Τρίτη, 20 Μαΐου 2014 09:43

Σύνδρομο Sweet

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Οξεία εμπύρετη ουδετεροφιλική δερμάτωση

Το σύνδρομο Sweet, ICD-10 L98.2, ή οξεία εμπύρετη ουδετεροφιλική δερμάτωση (acute febrile neutrophilic dermatosis) (SS) πρωτοπεριγράφηκε από τον Robert Douglas Sweet το 1964 στην Αγγλία.

Χαρακτηρίζεται από αιφνίδιο πυρετό, λευκοκυττάρωση και ευαίσθητες, επηρμένες, ερυθηματώδεις και καλώς περιγεγραμμένες βλατίδες και πλάκες, ιστολογικά αποτελούμενες από ουδετεροφιλικές διηθήσεις.

Το SS είναι συχνότερο στις γυναίκες, σε αναλογία 3:1 με τους άνδρες.

To σύνδρομο Sweet παρατηρείται κυρίως σε άτομα ηλικίας 30-50 ετών

Το HLA-Bw54 απαντάται σε αυξημένη συχνότητα στους Ιάπωνες με SS,  ενώ στους Καυκάσιους δεν έχει σημαντική συσχέτιση.

Το SS αποδίδεται σε αυτοάνοση απάντηση επαγόμενη από τα Τ-λεμφοκύτταρα. Το SS αποτελεί, πιθανώς, αντίδραση εξ υπερευαισθησίας σε διάφορους συστηματικούς παράγοντες (π.χ. αιματολογικά νοσήματα, φάρμακα, λοιμώξεις) οι οποίοι διεγείρουν τον καταρράκτη των κυτταροκινών και ενεργοποιούν τα ουδετερόφιλα, τα οποία διηθούν τοπικά τους ιστούς.

Ο G-CSF ρυθμίζει την παραγωγή και διαφοροποίηση των ουδετεροφίλων. Οι ασθενείς με ενεργό SS έχουν σημαντική αύξηση των επιπέδων του G-CSF στον ορό, ο οποίος καταστέλλει την απόπτωση των ουδετεροφίλων, ενώ παράλληλα η εξωγενής χορήγηση G-CSF ενοχοποιείται για την παθογένεση του SS.

Το SS μπορεί να είναι ιδιοπαθές, αλλά συχνά συνδυάζεται με άλλα νοσήματα, κυρίως αιματολογικά και αυτοάνοσα.

Ανάλογα με την αιτιολογία του, ταξινομείται σε 4 κατηγορίες:

  • Κλασικό/ιδιοπαθές (71%)
  • Παραφλεγμονώδες (16%)
  • Παρανεοπλασματικό (11%)
  • Σχετιζόμενο με την κύηση (2%)

Το ιδιοπαθές SS απαντάται σε συχνότητα έως 71% σε άτομα μέσης ηλικίας 55-60 ετών και επικρατεί στις γυναίκες, σε αντίθεση με τον κακοήθη τύπο.

Νοσήματα που συνδέονται με το σύνδρομο Sweet:

  • Αναιμία Fanconi
  • Μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο
  • Οξεία μυελογενής λευχαιμία
  • Πολλαπλούν μυέλωμα

Στα νοσήματα αυτά, το SS συνδέεται συχνότερα με αιματολογικά νοσήματα και μεγάλη ποικιλία συμπαγών όγκων, δεν επικρατεί στις γυναίκες, είναι, συνήθως, φυσαλιδώδες και φλυκταινώδες και εντοπίζεται συχνότερα στο πρόσωπο και στο ανώτερο μέρος του σώματος.

  • Αυτοάνοσα νοσήματα (19%)

•          Άτυπα νοσήματα συνδετικού ιστού

•          Δερματομυοσίτιδα

•          Θυρεοειδοπάθειες (νόσος Grave, θυρεοειδίτιδα Hashimoto)

•          Ρευματοειδής αρθρίτιδα

•          Σαρκοείδωση

•          Σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Behcet

•          Υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα

•          Φλεγμονώδεις εντεροπάθειες (νόσος Crohn, ελκώδης κολίτιδα)

  • Λοιμώξεις

•          Αμυγδαλίτιδα

•          Αναπλάσμωση (Anaplasma phagocytophilum)

•          Ηπατίτιδα

•          Ιογενής πνευμονίτιδα

•          Ιστοπλάσμωση

•          Λοίμωξη από απλό έρπητα

•          Λοιμώξεις από υερσίνια

•          Λοίμωξη από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού

•          Λοιμώξεις από κυτταρομεγαλοϊό

•          Λοίμωξη από HIV

•          Ουρολοιμώξεις

•          Πνευμονίτιδα από Chlamydia pneumoniae

•          Πνευμονική κοκκιδιομυκητίαση

•          Σαλμονέλλωση

•          Τύφος

•          Τοξοπλάσμωση

•          Φυματίωση και άλλες μυκοβακτηριδιακές λοιμώξεις

•          Αιδοιοκολπίτιδα

  • Φάρμακα

•          All trans ρετινοϊκό οξύ (Θεραπεία με ισοτρετινοΐνη)

•          Αντισυλληπτικά από το στόμα

•          Βορτεζομίβη

•          G-CSF

•          Καρβαμαζεπίνη

•          Κουϊνουπριστίνη/δαλφοπριστίνη

•          Λίθιο

•          Νιτροφουραντοΐνη

•          Oφλοξασίνη

•          Σελεκοξίμπη

•          Tετρακυκλίνες

•          Tριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη

•          Υδραλαζίνη

•          Φουροσεμίδη

  • Κύηση (2%)

•          Εμφανίζεται κατά το 1ο ή 2ο τρίμηνο της κύησης

•          Συνήθως υφίεται αυτόματα

•          Δεν συνοδεύεται από νοσηρότητα ή θνητότητα του εμβρύου

  • Νοσήματα συνδεόμενα με το σύνδρομο Sweet στην παιδική ηλικία.
  • Νόσος θησαυρισμού γλυκογόνου τύπου Ib
  • Πρωτοπαθής ανοσοανεπάρκεια
  • AIDS
  • Σκροφουλόδερμα (scrofuloderma)

Κλινικά, το SS εκδηλώνεται με αιφνίδιο πυρετό, λευκοκυττάρωση και δερματικό εξάνθημα.

-Το εξάνθημα συνίσταται σε ευαίσθητες, ερυθηματώδεις και καλά οριοθετημένες κηλίδες και πλάκες, οι οποίες εμφανίζονται αιφνίδια και συχνά υποτροπιάζουν και μικροσκοπικά παρουσιάζουν πυκνές ουδετεροφιλικές διηθήσεις. Οι αλλοιώσεις αυτές κλινικά υποδύονται το οζώδες ερύθημα, με το οποίο μπορεί να συνυπάρχουν. Εντοπίζονται σε οποιαδήποτε περιοχή του σώματος, αλλά, συνήθως, προτιμούν το ανώτερο μέρος του σώματος και κυρίως το πρόσωπο.

Μπορεί ακόμα να εμφανισθούν σε περιοχές λύσης της συνέχειας του δέρματος, όπως σε σημεία όπου έχουν γίνει βιοψίες, ενδοφλέβιες ενέσεις, τσιμπήματα εντόμων ή αμυχές ζώων ή έχουν υποστεί θεραπευτική ακτινοβόληση ή έλθει σε επαφή με ευαισθητοποιά αντιγόνα (δερματική υπερευαισθησία). Σε μερικές περιπτώσεις εντοπίζονται σε φωτοεκτεθειμένες περιοχές του σώματος ή σε περιοχές προηγηθέντος ηλιακού εγκαύματος (φωτοτοξική αντίδραση).

Ενίοτε έχουν την εικόνα φυσαλιδώδους δερμάτωσης – με την μορφή είτε μικροσκοπικών φυσαλίδων στην κορυφή των ερυθρών βλατίδων, είτε φυσαλίδων σε ερυθηματώδη βάση. Σε ασθενείς με SS συνδεόμενο με κακοήθεια μπορεί να είναι πομφολυγώδεις, να ελκοποιηθούν και να υποδύονται γαγγραινώδες πυόδερμα.

Οι μεμονωμένες αλλοιώσεις συχνά περιγράφονται ως ψευδοφυσαλιδώδεις ή ψευδοφλυκταινώδεις, αλλά μπορεί να είναι πραγματικά φλυκταινώδεις, πομφολυγώδεις ή ελκωτικές. Σε διάστημα ημερών έως εβδομάδων, μεγεθύνονται και μπορεί να συρρέουν σχηματίζοντας ακανόνιστες, σαφώς αφοριζόμενες, πλάκες.

-Πυρετός. Είναι το συχνότερο σύμπτωμα του SS. Μπορεί να προηγείται των δερματικών εκδηλώσεων, αλλά και να υπάρχει σ΄ όλη την διάρκεια της νόσου. Πάντως, σε μερικούς ασθενείς με βιοψιακά αποδεδειγμένο SS συνδεόμενο με κακοήθεια, απουσιάζει.

Άλλες εκδηλώσεις:

•          Επιπεφυκίτιδα και επισκληρίτιδα (συχνά)

•          Κυψελιδίτιδα

•          Προσβολή νεφρών, ήπατος και ΚΝΣ

•          Άσηπτη οστεομυελίτιδα (στα παιδιά)

•          Αρθραλγίες/αρθρίτιδα (33-62%)

•          Τενοντοϋμενίτιδα

•          Γενικευμένη κακουχία, κεφαλαλγίες και μυαλγίες

•          Καρδιαγγειακή προσβολή, ενίοτε θανατηφόρα

•          Στοματικά έλκη είναι ασυνήθιστα στο κλασικό SS, αλλά συχνότερα σε ασθενείς με SS συνδεόμενο με αιματολογικά νοσήματα


Διάγνωση του συνδρόμου Sweet

Εργαστηριακά ευρήματα του συνδρόμου Sweet:

  • Αύξηση της ΤΚΕ (>90% των περιπτώσεων)
  • Λευκοκυττάρωση
  • Ουδετεροφιλία. Είναι λιγότερο συχνή στους φαρμακογενείς τύπους της νόσου
  • Τα περιφερικά λευκά αιμοσφαίρια αυξάνονται σε 10.000-18.000/ml, με 80-85% πολυμορφοπύρηνα
  • Αναιμία, η οποία συνδυάζεται με θρομβοπενία σε ασθενείς με υποκείμενο κακόηθες νόσημα
  • Αύξηση αλκαλικής φωσφατάσης
  • Πρωτεϊνουρία
  • Αύξηση ηπατικών ενζύμων

Ιστολογικά ευρήματα του συνδρόμου Sweet:

•          Πυκνές περιαγγειακές, ουδετεροφιλικές διηθήσεις. Είναι η ιστολογική σφραγίδα του SS.

•          Λευκοκυτταροκλασία, με διάσπαρτα μονοπύρηνα κύτταρα και περιστασιακά ηωσινόφιλα. Τα φλεγμονώδη κύτταρα σχηματίζουν ταινιοειδείς διηθήσεις στο θηλοειδές χόριο.

•          Οίδημα του δέρματος, το οποίο μπορεί να καταλήξει στο σχηματισμό υποεπιδερμικής πομφόλυγας. Σε ουδετεροπενικές καταστάσεις οι διηθήσεις μπορεί να είναι λιγότερο ουδετεροφιλικές.

Οι ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις του SS μπορεί να παρατηρηθούν και σε εξωδερματικές περιοχές με την μορφή στείρας ουδετεροφιλικής φλεγμονής, όπως στα οστά, το έντερο, το ήπαρ, την αορτή, τους πνεύμονες και τους μυς.


Διαγνωστικά κριτήρια του κλασσικού συνδρόμου Sweet

Μείζονα κριτήρια

1.         Αιφνίδια εμφάνιση ευαίσθητων ή επώδυνων ερυθηματωδών πλακών ή οζιδίων με φυσαλίδες, φλύκταινες ή πομφόλυγες

2.         Πυκνές ουδετεροφιλικές διηθήσεις της επιδερμίδας, χωρίς λευκοκυτταροκλαστική αγγειΐτιδα

3.         Πυρετός > 38°C

4.         Επανεμφάνιση των αλλοιώσεων μετά την θεραπεία με κορτικοειδή

Ελάσσονα κριτήρια

1.         Δερματικό εξάνθημα το οποίο ακολουθεί μη ειδικές λοιμώξεις του αναπνευστικού (εμπύρετη λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, αμυγδαλίτιδα, νόσημα παρόμοιο με ινφλουέντζα) ή του ΓΕΣ ή εμβολιασμούς ή συνδέεται με φλεγμονώδη ή αιμοϋπερπλαστικά νοσήματα, συμπαγείς κακοήθεις όγκους ή κύηση

2.         Δερματικό εξάνθημα συνοδευόμενο κατά περιόδους από γενικευμένη κακουχία και πυρετό  (>38°C)

3.         Εργαστηριακά ευρήματα στην έναρξη : ΤΚΕ >20 mm; Θετική CRP; ουδετερόφιλα >70% στο περιφερικό αίμα; λευκοκυττάρωση >8.000 (απαιτούνται 3 ή 4 από τις τιμές αυτές) και

4.         Εξαίρετη ανταπόκριση στη θεραπεία με συστηματικά κορτικοειδή ή ιωδιούχο κάλιο

Για την διάγνωση του κλασικού (ή ιδιοπαθούς) SS απαιτούνται 2 μείζονα και 2 ελάσσονα κριτήρια.

