Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2016 06:05

Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ICD-10 Κ72, είναι η ανάπτυξη εγκεφαλοπάθειας σε διάστημα 28 ημερών από την εμφάνιση ικτέρου, μετά από προσβολή ή τραυματισμό του ήπατος. Η διάγνωση βασίζεται σε κλινικά κριτήρια, όπως ίκτερος, μικρό μέγεθος ήπατος και εγκεφαλοπάθεια και σε βιοχημικά δεδομένα, όπως υπερχολερυθριναιμία, αυξημένες τρανσαμινάσες και διαταραχές πηκτικότητας.

Το ήπαρ σημαίνει ότι έχει υποστεί σοβαρή βλάβη (απώλεια της λειτουργίας του 80-90% των κυττάρων του ήπατος). Οι επιπλοκές είναι η ηπατική εγκεφαλοπάθεια και μειωμένη πρωτεϊνική σύνθεση (όπως μετριέται από τα επίπεδα αλβουμίνης ορού και το χρόνο προθρομβίνης στο αίμα).

Κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια μέσα σε 1 εβδομάδα, οξεία σε 8-28 ημέρες, και υποξεία όπως 4-12 εβδομάδες.


Τα σημεία και συμπτώματα της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Εγκεφαλικό οίδημα και εγκεφαλοπάθεια 

Το εγκεφαλικό οίδημα οδηγεί σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια, κώμα, εγκεφαλική κήλη, και τελικά στο θάνατο. Τα συμπτώματα κυμαίνονται από ελαφρά π.χ. μεταβολή στη διάθεση, και στη συγκέντρωση-(βαθμός Ι) μέχρι βαθύ κώμα (βαθμός IV). Οι ασθενείς που παρουσιάζουν οξεία και υπεροξεία ηπατική ανεπάρκεια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν εγκεφαλικό οίδημα και βαθμού IV εγκεφαλοπάθεια. Υπάρχει μια συσσώρευση τοξικών ουσιών όπως αμμωνία, μερκαπτάνη, ενδογενείς βενζοδιαζεπίνες, και σεροτονίνης / τρυπτοφάνης στον εγκέφαλο. Αυτό επηρεάζει το επίπεδο των νευροδιαβιβαστών και ενεργοποιούνται οι νευροϋποδοχείς. Η αυτορρύθμιση της εγκεφαλικής ροής του αίματος είναι μειωμένη, και συνδέεται με την αναερόβια γλυκόλυση και το οξειδωτικό στρες. Τα αστροκύτταρα του νευρικού συστήματος είναι ευαίσθητα σε αυτές τις αλλαγές, και διογκώνονται, με αποτέλεσμα την αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση. Οι φλεγμονώδεις μεσολαβητές παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο. Δυστυχώς, τα σημεία αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, όπως το οίδημα της οπτικής θηλής και η απώλεια του αντανακλαστικού της κόρης, δεν είναι αξιόπιστοι δείκτες, και συμβαίνουν αργά στη νόσο. Η CT και η MRI του εγκεφάλου βοηθούν στην πρώιμη ανίχνευση  του εγκεφαλικού οιδήματος και στον αποκλεισμό της ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η επεμβατική παρακολούθηση της ενδοκρανιακής πίεσης συνιστάται. Ωστόσο, ο κίνδυνος των επιπλοκών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη έναντι του ενδεχόμενου οφέλους (1% θανατηφόρα αιμορραγία). Στόχος είναι η διατήρηση της ενδοκρανιακής πίεσης κάτω από 25 mm Hg, και η διατήρηση των πιέσεων της εγκεφαλικής αιμάτωσης άνω των 50 mm Hg. 

-Διαταραχή της πηκτικότητας 

Η διαταραχή της πηκτικότητας είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας. Το ήπαρ έχει τον κεντρικό ρόλο στην σύνθεση σχεδόν όλων των παραγόντων πήξης και ορισμένων αναστολέων της πήξης και της ινωδόλυσης. Η ηπατοκυτταρική νέκρωση οδηγεί σε μειωμένη σύνθεση πολλών παραγόντων πήξης και των αναστολέων τους. Συμβαίνει παράταση στο χρόνο προθρομβίνης που χρησιμοποιείται ευρέως για την παρακολούθηση της σοβαρότητας της ηπατικής βλάβης. Υπάρχει σημαντική δυσλειτουργία των αιμοπεταλίων (ποσοτικά όσο και ποιοτικά ελαττώματα των αιμοπεταλίων) και συμβαίνει προοδευτική θρομβοπενία με απώλεια των μεγαλύτερων και πιο ενεργών αιμοπεταλίων. Η θρομβοπενία με ή χωρίς διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, αυξάνει τον κίνδυνο για ενδοεγκεφαλική αιμορραγία. 

-Νεφρική ανεπάρκεια 
Η νεφρική ανεπάρκεια είναι παρούσα σε περισσότερο από το 50% των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ειδικά σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης, με αποτέλεσμα οξεία σωληναριακή νέκρωση ή υπερδυναμική κυκλοφορία που οδηγεί σε ηπατονεφρικό σύνδρομο ή λειτουργική νεφρική ανεπάρκεια. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ουρίας, η ουρία αίματος δεν αντιπροσωπεύει τον βαθμό της νεφρικής δυσλειτουργίας.

-Φλεγμονή και μόλυνση 

Περίπου το 60% όλων των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια έχουν συστηματική φλεγμονή ανεξάρτητα από την παρουσία ή απουσία μόλυνσης.  Αυτό συμβάλλει συχνά στην ανεπάρκεια πολλών οργάνων, στη διαταραγμένη άμυνα, λόγω της μειωμένης οψωνινοποίησης, στη χημειοταξία και στην ενδοκυτταρική θανάτωση, με αύξηση του κινδύνου σήψης. Η βακτηριακή σήψη, κυρίως, λόγω gram θετικών οργανισμών και μυκήτων παρατηρείται σε 80% και 30% των ασθενών, αντίστοιχα.

-Μεταβολικές διαταραχές 

Η υπονατριαιμία οφείλεται σε κατακράτηση νερού και στην αλλαγή στην ενδοκυτταρική μεταφορά νατρίου από την αναστολή της αντλίας Na / K. Η υπογλυκαιμία,  η υποκαλιαιμία, η υποφωσφαταιμία και η μεταβολική αλκάλωση συμβαίνουν, συχνά, ανεξάρτητα από τη νεφρική λειτουργία. Η γαλακτική οξέωση εμφανίζεται, κυρίως, σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης.

-Αιμοδυναμικές διαταραχές και καρδιο-αναπνευστική λειτουργία

Η περιφερική αγγειοδιαστολή από χαμηλή συστηματική αγγειακή αντίσταση, οδηγεί σε υπόταση. Υπάρχει μια αντισταθμιστική αύξηση της καρδιακής παροχής. Επίσης, συμβαίνει επινεφριδιακή ανεπάρκεια στο 60% των ασθενών με ηπατική ανεπάρκεια. Υπάρχει, επίσης,  μείωση στην πρόσληψη οξυγόνου των ιστών, με αποτέλεσμα  υποξία και γαλακτική οξέωση. 

Πνευμονικές επιπλοκές εμφανίζονται στο 50% των ασθενών. Η σοβαρή βλάβη των πνευμόνων  έχει υψηλή θνησιμότητα. Οι περισσότερες περιπτώσεις σοβαρού τραυματισμού του πνεύμονα οφείλονται σε ARDS, με ή χωρίς σήψη. Η πνευμονική αιμορραγία, η πλευριτική συλλογή και η ατελεκτασία επιβαρύνουν την αναπνευστική λειτουργία.

-Λιπώδης εκφύλιση ήπατος της εγκυμοσύνης

Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη η ηπατική λειτουργία μειώνεται σημαντικά. Απαιτείται παρακολούθηση για συμπτώματα, όπως: μείωση της όρεξης, σκούρα πορτοκαλί ούρα, ίκτερο, ναυτία, έμετο και κοιλιακή διάταση.


Αιτίες ηπατικής ανεπάρκειας

Οι πιο συχνές αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας είναι η υπερδοσολογία παρακεταμόλης, η ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση στη φαρμακευτική αγωγή (π.χ. τετρακυκλίνη, τρογλιταζόνη), η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (σοβαρή αλκοολική ηπατίτιδα), η ιογενής ηπατίτιδα (ηπατίτιδα Α ή Β και πολύ σπάνια ηπατίτιδα C), το λιπώδες ήπαρ της κύησης, και η ιδιοπαθής (χωρίς προφανή αιτία). Το σύνδρομο Reye είναι η οξεία ηπατική ανεπάρκεια σε ένα παιδί με μία ιογενή λοίμωξη (π.χ. ανεμοβλογιά) από λήψη ασπιρίνης. Η νόσος του Wilson (κληρονομική συσσώρευση χαλκού) σχετίζεται με την οξεία ηπατική ανεπάρκεια.

Αναλυτικά οι αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Παρακεταμόλη και άλλα φάρμακα

Οι μικρές ποσότητες παρακεταμόλης έως 10 γραμμάρια μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρή ηπατοκυτταρική νέκρωση και οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Η ναυτία και οι έμετοι ακολουθούνται από ευαισθησία και άλγος δεξιού υποχονδρίου, λόγω της νέκρωσης. Η παράταση του χρόνου προθρομβίνης εμφανίζεται 4 ημέρες μετά.

Στην περίπτωση τετραχλωράνθρακα, σε λήψη αλοθανίου, σε μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και αντιφυματικά φάρμακα ο μηχανισμός βλάβης μπορεί να είναι άμεσος.

-Ιοί

Ο ιός της ηπατίτιδας Β είναι ο συχνότερα εμπλεκόμενος παράγοντας που οδηγεί σε ανεπάρκεια είτε από ενεργοποίηση της χρόνιας λοίμωξης είτε από επιλοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας D. Επίσης, η οξεία λοίμωξη με ηπατίτιδα C, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β που έχουν θετικό αυστραλιανό αντιγόνο, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο οξείας ηπατικής ανεπάρκειας.

-Σύνδρομο Budd Chiari από απόφραξη των ηπατικών φλεβών

Το σύνδρομο αυτό παρουσιάζεται, συνήθως, με ηπατομεγαλία, κοιλιακό άλγος και ασκίτη και οξεία ηπατική ανεπάρκεια με ίκτερο και εγκεφαλοπάθεια. Είναι συχνότερο σε νεαρές γυναίκες και οφείλεται στην λήψη αντισυλληπτικών, στην ύπαρξη αντισωμάτων αντικαρδιολιπίνης, σε ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης-3, σε πολυκυτταραιμία, σε παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία και κλειστό κοιλιακό τραύμα, όπως μετά από τροχαίο.

-Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος της εγκυμοσύνης

Συσσωρεύονται λιποσωμάτια μέσα στα ηπατοκύτταρα, σε 1 στις 13.000 κυήσεις και  κυρίως όταν είναι πρώτες οι κυήσεις και πολύδυμες. Τα συμπτώματα εμφανίζονται στο τρίτο τρίμηνο της κύησης, με ναυτία, εμέτους, άλγος δεξιού υποχονδρίου, άλγος επιγαστρίου και ίκτερο. Η κατάσταση αυτή αν δεν αντιμετωπισθεί θα οδηγήσει ταχέως σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια, εγκεφαλοπάθεια, νεφρική ανεπάρκεια, παγκρεατίτιδα, αιμορραγία πεπτικού, μητρορραγία, διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, κώμα και θάνατο. Σε λιπώδη διήθηση του ήπατος η κύηση πρέπει να τερματίζεται άμεσα, γιατί διαφορετικά η μητρική θνησιμότητα αγγίζει το 70%.

