Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014 23:06

Τι είναι ο όζος;

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Μάθετε τι είναι ο όζος

Ο όζος είναι πρωτοπαθές εξάνθημα του δέρματος.

Όζος είναι η ψηλαφητή αύξηση ιστού σε βαθύτερα δερματικά στρώματα.

Όζος μπορεί να υπάρχει και στο πνευμονικό παρέγχυμα και είναι, συνήθως, φλεγμονώδους αιτιλογίας.

Αιτιολογία όζων: Διόγκωση λεμφαδένων, λίπωμα, οζώδες ερύθημα.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τους όζους

Πατήστε, εδώ, τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τους όζους

Διαβάστε, επίσης,

Θυρεοειδικές παθήσεις

Δερματικές μεταστάσεις στον καρκίνο

Στρωματικοί όγκοι γαστρεντερικού συστήματος

Απεικονιστικές μέθοδοι στον καρκίνο ήπατος

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 1326 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019 11:41
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Πυώδης ιδρωταδενίτιδα Πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η ιδρωταδενίτιδα

     

    Η πυώδης ιδρωταδενίτιδα ή ιδρωταδενίτιδα, ή ανάστροφη ακμή ή οζαιοκυστική ακμή ή νόσος Velpeau ή ακμή αποκρινών αδένων, ICD - 10 : L73.2, είναι οξέα, ευαίσθητα, κυστόμορφα αποστήματα των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται στις τριχωτές επιφάνειες του δέρματος (μασχάλες, πρωκτογεννητική περιοχή, κάτω από τα στήθη, εφήβαιο, θηλαία άλω) και των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται διασκορπισμένοι γύρω από τον ομφαλό, στο τριχωτό της κεφαλής, τον κορμό και το πρόσωπο.

    Στις χρόνιες περιπτώσεις σχηματίζονται ινώδεις, συριγγώδεις πόροι με διαλείπουσα παροχέτευση και οξεία, κατά περιόδους, αποστηματοποίηση.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Είναι συχνότερη κατά την όψιμη ήβη μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

    Στις γυναίκες εμφανίζεται συχνότερα περιπρωκτικά και στους άνδρες μασχαλιαία.

    Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1% και 4% των ανθρώπων προσβάλλονται από πυώδη ιρωταδενίτιδα. Οι γυναίκες προσβάλλονται τρεις φορές συχνότερα από τους άνδρες.

    Η έναρξη της νόσου συμβαίνει σε νεαρή ηλικία και ενδέχεται να είναι λιγότερο συχνή μετά την ηλικία των 50 ετών.

    idradenitida 1

    Σύστημα ταξινόμησης της ιδρωταδενίτιδας του Hurley

    ΣτάδιοΧαρακτηριστικά
    I Ένα ή πολλαπλά μαζί αποστήματα χωρίς ουλές ή ίνωση, με σπάνια φλεγμονή και μπορεί να συγχέονται με την ακμή
    ΙΙ Επαναλαμβανόμενα αποστήματα, μεμονωμένες ή πολλαπλές μακρινές βλάβες με σχηματισμό θόλου. Υπάρχει φλεγμονή και μπορεί να απαιτεί μικρό χειρουργείο, όπως τομή και παροχέτευση)
    III Διάχυτη ή ευρεία συμμετοχή σε μια περιφερειακή περιοχή με πολλαπλές ουλές και αποστήματα. Υπάρχει φλεγμονή έχουν το μέγεθος της μπάλας του γκολφ ή μεγαλύτερο, υπάρχει ανάπτυξη ουλών, και υποδόρια λοίμωξη, συρίγγια και οι ασθενείς σε αυτό το στάδιο ενδέχεται να αδυνατούν να λειτουργήσουν

    Σύστημα σταδιοποίησης Sartorius

    Ανατομικές περιοχές που εμπλέκονται (μασχάλη, βουβωνική κοιλότητα, ή άλλη περιοχή αριστερά ή δεξιά)
    Αριθμός και τύποι σχετικών βλαβών (αποστήματα, οζίδια, συρίγγια, ουλές, σημεία τραυματισμού από όλες τις εμπλεκόμενες περιοχές)
    Η απόσταση μεταξύ των βλαβών, ειδικότερα η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο σχετικών βλαβών (π.χ. οζίδια και συρίγγια σε κάθε περιοχή ή μέγεθος εάν υπάρχει μόνο μία βλάβη)
    Η παρουσία φυσιολογικού δέρματος μεταξύ των βλαβών (δηλαδή, όλες οι βλάβες που διαχωρίζονται σαφώς από το φυσιολογικό δέρμα)
    Οι βαθμοί συλλέγονται σε κάθε μία από τις παραπάνω κατηγορίες και προστίθενται για να δώσουν ένα σκορ. Επιπλέον, γίνεται προσθήκη μιας  αναλογικής κλίμακας για τον πόνο ή την ποιότητα ζωής.

    Σημεία και συμπτώματα πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Βλατίδες σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οζίδια σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οι μεγαλύτερες αλλοιώσεις παρουσιάζουν κλυδασμό

    Κατανομή αποκρινείς αδένες με πιο συχνή εντόπιση στις μασχάλες και τους βουβώνες

    Πολλαπλές υποτροπές στην ίδια πλευρά

    Οι περιοχές επούλωσης συνοδεύονται από ουλοποίηση και συραγγοποίηση

    Μπορεί να υπάρχουν φαγέσωρες

    idradenitida 3

    Αίτια πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Απόφραξη των τριχοσμηγματογόνων μονάδων με τις οποίες επικοινωνούν οι αποκρινείς αδένες

    Η απόφραξη των θυλάκων των εξωκρινών αδένων μπορεί να οφείλεται σε εμβρυολογική δυσπλασία των εξωκρινών πόρων, σε πίεση των πόρων από κατακράτηση ιδρώτα ή βακτηριακή λοίμωξη

    Μπορεί να αποτελεί μέρος της τριάδας της θυλακίτιδας: συρρέουσα ακμή, διαχωριστική κυτταρίτιδα του τριχωτού της κεφαλής, πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η κατάσταση είναι, πιθανώς, αποτέλεσμα ενός συνδυασμού γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

    Δυσλειτουργία ανδρογόνων.

    Παράγοντες κινδύνου πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Παχυσαρκία που προκαλεί μηχανικό ερεθισμό, απόφραξη και διαβροχή

    Μαύρη φυλή

    Γυναίκες

    Ακμή

    Σακχαρώδης διαβήτης

    Υπερχοληστερολαιμία

    Χαμηλός βασικός ρυθμός μεταβολισμού

    Κατάθλιψη

    Στενά ρούχα κατασκευασμένα από βαριά και συνθετικά υλικά

    Αποσμητικά, προϊόντα αποτρίχωσης, ξύρισμα της πληγείσας περιοχής

    Φάρμακα, ιδιαίτερα από του στόματος αντισυλληπτικά (δηλαδή από του στόματος ορμονική αντισύλληψη, "χάπι") και το λίθιο

    Ζεστά κα ιδιαίτερα υγρά κλίματα (το ξηρό κλίμα συχνά προκαλεί ύφεση)

    Γενετικοί παράγοντες: έχει προταθεί ένας αυτοσωμικός κυρίαρχος τύπος κληρονομικότητας

    Ενδοκρινικοί παράγοντες: πιστεύεται ότι εμπλέκονται οι σεξουαλικές ορμόνες, ιδιαίτερα η περίσσεια ανδρογόνων, αν και οι αποκριτικοί αδένες δεν είναι ευαίσθητοι σε αυτές τις ορμόνες. Οι γυναίκες έχουν, συχνά, εστίες πριν από την εμμηνόρροια και μετά την εγκυμοσύνη. Η σοβαρότητα, συνήθως, αυξάνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά την εμμηνόπαυση.

    Κάποιες περιπτώσεις έχει βρεθεί ότι οφείλονται σε μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN , PSEN1 ή PSENEN. Τα γονίδια παράγουν πρωτεΐνες που είναι όλα συστατικά ενός συμπλέγματος που ονομάζεται γάμμα (γ) εκκριτάση. Αυτό το σύμπλοκο διαχωρίζει πολλές διαφορετικές πρωτεΐνες, το οποίο είναι ένα σημαντικό βήμα σε διαφορετικά μονοπάτια χημικής σηματοδότησης . Μία από αυτές τις οδούς, γνωστή ως μονοπάτι Notch, είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική ωρίμανση και διαίρεση των κυττάρων των θυλάκων της τρίχας και άλλων μορφών δερματικών κυττάρων. Το μονοπάτι Notch εμπλέκεται, επίσης, στο φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα. Μελέτες υποδηλώνουν ότι οι μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN, PSEN1 ή PSENEN βλάπτουν τη σηματοδότηση Notch στα θυλάκια τρίχας. Η μη φυσιολογική σηματοδότηση Notch προάγει την ανάπτυξη οζιδίων και οδηγεί σε φλεγμονή στο δέρμα.

    idradenitida 5

    Διαφορική διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Δοθιήνωση. Η διαφοροδιάγνωση γίνεται με ειδικές καλλιέργειες

    Καρκίνος

    Διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Καλλιέργεια του εξιδρώματος των βλαβών: σταφυλόκοκκος, στρεπτόκοκκος, κολοβακτηρίδιο, πρωτέας και ορθοκυτταρική αναιμία σε χρόνιες περιπτώσεις

    Τα παθολογοανατομικά ευρήματα δείχνουν οξεία και χρόνια φλεγμονή, πολλαπλές φαγέσωρες και συριγγώδεις πόρους σε υποτροπές

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών και βιοψία

    Θεραπεία πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Τα ζεστά λουτρά μπορούν να δοκιμαστούν σε άτομα με ήπια ασθένεια.

    Ενώ χρησιμοποιούνται, συχνά, αντιβιοτικά δεν έχουν αποτελέσματα.

    Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα δοκιμάζουν κάποιοι, χωρίς καλά αποτελέσματα.

    Σε ασθενείς με πιο σοβαρή ασθένεια, μπορεί να γίνει θεραπεία με λέιζερ ή χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του προσβεβλημένου δέρματος. 