Η διάγνωση του SS βασίζεται στην χαρακτηριστική κλινική εικόνα των δερματικών αλλοιώσεων (ελαφρώς ευαίσθητη, ερυθηματώδης ή ιόχρους πλάκα ή οζίδιο) και στα ιστολογικά ευρήματα (πυκνές ουδετεροφιλικές ταινιοειδείς διηθήσεις του θηλοειδούς χορίου, χωρίς λευκοκυτταροκλαστική αγγειΐτιδα).

Διαγνωστικά κριτήρια φαρμακογενούς συνδρόμου Sweet

1.         Αιφνίδια εμφάνιση επώδυνων ερυθηματωδών πλακών και οζιδίων

2.         Ιστοπαθολογική ένδειξη πυκνών ουδετεροφιλικών διηθήσεων, χωρίς ενδείξεις πρωτοπαθούς λευκοκυτταροκλαστικής αγγειΐτιδας

3.         Πυρετός >38ο C

4.         Προσωρινή συσχέτιση μεταξύ πρόσληψης φαρμάκων και κλινικής έναρξης; ή υποτροπή μετά την per os επαναχορήγηση του υπεύθυνου φαρμάκου

5.         Προσωρινή ύφεση των αλλοιώσεων μετά την διακοπή του φαρμάκου ή την θεραπεία με συστηματικά κορτικοειδή

Η διάγνωση του φαρμακογενούς SS επιβεβαιώνεται όταν υπάρχουν και τα 5 αυτά κριτήρια.


Διαφορική διάγνωση συνδρόμου Sweet

•          Αλογενόδερμα

•          Βακτηριδιακή σήψη

•          Βλαστομυκητίαση

•          Γαγγραινώδες πυόδερμα

•          Δερματική λευχαιμία

•          Δερμάτωση συνδεόμενη με εντερική παράκαμψη

•          Δερματομυοσίτιδα

•          Διάχυτο οζώδες ερύθημα

•          Εξανθηματικά ξανθώματα

•          Ερύθημα άκρων

•          Ερυθηματώδης λύκος

•          Ερύθημα elevatum diutinum

•          Ηωσινόφιλο κοκκίωμα προσώπου

•          Θρομβοφλεβίτιδα

•          Ιογενές εξάνθημα

•          Κνίδωση

•          Κοινή ακμή

•          Κυτταρίτιδα/ερυσίπελας

•          Λεμφαγγειΐτιδα

•          Λέμφωμα

•          Λευκοκυτταροκλαστική αγγειΐτιδα

•          Λέπρα

•          Λοίμωξη από ιό απλού έρπητα

•          Λοίμωξη από ιό ανεμευλογίας – ζωστήρα

•          Μεταστατικοί όγκοι

•          Οζώδης περιαρτηρίτιδα

•          Οικογενής μεσογειακός πυρετός

•          Πολύμορφο ερύθημα

•          Σποροτρίχωση

•          Σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Behcet

•          Σύνδρομο εντερικής παράκαμψης

•          Συστηματική μυκητίαση

•          Σύφιλη

•          Φαρμακευτικά εξανθήματα

•          Φλυκταινώδης αγγειΐτιδα της ραχιαίας επιφάνειας των χεριών

•          Φυματίωση

•          Φυσαλιδώδες εξάνθημα ελκώδους κολίτιδας

•          Φυσαλιδώδες εξάνθημα συνδεόμενο με ηπατοχολικά νοσήματα

•          Χλώρωμα

•          Υποδερματίτιδα

Ιστολογική διαφορική διάγνωση συνδρόμου Sweet

Η ιστολογική ΔΔ του SS περιλαμβάνει καταστάσεις χαρακτηριζόμενες μικροσκοπικά από ουδετεροφιλικές δερματώσεις ή ουδετεροφιλική υποδερματίτιδα:

•          Αποστήματα ή κυτταρίτιδα

•          Αλογενόδερμα

•          Γαγγραινώδες πυόδερμα

•          Εrythema elevatum diutinum

•          Ηωσινόφιλο κοκκίωμα προσώπου

•          Λευκοκυτταροκλαστική αγγειΐτιδα

•          Ουδετεροφιλική εξωκρινής υδραδενίτιδα

•          Ρευματοειδής ουδετεροφιλική δερματίτιδα.

•          Σύνδρομο εντερικής παράκαμψης

Η δερματική λευχαιμία μπορεί όχι μόνο να συνυπάρχει με SS, αλλά και να μιμείται τις δερματικές αλλοιώσεις του SS. Πάντως, σε αντίθεση με το SS, στην δερματική λευχαιμία οι διηθήσεις του δέρματος αποτελούνται από κακοήθη ανώριμα λευκοκύτταρα και όχι ώριμα ουδετερόφιλα.

Οι αλλοιώσεις του λιπώδους ιστού του υποδόριου SS είναι παρόμοιες με άλλες καταστάσεις χαρακτηριζόμενες από ουδετεροφιλική λοβιώδη υποδερματίτιδα (τεχνητή υποδερματίτιδα, λοίμωξη, ανεπάρκεια α1-αντιθρυψίνης, ΡΑ, παγκρεατίτιδα).


Θεραπεία συνδρόμου Sweet

  • Οι δερματικές αλλοιώσεις του SS μπορεί να επιμείνουν εβδομάδες έως μήνες. Ενίοτε τα συμπτώματα τα σχετιζόμενα με την δερμάτωση και τις δερματικές αλλοιώσεις υφίενται αυτομάτως, χωρίς θεραπεία.
  • Σε ασθενείς με SS συνδεόμενο με κακοήθεια, η θεραπεία του υποκείμενου κακοήθους νοσήματος ενίοτε οδηγεί σε εξαφάνιση των δερματικών αλλοιώσεων.
  • Σε ασθενείς με φαρμακογενές SS, η διακοπή του υπεύθυνου φαρμάκου ακολουθείται από αυτόματη βελτίωση και ύφεση της νόσου.
  • Μερικοί ασθενείς με SS συνδεόμενο με αμυγδαλίτιδα, συμπαγείς όγκους ή νεφρική ανεπάρκεια έχουν ύφεση της δερμάτωσης μετά από την αντίστοιχη χειρουργική παρέμβαση.
  • Συστηματικά κορτικοειδή. Είναι η θεραπεία εκλογής του SS. Προκαλούν ύφεση της κακουχίας μέσα σε μερικές ώρες, των αλλοιώσεων των βλεννογόνων και του πυρετού, σε 2 ημέρες, και των δερματικών αλλοιώσεων, μετά από 1-4 εβδομάδες. Πάντως, παρά την εξαίρετη αρχικά ανταπόκριση, υποτροπές είναι συχνές (25%) και γενικά παρουσιάζονται στη φάση της μείωσης της δόσης

ΔΟΣΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΗΜΑ: Πρεδνιζόνη/πρεδνιζολόνη 0.5-1.5 mg/kg/24ωρο (40-80 mg/24ωρο). Η δόση μειώνεται σε διάστημα 2-4 εβδομάδων. Μερικοί ασθενείς χρειάζονται θεραπεία επί 2-3 μήνες ή ενδοφλέβια θεραπεία.

Σε ασθενείς με δερμάτωση ανθεκτική σε άλλες θεραπείες μπορούν να γίνουν ΕΦ ώσεις νατριούχου σουκκινικής μεθυλπρεδνιζολόνης (έως 1.000 mg/24ωρο) σε διάστημα 1 ή περισσότερων ωρών επί 3-5 ημέρες. Στη συνέχεια, χορηγούνται κορτικοειδή από το στόμα, η δόση των οποίων μειώνεται προοδευτικά, ή άλλα ανοσοκατασταλτικά.

  • Τοπικά κορτικοειδή. Τα κορτικοειδή, χορηγούμενα τοπικά και μέσα στις αλλοιώσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά σε συνδυασμό με συστηματικές θεραπείες.

Σε μερικές περιπτώσεις μπορούν να χορηγηθούν μεμονωμένα και είναι αποτελεσματικά σε ήπιες περιπτώσεις. Χρησιμοποιούνται μεγάλης ισχύος τοπικά κορτικοειδή (όπως προπιονική κλοβετασόλη 0.05%), είτε με την μορφή κρέμας είτε αλοιφής.

Οι μεμονωμένες αλλοιώσεις μπορούν να βελτιωθούν μετά από μίαν εφάπαξ ή πολλαπλές ενέσεις ακετονικής τριαμσινολόνης μέσα στις αλλοιώσεις σε δόσεις 3-10 mg/ml.

  • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η ινδομεθακίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά στη θεραπεία με κορτικοειδή. Προκαλεί ύφεση της νόσου σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, χωρίς υποτροπή. Ο πυρετός και οι αρθραλγίες υποχωρούν μέσα σε 48 ώρες και το εξάνθημα, μετά από 7-14 ημέρες. Χορηγείται σε δόση 150 mg/24ωρο επί 1 εβδομάδα, 100 mg/24ωρο επί 2 εβδομάδες και μετά διακόπτεται. Η ναπροξένη έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία σε έναν ασθενή με SS συνδεόμενο με χρόνια μυελογενή λευχαιμία.
  • Ιωδιούχο κάλιο. Όπως και τα κορτικοειδή και η κολχικίνη, είναι 1ης γραμμής θεραπεία του SS. Μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικό με τα κορτικοειδή και μειώνει την συχνότητα των υποτροπών.

Χορηγούνται εντεροδιαλυτά δισκία 300 mg/8ωρο (συνολικά 900 mg/24ωρο) ή, εναλλακτικά, κορεσμένο διάλυμα ιωδιούχου καλίου (1 gr/ml ύδατος) (Lugol) σε δόση αρχικά 3 σταγόνες/8ωρο (συνολικά 9 σταγόνες=450 mg ιωδιούχου καλίου ημερησίως). Η δόση αυξάνεται κατά 1 σταγόνα/8ωρο, μέχρις ότου φθάσει τις 21-30 σταγόνες (1.050-1.500 mg) ημερησίως (τελική δόση).

Τα συμπτώματα βελτιώνονται μετά από 1-2 ημέρες και οι δερματικές αλλοιώσεις, μετά από 3-5 ημέρες. Σε μερικές περιπτώσεις το φάρμακο μπορεί να διακοπεί μετά από 2 εβδομάδες, χωρίς να προκύψει υποτροπή.

  • Κολχικίνη. Είναι αποτελεσματική σε μερικές περιπτώσεις. Χορηγείται αρχικά σε δόση 0.5 mg tid (συνολική ημερήσια δόση 1.5 mg) και διακόπτεται συνήθως μετά από 7 ημέρες. Εναλλακτικά, η δόση της μπορεί να μειωθεί σε διάστημα 3 εβδομάδων.

Ο πυρετός υφίεται με την κολχικίνη μετά από 2-3 ημέρες, οι δερματικές αλλοιώσεις, 2-5 ημέρες, οι αρθραλγίες, 2-4 ημέρες και η λευκοκυττάρωση, 8-14 ημέρες.

  • Κυκλοσπορίνη. Είναι αποτελεσματική σε δόσεις 2-10 mg ημερησίως.

Στους ασθενείς που άρχισαν την θεραπεία με 10 mg/kg/24ωρο, η κυκλοσπορίνη μειώνεται κατά 2 mg/kg/24ωρο κάθε 2 ημέρες και διακόπτεται μετά από 2 εβδομάδες. Η βελτίωση είναι ταχεία (μέσα σε μίαν εβδομάδα). Σε μερικούς ασθενείς η μείωση της δόσης ακολουθείται από υποτροπή.

  • Δαψόνη. Είναι αποτελεσματική σε δόσεις 100-200 mg/24ωρο μόνη της ή σε συνδυασμό με πρεδνιζόνη. Δρα αναστέλλοντας την ανάπτυξη των βακτηριδίων και παρεμβαίνοντας στη διήθηση και συγκόλληση των ουδετεροφίλων.
  • Αντιβιοτικά. Η δερμάτωση μπορεί να βελτιωθεί μετά από συστηματική θεραπεία με αντιβιοτικά, όπως δοξυκυκλίνη, μινοκυκλίνη και τετρακυκλίνη. Μερικοί από τους ασθενείς αυτούς είχαν δερμάτωση σχετιζόμενη με λοιμώξεις από υερσίνια ή χλαμύδια. Σε άλλες περιπτώσεις τα συμπτώματα και οι αλλοιώσεις του SS υφέθηκαν μετά από θεραπεία με σιπροφλοξασίνη, μετρονιδαζόλη, πενικιλλίνη ή πυριμεθαμίνη και σουλφοναμίδη. Μερικοί από τους ασθενείς αυτούς είχαν SS συνδεόμενο με λοιμώξεις οφειλόμενες σε σαλμονέλλα typhimurium, στρεπτόκοκκο, ελικοβακτηρίδιο πυλωρού ή τοξόπλασμα.
  • Η κλοφαζιμίνη μπορεί να προκαλέσει πλήρη σχεδόν ύφεση της νόσου σε ασθενείς με χρόνιο και υποτροπιάζον SS μη ανταποκρινόμενο στη θεραπεία με μεθυλπρεδνιζολόνη. Χορηγείται σε δόση 200 mg ημερησίως επί 4 εβδομάδες και μετά 100 mg επί 4 εβδομάδες. Η βελτίωση εμφανίζεται μέσα σε μίαν εβδομάδα.
  • Αναστολείς TNF-α. Η ινφλιξιμάμπη θεράπευσε επιτυχώς μερικούς ασθενείς με SS συνδεόμενο με νόσο Crohn  και υποτροπιάζουσα πολυχονδρίτιδα.