-Νόσος του Wilson

Είναι μια κληρονομούμενη διαταραχή του μεταβολισμού του χαλκού. Η μετάλλαξη εντοπίζεται στο μακρύ τμήμα του χρωμοσώματος 13. Η διαταραχή της μεταφοράς του χαλκού μέσα στο ηπατοκύτταρο οδηγεί σε μειωμένη απέκκρισή του στην χολή, συσσώρευσή του στα κύτταρα και τελικά σε ηπατοκυτταρική νέκρωση. Τα τυπικά ευρήματα, οι δακτύλιοι Kayser-Fleischer σε απλό φωτισμό και τα χαμηλά επίπεδα σερουλοπλασμίνης κάτω των 20 mg/dl, μπορεί να μην ανευρίσκονται σε οξεία εκδήλωση της νόσου. Η σερουλοπλασμίνη μπορεί να είναι φυσιολογική σε ασθενείς με νόσο του Wilson και μειωμένη σε άτομα χωρίς νόσο. Η σερουλοπλασμίνη είναι μια πρωτεϊνη οξείας φάσεως και είναι αυξημένη και σε φλεγμονές. Η απέκκριση του χαλκού στα ούρα είναι αυξημένη στο 90% των ασθενών με νόσο του Wilson, αλλά πρέπει να γίνει σωστή λήψη του δείγματος και το δοχείο δεν πρέπει να περιέχει χαλκό. Η νεφρική απέκκριση του χαλκού αυξάνει σε περιπτώσεις ηπατοκυτταρικής νέκρωσης. Ο αυξημένος χρόνος προθρομβίνης, τέλος, κάνει δύσκολη την εκτίμηση της ηπατικής εναπόθεσης χαλκού. Γενικά, γίνεται πρώτα εκτίμηση των επιπέδων σερουλοπλασμίνης και αναζητείται ο δακτύλιος Kayser-Fleischer. Αν δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία γίνεται 24ωρη καταμέτρηση ούρων. Αν είναι φυσιολογική γίνεται βιοψία και μέτρηση επιπέδων του χαλκού.

-Οξεία ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να προκληθεί και από άλλα αίτια:

  • Λοιμώξεις αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος
  • Ταξίδια
  • Μεταγγίσεις αίματος
  • Απόπειρα αυτοκτονίας
  • Ενδοφλέβια χρήση ουσιών
  • Ομοφυλοφιλία
  • Πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι
  • Κατανάλωση άγριων μανιταριών
  • Φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για την αναισθησία και τα αντισυλληπτικά
  • Αλκοολισμός
  • Ηπατική νόσος
  • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
  • Πνευμονική εμβολή

Αίτια Οξείας Ηπατικής Ανεπάρκειας

-Ιογενείς ηπατίτιδες

  • Ηπατίτιδα Α ή Ε
  • Ιός του απλού έρπητα ή έρπητα ζωστήρα
  • Κυτταρομεγαλοϊός
  • Ιός Ebstein-Barr

-Φάρμακα

  • Παρακεταμόλη
  • Αιθανόλη
  • Αλοθάνιο
  • Ισονιαζίδη
  • Ριφαμπικίνη
  • Μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη
  • Αμοξυκιλλίνη-Κλαβουλανικό

-Τοξίνες

  • Τοξίνη Amanita phalloides
  • Τετραχλωράνθρακας

-Αγγειακά αίτια

  • Σύνδρομο Budd-Chiari
  • Φλεβοαποφρακτική νόσος

-Διάφορα

  • Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος
  • Νόσος του Wilson
  • Καρκινωμάτωση

Σταδιοποίηση της ηπατικής ανεπάρκειας

Στάδιο Ι: Διεγερσιμότητα, βραδύπνοια

Στάδιο ΙΙ: Υπνηλία, λήθαργος, διαταραχές συμπεριφοράς, τραύλισμα

Στάδιο ΙΙΙ: Σύγχυση

Στάδιο IV: Κώμα


Παθοφυσιολογία της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Υπάρχει εκτεταμένη ηπατοκυτταρική νέκρωση και ίνωση. 

Εργαστηριακή διερεύνηση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Γενική αίματος: Αναιμία και θρομβοπενία.

Παράγοντες πήξεως: Αυξημένος χρόνος προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης σε σύνδρομο αντικαρδιολιπίνης.

Νεφρική λειτουργία: Τα επίπεδα της κρεατινίνης είναι πιο αξιόπιστα από της ουρίας σε ηπατική ανεπάρκεια.

Ηπατική λειτουργία: Τρανσαμινάσες και χολερυθρίνη.

Επίπεδα παρακεταμόλης.

Σάκχαρο αίματος.

Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων: Δείκτες ηπατίτιδας Α, Β και C και Ε αν ο ασθενής ήταν πρόσφατα στην Ινδία

Κυτταρομεγαλοϊός

Ιός απλού έρπητα

Ιός έρπητα ζωστήρα

Ιός Ebstein-Barr

Υπερηχογράφημα άνω κοιλίας

  • Εκτίμηση του μεγέθους και ηχογένειας του ήπατος
  • Προϋπάρχουσα χρόνια ηπατική νόσος
  • Χωροκατακτητική εξεργασία
  • Απόφραξη χοληφόρου δένδρου
  • Εκτίμηση της ροής του αίματος στην πυλαία και τις ηπατικές φλέβες

Δακτύλιος Kayser-Fleischer στη νόσο του Wilson, αυξημένη νεφρική απέκκριση χαλκού σε 24ωροδείγμα ούρων (μεγαλύτερο από 1.0μmol/24ωρο) και αυξημένη ποσότητα χαλκού στην ηπατική βιοψία.


Θεραπεία οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για τυχόν ανάγκη μεταμόσχευσης του ήπατος.

Τοποθετείται κεντρική φλεβική γραμμή.

Τοποθετείται αρτηριακή γραμμή ουροκαθετήρα.

Τοποθετείται ρινογαστρικός καθετήρας.

Σε ασθενείς με εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV απαιτείται μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης.


Επιπλοκές οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

-Εγκεφαλικό οίδημα

Σε ποσοστό άνω του 80% εμφανίζεται εγκεφαλικό οίδημα, αυξημένη ενδοκράνια πίεση και εγκολεασμός. Οίδημα αναπτύσσεται σε εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV. Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εισάγεται καθετήρας μέτρησης ενδοκράνιας πίεσης.

Μέτρα για την μείωση της ενδοκράνιας πίεσης:

  • Ανύψωση της κεφαλής στις 30 μοίρες για να κενώνονται οι σφαγίτιδες
  • Υπεραερισμός
  • Μανιτόλη ενδοφλεβίως: 0,5 g/kg 
  • Νατριούχος θειοπεντόνη ενδοφλεβίως για βαρβιτουρικό κώμα.
  • Προφυλακτική χορήγηση φαινυντοϊνης για την υποκλινική επιληπτική δραστηριότητα.

-Νεφρική ανεπάρκεια

Αποφυγή πτώσης πίεσης με χορήγηση ινότροπων και αποφυγή χορήγησης νεφροτοξικών φαρμάκων. Χορηγείται δοβουταμίνη 2-4 μg/kg/ώρα για την καλή αιμάτωση των νεφρών. Σε νεφρική ανεπάρκεια μπορεί να χρειαστεί αιμοκάθαρση.

-Υπογλυκαιμία

Το 40% των ασθενών παθαίνουν υπογλυκαιμία λόγω διαταραχής της νεογλυκογένεσης και της χαμηλής συγκέντρωσης του ηπατικού γλυκογόνου. Τα επίπεδα γλυκόζης αίματος ελέγχονται ανά 1 ώρα και χρησιμοποιείται ενδοφλέβιο υπέρτονο διάλυμα γλυκόζης αν πέσουν κάτω από 2 mmol/l.

-Ασκίτης

Περιορισμός πρόσληψης άλατος και λευκώματος και χορήγηση σπειρονολακτόνης 100 mg ημερησίως, αυξάνοντας κάθε 2 ημέρες μέχρι δόση 400 mg. Σε αποτυχία φουροσεμίση μέχρι 120 mg ημερησίως, με προσοχή για τυχόν ανάπτυξη υπονατριαιμίας. Αν αποτύχει, γίνεται θεραπευτική παρακέντηση και για κάθε λίτρο ασκιτικού υγρού που αφαιρείται χορηγείται μια μονάδα, δηλαδή 250 ml 20% αλβουμίνη με λίγο άλας. Προσοχή σε υπόταση θα επιδεινωθεί η νεφρική ανεπάρκεια.

-Βακτηριακή λοίμωξη

Λήψη καθημερινά καλλιεργειών αίματος, ούρων και πτυέλων. Καλλιέργειες των καθετήρων των κεντρικών γραμμών σε κάθε αντικατάσταση. Εξέταση και καλλιέργεια δείγματος ασκιτικού υγρού αν ο ασθενής έχει πυρετό ή έχει επιδείνωση. Αν υπάρχουν περισσότερα από 250 πυοσφαίρια/οπτικό πεδίο, απαιτείται χορήγηση 1 gr κεφουροξίμης ανά 12ωρο για την θεραπεία της αυτόματης βακτηριακής περιτονίτιδας.

-Αιμορραγία

Χορήγηση βιταμίνης Κ 10 mg σε αργή ενδοφλέβια έγχυση, καθημερινά για 3 ημέρες. Χορήγηση φρέσκου κατεψυγμένου πλάσματος όταν ο ασθενής αιμορραγεί και πριν από επεμβατικές πράξεις.

-Πνευμονικό οίδημα

Το 1/3 των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια θα αναπτύξει μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα. Αν ο ασθενής είναι διασωληνωμένος, τότε, μπορεί να απαιτηθεί θετική τελοεκπνευστική πίεση (PEEP), διαφορετικά, γίνεται, συνεχής θετική πίεση αεραγωγών (CPAP).

-Σε δηλητηρίαση από παρακεταμόλη

Την 2η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 3, το PT μεγαλύτερο από 50, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει υπογλυκαιμία.

Την 3η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 4,5, το PT μεγαλύτερο από 560, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια και το γαλακτικό οξύ είναι μεγαλύτερο από 3,5 mmol/l.

Την 4η ημέρα: Το το INR μεγαλύτερο από 6,0, το PT μεγαλύτερο από 75 και αυξάνεται προοδευτικά, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 300 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια.

PT: Χρόνος προθρομβίνης.

Μπορεί να χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη ή από άλλα αίτια:

  • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη:

pH μικρότερο από 7,30, γαλακτικό οξύ αρτηριακού αίματος μεγαλύτερο από 3 mmol/l

ή

χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100, κρεατινίνη μεγαλύτερη από 300 μmol/l και εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV.

  • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από άλλα αίτια

χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100

ή 3 από τα ακόλουθα:

Ηλικία μικρότερη των 10 ή μεγαλύτερη των 40 ετών

Ηπατίτιδα C, ηπατίτιδα από αλοθάνιο, φαρμακευτική αντίδραση

Χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 50 και χολερυθρίνη ορού μεγαλύτερη από 300 μmol/l.

Στην δηλητηρίαση από παρακεταμόλη η γαστρική κένωση είναι αποτελεσματική όταν γίνεται σε 2 ώρες από την λήψη φαρμάκου. Τα αντίδοτα, όπως η ακετυλοκυστεϊνη και η μεθειονίνη προστατεύουν το ήπαρ, όταν χορηγούνται μέσα σε 10-12 ώρες. Η ακετυλοκυστεϊνη είναι αποτελεσματική και έως 24 ώρες. Τα επίπεδα παρακεταμόλης πρέπει να μετρούνται τουλάχιστον 4 ώρες μετά από τη λήψη φαρμάκου.