    Γίνεται χειρουργική αφαίρεση συριγγίων, εξαίρεση με απόξεση και ηλεκροκαυτηρίαση και σε σοβαρές και δύσκολες περιπτώσεις γίνεται εκτομή και τοποθετείται δερματικό μόσχευμα.

    Απαιτείται τοπικός καθαρισμός με αντισηπτικό σαπούνι.

    Αποφυγή έκθεσης σε θερμότητα και εφίδρωσης.

    Απώλεια βάρους αν ο ασθενής είναι υπέρβαρος.

    Διακοπή καπνίσματος.

    Αποφεύγονται τα στενά ρούχα για να μη δημιουργηθούν τραύματα από τριβή. Να φοράτε πάντα χαλαρά και άνετα βαμβακερά ρούχα.

    Αποφεύγονται τα αποσμητικά μασχάλης.

    Λαμβάνονται φυσικά αντιβιοτικά.

    Φροντίστε να καθαρίσετε την πληγείσα περιοχή καθαρίζοντάς την απαλά με ένα φυσικό αντιβακτηριδιακό σαπούνι, μετά στεγνώνεται κι εφαρμόζεται ένα φυσικό αντιβιοτικό.

    Η εφαρμογή θερμών επιθεμάτων βοηθά στην ανακούφιση του πόνου και του πρηξίματος.

    Εάν είστε υπέρβαροι, η απώλεια βάρους θα βοηθήσει, καθώς το υπερβολικό βάρος προκαλεί, ανάμεσα στους μηρούς, τις πτυχώσεις του δέρματος κ.α αυξημένη τριβή, εφίδρωση και βακτηριακή ανάπτυξη.

    Πολλοί κάνουν έγχυση στις βλάβες στερεοειδών, τύπου βραδείας αποδέσμευσης, όπως τριαμσινολόνης.

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών.

    Γίνεται χειρουργική εκτομή.

    Χορηγούνται ρετινοειδή από το στόμα και μερικοί χορηγούν κορτικοστερεοειδή για μικρό χρονικό διάστημα.

    Το λέιζερ μήκους κύματος 1064 νανομέτρων για αποτρίχωση Nd: YAG μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία.

    idradenitida 6

    Τα φάρμακα που χορηγούνται στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ένας συνδυασμός ριφαμπικίνης και κλινδαμυκίνης χορηγείται ταυτόχρονα για 2-3 μήνες.

    Άλλα αντιβιοτικά είναι η τετρακυκλίνη, η μινοκυκλίνη και η κλινδαμυκίνη.

    Η τοπική κλινδαμυκίνη χρησιμοποιείται, επίσης.

    Τετρακυκλίνη 250 mg 4 φορές την ημέρα ή 500 mg 3 φορές την ημέρα για 2 ή περισσότερους μήνες

    Μινοκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα από το στόμα

    Κλινδαμυκίνη 2% λοσιόν ή νεομυκίνη κρέμα, τοπικά για τον έλεγχο της οσμής

    Ερυθρομυκίνη 1-1,5 gr 4 φορές την ημέρα από το στόμα

    Δοξυκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 7-14 ημέρες

    Άλλα αντιβιοτικά ανάλογα με τις καλλιέργειες

    Τα αντιβιοτικά έχουν πολλές παρενέργειες

    Ισοτρετινοϊνη 40-80 mg ανά ημέρα από το στόμα για 4 μήνες, η οποία έχει πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματική

    Μερικοί δίνουν αντισυλληπτικά χάπια που έχουν πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματικά

    Θεραπεία με αντιανδρογόνα: Η ορμονική θεραπεία με οξική κυπροτερόνη και αιθινυλική οιστραδιόλη με υψηλές δόσεις

    Οι αναστολείς παράγοντα νέκρωσης όγκου TNF-α / όγκου περιλαμβάνουν φάρμακα, όπως το adalimumab και το infliximab, τα οποία βοηθούν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά κάνουν τον ασθενή πιο ευάλωτο σε λοίμωξη, καρδιακή ανεπάρκεια και κάποιους καρκίνους.

    Απαιτείται αντιφλεγμονώδης διατροφή στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ο ψευδάργυρος μπορεί να βοηθήσει. Οι ασθενείς που παίρνουν γλυκονικό ψευδάργυρο, 90mg / ημέρα, μαζί με τοπικό φυσικό αντιβιοτικό, παρουσιάζουν σημαντικές μειώσεις στην εμφάνιση της νόσου 3 μήνες μετά την έναρξη θεραπείας.

    Απαιτείται διατροφή που είναι πλούσια σε φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

    Καταναλώνετε λιπαρά ψάρια τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα.

    Να λαμβάνετε πολλά ακόρεστα λίπη στη διατροφή όπως το ελαιόλαδο, το αβοκάντο, τα καρύδια και τους σπόρους.

    Να πίνετε άφθονους πράσινους χυμούς.

    Να καταναλώνετε, κυρίως, βιολογικά κρέατα, προϊόντα και άλλα βιολογικά τρόφιμα

    Τρόφιμα που πρέπει να αποφύγετε στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Αποφύγετε τη ζάχαρη. Ο περιορισμός των τροφίμων με πρόσθετα σάκχαρα και σιρόπια, όπως δημητριακά, σόδες, καραμέλες κ.λπ., μπορεί να μειώσει τα επίπεδα ινσουλίνης και επίσης, να ελαφρύνει τα συμπτώματα της νόσου.
    Αποφύγετε τα γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το γάλα, το τυρί κλπ. που αυξάνουν τα επίπεδα ινσουλίνης, γεγονός που μπορεί με τη σειρά του να οδηγήσει σε υπερπαραγωγή ανδρογόνων ορμονών που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα. Η εξάλειψη των γαλακτοκομικών προϊόντων από τη διατροφή μειώνει τον αριθμό των νέων αλλοιώσεων που αναπτύσσονται και τα συμπτώματα.
    Αποφύγετε τα ραφιναρισμένα ή επεξεργασμένα τρόφιμα.

    Χρειάζεται παρακολούθηση.

    Πιθανές επιπλοκές πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Λεμφοίδημα

    Ρικνώσεις στη θέση των αλλοιώσεων

    Σε ανώδυνους συριγγώδεις πόρους μπορεί να αναπτυχθεί επιδερμοειδές καρκίνωμα

    Διάσπαρτη λοίμωξη. Παρουσιάζονται τοπικές και συστηματικές λοιμώξεις (μηνιγγίτιδα, βρογχίτιδα, πνευμονία, κλπ.), οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν, ακόμη και σε σηψαιμία 

    Περιορισμός της κινητικότητας των άκρων άνω και κάτω από το λεμφοίδημα, ως συνέπεια της ίνωσης και των ουλών

    Ουρηθρικό ή ορθρικό ή πρωκτικό συρίγγιο

    Αναιμία νορμοχρωμική ή υποχρωμική αναιμία

    Αρθρίτιδα

    Αμυλοείδωση

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Διάμεση κερατίτιδα

    Καρκίνος δέρματος

    Καρκίνος πνεύμονα

    Καρκίνος στόματος

    Καρκίνος ήπατος

    Πρόγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Οι μεμονωμένες βλάβες επουλώνονται σε 10-30 ημέρες

    Οι υποτροπές διαρκούν χρόνια

    Μπορεί να συνυπάρχει ακμή, περιθυλακίτιδα της κεφαλής ή διαχωριστική θυλακίτιδα του τριχωτού της κεφαλής ή παχυσαρκία που σχετίζεται με σακχαρώδη διαβήτη, ατοπία και μελανίζουσα ακάνθωση

    Μερικοί ασθενείς εμφανίζουν 1 ή 2 βλατίδες το χρόνο

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το ανθρώπινο σώμα

    Μην παίρνετε φάρμακα για την ακμή

    Οι πολύτιμες λειτουργίες του δέρματος

    Τροπικός λειχήνας

    Τα αποσμητικά μασχάλης προκαλούν καρκίνο μαστού

    Αποσμητικό για τον ιδρώτα

    Καταπολεμήστε την έντονη εφίδρωση

    Απαραίτητο συστατικό για τα αποσμητικά μασχάλης

    Οδηγίες για την ενυδάτωση στην άσκηση

    Κόλπο για την αποτελεσματική θεραπεία των δοθιήνων

    Θυλακίτιδα

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Καντιτίαση

    Τι είναι οι φλύκταινες

    Θεραπεία για τις ουλές

    Λίγα γένια είναι της μόδας

    Ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

    Δοθιήνωση

    Αποτρίχωση γεννητικών οργάνων

    Πώς τα ακατάλληλα ρούχα και αξεσουάρ μπορούν να σας αρρωστήσουν

    www.emedi.gr

     

  • Ινοκυστική μαστοπάθεια Ινοκυστική μαστοπάθεια

    Ινοκυστική νόσος του μαστού

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Ινοκυστική νόσος του μαστού ή καλοήθης νόσος του μαστού ή καλοήθης μαστοπάθεια ή διάχυτη κυστική μαστοπάθεια ή ινώδης σκλήρυνση του μαστού ή χρόνια κυστική μαστίτιδα ή ινοκυστική μαστοπάθεια ή δυσπλασία του μαστού ή δυσπλασία μαζικού αδένος ή αδένωση μαστών, ICD-10 N60.12 είναι ένας όρος για τις καλοήθεις νόσους του μαστού, με κλινικά χαρακτηριστικά τις μάζες και τον πόνο. Οι καλοήθεις μάζες είναι, συνήθως, λείες, ομαλές και κινητές.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Είναι γυναικείο νόσημα.

    Η επιθηλιακή υπερπλασία με ατυπία αυξάνει 4 φορές το σχετικό κίνδυνο για επακόλουθο καρκίνο του μαστού.

    Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου μαστού σε πρώτου βαθμού συγγενή μαζί με κυτταρική ατυπία αυξάνει τον κίνδυνο 9 φορές.

    Το 50% των γυναικών έχουν συμπτώματα καλοήθους νόσου του μαστού κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

    Συνήθη έναρξη ηλικίας 30 έως 50 ετών. Τα συμπτώματα τείνουν να εμφανίζονται σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Η μεταπλασία είναι συχνή σε γυναίκες 20-30 ετών και πριν τα 55. Οι κύστεις είναι συχνές, συνήθως, γύρω στα 40. Η κυκλική μαστωδυνία είναι συχνή σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και ο μη κυκλικός πόνος μπορεί να εμφανισθεί σε κάθε ηλικία μετά την ανάπτυξη των μαστών.

