υποχονδρίου, λόγω της νέκρωσης. Η παράταση του χρόνου προθρομβίνης εμφανίζεται 4 ημέρες μετά.

Στην περίπτωση τετραχλωράνθρακα, σε λήψη αλοθανίου, σε μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και αντιφυματικά φάρμακα ο μηχανισμός βλάβης μπορεί να είναι άμεσος.

-Ιοί

Ο ιός της ηπατίτιδας Β είναι ο συχνότερα εμπλεκόμενος παράγοντας που οδηγεί σε ανεπάρκεια είτε από ενεργοποίηση της χρόνιας λοίμωξης είτε από επιλοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας D. Επίσης, η οξεία λοίμωξη με ηπατίτιδα C, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β που έχουν θετικό αυστραλιανό αντιγόνο, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο οξείας ηπατικής ανεπάρκειας.

-Σύνδρομο Budd Chiari από απόφραξη των ηπατικών φλεβών

Το σύνδρομο αυτό παρουσιάζεται, συνήθως, με ηπατομεγαλία, κοιλιακό άλγος και ασκίτη και οξεία ηπατική ανεπάρκεια με ίκτερο και εγκεφαλοπάθεια. Είναι συχνότερο σε νεαρές γυναίκες και οφείλεται στην λήψη αντισυλληπτικών, στην ύπαρξη αντισωμάτων αντικαρδιολιπίνης, σε ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης-3, σε πολυκυτταραιμία, σε παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία και κλειστό κοιλιακό τραύμα, όπως μετά από τροχαίο.

-Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος της εγκυμοσύνης

Συσσωρεύονται λιποσωμάτια μέσα στα ηπατοκύτταρα, σε 1 στις 13.000 κυήσεις και  κυρίως όταν είναι πρώτες οι κυήσεις και πολύδυμες. Τα συμπτώματα εμφανίζονται στο τρίτο τρίμηνο της κύησης, με ναυτία, εμέτους, άλγος δεξιού υποχονδρίου, άλγος επιγαστρίου και ίκτερο. Η κατάσταση αυτή αν δεν αντιμετωπισθεί θα οδηγήσει ταχέως σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια, εγκεφαλοπάθεια, νεφρική ανεπάρκεια, παγκρεατίτιδα, αιμορραγία πεπτικού, μητρορραγία, διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, κώμα και θάνατο. Σε λιπώδη διήθηση του ήπατος η κύηση πρέπει να τερματίζεται άμεσα, γιατί διαφορετικά η μητρική θνησιμότητα αγγίζει το 70%.

-Νόσος του Wilson

Είναι μια κληρονομούμενη διαταραχή του μεταβολισμού του χαλκού. Η μετάλλαξη εντοπίζεται στο μακρύ τμήμα του χρωμοσώματος 13. Η διαταραχή της μεταφοράς του χαλκού μέσα στο ηπατοκύτταρο οδηγεί σε μειωμένη απέκκρισή του στην χολή, συσσώρευσή του στα κύτταρα και τελικά σε ηπατοκυτταρική νέκρωση. Τα τυπικά ευρήματα, οι δακτύλιοι Kayser-Fleischer σε απλό φωτισμό και τα χαμηλά επίπεδα σερουλοπλασμίνης κάτω των 20 mg/dl, μπορεί να μην ανευρίσκονται σε οξεία εκδήλωση της νόσου. Η σερουλοπλασμίνη μπορεί να είναι φυσιολογική σε ασθενείς με νόσο του Wilson και μειωμένη σε άτομα χωρίς νόσο. Η σερουλοπλασμίνη είναι μια πρωτεϊνη οξείας φάσεως και είναι αυξημένη και σε φλεγμονές. Η απέκκριση του χαλκού στα ούρα είναι αυξημένη στο 90% των ασθενών με νόσο του Wilson, αλλά πρέπει να γίνει σωστή λήψη του δείγματος και το δοχείο δεν πρέπει να περιέχει χαλκό. Η νεφρική απέκκριση του χαλκού αυξάνει σε περιπτώσεις ηπατοκυτταρικής νέκρωσης. Ο αυξημένος χρόνος προθρομβίνης, τέλος, κάνει δύσκολη την εκτίμηση της ηπατικής εναπόθεσης χαλκού. Γενικά, γίνεται πρώτα εκτίμηση των επιπέδων σερουλοπλασμίνης και αναζητείται ο δακτύλιος Kayser-Fleischer. Αν δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία γίνεται 24ωρη καταμέτρηση ούρων. Αν είναι φυσιολογική γίνεται βιοψία και μέτρηση επιπέδων του χαλκού.

-Οξεία ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να προκληθεί και από άλλα αίτια:

  • Λοιμώξεις αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος
  • Ταξίδια
  • Μεταγγίσεις αίματος
  • Απόπειρα αυτοκτονίας
  • Ενδοφλέβια χρήση ουσιών
  • Ομοφυλοφιλία
  • Πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι
  • Κατανάλωση άγριων μανιταριών
  • Φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για την αναισθησία και τα αντισυλληπτικά
  • Αλκοολισμός
  • Ηπατική νόσος
  • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
  • Πνευμονική εμβολή

Αίτια Οξείας Ηπατικής Ανεπάρκειας

-Ιογενείς ηπατίτιδες

  • Ηπατίτιδα Α ή Ε
  • Ιός του απλού έρπητα ή έρπητα ζωστήρα
  • Κυτταρομεγαλοϊός
  • Ιός Ebstein-Barr

-Φάρμακα

  • Παρακεταμόλη
  • Αιθανόλη
  • Αλοθάνιο
  • Ισονιαζίδη
  • Ριφαμπικίνη
  • Μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη
  • Αμοξυκιλλίνη-Κλαβουλανικό

-Τοξίνες

  • Τοξίνη Amanita phalloides
  • Τετραχλωράνθρακας

-Αγγειακά αίτια

  • Σύνδρομο Budd-Chiari
  • Φλεβοαποφρακτική νόσος

-Διάφορα

  • Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος
  • Νόσος του Wilson
  • Καρκινωμάτωση

Σταδιοποίηση της ηπατικής ανεπάρκειας

Στάδιο Ι: Διεγερσιμότητα, βραδύπνοια

Στάδιο ΙΙ: Υπνηλία, λήθαργος, διαταραχές συμπεριφοράς, τραύλισμα

Στάδιο ΙΙΙ: Σύγχυση

Στάδιο IV: Κώμα


Παθοφυσιολογία της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Υπάρχει εκτεταμένη ηπατοκυτταρική νέκρωση και ίνωση. 

Εργαστηριακή διερεύνηση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Γενική αίματος: Αναιμία και θρομβοπενία.

Παράγοντες πήξεως: Αυξημένος χρόνος προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης σε σύνδρομο αντικαρδιολιπίνης.

Νεφρική λειτουργία: Τα επίπεδα της κρεατινίνης είναι πιο αξιόπιστα από της ουρίας σε ηπατική ανεπάρκεια.

Ηπατική λειτουργία: Τρανσαμινάσες και χολερυθρίνη.

Επίπεδα παρακεταμόλης.

Σάκχαρο αίματος.

Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων: Δείκτες ηπατίτιδας Α, Β και C και Ε αν ο ασθενής ήταν πρόσφατα στην Ινδία

Κυτταρομεγαλοϊός

Ιός απλού έρπητα

Ιός έρπητα ζωστήρα

Ιός Ebstein-Barr

Υπερηχογράφημα άνω κοιλίας

  • Εκτίμηση του μεγέθους και ηχογένειας του ήπατος
  • Προϋπάρχουσα χρόνια ηπατική νόσος
  • Χωροκατακτητική εξεργασία
  • Απόφραξη χοληφόρου δένδρου
  • Εκτίμηση της ροής του αίματος στην πυλαία και τις ηπατικές φλέβες

Δακτύλιος Kayser-Fleischer στη νόσο του Wilson, αυξημένη νεφρική απέκκριση χαλκού σε 24ωροδείγμα ούρων (μεγαλύτερο από 1.0μmol/24ωρο) και αυξημένη ποσότητα χαλκού στην ηπατική βιοψία.


Θεραπεία οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για τυχόν ανάγκη μεταμόσχευσης του ήπατος.

Τοποθετείται κεντρική φλεβική γραμμή.

Τοποθετείται αρτηριακή γραμμή ουροκαθετήρα.

Τοποθετείται ρινογαστρικός καθετήρας.

Σε ασθενείς με εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV απαιτείται μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης.


Επιπλοκές οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Εγκεφαλικό οίδημα

Σε ποσοστό άνω του 80% εμφανίζεται εγκεφαλικό οίδημα, αυξημένη ενδοκράνια πίεση και εγκολεασμός. Οίδημα αναπτύσσεται σε εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV. Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εισάγεται καθετήρας μέτρησης ενδοκράνιας πίεσης.

Μέτρα για την μείωση της ενδοκράνιας πίεσης:

  • Ανύψωση της κεφαλής στις 30 μοίρες για να κενώνονται οι σφαγίτιδες
  • Υπεραερισμός
  • Μανιτόλη ενδοφλεβίως: 0,5 g/kg 
  • Νατριούχος θειοπεντόνη ενδοφλεβίως για βαρβιτουρικό κώμα.
  • Προφυλακτική χορήγηση φαινυντοϊνης για την υποκλινική επιληπτική δραστηριότητα.

-Νεφρική ανεπάρκεια

Αποφυγή πτώσης πίεσης με χορήγηση ινότροπων και αποφυγή χορήγησης νεφροτοξικών φαρμάκων. Χορηγείται δοβουταμίνη 2-4 μg/kg/ώρα για την καλή αιμάτωση των νεφρών. Σε νεφρική ανεπάρκεια μπορεί να χρειαστεί αιμοκάθαρση.

-Υπογλυκαιμία

Το 40% των ασθενών παθαίνουν υπογλυκαιμία λόγω διαταραχής της νεογλυκογένεσης και της χαμηλής συγκέντρωσης του ηπατικού γλυκογόνου. Τα επίπεδα γλυκόζης αίματος ελέγχονται ανά 1 ώρα και χρησιμοποιείται ενδοφλέβιο υπέρτονο διάλυμα γλυκόζης αν πέσουν κάτω από 2 mmol/l.

-Ασκίτης

Περιορισμός πρόσληψης άλατος και λευκώματος και χορήγηση σπειρονολακτόνης 100 mg ημερησίως, αυξάνοντας κάθε 2 ημέρες μέχρι δόση 400 mg. Σε αποτυχία φουροσεμίση μέχρι 120 mg ημερησίως, με προσοχή για τυχόν ανάπτυξη υπονατριαιμίας. Αν αποτύχει, γίνεται θεραπευτική παρακέντηση και για κάθε λίτρο ασκιτικού υγρού που αφαιρείται χορηγείται μια μονάδα, δηλαδή 250 ml 20% αλβουμίνη με λίγο άλας. Προσοχή σε υπόταση θα επιδεινωθεί η νεφρική ανεπάρκεια.

-Βακτηριακή λοίμωξη

Λήψη καθημερινά καλλιεργειών αίματος, ούρων και πτυέλων. Καλλιέργειες των καθετήρων των κεντρικών γραμμών σε κάθε αντικατάσταση. Εξέταση και καλλιέργεια δείγματος ασκιτικού υγρού αν ο ασθενής έχει πυρετό ή έχει επιδείνωση. Αν υπάρχουν περισσότερα από 250 πυοσφαίρια/οπτικό πεδίο, απαιτείται χορήγηση 1 gr κεφουροξίμης ανά 12ωρο για την θεραπεία της αυτόματης βακτηριακής περιτονίτιδας.

-Αιμορραγία

Χορήγηση βιταμίνης Κ 10 mg σε αργή ενδοφλέβια έγχυση, καθημερινά για 3 ημέρες. Χορήγηση φρέσκου κατεψυγμένου πλάσματος όταν ο ασθενής αιμορραγεί και πριν από επεμβατικές πράξεις.

-Πνευμονικό οίδημα

Το 1/3 των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια θα αναπτύξει μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα. Αν ο ασθενής είναι διασωληνωμένος, τότε, μπορεί να απαιτηθεί θετική τελοεκπνευστική πίεση (PEEP), διαφορετικά, γίνεται, συνεχής θετική πίεση αεραγωγών (CPAP).

-Σε δηλητηρίαση από παρακεταμόλη

Την 2η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 3, το PT μεγαλύτερο από 50, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει υπογλυκαιμία.

Την 3η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 4,5, το PT μεγαλύτερο από 560, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια και το γαλακτικό οξύ είναι μεγαλύτερο από 3,5 mmol/l.

Την 4η ημέρα: Το το INR μεγαλύτερο από 6,0, το PT μεγαλύτερο από 75 και αυξάνεται προοδευτικά, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 300 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια.

PT: Χρόνος προθρομβίνης.

Μπορεί να χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη ή από άλλα αίτια:

  • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη:

pH μικρότερο από 7,30, γαλακτικό οξύ αρτηριακού αίματος μεγαλύτερο από 3 mmol/l

ή

χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100, κρεατινίνη μεγαλύτερη από 300 μmol/l και εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV.

  • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από άλλα αίτια

χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100

ή 3 από τα ακόλουθα:

Ηλικία μικρότερη των 10 ή μεγαλύτερη των 40 ετών

Ηπατίτιδα C, ηπατίτιδα από αλοθάνιο, φαρμακευτική αντίδραση

Χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 50 και χολερυθρίνη ορού μεγαλύτερη από 300 μmol/l.

Στην δηλητηρίαση από παρακεταμόλη η γαστρική κένωση είναι αποτελεσματική όταν γίνεται σε 2 ώρες από την λήψη φαρμάκου. Τα αντίδοτα, όπως η ακετυλοκυστεϊνη και η μεθειονίνη προστατεύουν το ήπαρ, όταν χορηγούνται μέσα σε 10-12 ώρες. Η ακετυλοκυστεϊνη είναι αποτελεσματική και έως 24 ώρες. Τα επίπεδα παρακεταμόλης πρέπει να μετρούνται τουλάχιστον 4 ώρες μετά από τη λήψη φαρμάκου.