Η θεραπεία με ενδοφλέβια ακετυλοκυστεϊνη (150 mg/kg σε 200 ml 5% dextrose σε 15 λεπτά, ακολουθείται από 50 mg/kg σε 500 ml 5% dextrose σε 4 ώρες, μετά 100 mg/kg σε 1000 ml 5% dextrose σε 16 ώρες ή με μεθειονίνη 2,5 gr από του στόματος και επανάληψη ανά 4ωρο για 3 ακόμη δόσεις μέσα στο πρώτο 12ωρο από την λήψη του φαρμάκου), με προσοχή αν ο ασθενής κάνει εμέτους, γιατί η απορρόφηση δεν είναι σταθερή. Όσοι λαμβάνουν φάρμακα που εμφανίζουν φαινόμενα ενζυμικής επαγωγής, όπως καρβαμαζεπίνη, φαινυντοϊνη και αλκοόλ, μπορεί να αναπτύξουν τοξικότητα σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης και πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης.

Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια από την παρακεταμόλη, με επίπεδα γαλακτικού οξέος στο αρτηριακό αίμα πάνω από 3,5 mmol/l για 3 ημέρες από την λήψη του φαρμάκου, θα χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος.

-Δηλητηρίαση από amanita phalloides

Αρχικά, γίνεται χορήγηση ενεργού άνθρακα ή πλύση στομάχου, λόγω της καθυστέρησης μεταξύ κατάποσης και των πρώτων συμπτωμάτων δηλητηρίασης. Τα υποστηρικτικά μέτρα κατευθύνονται προς την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης που προκύπτει από την απώλεια υγρών και τη διόρθωση της μεταβολικής οξέωσης, της υπογλυκαιμίας, των διαταραχών ηλεκτρολυτών, καθώς και των διαταραχών της πήξης. 

Η υψηλή δόση συνεχής ενδοφλέβιας χορήγησης πενικιλλίνης G έχει αναφερθεί ότι είναι προς όφελος, αν και ο ακριβής μηχανισμός είναι άγνωστος. Και οι κεφαλοσπορίνες βοηθούν.

Η ενδοφλέβια χορήγηση silibinin, γαϊδουράγκαθου (Silybum marianum), είναι ευεργετική στη μείωση των επιπτώσεων της δηλητηρίασης. Προστατεύει το συκώτι, διεγείρει τις RNA πολυμεράσες που εξαρτώνται από το DNA, οδηγώντας σε αύξηση της σύνθεσης RNA.

Η ριφαμπικίνη, πενικιλλίνη, η silibinin, η antamanide, η πακλιταξέλη, η κυκλοσπορίνη και η πρεδνιζολόνη, μπορεί να είναι χρήσιμα φάρμακα για τη θεραπεία της δηλητηρίασης του ανθρώπου με amatoxin.

Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη είναι κι αυτή χρήσιμη γιατί οι amatoxins καταστρέφουν την ηπατική γλουταθειόνη. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη χρησιμεύει ως πρόδρομος της γλουταθειόνης και συνεπώς μπορεί να εμποδίσει να μειωθούν τα επίπεδα γλουταθειόνης και η επακόλουθη βλάβη του ήπατος.

Η Silibinin και η Ν-ακετυλοκυστεϊνη είναι οι καλύτερες θεραπείες.

Οι επαναλαμβανόμενες δόσεις του ενεργού άνθρακα μπορεί να είναι χρήσιμες για την απορρόφηση τυχόν τοξινών από τον γαστρεντερικό σωλήνα μετά την εντεροηπατική απορρόφηση. Άλλες μέθοδοι για την ενίσχυση της αποβολής των τοξινών, όπως η αιμοκάθαρση, η αιμοδιάχυση, η πλασμαφαίρεση, και η περιτοναϊκή κάθαρση βοηθούν. 

Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια, η μεταμόσχευση ήπατος είναι συχνά η μόνη επιλογή.

Οι επιζώντες αναρρώνουν πλήρως  εάν αντιμετωπισθούν εντός 36 ωρών από την κατάποση μανιταριών. 

-Λοίμωξη από τον ιό του απλού έρπητα και έρπητα ζωστήρα

Γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση ασυκλοβίρης 5 mg/kg κάθε 8 ώρες για 10 ημέρες.

-Σύνδρομο Budd-Chiari

Στην οξεία μορφή η θνητότητα είναι μεγάλη, γιατί ο θρόμβος επεκτείνεται στην πυλαία και τις μεσεντέριες φλέβες με αποτέλεσμα την εντερική απόφραξη. Σε ασθενείς με ελεύθερη την πυλαία φλέβα γίνεται παράκαμψη των ηπατικών φλεβών με επικοινωνία της πυλαίας με τη συστηματική κυκλοφορία.

Μεταμόσχευση ήπατος

Οι αντενδείξεις της μεταμόσχευσης ήπατος είναι η μη αναστρέψιμη νευρολογική βλάβη από εγκολεασμό του εγκεφάλου, η σήψη και η βαριά αιμοδυναμική αστάθεια. Η μέση επιβίωση μετά από μεταμόσχευση είναι 60%.

Η μερική μεταμόσχευση χωρίς πλήρη ηπατεκτομή του δέκτη του μοσχεύματος, ώστε το ήπαρ του ασθενούς να μπορέσει να ανακάμψει και μετά το μόσχευμα αφήνεται να ατροφήσει με διακοπή της ανοσοκαταστολής είναι η νέα θεραπεία.


Πρόγνωση οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

Η πρόγνωση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας έχει θνητότητα μέχρι 80%. 

Η πρόγνωση είναι καλύτερη σε δηλητηρίαση με παρακεταμόλη, λοίμωξη από ιό της ηπατίτιδας Α και Ε και είναι χειρότερη σε αντίδραση υπερευαισθησίας σε φάρμκαα ή αγνώστου αιτιολογίας.

Σε εγκεφαλοπάθεια, όσο μεγαλύτερου σταδίου είναι τόσο χειρότερη είναι η πρόγνωση.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Ιογενείς ηπατίτιδες

Ηπατονεφρικό σύνδρομο

Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Αμμωνία ορού

Ηπατίτιδα

Χολερυθρίνη αίματος

Ηπατικός έλεγχος

Συμπλήρωμα διατροφής για τον έρπητα

Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ήπατος και των χοληφόρων

Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγκινάρες

Α1 αντιθρυψίνη

Κυστική ίνωση

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

Αψιθιά

Ηπατίτιδα

Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 6262 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019 22:46
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Τρυπτοφάνη Τρυπτοφάνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τρυπτοφάνη

     

    Η τρυπτοφάνη είναι ένα α-αμινοξύ που χρησιμοποιείται στη βιοσύνθεση των πρωτεϊνών.

    Η τρυπτοφάνη περιέχει μια α-αμινομάδα, μια ομάδα α-καρβοξυλικού οξέος και μια ινδόλη πλευρικής αλυσίδας, καθιστώντας την ένα μη πολικό αρωματικό αμινοξύ.

    Είναι απαραίτητο για τους ανθρώπους, που σημαίνει ότι το σώμα δεν μπορεί να το συνθέσει και πρέπει να ληφθεί από τη διατροφή.

    Η τρυπτοφάνη είναι, επίσης, πρόδρομος του νευροδιαβιβαστή σεροτονίνης, της ορμόνης μελατονίνης και της βιταμίνης Β3. 

    Κωδικοποιείται από το κωδικόνιο UGG.

    Η τρυπτοφάνη είναι βασικό αμινοξύ που κανονικά προέρχεται από τη διατροφή.

    Έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της κατάπτωσης και της κατάθλιψης, σε υψηλές δόσεις μαζί με νικοτιναμίδιο, πυριδοξίνη και βιταμίνη C.

    Είναι πρόδρομος του νικοτινικού οξέος. 60 χλγρ τρυπτοφάνης είναι αναγκαία για κάθε χλγρ της βιταμίνης αυτής. 

    Η τρυπτοφάνη στη διατροφή δεν είναι αρκετή για να καλύψει όλες τις ανάγκες νικοτινικού οξέος, αλλά η μετατροπή εξαρτάται από τις σωστές ποσότητες θειαμίνης, ριβοφλαβίνης, πυριδοξίνης και βιοτίνης.

    Η τρυπτοφάνη είναι πρόδρομος της σεροτονίνης, ενός παράγοντα βασικού για τη λειτουργία των νεύρων και του εγκεφάλου.

    Η βιταμίνη Β6 χρειάζεται για τη σύνθεση της σεροτονίνης, έλλειψη της οποίας προκαλεί κατάθλιψη.

    Τα αμινοξέα, συμπεριλαμβανομένης της τρυπτοφάνης, χρησιμοποιούνται ως δομικά στοιχεία στη βιοσύνθεση των πρωτεϊνών και απαιτούνται για τη διατήρηση της ζωής. Πολλά ζώα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων) δεν μπορούν να συνθέσουν τρυπτοφάνη: πρέπει να την αποκτήσουν μέσω της διατροφής τους, καθιστώντας το απαραίτητο αμινοξύ. Η τρυπτοφάνη είναι ένα από τα λιγότερο κοινά αμινοξέα που βρίσκονται στις πρωτεΐνες, αλλά παίζει σημαντικούς δομικούς ή λειτουργικούς ρόλους. Για παράδειγμα, τα υπολείμματα τρυπτοφάνης και τυροσίνης παίζουν ειδικούς ρόλους στην «αγκύρωση» πρωτεϊνών μεμβράνης εντός της κυτταρικής μεμβράνης. Η τρυπτοφάνη, μαζί με άλλα αρωματικά αμινοξέα, είναι, επίσης, σημαντική στις αλληλεπιδράσεις γλυκανών-πρωτεϊνών.

    trypto 1

    Επιπλέον, η τρυπτοφάνη λειτουργεί ως βιοχημικός πρόδρομος για τις ακόλουθες ενώσεις:

    Σεροτονίνη (νευροδιαβιβαστής), που συντίθεται από την υδροξυλάση τρυπτοφάνης. 

    Μελατονίνη (μια νευροορμόνη) που με τη σειρά της συντίθεται από τη σεροτονίνη, μέσω των ενζύμων Ν-ακετυλοτρανσφεράση και 5-υδροξυϊνδολο-Ο-μεθυλοτρανσφεράση.

    Κυνουρενίνη, στην οποία η τρυπτοφάνη μεταβολίζεται κυρίως (πάνω από 95%). Δύο ένζυμα, δηλαδή η ινδολαμίνη 2,3-διοξυγενάση (IDO) στο ανοσοποιητικό σύστημα και τον εγκέφαλο, και η τρυπτοφάνη διοξυγενάση (TDO) στο ήπαρ, είναι υπεύθυνα για τη σύνθεση της κυνουρενίνης από την τρυπτοφάνη. Η πορεία της κυουρενίνης του καταβολισμού τρυπτοφάνης μεταβάλλεται σε διάφορες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των κύριων ψυχικών διαταραχών. 

    Η νιασίνη, επίσης, γνωστή ως βιταμίνη Β3, συντίθεται από τρυπτοφάνη μέσω κινουρενίνης και κινολινικών οξέων. 

    Οι Auxins (μια κατηγορία φυτοορμονών) συντίθενται από την τρυπτοφάνη. 

    Η διαταραχή δυσαπορρόφησης φρουκτόζης προκαλεί ακατάλληλη απορρόφηση τρυπτοφάνης στο έντερο, μειωμένα επίπεδα τρυπτοφάνης στο αίμα και κατάθλιψη.

