Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013 13:14

Διαφραγματοκήλη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Η συχνότητα της διαφραγματοκήλης αυξάνει με την ηλικία

Η διαφραγματοκήλη, ICD-10 K44, είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία, το ανατομικό στοιχείο που φυσιολογικά βρίσκεται στην κοιλιακή κοιλότητα, δηλαδή το διάφραγμα, διέρχεται παθολογικά μέσω φυσιολογικού τρήματος ή σχισίματος του διαφράγματος στην θωρακική κοιλότητα.

Η συχνότητα της διαφραγματοκήλης αυξάνει με την ηλικία. Περίπου το 60% των ατόμων ηλικίας 50 ετών και άνω έχουν διαφραγματοκήλη. Από αυτούς, το 9% είναι συμπτωματικοί, ανάλογα με την ικανότητα του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα. 95% από τις διαφραγματοκήλες είναι "ολισθαίνουσες" κήλες, όπου η οισοφαγογαστρική συμβολή και η εγγύς μοίρα του στομάχου εισέρχονται από το οισοφαγικό τρήμα στο οπίσθιο μεσοπνευμόνιο και μόνο το 5% είναι παραοισοφαγοκήλη στην οποία μέσα σε προσχηματισθέντα σάκο εισέρχεται εν μέρει ή στο σύνολό του ο στόμαχος προς το μεσοθωράκιο και αριστερά του οισοφάγου, ενώ η καρδιοοισοφαγική συμβολή είναι στη θέση της.

Η κήλη οισοφαγικού τρήματος έχει μέγιστη συχνότητα του σε οικονομικά αναπτυγμένες κοινότητες στη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη. Σε αντίθεση η ασθένεια είναι σπάνια σε  αγροτικές κοινότητες της Αφρικής. Πολλοί αποδίδουν την ασθένεια να ανεπαρκείς διαιτητικές ίνες και στη μη σωστή θέση για αφόδευση. Και οι δύο παράγοντες δημιουργούν την ανάγκη για τέντωμα, αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και πίεση του στομάχου μέσω του οισοφάγου στο διάφραγμα. 


Τύποι διαφραγματοκήλης

Το 98% των κηλών του διαφράγματος είναι κήλες που αφορούν τον οισοφάγο. Σχεδόν έχει καθιερωθεί χρησιμοποιώντας τον όρο "διαφραγματοκήλη" να εννοούμε την οισοφαγοκήλη.

Οι οισοφαγοκήλες  ή διφραγματοκήλες  χωρίζονται σε:

  • Τύπος Ι – Ολισθαίνουσα διαφραγματοκήλη. Η πιο κοινή (95%) είναι η ολισθαίνουσα διαφραγματοκήλη, όπου η γαστρο-οισοφαγική ένωση κινείται πάνω από το διάφραγμα σε συνδυασμό με το στομάχι.
  • Τύπος ΙΙ – Παραοισοφαγοκήλη. Το δεύτερο είδος είναι η παραοισοφαγοκήλη όταν ένα μέρος του στομάχου περνάει  μέσω του οισοφάγου και παίρνει θέση πίσω από τον οισοφάγο, χωρίς κίνηση της γαστροοισοφαγικής συμβολής. Ευθύνεται για το υπόλοιπο 5%.
  • Τύπος ΙΙΙ – Μικτή διαφραγματοκήλη. Συνδυασμός του τύπου Ι και ΙΙ

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα είναι συνήθως ανάλογα με τον τύπο της διαφραγματοκήλης.

Σε αρχικά στάδια είναι ήπια και πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά από τους ασθενείς.

- Παλινδρόμηση υγρών του στομάχου ή τροφής.

- Αίσθημα καύσου στον οισοφάγο.

- Πόνος στο στομάχι.

- Πόνος στο στέρνο.

- Βράγχος φωνής.

- Δυσφαγία.

- Έμετος.


Παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη διαφραγματοκήλης

Παράγοντες κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε μια διαφραγματοκήλη.

-Αυξημένη πίεση εντός της κοιλίας που προκαλείται από:

Ανύψωση βάρους ή το σκύψιμο

Ο συχνός ή σκληρός βήχας

Το δυνατό φτέρνισμα

Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός

Ο βίαιος έμετος

Η δυσκοιλιότητα

Η παχυσαρκία (το επιπλέον βάρος ωθεί προς τα κάτω στην κοιλιά και αυξάνει την πίεση)

Η καθιστή θέση για αφόδευση

-Η κληρονομικότητα

-Το κάπνισμα

-Η χρήση ναρκωτικών, όπως η κοκαΐνη

-Το στρες

-Η συγγενής αδυναμία διαφράγματος


Διάγνωση

Ο συνηθέστερος τρόπος διάγνωσης είναι η γαστροσκόπηση. Πρόκειται για μια σχετικά εύκολη εξέταση που γίνεται από τον γαστρεντερολόγο με μέθη και ο ασθενής δεν ταλαιπωρείται. Ένας λεπτός σωλήνας (γαστροσκόπιο) που έχει στο μπροστινό τμήμα του μια τηλεοπτική κάμερα, περνάει από το στόμα στον οισοφάγο και στο στομάχι. Ο γαστρεντερολόγος μπορεί εύκολα να δει την κατάσταση του στομάχου και την παρουσία ή όχι διαφραγματοκήλης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις όπως ακτινολογικός έλεγχος με σκιαγραφικό υγρό, αξονική τομογραφία, υψηλής ανάλυσης μανομετρία κ.α.


Θεραπεία

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πάσχοντες δεν βιώνουν δυσφορία και δεν απαιτείται καμία θεραπεία.

Ωστόσο, όταν η διαφραγματοκήλη είναι μεγάλη, ή είναι του τύπου της παραοισοφαγοκήλης, είναι πιθανό να προκαλέσει στένωση του οισοφάγου και δυσφορία.

Η συντηρητική θεραπεία της διαφραγματοκήλης (οισοφαγοκήλης) αποσκοπεί στην ανακούφιση των συμπτωμάτων και περιλαμβάνει:

  • Απώλεια βάρους σε παχυσαρκία.
  • Κατάκλιση με το κεφάλι σε ψηλότερη θέση.
  • Λήψη έξι μικρών γευμάτων αντί για τρία την ημέρα, με τροφή εύπεπτη και καλά μασημένη.
  • Δίαιτα πλούσια σε πρωτεΐνες και φτωχή σε λιπαρά.
  • Το γεύμα να γίνεται 3 έως 4 ώρες πριν την κατάκλιση.
  • Αντιόξινα φάρμακα και Αντιεκκριτικά φάρμακα, όπως αναστολείς αντλίας πρωτονίων και Η2 αποκλειστές των υποδοχέων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειώσουν την έκκριση οξέος, για ανακούφιση των συμπτωμάτων.
  • Φάρμακα που μειώνουν την πίεση  κάτω οισοφαγικού σφιγκτήρα θα πρέπει να αποφεύγονται.
  • Εάν η κατάσταση οφείλεται στο στρες, τεχνικές μείωσης του στρες μπορεί να βοηθήσουν.

Η εναλλακτική λύση στην μακροχρόνια συντηρητική θεραπεία με οριστικό θεραπευτικό αποτέλεσμα είναι η χειρουργική θεραπεία.

Όταν τα συμπτώματα είναι σοβαρά και υπάρχει χρόνια γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση η χειρουργική επέμβαση μερικές φορές συνιστάται, γιατί η  χρόνια παλινδρόμηση μπορεί να τραυματίσει σοβαρά τον οισοφάγο και να οδηγήσει ακόμη και σε καρκίνο του οισοφάγου.

Η χειρουργική διαδικασία που χρησιμοποιείται ονομάζεται θολοπλαστική Nissen.

Ενδείξεις χειρουργικής επέμβασης

  • Ασθενείς που δεν μπορούν να συνεργαστούν ώστε να ακολουθήσουν τον καινούργιο τρόπο ζωής  (γεύματα,ειδική τροφή,κλπ)
  • Αδυναμία λήψης αναστολέων Η2 υποδοχέων
  • Οισοφάγος Barrett
  • Οισοφαγίτιδα 3ου-4ου  βαθμού
  • Έλκος  οισοφάγου
  • Ευμεγέθης διαφραγματοκήλη
  • Επεισόδια εισρόφησεις και  πνευμονίας
  • Νέοι ηλικιακά ασθενείς

Ρομποτική Χειρουργική

Μια από της κυριότερες ενδείξεις εφαρμογής του ρομποτικού συστήματος στα πλαίσια της γενικής χειρουργικής είναι η αποκατάσταση της διαφραγματοκήλης κατά Nissen, με πλεονεκτήματα, όπως:

Ελάχιστα επεμβατική

Ελάχιστα τραυματική

Ελάχιστη απώλεια αίματος

Μεγάλη ακρίβεια στης χειρουργικές κινήσεις

Τρισδιάστατη (3D) εικόνα του χειρουργικού πεδίου

Οι βραχίονες και τα ρομποτικά εργαλεία πραγματοποιούν όλες της κινήσεις του ανθρώπινου χεριού (7 βαθμοί ελευθερίας στην κίνηση)

Ταχύτερη ανάρρωση και έξοδο από το νοσοκομείο


Πρόγνωση

Η διαφραγματοκήλη όταν δεν προκαλεί κανένα σύμπτωμα έχει πολύ καλή πρόγνωση.

Η κατάσταση προάγει την παλινδρόμηση του γαστρικού και ως εκ τούτου σχετίζεται με γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσο (ΓΟΠΝ). Με τον τρόπο αυτό μια διαφραγματοκήλη συνδέεται με όλες τις πιθανές συνέπειές της - καούρα, οισοφαγίτιδα, οισοφάγο Barrett, καρκίνο του οισοφάγου και διάβρωση των δοντιών.

Εκτός από την ταλαιπωρία από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και δυσφαγία, οι διαφραγματοκήλες μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες αν δεν αντιμετωπιστούν. Ενώ οι ολησθαίνουσες κήλες σχετίζονται πρωτίστως με τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση οξέος, οι παραοισοφαγοκήλες μπορούν μπορεί να προκαλέσουν σύσφιξη σε ένα  τμήμα του στομάχου πάνω από το διάφραγμα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε στραγγαλισμό του οισοφάγου ή απόφραξη του γαστρεντερικού σωλήνα και ο ιστός μπορεί ακόμη και να γίνει ισχαιμικός και να νεκρωθεί.