Η θεραπεία με ενδοφλέβια ακετυλοκυστεϊνη (150 mg/kg σε 200 ml 5% dextrose σε 15 λεπτά, ακολουθείται από 50 mg/kg σε 500 ml 5% dextrose σε 4 ώρες, μετά 100 mg/kg σε 1000 ml 5% dextrose σε 16 ώρες ή με μεθειονίνη 2,5 gr από του στόματος και επανάληψη ανά 4ωρο για 3 ακόμη δόσεις μέσα στο πρώτο 12ωρο από την λήψη του φαρμάκου), με προσοχή αν ο ασθενής κάνει εμέτους, γιατί η απορρόφηση δεν είναι σταθερή. Όσοι λαμβάνουν φάρμακα που εμφανίζουν φαινόμενα ενζυμικής επαγωγής, όπως καρβαμαζεπίνη, φαινυντοϊνη και αλκοόλ, μπορεί να αναπτύξουν τοξικότητα σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης και πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης.

Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια από την παρακεταμόλη, με επίπεδα γαλακτικού οξέος στο αρτηριακό αίμα πάνω από 3,5 mmol/l για 3 ημέρες από την λήψη του φαρμάκου, θα χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος.

-Δηλητηρίαση από amanita phalloides

Αρχικά, γίνεται χορήγηση ενεργού άνθρακα ή πλύση στομάχου, λόγω της καθυστέρησης μεταξύ κατάποσης και των πρώτων συμπτωμάτων δηλητηρίασης. Τα υποστηρικτικά μέτρα κατευθύνονται προς την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης που προκύπτει από την απώλεια υγρών και τη διόρθωση της μεταβολικής οξέωσης, της υπογλυκαιμίας, των διαταραχών ηλεκτρολυτών, καθώς και των διαταραχών της πήξης. 

Η υψηλή δόση συνεχής ενδοφλέβιας χορήγησης πενικιλλίνης G έχει αναφερθεί ότι είναι προς όφελος, αν και ο ακριβής μηχανισμός είναι άγνωστος. Και οι κεφαλοσπορίνες βοηθούν.

Η ενδοφλέβια χορήγηση silibinin, γαϊδουράγκαθου (Silybum marianum), είναι ευεργετική στη μείωση των επιπτώσεων της δηλητηρίασης. Προστατεύει το συκώτι, διεγείρει τις RNA πολυμεράσες που εξαρτώνται από το DNA, οδηγώντας σε αύξηση της σύνθεσης RNA.

Η ριφαμπικίνη, πενικιλλίνη, η silibinin, η antamanide, η πακλιταξέλη, η κυκλοσπορίνη και η πρεδνιζολόνη, μπορεί να είναι χρήσιμα φάρμακα για τη θεραπεία της δηλητηρίασης του ανθρώπου με amatoxin.

Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη είναι κι αυτή χρήσιμη γιατί οι amatoxins καταστρέφουν την ηπατική γλουταθειόνη. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη χρησιμεύει ως πρόδρομος της γλουταθειόνης και συνεπώς μπορεί να εμποδίσει να μειωθούν τα επίπεδα γλουταθειόνης και η επακόλουθη βλάβη του ήπατος.

Η Silibinin και η Ν-ακετυλοκυστεϊνη είναι οι καλύτερες θεραπείες.

Οι επαναλαμβανόμενες δόσεις του ενεργού άνθρακα μπορεί να είναι χρήσιμες για την απορρόφηση τυχόν τοξινών από τον γαστρεντερικό σωλήνα μετά την εντεροηπατική απορρόφηση. Άλλες μέθοδοι για την ενίσχυση της αποβολής των τοξινών, όπως η αιμοκάθαρση, η αιμοδιάχυση, η πλασμαφαίρεση, και η περιτοναϊκή κάθαρση βοηθούν. 

Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια, η μεταμόσχευση ήπατος είναι συχνά η μόνη επιλογή.

Οι επιζώντες αναρρώνουν πλήρως  εάν αντιμετωπισθούν εντός 36 ωρών από την κατάποση μανιταριών. 

-Λοίμωξη από τον ιό του απλού έρπητα και έρπητα ζωστήρα

Γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση ασυκλοβίρης 5 mg/kg κάθε 8 ώρες για 10 ημέρες.

-Σύνδρομο Budd-Chiari

Στην οξεία μορφή η θνητότητα είναι μεγάλη, γιατί ο θρόμβος επεκτείνεται στην πυλαία και τις μεσεντέριες φλέβες με αποτέλεσμα την εντερική απόφραξη. Σε ασθενείς με ελεύθερη την πυλαία φλέβα γίνεται παράκαμψη των ηπατικών φλεβών με επικοινωνία της πυλαίας με τη συστηματική κυκλοφορία.

Μεταμόσχευση ήπατος

Οι αντενδείξεις της μεταμόσχευσης ήπατος είναι η μη αναστρέψιμη νευρολογική βλάβη από εγκολεασμό του εγκεφάλου, η σήψη και η βαριά αιμοδυναμική αστάθεια. Η μέση επιβίωση μετά από μεταμόσχευση είναι 60%.

Η μερική μεταμόσχευση χωρίς πλήρη ηπατεκτομή του δέκτη του μοσχεύματος, ώστε το ήπαρ του ασθενούς να μπορέσει να ανακάμψει και μετά το μόσχευμα αφήνεται να ατροφήσει με διακοπή της ανοσοκαταστολής είναι η νέα θεραπεία.


Πρόγνωση οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Η πρόγνωση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας έχει θνητότητα μέχρι 80%. 

Η πρόγνωση είναι καλύτερη σε δηλητηρίαση με παρακεταμόλη, λοίμωξη από ιό της ηπατίτιδας Α και Ε και είναι χειρότερη σε αντίδραση υπερευαισθησίας σε φάρμκαα ή αγνώστου αιτιολογίας.

Σε εγκεφαλοπάθεια, όσο μεγαλύτερου σταδίου είναι τόσο χειρότερη είναι η πρόγνωση.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Ιογενείς ηπατίτιδες

Ηπατονεφρικό σύνδρομο

Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Αμμωνία ορού

Ηπατίτιδα

Χολερυθρίνη αίματος

Ηπατικός έλεγχος

Συμπλήρωμα διατροφής για τον έρπητα

Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ήπατος και των χοληφόρων

Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγκινάρες

Α1 αντιθρυψίνη

Κυστική ίνωση

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

Αψιθιά

Ηπατίτιδα

Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 5919 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019 22:46
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Νόσος Chagas Νόσος Chagas

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Chagas

    Η νόσος Chagas, επίσης γνωστή ως αμερικανική τρυπανοσωμίαση, είναι μια τροπική παρασιτική ασθένεια που προκαλείται από το Trypanosoma cruzi.

    Εξαπλώνεται, κυρίως, από έντομα που είναι γνωστά ως Triatominae ή kissing bugs.

    Τα συμπτώματα αλλάζουν κατά τη διάρκεια της λοίμωξης.

    Στο αρχικό στάδιο, τα συμπτώματα, συνήθως, δεν είναι παρόντα ή είναι ήπια και μπορεί να περιλαμβάνουν πυρετό, πρησμένους λεμφαδένες, πονοκεφάλους ή πρήξιμο στο σημείο του δαγκώματος.

    Μετά από τέσσερις έως οκτώ εβδομάδες, τα άτομα που δεν έχουν υποβληθεί σε θεραπεία εισέρχονται στη χρόνια φάση της νόσου, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις δεν οδηγεί σε περαιτέρω συμπτώματα.

    Έως και το 45% των ατόμων με χρόνια λοίμωξη αναπτύσσουν καρδιακές παθήσεις 10-30 χρόνια μετά την αρχική ασθένεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια.

    Πεπτικές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένου ενός διευρυμένου οισοφάγου ή ενός διευρυμένου παχέος εντέρου, μπορεί επίσης να εμφανιστούν σε έως και 21% των ανθρώπων και έως και το 10% των ανθρώπων μπορεί να παρουσιάσουν νευρική βλάβη.

    Το T. cruzi εξαπλώνεται, συνήθως, σε ανθρώπους και άλλα θηλαστικά από το δάγκωμα ενός ζωυφίου. Η ασθένεια μπορεί επίσης να εξαπλωθεί μέσω μετάγγισης αίματος, μεταμόσχευσης οργάνων, τρώγοντας τρόφιμα μολυσμένα με τα παράσιτα και με κάθετη μετάδοση (από μια μητέρα στο μωρό της).

    Η διάγνωση πρώιμα της νόσου είναι η εύρεση του παρασίτου στο αίμα χρησιμοποιώντας μικροσκόπιο ή η ανίχνευση του DNA του με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης.

    Η χρόνια νόσος διαγιγνώσκεται με την εύρεση αντισωμάτων για το T. cruzi στο αίμα.

    Επηρεάζει περισσότερους από 150 τύπους ζώων.

    Η πρόληψη επικεντρώνεται στην εξάλειψη των εντόμων και στην αποφυγή των δαγκωμάτων τους. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη χρήση εντομοκτόνων ή κρεβατιών με σκέπασμα. Άλλες προληπτικές προσπάθειες περιλαμβάνουν τον έλεγχο αίματος που χρησιμοποιείται για μεταγγίσεις.

    Δεν έχει αναπτυχθεί εμβόλιο.

    Οι πρώιμες λοιμώξεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα φάρμακα βενζινιδαζόλη ή nifurtimox, τα οποία, συνήθως, θεραπεύουν την ασθένεια εάν χορηγούνται λίγο μετά τη μόλυνση του ατόμου, αλλά γίνονται λιγότερο αποτελεσματικά όσο περισσότερο ένα άτομο έχει τη νόσο Chagas.

    Όταν χρησιμοποιείται σε χρόνια ασθένεια, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την εμφάνιση συμπτωμάτων τελικού σταδίου.

    Η βενζινιδαζόλη και το nifurtimox προκαλούν συχνά ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως δερματικές διαταραχές, ερεθισμό του πεπτικού συστήματος και νευρολογικά συμπτώματα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε διακοπή της θεραπείας.

    Εκτιμάται ότι 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στο Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και τη Νότια Αμερική, έχουν νόσο Chagas από το 2017, με αποτέλεσμα περίπου 7.900 θανάτους.

    Τα περισσότερα άτομα με τη νόσο είναι φτωχά, και τα περισσότερα δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν μολυνθεί.

    Οι μετακινήσεις πληθυσμού μεγάλης κλίμακας έχουν αυξήσει τις περιοχές όπου εντοπίζεται η νόσος Chagas και αυτές περιλαμβάνουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Η ασθένεια Chagas ταξινομείται ως τροπική ασθένεια. 

    image 4

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Η νόσος του Chagas εμφανίζεται σε δύο στάδια: ένα οξύ στάδιο, το οποίο αναπτύσσεται μία έως δύο εβδομάδες μετά το δάγκωμα των εντόμων και ένα χρόνιο στάδιο που αναπτύσσεται για πολλά χρόνια. Το οξύ στάδιο είναι συχνά χωρίς συμπτώματα. Όταν υπάρχουν, τα συμπτώματα είναι, συνήθως, δευτερεύοντα και δεν είναι συγκεκριμένα για κάποια συγκεκριμένη ασθένεια.

    Τα σημεία και τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

    • πυρετό
    • αδιαθεσία
    • κεφαλαλγία 
    • διόγκωση του ήπατος, του σπλήνα και των λεμφαδένων

    Σπάνια, οι άνθρωποι αναπτύσσουν ένα οζίδιο στο σημείο της λοίμωξης, το οποίο ονομάζεται «σημάδι του Romaña» εάν βρίσκεται στο βλέφαρο ή «chagoma» εάν βρίσκεται αλλού στο δέρμα. Σε σπάνιες περιπτώσεις (λιγότερο από 1-5%), τα μολυσμένα άτομα αναπτύσσουν σοβαρή οξεία νόσο, η οποία μπορεί να προκαλέσει απειλητική για τη ζωή συσσώρευση υγρών γύρω από την καρδιά, ή φλεγμονή της καρδιάς ή του εγκεφάλου και των γύρω ιστών. Η οξεία φάση διαρκεί, συνήθως, τέσσερις έως οκτώ εβδομάδες και υποχωρεί χωρίς θεραπεία. Εκτός αν υποβληθούν σε θεραπεία με αντιπαρασιτικά φάρμακα, τα άτομα παραμένουν χρόνια μολυσμένα με T. cruzi μετά την ανάρρωση από την οξεία φάση.

    Οι περισσότερες χρόνιες λοιμώξεις είναι ασυμπτωματικές, οι οποίες αναφέρονται ως απροσδιόριστες χρόνιες νόσοι Chagas. Ωστόσο, από τα άτομα με χρόνια νόσο του Chagas, το 30-40% αναπτύσσουν δυσλειτουργία οργάνων και επηρεάζονται, συχνότερα, η καρδιά ή το πεπτικό σύστημα.

    Η πιο συχνή εκδήλωση είναι η καρδιακή νόσος, η οποία εμφανίζεται στο 14-45% των ατόμων με χρόνια νόσο Chagas. Τα άτομα με καρδιακή νόσο του Chagas συχνά αντιμετωπίζουν αίσθημα παλμών της καρδιάς και μερικές φορές λιποθυμία λόγω ακανόνιστης καρδιακής λειτουργίας. Με το ηλεκτροκαρδιογράφημα, τα άτομα με καρδιακή νόσο του Chagas έχουν συχνότερα αρρυθμίες. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, οι κοιλίες της καρδιάς διευρύνονται (διασταλτική καρδιομυοπάθεια), γεγονός που μειώνει την ικανότητα της καρδιάς να αντλεί αίμα. Σε πολλές περιπτώσεις, το πρώτο σημάδι της καρδιακής νόσου του Chagas είναι η καρδιακή ανεπάρκεια, ο θρομβοεμβολισμός ή ο θωρακικός πόνος που σχετίζεται με ανωμαλίες στην αγγείωση.