Πρόγνωση του συνδρόμου Sweet

Η πρόγνωση του SS εξαρτάται από το υποκείμενο εκλυτικό αίτιο. Το SS μπορεί να διαρκέσει από μίαν εβδομάδα έως πάνω από 4 χρόνια. Υποτροπές είναι συχνές. Το 15% των ασθενών αναπτύσσει χρόνια υποτροπιάζουσα νόσο.

Οι υποτροπές παρατηρούνται συχνότερα σε ασθενείς με SS συνδεόμενο με λοιμώξεις, νοσήματα του αιμοποιητικού, του λεμφικού ιστού και των πλασματοκυττάρων, κακοήθη νοσήματα και διάφορες άλλες συστηματικές καταστάσεις.

Οι δερματικές αλλοιώσεις διαρκούν 6 εβδομάδες έως 6 μήνες. Εάν δεν θεραπευθούν, μπορεί να υφεθούν αυτομάτως μετά από 6-8 εβδομάδες, αλλά μπορεί και μέσα σε 2 εβδομάδες. Μερικές αλλοιώσεις υποχωρούν χωρίς να αφήσουν ουλές, αν και οι δυσχρωστικές αλλοιώσεις μπορεί να υποχωρήσουν μετά από μήνες.

Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Αυξητικοί παράγοντες και καρκίνος μαστού

Αυξητικοί παράγοντες λευκών

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 4206 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019 06:05
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Αυτοκτονία Αυτοκτονία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αυτοκτονία

    Ο όρος "ολοκληρωμένη αυτοκτονία" αναφέρεται στον αυτοπροκληθέντα θάνατο. Ο όρος "απόπειρα αυτοκτονίας" αναφέρεται σε δυνητικά θανάσιμες πράξεις που δεν οδηγούν στο θάνατο ή σε μη θανάσιμες χειρονομίες που στοχεύουν στην προσέλκυση της προσοχής (π.χ. επιπολής κοψίματα στον καρπό)

    Επικρατέστερη ηλικία: Συχνότερη στους υπερήλικες (> 65 ετών ) και την εφηβεία (15-24 ετών)

    Επικρατέστερο φύλο:

    • Άνδρες > Γυναίκες στην ολοκληρωμένη αυτοκτονία (3:1)
    • Γυναίκες > Άνδρες στις απόπειρες αυτοκτονίας

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Αίσθημα απαισιοδοξίας για το μέλλον 

    Αυτοκτονικές σκέψεις με οργανωμένο σχέδιο και πρόθεση:

    1. Σημείωμα για την αυτοκτονία
    2. Δωρεά προσωπικών υπαρχόντων 
    3. Εγκατάλειψη δουλειάς 

    Μείζων κατάθλιψη (έλεγχος των συμπτωμάτων):

    1. Αλλαγές του ύπνου
    2. Απώλεια ενδιαφερόντων 
    3. Απώλεια ενεργητικότητας 
    4. Απώλεια συγκέντρωσης 
    5. Απώλεια όρεξης 
    6. Ελαττωμένη ψυχοκινητική δραστηριότητα
    7. Ενοχές
    8. Αυτοκτονικές εμμονές

    Ψύχωση:

    1. Ελέγχεται η ύπαρξη ακουστικών ψευδαισθήσεων, δηλαδή διαταγές για αυτοκτονία 

    ΑΙΤΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Συνδυασμός ψυχιατρικής νόσου και κοινωνικών συνθηκών. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν ενεργό ψυχιατρική νόσο
    • Μείζων κατάθλιψη και διπολική διαταραχή προκαλούν το 50% των ολοκληρωμένων αυτοκτονιών 
    • Αλκοολισμός και κατάχρηση ναρκωτικών προκαλούν το 25% των ολοκληρωμένων αυτοκτονιών 
    • Σχιζοφρένεια και άλλες ψυχωσικές καταστάσεις ευθύνονται για το 10% των ολοκληρωμένων αυτοκτονιών 

    suicide rep

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    Ψυχιατρικοί:

    • Διαταραχές συναισθήματος (μείζων κατάθλιψη, διπολική διαταραχή), αλκοολισμός, χρήση ναρκωτικών, ψυχωτικές διαταραχές, διαταραχές της προσωπικότητας 
    • Οικογενειακό ιστορικό αυτοκτονίας
    • Ιστορικό προηγούμενης απόπειρας αυτοκτονίας 
    • Διάγνωση θανάσιμης νόσου (AIDS, καρκίνος), χρόνιος μη ανακουφίσιμος πόνος, χρόνια νόσος που προκαλεί ανικανότητα (ασθενείς σε αιμοκάθαρση)
    • Απαισιοδοξία για το μέλλον 

    Επιδημιολογικοί:

    • Φύλο (Άνδρες/Γυναίκες = 3:1)
    • Ηλικία - έφηβοι και υπερήλικες (στους άνδρες κορυφαία ηλικία τα 75 έτη, στις γυναίκες τα 55 έτη)
    • Φυλή - Ιθαγενείς Αμερικανοί, Καυκάσιοι
    • Οικογενειακή κατάσταση: ελεύθεροι > διαζευγμένοι - χηρεύοντες > παντρεμένοι

    Ψυχολογικοί:

    • Ιστορικό πρόσφατης απώλειας (αγαπημένο πρόσωπο, δουλειά, κλπ.)
    • Απώλεια κοινωνικών στηριγμάτων 
    • Σημαντικές ημερομηνίες (αργίες, γενέθλια, επέτειοι, κλπ.)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    Ψυχιατρικά:

    • Διαταραχές συναισθήματος (μείζων κατάθλιψη, διπολική διαταραχή)
    • Αλκοολισμός και εξάρτηση από ναρκωτικά
    • Ψυχωτικές διαταραχές (π.χ. σχιζοφρένεια)
    • Διαταραχές προσωπικότητας 
    • Οργανικά ψυχοσύνδρομα (π.χ. άνοια, παραλήρημα)
    • Διαταραχές προσαρμογής 
    • Διαταραχές πανικού 
    • Μετατραυματικό άγχος

    Οργανικά:

    • Υποθυρεοειδισμός
    • Νόσος/σύνδρομο Cushing
    • Νόσος Addison
    • Υποϋποφυσισμός

    Άλλα (αγωγές σχετιζόμενες με κατάθλιψη):

    • Αντιϋπερτασικά (μεθυλντόπα, ρεζερπίνη, κλονιδίνη)
    • Κορτικοστεροειδή 
    • Οπιούχα
    • Αντιφυματικά (ισονιαζίδη, αιθιοναμίδη, κυκλοσερίνη)
    • Διακοπή αναβολικών στερεοειδών 
    • Βαρβιτουρικά
    • Βενζοδιαζεπίνες 
    • Διακοπή κοκαΐνης
    • Διακοπή αμφεταμινών  

    Sad Teen Hunched Over

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    Ασθενείς που αυτοκτονούν με βίαιο τρόπο βρέθηκε να έχουν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό χαμηλά επίπεδα 5-υδροξυϊνδολοξικό οξύ που είναι ένας μεταβολίτης της σεροτονίνης. Άλλα ευρήματα περιλαμβάνουν: αυξημένη μεθοξυδροξυφαινυλογλυκόλη στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, απουσία απάντησης στη δοκιμασία υψηλής δόσης δεξαμεθαζόνης, χαμηλή μονοαμινοξειδάση αιμοπεταλίων, χαμηλή σεροτονίνη αιμοπεταλίων, υψηλή απαντητικότητα των υποδοχέων της σεροτονίνης-2 των αιμοπεταλίων.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Εισαγωγή στην ψυχιατρική πτέρυγα (με ή χωρίς συγκατάθεση του ασθενή) αν ο ασθενής πάσχει από σοβαρή κατάθλιψη, είναι εξαρτημένος, είναι ψυχωτικός ή αν πρόκειται για το άμεσο διάστημα μετά από σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας 
    • Εισαγωγή σε γενικό νοσοκομείο για άμεση κλινική φροντίδα και ψυχιατρική συμβουλή 
    • Μελέτη πιθανής εξωνοσοκομειακής αντιμετώπισης με προγραμματισμό συναντήσεων για παρακολούθηση, αν ο ασθενής έχει κοινωνική υποστήριξη και δεν πάσχει από βαριά κατάθλιψη, ψύχωση ή εξάρτηση
    • Σε αβεβαιότητα ή σε ασθενή υψηλού κινδύνου, εισαγωγή στο νοσοκομείο για περαιτέρω παρακολούθηση και εκτίμηση

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Όλοι οι ασθενείς που απειλούν, υπονοούν ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν πρέπει να ελέγχονται για παράγοντες κινδύνου που συγκεντρώνουν, να εξετάζεται πλήρως η ψυχική τους υγεία και να συμβουλεύονται ψυχίατρο
    • Να εξασφαλίζεται η ακεραιότητα του ασθενούς με τη λιγότερο περιοριστική μέθοδο (π.χ. απομάκρυνση πιθανών επικίνδυνων αντικειμένων, συνεχής παρακολούθηση τους από κάποιον, φάρμακα, περιοριστικά μέτρα)
    • Διάγνωση και αντιμετώπιση υποκείμενων ψυχιατρικών και οργανικών διαταραχών 
    • Η ηλεκτροσπασμοθεραπεία προσφέρει μια γρήγορη, ασφαλή και αποτελεσματική αντιμετώπιση για βαρέως καταθλιπτικούς, με έντονες τάσεις αυτοκτονίας

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    Προφύλαξη από την αυτοκτονία, έλεγχος κάθε 15 λεπτά, συνεχής παρακολούθηση από κάποιον, περιοριστικά μέτρα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Αντιμετώπιση υποκείμενων ψυχιατρικών και οργανικών διαταραχών 
    • Αντικαταθλιπτικά, ψυχοδιεγερτικά και λίθιο στις διαταραχές του συναισθήματος 
    • Απαιτούνται τουλάχιστον 2 εβδομάδες για να δράσουν τα αντικαταθλιπτικά
    • Νευροληπτικά φάρμακα (π.χ. αλοπεριδόλη, χλωροπρομαζίνη) για ψυχωτικά συμπτώματα
    • Βενζοδιαζεπίνες (π.χ. λοραζεπάμη) για συμπτώματα άγχους 

    Διεγερτικοί, επιθετικοί και εξαρτημένοι ασθενείς στη μονάδα επειγόντων περιστατικών:

    • Μπορεί να απαιτηθεί καταπράυνση με νευροληπτικά (π.χ. αλοπεριδόλη 2-5 mg ΕΜ/ΕΦ) και/ή βενζοδιαζεπίνες (π.χ. λοραζεπάμη 2 mg ΕΜ/ΕΦ)
    • Η κλινική απάντηση, συνήθως, γίνεται ορατή μετά από 20-30 λεπτά
    • Αν δεν υπάρξει απάντηση, αυξάνεται η προηγούμενη δόση (π.χ. ελοπεριδόλη 4-10 mg)

    Αντενδείξεις:

    Να αποφεύγονται τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά σε ασθενείς με ηλεκτρκαρδιογραφική απόδειξη 2ου ή 3ου βαθμού κολποκοιλιακού αποκλεισμού ή αποκλεισμού αριστερού σκέλους 

    Προφυλάξεις:

    Σε ηλικιωμένους ασθενείς να χρησιμοποιούνται μικρότερες δόσεις 

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπειδράσεις:

    Υπερτασική κρίση αν αναστολείς ΜΑΟ χορηγηθούν σε συνδυασμό με φάρμακα που περιέχουν συμπαθητικομιμητικές αμίνες, τροφές πλούσιες σε τυραμίνη, Demerol, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Εβδομαδιαίες συναντήσεις για εξωτερικούς ασθενείς 
    • Συνταγογραφείται ποσότητα αντικαταθλιπτικών ή άλλων ψυχοτρόπων φαρμάκων αρκετή μόνο για μια εβδομάδα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • Γνώση των τηλεφωνικών γραμμών υποστήριξης και της πλησιέστερης μονάδας επειγόντων περιστατικών 
    • Κινητοποίηση του συστήματος κοινωνικής υποστήριξης και ενημέρωση φίλων και συγγενών για το τι πρέπει να κάνουν αν ο ασθενής έχει ακόμη πιο έντονο αυτοκτονικό ιδεασμό
    • Οδηγίες προς τον ασθενή να αποφεύγει ακόμη και την ελάχιστη κατανάλωση αλκοόλ 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    Μικρή περίοδος αυξημένου κινδύνου αυτοκτονίας όταν λύεται η κατάθλιψη και επιστρέφει η ενεργητικότητα και πρωτοβουλία του ασθενούς