    Η πορεία είναι ήπια, χρόνια, υποτροπιάζουσα και διαλείπουσα.

    inokystiki 1 

    Παράγοντες κινδύνου  ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Άγνωστοι.

    Επηρεάζουν ουσίες που περιέχουν μεθυλοξανθίνη, όπως καφές, τσάι, κόκα κόλα και σοκολάτα.

    Συμπτώματα  ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Ο πόνος του στήθους, οι κύστες στήθους, οι μαστικές μάζες.

    inokystiki 2 

    Οι μάζες ή σβώλοι ή οζίδια ή όζοι των μαστών

    -Φυσιολογικά οζώδης εμφάνιση: Οι μάζες ποικίλουν ανάλογα με τη φάση του κύκλου, συχνά, σε νέες γυναίκες.

    -Μαστοπλασία: Μια ινώδης πάχυνση και τραχύτητα του μαζικού ιστού ή μαζικού αδένα, κατά την ψηλάφηση, περισσότερο εμφανής στο άνω, έξω τεταρτημόριο που επιμένει καθ΄όλη τη διάρκεια του κύκλου.

    -Κύστεις μαστού: Διατεταμένες, γεμάτο υγρό μάζες, που δημιουργούνται από μια διαταραχή μεταξύ εκκρίσεως, απορροφήσεως στον λοβό του μαζικού αδένα, συχνές στη δεκαετία πριν την εμμηνόπαυση.

    -Ινοαδένωμα: Καλοήθης συμπαγής όγκος με λεία παρυφή, κινητός. Είναι ο περισσότερο συχνός όγκος σε εφήβους και νέες, ενήλικες γυναίκες και μπορεί να εμφανισθεί σε κάθε ηλικία μετά τη θηλαρχή.

    -Φυλλώδεις όγκοι: Ανώδυνοι όγκοι, σκληροί, λείοι, λοβώδεις, συμπαγείς, με υπερπλασία του στρώματος, 10% είναι κακοήθεις.

    Εισολκή θηλής

    -Εάν και θεωρείται ένα από τα προειδοποιητικά σημεία του καρκίνου του μαστού, 90% των ασθενών με εισολκή θηλής έχουν καλοήθη νόσο.

    -Αμφοτερόπλευρη εκτασία των πόρων: Περισσότερο συχνή αιτία εισολκής και είναι καλοήθης φλεγμονώδης κατάσταση, αμφοτερόπλευρη, με παχύρρευστη και ποικιλόχρωμη έκκριση θηλών.

    -Μονόπλευρο ενδοπορικό θήλωμα: Αυτόματη εξόρμηση από κάποιο πόρο και απαιτείται διαφοροδιάγνωση από καρκίνο.

    Πόνος

    -Κυκλική μαστοδυνία ή μαστωδυνία: Ορμονική, μια υπερβολική έκφραση της φυσιολογικής προεμμηνορρυσιακής μαστωδυνίας.

    -Μη κυκλική μαστωδυνία: Σκληρυντικό αδένωμα, κύστεις, μυϊκός σπασμός θωρακικού τοιχώματος, πλευροχονδρίτιδα, νευρίτιδα, υπερένταση, αντανάκλαση πόνου άλλης αιτιολογίας.

    Φλεγμονώδεις καταστάσεις

    -Λιπώδης νέκρωση: Σκληρή μάζα με ή χωρίς πόνο που μιμείται καρκίνωμα.

    -Επιπολής φλεβίτιδα της θωρακοεπιγαστρικής φλέβας ή νόσος Mondor με τοπική ευαισθησία και σκληρία.

    -Απόστημα: Εκλεκτικός πόνος και ευαισθησία, με ερύθημα, όχι πάντα σαφής μάζα, συχνή στη γαλουχία, αλλά και σε επιδερμοειδή μεταπλασία των γαλακτοφόρων πόρων ή νόσος του Zuska και συχνά οφείλεται στον σταφυλόκοκκο.

    Νόσοι αναπτύξεως

    -Υπεράριθμες θηλές ή πολυθηλία

    -Απουσία μαστού ή αμαστία

    -Υποπλασία μαστών: Συνήθως, σχετίζεται με υποπλασία θώρακος και θωρακικών μυών και ανωμαλίες διαπλάσεως χεριού ή σύνδρομο Poland

    -Γιγαντομαστία: Εμφανίζεται κατά την ήβη και κατά την εγκυμοσύνη

    -Γυναικομαστία: Εμφανίζεται στους άνδρες, στην εφηβεία, στο γήρας, σε νόσο του ήπατος, σε όγκους των όρχεων και σε λήψη φαρμάκων, όπως η διγοξίνη και η σιμετιδίνη

    inokystiki 3

    Σημεία και συμπτώματα ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Ασυμπτωματικός

    Πόνος μαστού

    Ευαισθησία μαστού

    Ο πόνος υφίεται μετά την έμμηνο ρύση

    Λείες μάζες

    Ευαίσθητες μάζες

    Κλυδάζουσες μάζες

    Αμφοτερόπλευρες μάζες

    Αυτοφαγία του μαστού

    Πάχυνση του μαστού

    Εκστροφή ή εισολκή της θηλής

    Οίδημα μαστών

    Ευαισθησία μαστών

    Φαγούρα μαστών

    inokystiki 4

    Αίτια ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Έλλειμμα προγεστερόνης κατά την ωχρινική φάση

    Αυξημένα οιστρογόνα και ειδικά 17 β οιστραδιόλη

    Υπερπρολακτιναιμία

    Υπερευαισθησία του οργάνου και στόχου στα οιστρογόνα

    Ευαισθησία στις μεθυλοξανθίνες

    Αυξημένη πρόσληψη λίπους

    inokystiki 9

    Διαφορική διάγνωση ινοκυστικής μαστοπάθειας

    -Μάζες από καρκίνο του μαστού.

    -Δερματικές αλλοιώσεις: Καρκίνος μαστού, έκζεμα.

    -Πόνος: πλευροχονδρίτιδα, μυϊκός σπασμός μυών θωρακικού τοιχώματος, νευραλγία, άγχος, κατάθλιψη, καρκίνος μαστού, στηθάγχη, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, καρκίνος της κορυφής των πνευμόνων με τοπική επέκταση στις ρίζες του 8ου αυχενικού και 1ου και 2ου θωρακικού νεύρου, με πόνο στη ράχη που ακτινοβολεί στην ωλένια κατανομή του βραχίονα με συχνή, συνακόλουθη ακτινολογική μορφή καταστροφής της πρώτης και δεύτερης πλευράς ή σύνδρομο Pancoast

    Παθοφυσιολογία ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Συνδέεται με τα επίπεδα ορμονών, καθώς, η κατάσταση συνήθως υποχωρεί μετά την εμμηνόπαυση και σχετίζεται, επίσης, με τον εμμηνορροϊκό κύκλο. Οι γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση που παίρνουν θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης αναφέρουν συμπτώματα ινοκυστικής αλλαγής των μαστών που υποδεικνύει ότι οι ορμόνες μπορούν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο.

    Οι μεταβολές του ινομυτικού ιστού είναι μια σωρευτική διαδικασία, που προκαλείται εν μέρει από τη φυσιολογική ορμονική διακύμανση κατά τη διάρκεια του μηνιαίου κύκλου της γυναίκας.

    Οι σημαντικότερες από αυτές τις ορμόνες είναι τα οιστρογόνα, η προγεστερόνη και η προλακτίνη.

    Αυτές οι ορμόνες επηρεάζουν άμεσα τους ιστούς του μαστού προκαλώντας την ανάπτυξη και πολλαπλασιασμό των κυττάρων.  Πολλές άλλες ορμόνες, όπως η TSH, η ινσουλίνη, η αυξητική ορμόνη και αυξητικοί παράγοντες όπως ο TGF-β, ασκούν άμεσες και έμμεσες επιδράσεις που ενισχύουν ή ρυθμίζουν την κυτταρική ανάπτυξη και τελικά παράγονται μικρές κύστεις και / ή περιοχές πυκνού ή ινωτικού ιστού.  Οι μεγαλύτερες κύστες, συνήθως, πριν την ηλικία των 35 ετών. 

    Η ανεπάρκεια ιωδίου συμβάλλει στις μεταβολές του ινοκυστικού μαστού ενισχύοντας την ευαισθησία του ιστού του μαστού στα οιστρογόνα.

    inokystiki 6

    Διάγνωση ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Η διάγνωση γίνεται κατά κύριο λόγο με βάση τα συμπτώματα, μετά τον αποκλεισμό του καρκίνου του μαστού.

    Η αναρρόφηση του υγρού των θηλών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ταξινόμηση του τύπου της κύστης (και σε κάποιο βαθμό για τη βελτίωση της πρόβλεψης του κινδύνου καρκίνου του μαστού), αλλά σπάνια χρησιμοποιείται στην πράξη.

    Η βιοψία ή η αναρρόφηση με λεπτές βελόνες δεν πρέπει να γίνονται. Μπορεί να αφαιρεθεί ανεπανόρθωτα, ένας από τους αναπτυσσόμενους λοβούς του μαζικού αδένα. Στα κορίτσια απαγορεύεται.

    Μην αφήνετε να σας τραυματίζουν τους μαστούς!!!

    Η ινοκυστική ασθένεια του μαστού διαγιγνώσκεται, κυρίως, με βάση τα συμπτώματα, την κλινική εξέταση μαστών και τη λήψη ιστορικού. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέτασης, ο γιατρός ελέγχει για ασυνήθιστες περιοχές στο στήθος, οπτικά και με την ψηλάφηση. Επίσης, εξετάζονται οι λεμφαδένες στην περιοχή του αυχένα και στον κάτω αυχένα. Εάν έτσι γίνει η διάγνωση, συνήθως, δεν απαιτούνται πρόσθετες εξετάσεις. Η αυτοεξέταση μαστών, επίσης, διδάσκεται.

    Κυτταρολογική εξέταση εκκρίματος θηλής

    Βιοψία μαστού

    Αναρρόφηση δια βελόνης ή βιοψία δια βελόνης του πυρήνος μιας μάζας ή βιοψία με εκτομή. Γίνεται για συμπαγείς όγκους, όταν υπάρχει υποψία για κακοήθεια. Καλύτερα να μην γίνονται.