    Επίσης, συχνή στη χρόνια νόσο του Chagas είναι η βλάβη στο πεπτικό σύστημα, ιδιαίτερα η διεύρυνση του οισοφάγου ή του παχέος εντέρου, η οποία επηρεάζει το 10-21% των ανθρώπων. Εκείνοι με διογκωμένο οισοφάγο συχνά αντιμετωπίζουν πόνο (οδυνοφαγία) ή δυσκολία στην κατάποση (δυσφαγία), παλινδρόμηση οξέος, βήχα και απώλεια βάρους. Άτομα με διογκωμένο παχύ έντερο συχνά αντιμετωπίζουν δυσκοιλιότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή απόφραξη του εντέρου ή της παροχής αίματος. Έως και το 10% των ατόμων που έχουν προσβληθεί από χρόνια νόσο αναπτύσσουν νευρική βλάβη που μπορεί να οδηγήσει σε μούδιασμα και αλλοιωμένα αντανακλαστικά ή κίνηση.

    Ενώ η χρόνια ασθένεια αναπτύσσεται αργά, ορισμένα άτομα με νόσο Chagas (λιγότερο από 10%) αναπτύσσουν καρδιακή βλάβη αμέσως μετά από οξεία νόσο.

    Τα άτομα που έχουν μολυνθεί από κατάποση παρασίτων τείνουν να αναπτύσσουν σοβαρή ασθένεια εντός τριών εβδομάδων από την κατανάλωση, με συμπτώματα όπως πυρετό, έμετο, δύσπνοια, βήχα και πόνο στο στήθος, την κοιλιά και τους μυς.

    Εκείνοι που έχουν μολυνθεί με κάθετη μετάδοση, συνήθως, έχουν λίγα ή καθόλου συμπτώματα, αλλά μπορεί να έχουν ήπια μη ειδικά συμπτώματα ή σοβαρά συμπτώματα, όπως ίκτερος, αναπνευστική δυσχέρεια και καρδιακά προβλήματα.

    Τα άτομα που έχουν μολυνθεί μέσω μεταμόσχευσης οργάνων ή μετάγγισης αίματος τείνουν να έχουν συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της ασθένειας που μεταδίδεται από φορέα, αλλά τα συμπτώματα μπορεί να μην εκδηλωθούν μια εβδομάδα έως πέντε μήνες.

    Χρόνια μολυσμένα άτομα που καθίστανται ανοσοκατασταλμένα λόγω λοίμωξης από τον ιό HIV μπορούν να υποστούν ιδιαίτερα σοβαρή ασθένεια, η οποία, συνήθως, χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στον εγκέφαλο και του γύρω περιβάλλοντα ιστού ή αναπτύσσουν εγκεφαλικά αποστήματα. Τα συμπτώματα ποικίλλουν ευρέως με βάση το μέγεθος και τη θέση των αποστημάτων του εγκεφάλου, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκεφάλους, επιληπτικές κρίσεις, απώλεια αίσθησης ή άλλα νευρολογικά ζητήματα που υποδεικνύουν συγκεκριμένες θέσεις βλάβης του νευρικού συστήματος. Περιστασιακά, αυτά τα άτομα αντιμετωπίζουν, επίσης, οξεία καρδιακή φλεγμονή, δερματικές αλλοιώσεις και ασθένειες του στομάχου, του εντέρου ή του περιτοναίου. 

    pmed.0040332.g004

    Κύκλος ζωής και μετάδοση του T. cruzi

    Η νόσος του Chagas προκαλείται από μόλυνση με το πρωτόζωο παράσιτο T. cruzi, το οποίο, συνήθως, εισάγεται στον άνθρωπο μέσω του δαγκώματος των εντόμων, «ζωύφια». Στην περιοχή του δαγκώματος, οι κινητικές μορφές T. cruzi που ονομάζονται τρυπομαστίγοι εισβάλλουν σε διάφορα κύτταρα ξενιστές. Μέσα σε ένα κύτταρο ξενιστή, το παράσιτο μεταμορφώνεται σε μια αναπαραγωγική μορφή που ονομάζεται αμάστιγο, το οποίο υφίσταται πολλούς γύρους αναπαραγωγής. Οι αναπαραγόμενοι αμάστιγοι μετατρέπονται σε τρυποστιγώτες, οι οποίοι διαρρηγνύουν το κύτταρο ξενιστή και απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματος. Στη συνέχεια, οι τρυποστίγοι διαδίδονται σε όλο το σώμα σε διάφορους ιστούς, όπου εισβάλλουν στα κύτταρα και αναπαράγονται. Για πολλά χρόνια, κύκλοι αναπαραγωγής παρασίτων και ανοσοαπόκρισης μπορούν να βλάψουν σοβαρά αυτούς τους ιστούς, ιδιαίτερα την καρδιά και το πεπτικό σύστημα.

    Μετάδοση ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Ένα καφέ φτερωτό έντομο το Triatoma infestans είναι φορέας του T. cruzi. Το T. cruzi μπορεί να μεταδοθεί από διάφορα έντομα που ανήκουν στα γένη Triatoma, Panstrongylus και Rhodnius. Οι πρωταρχικοί φορείς για ανθρώπινη μόλυνση είναι τα είδη που κατοικούν σε ανθρώπινες κατοικίες, δηλαδή Triatoma infestans, Rhodnius prolixus, Triatoma dimidiata και Panstrongylus megistus. Αυτά τα έντομα είναι γνωστά με μια σειρά από τοπικά ονόματα, όπως το vinchuca στην Αργεντινή, τη Βολιβία, τη Χιλή και την Παραγουάη, το barbeiro στη Βραζιλία, το pito στην Κολομβία, το τσιντσέ στην Κεντρική Αμερική και το τσιπ στη Βενεζουέλα. Τα έντομα τείνουν να τρέφονται τη νύχτα, προτιμώντας υγρές επιφάνειες κοντά στα μάτια ή το στόμα. Ένα έντομο μπορεί να μολυνθεί με το T. cruzi όταν τρέφεται με μολυσμένο ξενιστή. Το T. cruzi αναπαράγεται στην εντερική οδό του εντόμου και ρίχνεται στα κόπρανα του ζωυφόου. Όταν μια μολυσμένη τριατομίνη τρέφεται, διαπερνά το δέρμα και παίρνει αίμα, και κάνει αφόδευση ταυτόχρονα για να δώσει χώρο για το νέο γεύμα. Το δάγκωμα είναι, συνήθως, ανώδυνο, αλλά προκαλεί φαγούρα. Το ξύσιμο στο δάγκωμα εισάγει τα περιττώματα T. cruzi στην πληγή δαγκώματος, ξεκινώντας τη μόλυνση. Εκτός από την κλασική εξάπλωση του φορέα, η νόσος του Chagas μπορεί να μεταδοθεί μέσω τροφής ή ποτού μολυσμένου με έντομα ή τα περιττώματα τους. Δεδομένου ότι η θέρμανση ή η ξήρανση σκοτώνει τα παράσιτα, τα ποτά και ειδικά οι χυμοί φρούτων είναι η πιο συχνή πηγή μόλυνσης. Αυτή η οδός μετάδοσης προκαλεί ασυνήθιστα σοβαρά συμπτώματα, πιθανώς λόγω μόλυνσης με υψηλότερο φορτίο παρασίτων από ό, τι από το δάγκωμα ενός ζωύφιου. Το T. cruzi μπορεί, επίσης, να μεταδοθεί ανεξάρτητα από τα έντομα κατά τη μετάγγιση αίματος, μετά από μεταμόσχευση οργάνων ή κατά μήκος του πλακούντα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η μετάγγιση με το αίμα ενός μολυσμένου δότη μολύνει τον παραλήπτη κατά 10-25%. Για να αποφευχθεί αυτό, εξετάζεται το αίμα για T. cruzi σε πολλές χώρες με ενδημική νόσο Chagas, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ομοίως, η μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων από μολυσμένο δότη μπορεί να μεταδώσει τον T. cruzi στον παραλήπτη. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη μεταμόσχευση καρδιάς, η οποία μεταδίδει το T. cruzi 75–100% και λιγότερο για τη μεταμόσχευση του ήπατος (0–29%) ή ενός νεφρού (0–19%). Μια μολυσμένη μητέρα μπορεί, επίσης, να μεταδώσει το T. cruzi στο παιδί της μέσω του πλακούντα. Αυτό συμβαίνει έως και στο 15% των γεννήσεων από μολυσμένες μητέρες. Από το 2019, το 22,5% των νέων λοιμώξεων εμφανίζεται μέσω κάθετης μετάδοσης.

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Στην οξεία φάση της νόσου, τα σημεία και τα συμπτώματα προκαλούνται άμεσα από την αντιγραφή του T. cruzi και την απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος σε αυτήν. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, το T. cruzi μπορεί να βρεθεί σε διάφορους ιστούς σε όλο το σώμα και κυκλοφορεί στο αίμα. Κατά τη διάρκεια των αρχικών εβδομάδων μόλυνσης, η αντιγραφή του παρασίτου ελέγχεται με παραγωγή αντισωμάτων και ενεργοποίηση της φλεγμονώδους απόκρισης του ξενιστή, ιδιαίτερα κύτταρα που στοχεύουν ενδοκυτταρικά παθογόνα, όπως, τα κύτταρα ΝΚ και τα μακροφάγα, που οδηγούνται από μόρια σηματοδότησης φλεγμονής, όπως ο TNF-α και η IFN -γ. Κατά τη διάρκεια της χρόνιας νόσου Chagas, η μακροχρόνια βλάβη των οργάνων αναπτύσσεται με την πάροδο των ετών λόγω της συνεχούς αναπαραγωγής του παρασίτου και της βλάβης από το ανοσοποιητικό σύστημα. Νωρίς κατά τη διάρκεια της νόσου, το T. cruzi βρίσκεται συχνά στις ραβδωτές μυϊκές ίνες της καρδιάς. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, η καρδιά γενικά διογκώνεται, με σημαντικές περιοχές καρδιακών μυϊκών ινών να αντικαθίστανται από ουλώδη ιστό και λίπος. Περιοχές ενεργού φλεγμονής διασκορπίζονται σε όλη την καρδιά, με φλεγμονώδη ανοσοκύτταρα, συνήθως μακροφάγα και Τ κύτταρα. Αργά στη νόσο, τα παράσιτα σπάνια εντοπίζονται στην καρδιά και μπορεί να είναι παρόντα σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Στην καρδιά, το παχύ έντερο και τον οισοφάγο, η χρόνια ασθένεια οδηγεί, επίσης, σε τεράστια απώλεια νευρικών απολήξεων. Στην καρδιά, αυτό μπορεί να συμβάλλει σε αρρυθμίες και άλλες καρδιακές δυσλειτουργίες. Στο παχύ έντερο και στον οισοφάγο, η απώλεια ελέγχου του νευρικού συστήματος είναι ο κύριος παράγοντας της δυσλειτουργίας των οργάνων. Η απώλεια νεύρων εμποδίζει την κίνηση των τροφίμων μέσω του πεπτικού σωλήνα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε απόφραξη του οισοφάγου ή του παχέος εντέρου και σε περιορισμό της παροχής αίματος.