Μια άλλη σοβαρή επιπλοκή, αν και πολύ σπάνια, είναι μια μεγάλη κήλη που μπορεί να περιορίσει τον αερισμό του πνεύμονα, προκαλώντας πόνο και αναπνευστικά προβλήματα.

Οι επιπλοκές της θολοπλαστικής

Οι επιπλοκές περιλαμβάνουν σύνδρομο αερίων, δυσφαγία (δυσκολία στην κατάποση), ντάμπινγκ σύνδρομο, ταχεία γαστρική κένωση, ουλές, και σπάνια, αχαλασία οισοφάγου. Η διαφραγματοκήλη, μερικές φορές με την πάροδο του χρόνου, υποτροπιάζει, απαιτώντας μια δεύτερη χειρουργική επέμβαση.


Βιβλιογραφία

Lawrence, P. (1992). Essentials of General Surgery. Baltimore: Williams & Wilkins. 

Burkitt DP (1981). "Hiatus hernia: is it preventable?". Am. J. Clin. Nutr. 34 (3): 428–31.

Goyal Raj K, "Chapter 286. Diseases of the Esophagus". Harrison's Principles of Internal Medicine, 17e.

Sontag S (1999). "Defining GERD". Yale J Biol Med 72 (2-3): 69–80. PMC 2579007.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις στομαχικές διαταραχές

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις στομαχικές διαταραχές

Διαβάστηκε 9130 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019 19:29
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Κοτόπουλο με κρέμα γλυκοπατάτας Κοτόπουλο με κρέμα γλυκοπατάτας

    Υγιεινή συνταγή με κοτόπουλο και κρέμα γλυκοπατάτας

    ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ: Το κοτόπουλο, το οποίο ανήκει στην κατηγορία του «άσπρου κρέατος» θεωρείται ως μια από τις καλύτερες πηγές ζωικής πρωτεΐνης, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει στον οργανισμό μας και άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως σίδηρο, μαγνήσιο, σελήνιο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Ταυτόχρονα, έχει λιγότερα «κακά» λιπαρά (γνωστά και ως κορεσμένα) και χοληστερόλη σε σχέση με το κόκκινο κρέας. Επιπρόσθετα, λόγω του χαμηλού κόστους αγοράς του αποτελεί μια οικονομική επιλογή που μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι και τα διάφορα μέρη του κοτόπουλου διαφέρουν ως προς την περιεκτικότητά τους σε λίπος, με αποτέλεσμα το στήθος να αποτελεί περισσότερο υγιεινή επιλογή σε σχέση με το μπούτι, καθώς έχει μικρότερη περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά.

    ΓΛΥΚΟΠΑΤΑΤΑ: Πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε βήτα καροτίνη. Οι γλυκοπατάτες προκαλούν μείωση κατά 32% του κινδύνου του καρκίνου του πνεύμονα, σε άτομα που καταναλώνουν, τακτικά, ποικιλία τροφών πλούσιων σε καροτενοειδή. Οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού, με τις υψηλότερες συγκεντρώσεις καροτενοειδών στο αίμα έχουν τη μικρότερη πιθανότητα υποτροπής του καρκίνου. Απορροφώνται ευκολότερα όταν μαγειρευτούν. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές, ψητές ή γίνονται πουρές. Είναι ιδανικές ως συνοδευτικό σε κρεατικά και ψάρια, ενώ ταιριάζουν σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Μπαίνουν σε πίτες, ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην υγιεινή ζαχαροπλαστική (π.χ. τσιζκέικ). Μην ξεφλουδίσετε την γλυκοπατάτα αν θέλετε να διατηρήσετε την υψηλή θρεπτική της αξία, αλλά και τις φυτικές της ίνες.

    ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ: Βοηθούν στην επούλωση των πληγών και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστηµα, καθώς, είναι πλούσιο σε βιταµίνη C. Έχουν αντικαρκινική δράση. Επιστημονικές μελέτες έδειξαν ότι η κουερσετίνη και κατ’ επέκταση το κρεμμύδι, όπως και άλλα φρούτα και λαχανικά που την περιέχουν συμβάλλει στη μείωση της εμφάνισης  καρκίνου του προστάτη, των ωοθηκών, του μαστού, του στομάχου, του παχέος εντέρου.

    ΣΚΟΡΔΟ: Το σκόρδο αποτελεί για τη λαϊκή ιατρική ένα πολυδύναμο φάρμακο με μεγάλη αξία. Περιέχει αιθέριο έλαιο αποτελούμενο από αλλιίνη, αλλινάση, αλλικίνη, αχοένιο, σκορδινίνες, το αντιοξειδωτικό σελήνιο, ιώδιο, ασβέστιο, μαγγάνιο, σίδηρο, φώσφορο, θειάφι και βιταμίνες Α, Β, Β1, Β2, Β3, Β6, C, και Ε. Περιέχει επίσης, πτητικό έλαιο, γλίσχρασμα, γλυκοκινίνες και γερμάνιο, καθώς και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία, όπως λευκωματούχες ουσίες, λιπαρές, αμυλώδες και κυτταρίνη.

    ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙ: Μια κούπα ώμο κουνουπίδι αποδίδει μόλις 25 θερμίδες και περιέχει 5 γρ υδατανθράκων ενώ καλύπτει σχεδόν το 77% της πρόσληψη βιταμίνης C που απαιτείται σε έναν ενήλικα, το 20% της ημερήσιας πρόσληψης σε βιταμίνη Κ, και περίπου 10% της βιταμίνης Β6 και φυλλικό οξύ.Επιπλέον αποτελεί καλή πηγή ασβεστίου, μαγνησίου, φωσφόρου και καλίου.

    Κοτόπουλο με κρέμα γλυκοπατάτας

    ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 2 ΑΤΟΜΑ

    500 γραμμάρια φιλέτο βιολογικού κοτόπουλου 

    1 μεγάλη βιολογική γλυκοπατάτα

    2 βιολογικά κρεμμύδια 

    1 σκελίδα βιολογικό σκόρδο

    100 ml κρέμα βιολογικής καρύδας

    100 ml κρέμα βιολογικού κάσιους 

    3-4 κλωναράκια θυμάρι ή μαϊντανό

    1 κ.σ. καρυδέλαιο, βιολογικό βούτυρο ή βιολογικό ελαιόλαδο

    ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    φρεσκοτριμμένο πιπέρι

    ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙ ΜΕ ΜΟΥΣΤΑΡΔΑ

    1 βιολογικό κουνουπίδι 

    70 ml βιολογικό ελαιόλαδο

    50 ml βιολογικό ξίδι μπαλσάμικο 

    1 κ.σ. μουστάρδα

    1 σκελίδα βιολογικό σκόρδο ψιλοκομμένη

    ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    φρεσκοτριμμένο πιπέρι

    ΕΚΤΕΛΕΣΗ

    Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200 βαθμούς κελσίου.

    Ετοιμάζετε το κουνουπίδι με μουστάρδα:

    1. Κόβετε το κουνουπίδι σε τουφίτσες.
    2. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε μαζί όλα τα υλικά για τη σος.
    3. Βουτάτε μέσα το κουνουπίδι, το απλώνετε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα και ψήνετε για 20 λεπτά μέχρι να ροδίσει απ' έξω ή να μαλακώσει. 

    Ετοιμάζετε το κοτόπουλο με τη κρέμα γλυκοπατάτας:

    • Ξεφλουδίζετε τη γλυκοπατάτα και τα κρεμμύδια, τα κόβετε σε κυβάκια και τα τηγανίζετε στο καρυδέλαιο μαζί με το σκόρδο. Προσθέτετε τις κρέμες καρύδας και κάσιους, το θυμάρι, αλάτι και πιπέρι.
    • Αφήνετε να σιγοβράσουν για περίπου 10 λεπτά μέχρι το μείγμα να πήξει, σβήνετε τη φωτιά και περνάτε τη σος με το ραβδομπλέντερ για να ομογενοποιηθεί ή πολτοποιείτε τα λαχανικά με ένα κουτάλι, αν θέλετε να μείνουν μερικά κομματάκια.
    • Κόβετε το κοτόπουλο σε κυβάκια ή λωρίδες. Το σοτάρετε σε δυνατή φωτιά με ελαιόλαδο ή βούτυρο μέχρι να ροδίσει 
    • Το μεταφέρετε στην κατσαρόλα με την κρέμα γλυκοπατάτας και ζεσταίνετε το φαγητό για 5 λεπτά 
    • Σερβίρετε το κοτόπουλο με την κρέμα, το κουνουπίδι και μερικά κλωναράκια θυμάρι ή μαϊντανό

    Τα καλύτερα υγιεινά τρόφιμα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα τρόφιμα για την υγεία σας

     koynoypidi 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Υγιεινό κοτόπουλο ψητό με πατάτες

    Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    Κοτόσουπα

    Θεραπευτικό ρόφημα για το κρύωμα

    Είναι υγιεινές οι έτοιμες σούπες;

    Το χρονικό ενός καλοκαιρινού κρυολογήματος

    Μπούτι ή στήθος;

    Κοτόσουπα για το κρύωμα

    Δίαιτα με σούπες

    Τραγανά σπιτικά πατατάκια

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν β καροτίνη

    Γλυκοπατάτες για τον καρκίνο

    Γλυκοπατάτα

    Μείνετε για πάντα νέες με γλυκοπατάτες

    www.emedi.gr

     

     

  • Nόσος Graves Nόσος Graves

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Graves

    Η νόσος Graves, επίσης, γνωστή ως τοξική διάχυτη βρογχοκήλη, είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που προσβάλλει τον θυρεοειδή.

    Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού. Συχνά, οδηγεί σε διόγκωση του θυρεοειδή. Τα σημεία και τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι ευερεθιστότητα, μυϊκή αδυναμία, προβλήματα ύπνου, γρήγορος καρδιακός παλμός, κακή ανοχή στη θερμότητα, διάρροια και ακούσια απώλεια βάρους. Άλλα συμπτώματα είναι η πάχυνση του δέρματος στις κνήμες, γνωστό ως μυξοίδημα και η διόγκωση των ματιών, μια κατάσταση που προκαλείται από την οφθαλμοπάθεια του Graves. Περίπου το 25 έως 80% των ατόμων με πάθηση αναπτύσσουν προβλήματα στα μάτια. Η ακριβής αιτία είναι ασαφής. Ωστόσο, πιστεύεται ότι περιλαμβάνει συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Ένα άτομο είναι πιο πιθανό να επηρεαστεί εάν έχει κάποιο μέλος της οικογένειας με την ασθένεια. Εάν επηρεαστεί ένα δίδυμο, υπάρχει πιθανότητα 30% ότι το άλλο δίδυμο θα έχει, επίσης, την ασθένεια. Η έναρξη της νόσου μπορεί να προκληθεί από σωματικό ή συναισθηματικό στρες, μόλυνση ή εκ γενετής. Τα άτομα με άλλες αυτοάνοσες ασθένειες, όπως, ο διαβήτης τύπου 1 και η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι πιο πιθανό να επηρεαστούν. Το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο ασθένειας και μπορεί να επιδεινώσει τα προβλήματα των ματιών. Η διαταραχή προκύπτει από ένα αντίσωμα, που ονομάζεται ανοσοσφαιρίνη διέγερσης θυρεοειδούς (TSI), το οποίο έχει παρόμοια επίδραση με την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH). Αυτά τα αντισώματα TSI προκαλούν τον θυρεοειδή αδένα να παράγει περίσσεια θυρεοειδικών ορμονών. Η διάγνωση μπορεί να γίνει με βάση τα συμπτώματα και να επιβεβαιωθεί με εξετάσεις αίματος. Συνήθως, οι εξετάσεις αίματος δείχνουν αυξημένα T3 και T4, χαμηλό TSH, και TSI αντισωμάτα. Οι τρεις επιλογές θεραπείας είναι η θεραπεία με ραδιενεργό ϊώδιο, τα φάρμακα και η χειρουργική του θυρεοειδούς. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη λήψη ιωδίου-131 από το στόμα, το οποίο στη συνέχεια συγκεντρώνεται στον θυρεοειδή και τον καταστρέφει μέσα σε εβδομάδες έως μήνες. Ο προκύπτων υποθυρεοειδισμός αντιμετωπίζεται με συνθετικές θυρεοειδικές ορμόνες. Φάρμακα όπως οι β-αναστολείς μπορεί να ελέγξουν ορισμένα από τα συμπτώματα και τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα, όπως, η μεθιμαζόλη μπορεί να βοηθήσουν προσωρινά. Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση του θυρεοειδούς είναι μια άλλη επιλογή. Τα προβλήματα των ματιών μπορεί να απαιτούν επιπλέον θεραπείες. Η νόσος του Graves θα αναπτυχθεί σε περίπου 0,5% των ανδρών και στο 3% των γυναικών. Εμφανίζεται περίπου 7,5 φορές πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Συχνά, ξεκινάει μεταξύ 40 και 60 ετών, αλλά μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία. Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες (περίπου 50 έως 80% των περιπτώσεων). 

    Η νόσος του Graves εμφανίζεται σε περίπου 0,5% των ανθρώπων. Εμφανίζεται περίπου 7,5 φορές πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Συχνά ξεκινάει μεταξύ 40 και 60 ετών. Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της νόσου Graves σχεδόν όλα προκύπτουν από τις άμεσες και έμμεσες επιδράσεις του υπερθυρεοειδισμού, οι κύριες είναι η οφθαλμοπάθεια Graves, η βρογχοκήλη και το μυξοίδημα (που προκαλούνται από τις αυτοάνοσες διαδικασίες της νόσου). Τα συμπτώματα του προκύπτοντος υπερθυρεοειδισμού είναι, κυρίως, αϋπνία, τρόμος χεριών, υπερδραστηριότητα, απώλεια μαλλιών, υπερβολική εφίδρωση, ολιγομηνόρροια, κνησμός, δυσανεξία στη θερμότητα, απώλεια βάρους παρά την αυξημένη όρεξη, διάρροια, συχνή αφόδευση, αίσθημα παλμών, περιοδική μερική μυϊκή αδυναμία, και ζεστασιά και υγρασία του δέρματος. Περαιτέρω σημεία που μπορεί να παρατηρηθούν κατά τη φυσική εξέταση είναι, συνήθως, ένας διάχυτα διογκωμένος (συνήθως, συμμετρικά) θυρεοειδής, καθυστέρηση σύγκλεισης βλεφάρων, υπερβολική δακρύρροια λόγω οφθαλμοπάθειας Graves, αρρυθμίες της καρδιάς, όπως κολπική ταχυκαρδία, κολπική μαρμαρυγή και πρόωρες κοιλιακές συσπάσεις και υπέρταση. Τα άτομα με υπερθυρεοειδισμό μπορεί να παρουσιάσουν αλλαγές στη συμπεριφορά και την προσωπικότητα, όπως ψύχωση, μανία, άγχος, διέγερση και κατάθλιψη.

    Images of extrathyroidal features of Graves disease characteristic features of thyroid

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η ακριβής αιτία είναι ασαφής. Ωστόσο, πιστεύεται ότι περιλαμβάνει συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Η έκθεση σε σοβαρούς στρεσσογόνους παράγοντες και υψηλά επίπεδα επακόλουθης δυσφορίας, όπως η μετατραυματική διαταραχή στρες αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοάνοσης νόσου.

    Φαίνεται να υπάρχει μια γενετική προδιάθεση για τη νόσο Graves. Το ανθρώπινο αντιγόνο DR λευκοκυττάρων (ειδικά DR3) φαίνεται να παίζει ρόλο. Τα γονίδια που πιστεύεται ότι εμπλέκονται περιλαμβάνουν τη θυρεοσφαιρίνη, τον υποδοχέα θυροτροπίνης, την πρωτεΐνη υποδοχέα φωσφατάσης τυροσίνης φωσφατάση τύπου 22 και το κυτταροτοξικό αντιγόνο 4 που σχετίζεται με τα Τ-λεμφοκύτταρα.

    Δεδομένου ότι η νόσος του Graves είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που εμφανίζεται ξαφνικά, συχνά αργότερα στη ζωή, μια ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη μπορεί να προκαλέσει αντισώματα που αντιδρούν σταυρωτά με τον ανθρώπινο υποδοχέα TSH, ένα φαινόμενο γνωστό ως αντιγονική. Το βακτήριο Yersinia enterocolitica έχει δομική ομοιότητα με τον ανθρώπινο υποδοχέα θυρεοτροπίνης και υποτίθεται ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη της αυτοανοσίας του θυρεοειδούς που προκύπτει σε γενετικά ευαίσθητα άτομα. Ο ιός Epstein-Barr (EBV) ενοχοποιείται, επίσης.

    Οι ανοσοσφαιρίνες που διεγείρουν το θυρεοειδή αναγνωρίζουν και συνδέονται με τον υποδοχέα θυροτροπίνης (υποδοχέας TSH) ο οποίος διεγείρει την έκκριση της θυροξίνης (Τ4) και της τριιωδοθυρονίνης (Τ3). Οι υποδοχείς θυροξίνης στην υπόφυση ενεργοποιούνται από την πλεονασματική ορμόνη, καταστέλλοντας την επιπλέον απελευθέρωση της TSH σε ένα βρόχο αρνητικής ανάδρασης. Το αποτέλεσμα είναι πολύ υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων θυρεοειδικών ορμονών και χαμηλά επίπεδα TSH.

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η νόσος του Graves είναι μια αυτοάνοση διαταραχή, στην οποία το σώμα παράγει αντισώματα στον υποδοχέα της ορμόνης που διεγείρει τον θυρεοειδή. (Αντισώματα έναντι της θυροσφαιρίνης και των θυρεοειδικών ορμονών Τ3 και Τ4 μπορεί, επίσης, να παραχθούν). Αυτά τα αντισώματα προκαλούν υπερθυρεοειδισμό, επειδή συνδέονται με τον υποδοχέα TSHr και τον διεγείρουν χρονικά. Ο TSHr εκφράζεται στα θυλακιώδη κύτταρα του θυρεοειδούς αδένα (τα κύτταρα που παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες) και το αποτέλεσμα της χρόνιας διέγερσης είναι μια ασυνήθιστα υψηλή παραγωγή T3 και T4. Αυτό, με τη σειρά του, προκαλεί τα κλινικά συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού και τη διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα, γνωστή ως βρογχοκήλη. Ο εξώφθαλμος που συναντάται, συχνά, εξηγείται γιατί ο θυρεοειδής αδένας και οι εξωφθάλμιοι μύες μοιράζονται ένα κοινό αντιγόνο που αναγνωρίζεται από τα αντισώματα. Τα αντισώματα που προσδένονται στους εξωφθάλμιους μύες προκαλούν πρήξιμο πίσω από το βολβό του ματιού. Το δέρμα «δίκην φλοιού πορτοκαλιού» εξηγείται από τη διήθηση αντισωμάτων κάτω από το δέρμα, προκαλώντας φλεγμονώδη αντίδραση και επακόλουθες ινώδεις πλάκες.

    Οι τρεις τύποι αυτοαντισωμάτων στον υποδοχέα TSH που αναγνωρίζονται σήμερα είναι:

    • Ανοσοσφαιρίνες που διεγείρουν το θυρεοειδή: αυτά τα αντισώματα (κυρίως IgG) δρουν ως διεγερτικά του θυρεοειδούς μακράς δράσης, ενεργοποιώντας τα κύτταρα με μεγαλύτερο και βραδύτερο τρόπο από την TSH, οδηγώντας σε αυξημένη παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών.
    • Ανοσοσφαιρίνες ανάπτυξης θυρεοειδούς: αυτά τα αντισώματα συνδέονται απευθείας με τον υποδοχέα TSH και εμπλέκονται στην ανάπτυξη θυρεοειδικών θυλακίων.
    • Ανοσοσφαιρίνες που αναστέλλουν τη δέσμευση θυρεοτροπίνης: αυτά τα αντισώματα αναστέλλουν την κανονική ένωση της TSH με τον υποδοχέα της. Μερικοί στην πραγματικότητα ενεργούν σαν την TSH και συνδέονται με τον υποδοχέα του, προκαλώντας έτσι την υπερλειτουργία του θυρεοειδούς.