    Η βιοψία του μαστού είναι, συνήθως, η δοκιμή που χρησιμοποιείται για την επιβεβαίωση της υποψίας διάγνωσης. Αφού έχουν πραγματοποιηθεί δοκιμές απεικόνισης και έχουν αποκαλυφθεί ασυνήθιστες περιοχές  στο στήθος, θα παραγγελθεί βιοψία μαστού. Αυτή η δοκιμή συνίσταται στην αφαίρεση ενός δείγματος ιστού μαστού το οποίο στη συνέχεια εξετάζεται με μικροσκόπιο. Ο ειδικός που αναλύει το δείγμα ιστού είναι σε θέση να συμπεράνει αν οι μεταβολές του μαστού είναι καλοήθεις ή κακοήθεις ή αν υπάρχει ινοκυστική ασθένεια του μαστού. Απαιτείται η γνώμη, συνήθως, πολλών παθολογοανατόμων για την οριστική διάγνωση. Καλύτερα να γίνεται μοριακό προφίλ του όγκου μετά από πλήρη χειρουργική εκτομή.

    Υπάρχουν τέσσερις κύριοι τύποι βιοψιών μαστού που μπορούν να εκτελεστούν.

    Μια βίαιη βιοψία με βελόνη αναρρόφησης, συνήθως, γίνεται όταν ο γιατρός είναι σχεδόν βέβαιος ότι η μάζα είναι μια κύστη. Αυτή γίνεται σε συνδυασμό με ένα υπερηχογράφημα, που είναι χρήσιμο στην καθοδήγηση της βελόνας σε ένα μικρό ή δύσκολο σημείο. Η διαδικασία συνίσταται στην τοποθέτηση μιας λεπτής βελόνας στον ιστό του μαστού ενώ η μάζα ψηλαφείται. Καλύτερα να γίνεται μοριακό προφίλ του όγκου μετά από πλήρη χειρουργική εκτομή.

    Η βιοψία δια βελόνης του πυρήνος μιας μάζας εκτελείται, συνήθως, με τοπική αναισθησία. Η βελόνα που χρησιμοποιείται σε αυτή τη διαδικασία είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από αυτή που χρησιμοποιείται για τη βιοψία με λεπτή βελόνη και αφαιρείται ένας μικρός κυλινδρικός ιστός που θα σταλεί στο εργαστήριο για περαιτέρω εξέταση. Καλύτερα να γίνεται μοριακό προφίλ του όγκου μετά από πλήρη χειρουργική εκτομή.

    Ένας νεότερος τύπος βιοψίας μαστού είναι η στερεοτακτική βιοψία που βασίζεται σε μια τρισδιάστατη ακτινογραφία για να καθοδηγήσει τη βιοψία της βελόνας σε μια μη ψηλαφητή μάζα. Η βιοψία εκτελείται με παρόμοιο τρόπο, με τη χρήση βελόνας για την απομάκρυνση του δείγματος ιστού, αλλά η τοποθέτηση της συγκεκριμένης περιοχής του μαστού γίνεται με ακτινογραφία του στήθους από δύο διαφορετικές γωνίες. Η χειρουργική βιοψία είναι μια διαδικασία που εκτελείται για την απομάκρυνση ολόκληρου του κομματιού ή μέρους του για εργαστηριακή ανάλυση. Μπορεί να είναι οδυνηρό και γίνεται με τοπική αναισθησία. Καλύτερα να επιχειρείται πλήρης χειρουργική εκτομή. Καλύτερα να γίνεται μοριακό προφίλ του όγκου μετά από  πλήρη χειρουργική εκτομή.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Υπερπλασία του επιθηλίου ή του στρώματος του μαστού, αδένωση, μικροκύστεις, μακροκύστεις, εκτασία πόρων, πλασματοκυτταρική μαστίτιδα, μεταπλασία αποκρινών αδένων.

    inokystiki 5

    Υπέρηχος μαστών

    Πολλές φορές είναι η καταλληλότερη εξέταση για τη διαφοροδιάγνωση κυστικών και συμπαγών όγκων.

    Μαστογραφία

    Έχει ακτινοβολία. Σημεία κακοήθειας είναι ακανόνιστες, τραχειές μάζες, πολλές μαζί συσσωρευμένες μάζες, με ασβεστοποίηση, καταστροφή της αρχιτεκτονικής και διατεταμένοι πόροι.

    Οι υπέρηχοι και οι μαγνητικές τομογραφίες εκτελούνται, συνήθως, σε συνδυασμό με τις μαστογραφίες καθώς παράγουν σαφείς εικόνες του μαστού και διακρίνουν σαφώς τις γεμάτες με υγρά κύστεις στήθους και τις στερεές μάζες. Οι εξετάσεις υπερήχων και η MRI μπορούν να αξιολογήσουν καλύτερα τον πυκνό ιστό του μαστού. Ως εκ τούτου, συχνά υποβάλλονται σε νέους ασθενείς ηλικίας κάτω των 30 ετών.

    Η αξονική θώρακος χωρίς σκιαγραφικό παρέχει πολύ καλή εικόνα των μαστών.

    Η θερμογραφία μαστών είναι καλή εξέταση, αλλά απαιτεί σωστή ερμηνεία και καλό διαγνώστη.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται σκιαγραφικά κατά τις απεικονιστικές εξετάσεις, γιατί παρέχουν ψευδώς θετικά αποτελέσματα για κακοήθεια κι επικάθεται το σκιαγραφικό σε ιστούς.

    inokystiki 11

    Θεραπευτική αγωγή ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Οι περισσότερες γυναίκες με ινοκυστικές αλλαγές και χωρίς συμπτώματα δεν χρειάζονται θεραπεία, αλλά απαιτείται παρακολούθηση. 

    Η ινοκυστική μαστοπάθεια  μπορεί να βελτιωθεί με διαιτητικές αλλαγές, όπως με μειωμένη πρόσληψη αλατιού, με συμπληρώματα βιταμινών, με αποφυγή μεθυλξανθινών (καφές, τσάι, σοκολάτα), με τοποθέτηση κρύων κομπρέσων και υποστηρικτικούς κατάλληλους στηθόδεσμους βαμβακερούς και χωρίς μπανέλες.

    Να μην αφήνετε να σας τραυματίζουν τους μαστούς.

    Το ιώδιο μπορεί να ανακουφίσει σε ινοκυστική μαστοπάθεια.

    Για κυκλικό πόνο και οίδημα λαμβάνετε βιταμίνη Β6 50 mg ανά ημέρα και ιώδιο 150 μg/ ημέρα για 3 μήνες.

    Πολλοί δίνουν και σπιρολονακτόνη 10 mg / ημέρα πριν την έμμηνο ρύση.

    Εάν είναι βαριά η νόσος λαμβάνεται danazol 100-200 mg ανά ημέρα ή βρωμοκρυπτίνη 2,5 mg τρεις φορές την ημέρα για 3 μήνες. Προσοχή! Τα φάρμακα αυτά έχουν πολλές παρενέργειες.

    Πρόγνωση ινοκυστικής μαστοπάθειας

    Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις υποχωρεί μετά την εμμηνόπαυση.

    Μια πιθανή επιπλοκή προκύπτει από το γεγονός ότι οι καρκινικοί όγκοι μπορεί να είναι πιο δύσκολο να εντοπιστούν σε γυναίκες με ινοκυστικές αλλαγές ή γίνεται υπερδιάγνωση καρκίνου μαστού.

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία των παθήσεων των μαστών, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα προϊόντα για την ινοκυστική μαστοπάθεια

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για την κυστική μαστοπάθεια

    inokystiki 7

    Διαβάστε, επίσης,

    Μήπως έχετε ανεπάρκεια ιωδίου;

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Μαγνητική τομογραφία ή μαστογραφία για πρόληψη καρκίνου μαστού

    Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο του μαστού

    Λάδι για μασάζ στο στήθος

    Πρόληψη καρκίνου μαστού

    Η βιταμίνη που θεραπεύει τις κύστεις του μαστού

    Μήπως πονάνε οι μαστοί σας;

    Ο καρκίνος του μαστού θεραπεύεται

    Κύστεις μαστού

    Μαστός και μαστεκτομή

    Απεικονιστικά ευρήματα στους μαστούς

    Διαφορική διάγνωση έκκρισης θηλής

    www.emedi.gr

     

  • Είναι απαραίτητη η απομάκρυνση λεμφαδένων στον καρκίνο; Είναι απαραίτητη η απομάκρυνση λεμφαδένων στον καρκίνο;

    Η απομάκρυνση λεμφαδένων στη χειρουργική του καρκίνου είναι πραγματικά απαραίτητη;

    Το λεμφοίδημα, δυστυχώς, είναι δύσκολο να θεραπευτεί και παραμένει μια «δυσάρεστη παρενέργεια» της συμβατικής θεραπείας για τον καρκίνο.

    Ήρθε η ώρα η ιατρική κοινότητα να αναγνωρίσει ότι το λεμφοίδημα, συχνά, συνδέεται με την απομάκρυνση των λεμφαδένων.

    Είναι κοινή πρακτική για τους ογκολόγους να προτείνουν την αφαίρεση λεμφαδένων μετά από διάγνωση καρκίνου.

    Η απομάκρυνση των λεμφαδένων γίνεται σε πολλούς καρκίνους - καρκίνο του μαστού, καρκίνο του προστάτη, καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, καρκίνο του παχέος εντέρου, μελάνωμα, καρκίνος των ωοθηκών, καρκίνος κεφαλής τραχήλου, λεμφώματα και άλλους.

    Η συμβατική ιατρική άποψη είναι ότι οι λεμφαδένες περιέχουν καρκινικά κύτταρα και επομένως πρέπει να αφαιρεθούν.

    Ταυτόχρονα, ο καρκίνος είναι μια συστηματική ασθένεια, οπότε η αφαίρεση τμημάτων του σώματος δεν παρέχει την πραγματική λύση. Με άλλα λόγια, οι διογκωμένοι λεμφαδένες δεν είναι το πρόβλημα και ούτε ο όγκος, ο οποίος συχνά αφαιρείται, επίσης, χειρουργικά. Ο όγκος και / ή οι διογκωμένοι λεμφαδένες είναι αποτέλεσμα του προβλήματος...