    Chagas Instagram 1000x1000

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Η παρουσία του T. cruzi είναι διαγνωστική της νόσου Chagas. Κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης της λοίμωξης, μπορεί να ανιχνευθεί με μικροσκοπική εξέταση φρέσκου αίματος, ή του επιχρίσματος του, για κινητικά παράσιτα. ή με παρασκευή λεπτών και παχιών επιχρισμάτων αίματος που βάφονται με Giemsa, για άμεση απεικόνιση παρασίτων. Η εξέταση επιχρίσματος αίματος ανιχνεύει παράσιτα στο 34-85% των περιπτώσεων. Τεχνικές, όπως, η φυγοκέντρηση μικροαιματοκρίτη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη συγκέντρωση του αίματος, γεγονός που καθιστά τη δοκιμή πιο ευαίσθητη. Κατά τη μικροσκοπική εξέταση, οι τρυπομαστίγοι T. cruzi έχουν ένα λεπτό σώμα, συχνά σε σχήμα S ή U, με μαστίγιο συνδεδεμένο στο σώμα μέσω κυματοειδούς μεμβράνης. Εναλλακτικά, το DNA του T. cruzi μπορεί να ανιχνευθεί με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR). Σε οξεία και συγγενή νόσο του Chagas, η PCR είναι πιο ευαίσθητη από τη μικροσκοπία, και είναι πιο αξιόπιστη από τις δοκιμές που βασίζονται σε αντισώματα για τη διάγνωση συγγενούς νόσου, επειδή δεν επηρεάζεται από τη μεταφορά αντισωμάτων κατά του T. cruzi από μια μητέρα στο το μωρό της (παθητική ανοσία). Η PCR χρησιμοποιείται επίσης για την παρακολούθηση των επιπέδων του T. cruzi σε αποδέκτες μεταμοσχεύσεων οργάνων και σε ανοσοκατασταλμένα άτομα, γεγονός που επιτρέπει την ανίχνευση λοίμωξης ή επανενεργοποίησης σε πρώιμο στάδιο. Κατά τη διάρκεια της χρόνιας φάσης, η μικροσκοπική διάγνωση είναι αναξιόπιστη και η PCR είναι λιγότερο ευαίσθητη επειδή το επίπεδο των παρασίτων στο αίμα είναι χαμηλό. Η χρόνια νόσος του Chagas διαγιγνώσκεται, συνήθως, χρησιμοποιώντας ορολογικές εξετάσεις, οι οποίες ανιχνεύουν αντισώματα ανοσοσφαιρίνης G κατά του T. cruzi στο αίμα του ατόμου. Οι πιο κοινές μεθοδολογίες δοκιμής είναι η ELISA, ο έμμεσος ανοσοφθορισμός και η έμμεση αιμοσυγκόλληση. Απαιτούνται δύο θετικά αποτελέσματα ορολογίας, χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθόδους δοκιμής για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση. Εάν τα αποτελέσματα των δοκιμών είναι ασαφή, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πρόσθετες μέθοδοι δοκιμής όπως το Western blot. Τα αντιγόνα T. cruzi μπορούν, επίσης, να ανιχνευθούν σε δείγματα ιστών χρησιμοποιώντας τεχνικές ανοσοϊστοχημείας. Διατίθενται διάφορες ταχείες διαγνωστικές εξετάσεις για τη νόσο Chagas. Αυτές οι δοκιμές μεταφέρονται εύκολα και μπορούν να πραγματοποιηθούν από άτομα χωρίς ειδική εκπαίδευση. Είναι χρήσιμα για τον έλεγχο μεγάλου αριθμού ατόμων και για τον έλεγχο ατόμων που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης, αλλά η ευαισθησία τους είναι σχετικά χαμηλή, και συνιστάται να χρησιμοποιηθεί μια δεύτερη μέθοδος για την επιβεβαίωση ενός θετικού αποτελέσματος. Το T. cruzi μπορεί να απομονωθεί από δείγματα μέσω καλλιέργειας αίματος ή ξενοδιάγνωσης ή εμβολιασμού ζώων με το αίμα του ατόμου. Στη μέθοδο καλλιέργειας αίματος, τα ερυθρά αιμοσφαίρια του ατόμου διαχωρίζονται από το πλάσμα και προστίθενται σε ένα εξειδικευμένο μέσο ανάπτυξης για να ενθαρρύνουν τον πολλαπλασιασμό του παρασίτου. Μπορεί να χρειαστούν έως και έξι μήνες για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα. Η ξενοδιάγνωση περιλαμβάνει τη σίτιση του αίματος του ατόμου σε έντομα τριατομίνης και στη συνέχεια εξέταση των περιττωμάτων του για το παράσιτο 30 έως 60 ημέρες αργότερα. Αυτές οι μέθοδοι δεν χρησιμοποιούνται συνήθως, καθώς είναι αργές και έχουν χαμηλή ευαισθησία.

    chagas disease diagnosis 5ada080f1d640400390db8d0

    ΠΡΟΛΗΨΗ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Τα δίχτυα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ενδημικές περιοχές για την αποφυγή δαγκωμάτων από τα έντομα. Οι προσπάθειες για την πρόληψη της νόσου Chagas έχουν επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στον έλεγχο του φορέα για τον περιορισμό της έκθεσης σε έντομα τριατομίνης. Τα προγράμματα ψεκασμού εντομοκτόνων αποτέλεσαν τη βασική βάση του ελέγχου του φορέα, αποτελούμενο από ψεκασμό σπιτιών και τις γύρω περιοχές με εντομοκτόνα. Αυτό έγινε αρχικά με εντομοκτόνα οργανοχλωρίου, οργανοφωσφορικού και καρβαμικού, τα οποία αντικαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1980 με πυρεθροειδή. Αυτά τα προγράμματα μείωσαν δραστικά τη μετάδοση στη Βραζιλία και τη Χιλή, και εξάλειψαν σημαντικούς φορείς από ορισμένες περιοχές: Triatoma infestans από τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Ουρουγουάη και τμήματα του Περού και της Παραγουάης, καθώς και το Rhodnius prolixus από την Κεντρική Αμερική. Ο έλεγχος του φορέα σε ορισμένες περιοχές παρεμποδίστηκε από την ανάπτυξη αντοχής σε εντομοκτόνα από τα έντομα. Σε απάντηση, τα προγράμματα ελέγχου φορέων έχουν εφαρμόσει εναλλακτικά εντομοκτόνα (π.χ. fenitrothion και bendiocarb στην Αργεντινή και τη Βολιβία), τη θεραπεία εξημερωμένων ζώων (τα οποία τροφοδοτούνται, επίσης, από τα έντομα) με φυτοφάρμακα, χρώματα εμποτισμένα με φυτοφάρμακα και άλλες πειραματικές προσεγγίσεις. Σε περιοχές με αυτά τα έντομα, η μετάδοση του T. cruzi μπορεί να αποφευχθεί με τον ύπνο κάτω από τα σεντόνια και με σκεπαστά κρεβάτια. Η μετάγγιση αίματος ήταν στο παρελθόν ο δεύτερος συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης για τη νόσο Chagas. Το T. cruzi μπορεί να επιβιώσει σε ψυγμένο αποθηκευμένο αίμα και μπορεί να επιβιώσει από την κατάψυξη και την απόψυξη, επιτρέποντάς του να παραμείνει σε ολικό αίμα, συσκευασμένα ερυθρά αιμοσφαίρια, κοκκιοκύτταρα και αιμοπετάλια. Η ανάπτυξη και η εφαρμογή εξετάσεων διαλογής των προϊόντων αίματος μείωσε δραματικά τον κίνδυνο μόλυνσης κατά τη μετάγγιση αίματος. Σχεδόν όλες οι αιμοδοσίες στις χώρες της Λατινικής Αμερικής υποβάλλονται σε έλεγχο Chagas. Η ευρεία εξέταση είναι επίσης συχνή σε μη ενδημικά έθνη με σημαντικούς πληθυσμούς μεταναστών από ενδημικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου (εφαρμόστηκε το 1999), της Ισπανίας (2005), των Ηνωμένων Πολιτειών (2007), της Γαλλίας και της Σουηδίας (2009), της Ελβετίας (2012) και Βέλγιο (2013). Το αίμα εξετάζεται χρησιμοποιώντας ορολογικές δοκιμές, συνήθως ELISA, για την ανίχνευση αντισωμάτων έναντι πρωτεϊνών T. cruzi. Άλλοι τρόποι μετάδοσης έχουν επίσης στοχευτεί από τα προγράμματα πρόληψης της νόσου Chagas. Η θεραπεία μητέρων που έχουν προσβληθεί από T. cruzi κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μειώνει τον κίνδυνο συγγενής μετάδοσης της λοίμωξης. Για το σκοπό αυτό, πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν εφαρμόσει ως ρουτίνα τον έλεγχο εγκύων γυναικών και βρεφών για μόλυνση από T. cruzi και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τον έλεγχο όλων των παιδιών που έχουν γεννηθεί από μολυσμένες μητέρες για να αποτραπεί η ανάπτυξη συγγενών λοιμώξεων σε χρόνια ασθένεια. Ομοίως με τις μεταγγίσεις αίματος, πολλές χώρες με ενδημική νόσο Chagas ελέγχουν τα όργανα για μεταμόσχευση με ορολογικές εξετάσεις. Δεν υπάρχει εμβόλιο κατά της νόσου Chagas. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Η νόσος του Chagas αντιμετωπίζεται χρησιμοποιώντας αντιπαρασιτικά φάρμακα για την εξάλειψη του T. cruzi από το σώμα και  συμπτωματική θεραπεία για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της λοίμωξης. Από το 2018, το benznidazole και το nifurtimox ήταν τα αντιπαρασιτικά φάρμακα επιλογής για τη θεραπεία της νόσου Chagas, αν και το benznidazole είναι το μόνο φάρμακο που διατίθεται στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Και για τα δύο φάρμακα, η θεραπεία αποτελείται, συνήθως, από δύο έως τρεις δόσεις από του στόματος την ημέρα για 60 έως 90 ημέρες. Η αντιπαρασιτική θεραπεία είναι πιο αποτελεσματική νωρίς κατά τη διάρκεια της λοίμωξης: εξαλείφει το T. cruzi από το 50-80% των ατόμων στην οξεία φάση, αλλά μόνο το 20-60% αυτών που βρίσκονται στη χρόνια φάση. Η θεραπεία της χρόνιας νόσου είναι πιο αποτελεσματική στα παιδιά από ό, τι στους ενήλικες και το ποσοστό θεραπείας για συγγενή νόσο πλησιάζει το 100% εάν αντιμετωπιστεί τον πρώτο χρόνο της ζωής. Η αντιπαρασιτική θεραπεία μπορεί επίσης να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και να μειώσει την πιθανότητα συγγενούς μετάδοσης. Η εξάλειψη του T. cruzi δε θεραπεύει την καρδιακή και γαστρεντερική βλάβη που προκαλείται από χρόνια νόσο του Chagas, επομένως αυτές οι καταστάσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά. Η αντιπαρασιτική θεραπεία δεν συνιστάται σε άτομα που έχουν ήδη αναπτύξει διασταλτική καρδιομυοπάθεια.

    Η βενζινιδαζόλη θεωρείται συνήθως η θεραπεία πρώτης γραμμής επειδή έχει πιο ήπιες δυσμενείς επιπτώσεις από το nifurtimox και η αποτελεσματικότητά της είναι καλύτερα κατανοητή. Τόσο η βενζινιδαζόλη όσο και το nifurtimox έχουν συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορούν να οδηγήσουν σε διακοπή της θεραπείας. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της βενζινιδαζόλης είναι: δερματικό εξάνθημα, πεπτικά προβλήματα, μειωμένη όρεξη, αδυναμία, πονοκέφαλος και προβλήματα ύπνου. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες μερικές φορές μπορούν να αντιμετωπιστούν με αντιισταμινικά ή κορτικοστεροειδή και γενικά αντιστρέφονται όταν διακόπτεται η θεραπεία. Ωστόσο, η βενζιδαζόλη διακόπτεται σε ποσοστό έως και 29% των περιπτώσεων. Το Nifurtimox έχει συχνότερες παρενέργειες, επηρεάζοντας έως και 97,5% των ατόμων που παίρνουν το φάρμακο. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι: απώλεια όρεξης, απώλεια βάρους, ναυτία και έμετος και διάφορες νευρολογικές διαταραχές, όπως αλλαγές στη διάθεση, αϋπνία, παραισθησία και περιφερική νευροπάθεια. Η θεραπεία διακόπτεται σε έως και 75% των περιπτώσεων. Και τα δύο φάρμακα αντενδείκνυται για χρήση σε έγκυες γυναίκες και άτομα με ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια. Από το 2019, έχει αναφερθεί αντίσταση σε αυτά τα φάρμακα.

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΝΟΣΟΥ CHAGAS

    Στο χρόνιο στάδιο, η θεραπεία περιλαμβάνει τη διαχείριση των κλινικών εκδηλώσεων της νόσου. Η θεραπεία της καρδιομυοπάθειας του Chagas είναι παρόμοια με εκείνη άλλων μορφών καρδιακής νόσου. Μπορεί να συνταγογραφούνται βήτα αναστολείς και αναστολείς ΜΕΑ, αλλά ορισμένα άτομα με νόσο Chagas μπορεί να μην είναι σε θέση να λάβουν την τυπική δόση αυτών των φαρμάκων επειδή έχουν χαμηλή αρτηριακή πίεση ή χαμηλό καρδιακό ρυθμό. Για τη διαχείριση των ακανόνιστων καρδιακών παλμών, στα άτομα μπορεί να συνταγογραφούνται αντιαρρυθμικά φάρμακα όπως η αμιωδαρόνη ή να βάλουν βηματοδότη. Αντιπηκτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόληψη του θρομβοεμβολισμού και του εγκεφαλικού επεισοδίου. Η χρόνια καρδιακή νόσος που προκαλείται από το Chagas είναι ένας συχνός λόγος για χειρουργική επέμβαση και μεταμόσχευση καρδιάς. Επειδή οι αποδέκτες μεταμοσχεύσεων λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα για να αποτρέψουν την απόρριψη οργάνων, παρακολουθούνται χρησιμοποιώντας PCR για να ανιχνεύσουν την επανενεργοποίηση της νόσου. Τα άτομα με νόσο του Chagas που υποβάλλονται σε μεταμόσχευση καρδιάς έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης. Η ήπια γαστρεντερική νόσος μπορεί να αντιμετωπιστεί συμπτωματικά, όπως με τη χρήση καθαρτικών για τη δυσκοιλιότητα ή τη λήψη προκινητικού φαρμάκου, όπως η μετοκλοπραμίδη πριν από τα γεύματα για την ανακούφιση των συμπτωμάτων του οισοφάγου. Η χειρουργική επέμβαση για τη διάσπαση των μυών του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα (καρδιομυοτομία) ενδείκνυται σε πιο σοβαρές περιπτώσεις οισοφαγικής νόσου, και μπορεί να απαιτηθεί χειρουργική αφαίρεση του προσβεβλημένου μέρους του οργάνου σε προχωρημένο μεγάκολο.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    Everything You Want To Know About Chagas Disease Kissing Bug Disease 1280x720

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Αρρυθμιογόνος μυοκαρδιοπάθεια της δεξιάς κοιλίας

    Μυοκαρδιοπάθεια

    Τρυπανοσωμίαση της Αφρικής

    Ο ιός του Έμπολα

    Μυοκαρδίτιδα

    Ασθένεια του ύπνου

    www.emedi.gr

     

  • Σημαντικές πληροφορίες για την έκτοπη κύηση Σημαντικές πληροφορίες για την έκτοπη κύηση

    Σημαντικές πληροφορίες για την έκτοπη κύηση

    Έκτοπη κύηση είναι η κύηση εκτός μήτρας - κάθε κύηση που λαμβάνει χώρα έξω από τα όρια της μητρικής κοιλότητας