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ

    • 15% των αυτοκτονικών, καταθλιπτικών ασθενών θα προχωρήσουν τελικά σε ολοκληρωμένη αυτοκτονία 
    • 82% των αυτοχείρων έχουν επισκεφθεί ένα γιατρό μέσα στους προηγούμενες 6 μήνες 
    • Περίπου οι μισοί από τα θύματα αυτοκτονιών έχουν επισκεφθεί γιατρό τον τελευταίο μήνα πριν τον θάνατο 
    • Κλειδί για μια καλή πορεία και πρόγνωση είναι η γρήγορη αναγνώριση των παραγόντων κινδύνου, γρήγορη διάγνωση και αντιμετώπιση της ψυχιατρικής διαταραχής και κατάλληλη επέμβαση και παρακολούθηση

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Κατάθλιψη

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Αυξημένα ποσοστά αυτοκτονίας στους εφήβους. Η αυτοκτονία είναι η 2η αιτία θανάτου στην εφηβεία

    Γηριατρικό: Αυξημένη συχνότητα με την αύξηση της ηλικίας (κορυφαία ηλικία 55 έτη για τις γυναίκες, και 75 έτη για τους άνδρες)

    ΆΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Η υπέρβαση δοσολογίας είναι η πιο συχνή μέθοδος απόπειρας αυτοκτονίας 
    • Οι άνδρες είναι επιρρεπείς σε βίαιες αυτοκτονικές πράξεις (πυροβολισμοί, πτώσεις, απαγχονισμοί)
    • Η πτώση είναι η πιο συχνή μέθοδος αυτοκτονίας σε ασθενείς ενδονοσοκομειακούς

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

     6

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Κάνναβη και μανιοκατάθλιψη

    Ιατρική κάνναβη και σχιζοφρένεια

    Ο Χρόνος και η Φθορά

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κατάθλιψη

    Μπορείτε να κολλήσετε καλή ή κακή διάθεση από τους φίλους σας

    Η κάνναβη είναι καλύτερη από τα αντικαταθλιπτικά

    Διατροφή για ευτυχία

    Σκέψεις για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία

    Ασθένειες που προκαλει η αϋπνία

    Το χαμόγελο αντίδοτο στην κατάθλιψη

    Το να πεθαίνει κανείς με αξιοπρέπεια

    Θεραπευτική γιόγκα για την κατάθλιψη

    Σύνδρομο Mobbing

    www.emedi.gr

     

     

  • Εντερικά παράσιτα Εντερικά παράσιτα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα εντερικά παράσιτα

     Η τάξη των λοιμωδών παραγόντων που ονομάζονται παράσιτα υποδιαιρείται σε δύο κατηγορίες:

    • Τα πρωτόζωα, που είναι μονοκύτταροι μικροοργανισμοί και, χαρακτηριστικά, διαιρούνται και πολλαπλασιάζονται μέσα στον ξενιστή, συνήθως, μεταδίδονται άμεσα δια της κοπρανοστοματικής οδού και δεν προκαλούν ηωσινοφιλία
    • Οι έλμινθες (σκώληκες) που είναι πολυκύτταροι μικροοργανισμοί και, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. Strongyloides stercoralis, Hymenolepis nana), δεν πολλαπλασιάζονται μέσα στο σώμα του ξενιστή ενώ, συχνά, προκαλούν κάποιου βαθμού ηωσινοφιλία. Το ύψος της ηωσινοφιλίας εξαρτάται από το βαθμό διεισδυτικότητας στο βλεννογόνο. Οι σκώληκες έχουν μικρή διάρκεια ζωής στο σώμα του ξενιστή και, χωρίς αναμόλυνση, πεθαίνουν από μόνοι τους.
    • Δεν παραμένουν στο έντερο όλα τα παράσιτα, που φθάνουν εκεί δια της στοματικής οδού. Μερικά εμφανίζουν διεισδυτικότητα ενώ άλλα δεν απελευθερώνουν τις λοιμώδεις μορφές τους μέσα στο έντερο. Αυτή η τελευταία ομάδα, που περιλαμβάνει το τοξόπλασμα (Toxoplasma gondii), τον εχινόκοκκο και την τριχινέλλα (Trichinella spirallis)
    • Οι περισσότεροι σκώληκες απαιτούν, είτε παρατεταμένη περίοδο επώασης, εκτός του ξενιστή, πριν καταστούν μολυσματικοί, είτε την παρουσία ενός συγκεκριμένου φορέα για τη μεταδοσή τους. Εξαίρεση σ' αυτό τον κανόνα αποτελεί ο Enterobius vermicularis (οξύουροι), του οποίου τα αυγά είναι μολυσματικά, σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση τους. Με αυτό τον τρόπο συμβαίνει άμεση αυτολοίμωξη
    • Η άμεση μετάδοση μεταξύ ατόμων είναι ασυνήθης 
    • Η πιθανότητα μόλυνσης από κάποιο εντερικό παράσιτο, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες - την παρουσία του συγκεκριμένου λοιμώδους παράγοντα, έναν κατάλληλο φορέα ή τρόπο μετάδοσης και την παρουσία ξενιστή που είναι επιρρεπής στον λοιμώδη παράγοντα. Η παγκόσμια κατανομή των παρασίτων καθορίζεται από παράγοτες κοινωνικοοικονομικούς , γεωγραφικούς, τηνηλικία και το συγχρωτισμό, ενώ το χαμηλό επίπεδο της ποιότητας του νερού και της ατομικής υγιεινής είναι οι σημαντικότεροι

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Γενετική: Οι γενετικοί παράγοντες παίζουν ελάσσονα ρόλο στη μετάδοση, την παθογένεια και την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων λοιμώξεων 

    Επικρατέστερη ηλικία: Παιδιά κυρίως

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Διάρροια
    • Κοιλιακά άλγη/ευαισθησία
    • Αύξηση των αερίων του εντέρου - τυμπανισμός, ερυγές, μετεωρισμός, βορβορυγμοί
    • Ναυτία ή έμετοι
    • Απώλεια βάρους και ανορεξία
    • Δυσεντερία. Σπάνια, μπορεί όμως, να σχετίζεται με λοίμωξη από αμοιβάδα (Entamoeda histolytica), Balantidium Coli
    • Κνησμός του δακτυλίου (E. vermicularis, Trichuris trichiura, S. stercoralis, πλατυέλμινθες)
    • Αφόδευση σκώληκα ή τμήματος αυτού 
    • Αύξηση των εντερικών ήχων 
    • Περιπρωκτικό ή αιδοιϊκό εξάνθημα

    ΑΙΤΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Παθογόνα πρωτόζωα:

    • Giardia lamblia
    • Entamoeda histolytica
    • Cryptosporidium
    • Isospora belli
    • Balantidium coli
    • Cyclospora 
    • Microsporida

    Δυνητικά παθογόνα πρωτόζωα:

    • Dientamoeda fragilis

    Πιθανώς, μη παθογόνα πρωτόζωα:

    • Όλες οι άλλες αμοιβάδες 
    • Endolimax nana
    • Όλα τα υπόλοιπα μαστιγοφόρα πρωτόζωα του εντέρου

    Παθογόνοι έλμινθες - νηματώδεις (ασκαρίδες):

    • Enterobius vermicularis
    • Trichuris trichiura
    • Ascaris lumbricoides
    • Νηματοσκώληκες (Necator americanus, Ancylostoma duodenale)
    • Strongyloides stercoralis
    • Capillaria philippinensis
    • Trichostrongylus

    Παθογόνοι έλμινθες - κυστώδεις (πλατέλμινθες):

    • Taenia saginata
    • Taenia solium
    • Diphyllobothrium latum
    • Hymenolepis nana
    • Hymenolepis diminuta
    • Dipylidium caninum

    Παθογόνοι έλμινθες - τρηματώδεις (τρηματώδεις σκώληκες)

    • Fasciolopsis buski
    • Clonorchis sinensis
    • Opisthorhis viverrini
    • Heterophyes heterophyes
    • Fasciola hepatica
    • Paragonimus westermani
    • Schistosoma mansoni
    • S. japonicum
    • S. hematobum
    • S. mekongi

    5f128a308b08ac9c3932f063 badb4d 945c672cd291409ba06c1567db244166 mv2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝH

    • Ηλικία (παιδιά)
    • Χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο 
    • Κακή υγιεινή - ατομική, τροφίμων, νερού 
    • Ταξίδι στο εξωτερικό
    • Συγχρωτισμός - κέντρα ημερήσιας φροντίδας, ψυχιατρικά ιδρύματα
    • Συνύπαρξη άλλης νόσου, κύηση, γαστρική υποχλωρυδρία, ανοσοκαταστολή (AIDS)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Άλλες εντερικές λοιμώξεις 
    • Τροφική δηλητηρίαση
    • Δυσαπορρόφηση
    • Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου 
    • Αιμορροϊδες
    • Συρίγγια του πρωκτού

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ 

    • Η εξέταση δείγματος κοπράνων που συλλέγεται μέσα σε δοχείο με συντηρητικές ουσίες π.χ. οξεικό νάτριο σε φορμόλη (SAF), καλά αναμεμιγμένα, ώστε να διατηρούνται όλα τα στοιχεία και παρέχει ακριβή διάγνωση στο 90% των περιπτώσεων. Για μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια, θα χρειασθεί εξέταση περισσότερων δειγμάτων 
    • Οι νεότερες τεχνικές εργαστηριακής εξέτασης των κοπράνων (όπως τα μονοκλωνικά αντισώματα, άλλες τεχνικές αντιγονικής ανίχνευσης, ανίχνευση του DNA) αποτελούν συναρπαστικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Στην παρούσα, όμως, φάση εμφανίζουν ελάχιστα πρακτικά πλεονεκτήματα έναντι των συνηθισμένων μεθόδων 
    • Ορολογικές δοκιμασίες - για συγκεκριμένες λοιμώξεις, ειδικά αν αυτές δεν προκαλούν εμφανή λοίμωξη του εντέρου (δηλαδή αν δεν απελευθερώνονται αυγά ή παράσιτα στα κόπρανα) ή αν ο χαμηλός αριθμός των παρασίτων καθιστά τη διάγνωση δύσκολη. Αυτές οι δοκιμασίες ενδείκνυνται σπάνια και, συνήθως, πραγματοποιούνται μόνο σε ειδικά κέντρα αναφοράς 

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Η χρησιμοποίηση αντιβιοτικών, ελαιούχων υπακτικών και η παρουσία βαρίου στα κόπρανα μπορεί να καταστήσει την παρασιτολογική διάγνωση δύσκολη ή αδύνατη

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Στην πλειοψηφία τους, τα εντερικά παράσιτα δεν είναι διεισδυτικά και προκαλούν καθόλου ή μη ειδικές ιστιλογικές αλλοιώσεις στο έντερο
    • Η διεισδυτική αμοιβάδωση του εντέρου προκαλεί μια χαρακτηριστική ελκωτική και φλεγμονώδη ιστολογική εικόνα
    • Τα πρωτόζωα και οι έλμινθες μπορεί να ανευρεθούν στα υλικά βιοψίας 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Η πραγματοποίηση ειδικών δοκιμασιών για την ανίχνευση των Cryptosporidium, Isospora belli, Cyclospora και των μικροσποριδίων, προυποθέτει ότι το εργαστήριο θα έχει ενημερωθεί για το προφίλ της νόσου του συγκεκριμένου ασθενούς
    • Το έκπλυμα οξυούρων παρέχει μεγαλύτερη διαγνωστική εμβέλεια όταν υπάρχει υποψία λοίμωξης από Enterobius vermicularis. Μπορεί να χρειασθεί η πραγματοποίηση πολλών δοκιμασιών (5) για να αποκλεισθεί η οξυουρίαση
    • Για μερικά παράσιτα, είναι δυνατή η διενέργεια καλλιεργειών - Giardia lamblia, Entamoeba histolytica, Strongyloides stercolaris ενδείκνυνται σπανίως και γίνονται μόνο σε ειδικά εργαστήρια αναφοράς 
    • Δοκιμασίες κατάδυσης νημάτων και καθετηριασμός του ανώτερου πεπτικού χρειάζονται σπάνια για τη διάγνωση παρασίτωσης του ανωτέρου τμήματος του εντέρου
    • Σπάνια, η βιοψία μπορεί να καταδείξει την παρουσία διεισδυτικού έλμινθα στο τεμάχιο ιστού. Η ανεύρεση σκωλήκων με αυτό τον τρόπο μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη και, συνήθως, χρειάζεται η συνεισφορά ειδικού παρασιτολόγου. Τα άλλα παράσιτα μπορούν να εντοπισθούν στο βλεννογόνο ή τη βλεννώδη στιβάδα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Διαγνωστικές ακτινολογικές τεχνικές χρειάζονται σπανίως. Εξαίρεση αποτελούν διεισδυτικές λοιμώξεις, όπως η αμοιβάδωση, όπου η κολίτιδα, τα αμοιβαδώματα και τα ηπατικά αποστήματα μπορούν να καταδειχθούν με τις κατάλληλες μεθόδους 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Επεμβατικές διαγνωστικές δοκιμασίες, χρειάζονται ή ενδείκνυνται σπανίως 
    • Όταν υπάρχει αιμορραγική κολίτιδα και υποψία διησθητικής αμοιβάδωσης, η σιγμοειδοσκόπηση καταδεικνύει βλεννοπυώδη κολίτιδα με εξελκώσεις. Η μικροσκοπική εξέταση ξεσμάτων από τα έλκη, αποκαλύπτει τους κινητούς αιματοφάγους τροφοζωΐτες της ιστολυτικής αμοιβάδας (E. histolytica)
    • Η ενδοσκόπηση του ανώτερου γαστρεντερικού μπορεί να αποδώσει υγρό το οποίο θα εξετασθεί για την ύπαρξη Giardia lamblia και Strongyloides stercoralis. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με τα επιχρίσματα και τα υλικά βιοψίας που λαμβάνονται κατά την ενδοσκόπηση

