Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2020 15:16

Ίκτερος

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Χρήσιμες πληροφορίες για τον ίκτερο

Ο ίκτερος είναι ο κιτρινωπός χρωματισμός του δέρματος, λόγω, υψηλών επιπέδων χολερυθρίνης.

Ο ίκτερος σε ενήλικες είναι, συνήθως, ένα σημείο που υποδηλώνει την παρουσία υποκείμενων ασθενειών που περιλαμβάνουν το μη φυσιολογικό μεταβολισμό αίμης, τη δυσλειτουργία του ήπατος ή την απόφραξη των χοληφόρων οδών.

Ο επιπολασμός του ίκτερου σε ενήλικες είναι σπάνιος, ενώ ο ίκτερος στα μωρά είναι συχνός με περίπου 80% να επηρεάζεται κατά την πρώτη εβδομάδα της ζωής τους.

Τα πιο συχνά συσχετιζόμενα συμπτώματα του ίκτερου είναι η φαγούρα, τα αποχρωματισμένα κόπρανα και τα σκούρα ούρα. 

Τα φυσιολογικά επίπεδα χολερυθρίνης στο αίμα είναι κάτω από 1,0 mg/dl (17 μmol/l), ενώ τα επίπεδα άνω των 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l), συνήθως, οδηγούν σε ίκτερο.

Η υψηλή χολερυθρίνη αίματος χωρίζεται σε δύο τύπους - μη συζευγμένη χολερυθρίνη (έμμεση) και συζευγμένη χολερυθρίνη (άμεση).

Η υψηλή έμμεση χολερυθρίνη μπορεί να οφείλεται σε υπερβολική διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, γενετικές καταστάσεις, όπως, το σύνδρομο Gilbert, σε νεογνικό ίκτερο ή προβλήματα του θυρεοειδούς.

Η υψηλή άμεση χολερυθρίνη μπορεί να οφείλεται σε ασθένειες του ήπατος, όπως κίρρωση ή ηπατίτιδα, λοιμώξεις, φάρμακα ή απόφραξη των χοληφόρων. Η απόφραξη του χοληφόρου πόρου μπορεί να συμβεί λόγω χολόλιθων, καρκίνου ή παγκρεατίτιδας.

Άλλες παθήσεις μπορεί, επίσης, να προκαλέσουν κιτρινωπό δέρμα, αλλά δεν είναι ίκτερος, συμπεριλαμβανομένης της καροτιναιμίας - η οποία μπορεί να αναπτυχθεί από την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφίμων που περιέχουν καροτίνη - ή φαρμάκων, όπως, η ριφαμπκίνη. 

Η θεραπεία του ίκτερου καθορίζεται, συνήθως, από την υποκείμενη αιτία. Εάν υπάρχει απόφραξη των χοληφόρων πόρων, απαιτείται, συνήθως, χειρουργική επέμβαση. 

Η ιατρική διαχείριση μπορεί να περιλαμβάνει τη θεραπεία μολυσματικών αιτιών και τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής που θα μπορούσε να συμβάλει στον ίκτερο.

Ο ίκτερος στα νεογέννητα μπορεί να αντιμετωπιστεί με φωτοθεραπεία ή με αφαιμαξομετάγγιση ανάλογα με την ηλικία, όταν η χολερυθρίνη είναι μεγαλύτερη από 4–21 mg/dl (68-360 μmol/l).

Η φαγούρα μπορεί να βοηθηθεί με την αποστράγγιση της χοληδόχου κύστης ή με τη χρήση του ουρσοδεοξυχολικού οξέος.

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

Ο ίκτερος σε ενήλικες είναι σπάνιος. Στον ανεπτυγμένο κόσμο, οι πιο συχνές αιτίες του ίκτερου είναι η απόφραξη του χοληφόρου πόρου ή η επαγόμενη από φάρμακα. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η πιο συχνή αιτία του ίκτερου είναι μολυσματική όπως η ιογενής ηπατίτιδα, η λεπτοσπείρωση, η σχιστοσωμίαση ή η ελονοσία.

page 3

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΙΚΤΕΡΟΥ

Τα πιο συνηθισμένα σημεία του ικτέρου σε ενήλικες είναι ένας κιτρινωπός αποχρωματισμός της λευκής περιοχής του ματιού (σκληρού χιτώνα) και του δέρματος που υποδεικνύει μια χολερυθρίνη ορού τουλάχιστον 3 mg/dl. Άλλα, συχνά σημεία περιλαμβάνουν τα σκούρα ούρα (χολερυθρινουρία) και τα ωχρά, λιπαρά κόπρανα (στεατόρροια). Επειδή, η χολερυθρίνη είναι ερεθιστική για το δέρμα, ο ίκτερος συνδέεται, συνήθως, με σοβαρή φαγούρα. Ο επιπεφυκότας των ματιών είναι ευαίσθητος στην εναπόθεση χολερυθρίνης λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε ελαστίνη. Ελαφρές αυξήσεις της χολερυθρίνης στον ορό μπορούν, συνεπώς, να ανιχνευθούν από νωρίς παρατηρώντας το κιτρίνισμα του λευκού του ματιού.  Ένα πολύ λιγότερο συχνό σημείο ίκτερου, ειδικά, κατά την παιδική ηλικία είναι τα κιτρινωπά ή πρασινωπά δόντια. Στα αναπτυσσόμενα παιδιά, η υπερχολερυθριναιμία μπορεί να προκαλέσει έναν κίτρινο ή πράσινο χρωματισμό των δοντιών λόγω της εναπόθεσης χολερυθρίνης κατά τη διαδικασία της ασβεστοποίησης των δοντιών. Παρόλο που αυτό μπορεί να συμβεί σε παιδιά με υπερχολερυθριναιμία, δεν παρατηρείται χρωματισμός των δοντιών λόγω υπερχολερυθριναιμίας σε άτομα με ηπατική νόσο, σε ενήλικες. Διαταραχές που σχετίζονται με την αύξηση των επιπέδων της άμεσης χολερυθρίνης στον ορό κατά την πρώιμη ανάπτυξη μπορούν, επίσης, να προκαλέσουν χρωματισμό των δοντιών. 

ΑΙΤΙΑ ΙΚΤΕΡΟΥ

Τύποι Ικτέρου

Ο ίκτερος είναι ένα σημείο που δείχνει την παρουσία υποκείμενων ασθενειών που περιλαμβάνουν το μη φυσιολογικό μεταβολισμό της χολερυθρίνης, τη δυσλειτουργία του ήπατος ή την απόφραξη της χολής.

Γενικά, ο ίκτερος υπάρχει όταν τα επίπεδα χολερυθρίνης στο αίμα υπερβαίνουν τα 3 mg/dl.

Ο ίκτερος κατατάσσεται σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το φυσιολογικό μηχανισμό που επηρεάζει η παθολογία.

Οι τρεις κατηγορίες είναι:

  • Προηπατική/αιμολυτική: Η παθολογία συμβαίνει πριν από τον μεταβολισμό του ήπατος, είτε λόγω εγγενών αιτιών ρήξης των ερυθρών αιμοσφαιρίων είτε εξωγενών αιτιών της ρήξης των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
  • Ηπατική/ηπατοκυτταρική: Η παθολογία οφείλεται σε βλάβη των παρεγχυματικών ηπατικών κυττάρων.
  • Μεθηπατική/χολοστατική: Η παθολογία εμφανίζεται μετά από τη σύζευξη χολερυθρίνης στο ήπαρ, λόγω απόφραξης της χολικής οδού και/ή μειωμένης απέκκρισης της χολερυθρίνης.

Προηπατικές αιτίες

Ο προηπατικός ίκτερος προκαλείται, συνήθως, από έναν παθολογικό αυξημένο ρυθμό αιμόλυσης των ερυθροκυττάρων.

Η αυξημένη διάσπαση των ερυθροκυττάρων - αυξημένη μη συζευγμένη χολερυθρίνη ορού - αυξημένη εναπόθεση της μη συζευγμένης χολερυθρίνης στους βλεννογόνους.

Αυτές οι ασθένειες μπορεί να προκαλέσουν ίκτερο λόγω αυξημένης αιμόλυσης ερυθροκυττάρων:

  • Δρεπανοκυτταρική αναιμία
  • Σφαιροκυττάρωση
  • Θαλασσαιμία
  • Ανεπάρκεια πυροσταφυλικής κινάσης
  • Ανεπάρκεια G6PD
  • Μικροαγγειοπαθητική αιμολυτική αναιμία
  • Αιμολυτικό-ουραιμικό σύνδρομο
  • Σοβαρή ελονοσία (σε ενδημικές χώρες)

Ηπατικές αιτίες

Ο ηπατικός ίκτερος προκαλείται από μη φυσιολογικό μεταβολισμό του ήπατος της χολερυθρίνης. Οι κύριες αιτίες του ηπατικού ίκτερου είναι η σημαντική βλάβη στα ηπατοκύτταρα - λόγω μολυσματικών ασθενειών, λόγω φαρμάκων, αυτοάνοσης αιτιολογίας - ή, λιγότερο συχνά, λόγω κληρονομικών γενετικών ασθενειών.

Ηπατικά αίτια ικτέρου:

  • Οξεία ηπατίτιδα
  • Χρόνια ηπατίτιδα
  • Ηπατοτοξικότητα
  • Κίρρωση
  • Ηπατίτιδα που προκαλείται από φάρμακα
  • Αλκοολική ηπατική νόσος
  • Το σύνδρομο Gilbert (που βρίσκεται περίπου στο 5% του πληθυσμού, έχει ως αποτέλεσμα τον ήπιο ίκτερο)
  • Σύνδρομο Crigler-Najjar, τύπος Ι
  • Σύνδρομο Crigler-Najjar, τύπος II
  • Λεπτοσπείρωση

Μεθηπατικές αιτίες

Ο μεθηπατικός ίκτερος (αποφρακτικός ίκτερος), προκαλείται από απόφραξη των χολικών αγωγών που μεταφέρουν χολή που περιέχει συζευγμένη χολερυθρίνη από το ήπαρ για απέκκριση.

Μεθηπατικές αιτίες ικτέρου

  • Χοληδοχολιθίαση (χολόλιθοι χολικών αγωγών)
  • Καρκίνος του παγκρέατος στην κεφαλή του παγκρέατος
  • Στενώσεις χολικών οδών
  • Αθηρωμάτωση χολής
  • Πρωτογενής χολαγγειίτιδα των χοληφόρων
  • Χολόσταση της εγκυμοσύνης
  • Οξεία παγκρεατίτιδα
  • Χρόνια παγκρεατίτιδα
  • Παγκρεατικές ψευδοκύστεις
  • Το σύνδρομο του Mirizzi ή Καλοήθης Μηχανική Απόφραξη του κοινού Ηπατικού πόρου
  • Παράσιτα («συκώτι» Opisthorchiidae και Fasciolidae)

slide 33

ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΙΚΤΕΡΟΥ

Ο ίκτερος προκαλείται, συνήθως, από μια υποκείμενη παθολογική διαδικασία που εμφανίζεται σε κάποιο σημείο κατά μήκος της φυσιολογικής οδού του μεταβολισμού της αίμης. Η βαθύτερη κατανόηση του φυσιολογικού μεταβολισμού της αίμης είναι απαραίτητη για την εκτίμηση της σημασίας των προηπατικών, ηπατικών και μεθηπατικών κατηγοριών αιτιών του ικτέρου. 