    • Σαλπιγγική κύηση - κύηση που λαμβάνει χώρα στα διάφορα τμήματα των ωαγωγών, δηλαδή ληκυθική (55%), ισθμική (25%), κροσσών (17%) κέρατος (2%)
    • Ωοθηκική κύηση - λαμβάνει χώρα εντός των ορίων μίας ωοθήκης 
    • Κοιλιακή κύηση - λαμβάνει χώρα στην κοιλιακή (περιτοναϊκή) κοιλότητα συχνότερα μέσα σε αμνιακό σάκο. Σπανιότατα μπορεί να εμφυτεύεται στα σπλάχνα, στα τοιχώματα της πυέλου, στο επίπλουν ή ακόμη και στις επιφάνειες του ήπατος και του σπληνός
    • Τραχηλική κύηση - το κύημα εμφυτεύεται στον τράχηλο κάτω από το επίπεδο του έσω τραχηλικού στομίου
    • Ενδοσυνδεσμική κύηση - μετά από ωοθηκική εμφύτευση και ακόλουθη ρήξη του ωαγωγού, το επιζών έμβρυο δευτεροπαθώς εμφυτεύεται μεταξύ των ορίων του προσθίου και οπισθίου φύλλου του πλατέος συνδέσμου

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 40% συμβαίνει σε γυναίκες ηλικιών από 20-29 ετών 

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    Σαλπιγγική κύηση:

    • Πόνοι πυέλου 
    • Αμηνόρροια που ακολουθείται από άτακτη αιμορραγία από τον κόλπο 
    • Κοιλιακή ευαισθησία 
    • Ευαισθησία και μάζα στο εξάρτημα 
    • Τεινεσμός
    • Πόνοι στον ώμο 
    • Συγκοπή 
    • Έξοδος από πεπτωκότος εκμαγείου σάλπιγγος 

    Ωοθηκική κύηση:

    • Πόνοι και κράμπες
    • Πυελική μάζα
    • Κολπική αιμορραγία μετά περίοδο αμηνόρροιας
    • Κλινική καταπληξία μετά από ρήξη

    Κοιλιακή κύηση:

    • Ιστορικό που υποδηλώνει έκτρωση ή ρήξη ωαγωγών 
    • Εγκυμοσύνη που επιπλέκεται με ασυνήθη συμπτώματα από το γαστρεντερικό 
    • Εμβρυϊκές κινήσεις πολύ εμφανείς ή επώδυνες
    • Εύκολη ψηλάφηση των εμβρυϊκών μελών ή κινήσεων 
    • Εγκυμοσύνη που περιγράφεται από μία έμπειρη πολύτοκο ως διαφορετική
    • Ψευδής τοκετός σε τελειόμηνη εγκυμοσύνη
    • Υψηλή θέση εμβρύου σε ανώμαλη προβολή συνήθως εγκάρσια
    • Εκτόπιση ενός σκληρού, μακρού τραχήλου 
    • Ψηλάφηση των εμβρυϊκών μελών δια μέσω του κόλπου
    • Ασυνήθως έντονοι ήχοι αγγειακής ροής 

    Τραχηλική κύηση:

    • Μαλακός, δυσανάλογα ευμεγέθης τράχηλος, ίσος ή μεγαλύτερος από το σώμα της μήτρας
    • Εξώθηση σκοτεινού ιστού μέσω του έξω τραχηλικού στομίου 
    • Συνεχής κολπική αιμορραγία μετά περίοδο αμηνόρροιας

    Ενδοσυνδεσμική κύηση:

    • Ιστορικό συμβατό με έκτρωση ή ρήξη ωαγωγού 
    • Μονόπλευρη πυελική μάζα με πόνο

    720px Tubal Pregnancy with embryo

    ΑΙΤΙΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    Σαλπιγγική κύηση:

    • Προηγούμενη ωοθηκική κύηση
    • Φλεγμονώδης νόσος της πυέλου 
    • Ενδομητρίωση 
    • Προηγούμενοι χειρουργικοί χειρισμοί στις σάλπιγγες
    • Οζώδης ισθμική σαλπιγγίτιδα 
    • Συμφύσεις πυέλου 
    • Όγκοι πυέλου

    Ωοθηκική κύηση:

    • Εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στην ωοθηκική επιφάνεια 
    • Αποβολή από τη σάλπιγγα και εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στην ωοθήκη

    Κοιλιακή κύηση:

    • Αποβολή από τη σάλπιγγα με δευτεροπαθή εμφύτευση 
    • Μητροπεριτοναϊκό συρίγγιο που ανεπτύχθηκε μετά ρήξη ουλών παλαιότερης καισαρικής τομής ή εκτομής ινομυωμάτων 
    • Υπάρχει η θεωρία της εξωτερικής μετανάστευσης 
    • Θεωρία της εξ΄εμέσεως προς την κοιλιά του γονιμοποιημένου ωαρίου κατά την εμμηνορρυσία

    Τραχηλική κύηση:

    • Αφιλόξενο ενδομήτριο για την εμφύτευση, λόγω λοιμώξεως 
    • Ινομυώματα μήτρας
    • Ατροφικό ενδομήτριο
    • Διαφράγματα μήτρας
    • Παρουσία ενδομητρίου σπειράματος 
    • Ουλές ενδομητρίου 
    • Χρήση αντισυλληπτικών από του στόματος 

    Ενδοσυνδεσμική κύηση:

    • Ρήξη μιας σαλπιγγικής κύησης και δευτεροπαθής εμφύτευση μεταξύ προσθίου και οπισθίου πετάλου πλατέος συνδέσμου

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Προηγούμενη χειρουργική σαλπίγγων 
    • Προηγούμενη φλεγμονώδης νόσος της μικρής πυέλου 
    • Πυελικές συμφύσεις 
    • Προηγούμενη σαλπιγγική κύηση
    • Προηγούμενη χειρουργική μήτρας
    • Χρήση ενδομητρίων σπεραμάτων 
    • Ιστορικό ενδομητρίτιδας

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Έκτρωση 
    • Σκωληκοειδίτδα
    • Σαλπιγγίτιδα
    • Ραγείσα κύστη ωχρού σωματίου
    • Ινομύωμα ή απόστημα κέρατος μήτρας
    • Ωοθηκικός όγκος 
    • Ενδομητρίωμα 
    • Τραχηλικός καρκίνος 
    • Τραχηλική φάση αποβολής από τη μήτρα
    • Πρόδρομος πλακούντας

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Δοκιμασία κυήσεως στα ούρα
    • Ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη ορού σε αυξανόμενους τίτλους
    • Διαδοχικές γενικές αίματος για πιστοποίηση απώλειας αίματος 
    • Επίπεδα προγεστερόνης ορού 

    Ectopic pregnancy

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    Σαλπιγγική κύηση:

    • Παρουσία χοριονικών λαχνών μέσα στη σάλπιγγα 

    Ωοθηκική κύηση (κριτήρια του Spiegelberg):

    • Η κύηση πρέπει να καταλαμβάνει τη θέση της ωοθήκης 
    • Η κύηση πρέπει να συνδέεται με τη μήτρα μέσω του μητροωθηκικού συνδέσμου
    • Ο αντίθετος ωαγωγός πρέπει να είναι φυσιολογικός 
    • Ο σάκος του κυήματος πρέπει να περιέχει ωοθηκικό ιστό 

    Κοιλιακή κύηση - πρωτοπαθής τύπος:

    • Και οι δύο ωοθήκες και σάλπιγγες πρέπει να είναι φυσιολογικά 
    • Δεν υπάρχει μητροπεριτοναϊκό συρίγγιο 
    • Πρόσφυση του κυήματος αποκλειστικά στην περιτοναϊκή επιφάνεια

    Κοιλιακή κύηση - δευτεροπαθής τύπος:

    • Εμβρυϊκός ή πλακουντιακός ιστός βρίσκεται μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα, πίσω από τις ωοθήκες ή τις σάλπιγγες 

    Τραχηλική κύηση:

    • Χοριονικές λάχνες εμφυτεύονται μέσα στον τράχηλο, κάτω από το επίπεδο του έσω τραχηλικού στομίου 
    • Η μητρική κοιλότητα πάνω από το έσω τραχηλικό στόμιο είναι ελεύθερη από προϊόντα του κυήματος 

    Ενδοσυνδεσμική κύηση:

    • Τα προϊόντα του κυήματος βρίσκονται μέσα στο χώρο του πλατέος συνδέσμου

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Αμνιοκέντηση
    • Ενδομητρική βιοψία και/ή διαστολή και απόξεση 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Κολπική και κοιλιακή υπερηχοτομογραφία
    • Αξονική Τομογραφία κοιλίας
    • Μαγνητική τομογραφία κοιλίας

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Λαπαροσκόπηση
    • Λαπαροτομία

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Εξωνοσοκομειακή για το μεγαλύτερο μέρος του ελέγχου και θεραπείας 
    • Εξωνοσοκομειακή και χειρουργική για μη ερρηγμένη σαλπιγγική κύηση
    • Εισαγωγή στο νοσοκομείο και χειρουργική για μη ερρηγμένη σαλπιγγική κύηση
    • Εισαγωγή στο νοσοκομείο και χειρουργική αντιμετώπιση για ασταθείς αιμοδυναμικά καταστάσεις μετά αναζωογόνηση

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Για ωοθηκική, κοιλιακή και ενδοσυνδεσμική κύησης  απαιτείται λαπαροτομία 
    • Για θεραπεία τραχηλικής κύησης μπορεί να απαιτηθούν, προσεκτική απόξεση τραχήλου και μητρικής κοιλότητας, απολινώσεις έσω λαγονίων αρτηριών άμφω ή ακόμη και υστερεκτομία
    • Για θεραπεία μη ερρηγμένης σαλπιγγικής κύησης μπορεί να απαιτηθεί σαλπιγγοστομία
    • Μη ερρηγμένη σαλπιγγική κύηση, διαμέτρου κυήματος κάτω από 4 cm μπορεί να αντιμετωπισθεί με λαπαροσκόπηση. Με μεθοτρεξάτη, τα καλύτερα αποτελέσματα λαμβάνονται όταν η κύηση είναι σαλπιγγική, το μέγεθος του κυήματος κάτω από 2 cm ή τα επίπεδα χοριακής γοναδοτροπίνης κάτω από 1.000 mlU/ml

    ΦΑΡΜΑΚΑ  ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ  ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Μεθοτρεξάτη ως πρώτη θεραπεία για μη ερρηγμένη σαλπιγγική κύηση και για θεραπεία αποκατάσταση μετά σαλπιγγοστομία
    • Μεθοτρεξάτη σαν συμπληρωματική θεραπεία για υπολείμματα πλακούντος μετά την έξοδο του κυήματος σε κοιλιακή εγκυμοσύνη 
    • Δόση: μεθοτρεξάτη 1 mg/kg ΕΜ κάθε 2η ημέρα με λευκοβορίνη 0,1 mg/kg ΕΜ στις ενδιάμεσες ημέρες. Το μέγιστο 4 δόσεις μεθοτρεξάτης ή 25-30 mg μεθοτρεξάτης, εφ' άπαξ, χωρίς, λευκοβορίνη

    Αντενδείξεις: Εγκυμονούσες γυναίκες με ψωρίαση 

    Προφυλάξεις: Η μεθοτρεξάτη έχει τοξικές επιδράσεις στο αιμοποιητικό, νεφρικό, γαστρεντερικό ανπνευστικό και νευρικό σύστημα

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    Δακτινομυκίνη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΚΤΟΠΗ ΚΥΗΣΗ

    • Διαδοχικές ποσοτικές μετρήσεις β-HCG ορού μέχρι το επίπεδο της να πέσει στο μηδέν 
    • Παρακολούθηση με υπερηχοτομογραφία πυέλου για επιμένουσες πυελικές μάζες
    • Μελέτες απεικονιστικές για έλεγχο υπολειμμάτων πλακούντα σε κοιλιακή εγκυμοσύνη, π.χ. υπερηχοτομογραφία, ΥΤ, ΜΥΤ

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Αποτελεσματική αντισύλληψη 
    • Υποτροπιάζουσες σαλπιγγικές κυήσεις εμφανίζονται σε ποσοστό 12%. Για ασθενή που μένει πάλι έγκυος χρησιμοποιήστε υπερηχοτομαγραφία να βεβαιώσετε την ενδομητρική εγκυμοσύνη

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    • Αιμορραγία και υποογκαιμική καταπληξία 
    • Λοίμωξη 
    • Απώλεια οργάνων αναπαραγωγής μετά επιπλεγμένη χειρουργική επέμβαση 
    • Στειρότητα
    • Συρίγγια ουροποιητικού και/ή γαστρεντερικού μετά επιπλεγμένη χειρουργική επέμβαση 
    • Ανάγκη για μεταγγίσεις αίματος με τους συνακόλουθους κινδύνους 
    • Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΚΤΟΠΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    Με πρώιμη διάγνωση και θεραπεία η ρήξη είναι ασυνήθης

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εγκυμοσύνη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εγκυμοσύνη

    ectopic pregnancy 1024x571

    Διαβάστε, επίσης,

    Αυτόματη έκτρωση

    Ενδομητρίωση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ενδομητρίωση

    Ασκίτης

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα ινομυώματα της μήτρας

    Πότε εφαρμόζεται η λαπαροσκόπηση και η υστεροσκόπηση

    Λειτουργική αιμορραγία από τη μήτρα

    Εκκολπωματική νόσος

    Τα προειδοποιητικά σημεία αποβολής στην εγκυμοσύνη

    Μήπως έχετε πόνο στην πύελο;

    Υστερεκτομή

    Αν έχετε δυσμηνόρροια

    Οι πιο χρήσιμες συμβουλές για τα ινομυώματα

    Καταμήνιος πνευμοθώρακας

    Ρομποτική Χειρουργική στην Γυναικολογία

    Πονάτε κατά την σεξουαλική επαφή;

    Κύστη ωοθηκών

    Έκτοπη κύηση

    Ενδοσκοπική γυναικολογική χειρουργική

    Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

    Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Βλαστομύκωση Βλαστομύκωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βλαστομύκωση