    Σε βακτήρια που συνθέτουν τρυπτοφάνη, τα υψηλά κυτταρικά επίπεδα αυτού του αμινοξέος ενεργοποιούν μια κατασταλτική πρωτεΐνη, η οποία συνδέεται με το οπερόνιο trp. Η δέσμευση αυτού του καταστολέα στο οπερόνιο τρυπτοφάνης αποτρέπει τη μεταγραφή του κατάντη DNA που κωδικοποιεί τα ένζυμα που εμπλέκονται στη βιοσύνθεση της τρυπτοφάνης. Έτσι, τα υψηλά επίπεδα τρυπτοφάνης εμποδίζουν τη σύνθεση τρυπτοφάνης μέσω ενός βρόχου αρνητικής ανάδρασης και όταν τα επίπεδα τρυπτοφάνης του κυττάρου μειώνονται ξανά, η μεταγραφή από το οπερόνιο trp συνεχίζεται. Αυτό επιτρέπει αυστηρά ρυθμιζόμενες και γρήγορες αποκρίσεις σε αλλαγές στα επίπεδα εσωτερικής και εξωτερικής τρυπτοφάνης του κυττάρου.

    Συνιστώμενη διατροφική πρόσληψη τρυπτοφάνης

    Συνιστώμενα επίπεδα διατροφής (RDA) 5 mg / kg σωματικού βάρους / ημέρα τρυπτοφάνης για ενήλικες 19 ετών και άνω.

    Διατροφικές πηγές τρυπτοφάνης

    Η τρυπτοφάνη υπάρχει στα περισσότερα τρόφιμα με βάση τις πρωτεΐνες. Είναι ιδιαίτερα άφθονη σε σοκολάτα, βρώμη, αποξηραμένα δαμάσκηνα, γάλα, γιαούρτι, τυρί cottage, κόκκινο κρέας, αυγά, ψάρι, πουλερικά, σουσάμι, ρεβίθια, αμύγδαλα, ηλιόσπορους, σπόρους κολοκύθας, φαγόπυρο, σπιρουλίνα και φιστίκια. Σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι η μαγειρεμένη γαλοπούλα περιέχει αφθονία τρυπτοφάνης, η περιεκτικότητά της σε τρυπτοφάνη είναι αυτή των υπόλοιπων πουλερικών. 

    Περιεκτικότητα σε τρυπτοφάνη (Trp) διαφόρων τροφίμων
    FoodTryptophan
    [g/100 g of food]
    Protein
    [g/100 g of food]
    Tryptophan/protein
    [%]
    Λευκό αυγού, αποξηραμένο 1.00 81.10 1.23
    Σπιρουλίνα, αποξηραμένη 0.92 57.47 1.62
    Βακαλάος αποξηραμένος 0.70 62.82 1.11
    Σόγια, ακατέργαστη 0.59 36.49 1.62
    Τυρί, παρμεζάνα 0.56 37.90 1.47
    Σουσάμι 0.37 17.00 2.17
    Τυρί, Τσένταρ  0.32 24.90 1.29
    Ηλιόσποροι 0.30 17.20 1.74
    Χοιρινό 0.25 19.27 1.27
    Γαλοπούλα 0.24 21.89 1.11
    Κοτόπουλο 0.24 20.85 1.14
    Βόειο κρέας 0.23 20.13 1.12
    Βρώμη 0.23 16.89 1.39
    Σολωμός 0.22 19.84 1.12
    Αρνί 0.21 18.33 1.17
    Πέρκα 0.21 18.62 1.12
    Ρεβίθια ακατέργαστα 0.19 19.30 0.96
    Αυγά 0.17 12.58 1.33
    Αλεύρι σίτου λευκό 0.13 10.33 1.23
    Σοκολάτα κουβερτούρα χωρίς ζάχαρη 0.13 12.9 1.23
    Γάλα 0.08 3.22 2.34
    Ρύζι, λευκό, μεσαίου κόκκου, μαγειρεμένο 0.028 2.38 1.18
    Quinoa άψητο 0.167 14.12 1.2
    Quinoa μαγειρεμένο 0.052 4.40 1.1
    Πατάτες 0.02 2.14 0.84
    Ταμάρινδος ο Ινδικός 0.018 2.80 0.64
    Μπανάνες 0.01 1.03 0.87

    trypto 4

    Χρησιμοποιήστε το ως αντικαταθλιπτικό

    Επειδή η τρυπτοφάνη μετατρέπεται σε 5-υδροξυτρυπτοφάνη (5-HTP) η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται στο νευροδιαβιβαστή σεροτονίνη, η κατανάλωση τρυπτοφάνης ή 5-ΗΤΡ μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα κατάθλιψης αυξάνοντας το επίπεδο σεροτονίνης στον εγκέφαλο. Χρησιμοποιείται ως αντικαταθλιπτικό, αγχολυτικό και βοηθητικό ύπνου. Επίσης, συνταγογραφείται για τη θεραπεία της μείζονος κατάθλιψης. Τα επίπεδα τρυπτοφάνης στο αίμα μπορεί να μεταβληθούν αλλάζοντας τη διατροφή, αλλά τα συμπληρώματα διατροφής με τρυπτοφάνη αυξάνουν γρήγορα το επίπεδο σεροτονίνης στον εγκέφαλο. Αυτό συμβαίνει επειδή το σύστημα μεταφοράς που φέρνει τρυπτοφάνη στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό μεταφέρει, επίσης, άλλα αμινοξέα που περιέχονται σε πρωτεϊνικές τροφές. Τα υψηλά επίπεδα πλάσματος στο αίμα άλλων μεγάλων ουδέτερων αμινοξέων εμποδίζουν την αύξηση της συγκέντρωσης του εγκεφάλου στο πλάσμα της τρυπτοφάνης. 

    Οι πιθανές παρενέργειες του συμπληρώματος τρυπτοφάνης περιλαμβάνουν: ναυτία, διάρροια, υπνηλία, ζάλη, κεφαλαλγία, ξηροστομία, θολή όραση, καταστολή, ευφορία και νυσταγμό (ακούσιες κινήσεις των ματιών). 

    Η τρυπτοφάνη που λαμβάνεται ως συμπλήρωμα διατροφής (όπως σε μορφή δισκίου) έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει σύνδρομο σεροτονίνης όταν συνδυάζεται με αντικαταθλιπτικά της κατηγορίας MAO ή SSRIs ή άλλα έντονα σεροτονινεργικά φάρμακα. 

    Ως απαραίτητο αμινοξύ, η τρυπτοφάνη δε συντίθεται από απλούστερες ουσίες σε ανθρώπους και άλλα ζώα, επομένως πρέπει να υπάρχει στη διατροφή με τη μορφή πρωτεϊνών που περιέχουν τρυπτοφάνη.

    Τα φυτά και οι μικροοργανισμοί συνθέτουν συνήθως τρυπτοφάνη από σικιμικό οξύ ή ανθρανιλικό άλας: το ανθρανιλικό συμπυκνώνεται με φωσφοριβοσυλοπυροφωσφορικό (PRPP), δημιουργώντας πυροφωσφορικό ως υποπροϊόν. Ο δακτύλιος του τμήματος ριβόζης ανοίγεται και υποβάλλεται σε αναγωγική αποκαρβοξυλίωση, παράγοντας φωσφορική ινδολο-3-γλυκερόλη. Αυτό, με τη σειρά του, μετατρέπεται σε ινδόλη. Στο τελευταίο βήμα, η συνθετάση τρυπτοφάνης καταλύει τον σχηματισμό τρυπτοφάνης από ινδόλη και τη σερίνη αμινοξέων.

    Η βιομηχανική παραγωγή τρυπτοφάνης βασίζεται στη ζύμωση σερίνης και ινδόλης χρησιμοποιώντας είτε άγριου τύπου είτε γενετικά τροποποιημένα βακτήρια, όπως B. amyloliquefaciens, B. subtilis, C. glutamicum ή E. coli. Αυτά τα στελέχη φέρουν μεταλλάξεις που εμποδίζουν την επαναπρόσληψη αρωματικών αμινοξέων ή πολλαπλών / υπερεκφρασμένων οπερονίων trp. Η μετατροπή καταλύεται από το ένζυμο συνθάση τρυπτοφάνης. Καλύτερα να μη χρησιμοποιούνται γενετικά τροποποιημένα βακτήρια...

    Η σεροτονίνη, επίσης, μειώνει την επιθετικότητα.

    Τέλος, η τρυπτοφάνη είναι ένας σημαντικός εγγενής ανιχνευτής φθορισμού (αμινοξύ), ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση της φύσης του μικροπεριβάλλοντος.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    trypto 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι κατάλληλες βιταμίνες για την υγεία σας

    Καρκινοειδές σύνδρομο

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Οι καλύτερες ουσίες για την κατάθλιψη, το άγχος και την ανησυχία

    Πρόδρομες ουσίες βιταμινών

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πελλάγρα

    Πώς να διατηρήσετε τη μνήμη σας

    Βότανα και βιταμίνες για το άγχος και την κατάθλιψη

    Το παρατεταμένο χρόνιο στρες προκαλεί καρκίνο

    Αν έχετε νόσο του Πάρκινσον να παίρνετε νιασίνη

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν 5-υδροξυτρυπτοφάνη

    Έκσταση

    Διατροφή για ευτυχία

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Σημεία έλλειψης βιταμινών και μετάλλων

    Έλεγχος της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με μπανάνα

    Ριβοφλαβίνη

    Γιατί μας αρέσουν τα ανθυγιεινά τρόφιμα

    Τι μπορεί να πάθετε από την έλλειψη βιταμινών

    Τα αυγά

    Τρόφιμα για να κοιμάστε καλά

    Το σύνδρομο της μπλε πάνας

    Αμυγδαλιά

    Τα πεπτίδια στη θεραπεία του καρκίνου

    Πρόληψη κατάθλιψης

    Μελατονίνη

    Τροφές που μας κάνουν ευτυχισμένους

    Μήπως είσαστε αγχωμένοι και κουρασμένοι;

    Νευρογενής ανορεξία

    Οι ευεργετικές ιδιότητες της μπανάνας

    Καρκινοειδείς όγκοι

    Κόλπα για να κοιμηθείτε εύκολα

    Νορεπινεφρίνη

    Ζυμαρικά ολικής αλέσεως

    Διατροφή για έντονη πνευματική εργασία

    Η μεγάλη υπόθεση για τη θεραπεία του καρκίνου

    www.emedi.gr

     

  • Τριιωδοθυρονίνη Τριιωδοθυρονίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τριιωδοθυρονίνη

    Η τριιωδοθυρονίνη ή λιοθυρονίνη ή Τ3, είναι μια θυρεοειδική ορμόνη.

    Είναι φυσική ορμόνη του θυρεοειδούς, η οποία περιέχει 3 άτομα ιωδίου ανά μόριο τριιωδοθυρονίνης.

    Μπορεί, επίσης, να παραχθεί με χημική σύνθεση.

    Χρησιμοποιείται στην αρχική θεραπεία του υποθυρεοειδισμού, επειδή έχει πιο γρήγορη δράση και ρυθμό μετατροπής από τη θυροξίνη.

    Υψηλά επίπεδα στο αίμα έχουν βρεθεί σε θύματα του συνδρόμου αιφνιδίου θανάτου των βρεφών.

    Επηρεάζει, σχεδόν, κάθε φυσιολογική διαδικασία στο σώμα, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης, του μεταβολισμού, της θερμοκρασίας του σώματος και του καρδιακού ρυθμού.