    Άλλοι τύποι μπορεί να μην διεγείρουν τον θυρεοειδή αδένα, αλλά να αποτρέπουν τις TSI και TSH από τη δέσμευση και την τόνωση του υποδοχέα. Μια άλλη επίδραση του υπερθυρεοειδισμού είναι η απώλεια οστού και η οστεοπόρωση, που προκαλείται από αυξημένη έκκριση ασβεστίου και φωσφόρου στα ούρα και τα κόπρανα. Τα αποτελέσματα μπορούν να ελαχιστοποιηθούν εάν ο υπερθυρεοειδισμός αντιμετωπιστεί νωρίς. Η θυρεοτοξίκωση μπορεί, επίσης, να αυξήσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα έως και 25%. Αυτό μπορεί να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές, υπερβολική ούρηση και μειωμένη νεφρική λειτουργία.

    216 1200x675 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η νόσος του Graves μπορεί να εμφανιστεί κλινικά με ένα ή περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά σημεία:

    • Γρήγορος καρδιακός παλμός (80%)
    • Διάχυτη ψηλαφητή βρογχοκήλη (70%)
    • Τρόμος (40%)
    • Εξόφθαλμος (προεξοχή ενός ή και των δύο ματιών) 25%,
    • Περιφερικό οίδημα (25%)
    • Κόπωση (70%), απώλεια βάρους (60%) με αυξημένη όρεξη σε νέους και κακή όρεξη στους ηλικιωμένους και άλλα συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού/θυρεοτοξίκωσης
    • Θερμική δυσανεξία (55%)
    • Αίσθημα παλμών (50%)

    Δύο σημεία είναι πραγματικά «διαγνωστικά» της νόσου του Graves: ο εξόφθαλμος και το μυξοίδημα. Η βροχοκήλη είναι ένας διογκωμένος θυρεοειδής αδένας και είναι διάχυτου τύπου (δηλαδή, εξαπλωμένος σε όλο τον αδένα) Η διάχυτη βρογχοκήλη μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες αιτίες υπερθυρεοειδισμού, αν και η νόσος του Graves είναι η πιο συχνή αιτία διάχυτης βρογχοκήλης. Η βρογχοκήλη μπορεί να μην είναι κλινικά ανιχνεύσιμη, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί με υπολογιστική τομογραφία ή υπερηχογραφική εξέταση του θυρεοειδούς ή μαγνητική τομογραφία τραχήλου. Ένα άλλο σημείο της νόσου του Graves είναι ο υπερθυρεοειδισμός, δηλαδή η υπερπαραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών Τ3 και Τ4. Μερικές φορές μπορεί να είναι φυσιολογικά τα επίπεδα θυρεοειδούς, και να υπάρχει και υποθυρεοειδισμός. Ο υπερθυρεοειδισμός στη νόσο του Graves επιβεβαιώνεται, όπως και με οποιαδήποτε άλλη αιτία υπερθυρεοειδισμού, μετρώντας τα αυξημένα επίπεδα αίματος των ελεύθερων (μη δεσμευμένων) T3 και T4. Άλλες χρήσιμες εργαστηριακές μετρήσεις στη νόσο του Graves περιλαμβάνουν την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH, συνήθως μη ανιχνεύσιμη στη νόσο του Graves λόγω αρνητικής ανάδρασης από τα αυξημένα Τ3 και Τ4), και το ιώδιο που συνδέεται με πρωτεΐνες (αυξημένο). Ορολογικά ανιχνευόμενα αντισώματα διέγερσης θυρεοειδούς, πρόσληψη ραδιενεργού ιωδίου (RAI) ή υπερηχογράφημα θυρεοειδούς με Doppler όλα μπορούν ανεξάρτητα να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση της νόσου του Graves. Η βιοψία για τη διεξαγωγή ιστολογικών εξετάσεων δεν απαιτείται. Η βρογχοκήλη στη νόσο του Graves συχνά δεν είναι οζώδης, αλλά τα οζίδια του θυρεοειδούς είναι, επίσης, συχνά. Η διαφοροδιάγνωση των συχνών μορφών υπερθυρεοειδισμού, όπως η νόσος του Graves, το αδένωμα του θυρεοειδούς και η τοξική βρογχοκήλη είναι σημαντική για τον προσδιορισμό της σωστής θεραπείας. Η διαφοροποίηση μεταξύ αυτών των οντοτήτων έχει προχωρήσει, καθώς η απεικόνιση και οι βιοχημικές δοκιμές έχουν βελτιωθεί. 

    Οφθαλμοπάθεια GRAVES

    Η οφθαλμοπάθεια που σχετίζεται με το θυρεοειδή ή η οφθαλμική νόσος του θυρεοειδούς, είναι η πιο συχνή εξωθυρεοειδική εκδήλωση της νόσου του Graves. Είναι μια μορφή ιδιοπαθούς λεμφοκυτταρικής τροχιακής φλεγμονής και παρόλο που η παθογένεσή της δεν είναι πλήρως κατανοητή, η αυτοάνοση ενεργοποίηση των τροχιακών ινοβλαστών, η οποία στην οφθαλμική νόσο θυρεοειδούς εκφράζει τον υποδοχέα TSH, θεωρείται ότι παίζει κεντρικό ρόλο. Η υπερτροφία των εξωφθάλμιων μυών, η λιπογένεση και η εναπόθεση μη θειικών γλυκοαμινογλυκανών και υαλουρονικού, προκαλεί επέκταση της διαμέτρου λίπους και των μυϊκών διαμερισμάτων, τα οποία εντός των ορίων της οστικής τροχιάς μπορεί να οδηγήσουν σε οπτική νευροπάθεια, αυξημένες ενδοφθάλμιες πιέσεις, φλεβική συμφόρηση και περιφερικό οίδημα και προοδευτική αναδιαμόρφωση των τροχιακών τοιχωμάτων.  Άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά της οφθαλμοπάθειας είναι η καθυστέρηση ανοίγματος των βλεφάρων, η μυοπάθεια, η κερατοεπιπεφυκίτιδα και η κερατοπάθεια έκθεσης.

    Η σοβαρότητα της οφθαλμικής νόσου μπορεί να ταξινομηθεί από το μνημονικό: "NO SPECS":

    • Κατηγορία 0: Χωρίς σημεία ή συμπτώματα
    • Κατηγορία 1: Μόνο σημεία (περιορίζεται στην αργή διάνοιξη βλεφάρων)
    • Κατηγορία 2: Συμμετοχή μαλακών ιστών (οίδημα επιπεφυκότων και βλεφάρων)
    • Κατηγορία 3: Εξώφθαλμος
    • Κατηγορία 4: Εξωφθάλμια εμπλοκή μυών (συνήθως, με διπλωπία)
    • Κατηγορία 5: Συμμετοχή του κερατοειδούς 
    • Κατηγορία 6: Απώλεια όρασης (λόγω εμπλοκής οπτικού νεύρου)

    TYKOCTJ64FDQHO6ZFKGRUNOKCM

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η θεραπεία της νόσου του Graves περιλαμβάνει αντιθυρεοειδικά φάρμακα που μειώνουν την παραγωγή θυρεοειδικής ορμόνης, ραδιενεργό ιώδιο I-131, και θυρεοειδεκτομή (χειρουργική εκτομή του αδένα). Καθώς, η χειρουργική επέμβαση σε υπερθυρεοειδικό ασθενή είναι επικίνδυνη, πριν από τη θυρεοειδεκτομή, παρέχεται προεγχειρητική θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα για να καταστεί ο ασθενής «ευθυρεοειδικός». Κάθε μία από αυτές τις θεραπείες έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν θεωρείται η καλύτερη για όλους. Η θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα πρέπει να χορηγείται για έξι μήνες έως δύο χρόνια για να είναι αποτελεσματική. Ακόμα και τότε, μετά τη διακοπή των φαρμάκων, η κατάσταση υπερθυρεοειδισμού μπορεί να επαναληφθεί. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης είναι περίπου 40-50% και η δια βίου θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα έχει ορισμένες παρενέργειες, όπως η ακοκκιοκυτταραιμία και η ηπατική νόσος. Οι παρενέργειες των αντιθυρεοειδών φαρμάκων περιλαμβάνουν τη μείωση του επιπέδου των λευκών αιμοσφαιρίων. Οι β-αποκλειστές (όπως η προπρανολόλη) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναστολή των συμπτωμάτων, όπως η ταχυκαρδία.

    Τα κύρια αντιθυρεοειδικά φάρμακα είναι η καρβιμαζόλη, η μεθιμαζόλη και η προπυλοθειουρακίλη/PTU. Αυτά τα φάρμακα εμποδίζουν τη σύνδεση του ιωδίου και τη σύζευξη των ιωδοτυροσινών. Η πιο επικίνδυνη παρενέργεια είναι η ακοκκιοκυτταροπενία (εξαρτώμενη από τη δόση, η οποία βελτιώνεται κατά τη διακοπή του φαρμάκου) και η απλαστική αναιμία. Οι ασθενείς που λαμβάνουν αυτά τα φάρμακα θα πρέπει να επισκεφθούν έναν γιατρό εάν εμφανίσουν πονόλαιμο ή πυρετό. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι το εξάνθημα και η περιφερική νευρίτιδα. Το ιώδιο Lugol μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αποκλεισμό της σύνθεσης ορμονών πριν από τη χειρουργική επέμβαση. 

