Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013 07:27

Θυρεοειδικές παθήσεις

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Ο θυροειδής αδένας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αδένες του ενδοκρινικού μας συστήματος

Ο θυροειδής αδένας βρίσκεται στο λαιμό μας ακριβώς μπροστά από τους χόνδρους του λάρυγγα και αποτελείται από δύο λoβούς τον αριστερό και το δεξιό που ενώνονται μεταξύ τους με τον ισθμό. Ξεκινώντας από το όνομά του θα πρέπει να πούμε ότι λέγεται “θυρεοειδής” λόγω της ομοιότητάς του με θυρεό, με έμβλημα! Κατέχει θέση αμέσως κάτω από το λάρυγγα (το μήλο του Αδάμ), “αγκαλιάζοντας” από μπροστά και πλάγια την τραχεία και ζυγίζει σε φυσιολογικές συνθήκες περίπου 15-25 γραμμάρια.

O θυροειδής αδένας παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες ορμόνες τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Από αυτές  η καλσιτονίνη παίζει σπουδαίο ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας και για αυτό τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται και για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης ιδιαίτερα στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.

Οι διαταραχές στην παραγωγή και στην έκκριση των δύο άλλων ορμονών του θυροειδούς δηλ. της Τ3 και Τ4 δημιουργούν πολύ συχνά προβλήματα με αποτέλεσμα ένας σημαντικός αριθμός ατόμων να πάσχει από "θυροειδή". Η έκκριση της Τ3 και Τ4 ρυθμίζεται από μια άλλη ορμόνη την θυροειδοτρόπο ή TSH που παράγεται στην υπόφυση έναν άλλο πολύ σπουδαίο ενδοκρινή αδένα που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου μας.

Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο. Η έλλειψή του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. Πηγές πλούσιες σε Ιώδιο είναι οι θαλασσινές τροφές. Ένδεια Ιωδίου παρουσιάζεται κυρίως σε ορεινές περιοχές όπου, συνήθως, λείπουν τα θαλασσινά καθώς και σε άτομα που συστηματικά αποφεύγουν τη λήψη αυτών. Σήμερα με την ιωδίωση του μαγειρικού αλατιού ένδεια Ιωδίου σπάνια παρατηρείται.

Οι θυροειδικές ορμόνες χρησιμεύουν στον οργανισμό μας κυρίως για τη ρύθμιση του μεταβολισμού. Στη βρεφική και παιδική ηλικία είναι σπουδαίος ο ρόλος των θυροειδικών ορμονών για τη σωματική και πνευματική ανάπτυξή τους. Έτσι έλλειψη των θυροειδικών ορμονών στην ηλικία αυτή δημιουργεί παιδιά με σημαντική σωματική και πνευματική καθυστέρηση.

Σήμερα σε κάθε παιδί που γεννιέται γίνεται προληπτική εξέταση των θυρεοειδικών ορμονών του στο αίμα, γατί είναι δυνατόν η έλλειψη να είναι και συγγενής.


Οι παθήσεις του θυρεοειδούς

Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε υπερλειτουργία του θυρεοειδούς με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργία με μειωμένη έκκριση ορμονών. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε τι σημαίνει και ο όρος βρογχοκήλη που τόσο συχνά ακούγεται στις παθήσεις του θυρεοειδούς.

Με τον όρο βρογχοκήλη, ICD-10 E01-E05, εννοούμε κάθε διόγκωση του θυρεοειδούς που μπορεί ή όχι να συνοδεύεται από υπέρ ή υπο-λειτουργία του αδένα. Με λίγα λόγια ο όρος βρογχοκήλη έχει να κάνει με την ανατομική κατάσταση του θυρεοειδούς και όχι με την λειτουργική του κατάσταση.


Τι είναι ο υπερθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμό, ICD-10 E05, ονομάζουμε την παθολογική κατάσταση που οφείλεται σε υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Δύο είναι οι κυριότερες μορφές υπερθυρεοειδισμού ήτοι:

1.         Η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη, ICD-10 E05.0 ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή νόσος του Graves ή νόσος του Basedow όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και

2.         Η τοξική οζώδης βρογχοκήλη, ICD-10 E05.1-E05.2, όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες.

Ανάλογα με τον αριθμό των όζων η μορφή αυτή του υπερθυρεοειδισμού διακρίνεται σε πολυοζώδη, όπου πάνω στο θυρεοειδή αναπτύσσονται πολλοί όζοι και στο μονήρες τοξικό αδένωμα, όπου πάνω στο θυρεοειδή εμφανίζεται ένας μόνο όζος.

Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου. Όχι σπάνια ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να διατρέχει λανθανόντως χωρίς να προκαλεί κανένα σύμπτωμα ή να προκαλεί ελαφρά συμπτώματα τα οποία τις περισσότερες φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά όχι μόνο από τον ασθενή αλλά και από το γιατρό.

Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονιέται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και ενώ τρώει συνήθως πολύ χάνει βάρος και αδυνατίζει, δεν είναι δε σπάνιες και οι διάρροιες. Υπάρχει τρόμος των χεριών και ιδιαίτερα των δακτύλων που γίνεται πιο εμφανής όταν τα δάκτυλα βρίσκονται σε υπερέκταση (τεντωμένα) ενώ οι παλάμες τους συνήθως είναι ζεστές και μόνιμα ιδρωμένες. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πόνοι στα κόκαλα λόγω της προκαλούμενης οστεοπόρωσης και προπέτεια των οφθαλμών (ο γνωστός εξόφθαλμος) που παρουσιάζεται συχνότερα σε νεαρά άτομα.

Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού είναι τις περισσότερες φορές σχετικά εύκολη και γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Παράλληλα έχουμε στη διάθεσή μας το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς δύο εξετάσεις που μας παρέχουν πολλές πληροφορίες για την ανατομική κατάσταση του αδένα.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε τέλος με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Στις περιπτώσεις που αναγκαζόμαστε να καταστρέψουμε το θυρεοειδή με ραδιενεργό Ιώδιο είτε να τον αφαιρέσουμε όλο, τότε πρέπει οπωσδήποτε ο ασθενής να λαμβάνει εφ όρου ζωής θεραπεία υποκατάστασης που γίνεται με τη χορήγηση των θυρεοειδικών ορμονών υπό μορφή χαπιών από το στόμα.


Τι είναι ο υποθυρεοειδισμός

Υποθυρεοειδισμός ICD-10 E03.9, είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία έχουμε μειωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι πρωτοπαθής δηλ. να οφείλεται είτε σε βλάβη του ίδιου του θυρεοειδούς είτε δευτεροπαθής να οφείλεται δηλ. σε βλάβη της υπόφυσης η οποία όπως έχουμε πει παράγει τη θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH) η οποία μαστιγώνει φυσιολογικά το θυρεοειδή για την παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.

Αίτια πρωτοπαθούς υποθυρεοειδισμού μπορεί να είναι η αγενεσία του θυρεοειδούς που προκαλεί βαρύ υποθυρεοειδισμό από τη γέννηση του παιδιού, οι διαταραχές στη σύνθεση των ορμονών που συνήθως είναι εκ γενετής, η ελλιπής πρόσληψη Ιωδίου με τις τροφές μας, η καταστροφή του θυρεοειδούς με ραδιενεργό Ιώδιο ή η αφαίρεσή του για ιατρικούς λόγους, διάφορες φλεγμονές που προσβάλλουν το θυρεοειδή καθώς επίσης και η λήψη μερικών φαρμάκων που παραβλάπτουν το θυρεοειδή.

Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς.

Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί, συνήθως, στις γυναίκες (6 φορές πιο συχνή στις γυναίκες απ' ότι στους άνδρες). Εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο. Η εμφάνιση του ασθενούς ιδιαίτερα σε προχωρημένα στάδια, παίρνει μια χαρακτηριστική όψη όπου το πρόσωπο είναι ωχρό με αύξηση του λίπους πρήξιμο των βλεφάρων, με ξερά μαλλιά και αραιά φρύδια, με γλώσσα παχειά και μεγάλη, με βραχνή και αργή φωνή.

Σε πιο προχωρημένες μορφές μπορεί να συγκεντρωθεί υγρό μέσα στην κοιλιά (ασκίτης) ή γύρω από την καρδιά (περικαρδίτις) και τέλος ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει προοδευτική υποθερμία και κώμα.