    Επιπλέον, όταν οι λεμφαδένες συλλαμβάνουν καρκινικά κύτταρα και κάνουν, ακριβώς, τη δουλειά τους. Προσπαθούν να εξολοθρεύσουν τα καρκινικά κύτταρα.

    Η χειρουργική απομάκρυνση των λεμφαδένων, στην πραγματικότητα προκαλεί περισσότερη βλάβη, λόγω των επιπλοκών του λεμφοιδήματος.

    Δεν υπάρχει διαφορά στην επιβίωση όταν αφαιρούνται επιπλέον λεμφαδένες.

    lymhatic bad 1

    Το λεμφικό σύστημα βλάπτεται είτε από τη χειρουργική επέμβαση είτε από την ακτινοβολία...

    Ένα δυσλειτουργικό λεμφικό σύστημα σημαίνει ότι ένα άτομο είναι πολύ πιο επιρρεπές σε ασθένειες και τραυματισμό, καθώς, το λεμφικό σύστημα, συνήθως, βοηθά το σώμα να θεραπευθεί γρηγορότερα και καλύτερα. 

    Ακόμη και η βιοψία ενός λεμφαδένα για διάγνωση ενός καρκίνου ή λεμφώματος μπορεί να προκαλέσει αδυναμία παροχέτευσης της λέμφου.

    Για παράδειγμα, ένα απλό κάψιμο του δέρματος. Αν τοπικά το λεμφικό σύστημα έχει υποστεί βλάβη, η φραγμένη ή διογκωμένη περιοχή δεν επιτρέπει εύκολα στα κατάλληλα ανοσοκύτταρα να φτάσουν στην πληγείσα περιοχή και η επούλωση μπορεί να διαρκέσει πολύ περισσότερο.

    Οι άνθρωποι με λεμφοίδημα στο πόδι δεν μπορούν να περπατήσουν καλά. Με τον καιρό, μειώνεται και η αισθητικότητα. Όποιος έχει χειρουργηθεί με εκτεταμένη λεμφαδενεκτομή είναι σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρών λοιμώξεων όπως η κυτταρίτιδα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε σήψη.

    Η απομάκρυνση λεμφαδένων στη χειρουργική του καρκίνου πρέπει να σταματήσει.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    lymhatic bad 2

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

     

    Ο καρκίνος του προστάτη θεραπεύεται

    Η τοξικότητα της ακτινοθεραπείας

    Πώς να κάνετε λεμφικό μασάζ

    Πώς το λεμφοίδημα προκαλεί καρκίνο

    www.emedi.gr

  • Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Διαφορική διάγνωση εξανθημάτων

     

     

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    -Πρωτοπαθή εξανθήματα

    Κηλίδα: Περιγεγραμμένη μεταβολή του χρώματος στο επίπεδο του δέρματος

    Βλατίδα: Μόνιμη ανύψωση του δέρματος που δεν υποχωρεί στην πίεση, μεγέθους από κεφαλής καρφίτσας μέχρι μπιζελιού. Αιτιολογία: μυρμηγκιά, ξανθέλασμα, ομαλός λειχήνας, κνήφη, συφιλιδικές πλάκες.

    Όζοι: Ψηλαφητή αύξηση ιστού σε βαθύτερα δερματικά στρώματα. Αιτιολογία: Διόγκωση λεμφαδένων, λίπωμα, οζώδες ερύθημα.

    Όγκος: Διόγκωση ιστού οποιασδήποτε αιτιολογίας. Αιτιολογία: λέπρωμα, κερατοακάνθωμα, οζώδες κακόηθες μελάνωμα.

    Κνίδωση: Προκαλείται από οίδημα στο χόριο και είναι επίπεδη, υγρή, κνησμώδης και προκαλεί ανύψωση του δέρματος με λευκό, ή ανοιχτό ρόδινο χρώμα. Αιτιολογία: Κνίδωση, αγγειονευρωτικό οίδημα, επαφή με τσουκνίδα ή τσούχτρα, τοπική αντίδραση από τσίμπημα εντόμων.

    Φυσαλίδα και πομφόλυγα: Κοίλος χώρος γεμάτος με υγρό ενδο ή υποδερμικός. Αιτιολογία: Aπλός έρπητας, έρπητας ζωστήρας, κοινή πέμφιγα, πομφολυγόδες πεμφιγοειδές, έγκαυμα 2ου βαθμού, όψιμη δερματική πορφυρία, σύνδρομο Lyell.

    Φλύκταινα: Επιφανειακός κοίλος χώρος γεμάτος με πύον, είτε πρωτοπαθής είτε προκαλούμενος από φυσαλίδα. Αιτιολογία: Κοινή ακμή, μολυσματικό κηρίο, θυλακίτιδα, φλυκταινώδης ψωρίαση, μυκητιάσεις.

    -Δευτεροπαθή εξανθήματα

    Λέπι: Λεπιδοειδές κεράτινο πετάλι. Αιτιολογία: Κοινή ψωρίαση, ποικιλόχρους πιτυρίαση, μυκητιάσεις.

    Εφελκίδα: Αποξηραμένο έκκριμα, αίμα, πύον.

    Διάβρωση: Επιφανειακό έλλειμμα του δέρματος μέχρι τα κατώτερα επιδερμικά όρια. Ίαση δίχως ουλές. Αιτιολογία: Ριγμένες φυσαλίδες, αποτέλεσμα γρατσουνιάς.

    Έλκος: Βαθύτερο έλλειμμα δέρματος μέχρι κάτω από τα όρια της επιδερμίδας. Ίαση μέσω σχηματισμού ουλής. Αιτιολογία: Ελκώσεις επί δερματίτιδας σε φλεβική ανεπάρκεια άκρων, έγκαυμα 3ου βαθμού, κρυοπάγημα, καυτηρίαση, βασικοκυτταρικό καρίνωμα, νευροτρόπο έλκος επί πολυνευροπάθειας.

    Ραγάδες: Γραμμική σχισμή του δέρματος, όπως ραγάδες της γωνίας του στόματος, πρωκτικές ραγάδες. Αιτιολογία: Υπερδιάταση, μυκητίαση ποδιού.

    Ατροφία: Λέπτυνση του δέρματος μέσω απώλειας ιστού. Αιτιολογία: Λήψη γλυκοκορτικοειδών για μεγάλο χρονικό διάστημα, ερυθηματώδης λύκος, γεροντική ατροφία, σκληροδερμία.

    Ουλή: Ατροφική επιδερμίδα επί σκληρυμένου συνδετικού ιστού μετά την ίαση βαθύτερου ελλείμματος.

    Νέκρωση: Είναι νεκρωμένος ιστός. Στην ξηρά νέκρωση γίνεται μουμιοποίηση, ενώ στην υγρή νέκρωση υπάρχει επιμόλυνση, όπως στη γάγγραινα. Αιτιολογία: Περιφερική αρτηριακή αποφρακτική νόσος, νεκρωτικός ζωστήρας, νεκρωτική αλλεργική αγγεϊτιδα, γαγγραινώδης ερυσίπελας.

    Λειχηνοποίηση: Επίπεδη πάχυνση του δέρματος με τονισμό των πτυχών του δέρματος. Αιτιολογία: Νευροδερματίτιδα, χρόνιο έκζεμα.

    -Η διαφορική διάγνωση των κηλιδωδών εξανθημάτων

    Κηλίδα: Περιγεγραμμένη μεταβολή του χρώματος στο επίπεδο του δέρματος.

    Χρώμα ερυθρό κηλίδας: Αύξηση αιματικής ροής, αύξηση αγγείωσης και έξοδος ερυθροκυττάρων, όταν είναι μικρή είναι πετέχειες και όταν είναι μεγάλη είναι εκχυμώσεις. Αιτιολογία: Ερυσίπελας, ιογενές εξάνθημα για παράδειγμα ιλαρά, έγκαυμα 1ου βαθμού, φαρμακευτικό εξάνθημα, συγγενής επίπεδος σπίλος, αραχνοειδής σπίλος, νόσος Werlhof, αλλεργική αγγεϊτιδα, γεροντική πορφύρα, πορφύρα από στερεοειδή.

    Χρώμα κηλίδας καστανό: Αύξηση της μελανίνης ή των μελανοκυττάρων ή εναπόθεση αιμοσιδηρίνης. Αιτιολογία: Φακίδες, κηλίδες των ηλικιωμένων, κηλίδες cafe au lait, επίπεδοι σπίλοι, πορφύρα των άκρων από χρόνια φλεβική ανεπάρκεια, βλεομυκοδερματίτιδα, μεταφλεγμονώδης υπέρχρωση.

    Λευκό χρώμα κηλίδας δέρματος: Απώλεια χρωστικής, στένωση των αγγείων ή φτωχή αγγείωση. Αιτιολογία: Λεύκη, αλφισμός, ποικιλόχρους πιτυρίαση, συφιλιδική λευκοδερμία, ψύχος, σύνδρομο Raynaud, αναιμικός σπίλος, σκληροδερμία.

    -Εντόπιση των νοσημάτων δέρματος και διαφοροδιάγνωση

    Κοινή ψωρίαση: Αγκώνες, γόνατα, άνω και οπίσθιο άνω τριχωτό της κεφαλής, κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης στην οσφυϊκή και ιερή περιοχή.

    Ομαλός λειχήνας: Στην έσω επιφάνεια πήχη ή αντιβραχίου και στα κάτω άκρα στην πρόσθια επιφάνεια στην συμβολή κνήμης και κάτω άκρου και στο οπίσθιο μέρος του τριχωτού της κεφαλής.

    Νευροδερματίτιδα: Στην έσω επιφάνεια αγκώνων, στην έσω επιφάνεια του καρπού και στην οπίσθια πλευρά πίσω από το γόνατο.

    Ερύθρασμα: Στις μασχάλες.

    Ποικιλόχρους πιτυρίαση: Στο λαιμό πρόσθιο μέρος, μέχρι το στήθος δεξιά και αριστερά, αλλά όχι στο κέντρο και στην πλάτη κάτω από το σβέρκο.

    Ερυθηματώδης λύκος: Στην άνω επιφάνεια του πήχη.