Προηπατικός μεταβολισμός

Όταν τα ερυθρά αιμοσφαίρια ολοκληρώνουν τη διάρκεια ζωής τους περίπου 120 ημέρες, ή εάν έχουν υποστεί βλάβη, ρήξη, καθώς, περνούν από το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα, τα περιεχόμενα των κυττάρων συμπεριλαμβανομένης της αιμοσφαιρίνης απελευθερώνονται στην κυκλοφορία. Τα μακροφάγα φαγοκυτταρώνουν την αιμοσφαιρίνη και τη χωρίζουν σε αίμη και σφαιρίνη. Στη συνέχεια λαμβάνουν χώρα δύο αντιδράσεις με το μόριο αίμης. Η πρώτη αντίδραση οξείδωσης καταλύεται από το μικροσωμικό ένζυμο οξυγενάση της αίμης και οδηγεί σε χολοπρασίνη (χρωστική ουσία πράσινου χρώματος), σίδηρο και μονοξείδιο του άνθρακα. Το επόμενο βήμα είναι η αναγωγή της χολοπρασίνης σε μια κίτρινη χρωστική που ονομάζεται χολερυθρίνη από το κυτοσολικό ένζυμο αναγωγάση της χολοπρασίνης. Αυτή η χολερυθρίνη είναι «μη συζευγμένη», «ελεύθερη» ή «έμμεση» χολερυθρίνη. Περίπου 4 mg χολερυθρίνης ανά κιλό αίματος παράγονται κάθε μέρα. Η πλειονότητα αυτής της χολερυθρίνης προέρχεται από τη διάσπαση της αίμης από τα κατεστραμμένα ερυθρά αιμοσφαίρια στη διαδικασία που μόλις περιγράφηκε. Περίπου το 20% προέρχεται από άλλες πηγές αίμης, ωστόσο, συμπεριλαμβανομένης της αναποτελεσματικής ερυθροποίησης και της διάσπασης άλλων πρωτεϊνών που περιέχουν αίμη, όπως μυοσφαιρίνης και κυτοχρωμάτων. Η μη συζευγμένη χολερυθρίνη ταξιδεύει στο ήπαρ μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. Επειδή, αυτή η χολερυθρίνη δεν είναι διαλυτή, μεταφέρεται μέσω του αίματος που συνδέεται με την αλβουμίνη του ορού.

Ηπατικός μεταβολισμός

Μόλις, η μη συζευγμένη χολερυθρίνη φτάσει στο ήπαρ, το ηπατικό ένζυμο 5'-διφωσφο-γλυκουρονικοσυλτρανσφεράση της ουριδίνης (είναι μια μικροσωμική γλυκοσυλτρανσφεράση που καταλύει τη μεταφορά του συστατικού γλυκουρονικού οξέος, σε ένα μικρό υδρόφοβο μόριο) συζεύγει χολερυθρίνη + γλυκουρονικό οξύ → διγλυκουρονίδη χολερυθρίνης (συζευγμένη χολερυθρίνη). Η χολερυθρίνη που έχει συζευχθεί από το ήπαρ είναι υδατοδιαλυτή και απεκκρίνεται στη χοληδόχο κύστη. 

Μεθηπατικός μεταβολισμός

Η χολερυθρίνη εισέρχεται στον εντερικό σωλήνα μέσω της χολής. Στον εντερικό σωλήνα, η χολερυθρίνη μετατρέπεται σε ουροχολινογόνο από τα συμβιωτικά εντερικά βακτήρια. Το μεγαλύτερο μέρος του ουροχιλινογόνου μετατρέπεται σε κοπροχολινογόνο και περαιτέρω οξειδώνεται σε κοπροχολίνη. Η κοπροχολίνη απεκκρίνεται μέσω περιττωμάτων, δίνοντας στα κόπρανα τον χαρακτηριστικό καφέ χρωματισμό. Ένα μικρό μέρος του ουροχολινογόνου απορροφάται ξανά στα γαστρεντερικά κύτταρα. Το περισσότερο απορροφημένο ουροχολινογόνο υφίστανται ηπατοχολική ανακυκλοφορία. Ένα μικρότερο μέρος του επαναπορροφημένου ουροχιλινογόνου διηθείται στους νεφρούς. Στα ούρα, το ουροχολινογόνο μετατρέπεται σε ουροχολίνη, η οποία δίνει στα ούρα το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα τους.

Ανωμαλίες στον μεταβολισμό και την απέκκριση του αίματος

Ένας τρόπος για να κατανοήσετε την παθοφυσιολογία του ίκτερου είναι να τον κατατάξετε σε διαταραχές που προκαλούν αυξημένη παραγωγή χολερυθρίνης (μη φυσιολογικός μεταβολισμός αίμης) ή μειωμένη απέκκριση χολερυθρίνης (μη φυσιολογική έκκριση αίμης). 

Προηπατική παθοφυσιολογία

Ο προηπατικός ίκτερος αποδίδεται σε παθολογική αύξηση της παραγωγής χολερυθρίνης.

Η παθοφυσιολογία είναι αρκετά απλή: αυξημένος ρυθμός αιμόλυσης ερυθροκυττάρων - αυξημένη παραγωγή χολερυθρίνης - αυξημένη εναπόθεση χολερυθρίνης στους βλεννογόνους - εμφάνιση κίτρινης απόχρωσης.

Ηπατική παθοφυσιολογία

Ο ηπατικός ίκτερος (ηπατοκυτταρικός ίκτερος) οφείλεται σε σημαντική βλάβη στη λειτουργία του ήπατος - συμβαίνει θάνατος και νέκρωση των ηπατικών κυττάρων - μειωμένη μεταφορά χολερυθρίνης στα ηπατοκύτταρα. Η μεταφορά χολερυθρίνης στα ηπατοκύτταρα μπορεί να μειωθεί σε οποιοδήποτε σημείο μεταξύ της ηπατοκυτταρικής πρόσληψης της μη συζευγμένης χολερυθρίνης και της ηπατοκυτταρικής μεταφοράς της συζευγμένης χολερυθρίνης στη χοληδόχο κύστη. Επιπλέον, το επακόλουθο κυτταρικό οίδημα λόγω φλεγμονής προκαλεί μηχανική απόφραξη της ενδοηπατικής χολικής οδού. Συνήθως, οι παρεμβολές και στα τρία κύρια στάδια του μεταβολισμού της χολερυθρίνης - πρόσληψη, σύζευξη και απέκκριση - συνήθως, συμβαίνουν στον ηπατοκυτταρικό ίκτερο. Έτσι, θα υπάρχει μια ανώμαλη αύξηση τόσο της μη συζευγμένης όσο και της συζευγμένης χολερυθρίνης. Επειδή, η απέκκριση (το βήμα περιορισμού του ρυθμού), συνήθως, εξασθενεί στο μεγαλύτερο βαθμό, κυριαρχεί η συζευγμένη υπερχολερυθριναιμία. Η μη συζευγμένη χολερυθρίνη εισέρχεται ακόμα στα ηπατικά κύτταρα και συζεύγνυται με το συνηθισμένο τρόπο. Αυτή η συζευγμένη χολερυθρίνη επιστρέφεται στο αίμα, πιθανώς, με ρήξη των κορεσμένων χολικών καναλιών και άμεση εκκένωση της χολής στη λέμφο που αφήνει το συκώτι. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της χολερυθρίνης στο πλάσμα γίνεται ο συζευγμένος τύπος παρά ο μη συζευγμένος τύπος, και αυτή η συζευγμένη χολερυθρίνη, η οποία δεν πήγε στο έντερο για να γίνει ουροχολινογόνο, δίνει στα ούρα το σκούρο χρώμα.

Μεθηπατική παθοφυσιολογία

Ο μεθηπατικός ίκτερος (αποφρακτικός ίκτερος) οφείλεται σε απόφραξη της απέκκρισης της χολής από τη χολική οδό - αυξημένη συζευγμένη χολερυθρίνη και χολικά άλατα. Σε πλήρη απόφραξη του χοληφόρου πόρου, η συζευγμένη χολερυθρίνη δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στην εντερική οδό - και δε γίνεται περαιτέρω μετατροπή της χολερυθρίνης σε ουροχολινογόνο - χωρίς κοπροχολίνη ή ουροχολίνη. Αντ 'αυτού, η περίσσεια συζευγμένης χολερυθρίνης διηθείται στα ούρα χωρίς ουροχολινογόνο στον αποφρακτικό ίκτερο. Η συζευγμένη χολερυθρίνη στα ούρα (χολερυθρινουρία) δίνει στα ούρα ένα ασυνήθιστα σκούρο καφέ χρώμα. Έτσι, η παρουσία ωχρών κοπράνων (η κοπροχολίνη απουσιάζει από τα κόπρανα) και σκούρων ούρων (συζευγμένη χολερυθρίνη που υπάρχει στα ούρα) υποδηλώνουν μια αποφρακτική αιτία ίκτερου. Επειδή, αυτά είναι θετικά σε πολλές καταστάσεις ηπατικού ίκτερου, δεν μπορούν να βοηθήσουν στη διάκριση της απόφραξης από άλλες αιτίες ηπατοκυτταρικού ίκτερου. 

images 6

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΚΤΕΡΟΥ

Οι περισσότεροι άνθρωποι που παρουσιάζουν ίκτερο θα έχουν αυξημένα επίπεδα ηπατικών ενζύμων στο αίμα, όπως οι αμινοτρανσφεράσες (ALT, AST) και η αλκαλική φωσφατάση (ALP) και η χολερυθρίνη (που προκαλεί τον ίκτερο). Επίσης, ελέγχονται και τα επίπεδα πρωτεϊνών, συγκεκριμένα, η ολική πρωτεΐνη και η αλβουμίνη. Άλλες εργαστηριακές εξετάσεις για τη λειτουργία του ήπατος περιλαμβάνουν τη γάμα γλουταμυλοτρανσπεπτιδάση (γ-GT) και το χρόνο προθρομβίνης (PT). Κανένα τεστ από μόνο του δε μπορεί να διαφοροποιήσει τις ταξινομήσεις του ίκτερου. Ένας συνδυασμός δοκιμών ηπατικής λειτουργίας, καθώς και άλλων ευρημάτων φυσικής εξέτασης είναι απαραίτητος για να καταλήξουμε σε διάγνωση.