    Η παραγωγή της Τ3 και της προορμόνης της θυροξίνης (Τ4) ενεργοποιείται από την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH), η οποία απελευθερώνεται από την πρόσθια υπόφυση.

    Αυτό το μονοπάτι είναι μέρος μιας διαδικασίας ανατροφοδότησης κλειστού βρόχου: Οι αυξημένες συγκεντρώσεις Τ3 και Τ4 στο πλάσμα αίματος αναστέλλουν την παραγωγή TSH στην πρόσθια υπόφυση. Καθώς οι συγκεντρώσεις αυτών των ορμονών μειώνονται, ο πρόσθιος αδένας της υπόφυσης αυξάνει την παραγωγή TSH και με αυτές τις διαδικασίες, ένα σύστημα ελέγχου ανατροφοδότησης σταθεροποιεί το επίπεδο των θυρεοειδικών ορμονών στην κυκλοφορία του αίματος.

    Η Τ3 είναι ορμόνη. Τα αποτελέσματά της στους ιστούς στόχους είναι, περίπου, τέσσερις φορές πιο ισχυρές από αυτές της T4.

    Από τις θυρεοειδικές ορμόνες που παράγονται, περίπου το 20% είναι Τ3, ενώ το 80% είναι Τ4. Περίπου το 85% της κυκλοφορούσας Τ3 σχηματίζεται αργότερα στο ήπαρ και στην πρόσθια υπόφυση με απομάκρυνση του ατόμου ιωδίου από το άτομο άνθρακα νούμερο πέντε του εξωτερικού δακτυλίου της Τ4. Σε κάθε περίπτωση, η συγκέντρωση της Τ3 στο ανθρώπινο πλάσμα αίματος είναι περίπου το ένα τέταρτο εκείνης της Τ4. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της Τ3 είναι περίπου 2,5 ημέρες. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της Τ4 είναι περίπου 6,5 ημέρες.

    Η Τ3 είναι η πιο μεταβολικά ενεργή ορμόνη που παράγεται από την Τ4.

    Η Τ4 αποικοδομείται από τρία ένζυμα δεοδινάσης για την παραγωγή της πιο δραστικής τριιωδοθυρονίνης:

    Τύπος Ι που υπάρχει στο ήπαρ, στα νεφρά, στον θυρεοειδή και (σε ​​μικρότερο βαθμό) στην υπόφυση. αντιπροσωπεύει το 80% της αποϊωδίωσης της Τ4.

    Τύπος II που υπάρχει στο ΚΝΣ, στην υπόφυση, στον καφέ λιπώδη ιστό και στα καρδιακά αγγεία, το οποίο είναι κυρίως ενδοκυτταρικό. Στην υπόφυση, διαμεσολαβεί αρνητικά σχόλια σχετικά με την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς.

    Τύπος III που υπάρχει στον πλακούντα, στο ΚΝΣ και στα αγγεία. Αυτή η δεοδινάση μετατρέπει την Τ4 σε αντίστροφη Τ3, η οποία, σε αντίθεση με την Τ3, είναι ανενεργή.

    Η Τ4 συντίθεται στα θυρεοειδικά θυλακικά κύτταρα ως εξής:

    Το ιωδιούχο νάτριο μεταφέρει δύο ιόντα νατρίου κατά μήκος της βασικής μεμβράνης των ωοθυλακικών κυττάρων μαζί με ένα ιόν ιωδίου. Αυτός είναι ένας δευτερεύων ενεργός μεταφορέας που χρησιμοποιεί τη βαθμίδα συγκέντρωσης Na + για να μετακινήσει το I− έναντι της βαθμίδας συγκέντρωσης. Το I− κινείται κατά μήκος της κορυφής της μεμβράνης στο κολλοειδές του θυλακίου. Η θυρεοπεροξειδάση οξειδώνει δύο I− για να σχηματίσει I2. Το ιωδίδιο δεν είναι αντιδραστικό και απαιτείται μόνο το πιο αντιδραστικό ιώδιο για το επόμενο βήμα. Η θυρεοπεροξειδάση ιωδιώνει τα υπολείμματα τυροσυλίου της θυρεοσφαιρίνης εντός του κολλοειδούς. Η θυρεοσφαιρίνη εκκρίνεται στο κολλοειδές.

    Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH) που απελευθερώνεται από την πρόσθια υπόφυση συνδέει τον υποδοχέα TSH (υποδοχέας συζευγμένος με πρωτεΐνη Gs) στη βασική πλευρική μεμβράνη του κυττάρου και διεγείρει την ενδοκυττάρωση του κολλοειδούς. Τα ενδοκυτταρικά κυστίδια συντήκονται με τα λυσοσώματα του ωοθυλακίου. Τα λυσοσωμικά ένζυμα αποσπούν την Τ4 από την ιωδιωμένη θυρεοσφαιρίνη. Αυτά τα κυστίδια εκκρίνονται στη συνέχεια, απελευθερώνοντας τις θυρεοειδικές ορμόνες.

    Ο θυρεοειδής αδένας παράγει, επίσης, μικρές ποσότητες T3 απευθείας. Στον αυλό, τα κατάλοιπα τυροσίνης ιωδιώνονται.

    thyro good 1

    Μηχανισμός δράσης

    Οι T3 και T4 συνδέονται με πυρηνικούς υποδοχείς (υποδοχείς θυρεοειδικών ορμονών). Οι Τ3 και Τ4, αν και είναι λιπόφιλες, δεν είναι σε θέση να διαχέονται παθητικά μέσω των φωσφολιπιδικών διπλοστιβάδων των κυττάρων στόχων, αντ 'αυτού βασίζονται σε διαμεμβρανικούς μεταφορείς ιωδοθυρονίνης. Η λιποφιλικότητα των Τ3 και Τ4 απαιτεί τη δέσμευσή τους με τον πρωτεϊνικό φορέα πρωτεΐνης δέσμευσης θυρεοειδούς (TBG) (σφαιρίνες δέσμευσης θυροξίνης, προλευκωματίνες σύνδεσης θυροξίνης και λευκωματίνες) για μεταφορά στο αίμα. Οι υποδοχείς του θυρεοειδούς συνδέονται με στοιχεία απόκρισης σε υποκινητές, επιτρέποντάς τους έτσι να ενεργοποιούν ή να αναστέλλουν τη μεταγραφή. Η ευαισθησία ενός ιστού στην Τ3 διαμορφώνεται μέσω των υποδοχέων του θυρεοειδούς.

    Οι Τ3 και Τ4 μεταφέρονται στο αίμα, συνδέονται με πρωτεΐνες πλάσματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του χρόνου ημιζωής της ορμόνης και τη μείωση του ρυθμού με τον οποίο προσλαμβάνεται από περιφερειακούς ιστούς. Υπάρχουν τρεις κύριες πρωτεΐνες στις οποίες δεσμεύονται οι δύο ορμόνες. Η σφαιρίνη που δεσμεύει τη θυροξίνη (TBG) είναι μια γλυκοπρωτεΐνη που έχει μεγαλύτερη συγγένεια για την Τ4 από ότι για την Τ3. Η τρανσυρετίνη είναι, επίσης, γλυκοπρωτεΐνη, αλλά έχει συγγένεια μόνο με την Τ4, με σχεδόν καθόλου συγγένεια για την Τ3. Τέλος, και οι δύο ορμόνες συνδέονται με χαμηλή συγγένεια με την αλβουμίνη ορού.

    Ο κορεσμός των σημείων δέσμευσης στη σφαιρίνη που συνδέεται με τη θυρονίνη (TBG) από την ενδογενή Τ3 μπορεί να εκτιμηθεί με τον προσδιορισμό της πρόσληψης της τριιωδοθυρονίνης (T3 Uptake, T3U). Η δοκιμή πραγματοποιείται λαμβάνοντας δείγμα αίματος, στο οποίο προστίθεται η περίσσεια ραδιενεργού εξωγενούς Τ3, ακολουθούμενη από ρητίνη που, επίσης, δεσμεύει την Τ3. Ένα κλάσμα της ραδιενεργού Τ3 συνδέεται με θέσεις στην TBG που δεν έχουν ήδη καταληφθεί από ενδογενή θυρεοειδή ορμόνη και το υπόλοιπο συνδέεται με τη ρητίνη. Η ποσότητα των επισημασμένων ορμονών που συνδέονται με τη ρητίνη αφαιρείται στη συνέχεια από το σύνολο που προστέθηκε, με το υπόλοιπο να είναι έτσι η ποσότητα που συνδέθηκε με τις μη δεσμευμένες θέσεις σύνδεσης στην TBG. 

    thyro good 2

    Η Τ3 αυξάνει το βασικό μεταβολικό ρυθμό και, συνεπώς, αυξάνει την κατανάλωση οξυγόνου και ενέργειας του σώματος. Ο βασικός μεταβολικός ρυθμός είναι η ελάχιστη θερμιδική απαίτηση που απαιτείται για τη διατήρηση της ζωής σε ένα άτομο που ξεκουράζεται. Η Τ3 δρα στην πλειονότητα των ιστών μέσα στο σώμα, με μερικές εξαιρέσεις συμπεριλαμβανομένης της σπλήνας. Αυξάνει την παραγωγή της Na + / K + -ATPase (η οποία κανονικά αποτελεί σημαντικό μέρος των συνολικών δαπανών κυτταρικής ATP) χωρίς να διαταράσσεται η ισορροπία των διαμεμβρανικών ιόντων και, γενικά, αυξάνει τον κύκλο εργασιών διαφορετικών ενδογενών μακρομορίων αυξάνοντας τη σύνθεση και την αποδόμησή τους.

    Η Τ3 διεγείρει την παραγωγή πολυμεράσης RNA Ι και II και, συνεπώς, αυξάνει τον ρυθμό σύνθεσης πρωτεϊνών. Αυξάνει, επίσης, το ρυθμό αποδόμησης πρωτεΐνών και, επιπλέον, το ποσοστό αποδόμησης πρωτεΐνών υπερβαίνει το ρυθμό σύνθεσης πρωτεϊνών. Σε τέτοιες καταστάσεις, το σώμα μπορεί να πάει σε αρνητική ισορροπία ιόντων.

    Η Τ3 ενισχύει τις επιδράσεις των β-αδρενεργικών υποδοχέων στον μεταβολισμό της γλυκόζης. Ως εκ τούτου, αυξάνει τον ρυθμό διάσπασης του γλυκογόνου και τη σύνθεση γλυκόζης στη γλυκονεογένεση. 

    Η Τ3 διεγείρει τη διάσπαση της χοληστερόλης και αυξάνει τον αριθμό των υποδοχέων LDL, αυξάνοντας έτσι τον ρυθμό της λιπόλυσης.

    Η Τ3 αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό και τη δύναμη της συστολής, αυξάνοντας έτσι την καρδιακή έξοδο, αυξάνοντας τα επίπεδα β-αδρενεργικών υποδοχέων στο μυοκάρδιο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη συστολική αρτηριακή πίεση και μειωμένη διαστολική αρτηριακή πίεση. Τα δύο τελευταία αποτελέσματα δρουν για να παράγουν τον τυπικό παλμό δέσμευσης που παρατηρείται στον υπερθυρεοειδισμό. Ένα χρήσιμο κλινικό μέτρο για την εκτίμηση της συσταλτικότητας είναι ο χρόνος μεταξύ του συμπλέγματος QRS και του δεύτερου καρδιακού ήχου. Αυτό συχνά μειώνεται στον υπερθυρεοειδισμό.