    Βλαστομύκωση είναι μια σπάνια συστηματική μυκητιασική λοίμωξη με ευρύ φάσμα εκδηλώσεων από το αναπνευστικό, δέρμα, οστά και ουρογεννητικό.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς αδένες, Αναπνευστικό, Μυοσκελετικό, Νεφρά/Ουροποιητικό, Ενδοκρινικό/Μεταβολικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Ενήλικες, αλλά, 10-20% των περιπτώσεων εμφανίζονται σε παιδιά 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    Οξεία λοίμωξη:

    • Η έναρξη μπορεί να είναι απότομη ή ύπουλη
    • Μπορεί να είναι ασυμπτωματική και αυτοπεριοριζόμενη
    • Περίοδος επώασης 30-45 ημέρες
    • Πυρετός, ρίγη, μυαλγίες, αρθραλγίες
    • Βήχας αρχικά μη παραγωγικός και στη συνέχεια παραγωγικός
    • Αιμόπτυση
    • Οζώδες ερύθημα

    Βλαστομύκωση πνευμόνων:

    • 60-40% των περιπτώσεων 
    • Τρεις μορφές - οξεία, χρόνια, ασυμπτωματική
    • Βήχας - από μη παραγωγικός σε παραγωγικό 
    • Αιμόπτυση 
    • Απώλεια βάρους 
    • Θωρακικό άλγος πλευριτικού τύπου 
    • Πλευριτικό υγρό - 10%
    • Αναπνευστική ανεπάρκεια σε μικρό ποσοστό 
    • Ινοοζώδεις διηθήσεις άνω λοβού - 50%
    • Μάζα -30%
    • Διάχυτες πνευμονικές διηθήσεις - σπηλαιοποίηση (σπάνιο)
    • Πλευρική πάχυνση

    Δερματική βλαστομύκωση:

    • Η πιο κοινή εξωπνευμονική εκδήλωση - 40-80%
    • Μπορεί να εμφανιστεί με ή χωρίς πνευμονική νόσο
    • Δύο τύποι βλάβης
    • Ακροχονδρώδης βλάβη ξεκινά ως μικρή βλατιδοφυσσαλιδώδης βλάβη αργά εξαπλούμενη, εσχαροποιείται με οξέα χείλη. Κεντρική επούλωση με σχηματισμό ουλής και αποχρωματισμό. Μικροαποστήματα σημειώνονται στην περιφέρεια της βλάβης
    • Ελκώδεις βλάβες. Αρχικά φυσαλίδες σχηματίζουν επιπόλαια έλκη με επηρμένα χείλη και κοκκιωματώδη βάση 
    • Βλάβες βλεννογόνου μπορεί να προκύψουν 
    • Λεμφαδενοπάθεια τυπική (σπάνια)
    • Δερματικά οζίδια - ψυχρά αποστήματα

    Βλαστομύκωση σκελετού:

    • Εμφανίζεται σε 25-50% των εξωπνευμονικών περιπτώσεων 
    • Μακρά οστά, σπόνδυλοι, πλευρές ενέχονται συχνότερα
    • Καλά αφοριζόμενες οστεολυτικές βλάβες
    • Μπορεί να εμφανιστεί με συναφή αποστήματα μαλακών ιστών και/ή της σπονδυλικής στήλης
    • Παρασπονδυλικά αποστήματα μπορεί να εξαφανιστούν στη νόσο των σπονδύλων 
    • Οξεία ή χρόνια αρθρίτιδα μπορεί να προκύψει από την επέκταση της παρακείμενης οστεομυελίτιδας

    Βλαστομύκωση ουρογεννητικού:

    • Εμφανίζεται σε 10-30% των περιπτώσεων 
    • Συμμετέχει, κυρίως, ο προστάτης, αλλά επίσης και η επιδιδυμίδα και οι όρχεις 
    • Απόφραξη εκροής
    • Ευαίσθητος προστάτης αυξημένων ορίων 
    • Συμμετοχή γεννητικών οργάνων θήλεος σπάνια, αλλά, συνήθως αποκτάται μέσω σεξουαλικής επαφής 

    Άλλα:

    • Συμμετοχή ΚΝΣ με οξεία ή χρόνια μηνιγγίτιδα, απόστημα επισκληρίδιο ή εγκεφαλικό 
    • Ήπαρ, σπλήνας, περικάρδιο, θυρεοειδής, γαστρεντερικός σωλήνας, επινεφρίδια μπορεί να συμμετέχουν το καθένα χωριστά

    gr1 2

    ΑΙΤΙΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Εισπνοή σπόρων Blastomyces dermatitidis μέσα στους πνεύμονες θα διασπαρεί σε άλλα οργανικά συστήματα λεμφογενώς - αιματογενώς
    • Πρωτοπαθής ενοφθαλμισμός του δέρματος μπορεί να προκύψει σπάνια
    • Λοίμωξη γεννητικού συστήματος θήλεος, μπορεί να προκύψει με σεξουαλική μετάδοση

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Επαγγελματική ή ψυχαγωγική έκθεση σε χώμα εμπεριέχον σπόρους Blastomyces dermatitidis
    • Διαμονή σε περιοχές αυξημένου επιπολασμού της νόσου

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Πνεύμονες - οξεία βακτηριδιακή πνευμονία, φυματίωση, άλλες μυκητιάσεις, βακτηριδιακό απόστημα πνευμόνων, εμπύημα, βρογχογενές καρκίνωμα
    • Δέρμα - βακτηριδιακό πυόδερμα, δερματική λοίμωξη από μυκοβακτηρίδιο, άλλες μυκητιάσεις δέρματος (σποροτρίχωση, ιστοπλάσμωση, κρυπτοκοκκίαση, βλεννώδες καρκίνωμα πλακωδών κυττάρων)
    • Οστά - βακτηριδιακή προστατίτιδα, καρκίνος προστάτη, άλλες μυκητιάσεις, φυματίωση

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Καλλιέργεια για Blastomyces dermatitidis από τους ιστούς ή τις σωματικές εκκρίσεις με Sabouraud ή άλλα εμπλουτισμένα υλικά
    • Επίδειξη ζυμοειδών κυτταρικών μορφών (5-15 μικρότερα σε διάμετρο, με διαφραγματικό κυτταρικό τοίχωμα ευρείας βάσης χωρίς κάψα) σε ιστό ή σωματικές εκκρίσεις με υγρά πρόσφατα παρασκευάσματα ή ειδικές χρώσεις
    • Ορολογικές δοκιμασίες συμπεριλαμβάνουν μονιμοποίηση του υλικού, ανοσοαντιδράσεις ενζυμικής σύνδεσης, δοκιμασίες ανοσοδιάχυσης αντισωμάτων ιζηματίνης. Όλα έχουν ποικίλη ευαισθησία και χαμηλή εξειδίκευση και δεν είναι βοηθητικά στη διάγνωση
    • Δερματικές δοκιμασίες επιβραδυνόμενης υπερευαισθησίας με βλαστομυκίνη έχουν, επίσης, χαμηλή ευαισθησία και εξειδίκευση και δεν βοηθούν στη διάγνωση
    • Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Πρώιμη φλεγμονώδης αντίδραση με πολυμορφοπύρηνα ακολουθείται από σχηματισμό κοκκιώματος με λεμφοκύτταρα και μακροφάγα
    • Το κοκκίωμα δεν δείχνει τυροειδοποιητική νέκρωση 
    • Ζύμη ανευρίσκεται συχνά συνδεδεμένη ή μέσα σε μονοκύτταρα μακροφάγα ή γιγαντοκύτταρα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Ειδική χρώση ιστών με Gomori μεθεναμίνη, χρώση αργύρου 
    • Περιοδική όξινη χρώση Schiff χρωματίζει το κυτταρικό τοίχωμα ροζ ή ερυθρό
    • Η χρώση mucicarmine βοηθά τη διαφοροδιάγνωση από τον εγκυστωμένο κρυπτόκοκκο

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Αξονική τομογραφία εγκεφάλου ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου για βλάβες στο ΚΝΣ
    • Αξονική τομογραφία σπονδυλικής στήλης ή μαγνητική τομογραφία σπονδυλικής στήλης για βλάβες στους σπονδύλους 
    • Σπινθηρογράφημα οστών για σκελετικές βλάβες
    • Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί να δείξει ινοοζώδεις διηθήσεις ανωτέρου λοβού, πύκνωση, διάχυτες τριχοειδικές διηθήσεις, μάζες ή πλευρική πάχυνση

    blastomycosis pulmonary orig

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Εισρόφηση των περιεχομένων του αποστήματος για υγρά πρόσφατα παρασκευάσματα και καλλιέργειες 
    • Βιοψία δια βελόνης ή χειρουργική του ενεχόμενου ιστού

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    Ενδονοσοκομειακός ασθενής. Μπορεί να είναι περιπατητικός, αλλά για ενδοφλέβια αντιμυκητιασική αγωγή πρέπει να εισαχθεί ως ενδονοσοκομειακός ασθενής με συνέχιση ως εξωνοσοκομειακός εφ' όσον ο ασθενής είναι σταθερός

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Συστηματική αντιμυκητιασική θεραπεία ενδείκνυται σε όλες τις περιπτώσεις εξωπνευμονικής βλαστομύκωσης 
    • Συστηματική αντιμυκητιασική θεραπεία ενδείκνυται για όλες εκτός των πολύ ήπιων ασυμπτωματικών πνευμονικών περιπτώσεων στις οποίες μια δοκιμή παρατήρησης μπορεί να είναι κατάλληλη 
    • Χειρουργική αφαίρεση των οστικών βλαβών, εάν υπάρχουν περιοχές απονευρωμένου ιστού 
    • Χειρουργική παροχέτευση μεγάλων δερματικών αποστημάτων ή πλευρικών εμπυημάτων 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗ

    Συμβουλεύστε τον ασθενή και την οικογένειά του για τις πιθανές παρενέργειες της αντιμυκητιασικής θεραπείας, τη διάρκεια της απαιτούμενης θεραπείας και την πιθανότητα υποτροπής ή χρόνιας λοίμωξης 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    Ήπιες μορφές:

    • Ιτρακοναζόλη (Sporanox) 200 mg per os 2 φορές την ημέρα για τουλάχιστον 6 μήνες

    Σοβαρές μορφές:

    Αμφοτερικίνη Β 0,5-0,8 mg/kg ενδοφλέβια μέσα σε 4-6 ώρες την ημέρα για μια αθροιστική δόση 1,5-2 gm

    • Η πρώτη δόση της της αμφοτερικίνης Β δίνεται ως δοκιμαστική δόση 1 mg σε 200 ml δεξτρόζη 5% σε απεσταγμένο νερό ενδοφλέβια μέσα σε 2-4 ώρες 
    • Η δόση αυξάνεται 10 mg την ημέρα έως ότου φτάσει τη διατήρηση της δόσης σε 0,5-0,8 mg/kg/ημέρα
    • Ρίγη μπορούν να προληφθούν με την προέγχυση δόσης μεπεριδίνης 
    • Για να ελαττωθεί ο σχετιζόμενος με την έγχυση πυρετός δώστε ακεταμινοφαίνη και διφαινυδραμίνη προς της έγχυσης 

    Αντενδείξεις: Απειλούσα τη ζωή μη ανοχή της αμφοτερικίνης, όπως η αναφυλαξία

    Προφυλάξεις: 

    • Παρακολουθείστε για υπόταση κατά τη διάρκεια της έγχυσης 
    • Παρακολουθείστε τη νεφρική λειτουργία, το νάτριο του ορού, το κάλιο και το μαγνήσιο και γενική αίματος δύο φορές την εβδομάδα κατά τη διάρκεια της θεραπείας
    • Αντικαταστήστε το κάλιο και το μαγνήσιο, όπως ενδείκνυται 
    • Όταν η κρεατινίνη του ορού αυξηθεί στα 1,6 mg/dl ή περισσότερο τα μεσοδιαστήματα της δόσης πρέπει να μετατραπούν σε 48 ωρών 
    • Προσέξτε για τυχόν σχηματισμό φλεβίτιδας στο σημείο της έγχυσης

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Αποφύγετε τη χρήση των δυνητικά νεφροτοξικών φαρμάκων, όπως οι αμινογλυκοσίδες, οι οποίες μπορεί να επάγουν τη νεφροτοξικότητα της αμφοτερικίνης Β

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Κετοκοναζόλη 400-800 mg από το στόμα την ημέρα για 6 μήνες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗ

    • Παρακολουθείστε στενά κατά τη διάρκεια της πρώιμης θεραπείας
    • Η συχνότητα της παρακολούθησης εξαρτάται από τη σοβαρότητα της νόσου 
    • Παρακολουθείστε τους ηλεκτρολύτες, τη κρεατινίνη, τη γενική αίματος δύο φορές την εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αμφοτερικίνη Β
    • Μετά τη θεραπεία, παρακολούθηση κάθε 3 μήνες για 2 χρόνια και στη συνέχεια 2 φορές το χρόνο  

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Άγνωστη
    • Προφυλακτικά για σεξουαλικές επαφές

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    Νεφροτοξικότητα επαγόμενη από τη θεραπεία, διαταραχή ηλεκτρολυτών, αναιμία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΒΛΑΣΤΟΜΥΚΩΣΗΣ

    • Ίαση σε πάνω από 90% με κατάλληλη θεραπεία 
    • Υποτροπή σε λιγότερο του 10% των περιπτώσεων 
    • Ποσοστό υποτροπών μεγαλύτερο σε θεραπεία με κετοκοναζόλη 
    • Παρενέργειες από αμφοτερικίνη Β είναι συχνές και σημαντικές

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Σπάνιο σε παιδιά

    Γηριατρικό: Η πρόγνωση είναι χειρότερη στους ηλικιωμένους ασθενείς με σημαντική υποκείμενη πνευμονική ή νεφρική νόσο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    1 lung disease

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Επιδιδυμίτιδα

    Οζώδες ερύθημα

    Ιστοπλάσμωση

    Κίνδυνος από το VFED

    Κρυπτοκοκκίαση

    Νύχι που μπαίνει στο δέρμα

    Χρωμοβλαστομύκωση

    Καντιντίαση

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Βουλιμία Βουλιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βουλιμία

    Βουλιμία είναι ο ισχυρός φόβος για απόκτηση βάρους και γίνεται ανεξέλεγκτη λήψη τροφών, που ακολουθείται από αυτοπροκαλούμενο έμετο ή χρήση καθαρτικών ή διουρητικών.