    Ραδιενεργό Ιώδιο

    Το ραδιενεργό ιώδιο-131 χρησιμοποιείται, κυρίως, για ηλικιωμένους ασθενείς και όπου η ιατρική ή χειρουργική θεραπεία αντενδείκνυται. Ο υποθυρεοειδισμός είναι επιπλοκή αυτής της θεραπείας, αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί με θυρεοειδικές ορμόνες. Η λογική για το ραδιενεργό ιώδιο είναι ότι συσσωρεύεται στον θυρεοειδή και ακτινοβολεί τον αδένα με τις ακτινοβολίες βήτα και γάμμα, περίπου το 90% της συνολικής ακτινοβολίας εκπέμπεται από τα σωματίδια βήτα (ηλεκτρόνια). Οι ασθενείς που λαμβάνουν τη θεραπεία πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά με εξετάσεις αίματος θυρεοειδούς για να διασφαλιστεί ότι αντιμετωπίζονται με θυρεοειδική ορμόνη πριν γίνουν συμπτωματικά υποθυρεοειδικοί. Οι αντενδείξεις για το ραδιενεργό ιώδιο είναι η εγκυμοσύνη (απόλυτη), η οφθαλμοπάθεια (σχετική, μπορεί να επιδεινώσει τη θυρεοειδή οφθαλμική νόσο) και τα μονήρη οζίδια. Τα μειονεκτήματα αυτής της θεραπείας είναι μια υψηλή επίπτωση υποθυρεοειδισμού (έως και 80%) που απαιτεί θυρεοειδική ορμόνη με τη μορφή ενός χαπιού. Η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο δρα αργά (από μήνες σε χρόνια) για να καταστρέψει τον θυρεοειδή αδένα και ο υπερθυρεοειδισμός που σχετίζεται με τη νόσο του Graves δε θεραπεύεται σε όλα τα άτομα με ραδιενεργό ιώδιο, αλλά έχει ρυθμό υποτροπής που εξαρτάται από τη δόση της ραδιενεργού παράγοντα που χορηγείται. Θυρεοειδίτιδα προκαλείται από την ακτινοβολία.

    graves1

    Χειρουργική επέμβαση

    Αυτή η μέθοδος είναι κατάλληλη για νέους και εγκύους. Οι ενδείξεις για θυρεοειδεκτομή μπορούν να διαχωριστούν σε απόλυτες ενδείξεις ή σχετικές ενδείξεις. Αυτές οι ενδείξεις βοηθούν στον καθορισμό των ατόμων που θα ωφεληθούν περισσότερο από τη χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις είναι μια μεγάλη βρογχοκήλη (ειδικά όταν συμπιέζεται η τραχεία), ύποπτα οζίδια ή ύποπτος καρκίνος (για παθολογική εξέταση του θυρεοειδούς), και άτομα με οφθαλμοπάθεια και επιπλέον εάν είναι η προτιμώμενη μέθοδος θεραπείας του ατόμου ή εάν αρνείται να υποβληθεί σε ραδιενεργό ιώδιο. Η εγκυμοσύνη συνιστάται να καθυστερήσει για 6 μήνες μετά τη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Είναι δυνατή η υφολική αμφοτερόπλευρη θυρεοειδεκτομή και η διαδικασία Hartley-Dunhill (θυρεοειδεκτομή από τη μία πλευρά και μερική λοβεκτομή από την άλλη πλευρά). Τα πλεονεκτήματα είναι άμεση θεραπεία και πιθανή απομάκρυνση του καρκινώματος. Οι κίνδυνοι είναι τραυματισμός του λαρυγγικού νεύρου, υποπαραθυρεοειδισμός (λόγω αφαίρεσης των παραθυρεοειδών αδένων), αιμάτωμα (το οποίο μπορεί να είναι απειλητικό για τη ζωή εάν συμπιέσει την τραχεία), υποτροπή, λοιμώξεις και ουλές. Η αύξηση του κινδύνου τραυματισμού των νεύρων μπορεί να οφείλεται στην αυξημένη αγγειακή ένταση του θυρεοειδικού παρεγχύματος και στην ανάπτυξη δεσμών μεταξύ της κάψας του θυρεοειδούς και των γύρω ιστών. Υπάρχει επίπτωση 1% για μόνιμη παράλυση του λαρυγγικού νεύρου μετά από ολική θυρεοειδεκτομή. Η απομάκρυνση του αδένα επιτρέπει την πλήρη βιοψία σε περίπτωση καρκίνου θυρεοειδούς.  Δεν απαιτείται περαιτέρω θεραπεία του θυρεοειδούς, εκτός εάν ανιχνευθεί καρκίνος. Μελέτη πρόσληψης ραδιενεργού ιωδίου μπορεί να γίνει μετά από χειρουργική επέμβαση, για να διασφαλιστεί ότι όλα τα εναπομείναντα (πιθανώς καρκινικά) κύτταρα του θυρεοειδούς έχουν καταστραφεί. Εκτός από αυτό, η μόνη θεραπεία είναι η λεβοθυροξίνη.

    Θεραπεία οφθαλμικής νόσου

    Οι ήπιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με λιπαντικές οφθαλμικές σταγόνες ή μη στεροειδείς αντιφλεγμονώδεις σταγόνες. Σοβαρές περιπτώσεις με απειλή όρασης (έκθεση στον κερατοειδή ή συμπίεση οπτικού νεύρου) αντιμετωπίζονται με στεροειδή ή αποσυμπίεση τροχιακού. Σε όλες τις περιπτώσεις, η διακοπή του καπνίσματος είναι απαραίτητη. Η διπλωπία μπορεί να διορθωθεί με ειδικά γυαλιά και χειρουργική επέμβαση. Η δυσκολία στο κλείσιμο των ματιών μπορεί να αντιμετωπιστεί με λιπαντικό τζελ τη νύχτα ή με ταινία στα μάτια για να επιτρέψει τον πλήρη, βαθύ ύπνο. Η τροχιακή αποσυμπίεση μπορεί να εκτελεστεί για να επιτρέψει στα διογκωμένα μάτια να υποχωρήσουν. Το οστό αφαιρείται από το κρανίο πίσω από τα μάτια και δημιουργείται χώρος για να πέσουν οι μύες και ο λιπώδης ιστός στο κρανίο. Η χειρουργική επέμβαση στα βλέφαρα μπορεί να πραγματοποιηθεί στα άνω και / ή κάτω βλέφαρα για να αντιστραφεί η επίδραση της νόσου του Graves. Η χειρουργική επέμβαση βλεφάρων βοηθά στη μείωση ή εξάλειψη των συμπτωμάτων ξηροφθαλμίας. Για την αντιμετώπιση της κλινικά ενεργού νόσου του Graves, τα ενδοφλέβια γλυκοκορτικοειδή είναι η θεραπεία επιλογής, που συνήθως χορηγούνται με τη μορφή μεθυλπρεδνιζολόνης.

    Πρόγνωση

    Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να προκύψουν σοβαρότερες επιπλοκές, όπως γενετικές ανωμαλίες στην εγκυμοσύνη, αυξημένος κίνδυνος αποβολής, απώλεια μετάλλων οστών και, σε ακραίες περιπτώσεις, θάνατος. Η νόσος του Graves, συχνά, συνοδεύεται από αύξηση του καρδιακού ρυθμού, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω επιπλοκές της καρδιάς, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας του φυσιολογικού καρδιακού ρυθμού (κολπική μαρμαρυγή), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλικό επεισόδιο. Εάν τα μάτια είναι αρκετά διογκωμένα ώστε τα βλέφαρα να μην κλείνουν εντελώς τη νύχτα, θα εμφανιστεί ξηρότητα - με τον κίνδυνο δευτερογενούς λοίμωξης του κερατοειδούς, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε τύφλωση. Η πίεση στο οπτικό νεύρο μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε ελαττώματα οπτικού πεδίου και απώλεια όρασης. Ο παρατεταμένος υπερθυρεοειδισμός μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια οστού, η οποία μπορεί να υποχωρήσει κατά τη θεραπεία. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    389233 c21dd773346c46e7a8f9d684dfb0e016 mv2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Θυρεοτοξική κρίση

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τη θυρεοειδίτιδα

    Θεραπεία Live Cell για τον καρκίνο και άλλες ασθένειες

    Νόσος του Hashimoto

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Ο θυρεοειδής αδένας είναι απαραίτητος

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Γιατί όσοι έχουν υποθυρεοειδισμό δε μπορούν να χάσουν βάρος

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Υπερθυρεοειδισμός στην εγκυμοσύνη

    Καρκίνος θυρεοειδούς

    Θυρεοειδικές παθήσεις

    Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Εγκολεασμός Εγκολεασμός

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον εγκολεασμό

    Εγκολεασμός είναι η είσοδος ενός τμήματος του εντέρου μέσα στον εαυτό του. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε τμήμα του λεπτού εντέρου, μεταξύ ειλεού και παχέος εντέρου (95%) ή μεταξύ τμημάτων του παχέος εντέρου

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 5-10 μηνών (το 65% είναι σε ηλικία μικρότερη του 1 έτους)

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (3:2) - η επικράτηση του αρσενικού είναι εντονότερη στα πιο μεγάλα βρέφη

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Έμετοι (80-100%)
    • Εντερορραγία κολλώδη σαν σταφίδα κόπρανα στο μεγαλύτερο ποσοστό των βρεφών (65-95%)
    • Διαλείποντα - κωλικοειδή κοιλιακά άλγη (σχεδόν όλα τα παιδιά)
    • Λήθαργος (22%). Γίνεται εντονότερος με την πάροδο του χρόνου
    • Ψηλαφητή μάζα (16-41%)
    • Διάρροια
    • Πρόπτωση του εγκολεασθέντος τμήματος από τον πρωκτό (3%)
    • Πυρετός
    • Σε μερικά παιδιά, εντονότατη ωχρότητα

    ΑΙΤΙΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    Παιδιά:

    • Εκσεσημασμένη υπερτροφία των παϋερείων πλακών (92-98%)
    • Προϋπάρχουσα διαταραχή στο 2-8% (πολύποδας, ,, διπλή κύστη, έκτοπο πάγκρεας, λέμφωμα, πορφύρα Henoch-Schonlein, λίπωμα, καρκίνωμα)
    • Αλλεργικές αντιδράσεις, διαιτητικές αλλαγές, αλλαγές στη δραστηριότητα του εντέρου, μπορεί να είναι άλλα αίτια
    • Ίσως, ενοχοποιούνται λοιμώξεις από αδενοϊούς ή Rota-ιούς