    Η Τ3 έχει βαθιά επίδραση στο αναπτυσσόμενο έμβρυο και τα βρέφη. Επηρεάζει τους πνεύμονες και επηρεάζει τη μεταγεννητική ανάπτυξη του κεντρικού νευρικού συστήματος. Διεγείρει την παραγωγή μυελίνης, την παραγωγή νευροδιαβιβαστών και την ανάπτυξη των αξόνων. Είναι επίσης σημαντική στη γραμμική ανάπτυξη των οστών.

    Η Τ3 μπορεί να αυξήσει τη σεροτονίνη στον εγκέφαλο, ιδίως στον εγκεφαλικό φλοιό, και να ρυθμίσει προς τα κάτω τους υποδοχείς 5HT-2.

    Οι θυρεοειδικές ορμόνες δρουν για να αυξήσουν τον κύκλο των πρωτεϊνών. Αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει μια προσαρμοστική λειτουργία σε σχέση με τον μακροπρόθεσμο περιορισμό των θερμίδων με επαρκείς πρωτεΐνες. Όταν οι θερμίδες είναι ανεπαρκείς, η μείωση του κύκλου εργασιών των πρωτεϊνών μπορεί να βελτιώσει τις επιπτώσεις της έλλειψης.

    Η τριιωδοθυρονίνη μπορεί να μετρηθεί ως ελεύθερη τριιωδοθυρονίνη, η οποία είναι ένας δείκτης της δραστηριότητας της τριιωδοθυρονίνης στο σώμα.

    Μπορεί, επίσης, να μετρηθεί ως ολική τριιωδοθυρονίνη, η οποία επίσης εξαρτάται από την τριιωδοθυρονίνη που συνδέεται με τη σφαιρίνη που δεσμεύει την θυροξίνη. 

    Η προσθήκη τριαιωδοθυρονίνης σε υπάρχουσες θεραπείες όπως SSRIs χρησιμοποιείται για την ανθεκτική κατάθλιψη.

    Η 3,5-Diiodo-L-thyronine και η 3,3′-diiodo-L-thyronine χρησιμοποιούνται ως συστατικά σε ορισμένα συμπληρώματα απώλειας λίπους σχεδιασμένα για bodybuilding. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι αυτές οι ενώσεις αυξάνουν το μεταβολισμό των λιπαρών οξέων και την καύση του λιπώδους ιστού.

    Η τριιωδοθυρονίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του συνδρόμου Wilson. Αυτή η διάγνωση περιλαμβάνει διάφορα μη ειδικά συμπτώματα που αποδίδονται στον θυρεοειδή, παρά τις φυσιολογικές δοκιμές λειτουργίας του θυρεοειδούς.

    H συνταγογραφούμενη θεραπεία με τριαιωδοθυρονίνη είναι δυνητικά επιβλαβής, όταν γίνεται άσκοπα.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    389233 c21dd773346c46e7a8f9d684dfb0e016 mv2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Nόσος Graves

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι ιατρικές χρήσεις του βασιλικού πολτού

    Μήπως έχετε ανεπάρκεια ιωδίου;

    Ασβαγκάντα για την καλή λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα

    Νόσος του Hashimoto

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σελήνιο

    Ιώδιο

    Όζοι του θυρεοειδούς

    Θυρεοειδικές παθήσεις

    Διατροφή για τον υποθυρεοειδισμό

    www.emedi.gr

     

  • Τριαμτερένη Τριαμτερένη

    Η τριαμτερένη είναι διουρητικό φάρμακο

    Η τριαμτερένη είναι ένα καλιοσυντηρητικό διουρητικό που χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμό με θειαζιδικά διουρητικά για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης ή του πρηξίματος ή οιδήματος ή της κατακράτησης υγρών.

    Ο συνδυασμός με υδροχλωροθειαζίδη, είναι γνωστός ως υδροχλωροθειαζίδη / τριαμτερένη.

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της τριαμτερένης είναι η υπονατριαιμία, η ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και η υπασβεστιαιμία, η ναυτία, ο έμετος, η διάρροια, η κεφαλαλγία, η ζάλη, η κόπωση και η ξηροστομία.

    Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι το αίσθημα παλμών της καρδιάς, το μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα, ο πυρετός, τα ρίγη, ο πονόλαιμος, το εξάνθημα και ο πόνος στην πλάτη.

    Η triamterene μπορεί επίσης να προκαλέσει πέτρες στα νεφρά μέσω άμεσης κρυστάλλωσης ή με σπορά λίθων οξαλικού ασβεστίου. Η triamterene πρέπει να αποφεύγεται καλύτερα σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο λόγω της πιθανότητας υπερκαλιαιμίας.

    Τα άτομα που χρησιμοποιούν αυτό το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιούν προσεκτικά τα υποκατάστατα αλατιού.

    Η triamterene μπορεί να προσδώσει ένα μπλε φθορίζον χρώμα στα ούρα.

    triamterene 2

    Προσοχή!!! Σε ορισμένες καταστάσεις όταν χορηγείτε τριαμτερένη

    Διαβήτης: Χρησιμοποιήστε με προσοχή την τριαμτερένη σε άτομα με προδιαβήτη ή σακχαρώδη διαβήτη, καθώς μπορεί να υπάρχει αλλαγή στον έλεγχο της γλυκόζης.

    Ηπατική δυσλειτουργία: Χρησιμοποιήστε την με προσοχή σε άτομα με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία. στην κίρρωση και αποφύγετε ανισορροπίες ηλεκτρολυτών και οξέος / βάσης που μπορεί να οδηγήσουν σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Νεφρική ανεπάρκεια: η συνδυασμένη θεραπεία τριαμτερενίου και ινδομεθακίνης προκαλεί αναστρέψιμη οξεία νεφρική βλάβη σε ορισμένα άτομα.

    Πέτρες στα νεφρά: Χρησιμοποιήστε την τριαμτερένη με προσοχή σε άτομα με πέτρες στα νεφρά.

    Η χρήση πρέπει να αποφεύγεται εάν η κάθαρση κρεατινίνης είναι μικρότερη από 10 ml / λεπτό.

    Μηχανισμός δράσης

    Η Triamterene μπλοκάρει άμεσα το επιθηλιακό κανάλι νατρίου (ENaC) στην πλευρά του αυλού του σωληναρίου συλλογής των νεφρών και επιτέπει την ταυτόχρονη έξοδο του καλίου από το κύριο κύτταρο στα ούρα που σχηματίζουν. Ο αποκλεισμός του ENaC αποτρέπει αυτό να συμβεί. Η Amiloride λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Οι αναστολείς καναλιών νατρίου αναστέλλουν άμεσα την είσοδο νατρίου στα κανάλια νατρίου.

    Με υδροχλωροθειαζίδη

    Η triamterene παρασκευάζεται, συνήθως, σε συνδυασμό με υδροχλωροθειαζίδη για τη θεραπεία της υπέρτασης (υψηλή αρτηριακή πίεση) και του οιδήματος (κατακράτηση νερού). Αυτός ο συνδυασμός είναι διουρητικά και προκαλεί τα νεφρά να απαλλαγούν από το άχρηστο νερό και το νάτριο του σώματος μέσω των ούρων. 

    Η τριαμτερένη εξασθενεί τη χρησιμοποίηση του φυλλικού οξέος

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    triamterene 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Νεφρολιθίαση

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη φυματίωση Χρήσιμες πληροφορίες για τη φυματίωση

    Φυματίωση

    Η φυματίωση είναι μία λοιμώδης νόσος όλο και πιο συχνή μετά τη δεκαετία του '90. Μετά από εισπνοή των μικροοοργανισμών γίνεται ενοφθαλμισμός στους πνεύμονες και στη συνέχεια διασπορά σε διάφορα όργανα του σώματος, όπως στο μέσο αυτί, οστά, αρθρώσεις, μήνιγγες, νεφροί και δέρμα. Οι εισπνεόμενοι οργανισμοί δεν εξουδετερώνονται επιτυχώς από τους ανοσολογικούς μηχανισμούς και διασπείρονται μέσω της λέμφου και του αίματος ή επεκτείνονται σε γειτονικούς ιστούς. Αδενοπάθεια πυλαίας, μεσοθωρακίου και αυχενικής περιοχής είναι συχνή.

    Χρόνος επώασης 2-10 εβδομάδες

    • Οι οργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν πολλά χρόνια και να υποτροπιάσουν. Μεταπρωτοπαθής νόσος μπορεί να εκδηλωθεί κατά την κύηση, σε άγχος, άλλες νόσους ή σε μεγάλη ηλικία. Υποτροπή εκδηλώνεται συχνότερα στις κορυφές των πνευμόνων (85%)
    • Ο μεγαλύτερος κίνδυνος ενεργού νόσου είναι εντός των δύο πρώτων χρόνων από την έκθεση στο μυκοβακτηρίδιο

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπνευστικό, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό, Νεφρικό/Ουροποιητικό, Γαστρεντερικό, Νευρικό, Ενδοκρινικό/Μεταβολικό

    Επικρατέστερη ηλικία:

    • Πρωτοπαθής νόσος - βρέφη και έφηβοι
    • Μεταπρωτοπαθής ή υποτροπιάζουσα νόσος - ενήλικες και ηλικιωμένοι
    • Κάθε ηλικία - ανοσοκατεσταλμένοι 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

    • Βήχας
    • Αιμόπτυση 
    • Πυρετός και νυχτερινός ιδρώτας
    • Μειωμένη δραστηριότητα
    • Λεμφαδενοπάθεια 
    • Πλευριτικός πόνος
    • Ηπατοσπληνομεγαλία
    • Προσβολή των νεφρών, οστών ή ΚΝΣ είναι απώτερες εκδηλώσεις

    ΑΙΤΙΑ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

    Μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης (Mycobacterium tuberculosis), μυκοβακτηρίδιο το βόειο (M. Bovis) και μυκοβακτηρίδιο το αφρικανικό ή μυκοβακτηρίδιο africanum

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

    • Αστικές περιοχές, άστεγοι, μειονότητες
    • Ιδρύματα (όπως, προσωπικό σωφρονιστικών ιδρυμάτων)
    • Ανοσοκατεσταλμένοι (κυρίως HIV)
    • Νόσος Hodgkin
    • Άλλα λεμφώματα
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Υποσιτισμός
    • Χρόνια λήψη υψηλών δόσεων στεροειδών 
    • Στενή επαφή με κάποιον που έχει φυματίωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Άλλες πνευμονίες 
    • Λεμφώματα
    • Μυκητιασικές λοιμώξεις, κυρίως λοιμώξεις από άτυπα μυκοβακτηρίδια ή Νοκάρδιες 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Δερμοαντίδραση με παλαιά φυματίνη (ΟΤ - Old tuberculin) δημιουργία πολλαπλών νυγμών, με ψευδώς θετικό αποτέλεσμα σε ποσοστό 10-20%
    • Δερμοαντίδραση με κεκαθαρμένη φυματίνη PPD - (φυματοαντιδράση Mantoux) - διάλυμα που περιέχει:
    1. 5 μονάδες φυματίνης σε 0,1 cc
    2. Ενδοδερμική χορήγηση στην καμπτική επιφάνεια του πήχυ ώστε να δημιουργηθεί υπέγερση. Το αποτέλεσμα ελέγχεται μετά από 48 έως 72 ώρες
    3. Μεγαλύτερη από 10 mm θεωρείται θετική (> 5 mm σε HIV θετικά άτομα)
    4. > 15 mm - θετική για άτομα > 4 χρονών, χωρίς παράγοντες κινδύνου
    5. Θετική PRD με σημεία και συμπτώματα ορίζεται ως νόσος 
    6. Quantiferon
    • Μη ειδικά εργαστηριακά ευρήματα - αναιμία, μονοκυττάρωση, θρομβοκυττάρωση, υπεργαμμασφαιριναιμία, σύνδρομο απρόσφορης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης και άσηπτη πυουρία