    Έρπητας ζωστήρας: Κατά μήκος των πλευρών ζωστηροειδώς στην πρόσθια και οπίσθια επιφάνεια του θώρακα.

    Οζώδες ερύθημα: Στις άνω γλουτιαίες περιοχές και στην πρόσθια και άνω επιφάνεια στις κνήμες.

    Αλλεργική αγγειϊτιδα: Στο κάτω πρόσθιο και οπίσθιο μέρος στις κνήμες, στην πρόσθια επιφάνεια του θώρακα στο κέντρο και στις πλάγιες τραχηλικές χώρες.

    -Ταξινόμηση και κατανομή των εξανθημάτων

    Διάχυτο: Νόσος μεγαλύτερης δερματικής περιοχής ή όλου του σώματος δίχως νησίδα υγιούς δέρματος, όπως σε ερυθροδερμία, αλφισμό, νόσο του Addison.

    Διάσπαρτο: Γενικευμένα σε όλο το σώμα μεμονωμένα εξανθήματα, όπως σε ιλαρά, ανεμοβλογιά, ερυθρά, σοβαρή κοινή ψωρίαση.

    Ομαδοποιημένο: Μεμονωμένο εξάνθημα με τάση για σχηματισμό ομάδων και συρροή, πολυκυκλικά αφοριζόμενο, όπως σε απλό έρπητα και σε έρπητα ζωστήρα με ομαδοποιημένες φυσαλίδες.

    Σε σχήμα κονκάρδας: Ομόκεντρη κατανομή διαφορετικών εξανθημάτων, όπως κεντρική φυσαλίδα με περιφερικό ερύθημα, όπως σε πολύμορφο ερύθημα και έρπητα γεννητικών οργάνων. 

    Δακτυλιοειδή: Επέκταση φυγόκεντρη με φαινομενική κεντρική ίαση, όπως σε τριχοφυτία σώματος, ερύθημα δακτυλιοειδές φυγόκεντρο, δακτυλιοειδές κοκκίωμα.

    Σχήμα γιρλάντας: Συρροή περισσότερων δακτυλιοειδών εστιών.

    Μέγεθος

    Όρια (σαφή, ασαφή)

    Σχηματισμός (τοξοειδής, κυκλικός, ωοειδής, γραμμικός)

    Τα καλύτερα προϊόντα για τα εξανθήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τα εξανθήματα

    dermatika exanthimata

    Διαβάστε, επίσης,

    Βάμμα για την φαγούρα και τα εξανθήματα του δέρματος

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο πρόσωπο

    Οι δερματολογικές παθήσεις στην τρίτη ηλικία

    Κνίδωση

    Διαφορική διάγνωση κηλίδων του δέρματος

    Σύφιλη

    Τι είναι τα λέπια στο δέρμα

    www.emedi.gr

     

  • Πώς το λεμφοίδημα προκαλεί καρκίνο Πώς το λεμφοίδημα προκαλεί καρκίνο

    Γιατί δεν πρέπει να γίνεται αφαίρεση λεμφαδένων σε καρκίνο

    Λεμφικό σύστημα είναι το δίκτυο αγγείων του οργανισμού  που άγει το επιπλέον υγρό των ιστών, από αυτούς προς την κυκλοφορία του αίματος. Από τη στιγμή που το υγρό των ιστών του σώματος εισέρχεται σε ένα λεμφαγγείο, ονομάζεται λέμφος. Η λέμφος, δηλαδή, είναι  μεσοκυττάριο υγρό του σώματος που αποτελείται από πλάσμα και ελεύθερα κύτταρα, τα λεμφοκύτταρα.

    Ο λεμφικός ιστός χαρακτηρίζεται από την περιεκτικότητά του σε δικτυωτά κύτταρα, ίνες, μακροφάγα, λεμφοκύτταρα και πλασματοκύτταρα. Βρίσκεται στα λεμφογάγγλια, στο σπλήνα, στις αμυγδαλές, στο θύμο και τον μυελό των οστών.

    Τα λεμφικά τριχοειδή, που είναι τα μικρότερα αγγεία του δικτύου σχηματίζουν δίκτυο που απάγει τη λέμφο από τους ιστούς. Από τα λεμφοφόρα τριχοειδή, η λέμφος φέρεται στα μικρά λεμφαγγεία, από τη συμβολή των οποίων σχηματίζονται τα μεγάλα λεμφαγγεία. Τα λεμφαγγεία έχουν κομπολογιοειδή εμφάνιση, εξαιτίας των πολυάριθμων βαλβίδων που υπάρχουν στον αυλό τους. Τελικά, το λεμφικό σύστημα επικοινωνεί με το φλεβικό και η λέμφος χύνεται στις φλέβες, αφού προηγουμένως, υποχρεωτικά έχει περάσει από τουλάχιστον ένα λεμφογάγγλιο ή λεμφαδένα. Η λέμφος χύνεται στο φλεβικό σύστημα στη βάση του τραχήλου (λαιμού) με δύο μεγάλα λεμφαγγεία που ονομάζονται μείζων και ελάσσων θωρακικός πόρος. Η φλέβα στην οποία χύνεται τελικά το λεμφικό υγρό ονομάζεται άνω κοίλη φλέβα. Το λεμφικό σύστημα είναι πιο ανεπτυγμένο στα σημεία του σώματος που είναι πύλες αντιγόνων, δηλαδή στα σημεία από όπου μπορούν πιο εύκολα να εισέλθουν στον οργανισμό βλαπτικοί παράγοντες. Η ημερήσια παραγωγή λέμφου είναι περίπου 12 λίτρα.

    Η λέμφος αποτελείται από λεμφοκύτταρα και μεσοκυττάρια ουσία. Η λέμφος είναι το υγρό που περιέχεται μέσα στα λεμφαγγεία και τα λεμφογάγγλια και που τελικά αποχετεύεται στο φλεβικό αίμα με τους δυο θωρακικούς πόρους. Προέρχεται από το υγρό των ιστών, ενώ όταν διέρχεται από τα λεμφογάγγλια εμπλουτίζεται με λεμφοκύτταρα και αντισώματα, που μεταφέρονται με τη λέμφο στο αίμα. Επιπλέον, με τη λέμφο μεταφέρεται στο αίμα και το λεύκωμα που εξέρχεται, σε μικρά ποσά, από τα αιμοφόρα τριχοειδή στο υγρό των ιστών, καθώς και οποιοδήποτε άλλο λεύκωμα είτε και άλλη μεγαλομοριακή ένωση, που ενδεχόμενα παράγεται είτε εισάγεται παρεντερικώς μέσα στους ιστούς (τοξίνες, φάρμακα, κ.λπ.), καθώς και μικροοργανισμοί.

    Ειδικότερα η λέμφος είναι ένα κιτρινωπό υγρό αλκαλικής αντιδράσεως. Η σύνθεσή του είναι ανάλογη με εκείνη του πλάσματος του αίματος. Περιέχει λευκά αιμοσφαίρια και κυρίως λεμφοκύτταρα. Το ποσό της παραγόμενης λέμφου δεν είναι σταθερό, αλλά εξαρτάται κατά κύριο λόγο, από τη λειτουργία των οργάνων και γενικότερα από τις τοπικές συνθήκες που επικρατούν στον ιστό ή το όργανο. Γίνεται αντιληπτό, ότι κατά τη λειτουργία οργάνων (π.χ. μυών, γαστρεντερικού σωλήνα, κ.λπ.) παράγεται πολύ μεγαλύτερο ποσό λέμφου σε σύγκριση με την κατάσταση ηρεμίας τους. Η διαφορά πίεσης μεταξύ των λεμφοφόρων τριχοειδών και της φλεβικής πίεσης στην αριστερή και δεξιά φλεβώδη γωνία συντελούν στην κίνηση της λέμφου προς την εκβολή των θωρακικών πόρων. Η διαφορά αυτή δημιουργείται με τη συνεχή είσοδο υγρού μέσα στα λεμφοφόρα τριχοειδή και τις περισταλτικές κινήσεις του τοιχώματος των λεμφαγγείων, που αρχίζουν από διάφορα σημεία τους και προχωρούν προς το κέντρο. 

    Το λεμφικό σύστημα επαναφέρει στο αιμοφόρο αγγειακό σύστημα μέρος του υγρού, το οποίο διηθείται από τα αιμοφόρα τριχοειδή αρτηρίδια προς τους ενδιάμεσους ιστούς, αλλά δεν επανέρχεται όλο δια των φλεβιδίων. Η λέμφος, ακολουθεί μονόδρομη πορεία από την περιφέρεια προς την καρδιά, στην οποία και χύνεται, και έτσι επέρχεται η αποκατάσταση του όγκου του αίματος. 

    Οι λειτουργίες του λεμφικού συστήματος

    -Η λέμφος βοηθάει στη θρέψη, μεταφέροντας τα διάφορα λίπη, που απορροφούνται από το λεπτό έντερο, στο ήπαρ, όπου επεξεργάζονται.  Η μεταφορά των λιπαρών συστατικών, υπό μορφή χυλομικρών, γίνεται από το πεπτικό σύστημα προς το κυκλοφορικό. Τα λιπαρά συστατικά των τροφών συλλέγονται από τα λεμφικά αγγεία που περιβάλλουν το έντερο, μεταφέρονται στη χυλοφόρο δεξαμενή, και από εκεί μέσω του θωρακικού αγωγού στην καρδιά.

    -Επίσης, βοηθάει στην  αποχέτευση και τον καθαρισμό, μεταφέροντας κύτταρα και διάφορες ουσίες, τα οποία δεν είναι απαραίτητα για την λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού.

    -Ακόμη, βοηθάει στην  άμυνα του οργανισμού, η οποία ολοκληρώνεται μέσα στα λεμφογάγγλια, στα οποία κατακρατούνται μικρόβια, τοξίνες, καρκινικά κύτταρα και άλλα παθολογικά στοιχεία που μεταφέρει η λέμφος, ενώ συγχρόνως τα καταστρέφουν με φαγοκυττάρωση (ιοί, βακτήρια, πρωτόζωα, μύκητες, τοξίνες). Αυτό επιτυγχάνεται με τα λεμφοκύτταρα τα οποία έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν κάποιο κύτταρο ή κάποιο χημικό μεγαλομόριο ως ξένο (αντιγόνο) οπότε ενεργοποιούνται και οι ειδικοί αμυντικοί μηχανισμοί.