Στα παιδιά η νόσος, όχι σπάνια, δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα με αποτέλεσμα το τίμημα της σωματικής και πνευματικής καθυστέρησης του παιδιού να είναι πολύ μεγάλο. Τα βρέφη που γεννιούνται με υποθυρεοειδισμό στην αρχή μπορεί να είναι φυσιολογικά αργότερα όμως γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί είναι υπερβολικά ήσυχο, κοιμάται πολύ, είναι δυσκοίλιο, έχει μεγάλη γλώσσα που βγαίνει έξω από το στόμα, έχει δέρμα παχύ και κρύο, το κλάμα του είναι βραχνό και τραχύ και οι κινήσεις του γενικά είναι πολύ αργές ενώ όχι σπάνια ο αφαλός του προέχει (ομφαλοκήλη).

Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά.

Η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού συνίσταται στη χορήγηση από το στόμα υπό μορφή χαπιού της ορμόνης που λείπει.


Ενδείξεις για χειρουργείο μπορεί να είναι

1) η παρουσία πολύ μεγάλης βρογχοκήλης ή πολυοζώδους με μικρή πρόσληψη ραδιοφαρμάκου

2) η υποψία κακοήθους όζου

3) η θεραπεία εγκύων γυναικών και παιδιών

4) η θεραπεία γυναικών που επιθυμούν εγκυμοσύνη μέσα σε ένα έτος μετά τη θεραπεία

5) η θεραπεία ατόμων νοητικά ή ψυχολογικά προβληματικών ή ατόμων που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να παρακολουθούνται συστηματικά για μακρό χρόνο

6) τοξικότητα από αμιοδαρόνη

Σαφώς, η αντιμετώπιση πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη διαφόρους παράγοντες όπως τη  τη γενική κατάσταση του ασθενούς, την ηλικία, το μέγεθος της βρογχοκήλης και τη δυνατότητα σωστής παρακολούθησης του ασθενούς.


Θυρεοειδίτιδες

Ο όρος θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06, αναφέρεται στην διήθηση του αδένος από φλεγμονώδη κύτταρα, προερχόμενα από διάφορες μολυσματικές ή φλεγμονώδεις νόσους.

Η φλεγμονή του θυρεοειδούς μπορεί να είναι εντοπισμένη στον αδένα ή να είναι μέρος πολυσυστηματικής εξεργασίας. Μπορεί να οξεία και αυτοπεριοριζόμενη ή χρόνια και εξελικτική!

1) Αυτοάνοση Θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06.3

Κάτω από αυτή την επιγραφή στεγάζεται ένα σύνολο από καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη κυκλοφορούντων αντισωμάτων έναντι του θυρεοειδούς και κυττάρων ικανών να αντιδρούν με ορισμένα θυρεοειδικά στοιχεία! Σ’ αυτές τι καταστάσεις ανήκει και η θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Πρόκειται για την πιο κοινή μορφή και συνήθως χαρακτηρίζεται από αύξηση του μεγέθους του αδένα, με ή χωρίς πόνο και αίσθημα τάσεως. Είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες και περιστασιακά προκαλεί δυσφαγία.

Θεραπευτικά δίνονται θυρεοειδικές ορμόνες. Βιοψία δια βελόνης είναι χρήσιμη για την επιβεβαίωση της διαγνώσεως.

Χειρουργική αντιμετώπιση επιφυλάσσεται σε περιπτώσεις υποψίας κακοήθειας, πιεστικών φαινομένων και για κοσμητικούς λόγους.

2) Υποξεία θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06.1

Είναι μια μη μικροβιακή πάθηση που χαρακτηρίζεται από οίδημα του αδένος, πόνο στην κεφαλή και το στήθος, πυρετό, αδιαθεσία, αδυναμία, αίσθημα παλμών και απώλεια βάρους. Είναι ενδεχόμενο κάποιοι ασθενείς να μην παρουσιάζουν πόνο, οπότε θα πρέπει να γίνει διάκριση από τη νόσο του Graves. Οι ορμόνες είναι φυσιολογικές ή αυξημένες και η πρόσληψη ραδιοφαρμάκου απούσα ή πολύ χαμηλή. Αυξημένη βρίσκεται, σχεδόν πάντα, η ΤΚΕ και η γ-σφαιρίνη.

Η νόσος είναι, συνήθως, αυτοπεριοριζόμενη, ενώ τα συμπτώματα ανακουφίζονται με ασπιρίνη και κορτικοστεροειδή.

3) Θυρεοειδίτις Riedel, ICD-10 E06.5

Είναι σπάνια κατάσταση και παρουσιάζεται σαν σκληρή μάζα στην περιοχή του αδένος με εκσεσημασμένη ίνωση και χρόνια φλεγμονή γύρω και μέσα στον αδένα. Αναπτύσσονται έτσι πιεστικά φαινόμενα στην τραχεία. Συνήθως υπάρχει υποθυρεοειδισμός.

Η χειρουργική αντιμετώπιση απαιτείται για την αντιμετώπιση αποφρακτικών φαινομένων της τραχείας και του οισοφάγου.

4) Οξεία πυώδης θυρεοειδίτις, ICD-10 E06.0

Δεν είναι συχνή και παρουσιάζεται ξαφνικά με πόνο στον τράχηλο, δυσκολία ( και πόνο) στην κατάποση, πυρετό και ρίγος. Υπεύθυνοι είναι διάφοροι μικροοργανισμοί (στρεπτόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι, πνευμονιόκοκκοι κ.ά.). Απαιτείται χειρουργικός καθαρισμός και παροχέτευση της περιοχής.


Θυρεοειδικοί όζοι, ICD-10 E04.1

Το βασικό πρόβλημα του κλινικού ιατρού απέναντι σε έναν ασθενή με οζώδη θυρεοειδή αδένα, είναι αν η βλάβη προκαλεί συμπτώματα και αν πρόκειται για κακοήθεια ή όχι!

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει καλοήθη βρογχοκήλη, κύστεις, θυρεοειδίτιδες και καλοήθεις και κακοήθεις θυρεοειδικούς όγκους.

Το ιστορικό θα πρέπει να είναι λεπτομερές και να ξεκαθαρίζει τη διάρκεια της διόγκωσης, αν αναπτύχθηκε πρόσφατα, πιθανά τοπικά συμπτώματα (όπως δυσκολία στην κατάποση, πόνο ή αλλαγές στη φωνή), αλλά και συστηματικά συμπτώματα (π.χ. αυτά του υπερθυρεοειδισμού). Το φύλο, η ηλικία, ο τόπος γέννησης, το οικογενειακό ιστορικό αλλά και το ιστορικό ακτινοβολίας της περιοχής του τραχήλου (λαιμού) είναι μέγιστης σημασίας.

Η ακτινοβολία, επί παραδείγματι, στην περιοχή κατά την παιδική ηλικία σχετίζεται με αυξημένη επίπτωση καρκίνου στην μετέπειτα ζωή. Ένας θυρεοειδικός όζος είναι πιθανότερο να είναι καρκίνος σε ένα άνδρα απ’ ότι σε μια γυναίκα και σε έναν νέο ασθενή απ’ ότι σε ένα ηλικιωμένο!

Κατά την ψηλάφηση ένας μονήρης σκληρός όζος είναι πιο πιθανό να είναι καρκίνος, ενώ οι περισσότερες πολυοζώδεις βρογχοκήλες είναι καλοήθεις.

Σε πολλούς ασθενείς η πιθανότητα καρκίνου είναι πολύ δύσκολο να αποκλεισθεί χωρίς την εξέταση του αδένα. Η βιοψία με βελόνη είναι σημαντική βοήθεια έμπειρου κυτταρολόγου. Βέβαια περίπου 20% των αποτελεσμάτων αναφέρονται ως αδιευκρίνιστα και περίπου 5% αυτών που δίδονται ως καλοήθη αποδεικνύονται καρκίνοι. Χρήσιμο στη διαγνωστική μπορεί να είναι το Υπερηχογράφημα, καθώς επίσης και το σπηνθηρογράφημα. Μας βοηθούν στο να καταλήξουμε αν ένας αδένας έχει μονήρη ή πολλαπλούς όζους, αν είναι θερμοί (υπερπαράγουν ορμόνες), χλιαροί (φυσιολογικής λειτουργίας) ή ψυχροί (υποπαράγουν) και αν τα μορφώματα είναι κυστικά ή όχι!