    Ενήλικες:

    • Σχεδόν πάντοτε συσχετίζεται με προϋπάρχουσα διαταραχή 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Πορφύρα Henoch - Schonlein
    • Λευχαιμία
    • Λέμφωμα
    • Κυστική ίνωση
    • Πρόσφατη λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού (21%)
    • Πρόσφατη χειρουργική επέμβαση (1-24 ημέρες πριν)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Απόφραξη του λεπτού εντέρου
    • Σκωληκοειδίτιδα
    • Γαστρεντερίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Ηλεκτρολύτες
    • Γενική αίματος
    • Γενική ούρων 
    • Εξέταση κοπράνων για αίμα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Υπερπλασία των παϋερείων πλακών στον τελικό ειλεό (92%) με ή χωρίς διόγκωση λεμφαδένων μεσεντερίου 
    • Στοιχεία της συνυπάρχουσας παθολογικής διαταραχής (2-8%)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Υπερηχογράφημα
    • Απλή ακτινογραφία - ακτινογραφία κοιλίας σε ύπτια και όρθια θέση μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Βαριούχος υποκλυσμός διπλής αντίθεσης (υδατοδιαλυτού σκιαγραφικού ή αέρα)
    • Υπερηχογράφημα κοιλίας

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    Νοσηλεία μέχρι να λυθεί το πρόβλημα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Ενδοφλέβια χορήγηση υγρών 
    • Καθετήρας Folley (εάν το παιδί έχει σοβαρή αφυδάτωση)
    • Ρινογαστρικός καθετηρας
    • Τα αντιβιοτικά βοηθούν μόνο στην περίπτωση νέκρωσης του εντέρου

    Μη χειρουργική φροντίδα:

    • Ανάταξη του εγκολεασμού με τη βοήθεια της υδροστατικής πίεσης και του αέρα (50-80% επιτυχία)
    • Η στήλη του βαρίου θα πρέπει να είναι 40-42 ίντσες ψηλά
    • Το ένεμα συνεχίζεται όσο υπάρχει πρόοδος. Αδειάζουμε το έντερο και το ένεμα επαναλαμβάνεται 
    • Η πίεση του αέρα για την ανάταξη δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 120-140 mm Hg (16-18,6 kPa)

    Εγχειρητική φροντίδα:

    • Τομή στο δεξιό κατώτερο τεταρτημόριο
    • Ήπιοι χειρισμοί σπρώχνοντας την περιοχή του εγκολεασμού (όχι τραβώντας)
    • Εάν η ανάταξη είναι ανέφικτη ή αν δεν είναι ορατή η περιοχή, τότε εκτομή τμήματος του εντέρου και ανατόμωση 
    • Εντεροκτομή εάν υπάρχει υποψία συνυπάρχουσας νόσου
    • Συνήθως, γίνεται σκωληκοειδεκτομή, παρεμπιπτόντως

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    Ό,τι είναι ανεκτό από τον ασθενή, μετά από την ανάταξη

    ΔΙΑΙΤΑ

    Η λήψη υγρών αρχίζει αφού έχει υποχωρήσει η διάταση της κοιλίας και έχει επανέλθει η φυσιολογική λειτουργία του εντέρου

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟ

    Επίσκεψη στο ιατρείο μία εβδομάδα μετά την έξοδο από το νοσοκομείο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Ρήξη του εντέρου κατά την προσπάθεια ανάταξης
    • Παρατεταμένος ειλεός
    • Συμφύσεις που οδηγούν σε εντερική απόφραξη 
    • Δευτεροπαθώς, κήλη
    • Ισχαιμία του εντέρου με αποτέλεσμα να χρειάζεται δεύτερο χειρουργείο
    • Διαταραχές ηλεκτρολυτών 
    • Αναιμία
    • Πλευριτική συλλογή 
    • Σήψη 
    • Υποτροπή

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΥ

    • Η θνησιμότητα δεν υπερβαίνει το 1-2%
    • Μετά από ανάταξη με υδροστατική πίεση η πιθανότητα υποτροπής είναι 5-13%
    • Μετά από χειρουργική ανάταξη πιθανότητα υποτροπής 3%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Πορφύρα Henoch - Schonlein
    • Κυστική ίνωση

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Συνήθως, δεν υπάρχουν συνυπάρχουσες νόσοι 
    • Εγκολεασμός μετεγχειρητικά (1-24 ημέρες μετά το χειρουργείο) εντοπίζεται κατά βάση πάντα στο λεπτό έντερο και σπάνια μπορεί να αναταχθεί με την εφαρμογή υδροστατικής πίεσης 

    Γηριατρικό:

    • Το 90% έχει συνυπάρχουσα νόσο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    entero01

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Εντερική απόφραξη

    Σύνδρομο Peutz-Jeghers

    Πορφυρία

    Πρόπτωση του ορθού

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

    www.emedi.gr

     

     

  • Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

    Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι η παλινδρόμηση του γαστροδωδεκαδακτυλικού περιεχομένου στον οισοφάγο με ή χωρίς φλεγμονή αυτού

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Επιγαστρικός καύσος (πύρωση) 70-85%
    • Αναγωγές 60%
    • Δυσφαγία (υποδεικνύει πιθανή στένωση) 15-20%
    • Οπισθοστερνικό άλγος σα στηθάγχη 33%
    • Βρογχόσπασμος 15-20%
    • Λαρυγγίτιδα (δυσφωνία)
    • Αίσθημα κόμπου
    • Στα βρέφη: επαναλαμβανόμενοι έμετοι, καθυστέρηση ανάπτυξης, σύνδρομο άπνοιας

    ΑΙΤΙΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Άκαιρη χάλαση του κατώτερου οισοφαγικού σφιγκτήρα (ΚΟΣ) (ιδιοπαθής σχετιζόμενη με φάρμακα ή τρόφιμα)
    • Εγκυμοσύνη (τα προγεστεροειδή ελαττώνουν την πίεση του ΚΟΣ)
    • Σκληρόδερμα (ελαττωμένη συσπαστικότητα του οισοφάγου και ανεπάρκεια του ΚΟΣ)
    • Χάλαση της βρεφικής ηλικίας
    • Καθυστέρηση της κένωσης του στομάχου (καθυστέρηση της απομάκρυνσης των οξέων)
    • Υπερέκκριση οξέων (όπως στο σύνδρομο Zollinger-Ellison)
    • Μυοτομία κατά Heller για την αχαλασία του οισοφάγου (στο 30% αναπτύσσεται παλινδρόμηση)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Τρόφιμα που ελαττώνουν την πίεση του ΚΟΣ (υψηλή ποσότητα λίπους, κίτρινα κρεμμύδια, σοκολάτα, πιπεριά)
    • Τρόφιμα που ερεθίζουν τον οισοφαγικό βλεννογόνο (εσπεριδοειδή, πικάντικοι χυμοί τομάτας)
    • Κήλη του οισοφαγικού τρήματος - παγίδευση οξέος 
    • Κάπνισμα
    • Υπερκατανάλωση αλκοόλ
    • Καφές
    • Φάρμακα που ελαττώνουν την πίεση του ΚΟΣ (π.χ. θεοφυλλίνη, αντιχολινεργικά, προγεστερόνη, αναστολείς ασβεστίου, νιφεδιπίνη, βεραπαμίλη, α-αδρενεργικά φάρμακα, διαζεπάμη, μεπεριδίνη)
    • Μόνιμος ρινογαστρικός καθετήρας
    • Τραυματισμοί του θώρακα
    • Στα παιδιά: σύνδρομο Down, διανοητική καθυστέρηση, εγκεφαλική παράλυση, διόρθωση τραχειοοισοφαγικού συριγγίου

    blob 22

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Λοιμώδης οισοφαγίτιδα (candida, έρπης, κυτταρομεγαλοϊός)
    • Χημική οισοφαγίτιδα (κατάποση στάχτης)
    • Τραυματισμός από ακτινοβολία
    • Νόσος του Crohn
    • Στηθάγχη προσπαθείας
    • Οισοφαγικό καρκίνωμα
    • Οισοφαγίτιδα προκαλούμενη από χάπια (π.χ. δοξυκυκλίνη, κινιδίνη, χλωριούχο κάλιο κ.λ.π.)
    • Αχαλασία
    • Πεπτικό έλκος

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Οξεία φλεγμονή 
    • Υπερπλασία (πάχυνση) της βασικής ζώνης του επιθηλίου εμφανίζεται στο 85%
    • Επιμήκυνση των αγγειακών καναλιών στις αγγειακές θηλές με αποτέλεσμα να πλησιάζουν την ενδοαυλική επιφάνεια
    • Οισοφάγος του Barrett -  γαστρικό κυλινδρικό επιθήλιο (εντερική μεταπλασία) μεταναστεύει προς τα άνω, στα κατώτερα οισοφαγικά τμήματα. Μπορεί να συνοδεύεται από στένωση και εξέλκωση, δυσπλασία και κακοήθη εξαλλαγή

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Παρακολούθηση του οισοφαγικού pH (τα αντιόξινα, οι H2 ανταγωνιστές, οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων και άλλοι αντιεκκιτικοί παράγοντες μπορούν να δώσουν εσφαλμένα αρνητικά αποτελέσματα)
    • Οισοφαγική μανομετρία (τα αντιχολινεργικά, η θεοφυλλίνη, οι αναστολείς ασβεστίου, η μεπεριδίνη και η διαζεπάμη μπορούν να δώσουν, λανθασμένα, χαμηλές πιέσεις το ΚΟΣ)
    • Δοκιμασία έγχυσης οξέος (Bemstein)
    • Ανάλυση  του γαστρικού υγρού

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Βαριούχο γεύμα: η παρουσία κατ' επολίσθηση κήλης του οισοφαγικού τρήματος, μπορεί να προβλέψει την παρουσία οισοφαγίτιδας από παλινδρόμηση. Ανώμαλος βλεννογόνος λόγω φλεγμονής και οιδήματος. Εμφανείς επιμήκεις πτυχές, διαβρώσεις, έλκη. Περιγεγραμμένες στενώσεις.
    • Ψευδοεκκολπώματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Ενδοσκόπηση