    Εναλλακτική μορφή: Η πολυφαγία ακολουθείται από αυστηρές δίαιτες και/ή έντονη άσκηση

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ενδοκρινικό/Μεταβολικό, Νευρικό, Γαστρεντερικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Έφηβοι και νεαροί ενήλικες

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Οι ασθενείς ταλαιπωρούνται μεταξύ ανορεξίας και βουλιμίας
    • Η έναρξη της νόσου μπορεί να σχετίζεται με ψυχική υπερένταση/καταπίεση
    • Αφορά άτομα κάτω του φυσιολογικού βάρους ή κάπως παχύσαρκα. Τα περισσότερα άτομα μπορεί να διατηρούν το βάρος τους πολύ χαμηλότερο από το φυσιολογικό παρά τις συχνές διακυμάνσεις του βάρους
    • Αρνούνται ότι υπάρχει πρόβλημα
    • Λήψη μεγάλων ποσοτήτων τροφών πλούσιων σε θερμίδες κατά το διάστημα της λαιμαργίας
    • Παραπονούνται ότι αισθάνονται παχύσαρκοι και όταν ακόμη είναι κάτω του φυσιολογικού βάρους 
    • Συνεχής εμμονή για την ελάττωση του σωματικού βάρους
    • Λεπτομερής και τελετουργική ενασχόληση με την επιλογή των τροφών και αποθησαύριση τροφών για την επόμενη φάση λαιμαργίας 
    • Κατανάλωση των προσλαμβανόμενων θερμίδων με εξαντλητική άσκηση (κυρίως, τρέξιμο)
    • Καταθλιπτική διάθεση και αυτοπεριφρόνηση ακολουθούν την λαιμαργία
    • Ανακούφιση και αυξημένη ικανότητα συγκεντρώσεως μετά τις κρίσεις λαιμαργίας
    • Ο έμετος μπορεί να προκληθεί αβίαστα
    • Κοιλιακός πόνος
    • Οίδημα παρωτίδων 
    • Διάβρωση δοντιών 
    • Ουλές χεριών 

    ΑΙΤΙΕΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    Βιολογικές

    Όπως και με τη ανορεξία, υπάρχουν ενδείξεις γενετικής προδιάθεσης που συμβάλλουν στην εμφάνιση αυτής της διατροφικής διαταραχής. Τα μη φυσιολογικά επίπεδα πολλών ορμονών, ιδίως της σεροτονίνης, έχουν αποδειχθεί ότι είναι υπεύθυνα για ορισμένες διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές. Ο νευροτροφικός παράγοντας που προέρχεται από τον εγκέφαλο βρίσκεται υπό διερεύνηση ως πιθανός μηχανισμός. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ορμόνες του σεξ μπορεί να επηρεάσουν την όρεξη στις γυναίκες, καθώς και την έναρξη της βουλιμίας. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες με υπερανδρογονισμό και σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών έχουν δυσλειτουργία της όρεξης και καταναλώνουν πολλούς υδατάνθρακες και λίπη.  Επιπλέον, μελέτες γονιδίων έδειξαν ότι όσες γυναίκες έχουν το γονίδιο που κωδικοποιεί τους υποδοχείς οιστρογόνων έχουν μειωμένη γονιμότητα λόγω δυσλειτουργίας των ωοθηκών και δυσλειτουργίας των υποδοχέων ανδρογόνων. Στους ανθρώπους, υπάρχουν ενδείξεις ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ πολυμορφισμών στους ER-β (υποδοχείς οιστρογόνου β) και στη βουλιμία, γεγονός που υποδηλώνει ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των ορμονών του φύλου και της νευρογενούς βουλιμίας. Άτομα με βουλιμία μπορεί να έχουν διαταραχές που σχετίζονται με τους υποδοχείς της ντοπαμίνης D2 που σχετίζονται με διαταραχές κατάχρησης ουσιών. Η ανάγκη για δίαιτα σχετίζεται με χαμηλότερα επίπεδα τρυπτοφάνης στο πλάσμα. Μειωμένα επίπεδα τρυπτοφάνης στον εγκέφαλο και συνεπώς, σύνθεσης της σεροτονίνης, όπως μέσω της οξείας εξάντλησης της τρυπτοφάνης, αυξάνει τη βουλιμία. Μη φυσιολογικά επίπεδα πεπτιδίων στο αίμα που είναι σημαντικά για τη ρύθμιση της όρεξης και της ενεργειακής ισορροπίας παρατηρούνται σε άτομα με νευρογενή βουλιμία.

    Κοινωνικές

    Η υπερβολική ανησυχία με το βάρος και το σχήμα του σώματος σε συνδυασμό με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση θα οδηγήσει σε αυστηρούς διατροφικούς κανόνες. Κατά συνέπεια, αυτό οδηγεί σε περιορισμένη διατροφή, η οποία, συνεπώς, μπορεί να προκαλέσει μια ενδεχόμενη «ολίσθηση» όπου το άτομο διαπράττει μια μικρή παραβίαση των αυστηρών και άκαμπτων διατροφικών κανόνων. Η οικογένεια, οι συνομήλικοι και τα μέσα ενημέρωσης ενισχύουν το λεπτό ιδανικό σώμα και αυτό μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία ενός ατόμου. Έτσι, οι άνθρωποι που αισθάνονται άβολα με το σώμα τους μπορεί να νιώθουν δυσφορία και μπορεί να θέλουν να αδυνατίσουν. Κατά συνέπεια, η δυσαρέσκεια για το σώμα σε συνδυασμό με την επιθυμία για απώλεια βάρους μπορεί να οδηγήσουν, αντίθετα, σε βουλιμία. 

    depositphotos 59877951 stock illustration illustration of girl with anorexia

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Παρορμητικοί χαρακτήρες
    • Χαμηλή αυτοεκτίμηση
    • Πίεση για δημιουργία. Υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό τους
    • Αποδοχή του ιδεώδους της λεπτότητας
    • Αμφιταλάντευση μεταξύ εξάρτησης/ανεξαρτησίας 
    • Άγχος εξαιτίας πολλαπλών ευθυνών, φορτωμένο πρόγραμμα
    • Διατάραξη σωματικής εικόνας, αισθητές παραμορφώσεις

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    Γαστρεντερικές διαταραχές, ανορεξία, ψυχογενής έμετος, όγκος υποθαλάμου εγκεφάλου, παροξυσμοί που μοιάζουν επιληπτικοί, σύνδρομο Kluver-Bucy (το σύνδρομο Klüver – Bucy είναι ένα σύνδρομο που προκύπτει από αλλοιώσεις του μέσου κροταφικού λοβού, συμπεριλαμβανομένου του αμυγδαλοειδούς πυρήνα. Το σύνδρομο Klüver – Bucy μπορεί να παρουσιαστεί με βουλιμία, υπερεξουαλικότητα, εισαγωγή ακατάλληλων αντικειμένων στο στόμα, οπτική αγνωσία και ευθυμία, σύνδρομο Kleine-Levin (το σύνδρομο Kleine – Levin (KLS) είναι μια σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από επίμονη επεισοδιακή υπερυπνία και γνωστικές ή αλλαγές στη διάθεση. Πολλοί ασθενείς εμφανίζουν, επίσης, υπερφαγία, υπερεξουαλικότητα και άλλα συμπτώματα, σχιζοφρενικές διαταραχές κ.ά.

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Αυξημένη ουρία
    • Υποκαλιαιμία
    • Μεταβολική αλκάλωση 
    • Υποχλωραιμία
    • Αυξημένη προλακτίνη ορού 
    • Θετική δοκιμασία καταστολή της δεξαμεθαζόνης

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Διαβρωμένο σμάλτο δοντιών 
    • Οισοφαγίτιδα
    • Ασυμπτωματική, μη φλεγμονώδης μεγέθυνση των παρωτίδων 
    • Διάταση στομάχου
    • Έμφρακτα και διάτρηση στομάχου

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • ΗΚΓ
    • Γαστρική κινητικότητα
    • Λειτουργία θυρεοειδούς, ήπατος, νεφρών 
    • Ανίχνευση φαρμάκων 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    Εκτίμηση ψυχολογικής κατάσταση, έλεγχος των συνηθειών 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    Οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να αντιμετωπισθούν σαν εξωτερικοί ασθενείς. Νοσηλεύονται οι ασθενείς με τάσεις αυτοκτονίας ή όταν τα εργαστηριακά ή ΗΚΓ στοιχεία συνηγορούν για εκσεσημασμένη ηλεκτρολυτική αστάθεια, αφυδάτωση ή όταν δεν έχουμε αποτέλεσμα με την εξωνοσοκομειακή θεραπεία

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Αν είναι δυνατόν, αφού ο ασθενής παραδεχθεί τη διαταραχή αντιμετωπίζονται οι διαταραχές της θρέψης 
    • Επίβλεψη των γευμάτων και της χρήσης του μπάνιου
    • Απαγόρευση εισόδου στο μπάνιο για δύο ώρες μετά το γεύμα
    • Παρακολούθηση του σωματικού βάρους και της φυσικής δραστηριότητας
    • Εκτίμηση της ψυχολογικής και θερμιδικής κατάστασης
    • Παρακολούθηση ηλεκτρολυτών 
    • Ατομική και ομαδική θεραπεία
    • Βαθμιαία χαλάρωση της επίβλεψης ασθενούς όταν αυτή επιδεικνύει υπευθυνότητα
    • Σχέση εμπιστοσύνης και πνεύμα σύμπνοιας με τον ασθενή
    • Εκτίμηση ψυχολογικής και θερμιδικής κατάστασης
    • Συμμετοχή του ασθενή στην επίτευξη στόχων 
    • Τεχνικές αυτοπαρακολούθησης, όπως η τήρηση ημερολογίου για τη λήψη τροφών
    • Αναγνώριση πρόδρομων συμπτωμάτων 
    • Επικέντρωση στη γενικότερη ευημερία του ασθενή, αναπτύσσοντας ικανοποιητικές σχέσεις
    • Αντιμετώπιση του φόβου αποτυχίας
    • Προσθήκη ομαδικής γνωστικής θεραπείας, ατομική, οικογενειακή ή επιβαλλόμενη θεραπεία, τεχνικές χαλάρωσης, θεραπεία ζευγαριών ή ατομική

    b115aa87addc69a1d86ba54b2f6221d9 XL

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    Έλεγχος της υπερβολικής δραστηριότητας

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Στόχος αποτελεί μια ισορροπημένη δίαιτα με επαρκείς θερμίδες και ένα φυσιολογικό πρότυπο διατροφής
    • Περιορισμός των εμμονών σχετικά με τις θερμίδες και το βάρος 
    • Επαναεισαγωγή επίφοβων φαγητών 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Βαρύτητα και συνέπειες της βουλιμικής συμπεριφοράς
    • Πληροφορίες για τη θρέψη και τον μεταβολισμό
    • Μέσα για αυτοπαρακολούθηση, όταν προβλέπεται

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Φάρμακα ενδείκνυνται σε ασθενείς που πάσχουν από σοβαρή κατάθλιψη ή που δεν έχουν αποτελέσματα σε κατάλληλη θεραπεία
    • Φάρμακα εκλογής είναι τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, οι αναστολείς της μονοαμινοοξειδάσης και της σεροτονίνης
    • Ιμιπραμίνη (Tofranil) 10 mg βαθμιαία αυξανόμενη σε 250 mg με ΗΚΓ παρακολούθηση. Η βελτίωση δε σχετίζεται απαραίτητα με τα επίπεδα της ουσίας στο αίμα
    • Σεροτονινεργικοί αναστολείς: Η φλουοξετίνη (Prozac) αποδείχθηκε αποτελεσματική σε μερικούς ασθενείς (συνήθως, απαιτούνται μεγάλες δόσεις 40-80 mg/ημέρα. Εκτός από το Prozac (προτείνονται Zoloft, 25-100 mg/ημέρα ή Paxil, 10-40 mg/ημέρα)
    • Μερικοί ασθενείς ανταποκρίνονται στους αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (phenezine) 60-90 mg/ημέρα. Φλουοξετίνη και αναστολείς MAO μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή αντίδραση (σύνδρομο σεροτονίνης). Πρέπει να μεσολαβεί διάστημα 5 εβδομάδων μεταξύ της φλουοξετίνης και της έναρξης των αναστολέων ΜΑΟ

    Προφυλάξεις:

    • Ο κίνδυνος για αυτοκτονία μπορεί να είναι υψηλός με τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά
    • Η φλουοξετίνη μπορεί να αυξάνει τα επίπεδα των τρικυκλικών και απαιτείται παρακολούθηση των επιπέδων όταν αυτά χορηγούνται μετά την φλουοξετίνη (μη ξεχνάμε το μεγάλο χρόνο ημιζωής της φλουοξετίνης)
    • Λόγω του κινδύνου των υπερτασικών κρίσεων, η χρήση των αναστολέων της ΜΑΟ θα γίνεται μόνο στο πλαίσιο ενός απολύτου ελέγχου των συνηθειών του ασθενούς, που αφορούν τρόφιμα, ποτά και φάρμακα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Το λίθιο και τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά μπορεί να αποβούν θανατηφόρα όταν χορηγούνται σε υποκαλιαιμικούς ασθενείς