Η ακτινογραφία, η Αξονική Τομογραφία αλλά και η Μαγνητική Τομογραφία μπορεί να έχουν επίσης θέση αναλόγως της περιπτώσεως.

Μονήρεις σκληροί όζοι που εμφανίζονται ψυχροί στο scanning και συμπαγείς στο υπερηχογράφημα ή είναι ύποπτοι στην βιοψία με βελόνη, πρέπει να αφαιρούνται.

Μη επεμβατική θεραπεία ενδείκνυται σε πολυοζώδεις βρογχοκήλες και θυρεοειδίτιδα Hashimoto εκτός εάν υπάρχει κλινικά ύποπτη περιοχή, ή ο ασθενής είχε εκτεθεί σε ακτινοβολία ή αν υπήρχε οικογενειακό ιστορικό μυελοειδούς καρκινώματος.


Απλή ή μη τοξική βρογχοκήλη

Απλή βρογχοκήλη μπορεί να είναι φυσιολογική, εμφανιζόμενη στην εφηβεία ή στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εμφανίζεται επίσης σε ανθρώπους περιοχών με έλλειμα ιωδίου ή σαν αποτέλεσμα λήψεως βρογχοκηλογόνων τροφών. Η παραμονή της διάχυτης βρογχοκήλης επί μακρόν οδηγεί σε σχηματισμό όζων.

Η απλή βρογχοκήλη, θεωρείται κυρίως ότι εμφανίζεται αντισταθμιστικά σε απάντηση ανεπαρκούς παραγωγής θυρεοειδικών ορμονών από τον αδένα.

Συμπτώματα είναι η ύπαρξη μάζας στον τράχηλο, δύσπνοιας ή και δυσφαγίας.

Η διάχυτη βρογχοκήλη, συνήθως, ανταποκρίνεται στη χορήγηση θυρεοειδικών ορμονών. Βέβαια πολλοί ασθενείς έχουν ήδη εμφανίσει όζους μέχρι την ώρα που θα αναζητήσουν ιατρική βοήθεια. Οι θυρεοειδικές ορμόνες (Τ3, Τ4) είναι σε φυσιολογικά επίπεδα. Χειρουργικά επεμβαίνουμε για την ανακούφιση πιέσεων από μια μεγάλη βρογχοκήλη ή μια οπισθοστερνική βρογχοκήλη ή για να αποκλείσουμε τον καρκίνο όταν υπάρχουν ύποπτες περιοχές μέσα στον αδένα.


Πολυοζώδης Βρογχοκήλη, ICD-10 E05.2

Η αρχική θεραπευτική αντιμετώπιση της μικροοζώδους και της πολυοζώδους βρογχοκήλης σίγουρα είναι φαρμακευτική. Η καταστολή του αδένα με θυροξίνη σε μεταβαλλόμενες δόσεις, έχει αποδειχθεί ότι είναι ευνοϊκή σε ένα ποσοστό των ασθενών, αλλά όχι τελείως αποτελεσματική. Ενώ η αρχική μείωση του όγκου της βρογχοκήλης είναι ιδιαίτερα σημαντική και ενθαρρυντική, με την πάροδο του χρόνου η προοδευτική διόγκωση είναι συνήθως αναπόφευκτη. Η αύξηση της δόσης της θυροξίνης στην προσπάθεια για μεγαλύτερη καταστολή έχει αποδειχθεί περισσότερο προβληματική παρά αποτελεσματική, κυρίως στους υπερήλικες και σε ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.

Από τις ενδείξεις για τη χειρουργική αφαίρεση πρωτεύει αυτή όπου υπάρχει διάγνωση ή υποψία κακοήθους εξεργασίας. Επίσης, σοβαρή ένδειξη έχει η ευμεγέθης καταδυόμενη βρογχοκήλη, ιδίως αυτή που προκαλεί πιεστικά φαινόμενα (δύσπνοια, δυσκαταποσία, βράγχος φωνής) και αυτή που έχει μεταβληθεί σε τοξική με συμπτωματικό υπερθυρεοειδισμό. Είναι γνωστό πως τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα προκαλούν υπερπλασία του θυρεοειδικού παρεγχύματος. Εάν αυτό συμβεί σε μία καταδυόμενη βρογχοκήλη που ήδη βρίσκεται εγκλωβισμένη σε περιορισμένο χώρο στο άνω μεσαύλιο, οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες στον άρρωστο εξαιτίας των πιεστικών φαινομένων.

Η ευμεγέθης μη καταδυόμενη βρογχοκήλη, συνήθως, χειρουργείται μετά από χρόνια καταστολή με θυροξίνη και εφόσον δεν εμφανιστεί η αναμενόμενη βελτίωση ή όταν ανακύψουν τραχηλικές ενοχλήσεις ή αισθητικά προβλήματα.

Η χειρουργική στρατηγική που επικράτησε για πολλά χρόνια στην πολυοζώδη βρογχοκήλη ήταν η αμφοτερόπλευρη υφολική θυρεοειδεκτομή, αφήνοντας υπολειμματικό κολόβωμα (παθολογικού ιστού) στο κεντρικό μέρος του κάθε λοβού. Η μακροχρόνια εμπειρία με την επέμβαση αυτή έδειξε μεγάλο ποσοστό υποτροπών, παρά την θεραπεία με θυροξίνη που ακολουθούν οι ασθενείς, αναγκάζοντας ένα μέρος αυτών των ασθενών να υποβληθούν σε επανεγχείρηση μετά από μερικά χρόνια. Τα τελευταία 20 χρόνια εφαρμόζεται η σχεδόν ολική ή η ολική θυρεοειδεκτομή. Με τον τρόπο αυτό και με τη θεραπεία υποκατάστασης με θυροξίνη, αποκλείεται τόσο η υποτροπή της νόσου όσο και οι επιπλοκές της επανεγχείρησης.


Καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι θυρεοειδούς

Καλοήθεις θυρεοειδικοί όγκοι μπορεί να είναι αδενώματα, τερατώματα, κύστεις ή εντοπισμένη θυρεοειδίτιδα.

Τα αδενώματα είναι συνήθως μονήρη με κάψα και πιέζουν τον παρακείμενο αδενικό ιστό.

Λόγοι για χειρουργική εκτομή είναι η υποψία καρκίνου, υπερλειτουργία που προκαλεί υπερθυρεοειδισμό και κοσμητικοί.

Από την άλλη πλευρά οι κακοήθεις όγκοι κατατάσσονται σε ένα σχετικά ευρύ φάσμα, που περιλαμβάνει θηλώδη, θηλακιώδη, μυελοειδή και αδιαφοροποίητα (αναπλαστικά) αδενοκαρκινώματα. Κάθε ένα έχει διαφορετική βιολογική συμπεριφορά εξαρτώμενη από τον ιστολογικό του τύπο.

Η θεραπεία είναι, κατ’ εξοχήν, η χειρουργική αφαίρεση, συνοδευόμενη από λεμφαδενικό καθαρισμό, λήψη ραδιενεργού ιωδίου, ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία ανάλογα με το είδος της κακοήθειας.


Άρα συνοπτικά και συμπερασματικά:

Τα κριτήρια επιλογής για την χειρουργική αντιμετώπιση είναι:

α) Η ηλικία των ασθενών, κυρίως οι μικρές ηλικίες.

β) Το μέτριο ή μεγάλο μέγεθος της βρογχοκήλης.

γ) Η απρόσμενη παρουσία ενός όζου σε μια γνωστή διάχυτη βρογχοκήλη.

δ) Οι συνεχόμενες υποτροπές του υπερθυρεοειδισμού παρά τη σωστή φαρμακευτική αγωγή.

ε) Οι ατίθασοι υπερθυρεοειδισμοί όπου απαιτούνται πολύ υψηλές δόσεις αντιθυρεοειδικών φαρμάκων.

ζ) Οι ασθενείς σε αναπαραγωγική ηλικία.

η) Η συνύπαρξη εξόφθαλμου.