    ΣΤΑΔΙΟ                                    ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    0                    Φυσιολογικός βλεννογόνος
    Ι Ερύθημα, εύθρυπτος βλεννογόνος
    ΙΙ Μη συρρέουσες διαβρώσεις
    ΙΙΙ Συρρέουσες διαβρώσεις, εξίδρωμα
    ΙV Εξέλκωση, στένωση

    ΣΤΑΔΙΟ           % ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ

    0 22
    I 32
    II 30
    III 12
    IV 4
    • Υποψία μετάπλασης σε επιθήλιο του Barrett τίθεται όταν βλεννογόνος χρώματος "σολωμού" επεκτείνεται > 2 cm πάνω από το φυσιολογικό όριο πλακώδους - κυλινδρικού επιθηλίου (εμφανίζεται σε ποσοστό μέχρι 10%)
    • Βιοψία βλεννογόνου. Καλύτερα να μη γίνεται
    • Κυτταρολογική εξέταση σε υποψία δυσπλασίας Barrett (ή κυτταρομετρία ροής βοηθάει, όταν είναι διαθέσιμη)
    • Η μετοκλοπραμίδη μπορεί να δώσει λανθασμένα αρνητικά αποτελέσματα όσον αφορά την κένωση του στομάχου

    Gerd 1024x782

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Διάγνωση σε εξωτερικό ασθενή (τυπικό ιστορικό πύρωσης έχει προγνωστική αξία > 80% και εγγυάται εμπειρική θεραπεία, όταν απουσιάζουν άλλα συμπτώματα συναγερμού)
    • Εισαγωγή στο νοσοκομείο όταν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού 
    • Αποφυγή σκυψίματος, διπλώματος και στενών ρούχων 
    • Αποφυγή φαρμάκων που ελαττώνουν την πίεση του ΚΟΣ
    • Ελάττωση του σωματικού βάρους
    • Αποφυγή πρόκλησης ερυγών 

    Θεραπεία βήμα προς βήμα:

    • Φάση Ι - Τροποποίηση του τρόπου ζωής και της δίαιτας συν την προσθήκη αντιόξινων
    • Φάση ΙΙ - Η2 αναστολείς
    • Φάση ΙΙΙ - Υψηλή δόση Η2 αναστολέων ή ομεπραζόλη ή Η2 αναστολέας μαζί με σιζαπρίδη, μετοκλοπραμίδη ή σουκραλφάτη
    • Φάση IV - Χειρουργική επέμβαση

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αποφυγή σοκολάτας, πιπεριάς, κρεμμυδιών, λιπαρών τροφών, αλκοόλ, καπνίσματος, καφέ, χυμών από εσπεριδοειδή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    Οι θεραπείες για το μπορεί να περιλαμβάνουν επιλογές τροφής, αλλαγές στον τρόπο ζωής, φάρμακα και πιθανώς χειρουργική επέμβαση. Η αρχική θεραπεία γίνεται συχνά με αναστολέα αντλίας πρωτονίων, όπως η ομεπραζόλη. Καλύτερα να μη λαμβάνετε φάρμακα. Έχουν πολλές παρενέργειες.

    Ορισμένα τρόφιμα μπορεί να την προάγουν. Η μειωμένη πρόσληψη ζάχαρης και η αυξημένη πρόσληψη ινών μπορούν να βοηθήσουν. Συνιστάται η αποφυγή συγκεκριμένων τροφών και η μη κατανάλωση πριν ξαπλώσετε για όσους έχουν συμπτώματα γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Τα τρόφιμα που μπορεί να προκαλέσουν γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση: καφές, αλκοόλ, σοκολάτα, λιπαρά τρόφιμα, όξινα τρόφιμα και πικάντικα τρόφιμα. Η απώλεια βάρους μπορεί να είναι αποτελεσματική στη μείωση της σοβαρότητας και της συχνότητας των συμπτωμάτων. Η ανύψωση της κεφαλής ολόκληρου του κρεβατιού ή η χρήση μαξιλαριού που ανυψώνει τους ώμους και το κεφάλι του ατόμου, μπορεί να εμποδίσει την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση όταν κάποιος ξαπλώνει. Αν και η μέτρια άσκηση μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα σε άτομα με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, η έντονη άσκηση μπορεί να τα επιδεινώσει. Η αποχή από το κάπνισμα ή το αλκοόλ δε φαίνεται να ανακουφίζει σημαντικά τα συμπτώματα. Τα κύρια φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι αναστολείς αντλίας πρωτονίων, αποκλειστές υποδοχέων Η2 και αντιόξινα με ή χωρίς αλγινικό οξύ. 

    Αναστολείς αντλίας πρωτονίων

    Οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων (PPIs), όπως η ομεπραζόλη, είναι οι πιο αποτελεσματικοί, ακολουθούμενοι από αποκλειστές υποδοχέων Η2, όπως η ρανιτιδίνη. Εάν ένας PPI μία φορά την ημέρα είναι μερικώς αποτελεσματικός, μπορεί να χρησιμοποιείται δύο φορές την ημέρα. Θα πρέπει να λαμβάνονται μισή έως μία ώρα πριν από το γεύμα. Δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των PPIs. Όταν αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται μακροπρόθεσμα, πρέπει να λαμβάνεται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση. Μπορούν, επίσης, να ληφθούν μόνο όταν εμφανίζονται συμπτώματα σε άτομα με συχνά προβλήματα. Οι αποκλειστές των υποδοχέων Η2 οδηγούν σε περίπου 40% βελτίωση.

    Αντιόξινα

    Τα στοιχεία για τα αντιόξινα είναι ασθενέστερα με όφελος περίπου 10%, ενώ ένας συνδυασμός αντιόξινου και αλγινικού οξέος (όπως το Gaviscon) μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα κατά 60%. Η μετοκλοπραμίδη (προκινητικό φάρμακο) δε συνιστάται μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες λόγω ανησυχιών σχετικά με τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Το πλεονέκτημα του προκινητικού mosapride είναι μέτριο.

    Άλλα φάρμακα

    Η Sucralfate έχει παρόμοια αποτελεσματικότητα με τους αποκλειστές υποδοχέων Η2. Ωστόσο, η sucralfate πρέπει να λαμβάνεται πολλές φορές την ημέρα, περιορίζοντας έτσι τη χρήση της. Το Baclofen, ένας αγωνιστής του υποδοχέα GABA, αλλά έχει ανεπιθύμητες ενέργειες.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η συνήθης χειρουργική θεραπεία για σοβαρή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση είναι η θολοπλαστική κατά Nissen. Σε αυτήν τη διαδικασία, το άνω μέρος του στομάχου τυλίγεται γύρω από τον κάτω οισοφαγικό σφιγκτήρα για να ενισχύσει τον σφιγκτήρα και να αποτρέψει την παλινδρόμηση οξέος και να επιδιορθώσει μια διαφραγματοκήλη. Συνιστάται μόνο για όσους δεν βελτιώνονται με τους PPIs. Η ποιότητα ζωής βελτιώνεται βραχυπρόθεσμα, αλλά υπάρχει αβεβαιότητα στα οφέλη. O oισοφαγογαστρικός διαχωρισμός είναι μια εναλλακτική διαδικασία που μπορεί να έχει χαμηλότερο ποσοστό αποτυχίας και χαμηλότερο ποσοστό επαναλαμβανόμενης παλινδρόμησης. Το 2012, η ​​Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) ενέκρινε μια συσκευή που ονομάζεται LINX, η οποία αποτελείται από μια σειρά μεταλλικών σφαιριδίων με μαγνητικούς πυρήνες που τοποθετούνται χειρουργικά γύρω από τον κάτω οισοφαγικό σφιγκτήρα, για εκείνους με σοβαρά συμπτώματα που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες. Η βελτίωση των συμπτωμάτων της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης είναι παρόμοια με εκείνη της θολοπλαστικής κατά Nissen. Η συσκευή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από ασθενείς που θα μπορούσαν να εκτεθούν ή να υποβληθούν σε μαγνητική τομογραφία (MRI) λόγω σοβαρού τραυματισμού του ασθενούς και βλάβης στη συσκευή. Σε εκείνους με συμπτώματα που δεν βελτιώνονται με τη χειρουργική επέμβαση και τους PPIs, γίνεται εγκάρσια τομή και τα οφέλη μπορεί να διαρκέσουν έως και έξι χρόνια.

    blob 23

    Εγκυμοσύνη

    Κατά την εγκυμοσύνη, οι διατροφικές τροποποιήσεις και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορεί να βοηθήσουν. Αντιόξινα με βάση το ασβέστιο συνιστώνται. Τα αντιόξινα με βάση το υδροξείδιο αργιλίου και μαγνησίου είναι, επίσης, ασφαλή, όπως και η ρανιτιδίνη και οι PPIs.

    Μωρά

    Τα μωρά μπορεί να δουν ανακούφιση με μικρότερα και συχνότερα γεύματα, τοποθέτηση σε όρθια θέση για 30 λεπτά μετά τη σίτιση, διατηρώντας το κεφάλι ανυψωμένο  ή τη διατροφή με γάλα χωρίς λακτόζη. Μπορούν, επίσης, να αντιμετωπιστούν με φάρμακα όπως η ρανιτιδίνη ή οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων. Ωστόσο, έχουν παρενέργειες.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ

    Παρακολούθηση ανάλογα με τα συμπτώματα. Επαναλάβετε την ενδοσκόπηση στις 12 εβδομάδες όταν δεν υποχωρούν τα συμπτώματα. Ετήσια ενδοσκόπηση και βιοψία σε οισοφάγο του Barrett (ανίχνευση δυσπλασίας). Καλύτερα να μη γίνεται βιοψία...