    e406ba2614dd301a67b2e07a97b84f6e

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή ασθενής εκτός από την, σπάνια, περίπτωση χειρουργικής αντιμετώπισης 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    • Η θεραπεία θα πρέπει να προσανατολίζεται με γνώμονα το συμφέρον του ασθενούς. Δεν χρειάζονται όλοι οι ασθενείς φαρμακευτική αντιμετώπιση 
    • Συμπτωματική θεραπεία ενδείκνυται για την άνεση του ασθενούς, αφού ξεκίνησε η ειδική αγωγή 
    • Υπάρχει σχετική αντένδειξη για φάρμακα που παραλύουν το έντερο, όταν αυτά χορηγούνται για διάρροια που προκαλείται από διεισδυτικούς οργανισμούς 
    • Οι χειρουργικές τεχνικές παίζουν μικρό ρόλο στην αντιμετώπιση, εκτός από την περίπτωση αμοιβαδικών αποστημάτων που χρειάζονται παροχέτευση, δηλαδή πολλαπλά ή μεγάλα αποστήματα που δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή ή επαπειλούμενη ρήξη, ειδικά για τα αποστήματα του αριστερού λοβού. Η παροχέτευση τέτοιων αποστημάτων συνήθως επιτυγχάνεται με καθετηριασμό, που οδηγείται ακτινοσκοπικά, ενώ υπάρχει χειρουργική κάλυψη για περίπτωση ανάγκης 
    • Χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να χρειασθεί σε περίπτωση απόφραξης του εντέρου ή άλλου οργάνου, όπως συμβαίνει κατά τη μετανάστευση της Ascaris lumbricoides

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μπορεί να χρειασθεί διαιτητική υποστήριξη 
    • Πολλοί ασθενείς, κατά ή μετά την εντερική λοίμωξη, ειδικά όταν αυτή οφείλεται σε Giardia lamblia, αναπτύσσουν σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ή/και δυσανεξία στη λακτόζη. Οι περισσότεροι από αυτούς ανταποκρίνονται σε δίαιτα ελεύθερη λακτόζης, ελάττωση της πρόσληψης καφεΐνης και αύξηση της διαιτητικής πρόσληψης ινών 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Η ενημέρωση του ασθενούς είναι σημαντική για την πρόληψη της μετάδοσης της νόσου ή αναμόλυνσης 
    • Η εκπαίδευση εξαρτάται από τα παράσιτα, τα χαρακτηριστικά του ξενιστή και το περιβάλλον μέσα στο οποίο αλληλεπιδρούν 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Πρωτόζωα:

    • Εξατομίκευση της αντιμετώπισης της ασυμπτωματικής λοίμωξης από Entamoeba histolytica
    • Συμπτωματική εντερική λοίμωξη από Entamoeba histolytica - ιοδοκινόλη ή διλοξανίδη 
    • Διηθητική νόσος από Entamoeba histolytica - ιοδοκινόλη ή διλοξανίδη. Επιπροσθέτως, μετρονιδαζόλη, μόνη ή διϋδροεμετίνη ή εμετίνη συν φωσφορική χλωροκίνη 
    • Giardia lamblia - μετρονιδαζόλη ή τινιδαζόλη ή φουραζολιδόνη ή κινακρίνη. Σημείωση: η αλβενδαζόλη μπορεί να είναι δραστική κατά της G. lamblia
    • Cryptosporidium - κανένα φάρμακο δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό
    • Πρωτόζωα Isospora belli - τριμεθοπρίμη /σουλφαμεθοξαζόλη
    • Balantidium coli - τετρακυκλίνη ή ιοδοκινόλη ή μετρονιδαζόλη 
    • Cyclospora - άγνωστο
    • Μίκροσπορίδια - άγνωστο

    Έλμινθες:

    • Νηματώδεις (εκτός των Strongyloides και Trichostrongylus) - μεβενδαζόλη ή παμοϊκή πυραντέλη ή κιτρική πιπεραζίνη ή αλβενδαζόλη 
    • Strongyloides και Trichostrongylus - θειοβενδαζόλη ή αβενδαζόλη 
    • Κυστώδεις - πραζικουαντέλη ή νικλοσαμίδη 
    • Τρηματώδεις - νικλοσαμίδη ή πραζικουαντέλη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΝΤΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

    Κατά την επανεξέταση για την επιβεβαίωση της απομάκρυνσης των παρασίτων θα πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν τα εξής: ο κύκλος ζωής του παρασίτου (πόσο χρόνο χρειάζεται για να ανεγεννηθεί και να καταστεί εμφανές), ο κίνδυνος αναμόλυνσης, καθώς και ποιά είναι η κατάλληλη δοκιμασία ανίχνευσης του παρασίτου (κόπρανα, έκπλυμα οξυούρων, καλλιέργειες, ορολογικές δοκιμασίες)

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΝΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ

    Η φύση της λοίμωξης συχνά υποδεικνύει τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την αποφυγή της ανομόλυνσης. Αυτά συνήθως αφορούν θέματα ατομικής υγιεινής καθώς και υγιεινής του νερού και των τροφίμων 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η ηλικιακή ομάδα που προσβάλλεται συχνότερα

    Γηριατρικό: Η νόσηση μπορεί να προκαλέσει βαρύτερη αναπηρία 

    ΚΥΗΣΗ

    Μερικές από αυτές τις λοιμώξεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές κατά τη διάρκεια της κύησης. Πολλά από τα προαναφερόμενα φάρμακα αντενδείκνυνται κατά τη διάρκεια της κύησης 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    Intestinal Parasites Guide

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Κνησμός δακτυλίου του πρωκτού

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Λαμβλίαση

    Tριχίνωση

    Κρυπτοσποριδίωση

    www.emedi.gr

     

  • Νευροανάδραση Νευροανάδραση

    Χρήσιμες Πληροφορίες για τη Νευροανάδραση

    Η Νευροανάδραση είναι καινοτόμος και μη παρεμβατική εφαρμογή της συντελεστικής μάθησης/ενίσχυσης που αξιοποιήθηκε, αρχικά, για τους σκοπούς υποστήριξης των αστροναυτών της NASA. Στην συνέχεια, την εφάρμοσαν η Νευροψυχολογία και οι Γνωσιακές Νευροεπιστήμες, για την βελτίωση της υγείας και αντιμετώπισης δυσλειτουργιών του εγκεφάλου με μόνιμα αποτελέσματα.

    Η Νευροανάδραση βελτιώνει τις νοητικές ικανότητες, συμβάλλοντας στην καλύτερη συγκέντρωση, προσοχή και εγρήγορση!

    Η Νευροανάδραση επιτρέπει σε παιδιά άνω των έξι ετών, εφήβους και ενηλίκους να αποκτήσουν, πρόσβαση σε πληροφορίες για την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου τους, μέσω της ποσοτικής ανάλυσης εγκεφαλογραφήματος (QEEG). Με βάση την χαρτογράφηση των εγκεφαλικών κυμάτων, εκπαιδεύονται να τροποποιήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητά τους, με σκοπό την αυτορρύθμισή τους αλλά και την ποιότητα τους στην καθημερινή ζωή.

    Ακολούθως, αναφέρονται πεδία εφαρμογή της:

    • Αύξηση εργασιακών, αθλητικών, καλλιτεχνικών, σχολικών και άλλων επιδόσεων 
    • Αντιμετώπιση ήπιας, χρόνιας ή και βαριάς δυσλειτουργίας
    • Αυτοβελτίωση - αυτορρύθμιση και ανάπτυξη δεξιοτήτων 

    ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΕΥΡΟΑΝΑΔΡΑΣΗΣ

    Από τον εκπαιδευόμενο απαιτείται να κάνει χρήση προηγμένου τεχνολογικού εξοπλισμού και συστηματική προσπάθεια, ώστε να επιτύχει τα επιθυμητά επίπεδα εγκεφαλικών κυμάτων, τα οποία και ρυθμίζουν σωματικές και ψυχικές λειτουργίες. Από το βαθμό συνεργασίας και συμμετοχής του εκπαιδευόμενου, για εκμάθηση της αύξησης της συγκέντρωσης και της χαλάρωσης με επιβράβευση, αναμένονται τα ακόλουθα αποτελέσματα:

    • Ανακούφιση από το στρες
    • Συναισθηματικός έλεγχος και θετική ανταπόκριση σε ερεθίσματα
    • Ενισχυμένη δημιουργικότητα
    • Ανθεκτικότητα σε υψηλό φόρτο εργασίας
    • Δυνατότητα αυξημένης οργάνωσης και αποτελεσματικότητας
    • Ευελιξία και πλαστικότητα στον σχεδιασμό λύσεων 
    • Αυξημένο ανοσοποιητικό σύστημα
    • Βελτίωση της ανάκλησης πληροφοριών και της προσαρμογής σε νέα δεδομένα

    ΠΕΔΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΝΕΥΡΟΑΝΑΔΡΑΣΗΣ

    Η Νευροανάδραση μπορεί να εφαρμοστεί για την αντιμετώπιση πολλών δυσλειτουργιών που περιλαμβάνουν το άγχος, την διάθεση, τον χρόνιο πόνο και πολλές ακόμη δυσλειτουργικές καταστάσεις που ταλαιπωρούν τον σύγχρονο άνθρωπο.

    Ενδεικτικά:

    • Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ)
    • Αγχώδεις Διαταραχές (φοβίες, κρίσεις πανικού, κ.α.)
    • Διαταραχές Ιδεοψυχαναγκαστικού Φάσματος
    • Καταθλιπτική Διαταραχή και άλλες Διαταραχές Διάθεσης 
    • Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές (Διαταραχή του Φάσματος του Αυτισμού)
    • Μαθησιακές Δυσκολίες
    • Ημικρανία - Πονοκέφαλος
    • Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις
    • Νευροψυχολογικές Διαταραχές 
    • Νευρολογικές Παθήσεις 
    • Διαταραχές Ύπνου
    • Εξαρτήσεις 
    • Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής (Βουλιμία - Ανορεξία)
    • Αυτοάνοσα νοσήματα

    ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΝΕΥΡΟΑΝΑΔΡΑΣΗΣ

    Η νευρωνική πλαστικότητα του εγκεφάλου επιτρέπει την τροποποίηση και την προσαρμοστικότητα σε νέα δεδομένα για εκμάθηση. Μέσω της Νευροανάδρασης, μιας στρατηγικής μάθησης, ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται να τροποποιεί τα ηλεκτρικά φορτία του και να επιτυγχάνει αποτελεσματική σωματική χαλάρωση, συναισθηματική ηρεμία, νοητική εγρήγορση και κινητικό συντονισμό. Επίσης, μέσω της Νευροανάδρασης, επιτυγχάνεται συναπτογένεση και αγγειογένεση με συνέπεια τα αποτελέσματα να είναι μόνιμα.

    ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

    • Λήψη Ιστορικού
    • Ψυχομετρικά Τεστ
    • Ψυχοφυσιολογική Εκτίμηση
    • Ψηφιακή Ηλεκτροεγκεφαλογραφική Εκτίμηση
    • QEEG (Ποσοτική Ανάλυση Εγκεφαλογραφήματος - Χαρτογράφηση Εγκεφάλου)
    • Εκπαίδευση Εγκεφάλου

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    Webp.net compress image 60

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Βιοανάδραση

    Σύνδρoμo Burn Out

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Αποφρακτική βρογχιολίτιδα με οργανούμενη πνευμονία Αποφρακτική βρογχιολίτιδα με οργανούμενη πνευμονία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αποφρακτική βρογχιολίτιδα με οργανούμενη πνευμονία

    Αποφρακτική βρογχιολίτιδα με οργανούμενη πνευμονία είναι ειδική αντίδραση των πνευμόνων σε ποικιλία βλαβών. Οι πνεύμονες παρουσιάζουν όψη πολλαπλών ανομοιόμορφων βλαβών.