    Το σύνολο των ιστών και οργάνων που φιλοξενούν τα κύτταρα που συμμετέχουν στην ανοσιακή απάντηση, απαρτίζουν το λεμφικό σύστημα, το οποίο είναι οργανωμένο είτε σε όργανα με λεπτή κάψα είτε σε διάχυτες αθροίσεις λεμφαδενικού ιστού.

    Έτσι, τα κύρια λεμφικά όργανα και οι ιστοί ταξινομούνται σε κεντρικά ή πρωτογενή και σε περιφερικά ή δευτερογενή  λεμφικά όργανα.

    Τα κεντρικά ή πρωτογενή λεμφικά όργανα αποτελούν τις κύριες θέσεις λεμφοποίησης, καθώς σε αυτά, παράγονται, διαφοροποιούνται από τα στελεχιαία λεμφοειδή κύτταρα, πολλαπλασιάζονται και ωριμάζουν σε λειτουργικά επαρκή κύτταρα. Στα κεντρικά λεμφικά όργανα, αδρανοποιούνται και καταστρέφονται τα λεμφοκύτταρα που αναγνωρίζουν τα αντιγόνα. Στα θηλαστικά και στον άνθρωπο, κεντρικά λεμφικά όργανα είναι ο μυελός των οστών, από τον οποίο προέρχονται όλα τα λεμφοκύτταρα, και ο θύμος, όπου τα Τ- λεμφοκύτταρα ωριμάζουν και ουσιαστικά αποκτούν το σύνολο των ειδικών αντιγονικών υποδοχέων, το οποίο τα καθιστά ικανά να αντιμετωπίζουν το αντιγονικό φορτίο που θα συναντήσουν στη μετέπειτα ζωή τους. Αντίθετα, τα Β- λεμφοκύτταρα ωριμάζουν στο ήπαρ του εμβρύου και στο μυελό των οστών. Τα ώριμα πλέον λεμφοκύτταρα μεταναστεύουν από τα κεντρικά στα περιφερειακά λεμφικά όργανα. 

    Τα περιφερικά ή δευτερογενή λεμφικά όργανα είναι τα όργανα, στα οποία μεταφέρονται τα λεμφοκύτταρα που έχουν ωριμάσει στα κεντρικά λεμφικά όργανα. Στα περιφερικά αυτά όργανα, τα ώριμα λεμφοκύτταρα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, με τα διάφορα συνοδά κύτταρα, αλλά και με τα ξένα αντιγόνα. Τα περιφερικά λεμφικά όργανα εντοπίζονται σε στρατηγικά σημεία του οργανισμού, που τους επιτρέπουν να εκπληρώνουν κατά τον καλύτερο τρόπο τη λειτουργική τους αποστολή, η οποία δεν είναι άλλη από την καθήλωση των αντιγόνων που εισέρχονται στον οργανισμό, τη διαμόρφωση του κατάλληλου περιβάλλοντος για την αλληλεπίδραση των λεμφοκυττάρων με τα αντιγόνα και την ευχερή διαφυγή των προϊόντων της ανοσιακής απάντησης (δραστικά Τ-κύτταρα και αντισώματα) προς τη συστηματική κυκλοφορία. Στα περιφερικά όργανα ανήκουν οι καλά οργανωμένες και περιβαλλόμενες από κάψα λεμφικές δομές, δηλαδή οι λεμφαδένες και ο σπλήνας, που γι 'αυτόν ακριβώς τον λόγο ονομάζονται και συστηματικά περιφερικά λεμφικά όργανα, και οι λιγότερο οργανωμένες και άνευ κάψας συναθροίσεις λεμφικού ιστού που απαντώνται σε ολόκληρο τον οργανισμό, εκτός του κεντρικού νευρικού συστήματος. Το μεγαλύτερο μέρος του μη οργανωμένου λεμφικού ιστού απαντάται κοντά στους βλεννογόνους και γι 'αυτό οι αντίστοιχες λεμφικές συναθροίσεις ονομάζονται βλεννογονικοί λεμφικοί ιστοί.

    Εκτός λοιπόν των λεμφαδένων και του σπλήνα, λεμφοκύτταρα υπάρχουν και σε πολλούς άλλους ιστούς. Διάσπαρτα λεμφοκύτταρα, με διαφορετικά μάλιστα ανοσοφαινοτυπικά χαρακτηριστικά, απαντώνται στη βασική στοιβάδα (lamina propria λεμφοκύτταρα, LPLs) των βλεννογόνων διάφορων οργάνων, όπως το στομάχι, το λεπτό και το παχύ έντερο, στις ανώτερες και κατώτερες αναπνευστικές οδούςκ.ά. Έτσι, συναθροίσεις λεμφοκυττάρων, είτε διάχυτες είτε οργανωμένες σε μονήρη ή συρρέοντα λεμφοζίδια με βλαστικά κέντρα, με δομή και λειτουργία ανάλογη των λεμφαδένων, υπάρχουν στη βασική μεμβράνη και στις υποβλεννογόνιες περιοχές της πεπτικής, της αναπνευστικής και της ουροποιογεννητικής οδού. Αυτός ο λεμφικός ιστός αποτελεί το λεγόμενο ανοσοποιητικό σύστημα των βλεννογόνων αντιπροσωπευτικά στοιχεία του οποίου είναι οι Παϋέριες πλάκες του τελικού ειλεού, τα υποβλεννογόνια λεμφοζίδια της σκωληκοειδούς απόφυσης, οι αμυγδαλές και τα υποβλεννογόνια λεμφοζίδια που απαντώνται κατά μήκος των ανώτερων αναπνευστικών οδών και των βρόγχων. Αντίθετα, το ανοσοποιητικό σύστημα του δέρματος αποτελείται από τα ενδοεπιδερμιδικά λεμφοκύτταρα, καθώς και από τα λεμφοκύτταρα και τα συνοδά κύτταρα της επιδερμίδας. Ιδιαίτερης σημασίας είναι τα αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα Langerhans που εντοπίζονται στην βασική στοιβάδα της επιδερμίδας. Ένας αριθμός κυττάρων Langerhans πιστεύεται ότι μεταναστεύουν στα λεμφικά όργανα, όπου αναγνωρίζονται ως δενδριτικά κύτταρα.

    Ανάπτυξη έκτοπου λεμφικού ιστού είναι δυνατόν να παρατηρηθεί σε σημεία έντονης ανοσιακής απάντησης, όπως, π.χ., συμβαίνει στον αρθρικό θύλακο ατόμων με ρευματοειδή αρθρίτιδα, όπου μπορεί να αναπτυχθούν ακόμη και λεμφοζίδια με εμφανή βλαστικά κέντρα.

    Σε περίπτωση ανεπάρκειας του λεμφικού συστήματος (π.χ. απόφραξη) παρατηρείται συγκέντρωση στην περιφέρεια υπερβολικού ποσού μεσοκυττάριου υγρού με συνέπεια το οίδημα και τη μεγάλη διόγκωση της εμπλεκόμενης περιοχής. Στην περίπτωση των κάτω άκρων μπορεί η κατάσταση αυτή να πάρει μορφή χαρακτηριζόμενη ως ελεφαντίαση.

    wikipedia


    Γιατί δεν πρέπει να γίνεται αφαίρεση λεμφαδένων σε καρκίνο

    Όταν προκαλείται λεμφική συμφόρηση στην δεξαμενή του χυλού δεν μπορούν να αποβληθούν οι φθαρμένες κυτταρικές πρωτεϊνες και αυτό προκαλεί λεμφοίδημα...

    Το σώμα μας ανανεώνει 30 δισεκατομμύρια γηρασμένα κύτταρα σε καθημερινή βάση.

    Όταν ένας ασθενής ξαπλώνει ανάσκελα, μπορεί να εντοπίσει τα λεμφοιδήματα, ως επώδυνα, σκληρά γρομπαλάκια, για παράδειγμα γύρω από τον ομφαλό, που μερικές φορές είναι μεγάλα.

    Τα λεφοιδήματα αυτά προκαλούν οσφυαλγία, πρήξιμο στην κοιλιά, μετεωρισμό και σωσίβια στην κοιλιά.

    Οι νόσοι που προκαλούν τα λεμφοιδήματα είναι o διαβήτης, oi καρδιοπάθειες και o καρκίνος.

    Το πρήξιμο στην κοιλιακή χώρα συνοδεύεται από οίδημα προσώπου, διπλό προγούλι, πρήξιμο κάτω από τα μάτια και διόγκωση της περιοχής του λαιμού.

    Το 80% του λεμφικού συστήματος βρίσκεται στην εντερική οδό και έτσι το έντερο είναι το κέντρο του ανοσοποιητικού συστήματος. Το λεμφοίδημα στο έντερο οφείλεται στη συσσώρευση υπερβολικής ποσότητας τοξινών στο έντερο.

    Και όταν ένας λεμφικός πόρος αποφράσσεται η λέμφος δεν μπορεί να παροχετευθεί και τα λεμφογάγγλια που βρίσκονται κατά μήκος του αποφραγμένου λεμφικού πόρου δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τα νεκρά και τα ζωντανά φαγοκύτταρα και τα μικρόβια, τις τοξίνες και τα καρκινικά κύτταρα που έχουν καταπιεί. Η ατελής καταστροφή προκαλεί φλεγμονή στα λεμφογάγγλια, διόγκωση και υπεραιμία. Στη συνέχεια, στο αίμα εισέρχεται μολυσμένο υλικό και προκαλείται σηψαιμία και επιμόλυνση του αίματος με τοξικούς παράγοντες και καρκινικά κύτταρα. Η κατακράτηση υγρών με πρήξιμο στην κοιλιά, τα χέρια, τα πέλματα, τους αστραγάλους, τα μάτια και το πρόσωπο είναι ο προάγγελος των χρόνιων παθήσεων.