θ) Κοινωνικοί και εργασιακοί λόγοι.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή αδένα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή αδένα

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

www.emedi.gr

Διαβάστε, επίσης,

Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

Οδηγίες για τη λήψη θυροξίνης

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 6820 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019 22:36
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ασκίτης Ασκίτης

    Ασκίτης είναι η παραγωγή και συσσώρρευση ορώδους υγρού στην περτοναϊκή κοιλότητα

    Ο ασκίτης μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση που προκαλεί γενικευμένο οίδημα.

    Στα παιδιά το νεφρωσικό σύνδρομο και οι κακοήθειες είναι οι κυρίαρχες αιτίες.

    Στους ενήλικες η κίρρωση, η καρδιακή ανεπάρκεια, το νεφρωσικό σύνδρομο και η χρόνια περιτονίτιδα είναι οι πιο κοινές αιτίες.

    Ασκίτης είναι η ανώμαλη συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή χώρα (περισσότερα από 25 ml).

    Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αυξημένο μέγεθος κοιλίας, αυξημένο βάρος, κοιλιακή δυσφορία και δύσπνοια.

    Οι επιπλοκές είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    Στον αναπτυγμένο κόσμο, η πιο κοινή αιτία είναι η κίρρωση του ήπατος. Άλλες αιτίες είναι ο καρκίνος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η φυματίωση, η παγκρεατίτιδα και η απόφραξη της ηπατικής φλέβας.

    Στην κίρρωση, ο βασικός μηχανισμός περιλαμβάνει υψηλή αρτηριακή πίεση στο σύστημα πύλης του ήπατος και δυσλειτουργία των αιμοφόρων αγγείων.

    Η διάγνωση γίνεται με υπερηχογράφημα, αξονική και μαγνητική τομογραφία.

    Η εξέταση του υγρού μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας. 

    Η θεραπεία, συχνά, περιλαμβάνει δίαιτα χαμηλού αλατιού, φάρμακα, όπως, διουρητικά και αποστράγγιση του υγρού. Μπορεί να τοποθετηθεί μια συσκευή ηπατικής παράκαμψης (TIPS-transjugular intrahepatic portosystemic shunt), αλλά, αυτή σχετίζεται με επιπλοκές, όπως εγκεφαλοπάθεια. Μπορεί να γίνει θεραπεία της υποκείμενης αιτίας, όπως μεταμόσχευση ήπατος, για παράδειγμα. Όσοι έχουν κίρρωση, κατά 50% αναπτύσσουν ασκίτη δέκα χρόνια μετά τη διάγνωση.  Από αυτούς  που αναπτύσσουν ασκίτη, οι μισοί πεθάνουν μέσα σε τρία χρόνια.

    Επηρεάζονται το καρδιοαγγειακό, το αιμοποιητικό, το λεμφικό, το ανοσολογικό και το γαστρεντερικό σύστημα.

    ascites 1

    Σημεία και συμπτώματα ασκίτη

    Ο ήπιος ασκίτης είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, αλλά ο σοβαρός ασκίτης οδηγεί σε κοιλιακή διάταση. Τα άτομα με ασκίτη, γενικά, διαμαρτύρονται για προοδευτική κοιλιακή βαρύτητα και πίεση, καθώς και για δυσκολία στην αναπνοή λόγω μηχανικής πίεσης του διαφράγματος.

    Ο ασκίτης ανιχνεύεται με φυσική εξέταση της κοιλιάς, όπου υπάρχει ορατή διόγκωση και πλευρική διόγκωση, διαφορά ήχου μετά από πλήξη στα πλευρικά τοιχώματα που μετατοπίζεται όταν το πρόσωπο είναι στραμμένο στο πλάι και ροή του υγρού. Όταν γίνει ώθηση στη μία πλευρά δημιουργείται ένα φαινόμενο που μοιάζει με κύμα που γίνεται αισθητό στην αντίθετη πλευρά της κοιλιάς.

    Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σημεία ασκίτη λόγω της υποκείμενης αιτίας. Για παράδειγμα, στην πυλαία υπέρταση (λόγω κίρρωσης ή ίνωσης του ήπατος), υπάρχει οίδημα στα πόδια, μώλωπες, γυναικομαστία, αιματέμεση ή διανοητικές μεταβολές λόγω εγκεφαλοπάθειας. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρκίνου (περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) μπορεί να διαμαρτύρονται για χρόνια κόπωση ή απώλεια βάρους. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μπορεί, επίσης, να διαμαρτύρονται για δύσπνοια, καθώς και συριγμό και δυσανεξία στη σωματική άσκηση.

    Κοιλιακός πόνος

    Κοιλιακή πληρότητα

    Κοιλιακή δυσφορία

    Κοιλιακή διάταση και διόγκωση

    Στένεμα ρούχων

    Κόντεμα αναπνοής

    Ανορεξία

    Ναυτία

    Πρώιμος κορεσμός

    Πύρωση

    Λαγόνιο άλγος

    Αύξηση βάρους

    Ορθόπνοια

    Λαγόνια διόγκωση

    Κοιλιακό κύμα υγρού και μετακινούμενη αμβλύτητα

    Οίδημα πέους

    Οίδημα οσχέου

    Πλευριτικό υγρό

    Ομφαλοκήλη

    Οίδημα ποδιών και σφυρών

    Μουσικοί ήχοι

    Ταχυκαρδία

    Επιπλοκές ασκίτη

    Αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Θρόμβωση. Η θρόμβωση της ηπατικής και η θρόμβωση της σπληνικής φλέβας συνεπάγονται πήξη του αίματος που επηρεάζει την ηπατική πυλαία φλέβα ή κιρσούς που σχετίζονται με τη σπληνική φλέβα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πυλαία υπέρταση και μείωση της ροής αίματος. Όταν ένα άτομο με κίρρωση του ήπατος πάσχει από θρόμβωση, δεν είναι δυνατή η εκτέλεση μεταμόσχευσης ήπατος, εκτός εάν η θρόμβωση είναι πολύ μικρή. Σε περίπτωση ελάσσονος θρόμβωσης, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες επιβίωσης χρησιμοποιώντας ηπατικά μοσχεύματα.

    ascites 3

    Αιτίες ασκίτη

    -Διίδρωμα: Υψηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Κίρρωση - 81% (αλκοολική 65%, ιική 10%, άγνωστη 6%)

    Καρδιακή ανεπάρκεια - 3%

    Ηπατική φλεβική απόφραξη: σύνδρομο Budd-Chiari ή φλεβοαποφρακτική νόσος

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Σύνδρομο Kwashiorkor (παιδικός υποσιτισμός με απώλεια πρωτεΐνης-ενέργειας)

    -Εξίδρωμα: Χαμηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Καρκίνος (μεταστατική και πρωτοπαθής περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) - 10%

    Λοίμωξη: Φυματίωση - 2% ή αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Παγκρεατίτιδα - 1%

    Ορογονίτιδα

    Νεφρωσικό σύνδρομο 

    Κληρονομικό αγγειοοίδημα 

    Σύνδρομο Meigs: Η τριάδα του ασκίτη, της υπεζωκοτικής συλλογής και καλοήθους όγκου των ωοθηκών. Το σύνδρομο Meigs θεραπεύεται μετά την εκτομή του όγκου. Επειδή τα διαδιαφραγματικά λεμφικά κανάλια έχουν μεγαλύτερη διάμετρο στα δεξιά, η υπεζωκοτική συλλογή είναι κλασικά στη δεξιά πλευρά. 