    Φάρμακα που μπιορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Προηγούμενος εμβολιασμός κατά της φυματίωσης (BCG) μπορεί να δώσει ψευδώς θετικό αποτέλεσμα κατά τη δερματική δοκιμασία φυματίνης 
    • Μη δραστικό εμβόλιο η εσφαλμένη θέση εμβολιασμού μπορεί να δώσει ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα κατά τη δερματική δοκιμασία φυματίνης 
    • Τα στεροειδή μπορούν να δώσουν ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα κατά τη δερματική δοκιμασία φυματίνης 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Πρόσφατες ιογενείς λοιμώξεις 6 έως 8 εβδομάδων, σοβαρός υποσιτισμός μπορεί να προκαλέσει ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα κατά τη δερματική δοκιμασία φυματίνης 

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Κοκκιωματώδης εξεργασία με εστίες τυροειδούς νέκρωσης που περιβάλλεται από επιθηλιοειδή ιστιοκύτταρα και γιγαντοκύτταρα και αργότερα από λεμφοκύτταρα
    • Στο επίχρισμα πτυέλων για την ταυτοποίηση οξεάντοχων βακίλλων παρατηρούνται ερυθροί ράβδοι στη νεκρωτική περιοχή των φαγοκυττάρων 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Οσφυονωτιαία παρακέντηση σε υποψία μηνιγγίτιδας
    • Βιοψία μυελού οστών και ήπατος για καλλιέργεια 
    • Χρώση φλουορεσεΐνης και εξέταση DNA για ταχεία διάγνωση 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Στην α/α θώρακος μπορεί να εμφανισθούν διηθήσεις με ή χωρίς εξίδρωμα κατά την πρωτοπαθή νόσο. Συχνός ο σχηματισμός σπηλαίου και συμμετοχή των άνω λοβών με πυλαία λεμφαδενοπάθεια. Πιθανή κεγχροειδής διασπορά με την εμφάνιση της χαρακτηριστικής ακτινολογικής εικόνας. Κατά την πρωτοπαθή νόσο στα παιδιά, συχνή είναι η ατελεκτασία δεξιού άνω λοβού με πυλαία λεμφαδενοπάθεια 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Ziehi-Nielsen ή αουραμινηροδαμίνη χρώση πτυέλων, γαστρική αναρρόφηση (κυρίως στα παιδιά), βρογχοκυψελιδική έκπυση υγρών, περιτοναϊκό υγρό, πλευριτικό υγρό, αναρρόφηση μυελού των οστών, εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ). Η καλλιέργεια θετικοποείται σε 3 με 6 εβδομάδες. Το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης είναι βραδέως αναπτυσσόμενο, ενδοκυττάριο και υποχρεωτικώς αερόβιο

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Χημειοπροφύλαξη ατόμων κάθε ηλικίας που εμφανίζουν θετική δερμοαντίδραση Mantoux χωρίς να νοσούν, χορήγηση ισονιαζίδης για τουλάχιστον 6 μήνες 
    • Σε ενεργή νόσο, χορήγηση τουλάχιστον δύο φαρμάκων για 9 μήνες ή 3-4 φαρμάκων για 2 μήνες και στη συνέχεια 2 φάρμακα μέχρι να συμπληρωθούν 6 μήνες 
    • Παιδιά με ενεργή πνευμονική νόσο - 3 φάρμακα (ισονιαζίδη, ριφαμπικίνη και πυραζιναμίδη) για 2 μήνες, στη συνέχεια μόνο με ισονιαζίδη και ριφαμπικίνη για 4 μήνες 
    • HIV θετικοί ασθενείς πρέπει να θεραπεύονται με 3 τουλάχιστον φάρμακα 
    • Βαριά νόσηση σε κάθε ηλικία αντιμετωπίζεται με 4 φάρμακα για τους δύο με τρεις πρώτους μήνες

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Απαιτείται προσεκτική επανεξέταση. Αλλαγή της δόσης σε δύο φορές την εβδομάδα μόνο όταν χορηγείται υπό επίβλεψη 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Όση ανέχεται ο ασθενής 
    • Παιδιά που βήχουν ενδεχομένως να μεταδίδουν τη νόσο 
    • Ασθενείς με βήχα και ανεύρεση οξεάντοχων βακίλλων στα πτύελα συνήθως δεν είναι μεταδοτικοί μετά από λίγες ημέρες θεραπείας  

    ΔΙΑΙΤΑ

    Κανονική. Όταν υπάρχει έλλειψη κρέατος/γάλακτος σε παιδιά, εφήβους ή εγκύους, χορηγούμε ισονιαζίδη σε συνδυασμό με πυριδοξίνη 

    thetrueburde

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Γνώση της παθογένειας της νόσου, επισήμανση της σπουδαιότητας της χημειοθεραπείας, προειδοποίηση έναντι των παρενεργειών και/ή των αλληλεπιδράσεων, εύρεση επαφών με άλλα άτομα 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Ισονιαζίδη: διχοτομημένα δισκία των 100 mg/mL

    • Ημερήσια δόση - ενήλικες 300 mg, παιδιά 10-20 mg/Kg (μέγιστη 300 mg)
    • 2 φορές την εβδομάδα - ενήλικες 15 mg/Kg, παιδιά 20-40 mg/kg (μέγιστη 900 mg)
    • Περιφερική νευρίτιδα ή αντιδράσεις υπερευαισθησίας μπορούν να επιβραδυνθούν ή και να προληφθούν με επαρκείς ημερήσιες δόσεις πυριδοξίνης

    Κάψουλες ριφαμπικίνης (150/300 ή σιρόπι 10 mg/mL)

    • Ημερήσια δόση - ενήλικες 600 mg, παιδιά 10-20 mg/Kg (μέγιστη 600 mg)
    • 2 φορές την εβδομάδα - ενήλικες 600 mg, παιδιά 10-20 mg/Kg (μέγιστη 600 mg)

    Πυραζιναμίδη (διχοτομημένα δισκία των 500) 

    • Ημερήσια δόση - ενήλικες 20-35 mg/Kg (μέγιστη 1-3 gm), παιδιά 20-30 mg/Kg (μέγιστη 2 gm)

    Στρεπτομυκίνη (ΕΜ μόνο, φιαλίδια των 1,4 gm)

    • Ημερήσια δόση - 20-40 mg/Kg (μέγιστη 1 gm), παιδιά 20-40 mg/Kg (μέγιστη 1 gm)
    • 2 φορές την εβδομάδα - 25 mg/Kg, παιδιά 25-30 mg/Kg

    Αντενδείξεις: Στρεπτομυκίνη - δεν πρέπει ποτέ να χορηγείται περισσότερο από 12 εβδομάδες, κίνδυνος δευτεροπαθούς ωτοτοξικότητας 

    Προφυλάξεις:

    • Παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας αν ο ασθενής έχει ιστορικό ηπατικής δυσλειτουργίας ή παρουσιάζει νέα σημάδια ηπατικής διαταραχής 
    • Πιθανή γαστρεντερική δυσφορία από τη ριφαμπικίνη 
    • Η πυραζιναμίδη πρέπει να χορηγείται μόνο όταν υπάρχει δυνατότητα για στενή παρακολούθηση των δοκιμασιών ηπατικής λειτουργίας

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Ριφαμπικίνη - προσδίδει πορτοκαλί χρώμα στα ούρα, στα δάκρυα και τις εκκρίσεις. Μπορεί να χρώσει μόνιμα τους φακούς επαφής και να αδρανοποιήσει τα αντισυλληπτικά χάπια
    • Ισονιαζίδη - πιθανή περιφερική νευρίτιδα και υπερευαισθησία. Επαρκής χορήγηση πυριδοξίνης

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Εθαμβουτόλη - δισκία των 100/400 - βακτηριοκατασταλτική - ημερήσια δόση 15-25 mg/Kg με μέγιστη 2,5 gm την εβδομάδα, ή δύο φορές την εβδομάδα 50 mg/Kg με μέγιστη 2,5 gm. Εξαιτίας της οπτικής νευρίτιδας ως συνηθέστερης παρενέργειας του φαρμάκου, χορηγείται μόνο όταν ο ασθενής συνεργάζεται για τον έλεγχο της οπτικής οξύτητας και των χρωμάτων. Πιθανή γαστρεντερική δυσφορία
    • Στεροειδή - χορήγηση μόνο με ταυτόχρονη αντιφυματική αγωγή. Ενδείκνυται σε μηνιγγίτιδα, εξίδρωμα, σοβαρή κεγχροειδή φυματίωση ή βρογχική νόσο 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Κάθε 2-3 μήνες για τον καθορισμό της διάρκειας της θεραπείας 
    • Παρακολούθηση ακτινογραφιών θώρακα σε διαστήματα 2-3 μηνών ή όταν έχουμε μεταβολή των συμπτωμάτων 
    • Έλεγχος των ηπατικών ενζύμων όταν παρουσιαστούν συμπτώματα ηπατικής διαταραχής και τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής αν χρειαστεί 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Έλεγχος της δερματικής δοκιμασίας κάθε 15 μήνες και ετησίως καθώς και σε άτομα με συχνές επαφές με άλλα άτομα 
    • Προσεκτική εντόπιση και θεραπεία των μεταδοτικών ατόμων. Ειδοποίηση της Διεύθυνσης Υγιεινής

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Δευτερογενής επιμόλυνση των σπηλαίων 
    • Μετάδοση σε ευπαθή άτομα κάθε ηλικίας
    • Αντοχή στα χημειοθεραπευτικά

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Σε γενικές γραμμές λίγες επιπλοκές και πλήρης ανάρρωση όταν ο ασθενής συμμορφώνεται με τη θεραπεία και τη χρονική διάρκεια αυτής 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Μόλυνση με HIV

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Παρακολούθηση κάθε 2-4 εβδομάδες 
    • Παιδιά υπό θεραπεία μπορούν να παρακολουθήσουν το σχολείο 
    • ΤΒ συχνότερη στα νεογνά και στους εφήβους
    • Συγγενής λοίμωξη σπάνια οφείλεται σε μητρική πνευμονική νόσο. Συνήθως, εκδηλώνεται ως κεγχροειδής φυματίωση και οφείλεται σε μητρική μικροβιαιμία, ενδομητρίτιδα ή αμνιοκέντηση. Εξετάζουμε το ενδεχόμενο BCG

    Πρωτόκολλο για νεογέννητο σε επαφή με μολυσμένη μητέρα ή μολυσμένο οικογενειακό μέλος:

    • Μητέρα/οικογενειακό μέλος με θετική δερμοαντίδραση Mantoux χωρίς ενεργό νόσο: Mantoux στο νεογέννητο και έλεγχος σε 1 και σε 3 μήνες. Θεραπεία της μητέρας και/ή του οικογενειακού μέλους με ισονιαζίδη 
    • Μητέρα/οικογενειακό μέλος με θετική δερμοαντίδραση Mantoux με ενεργό νόσο και μετά από θεραπεία 2 εβδομάδων: για νεογέννητο, α/α θώρακα και Mantoux στον 1ο μήνα, στη συνέχεια Mantoux στους 3 και στους 6 μήνες. Θεραπεία της μητέρας και/ή του οικογενειακού μέλους και του νεογέννητου με ισονιαζίδη
    • Μητέρα/οικογενειακό μέλος με θετική Mantoux με ενεργό νόσο και χωρίς θεραπεία. Απομακρύνουμε το νεογέννητο έως ότου η μητέρα και/ή το οικογενειακό μέλος πάρουν θεραπεία για περισσότερο από 2 εβδομάδες. Θεραπεία του νεογέννητου με ισονιαζίδη. Επανεξέταση του νεογνού.