    Η ακτινογραφία θώρακα αποκαλύπτει ανομοιογενείς κυψελίδες ή ομιχλώδεις θολερότητες με ή χωρίς διήθηση του διάμεσου ιστού και μπορεί να παρουσιάζει αεροβρογχόγραμμα.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπνευστικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Οι αναφερόμενες περιπτώσεις κυμαίνονται μεταξύ 0-70 χρόνων, συνήθως τα 50

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Οι περισσότερες περιπτώσεις εκδηλώνονται με τη μορφή γρίπης, διάρκειας 4-10 εβδομάδων ή περισσότερο και συνήθως, έχουν αντιμετωπισθεί με αντιβιοτικά χωρίς επιτυχία
    • Πυρετός
    • Ξηρός βήχας
    • Απώλεια βάρους
    • Δύσπνοια (ενδεχομένως σοβαρή)
    • Τρίζοντες και/ή συρρίτοντες στην προσβεβλημένη περιοχή
    • Κόπωση 

    ΑΙΤΙΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Ιδιοπαθής. Απαντάται σε ποικιλία διαταραχών, όπως εισπνοή τοξικών ουσιών, μετά από μυκόπλασμα, ιογενή και μικροβιακή λοίμωξη, εισρόφηση και ανοσολογικούς παράγοντες

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • AIDS
    • Ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς και ασθενείς που έχουν κάνει μεταμόσχευση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Διάμεση πνευμονίτιδα
    • Μη λοιμώδεις διαταραχές
    • Φυματίωση
    • Σαρκοείδωση
    • Ιστοπλάσμωση 
    • Βηρυλλίωση
    • Σύνδρομο Goodpasture
    • Νεοπλάσματα
    • Οζώδης πολυαρτηρίτιδα
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
    • Κοκκιωμάτωση Wegener
    • Σύνδρομο Sjogren
    • Χρόνια ηωσινοφιλική πνευμονία
    • Κρυπτογενής βρογχιολίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Λευκοκυττάρωση με φυσιολογικό τύπο
    • Αυξημένη ΤΚΕ (συνήθως μεγάλη αύξηση)
    • Αρνητικές καλλιέργειες
    • Αρνητικές ορολογικές δοκιμασίες για μυκόπλασμα, Coxiella, Legionella, ψιττάκωση και μύκητες
    • Αρνητικές δοκιμασίες ιών 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Κύριο παθολογοανατομικό εύρημα η ενδοαυλική ίνωση των περιφερικών αεραγωγών 
    • Πλήρωση των αεραγωγών αυτών με ινοβλάστες και βύσματα από φλεγμονώδη κύτταρα και χαλαρό συνδετικό ιστό 
    • Τα φλεγμονώδη κύτταρα είναι κυρίως λεμφοκύτταρα και πλασματοκύτταρα
    • Ίνωση διάμεσου ιστού
    • Ο αδενωματώδης  και κοκκιωματώδης ιστός στα βρογχιόλια και τους πόρους των κυψελίδων δεν προκαλεί μόνιμες βλάβες

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Η αναπνευστική λειτουργία παρουσιάζει περιοριστική/αποφρακτική διαταραχή
    • Ο όγκος ροής στους βρόγχους δείχνει απόφραξη στους τελικούς αεραγωγούς 
    • Η ακτινογραφία θώρακα αποκαλύπτει ανομοιογενείς κυψελιδικές θολερότητες στο άνω και μέσο πνευμονικό πεδίο. Μια ανομοιόμορφη θολεροποίηση ενδεχομένως με αεροβρογχόγραμμα
    • Διαταραχή της σχέσης αερισμού/αιμάτωσης 

    apofraktiki 1

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Ακτινογραφία θώρακα - συχνά είναι φυσιολογική αντίθετα με την κλινική εξέταση 
    • Η αξονική τομογραφία προσδιορίζει με ακρίβεια την έκταση και κατανομή της ανομοιογενούς κυψελιδικής θολερότητας

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Ανοικτή βιοψία πνεύμονος 
    • Διαγνωστική χορήγηση κορτιζόνης - όχι από όλους αποδεκτή 
    • Αν η διαγνωστική δοκιμασία επιτύχει - χορήγηση κορτιζόνης για τουλάχιστον ένα χρόνο

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ 

    • Παρακολούθηση αερίων αίματος ή προσδιορισμός του κορεσμού Ο2 στο αίμα
    • Οξυγόνο αν χρειασθεί

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Η παρακολούθηση είναι πολύ σημαντική. Η νόσος συχνά υποτροπιάζει. Η θεραπεία είναι μακράς διαρκείας. Όταν η αγωγή ελαττώνεται απότομα, παρουσιάζεται υποτροπή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Πρεδνιζόνη

    • 60 mg ημερησίως για 1-3 μήνες
    • Βαθμιαία ελάττωση για λίγες εβδομάδες σε 20 mg (αυτή η δόση μπορεί να δοθεί αργότερα μέρα παρά μέρα). Αυξάνουμε το διάστημα της βαθμιαίας ελάττωσης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία μακράς διάρκειας, για την αποφυγή κρίσης Addison
    • Η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από χρόνο 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Άλλα στεροειδή, εκτός της πρεδνιζόνης
    • Σε ένα άρθρο αναφέρεται χρήση ερυθρομυκίνης 600 mg/ημέρα για 3-4 μήνες μετά τον αρχικό έλεγχο της νόσου με πρεδνιζόνη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Τακτική παρακολούθηση, στην αρχή κάθε εβδομάδα
    • Επισημαίνουμε την σημασία συνέχισης της πρεδνιζόνης εξαιτίας του κινδύνου υποτροπής 
    • Παρακολούθηση της πνευμονικής διαταραχής και των παρενεργειών της πρεδνιζόνης (Mantoux, γενική αίματος κάθε μήνα, εξέταση βυθού κάθε 3-6 μήνες)

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Καμία, εκτός του κινδύνου υποτροπής

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    • Βρογχεκτασία
    • Θάνατος, αλλά με την κατάλληλη θεραπεία η ανάρρωση είναι πλήρης χωρίς μόνιμα επακόλουθα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Πλήρης ανάρρωση, επιβάλλεται η εξατομίκευση της αντιμετώπισης 

    ΔΙΑΦΟΡΑ 

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΒΡΟΓΧΙΟΛΙΤΙΔΑΣ ΜΕ ΟΡΓΑΝΟΥΜΕΝΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

    Φαρμακευτική πνευμονίτιδα

    • Δηλητηρίαση με παρακουάτ
    • Τοξικότητα από αμιοδαρόνη
    • Τοξικότητα πνευμόνων από ακεβουτολόλη
    • Τοξικότητα πνευμόνων από κοκαΐνη 
    • Υπερδοσολογία L-τρυπτοφάνης
    • Αν και οι περισσότερες αντιμετωπίσθηκαν με αντιβιοτικά, μόνο η πενικιλλαμίνη και η σουλφασαλαζίνη ήταν αποτελεσματικές

    Λοιμώξεις

    • Χρόνια λοιμώδης πνευμονία
    • Ελονοσία

    Ανοσοκαταστολή

    • Μεταμόσχευση μυελού

    Νοσήματα του συνδετικού ιστού 

    • Πνεύμονας ρευματοειδούς 
    • Σύνδρομο Sjogren
    • Πολυμυοσίτιδα
    • Σκληρόδερμα
    • Αληθής μεικτή κρυοσφαιριναιμία

    Διάφορα

    • Κυστική ίνωση 
    • Βρογχοπνευμονική δυσπλασία
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
    • Σύνδρομο Αναπνευστικής Δυσχέρειας των Ενηλίκων 
    • Χρόνια ηωσινοφιλική πνευμονία
    • Πνευμονίτιδα από υπερευαισθησία
    • Ιστιοκυττάρωση Χ
    • Σαρκοείδωση
    • Πνευμονοκονιώσεις
    • Πνευμονίτιδα από ακτινοβολία

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: 

    Σπάνια, έχει αναφερθεί μετά από ιογενή πνευμονία (αδενοϊός της ινφλουέντζας). Χαρακτηριστική είναι η καθυστερημένη ανάρρωση, ο επίμονος βήχας, οι τρίζοντες ή συρίττοντες μετά από πνευμονία. Τα εργαστηριακά ευρήματα δε βοηθούν ιδιαίτερα. Οι απεικονιστικές δοκιμασίες δείχνουν ελλείμματα στο κλάσμα αερισμού/αιμάτωση, αξονική υψηλής ευκρίνειας, βρογχεκτασία, βρογχόγραμμα, εικόνα κλαδεμένου δέντρου. Η θεραπεία περιλαμβάνει στεεροειδή (1 mg/kgr/24ωρο για έναν μήνα που διακόπτεται στους επόμενους μήνες.

    Γηριατρικό: Σπάνια

    Άλλα: Συναντάται, κυρίως, σε ενήλικες

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Η νόσος συμπεριφέρεται διαφορετικά από την αποφρακτική βρογχιολίτιδα. Η βρογχιολίτιδα είναι μια διαταραχή των αεραγωγών περιοριστικού τύπου. Η αποφρακτική προκαλεί μόνιμες βλάβες στον πνεύμονα, ενώ στη βρογχιολίτιδα και οργανοποιό πνευμονία είναι πλήρως αναστρέψιμες.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τους πνεύμονες

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τους πνεύμονες

    82e8ff3cd0a3cf24d7edd7766d274e68

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία βρογχίτιδα

    Διαφοροδιάγνωση λεμφαγγειακής καρκινωμάτωσης

    Πνευμονική τοξικότητα από την αντικαρκινική θεραπεία

    Βρογχοπνευμονική δυσπλασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις βρογχεκτασίες

    Απόστημα εγκεφάλου

    Πνευμονία από εισρόφηση

    Πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Σκληρυντικοί παράγοντες για πλευροδεσία

    Ρεμδεσιβίρη

    Ηωσινοφιλικές πνευμονίες

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον κοροναϊό

    Σύνδρομο Kartagener

    Αντιεμβολιαστιακό κίνημα

    Ιστοπλάσμωση

    Αντιμετωπίστε τις μολύνσεις με φυσικό τρόπο

    Να χρησιμοποιείτε ριγανέλαιο σαν αντιβακτηριακό

    Αναπνεύστε ελεύθερα

    Τα ξένα σώματα στο σώμα υπεύθυνα για πολλές λοιμώξεις

    Μάθετε να αξιολογείτε την ακτινογραφία θώρακος

    Οι διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος από την χολολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε γρίπη H1N1

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Όλα όσα μπορείτε να κάνετε για δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα

    Κυστική ίνωση

    Ασπεργίλλωση

    Οι παράγοντες κινδύνου για τις παροξύνσεις στη χρόνια βρογχίτιδα

    Άτυπη πνευμονία

    Πώς οι απονευρώσεις μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την υγεία σας

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Η βρογχοσκόπηση

    Διαφορική διάγνωση πλευρίτιδας

    Πνευμονική εμβολή

    Κόλπο για να αποφύγετε την πνευμονία

    Πλευρίτιδα

    Νόσος Kawasaki

    Νόσοι από μεγαλοκυτταροϊό

    Ιός SARS

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Nόσος Graves Nόσος Graves

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Graves

    Η νόσος Graves, επίσης, γνωστή ως τοξική διάχυτη βρογχοκήλη, είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που προσβάλλει τον θυρεοειδή.

    Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού. Συχνά, οδηγεί σε διόγκωση του θυρεοειδή. Τα σημεία και τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι ευερεθιστότητα, μυϊκή αδυναμία, προβλήματα ύπνου, γρήγορος καρδιακός παλμός, κακή ανοχή στη θερμότητα, διάρροια και ακούσια απώλεια βάρους. Άλλα συμπτώματα είναι η πάχυνση του δέρματος στις κνήμες, γνωστό ως μυξοίδημα και η διόγκωση των ματιών, μια κατάσταση που προκαλείται από την οφθαλμοπάθεια του Graves. Περίπου το 25 έως 80% των ατόμων με πάθηση αναπτύσσουν προβλήματα στα μάτια. Η ακριβής αιτία είναι ασαφής. Ωστόσο, πιστεύεται ότι περιλαμβάνει συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Ένα άτομο είναι πιο πιθανό να επηρεαστεί εάν έχει κάποιο μέλος της οικογένειας με την ασθένεια. Εάν επηρεαστεί ένα δίδυμο, υπάρχει πιθανότητα 30% ότι το άλλο δίδυμο θα έχει, επίσης, την ασθένεια. Η έναρξη της νόσου μπορεί να προκληθεί από σωματικό ή συναισθηματικό στρες, μόλυνση ή εκ γενετής. Τα άτομα με άλλες αυτοάνοσες ασθένειες, όπως, ο διαβήτης τύπου 1 και η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι πιο πιθανό να επηρεαστούν. Το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο ασθένειας και μπορεί να επιδεινώσει τα προβλήματα των ματιών. Η διαταραχή προκύπτει από ένα αντίσωμα, που ονομάζεται ανοσοσφαιρίνη διέγερσης θυρεοειδούς (TSI), το οποίο έχει παρόμοια επίδραση με την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH). Αυτά τα αντισώματα TSI προκαλούν τον θυρεοειδή αδένα να παράγει περίσσεια θυρεοειδικών ορμονών. Η διάγνωση μπορεί να γίνει με βάση τα συμπτώματα και να επιβεβαιωθεί με εξετάσεις αίματος. Συνήθως, οι εξετάσεις αίματος δείχνουν αυξημένα T3 και T4, χαμηλό TSH, και TSI αντισωμάτα. Οι τρεις επιλογές θεραπείας είναι η θεραπεία με ραδιενεργό ϊώδιο, τα φάρμακα και η χειρουργική του θυρεοειδούς. Η θεραπεία περιλαμβάνει τη λήψη ιωδίου-131 από το στόμα, το οποίο στη συνέχεια συγκεντρώνεται στον θυρεοειδή και τον καταστρέφει μέσα σε εβδομάδες έως μήνες. Ο προκύπτων υποθυρεοειδισμός αντιμετωπίζεται με συνθετικές θυρεοειδικές ορμόνες. Φάρμακα όπως οι β-αναστολείς μπορεί να ελέγξουν ορισμένα από τα συμπτώματα και τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα, όπως, η μεθιμαζόλη μπορεί να βοηθήσουν προσωρινά. Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση του θυρεοειδούς είναι μια άλλη επιλογή. Τα προβλήματα των ματιών μπορεί να απαιτούν επιπλέον θεραπείες. Η νόσος του Graves θα αναπτυχθεί σε περίπου 0,5% των ανδρών και στο 3% των γυναικών. Εμφανίζεται περίπου 7,5 φορές πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Συχνά, ξεκινάει μεταξύ 40 και 60 ετών, αλλά μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία. Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες (περίπου 50 έως 80% των περιπτώσεων). 