    Αγγειίτιδα

    Υποθυρεοειδισμός

    Αιμοκάθαρση

    Μεσοθηλίωμα περιτοναίου

    Κοιλιακή φυματίωση

    Μαστοκυττάρωση

    Περιτοναϊκή φλεγμονή και διαπύηση

    Φυματίωση

    Μυκητίαση

    Χρόνια βακτηριδίαση λόγω ξένου σώματος ή συριγγίου

    Ρήξη σπλάχνων

    Κοκκιωματώδης περιτονίτιδα

    Αγγειίτιδα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Περιτοναϊκή διασπορά από καρκίνο

    Καρκίνος ωοθηκών

    Καρκίνος παγκρέατος

    Μεταβολική νόσος

    Υποθυρεοειδισμός

    Οικογενής μεσογειακός πυρετός

    Μεσεντέρια ή σπλαχνική λεμφαγγειεκτασία

    Εντεροπάθεια από απώλεια πρωτεϊνών

    Κίρρωση και πυλαία υπέρταση

    Κίρρωση

    Συγγενής ηπατική ίνωση

    Απόφραξη ηπατικής φλέβας ή σύνδρομο Budd-Chiari

    Τμηματική οζώδης μετατροπή

    Απόφραξη της κοίλης φλέβας

    Πολλαπλοί μεταστατικοί όζοι στο ήπαρ

    Τραυματικά αίτια

    Συρίγγιο παγκρέατος

    Πεπτικό συρίγγιο

    Λεμφικό συρίγγιο

    Αιμοπεριτόναιο από τραύμα, έκτοπη κύηση ή όγκο

    Καρδιακή και ηπατική συμφόρηση

    Καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Στένωση ή ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Ούρα

    Κακοήθεια

    Απόφραξη λεμφικού

    Λευχαιμία

    Λέμφωμα

    Άμεση περιτοναϊκή διήθηση με διασπορά από τις ωοθήκες

    Κακή θρέψη με υποαλβουμιναιμία

    Φιλαρίαση

    Διαφορική διάγνωση ασκίτη

    Παχυσαρκία

    Αέρας και υγρό σε διατεταμένο πεπτικό

    ascites 4

    Διάγνωση ασκίτη

    Ασκιτικό υγρό

    Λευκά αιμοσφαίρια περισσότερα από 500 mm3

    Λευκοκυτταρικός τύπος περισσότερα από 250 πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα λευκοκύτταρα

    Ολική πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Καλλιέργεια ασκιτικού υγρού σε 10 ml ασκιτικού υγρού

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200IU/L

    Αμυλάση ασκίτη μεγαλύτερη από την αμυλάση ορού

    Έλεγχος για οξεάντοχα ή μύκητες ή Gram θετικούς μικροργανισμούς ή σκώληκες

    Έλεγχος αν τα τριγλυκερίδια ασκίτη είναι περισσότερα από τα τριγλυκερίδια ορού

    Γίνεται διαγνωστική παρακέντηση, λαπαροσκόπηση, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία, αξονική τομογραφία

    Διίδρωμα

    Πρωτεϊνη μικρότερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική αφυδρογονάση μικρότερη από 200 IU/L

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Απόφραξη κάτω κοίλης φλέβας

    Σύνδρομο Budd-Chiari

    Κίρρωση

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Υποαλβουμιναιμία

    Εξίδρωμα

    Πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200 IU/L

    Πολυμορφοπύρηνα περισσότερα από 200 mm3

    Νεοπλάσματα

    Φυματίωση

    Παγκρεατίτιδα

    Μυξοίδημα

    Αγγειίτιδα

    Σε κίρρωση του ήπατος με ασκίτη

    Πρέπει να διεξάγεται γενική αίματος, βασικό μεταβολικό προφίλ, ηπατικά ένζυμα και πήξη. Οι περισσότεροι ειδικοί συστήνουν να γίνει μια διαγνωστική παρακέντηση εάν ο ασκίτης είναι νέος ή αν το άτομο με ασκίτη εισάγεται στο νοσοκομείο. Το υγρό στη συνέχεια εξετάζεται για τη συνολική εμφάνιση, το επίπεδο πρωτεΐνης, την αλβουμίνη και τον αριθμό των κυττάρων (ερυθρά και λευκά). Επιπρόσθετες δοκιμές θα πραγματοποιηθούν εάν υποδειχθεί, όπως μικροβιολογική καλλιέργεια, χρώση Gram και κυτταρολογική.

    Ο λόγος αλβουμίνης ορού-ασκίτη είναι καθοριστική για να βρεθούν οι αιτίες του ασκίτη. Μια υψηλή τιμή (> 1,1 g / dL) υποδεικνύει ότι ο ασκίτης οφείλεται σε πυλαία υπέρταση. Μία χαμηλή τιμή (<1,1 g / dL) υποδηλώνει ασκίτη μη πυλαίας υπέρτασης.

    Ταξινόμηση του ασκίτη

    Βαθμός 1: ήπιος, ορατός μόνο σε υπερήχους και CT

    Βαθμός 2: ανιχνεύσιμος με κλινική εξέταση

    Βαθμός 3: άμεσα ορατός, και επιβεβαιώνεται με τη δοκιμή υγρού κύματος

    Παθοφυσιολογία ασκίτη

    Το διίδρωμα είναι αποτέλεσμα αυξημένης πίεσης στην πυλαία φλέβα (> 8 mmHg, συνήθως, γύρω στα 20 mmHg), π.χ. λόγω  κίρρωσης, ενώ τα εξιδρώματα παρατηρούνται λόγω φλεγμονής ή κακοήθειας, είναι υψηλά σε πρωτεΐνη και γαλακτική αφυδρογονάση και έχουν χαμηλό pH (<7,30), χαμηλό επίπεδο γλυκόζης και περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια. Τα διιδρώματα έχουν χαμηλή πρωτεΐνη (<30 g / L), χαμηλή LDH, υψηλό pΗ, φυσιολογική γλυκόζη και λιγότερα από 1 λευκά κύτταρα ανά 1000 mm3. Κλινικά, το πιο χρήσιμο μέτρο είναι η διαφορά μεταξύ των συγκεντρώσεων λευκωματίνης ορού και ασκιτικού υγρού. Μια διαφορά μικρότερη από 1 g / dl (10 g / L) συνεπάγεται εξίδρωμα.

    Η συλλογή του υγρού μέσα στην κοιλιακή χώρα οδηγεί σε επιπρόσθετη κατακράτηση υγρών από τα νεφρά λόγω διεγερτικής επίδρασης στις ορμόνες πίεσης του αίματος, κυρίως, στην αλδοστερόνη. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται, επίσης και η παραγωγή ρενίνης αυξάνεται λόγω μειωμένης αιμάτωσης των νεφρών. Η ακραία διάσπαση της νεφρικής ροής αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ηπατονεφρικό σύνδρομο. Άλλες επιπλοκές του ασκίτη είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, λόγω μειωμένων αντιβακτηριακών παραγόντων στο ασκτικό υγρό, όπως το συμπλήρωμα.

    Θεραπεία ασκίτη

    Για ασκίτη με οίδημα

    Περιορισμός άλατος και διουρητικά, συνήθως, προκαλούν διούρηση.

    Περιορισμός νατρίου.

    Περιορισμός νερού όταν τα επίπεδα νατρίου του ορού πέσουν κάτω από 130 mEq/L.

    Η μέγιστη απώλεια νερού υπολογίζεται σε 2.5 Kg/ημέρα.

    Για ασκίτη χωρίς οίδημα

    Περιορισμός νατρίου και νερού και διουρητικά.

    Μέγιστη απώλεια 1 Kg/ημέρα.

    Ασκίτης που αυξάνεται ή δεν απαντά στη θεραπεία

    Λαμβάνεται δείγμα νατρίου ούρων για να αναγνωρισθεί η αντίδραση.

    Παρακέντηση έως 10 λίτρα εάν είναι αυξημένη η ουρία ή η κρεατινίνη, αντικατάσταση της αλβουμίνης ενδοφλέβια, για κάθε 10 gr/Lt που μετακινείται.

    Σε χρόνιες περιπτώσεις τοποθετείται φλεβοπεριτοναϊκή επικοινωνία ή σφαγιτιδο ενδοηπατική πυλαία επικοινωνία-TIPS. Η TIPS είναι πιο αποτελεσματική στην απομάκρυνση του ασκίτη σε σύγκριση με την παρακέντηση ... ωστόσο, τα άτομα με TIPS αναπτύσσουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια σημαντικά πιο συχνά.

    Τα διουρητικά

    Σπιρονολακτόνη 100-300 mg/ημέρα από το στόμα σε μια δόση για την κίρρωση και φουροσεμίδη 40-120 mg/ημέρα για τις άλλες αιτιολογίες. Έτσι, γίνεται καθαρή απώλεια νατρίου στα ούρα.