Εργαστηριακές δοκιμές

 Προηπατικός ίκτεροςΗπατικός ίκτεροςΜεθηπατικός ίκτερος
Ολική Χολερυθρίνη Φυσιολογική/Αυξημένη Αυξημένη Αυξημένη
Άμεση χολερυθρίνη Φυσιολογική Αυξημένη Αυξημένη
Έμμεση χολερυθρίνη Φυσιολογική/Αυξημένη Αυξημένη Φυσιολογική
Ουροχολινογόνο Φυσιολογικό/Αυξημένο Ελαττωμένο Ελαττωμένο/Αρνητικό
Χρώμα ούρων Φυσιολογικό
Σκούρο (Ουροχολινογόνο, άμεση χολερυθρίνη) Σκούρο(άμεση χολερυθρίνη)
Χρώμα κοπράνων Σκούρο Ελαφρά ωχρό Ωχρά, άσπρα
Αλκαλική φωσφατάση Φυσιολογικά Αυξημένη Πολύ αυξημένη
SGOT & SGPT Πολύ αυξημένα Αυξημένη
Άμεση χολερυθρίνη στα ούρα Δεν είναι παρούσα Παρούσα Παρούσα

Ορισμένες διαταραχές των οστών και της καρδιάς μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης και των αμινοτρανσφερασών, επομένως, το πρώτο βήμα για τη διαφοροποίηση αυτών από τα προβλήματα του ήπατος είναι η σύγκριση των επιπέδων της γ-GT, η οποία θα αυξηθεί μόνο σε συγκεκριμένες για το ήπαρ καταστάσεις. Το δεύτερο βήμα είναι η διάκριση από τις αιτίες των χοληφόρων (χολοστατικός ίκτερος) ή του ηπατικού ικτέρου. Τα επίπεδα αλκαλικής φωσφατάσης και η γ-GT αυξάνονται μαζί, ενώ η ασπαρτική αμινοτρανσφεράση (AST) και η αμινοτρανσφεράση της αλανίνης (ALT) αυξάνονται διαφορετικά. Εάν τα επίπεδα αλκαλικής φωσφατάσης (10–45 IU/L) και γ-GT (18–85 IU/L) αυξάνονται αναλογικά τόσο υψηλά, όσο, τα επίπεδα AST (12–38 IU/L) και ALT (10–45 IU/L), αυτό δείχνει ένα χολοστατικό πρόβλημα. Από την άλλη πλευρά, εάν η άνοδος AST και ALT είναι σημαντικά υψηλότερη από την άνοδο της αλκαλικής φωσφατάσης και γ-GT, αυτό υποδηλώνει πρόβλημα στο ήπαρ. Τέλος, η διάκριση μεταξύ αιτιών ίκτερου στο ήπαρ, η σύγκριση των επιπέδων AST και ALT μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Τα επίπεδα AST θα είναι συνήθως υψηλότερα από το ALT. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει στις περισσότερες ηπατικές διαταραχές εκτός από την ηπατίτιδα (ιογενής ή ηπατοτοξική). Η αλκοολική ηπατική βλάβη μπορεί να έχει φυσιολογικά τα επίπεδα SGPT, με τη SGOT να είναι 10 φορές υψηλότερη από την SGPT. Από την άλλη πλευρά, εάν η ALT ή SGPT είναι υψηλότερη από την AST ή SGOT, αυτό είναι ενδεικτικό  ηπατίτιδας. Τα επίπεδα των ALT και AST δεν συσχετίζονται καλά με την έκταση της ηπατικής βλάβης, αν και ταχείες πτώσεις σε αυτά τα επίπεδα από πολύ υψηλά επίπεδα μπορεί να υποδηλώνουν σοβαρή νέκρωση. Τα χαμηλά επίπεδα λευκωματίνης τείνουν να υποδηλώνουν χρόνια πάθηση, ενώ είναι φυσιολογικά στην ηπατίτιδα και τη χολόσταση. Τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων για το συκώτι συγκρίνονται συχνά από το μέγεθος των διαφορών τους, όχι από τον καθαρό αριθμό, καθώς και από τις αναλογίες τους. Η αναλογία SGOT: SGPT μπορεί να είναι ένας καλός δείκτης για το αν η διαταραχή είναι ηπατική αλκοολική βλάβη (πάνω από 10), κάποια άλλη μορφή ηπατικής βλάβης (πάνω από 1) ή ηπατίτιδας (λιγότερο από 1). Τα επίπεδα χολερυθρίνης μεγαλύτερα από 10 φορές υποδηλώνουν νεοπλαστική ή ενδοηπατική χολόσταση. Τα επίπεδα χαμηλότερα από αυτό τείνουν να υποδηλώνουν ηπατοκυτταρικά αίτια. Τα επίπεδα AST μεγαλύτερα από 15 φορές των φυσιολογικών δείχνουν οξεία ηπατοκυτταρική βλάβη. Λιγότερο από αυτό δείχνουν αποφρακτικές αιτίες. Τα επίπεδα αλκαλικής φωσφατάσης μεγαλύτερα από 5 φορές των φυσιολογικών  υποδηλώνουν απόφραξη, ενώ επίπεδα μεγαλύτερα από 10 φορές των φυσιολογικών υποδηλώνουν ότι προκαλείται από φάρμακα (τοξίνες), χολοστατική ηπατίτιδα ή μόλυνση από κυτταρομεγαλοϊό. Και οι δύο αυτές συνθήκες μπορεί, επίσης, να έχουν ALT και AST μεγαλύτερες από 20 φορές από τα φυσιολογικά επίπεδα. Τα επίπεδα γ-GT μεγαλύτερα από 10 φορές των φυσιολογικών υποδηλώνουν, συνήθως, χολόσταση. Τα επίπεδα 5-10 φορές πάνω από τα φυσιολογικά υποδηλώνουν ιογενή ηπατίτιδα. Τα επίπεδα λιγότερο από 5 φορές των φυσιολογικών δείχνουν τοξικότητα από φάρμακα. Η οξεία ηπατίτιδα θα έχει, συνήθως, επίπεδα ALT και AST αυξημένα 20-30 φορές πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα (πάνω από 1000) και μπορεί να παραμείνουν σημαντικά αυξημένα για αρκετές εβδομάδες. Η τοξικότητα της ακεταμινοφαίνης μπορεί να οδηγήσει σε επίπεδα ALT και AST μεγαλύτερα από 50 φορές των φυσιολογικών.

Τα εργαστηριακά ευρήματα εξαρτώνται από την αιτία του ίκτερου.

  • Ούρα: συζευγμένη χολερυθρίνη, ουροχολινογόνο > 2 μονάδες, αλλά μεταβλητά (εκτός από τα παιδιά).
  • Οι πρωτεΐνες του πλάσματος εμφανίζουν χαρακτηριστικές αλλαγές.
  • Το επίπεδο της λευκωματίνης στο πλάσμα είναι χαμηλό, αλλά οι σφαιρίνες στο πλάσμα αυξάνονται λόγω του αυξημένου σχηματισμού αντισωμάτων.

Η μη συζευγμένη χολερυθρίνη είναι υδρόφοβη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να απεκκρίνεται στα ούρα. Έτσι, το εύρημα αυξημένου ουροχολινογόνου στα ούρα χωρίς την παρουσία χολερυθρίνης στα ούρα (λόγω της μη συζευγμένης κατάστασής του) υποδηλώνει αιμολυτικό ίκτερο. Το ουροχολινογό θα είναι μεγαλύτερο από 2 μονάδες (δηλαδή, η αιμολυτική αναιμία προκαλεί αυξημένο μεταβολισμό της αίμης με εξαίρεση τα βρέφη όπου δεν έχει αναπτυχθεί χλωρίδα του εντέρου). Αντίθετα, η συζευγμένη χολερυθρίνη είναι υδρόφιλη και επομένως μπορεί να ανιχνευθεί στα ούρα - χολερυθρινουρία - σε αντίθεση με τη μη συζευγμένη χολερυθρίνη που απουσιάζει από τα ούρα. 

Απεικονιστικές εξετάσεις

Υπερηχογράφημα, MRI & MRCP είναι χρήσιμες για την ανίχνευση της απόφραξης των χολικών αγωγών. 

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Ο κίτρινος αποχρωματισμός του δέρματος, ειδικά στις παλάμες και στα πέλματα, αλλά όχι στον σκληρό χιτώνα ή στο εσωτερικό του στόματος οφείλεται στην καροτιναιμία - μια ακίνδυνη κατάσταση.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΚΤΕΡΟΥ

Η θεραπεία του ίκτερου ποικίλει ανάλογα με την υποκείμενη αιτία. Εάν υπάρχει απόφραξη των χοληφόρων πόρων, απαιτείται, συνήθως, χειρουργική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση σε ασθενείς με αποφρακτικό ίκτερο σχετίζεται με σημαντικά υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών (69% έναντι 38%, P = 0,002) και θνησιμότητα. Η ιατρική αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει τη θεραπεία των μολυσματικών αιτιών και τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής που θα μπορούσε να συμβάλει στον ίκτερο. Η φαγούρα μπορεί να βοηθηθεί με την αποστράγγιση της χοληδόχου κύστης ή τη χρήση του ουρσοδεοξυχολικού οξέος. 

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΙΚΤΕΡΟΥ

Η υπερχολερυθριναιμία, λόγω του μη συζευγμένου κλάσματος, μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση χολερυθρίνης στην γκρίζα ύλη του κεντρικού νευρικού συστήματος, προκαλώντας δυνητικά μη αναστρέψιμη νευρολογική βλάβη που οδηγεί σε μια κατάσταση γνωστή ως πυρηνικός ίκτερος. Ανάλογα με το επίπεδο έκθεσης, τα αποτελέσματα κυμαίνονται από απαρατήρητη έως σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και ακόμη και θάνατο. Τα νεογνά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε νευρολογικές βλάβες που προκαλούνται από την υπερχολεριθριναιμία και επομένως πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά για μεταβολές στα επίπεδα χολερυθρίνης στον ορό τους. Άτομα με παρεγχυματική ηπατική νόσο που έχουν εξασθενημένη αιμόσταση μπορεί να αναπτύξουν αιμορραγικά προβλήματα.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

Οι παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με υψηλά επίπεδα χολερυθρίνης στον ορό περιλαμβάνουν το φύλο των ανδρών, τις λευκές εθνικότητες και το ενεργό κάπνισμα. Τα μέσα επίπεδα ολικής χολερυθρίνης στον ορό σε ενήλικες βρέθηκαν να είναι υψηλότερα στους άνδρες (0,72 ± 0,004 mg/dL) σε σύγκριση με τις γυναίκες (0,52 ± 0,003 mg/dL). Υψηλότερα επίπεδα χολερυθρίνης σε ενήλικες βρίσκονται, επίσης, σε μη ισπανόφωνο λευκό πληθυσμό (0,63 ± 0,004 mg/dL) και μεξικάνικο αμερικανικό πληθυσμό (0,61 ± 0,005 mg/dL), ενώ χαμηλότερα σε μη ισπανόφωνο μαύρο πληθυσμό (0,55 ± 0,005 mg/dL). Τα επίπεδα χολερυθρίνης είναι υψηλότερα στους ενεργούς καπνιστές. 