    Γηριατρικό:

    • Τα συμπτώματα ενδεχομένως να είναι ηπιότερα και μπορεί να αποδίδονται σε σχετικές καταστάσεις ή στην ηλικία
    • Συνιστάται έλεγχος της δερμοαντίδρασης Mantoux προτού εισαχθεί σε γηροκομείο
    • Οι παρενέργειες της ισονιαζίδης είναι εντονότερες 

    ΚΥΗΣΗ

    • Αντιμετώπιση της εγκύου με ισονιαζίδη, πυριδοξίνη και ριφαμπικίνη. Εθαμβουτόλη μόνο σε ενεργό νόσο μετά το 1ο τρίμηνο. Θεραπεία με ισονιαζίδη, ριφαμπικίνη για 9 μήνες ή εθαμβουτόλη, ριφαμπικίνη για 18 μήνες
    • Χορήγηση ισονιαζίδης, πυριδοξίνης σε θετικοποίηση της δερματοαντίδρασης Mantoux όταν δεν υπάρχει ενεργή νόσος

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Εμβολιασμός με βάκιλλο Calmette-Guerin (BCG) με ζώντα εξασθενημένα Mycobacterium bovis. Στις ΗΠΑ χορηγείται εκλεκτικά σε παιδιά που ζουν σε φυματικό περιβάλλον, όπου η ισονιαζίδη απέτυχε ή δεν μπορεί να χορηγηθεί. Σοβαρές εξελκώσεις, γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια και φυματιώδης λύκος εμφανίζονται στο 1-10%. Εμβρυϊκή λοίμωξη μπορεί να παρουσιασθεί σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς και προκαλεί ψευδώς θετική αντίδραση φυματίνης

    Τα αντιφυματικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες. Καλύτερα να γίνονται φυσικές θεραπείες!!!

    p w wmn83618 tuberculosis threat lg

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αξιολογείτε την ακτινογραφία θώρακος

    Τα οφέλη από την κόκκινη πρόπολη στην υγεία

    Μελισσοθεραπεία για καλή υγεία

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    H ενδοκυστική ανοσοθεραπεία με BCG

    Σε ποιους ασθενείς πρέπει να γίνεται έλεγχος για φυματίωση

    Νόσος του Pott

    Φυματίωση του δέρματος

    Φυματιώδης μηνιγγίτιδα

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Υδροκέφαλος

    Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

    Φυματιώδης περικαρδίτιδα

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Φυματιώδης πλευρίτιδα

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με παπαρούνες

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Το καλύτερο διαγνωστικό τεστ για τη φυματίωση

    Φυματίωση του νεφρού

    Διαγνωστική προσέγγιση της φυματίωσης

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με πεύκο

    Εναλλακτικές θεραπείες για τη φυματίωση 

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ιατρικές συνταγές με γαϊδουράγκαθο

    Προσοχή όταν υπάρχει μεγάλη υπεζωκοτική συλλογή

    Διαφορική διάγνωση πλευρίτιδας

    Τεστ αναπνοής για τις λοιμώξεις του πνεύμονα

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Πλευρίτιδα 

    Ζαμπούκος ο μαύρος

    Το ελληνικό φαρμακείο της φύσης σας προσφέρει μια υπερτροφή

    Η λεβάντα

    Ιατρικές συνταγές με το γκι

    Ιατρικές συνταγές με θυμάρι 

    Ο ζαμπούκος είναι πολύτιμος για τις λοιμώξεις 

    Το αγριόσκορδο

    Σκόρδο με μέλι για τις λοιμώξεις

    Τα πικρά θεραπεύουν τον καρκίνο

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ευκάλυπτο

    Η βελανιδιά

    Απήγανος

    Eμβόλιο BCG 

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Αγριμόνιο

    Διαφορική διάγνωση πλευρίτιδας

    Τριγωνέλλα η ελληνική 

    Μάθετε όλα τα μυστικά του σκόρδου

    Σύγχρονη διάγνωση της φυματίωσης

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Αντιφυματικά φάρμακα 

    Εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών

    Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

    Κλασσική αντιφυματική αγωγή διάρκειας 6 μηνών

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Οι ενδοκρινολογικές αιτίες πυρετού

    Echinacea Compositum

    Αιμόπτυση

    Marsdenia cundurangο 

    Νοσήματα ενδεικτικά πιθανού AIDS στα παιδιά

    Τι σημαίνουν οι νυχτερινές εφιδρώσεις

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χολαγγειίτιδα Χολαγγειίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χολαγγειίτιδα

    Χολαγγειίτιδα είναι η βακτηριακή φλεγμονή των χοληφόρων οδών που σχετίζεται με την απόφραξη τους.

    Μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια. 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 55-70 ετών, σπάνια στα παιδιά, πιο συχνή στους ενήλικες 

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑΣ

    Ο ασθενής μπορεί να έχει μονάχα ένα ή δύο συμπτώματα και η εξέταση της κοιλίας να είναι αρνητική 

    • Άλγος δεξιού υποχονδρίου, όχι έντονο
    • Ίκτερος 
    • Ρίγη και πυρετός
    • Shock
    • Καταστολή ΚΝΣ

    ΑΙΤΙΑ ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑΣ

    Απόφραξη χοληφόρων οδών από:

    • Λίθους 
    • Όγκο (παγκρέατος, χοληδόχου πόρου, μεταστατικό)
    • Καλοήθεις στενώσεις (μετεγχειρητικές)
    • Παράσιτα (ασκαρίδες)
    • Παγκρεατίτιδα
    • Πήγματα αίματος

    Παλινδρόμηση βακτηριδίων από το λεπτό έντερο:

    • Χοληδοχοπεπτική αναστόμωση 
    • "Σύνδρομο Sump": Το σύνδρομο αυτό εμφανίζεται μετά από πλάγιο-πλάγια χολοπεπτική αναστόμωση. Οφείλεται στην συγκέντρωση λίθων και τροφών στο τελικό τμήμα του χοληδόχου πόρου, περιφερικά της αναστόμωσης και εκδηλώνεται με χολαγγειίτιδα, παγκρεατίτιδα και εικόνα χολόστασης. 

    Άλλα:

    • Χολοκυστίτιδα
    • Βακτηριαιμία
    • Χειρουργικοί, ακτινολογικοί, ενδοσκοπικοί χειρισμοί

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    • Χολολιθίαση
    • Ενδοσκοπική ή χειρουργική επέμβαση 
    • Ξένα σώματα, όπως παράσιτα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Οξεία χολοκυστίτιδα - το άλγος και η ευαισθησία είναι σταθερά (μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να διακριθεί η χολαγγειΐτιδα από την οξεία χολοκυστίτιδα)
    • Πυογόνο ηπατικό απόστημα
    • Ηπατίτιδα
    • Οξεία παγκρεατίτιδα
    • Διατιτραίνον δωδεκαδακτυλικό έλκος
    • Πυελική φλεγμονή με περιτονίτιδα
    • Νεφρολιθίαση

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων με αριστερή στροφή 
    • Υπερχολερυθριναιμία - στο 90%
    • Αύξηση αλκαλικής φωσφατάσης - στο 90%
    • Θετικές αιμοκαλλιέργειες - στο 50% (Gram αρνητικά αερόβια και μερικά αναερόβια)

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Σε οξεία, τοξική μορφή, παρουσία πύου υπό πίεση στο χοληδόχο πόρο

    Screen Shot 2016 04 26 at 3.05.50 PM

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Σκιαγράφηση υποκείμενης ανωμαλίας των χοληφόρων οδών 
    • Διαδερμική διηπατική χολαγγειογραφία (PTC) ή ενδοσκοπική, παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP) ή μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία (MRCP)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Οι υπέρηχοι απεικονίζουν τους λίθους της κύστης και το μέγεθος του χοληδόχου πόρου αλλά αποκαλύπτει τους λίθους του πόρου σε ποσοστό μικρότερο από 15%

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Νοσοκομειακή φροντίδα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Αντιμετώπιση της σήψης, στη συνέχεια εκτίμηση με χολαγγειογραφία και αντιμετώπιση της υποκείμενης διαταραχής των χοληφόρων οδών
    • Ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στα αντιβιοτικά και την υποστηρικτική αγωγή χρειάζονται επείγουσα αποσυμπίεση των χοληφόρων οδών. Αυτή επιτυγχάνεται χειρουργικά, ενδοσκοπικά ή με διηπατική χολαγγειογραφία 
    • Σε περίπτωση δευτεροπαθούς απόφραξης από λίθους η ενδοσκοπική σφιγκτηροτομή και η αφαίρεσή τους επιτυγχάνουν τη παροχέτευση του πόρου και μπορεί να αποτελούν την οριστική θεραπεία του υποκείμενου αιτίου ενώ φαίνεται να μειώνουν και τη θνητότητα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Όση ανέχεται ο ασθενής 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτα από το στόμα κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Η αντιβιοτική αγωγή πρέπει να καλύπτει Gram αρνητικά αερόβια, εντερόκοκκους και αναερόβια

    • Αμπικιλλίνη 1 gr κάθε 6 ώρες ΕΦ (αντικαθίσταται από σιπροφλοξασίνη στους ασθενείς με αλλεργία στη πενικιλλίνη)
    • Αμινογλυκοσίδη (π.χ. τομπραμυκίνη, η αμικασίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτικό φάρμακο αλλά είναι ακριβό)
    • Μετρονιδαζόλη 500 mg κάθε 6 ώρες ΕΦ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Απαιτείται προσεκτική παρακολούθηση των αιμοδυναμικών παραμέτρων 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Χολαγγειογραφία, όταν ενδείκνυται, στη διάρκεια της χολοκυστεκτομής με ενδοσκοπική, ακτινολογική ή χειρουργική απομάκρυνση των λίθων που παραμένουν στο χοληδόχο πόρο 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Η πιο σοβαρή είναι το ηπατικό απόστημα
    • Σηψαιμία
    • Δευτεροπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οξεία χολαγγειίτιδα - καλή 
    • Οξεία τοξική χολαγγειίτιδα - υψηλή θνητότητα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Χοληδοχολιθίαση 
    • Κακοήθεις όγκοι
    • Καλοήθεις όγκοι
    • Καλοήθεις στενώσεις 
    • Χολοπεπτική αναστόμωση 
    • Επεμβατικές μέθοδοι 
    • Ξένα σώματα
    • Παράσιτα
    • Δευτεροπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    11938 2020 293 Fig1 HTML

    Διαβάστε, επίσης,

    Χοληδοχολιθίαση

    Χολολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Crohn

    Ασκαρίδες εντέρου

    Ίκτερος

    Ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Σταματήστε να κάνετε χολοκυστεκτομή

    Κίρρωση του ήπατος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ήπατος και των χοληφόρων

    Μήπως έχετε πέτρες στη χοληδόχο κύστη;

    Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

    Πότε απαγορεύεται η λήψη τροφής

    Ηπατίτιδα

    Σύνδροµο δυσαπορρόφησης εντέρου

    Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    Χολοκυστίτιδα

    Χολολιθίαση και πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

    Διατροφή για την πρόληψη χολολιθίασης

    Ο καρκινικός δείκτης CA 19-9

    Νόσος του Crohn

    Ελκώδης κολίτιδα

    Δίαιτα χολαγγειίτιδας

    Η γ-γλουταμυλική τρανσφεράση

    www.emedi.gr