    Κλάσμα νατρίου σε mEq/L x εκτιμώμενη αποβολή ούρων (1 L) πρέπει να ισούται με την εκτιμώμενη διαιτητική πρόσληψη νατρίου. Πρέπει να γίνεται μέτρηση ηλεκτρολυτών. Γίνεται έλεγχος για μεταβολές στο διανοητικό επίπεδο, ολιγουρία, αζωθαιμία και υπερκαλιαιμία, για σημεία εξάντλησης, εγκεφαλοπάθεια και νεφρική ανεπάρκεια. Όταν χορηγείται σπιρονολακτόνη δεν χορηγούνται συμπληρώματα καλίου.

    Η σπιρονολακτόνη  είναι το φάρμακο επιλογής, επειδή εμποδίζει τον υποδοχέα αλδοστερόνης στο σωληνάριο συλλογής. Το επίπεδο του καλίου στον ορό και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά.

    Παρακολούθηση της διούρησης: Η διούρηση παρακολουθείται με ζύγισμα του ατόμου καθημερινά. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερης από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Ελέγχεται και η συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Η δοσολογία αυξάνεται έως ότου εμφανιστεί αρνητική ισορροπία νατρίου. Μια τυχαία αναλογία νατρίου προς κάλιο ούρων > 1 δείχνει 90% ευαισθησία στην πρόβλεψη του αρνητικού ισοζυγίου (> 78-mmol / ημέρα απέκκριση νατρίου).

    Διουρητική αντοχή: Η διουρητική αντίσταση μπορεί να προβλεφθεί με χορήγηση ενδοφλέβιας φουροσεμίδης 80 mg μετά από 3 ημέρες χωρίς διουρητικά και με δίαιτα νατρίου 80 mEq ημερησίως / ημέρα. Η απέκκριση νατρίου ούρων σε διάστημα 8 ωρών <50 mEq / 8 ώρες προβλέπει αντίσταση.

    Εάν το άτομο παρουσιάζει αντίσταση ή κακή ανταπόκριση στη θεραπεία με διουρητικά, μπορεί να χρειαστεί υπερδιήθηση ή υδραφαίρεση, για να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος της κατακράτησης υγρών και της συμφόρησης. Η χρήση τέτοιων μηχανικών μεθόδων απομάκρυνσης υγρών μπορεί να παράγει σημαντικά κλινικά οφέλη σε άτομα με διουρητική αντοχή και μπορεί να αποκαταστήσει την ανταπόκριση σε συμβατικές δόσεις διουρητικών.

    Η υπερβολική διούρηση μπορεί να οδηγήσει σε υποκαλιαιμία χειρότερη της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ενδοαγγειακή εξάντληση όγκου, αζωθαιμία και νεφρική ανεπάρκεια.

    ascites 2

    Παρακέντηση

    Σε εκείνους με σοβαρό ασκίτη, υπό τάση, μπορεί να χρειαστεί θεραπευτική παρακέντηση. Καθώς, αυτό μπορεί να καταστρέφει τα επίπεδα αλβουμίνης ορού στο αίμα, η αλβουμίνη γενικά χορηγείται ενδοφλέβια σε αναλογία με την ποσότητα του ασκίτη που έχει αφαιρεθεί.

    Χειρουργική επέμβαση

    Ο ασκίτης που είναι ανθεκτικός στην ιατρική θεραπεία θεωρείται μια ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Ο εξιδρωτικός ασκίτης γενικά δεν αποκρίνεται στον χειρισμό της ισορροπίας του άλατος ή της διουρητικής θεραπείας. Η επαναλαμβανόμενη παρακέντηση και η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας είναι ο βασικός άξονας της θεραπείας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    ascites 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Ο καρκίνος ωοθηκών θεραπεύεται

    Ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Στένωση τριγλώχινας

    Σύνδρομο Pickwick

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Μεσοθηλίωμα

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Φιλαρίαση

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ψευδοκύστη του παγκρέατος

    Χυλώδης ασκίτης

    Η ανάλυση του ασκιτικού υγρού

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Παρακέντηση ασκιτικού υγρού

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Καρκίνος ήπατος

    Καρκίνος παγκρέατος

    Καρκίνος ωοθηκών

    www.emedi.gr

     

  • Απόστημα μαστού Απόστημα μαστού

    Το μαζικό απόστημα ή περιφερικό απόστημα μαστού ή απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω ή επιλόχειο απόστημα

     

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Το απόστημα μαστού μπορεί να είναι οξύ ή χρόνιο και μη επιλόχειο ή επιλόχειο μετά τον τοκετό.

    Το απόστημα μαστού είναι συλλογή πύου, συνήθως, εντοπισμένη. Περισσότερο σχετίζεται με το θηλασμό μετά τον τοκετό ή με συριγγώδεις πόρους ή είναι δευτεροπαθές σε νεόπλασμα πλακώδους επιθηλίου ή προέρχεται από απόφραξη των πόρων.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Το απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω παρουσιάζεται μετά την εμμηνόπαυση, ενώ το επιλόχειο απόστημα παρουσιάζεται πριν την εμμηνόπαυση.

    Το απόστημα μαστού παρουσιάζεται, συνήθως, σε γυναίκες.

    Σημεία και συμπτώματα αποστήματος μαστού

    Μικροζίδιο μαστού, με ευαισθησία στην πίεση που κλυδάζει, συνήθως, μονόπλευρα

    Ερύθημα

    Παροχετευόμενο πύον

    Εντοπισμένο οίδημα

    Συστηματική κακουχία

    Πυρετός

    Εισολκή της θηλής του μαστού και του δέρματος

    Εγγύς λεμφαδενοπάθεια

    Αίτια αποστήματος μαστού

    Επιλόχεια αποστήματα από αποφραγμένο γαλακτικό πόρο

    Απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω, από νεόπλασμα πλακώδους επιθηλίου, με βύσματα κερατίνης ή επέκταση φλεγμονής μέσω του πόρου

    Περιφερικό απόστημα από στάση υγρού μέσα στον πόρο

    breast abcess 1

    Παράγοντες κινδύνου για απόστημα μαστού

    Η επιλόχεια μαστίτιδα σε ποσοστά 5-11% οδηγεί σε αποστήματα

    Διαβήτης

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Στερεοειδή

    Εμφυτεύματα ή προθέματα σιλικόνης ή παραφίνης

    Ακτινοβολία μαστού

    Κάπνισμα

    Εισολκή θηλής

    Διαφοροδιάγνωση αποστήματος μαστού

    Καρκίνωμα μαστού και φλεγμoνώδης καρκίνος μαστού

    Φυματίωση

    Ακτινομύκωση

    Τυφοειδής πυρετός

    Σαρκωματώδης νόσος

    Σύφιλη

    Υδατίδα κύστη

    Σμηγματογόνος κύστη

    Διάγνωση αποστήματος μαστού

    Λευκοκυττάρωση

    Αυξημένη ταχύτητα καθίζησης ερυθρών

    Καλλιέργεια και τεστ ευαισθησίας του παροχετευόμενου υγρού για αναγνώριση του παθογόνου μικροργανισμού, συνήθως, σταφυλόκοκκος ή στρεπτόκοκκος

    \Γίνεται υπέρηχος μαστών

    Παθολογοανατομικά ευρήματα αποστήματος μαστού

    Πλακώδης μεταπλασία των πόρων

    Ενδοπορική υπερπλασία

    Επιθηλίωση

    Λιπώδης νέκρωση

    Πορεκτασία

    breast abcess 2

    Θεραπεία αποστήματος μαστού

    Αναρρόφηση

    Ψυχρά επιθέματα

    Έκθλιψη γάλακτος

    Εντομή και παροχέτευση με απομάκρυνση των διαφραγμάτων

    Διάνοιξη όλων των συριγγωδών πόρων

    Φροντίδα του τραύματος

    Προφυλάξεις για θηλασμό

    Χορηγούνται μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη

    Ερυθρομυκίνη 250-500 mg 4 φορές την ημέρα

    Από το στόμα κεφαλοσπορίνη 1ης γενιάς, όπως κεφαλεξίνη 500 mg 2 φορές την ημέρα ή κεφακλόρη 250 mg 3 φορές την ημέρα ή αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό άλας 625 mg 3 φορές την ημέρα ή κλινδαμυκίνη 300 mg 3 φορές την ημέρα σε αναερόβια μικρόβια. Τα αντιβιοτικά έχουν πολλές παρενέργειες.