1ηεβδομάδατηςζωήςjpg

Νεογνικός ίκτερος

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Ο ίκτερος στα βρέφη παρουσιάζεται με κιτρινισμένο δέρμα. Ο νεογνικός ίκτερος εξαπλώνεται κεφαλοουραία, επηρεάζοντας το πρόσωπο και το λαιμό πριν εξαπλωθεί στον κορμό και στα κάτω άκρα σε πιο σοβαρές περιπτώσεις. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν υπνηλία, κακή σίτιση και σε σοβαρές περιπτώσεις, η μη συζευγμένη χολερυθρίνη μπορεί να διασχίσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και να προκαλέσει μόνιμη νευρολογική βλάβη (πυρηνικός ίκτερος).

ΑΙΤΙΑ

Η πιο συνηθισμένη αιτία ίκτερου στα βρέφη είναι ο φυσιολογικός ίκτερος.

Τα παθολογικά αίτια του νεογνικού ίκτερου περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

  • ίκτερος μητρικού γάλακτος
  • κληρονομική σφαιροκυττάρωση
  • ανεπάρκεια αφυδρογονάσης της 6-φωσφορικής γλυκόζης
  • ανεπάρκεια πυροσταφυλικής κινάσης
  • αυτοαντισώματα τύπου αίματος ABO / Rh
  • ανεπάρκεια άλφα 1-αντιτρυψίνης
  • σύνδρομο Alagille (γενετικό ελάττωμα που οδηγεί σε υποπλαστικούς ενδοηπατικούς χολικούς αγωγούς)
  • προοδευτική οικογενής ενδοηπατική χολόσταση
  • πυκνοκυττάρωση (λόγω έλλειψης βιταμινών)
  • κρετινισμός (συγγενής υποθυρεοειδισμός)
  • σηψαιμία ή άλλες μολυσματικές αιτίες

ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ

Ο παροδικός ίκτερος του νεογνού είναι μια από τις πιο συχνές παθήσεις που συμβαίνουν σε νεογέννητα (παιδιά κάτω των 28 ημερών) με περισσότερο από ογδόντα τοις εκατό να επηρεάζεται κατά την πρώτη εβδομάδα της ζωής τους. Ο ίκτερος στα βρέφη, όπως και στους ενήλικες, χαρακτηρίζεται από αυξημένα επίπεδα χολερυθρίνης (ολική χολερυθρίνη ορού μεγαλύτερη από 5 mg/dL). Ο φυσιολογικός νεογνικός ίκτερος οφείλεται στην ανωριμότητα των ηπατικών ενζύμων που εμπλέκονται στο μεταβολισμό της χολερυθρίνης, του ανώριμου μικροβιώματος του εντέρου και στην αυξημένη διάσπαση της εμβρυϊκής αιμοσφαιρίνης (HbF). Ο ίκτερος του μητρικού γάλακτος προκαλείται από αυξημένη συγκέντρωση β-γλυκουρονιδάσης στο μητρικό γάλα - αποσυμπίεση και επαναπορρόφηση της χολερυθρίνης - επιμονή του φυσιολογικού ίκτερου με μη συζευγμένη υπερχλερυθριναιμία. Η έναρξη του ίκτερου του μητρικού γάλακτος αρχίζει εντός 2 εβδομάδων μετά τη γέννηση και διαρκεί 4-13 εβδομάδες. Ενώ οι περισσότερες περιπτώσεις ίκτερου νεογέννητου δεν είναι επιβλαβείς, εάν τα επίπεδα χολερυθρίνης είναι πολύ υψηλά, μπορεί να εμφανιστεί εγκεφαλική βλάβη - πυρηνικός ίκτερος οδηγώντας σε σημαντική αναπηρία. Ο πυρηνικός ίκτερος σχετίζεται με αυξημένη μη συζευγμένη χολερυθρίνη (η οποία δεν μεταφέρεται από τη λευκωματίνη). Τα νεογνά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε αυτό λόγω της αυξημένης διαπερατότητας του αιματοεγκεφαλικού φραγμού και της αυξημένης μη συζευγμένης χολερυθρίνης λόγω της κατανομής της εμβρυϊκής αιμοσφαιρίνης και της ανώριμης χλωρίδας του εντέρου. 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ο ίκτερος στα νεογέννητα είναι, συνήθως, παροδικός και εξαφανίζεται χωρίς ιατρική παρέμβαση. Σε περιπτώσεις όπου τα επίπεδα χολερυθρίνης στον ορό είναι μεγαλύτερα από 4–21 mg/dL (68-360 µmol/L), το βρέφος μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία με φωτοθεραπεία ή να γίνει αφαιμαξομετάγγιση ανάλογα με την ηλικία και την κατάσταση της πρόωρης ωριμότητας του βρέφους. Η φωτοθεραπεία (φως Bili) είναι, συχνά, το εργαλείο που χρησιμοποιείται για την έγκαιρη θεραπεία, το οποίο, συχνά, συνίσταται στην έκθεση του μωρού σε εντατική φωτοθεραπεία. Η ηλιοθεραπεία είναι αποτελεσματική θεραπεία, και έχει το πλεονέκτημα της υπεριώδους-Β, η οποία προάγει την παραγωγή βιταμίνης D. Η μέτρηση της χολερυθρίνης μειώνεται, επίσης, μέσω της απέκκρισης - κινήσεις του εντέρου και ούρηση - οι συχνές και αποτελεσματικές σιτίσεις είναι ζωτικής σημασίας για τη μείωση του ίκτερου στα βρέφη.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ίκτερο

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ίκτερο

7 52

 

Διαβάστε, επίσης,

Αλκοολική ηπατίτιδα

Ερυθροβλάστωση του εμβρύου

Θαλασσαιμία

Τα σημεία τοξινών στο πρόσωπο

Σύνδρομο συγγενούς ερυθράς

Σύνδρομο υποτονικού βρέφους

Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε χολολίθους

Για όσους έχουν παθήσεις παγκρέατος

Κίρρωση του ήπατος

Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Οι απαραίτητες βιταμίνες για όσους έχουν αποφρακτικό ίκτερο

Ιογενείς ηπατίτιδες

Χρήσιμες πληροφορίες για την ηπατίτιδα C

Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

Συνταγές από ροφήματα για όλες τις ασθένειες

Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

Χολοκυστίτιδα

Χολολιθίαση και πολύποδες της χοληδόχου κύστεως

Χολερυθρίνη αίματος

Οι τρανσαμινάσες αίματος

Καρκίνος παγκρέατος

Η γ-γλουταμυλική τρανσφεράση

Καρκίνος ήπατος

Εργαστηριακή διαφορική διάγνωση των ικτέρων

Καροτιναιμία

www.emedi.gr

 

 

 

 

Διαβάστηκε 500 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2020 02:09
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Σποροτρίχωση Σποροτρίχωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη σποροτρίχωση

    Σποροτρίχωση είναι υποξεία ή χρόνια μυκητιασική λοίμωξη που εμφανίζεται σε 4 μορφές: δερματική, πνευμονική, οστεοαρθριτική ή διάχυτη και σπάνια μυοσκελετική (αρθρώσεις και τένοντες μετά από λύση συνέχειας δέρματος). Πιο συχνά συμβαίνει σε γεωργούς, κηπουρούς και horticulturists. Δερματικές αλλοιώσεις εμφανίζονται 20-90 ημέρες μετά τον ενοφθαλμισμό του δέρματος 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα, Αιμοποιητικά/Λεμφικό/Ανοσολογικό, Μυοσκελετικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Ενήλικες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (λόγω επαγγελματικής έκθεσης)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    Δερματική ή λεμφοδερματική:

    • Χαρακτηριστικές αλλοιώσεις δέρματος που ξεκινούν σαν έλκος ενοφθαλμισμού ή ερυθυματώδεις πλάκες με δορυφόρες κινητές ανώδυνες βλατίδες και υποδόρια οζίδια σε γραμμοειδή διάταξη. Οι αλλοιώσεις αυτές προοδεύουν προς μεγαλύτερα οζίδια που μπορεί να εξελκωθούν και να παροχετευθούν. Προσβάλλει κύρια τα άνω άκρα
    • Επιπρόσθετες αλλοιώσεις κατανέμονται κατά μήκος των εγγύς λεμφικών αγγείων

    Πνευμονική μορφή:

    • Βήχας, συνήθως παραγωγικός
    • Πνευμονική νόσος με σχηματισμό σπηλαίων 
    • Διόγκωση πυλαίων λεμφαδένων 
    • Σημεία και συμπτώματα που δύσκολα ξεχωρίζουν από εκείνα των χρονίων πνευμονιών 

    Οστεοαρθριτική μορφή:

    • Υποξεία ή χρόνια φλεγμονώδης αρθρίτιδα, συχνά μονοαρθρική, μπορεί να επιμείνει για πολλά χρόνια 
    • Σημεία και συμπτώματα οστεομυελίτιδας
    • Γενικά απύρετος

    Διάχυτη μορφή:

    • Πολυεστιακές δερματικές αλλοιώσεις 
    • Πολυαρθρική αρθρίτιδα
    • Απώλεια βάρους
    • Χρόνια λεμφοκυτταρική μηνιγγίτιδα 

    ΑΙΤΙΑ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    Λοίμωξη με Sporothrix schenckii ένα μύκητα που ανευρίσκεται στο χώμα, κοπριά και φυτά σε αποσύνθεση. Η μόλυνση μπορεί να γίνει με άμεσο ενοφθαλμισμό (συνήθης) ή με εισπνοή (σπάνια)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    • Κηπουρική - επαφή με κοπριές, άχυρα, ξυλεία, αιχμηρούς θάμνους
    • Επαγγέλματα που έχουν σχέση με εργαλεία κηπουρικής
    • Συχνή επαφή με ζώα (μετάδοση από τα ζώα στον άνθρωπο ιδιαίτερα από γάτες έχει αναφερθεί)
    • Ανοσοκαταστολή (φάρμακα ή AIDS)
    • Αλκοολισμός (πνευμονική και διάχυτη μορφή)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Δερματική ή λεμφοδερματική μορφή:

    • Σποροτριχοειδής νοκαρδίωση 
    • Λεϊσμανίαση  
    • Χρωμομύκωση 
    • Άτυπη μυκοβακτηριακή λοίμωξη (M. marinum, M. chelonei, M. kansasii)
    • Τουλαραιμία
    • Πανώλη