    Η νόσος του Graves εμφανίζεται σε περίπου 0,5% των ανθρώπων. Εμφανίζεται περίπου 7,5 φορές πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Συχνά ξεκινάει μεταξύ 40 και 60 ετών. Είναι η πιο κοινή αιτία υπερθυρεοειδισμού

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Τα σημεία και τα συμπτώματα της νόσου Graves σχεδόν όλα προκύπτουν από τις άμεσες και έμμεσες επιδράσεις του υπερθυρεοειδισμού, οι κύριες είναι η οφθαλμοπάθεια Graves, η βρογχοκήλη και το μυξοίδημα (που προκαλούνται από τις αυτοάνοσες διαδικασίες της νόσου). Τα συμπτώματα του προκύπτοντος υπερθυρεοειδισμού είναι, κυρίως, αϋπνία, τρόμος χεριών, υπερδραστηριότητα, απώλεια μαλλιών, υπερβολική εφίδρωση, ολιγομηνόρροια, κνησμός, δυσανεξία στη θερμότητα, απώλεια βάρους παρά την αυξημένη όρεξη, διάρροια, συχνή αφόδευση, αίσθημα παλμών, περιοδική μερική μυϊκή αδυναμία, και ζεστασιά και υγρασία του δέρματος. Περαιτέρω σημεία που μπορεί να παρατηρηθούν κατά τη φυσική εξέταση είναι, συνήθως, ένας διάχυτα διογκωμένος (συνήθως, συμμετρικά) θυρεοειδής, καθυστέρηση σύγκλεισης βλεφάρων, υπερβολική δακρύρροια λόγω οφθαλμοπάθειας Graves, αρρυθμίες της καρδιάς, όπως κολπική ταχυκαρδία, κολπική μαρμαρυγή και πρόωρες κοιλιακές συσπάσεις και υπέρταση. Τα άτομα με υπερθυρεοειδισμό μπορεί να παρουσιάσουν αλλαγές στη συμπεριφορά και την προσωπικότητα, όπως ψύχωση, μανία, άγχος, διέγερση και κατάθλιψη.

    Images of extrathyroidal features of Graves disease characteristic features of thyroid

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η ακριβής αιτία είναι ασαφής. Ωστόσο, πιστεύεται ότι περιλαμβάνει συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Η έκθεση σε σοβαρούς στρεσσογόνους παράγοντες και υψηλά επίπεδα επακόλουθης δυσφορίας, όπως η μετατραυματική διαταραχή στρες αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοάνοσης νόσου.

    Φαίνεται να υπάρχει μια γενετική προδιάθεση για τη νόσο Graves. Το ανθρώπινο αντιγόνο DR λευκοκυττάρων (ειδικά DR3) φαίνεται να παίζει ρόλο. Τα γονίδια που πιστεύεται ότι εμπλέκονται περιλαμβάνουν τη θυρεοσφαιρίνη, τον υποδοχέα θυροτροπίνης, την πρωτεΐνη υποδοχέα φωσφατάσης τυροσίνης φωσφατάση τύπου 22 και το κυτταροτοξικό αντιγόνο 4 που σχετίζεται με τα Τ-λεμφοκύτταρα.

    Δεδομένου ότι η νόσος του Graves είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που εμφανίζεται ξαφνικά, συχνά αργότερα στη ζωή, μια ιογενής ή βακτηριακή λοίμωξη μπορεί να προκαλέσει αντισώματα που αντιδρούν σταυρωτά με τον ανθρώπινο υποδοχέα TSH, ένα φαινόμενο γνωστό ως αντιγονική. Το βακτήριο Yersinia enterocolitica έχει δομική ομοιότητα με τον ανθρώπινο υποδοχέα θυρεοτροπίνης και υποτίθεται ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη της αυτοανοσίας του θυρεοειδούς που προκύπτει σε γενετικά ευαίσθητα άτομα. Ο ιός Epstein-Barr (EBV) ενοχοποιείται, επίσης.

    Οι ανοσοσφαιρίνες που διεγείρουν το θυρεοειδή αναγνωρίζουν και συνδέονται με τον υποδοχέα θυροτροπίνης (υποδοχέας TSH) ο οποίος διεγείρει την έκκριση της θυροξίνης (Τ4) και της τριιωδοθυρονίνης (Τ3). Οι υποδοχείς θυροξίνης στην υπόφυση ενεργοποιούνται από την πλεονασματική ορμόνη, καταστέλλοντας την επιπλέον απελευθέρωση της TSH σε ένα βρόχο αρνητικής ανάδρασης. Το αποτέλεσμα είναι πολύ υψηλά επίπεδα κυκλοφορούντων θυρεοειδικών ορμονών και χαμηλά επίπεδα TSH.

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η νόσος του Graves είναι μια αυτοάνοση διαταραχή, στην οποία το σώμα παράγει αντισώματα στον υποδοχέα της ορμόνης που διεγείρει τον θυρεοειδή. (Αντισώματα έναντι της θυροσφαιρίνης και των θυρεοειδικών ορμονών Τ3 και Τ4 μπορεί, επίσης, να παραχθούν). Αυτά τα αντισώματα προκαλούν υπερθυρεοειδισμό, επειδή συνδέονται με τον υποδοχέα TSHr και τον διεγείρουν χρονικά. Ο TSHr εκφράζεται στα θυλακιώδη κύτταρα του θυρεοειδούς αδένα (τα κύτταρα που παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες) και το αποτέλεσμα της χρόνιας διέγερσης είναι μια ασυνήθιστα υψηλή παραγωγή T3 και T4. Αυτό, με τη σειρά του, προκαλεί τα κλινικά συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού και τη διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα, γνωστή ως βρογχοκήλη. Ο εξώφθαλμος που συναντάται, συχνά, εξηγείται γιατί ο θυρεοειδής αδένας και οι εξωφθάλμιοι μύες μοιράζονται ένα κοινό αντιγόνο που αναγνωρίζεται από τα αντισώματα. Τα αντισώματα που προσδένονται στους εξωφθάλμιους μύες προκαλούν πρήξιμο πίσω από το βολβό του ματιού. Το δέρμα «δίκην φλοιού πορτοκαλιού» εξηγείται από τη διήθηση αντισωμάτων κάτω από το δέρμα, προκαλώντας φλεγμονώδη αντίδραση και επακόλουθες ινώδεις πλάκες.

    Οι τρεις τύποι αυτοαντισωμάτων στον υποδοχέα TSH που αναγνωρίζονται σήμερα είναι:

    • Ανοσοσφαιρίνες που διεγείρουν το θυρεοειδή: αυτά τα αντισώματα (κυρίως IgG) δρουν ως διεγερτικά του θυρεοειδούς μακράς δράσης, ενεργοποιώντας τα κύτταρα με μεγαλύτερο και βραδύτερο τρόπο από την TSH, οδηγώντας σε αυξημένη παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών.
    • Ανοσοσφαιρίνες ανάπτυξης θυρεοειδούς: αυτά τα αντισώματα συνδέονται απευθείας με τον υποδοχέα TSH και εμπλέκονται στην ανάπτυξη θυρεοειδικών θυλακίων.
    • Ανοσοσφαιρίνες που αναστέλλουν τη δέσμευση θυρεοτροπίνης: αυτά τα αντισώματα αναστέλλουν την κανονική ένωση της TSH με τον υποδοχέα της. Μερικοί στην πραγματικότητα ενεργούν σαν την TSH και συνδέονται με τον υποδοχέα του, προκαλώντας έτσι την υπερλειτουργία του θυρεοειδούς.

    Άλλοι τύποι μπορεί να μην διεγείρουν τον θυρεοειδή αδένα, αλλά να αποτρέπουν τις TSI και TSH από τη δέσμευση και την τόνωση του υποδοχέα. Μια άλλη επίδραση του υπερθυρεοειδισμού είναι η απώλεια οστού και η οστεοπόρωση, που προκαλείται από αυξημένη έκκριση ασβεστίου και φωσφόρου στα ούρα και τα κόπρανα. Τα αποτελέσματα μπορούν να ελαχιστοποιηθούν εάν ο υπερθυρεοειδισμός αντιμετωπιστεί νωρίς. Η θυρεοτοξίκωση μπορεί, επίσης, να αυξήσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα έως και 25%. Αυτό μπορεί να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές, υπερβολική ούρηση και μειωμένη νεφρική λειτουργία.

    216 1200x675 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η νόσος του Graves μπορεί να εμφανιστεί κλινικά με ένα ή περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά σημεία:

    • Γρήγορος καρδιακός παλμός (80%)
    • Διάχυτη ψηλαφητή βρογχοκήλη (70%)
    • Τρόμος (40%)
    • Εξόφθαλμος (προεξοχή ενός ή και των δύο ματιών) 25%,
    • Περιφερικό οίδημα (25%)
    • Κόπωση (70%), απώλεια βάρους (60%) με αυξημένη όρεξη σε νέους και κακή όρεξη στους ηλικιωμένους και άλλα συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού/θυρεοτοξίκωσης
    • Θερμική δυσανεξία (55%)
    • Αίσθημα παλμών (50%)

    Δύο σημεία είναι πραγματικά «διαγνωστικά» της νόσου του Graves: ο εξόφθαλμος και το μυξοίδημα. Η βροχοκήλη είναι ένας διογκωμένος θυρεοειδής αδένας και είναι διάχυτου τύπου (δηλαδή, εξαπλωμένος σε όλο τον αδένα) Η διάχυτη βρογχοκήλη μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες αιτίες υπερθυρεοειδισμού, αν και η νόσος του Graves είναι η πιο συχνή αιτία διάχυτης βρογχοκήλης. Η βρογχοκήλη μπορεί να μην είναι κλινικά ανιχνεύσιμη, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί με υπολογιστική τομογραφία ή υπερηχογραφική εξέταση του θυρεοειδούς ή μαγνητική τομογραφία τραχήλου. Ένα άλλο σημείο της νόσου του Graves είναι ο υπερθυρεοειδισμός, δηλαδή η υπερπαραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών Τ3 και Τ4. Μερικές φορές μπορεί να είναι φυσιολογικά τα επίπεδα θυρεοειδούς, και να υπάρχει και υποθυρεοειδισμός. Ο υπερθυρεοειδισμός στη νόσο του Graves επιβεβαιώνεται, όπως και με οποιαδήποτε άλλη αιτία υπερθυρεοειδισμού, μετρώντας τα αυξημένα επίπεδα αίματος των ελεύθερων (μη δεσμευμένων) T3 και T4. Άλλες χρήσιμες εργαστηριακές μετρήσεις στη νόσο του Graves περιλαμβάνουν την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH, συνήθως μη ανιχνεύσιμη στη νόσο του Graves λόγω αρνητικής ανάδρασης από τα αυξημένα Τ3 και Τ4), και το ιώδιο που συνδέεται με πρωτεΐνες (αυξημένο). Ορολογικά ανιχνευόμενα αντισώματα διέγερσης θυρεοειδούς, πρόσληψη ραδιενεργού ιωδίου (RAI) ή υπερηχογράφημα θυρεοειδούς με Doppler όλα μπορούν ανεξάρτητα να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση της νόσου του Graves. Η βιοψία για τη διεξαγωγή ιστολογικών εξετάσεων δεν απαιτείται. Η βρογχοκήλη στη νόσο του Graves συχνά δεν είναι οζώδης, αλλά τα οζίδια του θυρεοειδούς είναι, επίσης, συχνά. Η διαφοροδιάγνωση των συχνών μορφών υπερθυρεοειδισμού, όπως η νόσος του Graves, το αδένωμα του θυρεοειδούς και η τοξική βρογχοκήλη είναι σημαντική για τον προσδιορισμό της σωστής θεραπείας. Η διαφοροποίηση μεταξύ αυτών των οντοτήτων έχει προχωρήσει, καθώς η απεικόνιση και οι βιοχημικές δοκιμές έχουν βελτιωθεί. 