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Σε υποκείμενη διπολική διαταραχή, οι ασθενείς ενδεχομένως να ωφελούνται από την λήψη λιθίου σε δόση 300 mg δύο φορές την ημέρα, αυξανόμενη σταδιακά για την επίτευξη θεραπευτικών επιπέδων στο αίμα (0,6-1,2 mEq/I)
    • Μετοκλοπραμίδη 10-15 mg πριν από κάθε γεύμα και κατά την ώρα του ύπνου για την αποφυγή κοιλιακής δυσφορίας μετά το φαγητό

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΒΟΥΛΙΜΙΑ

    • Πρόσληψη/αποβολή τροφών 
    • Επίπεδο δραστηριότητας και άσκησης
    • Αυτοεκτίμηση, σωστή εικόνα του σώματος και του εαυτού τους
    • Εμμονή και κατάθλιψη
    • Επανάληψη των μη φυσιολογικών εργαστηριακών εβδομαδιαίως ή μηνιαίως μέχρι σταθεροποιήσεως αυτών 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Ενθάρρυνση μιας λογικής στάσης στο ζήτημα του σωματικού βάρους
    • Μετρίαση υπερβολικά υψηλών προσδοκιών 
    • Τόνωση του αισθήματος της αυτοεκτίμησης
    • Ελάττωση του άγχους

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Αυτοκτονία
    • Κατάχρηση φαρμάκων και αλκοόλ
    • Έλλειμα καλίου, καρδιακή αρρυθμία, καρδιακή ανακοπή

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΒΟΥΛΙΜΙΑΣ

    • Ιδιαίτερα ασταθής, τείνει να βελτιώνεται και να επιδεινώνεται
    • Μπορεί να υποχωρήσει αυτόματα
    • Αυτοί που συνεχίζουν τη θεραπεία τείνουν να βελτιωθούν 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Βαριά κατάθλιψη 
    • Διπολικές διαταραχές
    • Ιδεοληπτικές διαταραχές
    • Σχιζοφρενικές διαταραχές
    • Διαταραχές κατάχρησης ουσιών 
    • Οριακές διαταραχές προσωπικότητας
    • Ψυχαναγκαστικές κλοπές

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Άλλα:

    Σπάνια συναντάται σε άνδρες ή μεγαλύτερες γυναίκες

    ΚΥΗΣΗ

    • Φτωχή θρέψη μπορεί να επηρεάσει το έμβρυο
    • Η λαιμαργία  μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί κατά την κύηση

    bulimia

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής απαιτούν ειδική θεραπεία

    Δεν είναι της μόδας τα ανορεκτικά μοντέλα πια

    Συναισθηματική πείνα

    Προβλήματα εφηβείας γυναικών

    Νευροδιέγερση για τη νευρογενή ανορεξία

    Νευρογενής ανορεξία

    Η βιταμίνη για τη νευρογενή ανορεξία

    Ψυχογενής βουλιμία

    Ανεξήγητη απώλεια βάρους

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο της αιμοσφαιρίνης C

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C είναι μια γενετική παραλλαγή του μορίου της αιμοσφαιρίνης που προκαλεί χρόνια αιμολυτική αναιμία, με σπληνομεγαλία, αρθραλγίες κα κοιλιακό άλγος.

    Η αιμοσφαιρίνη C προκαλεί νόσο που χαρακτηρίζεται από αιμόλυση, με φυσιολογικά επίπεδα αιμοσφαιρίνης ή ήπια έως μέτρια αναιμία.

    Μπορεί να υπάρχει διαλείπουσα κοιλιακή δυσφορία, σπληνομεγαλία και ελαφρύς ίκτερος.

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C είναι κληρονομική, αυτοσωματική υπολειπόμενη νόσος.

    Συνήθης πορεία-χρόνια.

    Η αιμοσφαιρίνη C είναι μια ανώμαλη αιμοσφαιρίνη στην οποία το κατάλοιπο γλουταμινικού οξέος στην 6η θέση της αλυσίδας β-σφαιρίνης αντικαθίσταται με ένα υπόλειμμα λυσίνης λόγω σημειακής μετάλλαξης στο γονίδιο HBB. 

    Παράγει δρεπανοκυτταρικά χαρακτηριστικά, αλλά όχι την ασθένεια, καθώς, προκαλεί μόνο ήπιο δρεπανοκυτταρικό σχήμα στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Έτσι, είναι λιγότερο επικίνδυνη μεταξύ των δρεπανοκυτταρικών αιμοσφαιρινών από την αιμοσφαιρίνη HbS και την HbO.

    Είναι πιο συχνή στη Δυτική Αφρική.

    Προσφέρει οφέλη επιβίωσης, καθώς, το άτομο με νόσο της αιμοσφαιρίνης HbC είναι φυσικά ανθεκτικό στην ελονοσία (Plasmodium falciparum).

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΝΟΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C απαντάται, συχνά, σε περιοχές της Δυτικής Αφρικής, όπως η Νιγηρία, όπου ζουν οι Yorubas. Το γονίδιο αιμοσφαιρίνης C απαντάται στο 2-3% των Αφροαμερικανών, ενώ το 8% των ΑφροΑμερικανών έχουν το γονίδιο της αιμοσφαιρίνης S (Sickle).

    Το χαρακτηριστικό αυτό επηρεάζει επίσης, ανθρώπους από την Ιταλία, την Ελλάδα, τη Λατινική Αμερική και την περιοχή της Καραϊβικής. Ένα άτομο οποιασδήποτε φυλής ή εθνικότητας μπορεί να έχει τη νόσο της αιμοσφαιρίνης C.

    Όσον αφορά τη γεωγραφική κατανομή, το αλληλόμορφο αιμοσφαιρίνης C απαντάται συχνότερα στη Δυτική Αφρική και σχετίζεται με προστασία από την ελονοσία.

    Η νόσος της αιμοσφαιρίνης C ενδέχεται να μην διαγνωστεί μέχρι την ενηλικίωση.

    Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες επηρεάζονται εξίσου. 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Η αιμοσφαιρίνη C προκαλεί ήπια ασθένεια και δεν προκαλεί κλινικά συμπτώματα.

    Υπό ομόζυγη κατάσταση (HbC/HbC) μπορεί να υπάρξει ήπια έως μέτρια σπληνομεγαλία, καθώς και αιμολυτική αναιμία (η οποία είναι η μορφή αναιμίας λόγω πρόωρης διάσπασης των ερυθρών αιμοσφαιρίων) και μερικές φορές ίκτερος. Η υπερβολική ποσότητα αιμοσφαιρίνης C μπορεί να μειώσει τον αριθμό και το μέγεθος των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο σώμα και είναι η αιτία ήπιας αναιμίας. Μερικά άτομα με αυτήν την ασθένεια μπορεί να αναπτύξουν χολόλιθους. Η συνεχιζόμενη αιμόλυση μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό χρωματιστών χολόλιθων που αποτελούνται από σκούρο περιεχόμενο των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

    Ανωμαλίες ερυθροκυττάρων

    Στοχοκύτταρα, μικροσφαιρίδια και κρύσταλλοι HbC παρατηρούνται σε μικροσκοπική εξέταση επιχρισμάτων αίματος από ομόζυγους ασθενείς.

    Η HbC μπορεί να συνδυαστεί με άλλες μη φυσιολογικές αιμοσφαιρίνες. Άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία και αιμοσφαιρίνη C (HbSC), έχουν κληρονομήσει το γονίδιο για δρεπανοκυτταρική νόσο (HbS) από έναν γονέα και το γονίδιο για νόσο αιμοσφαιρίνης C (HbC) από τον άλλο γονέα. Δεδομένου ότι η HbC δεν πολυμερίζεται τόσο εύκολα όσο η HbS, στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει λιγότερο δρεπανοκυτταρικό σχήμα. Υπάρχουν λιγότερα οξέα αγγειοαποφρακτικά συμβάματα και ως εκ τούτου, σε ορισμένες περιπτώσεις, λιγότερες δρεπανοκυτταρικές κρίσεις. Το περιφερικό επίχρισμα δείχνει ως επί το πλείστον στοχοκύτταρα και μόνο λίγα δρεπανοκύτταρα. Ωστόσο, τα άτομα με νόσο της αιμοσφαιρίνης SC (HbSC) έχουν πιο σημαντική αμφιβληστροειδοπάθεια, ισχαιμική νέκρωση οστού και πριαπισμό από αυτά με καθαρή νόσο SS.

    Υπάρχουν, επίσης, λίγες περιπτώσεις HbC σε συνδυασμό με Hb O, Hb D και τη β θαλασσαιμία.

    Παθογένεση νόσου της αιμοσφαιρίνης C

    Η αιμοσφαιρίνη C παράγεται όταν μια σημειακή μετάλλαξη στο γονίδιο ΗΒΒ προκαλεί υποκατάσταση TOY αμινοξέος του γλουταμινικού οξέος με λυσίνη στην 6η θέση της αλυσίδας β-σφαιρίνης της αιμοσφαιρίνης. Η μετάλλαξη μπορεί να είναι ομόζυγη και εμφανίζεται και στα δύο χρωμοσώματα (αλληλόμορφα), ή ετερόζυγη, επηρεάζοντας μόνο ένα αλληλόμορφο. Σε ετερόζυγη κατάσταση, οι άνθρωποι έχουν χαρακτηριστικά νόσου αιμοσφαιρίνης C ή είναι φορείς της αιμοσφαιρίνης C και έχουν ένα γονίδιο για την HbC με είτε ένα γονίδιο HbA ή ένα γονίδιο HbS. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια περιέχουν τόσο αιμοσφαιρίνη C όσο και φυσιολογική αιμοσφαιρίνη Α ή αιμοσφαιρίνη S.

    Η μετάλλαξη της αιμοσφαιρίνης C είναι μια αυτοσωμική υπολειπόμενη διαταραχή που προκύπτει από διπλή κληρονομικότητα του αλληλίου που κωδικοποιεί την αιμοσφαιρίνη C. Εάν και οι δύο γονείς είναι φορείς της αιμοσφαιρίνης C, υπάρχει πιθανότητα να αποκτήσουν παιδί με νόσο αιμοσφαιρίνης C. Υποθέτοντας ότι και οι δύο γονείς είναι φορείς, υπάρχει πιθανότητα 25% να αποκτήσουν παιδί με νόσο αιμοσφαιρίνης C, 50% πιθανότητα να αποκτήσουν παιδί που είναι φορέας αιμοσφαιρίνης C και 25% πιθανότητα να αποκτήσουν παιδί που δεν είναι ούτε φορέας ούτε επηρεάζεται από τη νόσο της αιμοσφαιρίνης C. Αυτή η μεταλλαγμένη μορφή μειώνει την κανονική πλαστικότητα των ερυθροκυττάρων του ξενιστή προκαλώντας αιμοσφαιρινοπάθεια.

    Σε εκείνους που είναι ετερόζυγοι για τη μετάλλαξη, περίπου το 28–44% της συνολικής αιμοσφαιρίνης (Hb) είναι HbC και δεν αναπτύσσεται αναιμία.

    Σε ομοζυγώτες, σχεδόν όλο η Hb είναι σε μορφή HbC, με αποτέλεσμα ήπια αιμολυτική αναιμία, ίκτερο και διεύρυνση του σπλήνα.

    Αντίσταση στην ελονοσία

    Τα άτομα με HbC έχουν μειωμένο κίνδυνο λοίμωξης από ελονοσία P. falciparum. Ωστόσο, σε αντίθεση με την HbS, δεν αποτρέπεται η ελονοσία λόγω του P. vivax, και είναι λιγότερο αποτελεσματική στην αντοχή στην ελονοσία falciparum σε ετερόζυγες καταστάσεις. Η μετάλλαξη HbC δεν αποτρέπει τη μόλυνση. Το P. falciparum δεν επιβιώνει σε ετερόζυγες αιμοσφαιρίνες, αλλά μπορεί να επιβιώσει σε ομόζυγες αιμοσφαιρίνες. Η HbC μειώνει τη δύναμη δέσμευσης (κυτταρική προσκόλληση) του P. falciparum.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝOΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Η φυσική εξέταση μπορεί να δείξει σπληνομεγαλία.

    Γίνονται γενική αίματος  και ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης.

    ΠΡΟΛΗΨΗ ΝOΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Η γενετική συμβουλευτική μπορεί να είναι κατάλληλη για ζευγάρια υψηλού κινδύνου που επιθυμούν να αποκτήσουν μωρό. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝOΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Συνήθως δεν απαιτείται θεραπεία. Τα συμπληρώματα φυλλικού οξέος μπορεί να βοηθήσουν στην παραγωγή φυσιολογικών ερυθρών αιμοσφαιρίων και στη βελτίωση των συμπτωμάτων της αναιμίας.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΝOΣΟΥ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ C

    Συνολικά, η νόσος της αιμοσφαιρίνης C είναι μία από τις πιο καλοήθεις αιμοσφαιρινοπάθειες. Η ήπια έως μέτρια μείωση της διάρκειας ζωής των ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να συνοδεύεται από ήπια αιμολυτική αναιμία. Τα άτομα με νόσο της αιμοσφαιρίνης C έχουν σποραδικά επεισόδια μυοσκελετικού πόνου (αρθραλγίες).

    Τα άτομα με νόσο της αιμοσφαιρίνης C μπορούν να  ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

     

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την αναιμία

    anemia 9

    Διαβάστε, επίσης,

    Θαλασσαιμία

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα γενετικά τεστ

    Δεφερασιρόξη για τη μεσογειακή αναιμία

    Τι είναι η αποσιδήρωση

    Αιμολυτική αναιμία

    Γιατί κάποιος παθαίνει χολολιθίαση

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε αναιμία;

    Σωμάτια Howell-Jolly

    Τι είναι η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

    Αιτιολογημένη ιατρική γνωμάτευση χορήγησης εμβολίου κατά του πνευμονιόκοκκου

    Ελονοσία

    Αιμοχρωμάτωση

    Ίκτερος

    www.emedi.gr