    Πνευμονική μορφή:

    • Φυματίωση
    • Σαρκοείδωση
    • Χρόνια μυκητιασική πνευμονία
    • Νεοπλάσματα

    Οστεαρθριτική μορφή:

    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Βακτηριακή αρθρίτιδα/οστεομυελίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Καλλιέργεια του S. schenckii στα πτύελα, πύον ή παροχετεύσεις οστών 
    • Ο οργανισμός ανιχνεύεται δύσκολα με χρωστική RAS ή Gomori του δέρματος ή άλλων βιολογικών υλικών
    • Εξετάσεις για αντισώματα στον ορό μπορεί να αποβούν χρήσιμες σε περιπτώσεις εξωδερματικής νόσου

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Αντιμυκητιασικά φάρμακα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Κοκκιώματα με κεντρική τήξη 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    Ανοσοϊστοχημικές χρώσεις βιοψικού υλικού

    Sporothrix

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφίες θώρακος και οστών

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Προσεκτικό ιστορικό 
    • Καλλιέργεια κάθε παροχετευόμενου από βλάβες υγρού
    • Καλλιέργεια φλεγμονώδους αρθρικού υγρού ή πτυέλων 
    • Βιοψία εάν δεν έχει επιβεβαιωθεί η διάγνωση 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Πολλοί ασθενείς αντιμετωπίζονται σε εξωτερική βάση 
    • Εισαγωγή στο νοσοκομείο για χειρουργική παρέμβαση ή έναρξη θεραπείας με αμφοτερικίνη Β

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Θερμά επιθέματα είναι χρήσιμα για τη δερματική μορφή νόσου
    • Διατήρηση των δερματικών αλλοιώσεων καθαρών
    • Μπορεί να χρειαστεί επανειλημμένη παροχέτευση φλεγμονώδους αρθρικού υγρού
    • Μπορεί να χρειαστεί υμενεκτομή στις προσβαλλόμενες αρθρώσεις
    • Χειρουργικός καθαρισμός σε περίπτωση οστεομυελίτιδας 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οι ασθενείς να ενημερώνονται για τη φύση της λοίμωξης, της τοξικότητας που συσχετίζονται με θεραπεία και την ανάγκη για συνεχή θεραπεία

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΠΟΡΟΤΡΙΧΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Δερματική ή λεμφοδερματική μορφή:

    • Κεκορεσμένο διάλυμα ιωδιούχου καλίου (SSKI), αρχικά 10 σταγόνες ΡΟ, τρεις φορές την ημέρα, αυξανόμενο κατά 1 σταγόνα κάθε δόση μέχρι μέγιστης ανεκτής δόσης ή 120 σταγόνες/ημέρα. Διάλυση σε αναψυκτικό για να καλύπτεται η γεύση. Συνέχιση για 1-2 μήνες μέχρις ότου ιαθούν όλες οι αλλοιώσεις 
    • Ιτρακοναζόλη 100-200 mg/ημέρα ΡΟ, είναι εναλλακτική θεραπεία για τη δερματική μορφή της νόσου

    Εξωδερματική νόσος:

    • ΕΦ αμφοτερικίνη Β, 1,5-2,5 g ολική δόση
    • Ιτρακοναζόλη 200-400 mg/ημέρα ΡΟ, είναι εναλλακτική θεραπεία για τη δερματική μορφή της νόσου

    Αντενδείξεις: SSKI αντενδείκνυται στη φυματίωση

    Προφυλάξεις:

    • Η αμφοτερικίνη Β μπορεί να προκαλέσει πυρετό, ρίγη, ναυτία και εμέτους. Η δοσολογία ποικίλλει αναλόγως του φύλου και της ηλικίας. 
    • Το διάλυμα SSKI απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή εάν συνυπάρχει φυματίωση, νεφρική νόσος, νεφρική δυσλειτουργία ή υπερθυρεοειδισμός. Μπορεί να προκαλέσει θυλακίτιδα ή διόγκωση σιελογόνων αδένων

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    SSKI ταυτόχρονα με αμιλορίδη, σπιρονολακτόνη ή τριαμτερένη μπορεί να προκαλέσει υπερκαλιαιμία

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Κετοκοναζόλη 400 mg ΡΟ/ημέρα, είναι αποτελεσματική εναλλακτική θεραπεία σε ανοσοκατασταλμένα άτομα
    • Η φλουκοναζόλη 800 mg/ημέρα ΡΟ, ή ΕΦ είναι επίσης ένας υποσχόμενος εναλακτικός παράγοντας υπό μελέτη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Έλεγχος ασθενούς για συμμόρφωση σε μακρόχρονη θεραπεία (το SSKI συνεχίζεται για 1-2 μήνες μετά την ίαση των αλλοιώσεων)

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Αποφυγή ενδημικών περιοχών 
    • Χρήση γαντιών κατά την εργασία

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Δευτερογενής βακτηριακή λοίμωξη
    • Παραμορφώσεις οστών και αρθρώσεων από την οστεοαρθρική μορφή της νόσου

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η πρόγνωση είναι άριστη με πλήρη υποχώρηση των δερματικών και λεμφοδερματικών λοιμώξεων 
    • Οι άλλες μορφές της νόσου παρουσιάζουν μία χρόνια πορεία και έχουν ποικίλη ανταπόκριση στη θεραπεία

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Σπάνια οφθαλμική νόσος από ενοφθαλμισμό

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    12281 2013 140 Fig1 HTML

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τουλαραιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ραγοειδίτιδα

    Αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα

    Βλαστομύκωση

    Σύνδρομο Sweet

    www.emedi.gr

     

     

  • Νευροδερματίτιδα Νευροδερματίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νευροδερματίτιδα

    Νευροδερματίτιδα είναι μια χρόνια δερματίτιδα, προκύπτουσα από συνεχές επαναλαμβανόμενο τρίψιμο ή ξύσιμο μέρους του δέρματος 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς αδένες 

    Επικρατέστερη ηλικία: Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    • Λειχηνοποιημένη, κνησμώδης, λεπιδώδης πλάκα σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος 
    • Η φυσιολογική γράμμωση του δέρματος γίνεται εντονότερη 
    • Επιφάνεια συχνά με εκδορές 
    • Φυσαλίδες και εκροή (εξίδρωση) υγρού σπάνια 
    • Μη ερυθηματώδης 
    • Μπορεί να υπάρχουν μεταφλεγμονώδεις αυξημένη ή ελαττωμένη μελάγχρωση 
    • Ουλοποίηση είναι σπάνια εκτός μετά από σοβαρές δευτεροπαθείς λοιμώξεις 
    • Περισσότερο συχνά ενέχονται ο αυχένας, το κατώτερο μέρος των ποδιών, οι αστράγαλοι, ο καρπός, η εξωτερική επιφάνεια του βραχίονα, το τριχωτό της κεφαλής, εξωτερικό ους ή η πρωκτογεννητική περιοχή
    • Πιο συχνά στους άντρες επηρεάζεται η περιοχή του περινέου 
    • Κοινωνικό άγχος ή ψυχαναγκαστικός/καταναγκαστικός τύπος προσωπικότητας μπορεί να παίξει ρόλο στην ανάπτυξη της νόσου

    ΑΙΤΙΑ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    • Ιδιοπαθής σε αρκετές περιπτώσεις 
    • Μερικά αίτια επιφανούς ιδιοπαθούς νόσου μπορεί να είναι δευτεροπαθή σε μια προηγούμενη αδιάγνωστη δερματοπάθεια 
    • Δευτεροπαθείς μορφές μπορεί να ξεκινήσουν ως μια άλλη κνησμώδης δερματοπάθεια, η οποία εξελίσσεται σε νευροδερματίτιδα, μετά τη λύση της πρωτοπαθούς δερματίτιδας 
    • Πρωταρχικές δερματοπάθειες από τις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί νευροδερματίτιδα συμπεριλαμβάνουν τον απλό λειχήνα, τη δερματίτιδα εκ στάσεως, την ατοπική δερματίτιδα, τη δερματοφυτία σώματος ή ψιλού δέρματος, τη σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, την ξηρότητα και το έκζεμα 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    • Οποιαδήποτε προϋπάρχουσα κνησμώδης δερματοπάθεια 
    • Καταναγκαστική - ψυχαναγκαστική προσωπικότητα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Ατοπική δερματίτιδα 
    • Δερματίτιδα εξ επαφής 
    • Ομαλός λειχήνας 
    • Λειχηνοποιημένη ψωρίαση 
    • Δερματίτιδα εκ στάσεως 
    • Μυκητιασικές λοιμώξεις
    • Σμηγματορροϊκή δερματίτιδα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Στη βιοψία του δέρματος παρατηρείται πάχυνση όλων των στιβάδων της επιδερμίδας με ελάχιστη κυτταρική διήθηση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βιοψία δέρματος

    e1c5bb31d2f4487aa1c0c947e3f7e4d8

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Πρωταρχικός σκοπός στη θεραπεία είναι να διακοπεί ο κύκλος κνησμού - ξεσμού
    • Επιπρόσθετα με τα φάρμακα που αναφέρονται, μπορεί να είναι υποβοηθητικός γιατ ην πρόληψη, ρουχισμός τέτοιος που να εμποδίζει το τρίψιμο - ξύσιμο των βλαβών 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Μπορεί να θέλουν να ενθαρρύνουν την άσκηση στις περιπτώσεις αυτές που το άγχος μπορεί να παίξει ρόλο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οι ασθενείς πρέπει να καταλάβουν το αίτιο της νόσου και το ρόλο τους στη συμβολή της επίλυσης του προβλήματος. Ποικίλες τεχνικές ελάττωσης άγχους μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε αυτούς τους ασθενείς στους οποίους το άγχος παίζει ένα σημαντικό ρόλο

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΕΥΡΟΔΕΡΜΑΤΙΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Στεροειδη τοπικά:

    • Κυρίως αλοιφές υψηλής ισχύος μπορούν να διακόψουν τον κύκλο κνησμού - ξεσμού
    • Εάν είναι απαραίτητο, αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθούν αρχικά κάτω από κάλυμμα 
    • Μπορεί να χρησιμοποιηθούν για όχι περισσότερο από 2 εβδομάδες, μετά τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν χαμηλής ισχύος τοπικά στεροειδή, εάν χρειάζεται 

    Επιδερμικά συστήματα στεροειδών:

    • Προτιμήστε τη διήθηση
    • Προσδίδει κάποιο εμπόδιο σε περαιτέρω τραύμα

    Αντενδείξεις: Τοπικά στεροειδή υψηλής ισχύος αντενδείκνυνται για χρήση στο πρόσωπο και (περιοχές με) παράτριμμα