    Οφθαλμοπάθεια GRAVES

    Η οφθαλμοπάθεια που σχετίζεται με το θυρεοειδή ή η οφθαλμική νόσος του θυρεοειδούς, είναι η πιο συχνή εξωθυρεοειδική εκδήλωση της νόσου του Graves. Είναι μια μορφή ιδιοπαθούς λεμφοκυτταρικής τροχιακής φλεγμονής και παρόλο που η παθογένεσή της δεν είναι πλήρως κατανοητή, η αυτοάνοση ενεργοποίηση των τροχιακών ινοβλαστών, η οποία στην οφθαλμική νόσο θυρεοειδούς εκφράζει τον υποδοχέα TSH, θεωρείται ότι παίζει κεντρικό ρόλο. Η υπερτροφία των εξωφθάλμιων μυών, η λιπογένεση και η εναπόθεση μη θειικών γλυκοαμινογλυκανών και υαλουρονικού, προκαλεί επέκταση της διαμέτρου λίπους και των μυϊκών διαμερισμάτων, τα οποία εντός των ορίων της οστικής τροχιάς μπορεί να οδηγήσουν σε οπτική νευροπάθεια, αυξημένες ενδοφθάλμιες πιέσεις, φλεβική συμφόρηση και περιφερικό οίδημα και προοδευτική αναδιαμόρφωση των τροχιακών τοιχωμάτων.  Άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά της οφθαλμοπάθειας είναι η καθυστέρηση ανοίγματος των βλεφάρων, η μυοπάθεια, η κερατοεπιπεφυκίτιδα και η κερατοπάθεια έκθεσης.

    Η σοβαρότητα της οφθαλμικής νόσου μπορεί να ταξινομηθεί από το μνημονικό: "NO SPECS":

    • Κατηγορία 0: Χωρίς σημεία ή συμπτώματα
    • Κατηγορία 1: Μόνο σημεία (περιορίζεται στην αργή διάνοιξη βλεφάρων)
    • Κατηγορία 2: Συμμετοχή μαλακών ιστών (οίδημα επιπεφυκότων και βλεφάρων)
    • Κατηγορία 3: Εξώφθαλμος
    • Κατηγορία 4: Εξωφθάλμια εμπλοκή μυών (συνήθως, με διπλωπία)
    • Κατηγορία 5: Συμμετοχή του κερατοειδούς 
    • Κατηγορία 6: Απώλεια όρασης (λόγω εμπλοκής οπτικού νεύρου)

    TYKOCTJ64FDQHO6ZFKGRUNOKCM

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ GRAVES

    Η θεραπεία της νόσου του Graves περιλαμβάνει αντιθυρεοειδικά φάρμακα που μειώνουν την παραγωγή θυρεοειδικής ορμόνης, ραδιενεργό ιώδιο I-131, και θυρεοειδεκτομή (χειρουργική εκτομή του αδένα). Καθώς, η χειρουργική επέμβαση σε υπερθυρεοειδικό ασθενή είναι επικίνδυνη, πριν από τη θυρεοειδεκτομή, παρέχεται προεγχειρητική θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα για να καταστεί ο ασθενής «ευθυρεοειδικός». Κάθε μία από αυτές τις θεραπείες έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν θεωρείται η καλύτερη για όλους. Η θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα πρέπει να χορηγείται για έξι μήνες έως δύο χρόνια για να είναι αποτελεσματική. Ακόμα και τότε, μετά τη διακοπή των φαρμάκων, η κατάσταση υπερθυρεοειδισμού μπορεί να επαναληφθεί. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης είναι περίπου 40-50% και η δια βίου θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα έχει ορισμένες παρενέργειες, όπως η ακοκκιοκυτταραιμία και η ηπατική νόσος. Οι παρενέργειες των αντιθυρεοειδών φαρμάκων περιλαμβάνουν τη μείωση του επιπέδου των λευκών αιμοσφαιρίων. Οι β-αποκλειστές (όπως η προπρανολόλη) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναστολή των συμπτωμάτων, όπως η ταχυκαρδία.

    Τα κύρια αντιθυρεοειδικά φάρμακα είναι η καρβιμαζόλη, η μεθιμαζόλη και η προπυλοθειουρακίλη/PTU. Αυτά τα φάρμακα εμποδίζουν τη σύνδεση του ιωδίου και τη σύζευξη των ιωδοτυροσινών. Η πιο επικίνδυνη παρενέργεια είναι η ακοκκιοκυτταροπενία (εξαρτώμενη από τη δόση, η οποία βελτιώνεται κατά τη διακοπή του φαρμάκου) και η απλαστική αναιμία. Οι ασθενείς που λαμβάνουν αυτά τα φάρμακα θα πρέπει να επισκεφθούν έναν γιατρό εάν εμφανίσουν πονόλαιμο ή πυρετό. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι το εξάνθημα και η περιφερική νευρίτιδα. Το ιώδιο Lugol μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αποκλεισμό της σύνθεσης ορμονών πριν από τη χειρουργική επέμβαση. 

    Ραδιενεργό Ιώδιο

    Το ραδιενεργό ιώδιο-131 χρησιμοποιείται, κυρίως, για ηλικιωμένους ασθενείς και όπου η ιατρική ή χειρουργική θεραπεία αντενδείκνυται. Ο υποθυρεοειδισμός είναι επιπλοκή αυτής της θεραπείας, αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί με θυρεοειδικές ορμόνες. Η λογική για το ραδιενεργό ιώδιο είναι ότι συσσωρεύεται στον θυρεοειδή και ακτινοβολεί τον αδένα με τις ακτινοβολίες βήτα και γάμμα, περίπου το 90% της συνολικής ακτινοβολίας εκπέμπεται από τα σωματίδια βήτα (ηλεκτρόνια). Οι ασθενείς που λαμβάνουν τη θεραπεία πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά με εξετάσεις αίματος θυρεοειδούς για να διασφαλιστεί ότι αντιμετωπίζονται με θυρεοειδική ορμόνη πριν γίνουν συμπτωματικά υποθυρεοειδικοί. Οι αντενδείξεις για το ραδιενεργό ιώδιο είναι η εγκυμοσύνη (απόλυτη), η οφθαλμοπάθεια (σχετική, μπορεί να επιδεινώσει τη θυρεοειδή οφθαλμική νόσο) και τα μονήρη οζίδια. Τα μειονεκτήματα αυτής της θεραπείας είναι μια υψηλή επίπτωση υποθυρεοειδισμού (έως και 80%) που απαιτεί θυρεοειδική ορμόνη με τη μορφή ενός χαπιού. Η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο δρα αργά (από μήνες σε χρόνια) για να καταστρέψει τον θυρεοειδή αδένα και ο υπερθυρεοειδισμός που σχετίζεται με τη νόσο του Graves δε θεραπεύεται σε όλα τα άτομα με ραδιενεργό ιώδιο, αλλά έχει ρυθμό υποτροπής που εξαρτάται από τη δόση της ραδιενεργού παράγοντα που χορηγείται. Θυρεοειδίτιδα προκαλείται από την ακτινοβολία.

    graves1

    Χειρουργική επέμβαση

    Αυτή η μέθοδος είναι κατάλληλη για νέους και εγκύους. Οι ενδείξεις για θυρεοειδεκτομή μπορούν να διαχωριστούν σε απόλυτες ενδείξεις ή σχετικές ενδείξεις. Αυτές οι ενδείξεις βοηθούν στον καθορισμό των ατόμων που θα ωφεληθούν περισσότερο από τη χειρουργική επέμβαση. Οι απόλυτες ενδείξεις είναι μια μεγάλη βρογχοκήλη (ειδικά όταν συμπιέζεται η τραχεία), ύποπτα οζίδια ή ύποπτος καρκίνος (για παθολογική εξέταση του θυρεοειδούς), και άτομα με οφθαλμοπάθεια και επιπλέον εάν είναι η προτιμώμενη μέθοδος θεραπείας του ατόμου ή εάν αρνείται να υποβληθεί σε ραδιενεργό ιώδιο. Η εγκυμοσύνη συνιστάται να καθυστερήσει για 6 μήνες μετά τη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Είναι δυνατή η υφολική αμφοτερόπλευρη θυρεοειδεκτομή και η διαδικασία Hartley-Dunhill (θυρεοειδεκτομή από τη μία πλευρά και μερική λοβεκτομή από την άλλη πλευρά). Τα πλεονεκτήματα είναι άμεση θεραπεία και πιθανή απομάκρυνση του καρκινώματος. Οι κίνδυνοι είναι τραυματισμός του λαρυγγικού νεύρου, υποπαραθυρεοειδισμός (λόγω αφαίρεσης των παραθυρεοειδών αδένων), αιμάτωμα (το οποίο μπορεί να είναι απειλητικό για τη ζωή εάν συμπιέσει την τραχεία), υποτροπή, λοιμώξεις και ουλές. Η αύξηση του κινδύνου τραυματισμού των νεύρων μπορεί να οφείλεται στην αυξημένη αγγειακή ένταση του θυρεοειδικού παρεγχύματος και στην ανάπτυξη δεσμών μεταξύ της κάψας του θυρεοειδούς και των γύρω ιστών. Υπάρχει επίπτωση 1% για μόνιμη παράλυση του λαρυγγικού νεύρου μετά από ολική θυρεοειδεκτομή. Η απομάκρυνση του αδένα επιτρέπει την πλήρη βιοψία σε περίπτωση καρκίνου θυρεοειδούς.  Δεν απαιτείται περαιτέρω θεραπεία του θυρεοειδούς, εκτός εάν ανιχνευθεί καρκίνος. Μελέτη πρόσληψης ραδιενεργού ιωδίου μπορεί να γίνει μετά από χειρουργική επέμβαση, για να διασφαλιστεί ότι όλα τα εναπομείναντα (πιθανώς καρκινικά) κύτταρα του θυρεοειδούς έχουν καταστραφεί. Εκτός από αυτό, η μόνη θεραπεία είναι η λεβοθυροξίνη.

    Θεραπεία οφθαλμικής νόσου

    Οι ήπιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με λιπαντικές οφθαλμικές σταγόνες ή μη στεροειδείς αντιφλεγμονώδεις σταγόνες. Σοβαρές περιπτώσεις με απειλή όρασης (έκθεση στον κερατοειδή ή συμπίεση οπτικού νεύρου) αντιμετωπίζονται με στεροειδή ή αποσυμπίεση τροχιακού. Σε όλες τις περιπτώσεις, η διακοπή του καπνίσματος είναι απαραίτητη. Η διπλωπία μπορεί να διορθωθεί με ειδικά γυαλιά και χειρουργική επέμβαση. Η δυσκολία στο κλείσιμο των ματιών μπορεί να αντιμετωπιστεί με λιπαντικό τζελ τη νύχτα ή με ταινία στα μάτια για να επιτρέψει τον πλήρη, βαθύ ύπνο. Η τροχιακή αποσυμπίεση μπορεί να εκτελεστεί για να επιτρέψει στα διογκωμένα μάτια να υποχωρήσουν. Το οστό αφαιρείται από το κρανίο πίσω από τα μάτια και δημιουργείται χώρος για να πέσουν οι μύες και ο λιπώδης ιστός στο κρανίο. Η χειρουργική επέμβαση στα βλέφαρα μπορεί να πραγματοποιηθεί στα άνω και / ή κάτω βλέφαρα για να αντιστραφεί η επίδραση της νόσου του Graves. Η χειρουργική επέμβαση βλεφάρων βοηθά στη μείωση ή εξάλειψη των συμπτωμάτων ξηροφθαλμίας. Για την αντιμετώπιση της κλινικά ενεργού νόσου του Graves, τα ενδοφλέβια γλυκοκορτικοειδή είναι η θεραπεία επιλογής, που συνήθως χορηγούνται με τη μορφή μεθυλπρεδνιζολόνης.

    Πρόγνωση

    Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να προκύψουν σοβαρότερες επιπλοκές, όπως γενετικές ανωμαλίες στην εγκυμοσύνη, αυξημένος κίνδυνος αποβολής, απώλεια μετάλλων οστών και, σε ακραίες περιπτώσεις, θάνατος. Η νόσος του Graves, συχνά, συνοδεύεται από αύξηση του καρδιακού ρυθμού, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω επιπλοκές της καρδιάς, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας του φυσιολογικού καρδιακού ρυθμού (κολπική μαρμαρυγή), η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλικό επεισόδιο. Εάν τα μάτια είναι αρκετά διογκωμένα ώστε τα βλέφαρα να μην κλείνουν εντελώς τη νύχτα, θα εμφανιστεί ξηρότητα - με τον κίνδυνο δευτερογενούς λοίμωξης του κερατοειδούς, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε τύφλωση. Η πίεση στο οπτικό νεύρο μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε ελαττώματα οπτικού πεδίου και απώλεια όρασης. Ο παρατεταμένος υπερθυρεοειδισμός μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια οστού, η οποία μπορεί να υποχωρήσει κατά τη θεραπεία. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή

    389233 c21dd773346c46e7a8f9d684dfb0e016 mv2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Θυρεοτοξική κρίση

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τη θυρεοειδίτιδα

    Θεραπεία Live Cell για τον καρκίνο και άλλες ασθένειες

    Νόσος του Hashimoto

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Ο θυρεοειδής αδένας είναι απαραίτητος

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Γιατί όσοι έχουν υποθυρεοειδισμό δε μπορούν να χάσουν βάρος

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Υπερθυρεοειδισμός στην εγκυμοσύνη

    Καρκίνος θυρεοειδούς

    Θυρεοειδικές παθήσεις

    Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

    www.emedi.gr