    Επιπλοκές αποστήματος μαστού 

    Συρίγγιο

    Αν το απόστημα διανοιχθεί και παροχετευθεί ίαση παρατηρείται σε 10 ημέρες.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα προϊόντα για τους μαστούς

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τους μαστούς

    breast abcess 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Η διαμάχη για το θηλασμό

    Η μαστίτιδα κατά το θηλασμό

    Διαφορική διάγνωση έκκρισης θηλής

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Το μελάνωμα θεραπεύεται Το μελάνωμα θεραπεύεται

    Η κακοήθης εξαλλαγή των μελανοκυττάρων

     

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Μελάνωμα, ICD-10 C43, είναι η κακοήθης εξαλλαγή των μελανοκυττάρων. 

    Η συντριπτική πλειοψηφία εμφανίζεται στο δέρμα, μπορεί, όμως να εμφανισθεί ως πρωτοπαθές νεόπλασμα, σε οποιοδήποτε ιστό με χρωστική.

    Μπορεί να δώσει μεταστάσεις σε οποιοδήποτε περιοχή του σώματος.

    Επηρεάζονται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Η μέση ηλικία εμφάνισης είναι τα 53 έτη και η επίπτωση στις γυναίκες και στους άνδρες είναι ίση. Στα παιδιά απαντάται σπάνια. Σε ηλικιωμένους το μελάνωμα είναι μια μελαγχρωστική βλάβη που  μεγαλώνει αργά και βρίσκεται, συνήθως, στο πρόσωπο.

    Η μελανινοτρόπος ορμόνη

    Γενετική μελανώματος

    Το οικογενές σύνδρομο των δυσπλαστικών σπίλων αυξάνει τον κίνδυνο για μελάνωμα 100%.

    Η μελάγχρωση του δέρματος μεταβιβάζεται γενετικά και είναι προδιαθεσικός παράγοντας.

    melanoma 4

    Σημεία και συμπτώματα μελανώματος

    Οποιαδήποτε αλλαγή σε μια μελαγχρωστική αλλοίωση, όπως η υποχρωμία ή η υπέρχρωση, η αιμορραγία, η ουλοποίηση και η αλλαγή στο μέγεθος ή την υφή.

    Αίτια μελανώματος

    Υπεριώδης ακτινοβολία Β

    Χημικά αντηλιακά

    Παράγοντες κινδύνου μελανώματος

    Ενήλικες

    Δυσπλαστικοί σπίλοι και μελαγχρωστικές αλλοιώσεις

    Ανοιχτόχρωμο δέρμα, εφηλίδες, μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά

    Διπλάσιος κίνδυνος σε άτομα με ηλιακό έγκαυμα, με σχηματισμός φυσαλίδων στην εφηβεία και με οικογενειακό ιστορικό μελανώματος ή συγγενών σπίλων

    Διαφορική Διάγνωση μελανώματος

    Δυσπλαστικοί σπίλοι

    Αγγειακοί όγκοι δέρματος

    Μελαγχρωστικά επιδερμοειδή και βασικοκυτταρικά καρκινώματα

    Σμηγματορροϊκή κεράτωση 

    Άλλοι σπίλοι

    Στη διαφοροδιάγνωση βοηθούν τα εξής χαρακτηριστικά:

    Ασυμμετρία

    Ανώμαλα όρια

    Ποικιλοχρωμία

    Διάμετρος πάνω από 6 mm και κύρια εντόπιση στους Λευκούς στην πλάτη και τα κάτω άκρα και στους Μαύρους Αμερικανούς τα χέρια, τα πόδια και τα νύχια

    Υπέργερση της επιφάνειας του δέρματος

    melanoma 2

    Διάγνωση μελανώματος

    Κλινική διάκριση μελανώματος

    Επιπολής εκτεινόμενο μελάνωμα (70% των περιπτώσεων)

    Οζώδες μελάνωμα (15% των περιπτώσεων)

    Κακόηθες μελάνωμα των άκρων

    Κηλίδα του Hutchinson (4-10% των περιπτώσεων)

    Το οζώδες μελάνωμα αναπτύσσεται κάθετα, ενώ οι άλλοι τύποι επιφανειακά

    Γίνονται απεικονιστικές εξετάσεις για έλεγχο μεταστάσεων, που συνήθως είναι στον εγκέφαλο, στους λεμφαδένες και τους πνεύμονες.

    Θεραπεία μελανώματος

    Η κατάλληλη θεραπεία του μελανώματος είναι η χειρουργική εκτομή. Τα χειρουργικά όρια εκτομής είναι 1 εκατοστό αν η βλάβη είναι πάχους κάτω από 2 χιλιοστά. Αν έχει μεγαλύτερο πάχος τότε τα όρια εκτείνονται στα 3 εκατοστά.

    Καλύτερα να μην γίνεται αφαίρεση των λεμφαδένων!!!

    Το κλειδί στη θεραπεία του μελανώματος είναι η πρόληψη: αποφυγή της ηλιακής ακτινοβολίας και των χημικών αντηλιακών κρεμών. Να χρησιμοποιείτε μόνο φυσικά αντηλιακά, όταν είναι απαραίτητο.

    Οι ασθενείς με μελάνωμα ή σύνδρομο δυσπλαστικών σπίλων πρέπει να υποβάλλονται τακτικά σε πλήρη φυσική εξέταση για την εντόπιση οποιασδήποτε αλλοίωσης ή μεταβολής κάποιου σπίλου.

    Φάρμακα για το μελάνωμα

    Οι χημειοθεραπείες στο μελάνωμα δεν είναι αποτελεσματικές.

    Χορηγείται BCG και λεβιμαζόλη.

    Η συνηθισμένη χημειοθεραπεία περιλαμβάνει τη δακαρβαζίνη και τη σισπλατίνη.

    Γίνεται ανοσοθεραπεία με λευκαφαίρεση και διέγερση με IL-2 των φυσικών φονικών κυττάρων (LAKs-Lymphokine activated killer cells) και με νεώτερα χημικά φάρμακα.

    Τα συμβατικά χημικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες: Καταστολή μυελού, αλωπεκία, ναυτία, έμετοι, νεφροσωληναριακή βλάβη, ωτοτοξικότητα, περιφερική νευροπάθεια, υποκαλιαιμία και υπομαγνησιαιμία, αλλά και καταστροφή όλων των οργάνων και συστημάτων του σώματος.

    Να χρησιμοποιείτε μόνο φυσικές θεραπείες για τη θεραπεία του μελανώματος που δεν έχουν παρενέργειες!!!

    Παρακολούθηση του ασθενούς με μελάνωμα

    Μετά τη διάγνωση του κακοήθους μελανώματος συνιστάται εξέταση του δέρματος κάθε 6 μήνες, συνήθως.

    Ο βιοχημικός έλεγχος, οι ηπατικές δοκιμασίες και η μαγνητική εγκεφάλου γίνονται εξατομικευμένα.

    Ο ασθενής πρέπει να αυτοεξετάζει το δέρμα του κάθε εβδομάδα.

    Πρόληψη μελανώματος

    Αποφυγή ηλιακών εγκαυμάτων

    Χρήση φυσικών αντηλιακών όταν είναι απαραίτητο

    Επιπλοκές μελανώματος

    Μεταστάσεις

    Δυσμορφία από τη χειρουργική εξαίρεση του μελανώματος

    Πρόγνωση μελανώματος

    Η πρόγνωση εξαρτάται από τη σταδιοποίηση της βλάβης

    Σταδιοποίηση Breslow:

    70% πενταετής επιβίωση όλων των ασθενών χωρίς τοπική ή απομακρυσμένη λεμφαδενική προσβολή

    Σταδιοποίηση Clark

    Εξαρτάται από το βάθος διήθησης. Την καλύτερη πρόγνωση έχουν αλλοιώσεις με πάχος κάτω από 85 mm και 95-100% πενταετή επιβίωση. Αν γίνει αφαίρεση των λεμφαδένων η πενταετής επιβίωση είναι λιγότερο από 5%.

    Η μελανινοτρόπος ορμόνη ή MSH αυξάνεται κατά τη διάρκεια της κύησης και το μελάνωμα μπορεί να προσβάλλει τον πλακούντα. Καλύτερα η κύηση να γίνεται 2 χρόνια μετά, γιατί υπάρχει και κίνδυνος για το έμβρυο.