    Προφυλάξεις: Τοπική και ενδοδερμική θεραπεία με στεροειδή μπορεί να προκαλέσει επιδερμική και δερματική ατροφία, όπως και υποχρωματισμό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Τα σκευάσματα πίσσας είναι χρήσιμα, αλλά αισθητικά λιγότερο ελκυστικά 
    • Αντιϊσταμινικά από το στόμα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την ηρεμιστική και για την αντικνησμώδη δράση τους 
    • Σε ακραίες περιπτώσεις πρέπει να τεθεί υπό σκέψη η χορήγηση μίας θεραπείας πρεδνιζόνης από το στόμα, με σταδιακή ελάττωση της δόσης 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά και τακτικά για την απόκριση στη θεραπεία και για την ανάπτυξη επιπλοκών από τη θεραπεία 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφύγετε γνωστές κνησμώδεις ουσίες (έκθεση)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Δευτεροπαθής λοίμωξη 
    • Επιπλοκές σχετιζόμενες με τη θεραπεία 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Συχνά ακολουθεί μια πολύ χρόνια πορεία, ωστόσο η πρόγνωση είναι καλή γι΄αυτούς τους ασθενείς, στους οποίους μπορεί να διακοπεί ο κύκλος κνησμού - ξεσμού

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Η οζώδης κνήφη είναι μια οζώδης ποικιλία της ίδιας διαδικασίας νόσου

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Σπάνια στην προ-εφηβεία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    SH dermatite 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Δερματίτιδα από στάση

    Το έλαιο κάνναβης στις δερματικές παθήσεις

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιείται η αρωματοθεραπεία

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για το έλαιο ηρανθέμων

    Οι δερματολογικές παθήσεις στην τρίτη ηλικία

    Ψυχολογικοί παράγοντες που επηρεάζουν ιατρικές καταστάσεις

    www.emedi.gr

     

     

  • Οδοντοφυΐα Οδοντοφυΐα

    Χρήσιμες πληροφορία για την οδοντοφυΐα

    Οδοντοφυΐα είναι η έγερση των νεογιλών δοντιών, η οποία στα περισσότερα παιδιά συμβαίνει χωρίς δυσκολία.

    Είναι μια φυσική, σταδιακή και αναμενόμενη διαδικασία, αλλά ο χρόνος που επισυμβαίνει ποικίλει από μωρό σε μωρό 

    Νεογιλά δόντια:

    • Τα περισσότερα νεογιλά δόντια αρχίζουν να εμφανίζονται στην ηλικία των 5-7 μηνών και η οδοντοφυΐα ολοκληρώνεται στα 2-3 έτη
    • Οι κάτω μέσοι τομείς εμφανίζονται πρώτοι, έπειτα δύο ή τέσσερις άνω τομείς, ακολουθούμενοι από τους κάτω πλάγιους τομείς 
    • Μετά από μερικούς μήνες, εμφανίζονται οι τέσσερις γομφίοι (οι κάτω στους 12 μήνες, οι άνω στους 14 μήνες)
    • Αφού εμφανισθούν τα οδοντικά φύματα στην ηλικία των 16-18 μηνών, ακολουθούν οι δεύτεροι γομφίοι στους 20-24 μήνες 
    • 25% περίπου των φυσιολογικών μωρών μπορεί να έχουν καθυστέρηση της οδοντοφυΐας, ώσπου 4 ή 6 δόντια θα εμφανιστούν ταυτόχρονα, μετά τα πρώτα γενέθλια του παιδιού
    • Τα πρόωρα μωρά εμφανίζουν τα δόντια τους ανάλογα με την ηλικία κύησης και όχι την ηλικία γέννησης. Αν η οδοντοφυΐα μοιάζει ιδιαίτερα καθυστερημένη, να παραπέμπεται ο ασθενής σε παιδοδοντίατρο

    Δόντια σε νεογνά:

    • Ένα στα 2.000 νεογνά γεννιέται με ένα δόντι (φαίνεται να είναι κληρονομικό)
    • Αυτά τα νεογνικά δόντια μπορεί να μοιάζουν χαλαρά, αλλά τα περισσότερα είναι οι φυσιολογικοί νεογιλοί κάτω μέσοι τομείς και παραμένουν 
    • Ήπια εξέλκωση στον υπογλώσσιο χώρο έχει αναφερθεί στο 18% αυτών των μωρών 
    • Επειδή είναι πιθανή η αναρρόφηση, υπάρχει διαφωνία σχετικά με την εκλεκτική εξαίρεση των χαλαρών δοντιών (οι περισσότεροι παιδοδοντίατροι εξαιρούν αυτά τα δόντια, αν είναι χαλαρά)

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Γέννηση έως 2 ετών 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΔΟΝΤΟΦΥΙΑΣ

    • Ένα μεγάλο ποσοστό μωρών δεν έχουν σημεία ή συμπτώματα οδοντοφυΐας 
    • Υπερβολική σιελόρροια και μάσημα των δακτύλων αρχίζουν στην ηλικία των 3-4 μηνών. Αυτή είναι επίσης η ηλικία που η φυσιολογική διέγερση του στόματος από το χέρι, αυξάνει την παραγωγή σιέλου
    • Μια μικρή ερυθρή ή λευκή κηλίδα μπορεί να εμφανισθεί πάνω από το διογκωμένο ούλο, ακριβώς πριν την εμφάνιση του δοντιού 
    • Τοπική φλεγμονή, οίδημα και σπάνια αιμορραγία μπορούν να παρουσιαστούν στα ενεχόμενα ούλα
    • Δυσφορία μπορεί να παρατηρηθεί, κυρίως με την έγερση του 1ου δοντιού, των γομφίων, κα/ή με την ταυτόχρονη έγερση πολλών δοντιών 
    • Ανησυχία, ευερεθιστότητα, ενόχληση του ύπνου, αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, ρινική συμφόρηση, ήπιος βήχας, εξάνθημα στην κάτω γνάθο, πυρετός, διάρροια, τράβηγμα του αυτιού και τρίψιμο στα μάγουλα, έχουν αναφερθεί από τους γονείς. Είναι αδύνατο να τεκμηριωθεί ότι προκαλούνται από την οδοντοφυΐα, γι'αυτό οι γονείς και οι υπηρεσίες υγείας θα πρέπει να ερευνούν άλλες πιθανές αιτιολογίες, ώστε να μην καθυστερεί ή ακόμη και να χάνεται η διάγνωση μιας ασθένειας 

    BabyTeethChart Greece

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΔΟΝΤΟΦΥΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η αντιμετώπιση της οδοντοφυΐας περιλαμβάνει καθησυχασμό των γονέων και συμπτωματική ανακούφιση, αν χρειάζεται
    • Δίνουμε στο μωρό μια ασφαλή πιπίλα, ένα καθαρό ύφασμα ή μια ρώγα για να μασάει
    • Τρίβουμε τα ενεχόμενα διογκωμένα ούλα, αν το μωρό δείχνει να ανακουφίζεται 
    • Δροσερά υγρά μπορούν να προσφερθούν, αλλά να αποφεύγονται παγωμένες τροφές ή αντικείμενα τα οποία θα μπορούσαν να προκαλέσουν θερμική βλάβη στους ιστούς
    • Μπισκοτάκια, ψωμί ή παξιμάδια προσφέρονται από μερικούς γονείς στην οδοντοφυΐα, αλλά οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν ιδιαίτερα για την αποφυγή πνιγμού
    • Να αποφεύγονται εμπορικά παρασκευάσματα για την οδοντοφυΐα όπως ξυλοκαΐνη 2%, Baby-Ora-Gel, Num-zit Gel,Num-zit Liquid, Ambesol, έχει αναφερθεί λανθασμένη χρήση τους, υπερβολική χρήση τους και ευασθησία σε αυτά
    • Να αποφεύγεται η χρήση αλκοόλ
    • Για μωρό με χαμηλό πυρετό, ευερεθιστότητα και/ή φλεγμονώδη ούλα (όπου άλλα ανακουφιστικά μέτρα έχουν αποτύχει), παρακεταμόλη, σε κατάλληλες δόσεις (10-15 mg/Kg κάθε 4 ώρες) μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά διαστήματα
    • Τα αιματώματα των ούλων εμφανίζονται ως μια μπλε κύστη, τα περισσότερα δεν απαιτούν θεραπευτική παρέμβαση. Ελέγχεται όμως ότι δεν υπάρχουν άλλα σημεία αιματολογικής διαταραχής 
    • Τα μωρά που θηλάζουν μπορεί να προσπαθήσουν να μασήσουν τη ρώγα του θηλασμού, αλλά μπορούν να μάθουν να μη δαγκώνουν. Ο θηλασμός είναι δυνατό να συνεχιστεί και μετά την εμφάνιση των δοντιών 
    • Συμβουλεύονται οι γονείς να αποφεύγουν: τις ζαχαρωμένες πιπίλες, έγχρωμα έπιπλα που ενδέχεται να περιέχουν μόλυβδο, να δένουν την πιπίλα με σκοινί πολύ σφιχτά γύρω από το λαιμό του βρέφους, πιπίλες που περιέχουν υγρό

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι γονείς πρέπει να προειδοποιηθούν να μη θεωρούν την οδοντοφυΐα αίτιο οποιασδήποτε συστηματικής εκδήλωσης. Οι υπηρεσίες υγείας πρέπει να ερωτώνται για κάθε συστηματική ενόχληση

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Φυσιολογική πρόοδος της διαδικασίας οδοντοφυΐας, χωρίς νοσηρότητα

    Τα καλύτερα προϊόντα για τα ούλα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα προϊόντα για τα ούλα

    5c41bbf72ee81

    Διαβάστε, επίσης,

    Διατροφή για υγιή δόντια και ούλα

    Ραχίτιδα

    Οι θεραπείες οδοντοφυΐας είναι επικίνδυνες

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιείται η αρωματοθεραπεία

    Βότανα για την οδοντοφυϊα

    Η περιοδοντίτιδα

    Υποφωσφατασία

    Θεραπεία ασθενειών με τα άλατα ιστών

    Ίριδες για την υγεία σας

    Φροντίδα δοντιών αναλόγως της ηλικίας των παιδιών

    Όλα τα κόλπα για τον πονόδοντο

    www.emedi.gr

     

  • Νόσος μεγαλοκυτταρικών εγκλείστων Νόσος μεγαλοκυτταρικών εγκλείστων

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο μεγαλοκυτταρικών εγκλείστων

    Νόσος μεγαλοκυτταρικών εγκλείστων είναι λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, έναν DNA ιό που ανήκει στην οικογένεια των ερπητοϊών. Όλα τα είδη κυτταρομεγαλοϊού έχουν την τάση να μην προκαλούν κλινικά έκδηλη νόσο στον άνθρωπο. Δεν αναπαράγονται σε πειραματόζωα αλλά ούτε και στις περισσότερες κυτταροκαλλιέργειες