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Μακροχρόνια αγωγή συντήρησης με Η2 αναστολείς, παράλληλα με τροποποίηση του τρόπου ζωής και της δίαιτας, ώστε να προληφθεί επανεμφάνιση των συμπτωμάτων 
    • Ετήσια ενδοσκόπηση, βιοψία και κυτταρολογική εξέταση για την ανίχνευση δυσπλασίας στον οισοφάγο του Barrett 
    • Οι στενώσεις μπορεί να χρειαστούν περιοδικές διαστολές 
    • Η ομεπραζόλη σε δόση 10-20 mg την ημέρα είναι αποτελεσματική. Προσοχή, έχει πολλές παρενέργειες
    • Η χειρουργική διόρθωση της παλινδρόμησης θα πρέπει να γίνεται σε ασθενείς με βαριά νόσο, παρά τη χρόνια φαρμακευτική αγωγή. Καλύτερα να μη γίνεται 

    gastroesophageal reflux disease 2

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Πεπτικές στενώσεις (10-15%)
    • Αιμορραγία (3%)
    • Οισοφάγος Barrett (10%)
    • Επιπλοκές από τους πνεύμονες, τα αυτιά, τη μύτη ή το φάρυγγα (5-10%
    • Μη καρδιογενές θωρακικό άλγος
    • Αδενοκαρκίνωμα προερχόμενο από τον οισοφάγο του Barrett 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΓΑΣΤΡΟΟΙΣΟΦΑΓΙΚΗΣ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗΣ

    • Η πλειοψηφία των ασθενών ανταποκρίνεται ικανοποιητικά σε αγωγή με Η2 αναστολείς, δύο φορές την ημέρα
    • Τα συμπτώματα και η φλεγμονή συχνά επανέρχονται με τη διακοπή της αγωγής
    • Η αγωγή για την πρόληψη των υποτροπών με Η2 αναστολείς/ομεπραζόλη, συχνά, απαιτεί τη διατήρηση της ίδιας δόσης που χρησιμοποιείται και κατά την οξεία φάση 
    • Χειρουργική επέμβαση για τις επιπλοκές ή την ανθεκτική νόσο
    • Υποστροφή του οισοφάγου του Barrett δεν συμβαίνει συνήθως, παρά την επαρκή φαρμακευτική ή χειρουργική αντιμετώπιση

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Άσθμα προκαλούμενο από παλινδρόμηση
    • Πνευμονική εισρόφηση και πνευμονία εξ εισροφήσεως
    • Χρόνιος βήχας για καθάρισμα του λαιμού
    • Απώλεια της αδαμαντίνης των δοντιών 
    • Δυσοσμία του στόματος 
    • Λαρυγγίτιδα
    • Αίσθημα κόμπου
    • Κοκκιώματα των φωνητικών χορδών  

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Τα συμπτώματα της παλινδρόμησης υποχωρούν, συνήθως, μέχρι την ηλικία των 18 μηνών 
    • Συχνότερα εμφανίζονται έμετοι, απώλεια βάρους, καθυστέρηση ανάπτυξης, παρά πύρωση 
    • Αντιμετώπιση θέσης - Χρησιμοποιείστε το βρεφικό κάθισμα για 2-3 ώρες μετά τα γεύματα. Κάντε τις τροφές πιο παχύρρευστες
    • Φαρμακευτική αντιμετώπιση - αντιόξινα ή Η2 αναστολείς σε υγρή μορφή (π.χ. σιρόπι Zantac)
    • Η χειρουργική αντιμετώπιση για τα βαριά συμπτώματα, (άπνοια, πνιγμός, επίμονοι έμετοι) είναι επιτυχής στο 85-95% των περιπτώσεων 

    Γηριατρικό: Πιθανότερη η εμφάνιση επιπλοκών 

    ΚΥΗΣΗ

    • Πύρωση (πρωτοεμφανιζόμενη): 52% στο πρώτο τρίμηνο, 24% στο δεύτερο και 9% στο τρίτο τρίμηνο της κύησης
    • Έχει την τάση να επανεμφανίζεται και στις επόμενες κυήσεις 
    • Η συμπτωματική αγωγή περιλαμβάνει συχνά μικρά γεύματα, αποφυγή κατάκλισης για 2-3 ώρες μετά τα γεύματα και ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού τη νύχτα
    • Τα αντιόξινα και οι Η2 αναστολείς είναι, μάλλον, ασφαλή για χορήγηση ατά το τρίτο τρίμηνο της κύησης, αλλά καλύτερα να μη χρησιμοποιούνται

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

    08099palindromisi mesogeiaki diatrofi 666x399

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Λειτουργική δυσπεψία

    Υπερφαινολικό ελαιόλαδο

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για το στομάχι

    Αντιόξινα

    Αλουμίνιο

    Ποια φάρμακα απαγορεύονται στην μυασθένεια;

    Μήπως έχετε γαστροισοφαγική παλινδρόμηση

    Ανεπάρκεια σιδήρου

    Αλγινικά φάρμακα για την δυσπεψία

    Υπάρχει κίνδυνος από το αλουμίνιο;

    Μήπως έχετε ακράτεια κοπράνων

    Μήπως έχετε πολλά αέρια;

    Δυσκοιλιότητα

    Διαφραγματοκήλη

    Δυσπεψία

    Σύνδρομο ραγδαίας κενώσεως στομάχου

    Έχετε καούρες στο στομάχι;

    Διαφραγματοκήλη

    Σύνδρομο Zollinger-Ellison

    Μήπως έχετε πρόβλημα με το στομάχι σας;

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για την καταστολή των οξέων του στομάχου

    Η γέλη πυριτίου στις γαστρεντερικές παθήσεις

    Όταν έχετε λειτουργική δυσπεψία

    Τα επικίνδυνα φαγητά για τις καούρες

    Μάθετε αν η σόδα κάνει καλό στην πέψη

    Οισοφάγος Barrett

    Μήπως έχετε βαρύ στομάχι;

    www.emedi.gr

     

     

  • Υγιεινό ρύζι λαπάς Υγιεινό ρύζι λαπάς

    Νόστιμο και υγιεινό ρύζι λαπάς

    Ο λαπάς είναι γνωστό ότι βοηθά το πεπτικό σύστημα (στομάχι και έντερο) να συνέλθει, όταν είναι ταλαιπωρημένο.

    Αποτελεί εξαιρετική επιλογή σε περιπτώσεις σοβαρής εντερικής κολίτιδας, επειδή, έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε ίνες αλλά και επουλωτικές ιδιότητες.

    Επίσης, ανήκει και στις αντιγηραντικές τροφές.

    Αυτό το ταπεινό φαγητό περιέχει μεγάλη ποσότητα φυλλικού οξέος (βιταμίνη B9), μιας βιταμίνης που συμβάλλει στην παραγωγή νέων κυττάρων. 

    Η πυκνόρρευστη, κρεμώδης υφή του λαπά οφείλεται στον τύπο του ρυζιού: Γίνεται με ρύζι γλασέ ή καρολίνα, που έχουν υψηλή αμυλοπηκτίνη. 

    Η νοστιμιά θα προκύψει από τον τρόπο με τον οποίο θα τον μαγειρέψετε, το παρθένο ελαιόλαδο, καθώς και τα μυρωδικά που θα του προσθέσετε.

    Ρύζι λαπάς

    Είναι κατάλληλο για βραδινό φαγητό

    ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 4 ΑΤΟΜΑ

    300 γραμμάρια ρύζι γλασέ ή καρολίνα ή αναποφλοίωτο ρύζι

    1,5 λίτρο νερό πηγής

    4 κ.σ. (50 γραμμάρια) βιολογικό ελαιόλαδο

    Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    1/2 βιολογικό λεμόνι

    unnamed 21

    ΕΚΤΕΛΕΣΗ

    1. Βράζουμε το ρύζι με το νερό και το αλάτι μέχρι να γίνει τελείως μαλακό (λαπάς)
    2. Σερβίρουμε 300-400 γραμμάρια καυτό λαπά για κάθε άτομο και χωριστά (για να μην καταστραφούν οι βιταμίνες τους) 1 κ.σ. ελαιόλαδο και 1/8 λεμόνι. Τα αναμιγνύουμε, αμέσως, πριν να τα φάμε.
    3. Τρώγεται με το κουταλάκι του γλυκού μασώντας κάθε κουταλίτσα 15 φορές.

    Αντί για το λάδι, το αλάτι και το λεμόνι σερβίρουμε 100 γραμμάρια sauce κολοκύθι-πατάτα:

    ΥΛΙΚΑ

    50 γραμμάρια βιολογικό κολοκύθι, μαλακά βρασμένο

    150 γραμμάρια βιολογική πατάτα, μαλακά βρασμένη

    50 γραμμάρια ζωμό κολοκύθι-πατάτα

    100 γραμμάρια ελαιόλαδο

    50 γραμμάρια χυμό λεμονιού

    Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι 

    72564799 c59a 4923 b375 5ee04ce0423b soupe courgettes pommes de terre et vache qui rit 50632

    ΕΚΤΕΛΕΣΗ

    1. Βράζουμε την πατάτα και το κολοκύθι με λίγο νερό μέχρι να γίνου τελείως μαλακά. Τα αφήνουμε να κρυώσουν και τα πολτοποιούμε μαζί με το λάδι. το χυμό λεμονιού και το αλάτι με το μπλέντερ χειρός.
    2. Μπορούμε να τα σερβίρουμε και χωρίς λάδι, μόνο με αλάτι και λεμόνι ή και με 100 γραμμάρια ώριμο αβοκάντο για κάθε άτομο.
    3. Αντί για 300 γραμμάρια ρύζι γλασέ χρησιμοποιούμε 300 γραμμάρια αναποφλοίωτο ρύζι. Χρειάζεται να βράσουμε παραπάνω (περίπου 2 ώρες) μέχρι να γίνει σχετικά μαλακό.

    ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!!!

    by Savvi Diet

    Τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    lapas1

     

    Διαβάστε, επίσης,

    Ρύζι λαπάς

    Σούπα με λαχανικά και ρύζι

    Σούπα με λαχανικά για όσους είναι άρρωστοι

    Σαλάτα με άγριο ρύζι

    Τροφές φάρμακα για τον καρκίνο

    Σούπα με αρακά και πράσο

    Κολοκυθόσουπα βελουτέ

    Καροτόσουπα βελουτέ

    Κρύο αγγούρι με σούπα Wasabi

    www.emedi.gr