    Αν κάποιος, συνεχώς, έχει λεμφική συμφόρηση θα προκληθεί καρκινική μετάλλαξη. Ο θωρακικός πόρος που παροχετεύει τη λέμφο προς τον αριστερό λεμφικο πόρο υπερφορτώνεται από τη συνεχή εισροή τοξινών και παθαίνει και αυτός συμφόρηση. Όμως, ο θωρακικός πόρος συνδέεται με πολλούς λεμφικούς πόρους που αδειάζουν τα τελικά άχρηστα προϊόντα τους στον θωρακικό πόρο. Ο θωρακικός πόρος αφαιρεί από την κυκλοφορία το 85% των τελικών προϊοντων του κυτταρικού μεταβολισμού και των τοξινών και αν αυτά δεν μπορούν να παροχετευθούν θα οδηγηθούν σε άλλα απομακρυσμένα σημεία του σώματος, με αποτέλεσμα λεμφοίδημα και οιδήματα στο σώμα.

    Τα προϊόντα του τελικού μεταβολισμού και οι τοξίνες εγκλωβίζονται έτσι σε μια περιοχή του σώματος και εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα της νόσου και αρχίζει η ανάπτυξη ανώμαλων κυττάρων που γίνονται καρκινικά.

    Οι νόσοι της χρόνιας λεμφικής συμφόρησης

    • Παχυσαρκία,
    • Κύστεις μήτρας και ωοθηκών,
    • Διόγκωση του προστάτη,
    • Αρθρίτιδες,
    • Διόγκωση της αριστερής κοιλίας της καρδιάς,
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια,
    • Συμφόρηση των βρόγχων και των πνευμόνων
    • Διόγκωση των λεμφαδένων του τραχήλου,
    • Δυσκαμψία αυχένα και ώμων,
    • Οσφυαλγία,
    • Κεφαλαλγίες,
    • Ημικρανίες,
    • Ζάλη και ίλιγγος,
    • Πόνος στα αυτιά,
    • Εμβοές,
    • Βαρυκοϊα,
    • Κρυολογήματα,
    • Παραρρινοκολπίτιδες,
    • Ιγμορίτιδα,
    • Αλλεργική ρινίτιδα,
    • Άσθμα,
    • Διόγκωση του θυρεοειδούς,
    • Οφθαλμικές παθήσεις, όπως γλαύκωμα,
    • Κακή όραση,
    • Πρήξιμο στους μαστούς,
    • Οζίδια των μαστών,
    • Διόγκωση και κύστεις των νεφρών,
    • Οίδημα στα πόδια και τα σφυρά,
    • Πόνοι στην πλάτη,
    • Στομαχικές διαταραχές,
    • Σπληνομεγαλία,
    • Σκολίωση,
    • Εγκεφαλικές διαταραχές,
    • Διαταραχές μνήμης,
    • Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου,
    • Κήλες,
    • Πολύποδες παχέος εντέρου
    • Διαταραχές αναπαραγωγικού συστήματος,
    • Πιτυρίδα κ.ά

    Ο θωρακικός πόρος αφού συλλέξει τη λέμφο από όλα τα μέρη του σώματος, εκτός από τη δεξιά πλευρά της κεφαλής και του τραχήλου, το δεξί άνω άκρο και το άνω δεξί τεταρτημόριο, ενώνεται με τον αριστερό λεμφικό πόρο που οδηγεί τη λέμφο στο κυκλοφορικό σύστημα παροχετεύοντάς την στην αριστερή υποκλείδιο φλέβα που βρίσκεται στη βάση του λαιμού. Η φλέβα αυτή ενώνεται με την άνω κοίλη φλέβα που εκβάλλει στην καρδιά. Η λεμφική συμφόρηση εμποδίζει τη λεμφική αποστράγγιση από διάφορα όργανα ή τμήματα του σώματος και επιτρέπει την είσοδο τοξικού υλικού στην καρδιά και τις αρτηρίες και προκαλείται καρδιομεγαλία. Επίσης, οι τοξικές ουσίες και άλλοι νοσογόνοι παράγοντες εισέρχονται στη γενική κυκλοφορία και εξαπλώνονται σε άλλες περιοχές του σώματος.

    Η λεμφική συμφόρηση στην πλειονότητα των περιπτώσεων οφείλεται σε ηπατική συμφόρηση, κακή διατροφή και έλλειψη άσκησης. Η λεμφική συμφόρηση μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του λεμφικού συστήματος.

    Απαιτείται αποτοξίνωση του ήπατος, ισορροπημένη διατροφή και άσκηση.

    Το λεμφοίδημα είναι παρενέργεια της συμβατικής θεραπείας για τον καρκίνο.

    Ήρθε η ώρα η ιατρική κοινότητα να αναγνωρίσει ότι το λεμφοίδημα μπορεί να αποφευχθεί και ότι συνδέεται με την αφαίρεση των λεμφαδένων.

    Οι ογκολόγοι συστήνουν την αφαίρεση λεμφαδένων μετά τη διάγνωση του καρκίνου. Η αφαίρεση των λεμφαδένων γίνεται σε πολλούς καρκίνους (καρκίνος του μαστού,  καρκίνος του προστάτη, καρκίνος του τραχήλου, καρκίνος του παχέος εντέρου, μελάνωμα, καρκίνος των ωοθηκών, και άλλοι).

    Η συμβατική ιατρική άποψη είναι ότι οι λεμφαδένες περιέχουν καρκινικά κύτταρα και ως εκ τούτου πρέπει να αφαιρούνται. Ταυτόχρονα, ο καρκίνος είναι μια συστηματική νόσος, έτσι αφαιρώντας τους λεμφαδένες δεν λύνεται το πρόβλημα.

    Με άλλα λόγια, οι διόγκωση των λεμφαδένων δεν είναι το πρόβλημα και ούτε είναι ο όγκος. Ο όγκος και / ή η διόγκωση των λεμφαδένων είναι το αποτέλεσμα του προβλήματος.

    Η χειρουργική επέμβαση των λεμφαδένων δεν αντιμετωπίζει την υποκείμενη αιτία του καρκίνου ούτε και η χημειοθεραπεία ούτε και η ακτινοβολία! 

    Επιπλέον, όταν λεμφαδένες έχουν ως ρόλο να συλλαμβάνουν καρκινικά κύτταρα.

    Οι διογκωμένοι λεμφαδένες δεν σημαίνουν μετάσταση, αλλά είναι αντίδραση στη νόσο και σημαίνει ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους. 

    Η χειρουργική αφαίρεση των λεμφαδένων, ως ένας τρόπος για τη μείωση της μετάστασης, στην πραγματικότητα προκαλεί περισσότερο κακό παρά καλό, λόγω των δυνητικών επιπλοκών από το λεμφοίδημα. 

    Η αφαίρεση των λεμφαδένων δεν αυξάνει την επιβίωση.


    Όταν το λεμφικό σύστημα υποστεί βλάβη, είτε με χειρουργική επέμβαση ειτε με ακτινοβολία...

    Η απομάκρυνση των λεμφαδένων κατά την διάρκεια χειρουργικής επέμβασης εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της μαστεκτομής, για παράδειγμα, ακόμη και αν σε ορισμένες, λιγότεροι λεμφαδένες απομακρύνονται, χωρίς να επηρεάζεται άμεσα η επιβίωση και να δικαιολογούνται οι επιπλοκές που θα προκύψουν οποιαδήποτε στιγμή στη ζωή ενός ατόμου μετά.

    Συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες πρέπει να ενσωματωθούν στη θεραπεία των ασθενών με καρκίνο για τη βελτίωση της επιβίωσης.

    Το κατεστραμμένο λεμφικό σύστημα σημαίνει ότι ένα άτομο είναι πολύ πιο ευαίσθητο στον καρκίνο και σε άλλες χρόνιες νόσους, γιατί το λεμφικό σύστημα βοηθά το σώμα να επουλωθεί γρηγορότερα και καλύτερα.

    Η συνολική επιβίωση για όσους έχουν μελάνωμα και υποβάλλονται σε βιοψία φρουρού λεμφαδένα (SLNB) δεν αυξάνεται και μάλιστα αυξάνεται ο κίνδυνος για απομακρυσμένη νόσο αργότερα.

    Το λεμφοίδημα δεν είναι απλά μια «παρενέργεια» της αφαίρεσης λεμφαδένων

    Φανταστείτε για παράδειγμα ότι σε μια περιοχή παθαίνετε ένα έγκαυμα και τα λεμφοκύτταρα πρέπει να φθάσουν γρήγορα σε αυτή την περιοχή. Σε ένα λεμφικό σύστημα - που έχει υποστεί βλάβη δεν επιτρέπεται στα κατάλληλα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος να φθάσουν στην πληγείσα περιοχή, και η επούλωση θα διαρκέσει πολύ περισσότερο.

    Όσοι καρκινοπαθείς έχουν λεμφοιδήματα δεν έχουν καλή ποιότητα ζωής. Έχουν αδυναμία, μείωση της αισθητικότητας και μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρών λοιμώξεων όπως η κυτταρίτιδα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε σήψη.

    Αν έχετε καρκίνο, συζητήστε με τους γιατρούς σας και ζητήστε τους να μην σας αφαιρέσουν τους λεμφαδένες.

    Κάθε καρκινοπαθής είναι ένα μοναδικό άτομο και κάθε καρκίνος είναι διαφορετικός.

    Οι γιατροί σας θα πρέπει να σταθμίσουν τους κινδύνους και τα οφέλη από τις θεραπείες στις οποίες σας υποβάλλουν.

    Υπάρχουν και άλλες επιλογές... για να θεραπευθείτε...

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το λεμφοίδημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το λεμφοίδημα

    Διαβάστε, επίσης,

    Καθαρίστε το λεμφικό σας σύστημα

    Τρόποι για να καθαρίσετε το σώμα σας

    Κάντε αποτοξίνωση του λεμφικού σας συστήματος

    Η θεραπεία για όλες τις κυτταρίτιδες

    Ο καλύτερος χυμός για την κυτταρίτιδα

    Φυσική αποκατάσταση στον καρκίνο

    Αγγειοσάρκωμα

    Φλεβικό έλκος

    Σαρκώματα μαλακών μορίων

    Πρόληψη και αντιμετώπιση λεμφοιδήματος

    Ανάπτυξη κακοήθειας μετά από μεταμόσχευση οργάνων

    Τα καλύτερα βότανα για το λεμφοίδημα και την κυτταρίτιδα

    www.emedi.gr