    • Η νόσος είναι παγκοσμίως διαδεδομένη και μπορεί να μεταδοθεί με ποικίλους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης και της καθημερινής ανθρώπινης επαφής. Περίπου 4 στους 5 ενήλικες άνω των 35 ετών έχουν μολυνθεί από κυτταρομεγαλϊό, συνήθως κατά την παιδική ηλικία ή την εφηβεία. Στους περισσότερους η νόσος διαδράμει ήπια και υποκλινικά 
    • Η μόλυνση με CMV κατά την κύηση μπορεί να αποβεί επικίνδυνη για το έμβρυο και μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο του εμβρύου, εγκεφαλική βλάβη, ανωμαλίες τοκετού ή σε σοβαρή νεογνική νόσο
    • Το όνομα της νόσου προέρχεται από τα προσβεβλημένα κύτταρα τα οποία είναι μεγάλα και εμφανίζουν ενδοπυρηνικά έγκλειστα
    • Μπορεί να προσβληθεί οποιοδήποτε όργανο, αλλά συνηθέστερα οι σιελογόνοι αδένες στα παιδιά και οι πνεύμονες στους ενήλικες.
    • Η λοίμωξη μπορεί να είναι συγγενής, νεογνική ή να γίνει σε οποιαδήποτε ηλικία 

    Η λοίμωξη με CMV διακρίνεται σε:

    • Συγγενή: η μορφή αυτή μπορεί να έχει ποικίλες εκδηλώσεις: από απλή ιαιμία σε φυσιολογικό βρέφος έως πρόκληση αυτόματης έκτρωσης, θνησιγένειας, μεταγεννητικού θανάτου από αιμορραγία, αναιμίας, βλάβης του ήπατος ή του ΚΝΣ
    • Οξεία λοίμωξη σε φυσιολογικό ξενιστή 
    • Λοίμωξη - συνήθως, πνευμονία - σε ασθενείς που έχουν υποστεί μεταμόσχευση μυελού οστών 
    • Λοίμωξη σε ασθενείς με AIDS - συνήθως αμφιβληστροειδίτιδα
    • Λοίμωξη σε άλλες κατηγορίες ανοσοκατασταλμένων ασθενών - πνευμονική, γαστρεντερική ή νεφρική εντόπιση

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπνευστικό, Δέρμα/Εξωκρινείς, Νευρικό

    Γενετική: Μπορεί να μεταδοθεί από τη μητέρα στο έμβρυο

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες. Μεγαλύτερη συχνότητα < μηνών, 16-40 ετών και 40-75 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    Συγγενής:

    • Αποβολή 
    • Ασυμπτωματική ιαιμία
    • Αιμορραγία 
    • Αναιμία 
    • Ίκτερος 
    • Σημεία βλάβης ΚΝΣ 

    Επίκτητη: (οξεία λοίμωξη σε φυσιολογικό ή ανοσοκατασταλμένο ξενιστή)

    • Μπορεί να είναι ασυμπτωματική 
    • Καταβολή
    • Ναυτία
    • Έμετοι
    • Οστικά άλγη 
    • Ρίγη 
    • Πυρετός 
    • Ίκτερος 
    • Διάρροια 
    • Ηπατομεγαλία 
    • Σπληνομεγαλία
    • Δύσπνοια

    Λοίμωξη σε ασθενείς που έχουν υποστεί μεταμόσχευση μυελού:

    • Πνευμονίτιδα με βήχα, πυρετό, ρίγη, θωρακικό άλγος 

    Λοίμωξη σε ασθενείς με AIDS:

    • Αμφιβληστροειδίτιδα
    • Οισοφαγικά, γαστρικά, εντερικά έλκη
    • Πνευμονίτιδα

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    • Λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό 
    • Επανενεργοποίηση λανθάνουσας λοίμωξης σε ασθενείς που είναι ανοσοκατασταλμένοι

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    • Λοίμωξη με HIV
    • AIDS
    • Μεταμόσχευση οργάνων (50% προσβολή, εξαρτάται από την ανοσολογική κατάσταση)
    • Μετάγγιση αίματος. Σύνδρομο μετά τη μετάγγιση μπορεί να αναπτυχθεί σε 2 ή 4 εβδομάδες σε ασθενείς που έχουν δεχτεί μετάγγιση φρέσκου αίματος. Χαρακτηρίζεται από πυρετό που διαρκεί 2 με 3 εβδομάδες, ηπατίτιδα με ή χωρίς ίκτερο, άτυπη λεμφοκυττάρωση παρόμοια με αυτή της λοιμώδους μοπυρήνωσης και δερματικό εξάνθημα
    • Ανοσοκατασταλμένος ξενιστής
    • Συγχρωτισμός
    • Θεραπεία με κορτικοστεροειδή 
    • Βρεφονηπιακοί σταθμοί ή γηροκομεία

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Συγγενής: βακτηριακή, ιογενής ή πρωτοζωϊκή λοίμωξη, όπως τοξοπλάσμωση, ερυθρά, σύφιλη
    • Επίκτητη, ιογενής ηπατίτιδα, λοιμώδης μονοπυρήνωση 

     25

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μπορεί να απομονωθεί ο ιός από τα ούρα, το αίμα, άλλα σωματικά υγρά ή ιστούς με ενοφθαλμισμό σε καλλιέργεια ανθρώπινων ινοβλαστών 
    • Λευκοπενία 
    • Θρομβοκυττοπενία 
    • Αύξηση λεμφοκυττάρων 
    • Ανίχνευση του CMV στις εκκρίσεις ή τους ιστούς με ανοσοφθορισμό με μονοκλωνικά αντισώματα διαθέσιμα στο εμπόριο ή με in situ υβριδισμό

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Γιγαντοκύτταρα με βασεόφιλα έγκλειστα σωμάτια

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Καλλιέργεια ανθρώπινων ινοβλαστών για την απομόνωση του ιού 
    • Τεχνικές ανοσοφθορισμού για την ανίχνευση του ιού 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία κρανίου - ενδοκράνιες αποτιτανώσεις 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Βρογχοσκόπηση σε ασθενείς που έχουν υποστεί μεταμόσχευση μυελού των οστών σε υποψία πνευμονίας από CMV
    • Καλλιέργεια φλεγμονώδους πλακούντα
    • Ενδοσκοπική βιοψία πεπτικού σωλήνα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Ενδονοσοκομειακή περίθαλψη για εκτεταμένες λοιμώξεις ή για σύνδρομο επανενεργοποίησης CMV

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Απομόνωση 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κατάκλιση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΣΟΥ ΜΕΓΑΛΟΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • CMV ανοσοσφαιρίνη
    • Αντιϊκά φάρμακα όπως γκανσικλοβίρη (ο CMV είναι σχετικά ανθεκτικός στην ασυκλοβίρη)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Στενή παρακολούθηση σε ΜΕΘ (απομόνωση) κατά τη διάρκεια της διάχυτης λοίμωξης

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή ανοσοκαταστολής (όταν είναι δυνατό)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Χοριοαμφιβληστροειδίτιδα
    • Εγκεφαλίτιδα
    • Μονοπυρήνωση 
    • Κολίτιδα
    • Κώφωση 
    • Διανοητική καθυστέρηση

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η συστηματική λοίμωξη είναι συχνά θανατηφόρα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • AIDS
    • Θεραπεία με κορτικοστεροειδή 
    • Λευχαιμία 
    • Λέμφωμα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η λοίμωξη μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητη

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    citomegalovirus 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόσοι από μεγαλοκυτταροϊό

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τους όγκους σιελογόνων αδένων Χρήσιμες πληροφορίες για τους όγκους σιελογόνων αδένων

    Όγκοι σιελογόνων αδένων

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Όγκοι σιελογόνων αδένων είναι καλοήθη ή κακοήθη νεοπλάσματα των μεγάλων (παρωτίδα, υπογνάθιων, υπογλώσσιων) ή των μικρών (ενδοστοματικών, φαρυγγικών, ρινικών), σιελογόνων αδένων. Οι όγκοι τις περισσότερες φορές εμφανίζονται σαν αφοριζόμενες μάζες αν και μερικές φορές μπορεί να εκδηλωθούν σαν μια διάχυτη διόγκωση του αδένα ή υποβλεννογόνια διόγκωση μέσα στην στοματική κοιλότητα. Οι κακοήθεις όγκοι χαρακτηρίζονται από τοπική υποτροπή και περινευρική διήθηση (αδενοκυστικοί), ή από τοπική υποτροπή και λεμφαδενικές μεταστάσεις (βλεννοεπιδερμοειδείς, αδενοκαρκινώματα, καρκινώματα από πλακώδη κύτταρα)

    Τύποι:

    • Πολυμορφικό αδένωμα (ο πιο συχνός όγκος) - 45% όλων των όγκων
    • Μονομορφικό αδένωμα - 12% όλων των όγκων 
    • Βλεννοεπιδερμοειδές καρκίνωμα - 12% όλων των όγκων 
    • Αδενοκυστικό - 6% όλων των όγκων 
    • Λιγότερο συχνοί όγκοι είναι - το αδενοκαρκίνωμα, τα καρκινώματα από πλακώδη κύτταρα, κυψελοειδές καρκίνωμα, οξύφιλα αδενώματα, όγκος Warthin

    Κατανομή των νεοπλασμάτων 

    • Παρωτίδα (80% καλοήθη, 20% κακοήθη) - 70% είναι πολυμορφικά αδενώματα, 10% μονομορφικά αδενώματα, 12% βλεννοεπιδερμοειδή καρκινώματα, 5% αδενοκυστικά
    • Υπογνάθιοι (60% καλοήθη, 40% κακοήθη) - 40% είναι πολυμορφικά αδενώματα, 10% βλεννοεπιδερμοειδή καρκινώματα, 20% αδενοκυστικά καρκινώματα
    • Μικροί σιελογόνοι αδένες (40% καλοήθη, 60% κακοήθη) - 40% είναι πολυμορφικά αδενώματα, 25% βλεννοεπιδερμοειδή καρκινώματα, 25% αδενοκυστικά καρκινώματα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό/Πεπτικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Κακοήθη - ηλικία 55 χρόνων, καλοήθη - ηλικία 45 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΓΚΩΝ ΣΙΕΛΟΓΟΝΩΝ ΑΔΕΝΩΝ

    • Αφοριζόμενη μάζα σε ανατομική περιοχή - 96% (κακοήθης)
    • Ανύψωση του λοβού του αυτιού
    • Πόνος 12-25% (κακοήθης), 2,5% (καλοήθης) 
    • Παραισθησίες στην περιοχή κατανομής του τριδύμου 
    • Παράλυση ή δυσλειτουργία του προσωπικού νεύρου 8-26% (κακοήθη)
    • Καθήλωση στους μασητήρες και στα πτερύγια του τραχήλου 17% (κακοήθη)
    • Εξέλκωση δέρματος 9% (κακοήθη)
    • Μεταστάσεις στους τραχηλικούς λεμφαδένες 20% (κακοήθη)
    • Μάζα στον φάρυγγα (αντιπροσωπεύει στους όγκους του εν τω βάθει λοβού της παρωτίδας)

    ΑΙΤΙΑ ΟΓΚΩΝ ΣΙΕΛΟΓΟΝΩΝ ΑΔΕΝΩΝ

    • Άγνωστα
    • Πιθανολογείται η ιονίζουσα ακτινοβολία

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΓΚΩΝ ΣΙΕΛΟΓΟΝΩΝ ΑΔΕΝΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Φλεγμονώδεις μάζες
    • Λεμφαδένες υπογνάθιοι και στην περιοχή της παρωτίδας
    • Σύνδρομο Mikulicz (MD), είναι μια νόσος σχετιζόμενη με την ανοσοσφαιρίνη IgG4 που χαρακτηρίζεται από επίμονη, συνήθως ανώδυνη, αμφοτερόπλευρη διεύρυνση του δακρυϊκού πόρου, της παρωτίδας και των υπογνάθιων αδένων. Σχετίζεται με αυξημένα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης ορού (Ig) G4, λεμφοκυττάρων και διήθηση από IgG4 - θετικών πλασματοκυττάρων. Κατά κύριο λόγο προκαλεί ξηρότητα του στόματος και των οφθαλμών, αλλά μπορεί επίσης να επηρεάσει και άλλα όργανα, όπως τους πνεύμονες, το ήπαρ και τους νεφρούς, ενώ συνοδεύεται από επιπλοκές, όπως η αυτοάνοση παγκρεατίτιδα (AIP), η οπισθοπεριτοναϊκή ίνωση, και η διάμεση νεφρίτιδα 
    • Λίθοι σιελογόνων αδένων
    • Οστέϊνο μόρφωμα υπερώας (των μικρών αδένων), (Torus palatinus)
    • Νεκρωτική αιελομεταπλασία (των μικρών αδένων)
    • Τραχηλικοί λεμφαδένες 
    • Σύνδρομο Sjogren 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Ανοσολογικός έλεγχος 
    • Κλάσματα αμυλάσης (φλεγμονή)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Από τους 100 όγκους παρωτίδας, 70 δε θα είναι νεοπλασματικοί, 21 θα είναι καλοήθη νεοπλάσματα και 9 θα είναι κακοήθη νεοπλάσματα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Τεχνήτιο-99 (όγκος Warthin) (καλύτερα να μη γίνεται)
    • Υπερηχογράφημα (φλεγμονή ή κακοήθεια) 
    • Σιαλογραφία (για λίθους ή χρόνια παρωτίτιδα)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • CT/MRI. Και οι δύο παρέχουν ανατομικές και άλλες πληροφορίες που βοηθούν στη διάγνωση 
    • Ακτινογραφία θώρακος - Sjogren, μεταστάσεις

    hed25468 fig 0001 m

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Βιοψία με βελόνα (δε συνιστάται αυτή η μέθοδος από το φόβο της διασποράς ενός κακοήθους όγκου)
    • Επιφανειακή λοβεκτομή

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΓΚΩΝ ΣΙΕΛΟΓΟΝΩΝ ΑΔΕΝΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Διαδικασίες που αφορούν νοσηλευόμενο ασθενή με την συνήθη νοσηλευτική φροντίδα
    • Υποστήριξη του κεφαλιού ώστε να παροχετεύεται η παρωτίδα
    • Συνήθως νοσηλεία 2-4 ημερών 
    • Καλοήθεις όγκοι - επιφανειακή ή ολική συντηρητική (αφήνουμε το νεύρο παρωτιδεκτομή) ανάλογα με την θέση του όγκου 
    • Κακοήθεις όγκοι - ολική παρωτιδεκτομή ή εκτομή των σιελογόνων αδένων με μετεγχειρητική ακτινοβολία (καλύτερα να μη γίνεται) στην βάση της παρωτίδας στο κρανίο με/χωρίς να περιλαμβάνει τον τράχηλο ανάλογα με το ιστολογικό αποτέλεσμα. Διατήρηση του προσωπικού νεύρου εκτός και αν έχει διηθηθεί από τον όγκο 
    • Λεμφαδενικός καθαρισμός του τραχήλου (καλύτερα να μη γίνεται) εάν υπάρχουν ψηλαφητοί λεμφαδένες ή σε περίπτωση καρκινώματος από πλακώδη κύτταρα, βλενοειδερμοειδούς καρκινώματος υψηλής κακοήθειας εκλεκτική εκτομή τραχήλου
    • Ανύψωση της κεφαλής του κρεβατιού κατά τη μετεγχειρητική περίοδο
    • Αναρρόφηση των εκκρίσεων από την παροχέτευση για 1-2 ημέρες
    • Επάλειψη της τομής με αντιβιοτική αλοιφή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Μη διεγερτικά υγρά 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Παρακολούθηση του πρωτοπαθούς όγκου 
    • Υποτροπιάζουσες μάζες 
    • Συμπτωματολογία βλάβης τριδύμου 
    • Σύνδρομο Frey (ιδρώνει σε γευστικά ερεθίσματα)
    • Συμπτωματολογία βλάβης προσωπικού νεύρου (πάρεση)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Για κακοήθη νεοπλάσματα - μια φορά κάθε 4 μήνες τον πρώτο χρόνο, τα επόμενα χρόνια μια φορά κάθε 6 μήνες και στην συνέχεια μια φορά τον χρόνο 
    • Για καλοήθη νεοπλάσματα - μια φορά τον χρόνο για 5 χρόνια

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Το σύνδομο Frey (ιδρώνει σε γευστικά ερεθίσματα) εκδηλώνεται στο 20% περίπου των ασθενών που υποβάλλονται σε παρωτιδεκτομή 
    • Οι διαταραχές του προσωπικού νεύρου που παρατηρούνται μετά την επέμβαση θα πρέπει να υποχωρήσουν σε 6 μήνες, ακόμη και εάν εφαρμοσθεί μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία
    • Αισθητική δυσμορφία με μέτρια επιπέδωση του προσώπου στο σημείο της παρωτιδεκτομής 
    • Τραυματισμός του υπογλώσσιου ή γλωσσικού νεύρου κατά την εκτομή του υπογνάθιου αδένα 
    • Πιθανή υποτροπή του πολυμορφικού αδενώματος, εάν δεν γίνει πλήρης εκτομή γιατί έχει ψευδοπόδια σε όλο το μήκος του λοβού

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Το πολυμορφικό αδένωμα της παρωτίδας χωρίς θεραπεία θα εμφανίσει σε διάστημα 20 χρόνων κακοήθη εξαλλαγή σε ποσοστό 2-10%. Με την κατάλληλη αντιμετώπιση η συχνότητα υποτροπής του πολυμορφικού αδενώματος της παρωτίδας είναι 1,5%. Η πρόγνωση των κακοήθων νεοπλασμάτων εξαρτάται από το στάδιο
    • Αδενοκυστικό - παρωτίδας 73% 5ετής επιβίωση, 21% 15ετής
    • Αδενοκαρκίνωμα - 78% 5ετής επιβίωση, 41% 20ετής 
    • Βλεννοεπιδερμοειδές - χαμηλής κακοήθειας 81% 5ετής επιβίωση, 48% 15ετής , υψηλής κακοήθειας 46% 5ετής επιβίωση, 25% 15ετής 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Στα παιδιά στο αιμαγγείωμα είναι ο πιο συχνός καλοήθης όγκος με δεύτερο σε συχνότητα το πολυμορφικό αδένωμα. Το βλεννοεπιδερμοειδές είναι ο πιο συχνός κακοήθης όγκος 

    ΚΥΗΣΗ

    Δεν επηρεάζεται

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Η εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου των σιελογόνων αδένων είναι μονόδρομος!

    Να προτιμάτε τις φυσικές θεραπείες για τον καρκίνο των σιελογόνων, σύμφωνα με το Μοριακό Προφίλ του Όγκου

    Η ζωή είναι πολύτιμη.

    Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

    Parotid tumor

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σημαντικές πληροφορίες για την παράλυση του Bell

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ξηροστομία στον καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις κακοήθεις βλάβες των σιελογόνων αδένων

    Διογκωμένος κακοήθης λεμφαδένας τραχήλου

    Όγκοι σιελογόνων αδένων

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ρινοφάρυγγα

    Είναι κατάλληλη η χημειοθεραπεία για τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου;

    Αρχές της ακτινοθεραπείας στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου

    Οι αρχές της χειρουργικής θεραπείας στον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου

    Οι βασικές αρχές της θεραπείας του καρκίνου κεφαλής και τραχήλου

    Συμπτώματα, διάγνωση και σταδιοποίηση του καρκίνου κεφαλής και τραχήλου

    Καρκίνος κεφαλής και τραχήλου

    Πρόληψη καρκίνου κεφαλής και τραχήλου

    Παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου

    Καρκίνος του στόματος

    Τι περιέχει ένα τσιγάρο

    Το εμβόλιο για τον καρκίνο EGF

    Καρκίνος του λάρυγγα

    Απεικονιστικός έλεγχος στην ογκολογία

    Το PET-CT SCAN είναι σημαντικό διαγνωστικό εργαλείο 

    Σταδιοποίηση στον καρκίνο

    Παράγοντες κινδύνου για καρκίνο που σχετίζονται με την εργασία

    Πρώιμη διάγνωση καρκίνου με PET-CT 

    Μονοκλωνικά αντισώματα

    Μήπως έχετε βραχνάδα;

    Δυσγευσία 

    H βλεννογονίτιδα

    Προσυμπτωματικός έλεγχος καρκίνου του πνεύμονα 

    Για όσους έχουν κίνδυνο για καρκίνο από το κάπνισμα

    Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

    Συνθετικές φωνητικές χορδές

    Το καλύτερο φάρμακο για την ξηροστομία

    Οι βλαπτικές ουσίες του τσιγάρου 

    Νοσήματα Σιελογόνων Αδένων

    Εκστρατεία ενημέρωσης για τον HPV

    Λεµφοεπιθηλιακό καρκίνωμα φάρυγγα

    TomoTherapy

    H διατροφή για την πρόληψη καρκίνου του στόματος 

    Καρκίνος της γλώσσας

    Θεραπεία καρκίνου λάρυγγα με χρήση λέιζερ

    Τα ελπιδοφόρα μηνύματα στην Ογκολογία

    Λευκοπλακία στόματος

    Τα μυστικά του στοματικού έρωτα

    Η ακετυλοκυστεϊνη είναι ασφαλής;  

    Που μπορεί να εφαρμοστεί το μοριακό προφίλ

    Μοριακό προφίλ του όγκου

    Καρκίνος αγνώστου πρωτοπαθούς

    Το PET-CT SCAN είναι σημαντικό διαγνωστικό εργαλείο