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του του μελανώματος, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το μελάνωμα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το μελάνωμα

    melanoma 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Θεραπεία με δηλητήριο της μέλισσας

    Σύνδρομο Werner

    Είναι απαραίτητη η απομάκρυνση λεμφαδένων στον καρκίνο;

    Καρκίνος του δέρματος και κάνναβη

    Το νόμπελ ιατρικής 2018 και η EMEDI

    Τι σχέση έχει η χοληστερόλη με τον καρκίνο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ηλιοθεραπεία

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες προκαλούν καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρεσβερατρόλη

    Αν διαγνωσθείτε με καρκίνο ανακτήσετε την υγεία σας με τη φαρμακευτική κάνναβη

    Issels' Whole Body Therapy για τον καρκίνο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Πώς το λεμφοίδημα προκαλεί καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για το μελάνωμα

    Δερματολογικά παρανεοπλασματικά σύνδρομα

    ΟγκοΥπερθερμία

    Αυτοθεραπεία με GcMAF

    Στοχευμένες θεραπείες στον καρκίνο

    Τα αιθέρια έλαια για τον καρκίνο

    Μάθετε τα σημεία του μελανώματος

    Η ανοσοθεραπεία το κλειδί της θεραπείας στο μελάνωμα

    Pembrolizumab για το μελάνωμα

    Έχετε πολλές ελιές;

    Ιπιλιμουμάμπη για το μελάνωμα

    Το Solarium δεν είναι ασφαλές

    Διάγνωση καρκίνου του δέρματος με το κινητό τηλέφωνο

    Μελάνωμα

    Vemurafenib

    Ο MEK αναστολέας για το μελάνωμα

    Οι επιπτώσεις της ηλιακής ακτινοβολίας στην υγεία

    Πρόληψη καρκίνου του δέρματος

    Αν έχετε πολλές ελιές

    Γιατί τα αντηλιακά είναι υπεύθυνα για το μελάνωμα

    Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

    Μελάνωμα στο μάτι

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Ιδιοπαθής υπερτροφική υπαορτική στένωση Ιδιοπαθής υπερτροφική υπαορτική στένωση

    Υπερτροφική αποφρακτική μυοκαρδιοπάθεια ή μυϊκή υπαορτική στένωση

     

    Υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια είναι η δυσανάλογη υπερτροφία του μυοκαρδίου σε σχέση με το αιμοδυναμικό φορτίο.

    Η ιδιοπαθής υπερτροφική υπαορτική στένωση είναι μια υποομάδα της υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας που χαρακτηρίζεται από μια δυναμική κλίση πιέσεως στην υπαορτική περιοχή (ICD-10-CM Diagnosis Code I42.1).

    Η ιδιοπαθής υπερτροφική υπαορτική στένωση χαρακτηρίζεται κλινικά από διαστολική δυσλειτουργία με επιδείνωση της πλήρωσης των κοιλιών και αύξηση των πιέσεων πλήρωσης των κόλπων και δύσπνοια και συστολική δυσλειτουργία που έχει σαν αποτέλεσμα περιορισμό της καρδιακής ανταπόκρισης στην άσκηση, συγκοπή προσπαθείας και δευτεροπαθή αύξηση της αριστερής κοιλιακής υπερτροφίας.

    Η διάγνωση, συνήθως, γίνεται με την αναγνώριση των σημείων που σχετίζονται με την απόφραξη του σημείου εκροής, αλλά τα προεξάρχοντα συμπτώματα προέρχονται από τη διαστολική δυσλειτουργία.

    Επηρεάζεται το καρδιοαγγειακό σύστημα.

    Κληρονομείται με αυτοσωματικό επικρατητικό χαράκτήρα με περισσότερο από 50% διεισδυτικότητα. Ηπιότερα στοιχεία της νόσου εμφανίζονται στο 25% των συγγενών 1ου βαθμού. Οι συγγενείς, συνήθως, δεν εμφανίζουν απόφραξη στο χώρο εκροής της αριστερής κοιλίας, αλλά έχουν εντοπισμένη υπερτροφία και είναι ασυμπτωματικοί.

    Συνήθως, εμφανίζεται στην 3η δεκαετία της ζωής και μπορεί να εμφανισθεί από τα νεογνά μέχρι τους υπερήλικες.

    Εμφανίζεται σε ίση συχνότητα άνδρες και γυναίκες.

    Σημεία και συμπτώματα ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Δύσπνοια, κυρίως, αποτέλεσμα διαστολικής δυσλειτουργίας εμφανίζεται, αρχικά, κατά την προσπάθεια (50-90%).

    Στηθάγχη προσπαθείας (50-90%)

    Συγκοπή προσπαθείας (50-90%)

    Αδυναμία (50-90%)

    Προσυγκοπή προσπαθείας (50-90%)

    Αίσθημα παλμών (50-90%)

    Αιφνίδιος θάνατος (50%)

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (50%)

    Παροξυσμική νυχτερινή δύσπνοια (50%)

    Διπλή καρδιακή κορυφαία ώση λόγω έντονης κολπικής συστολής

    Μετατόπιση της καρδιακής ώσης προς τα πλάγια

    Δίκροτος καρωτιδικός σφυγμός με ταχεία και απότομη άνοδο

    Έντονος 4ος καρδιακός τόνος S4

    Μεταβαλλόμενος διχασμός του S2 ανάλογα με το μέγεθος της απόφραξης του χώρου εκροής

    Τραχύ συστολικό φύσημα cresendo-decrescendo που ακούγεται καλύτερα μεταξύ της αριστερής στερνικής γραμμής και της κορυφής της καρδιάς

    Φύσημα που αυξάνει σε διάρκεια και ένταση με τη δοκιμασία Valsalva, την όρθια στάση και το νιτρώδες αμύλιο κι ελαττώνεται με την απότομη λήψη στάσης οκλαδόν, την κατάκλιση, την παθητική ανύψωση των άκρων και το ισομετρικό σφίξιμο των χεριών

    idiopathis ypoaortiki 1

    Αίτια ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Πάχυνση του μεσοκοιλιακού διαφράγματος, πάνω στο οποίο προσκρούει η πρόσθια γλωχίνα της μιτροειδούς βαλβίδας, κατά τη διάρκεια της συστολής, προκαλώντας απόφραξη του χώρου εκροής της αριστερής κοιλίας.

    Παράγοντες κινδύνου ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Το οικογενειακό ιστορικό υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας.

    Διαφορική διάγνωση ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Η διαφορική διάγνωση γίνεται μεταξύ μιας σταθερής απόφραξης του χώρου εκροής, όπως η αορτική στένωση και γίνεται με τη διαφορά στο χαρακτήρα του καρωτιδικού σφυγμού. Στην αορτική στένωση έχει βραδεία άνοδο και μικρό όγκο, ενώ στην ιδιοπαθή υπερτροφική υποαορτική στένωση έχει ταχεία άνοδο και είναι δίκροτος.

    Κλινικές αιμοδυναμικές δοκιμασίες στο κρεβάτι του ασθενούς π.χ Valsalva μπορούν, επίσης, να βοηθήσουν.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Χαρακτηριστική μορφή αριστερής κοιλιακής υπερτροφίας, εντοπισμένη, δυσανάλογη υπερτροφία του μεσοκοιλιακού διαφράγματος. Η αναλογία του πάχους του μεσοκοιλιακού διαφράγματος προς αυτά του ελεύθερου τοιχώματος της αριστερής κοιλίας είναι μεγαλύτερη από 1,3: 1, χωρίς ανατομικές ενδείξεις υπερφόρτωσης πίεσης

    Διάταση κόλπων

    Αύξηση της μάζας της αριστερής κοιλίας και μικρό μέγεθος κοιλοτήτων

    Τοιχωματική πλάκα στο χώρο εξώθησης της αριστερής κοιλίας

    Πάχυνση της μιτροειδούς βαλβίδας

    Ανατομικές παραλλαγές: Κορυφαία εντόπιση της πάχυνσης, χωρίς την ύπαρξη ενδοκοιλιακής κλίσης πίεσης, εντοπισμένη μεσοκοιλιακή απόφραξη

    Απώλεια της διάταξης και της οργάνωσης των μυϊκών ινών του μεσοκοιλιακού διαφράγματος

    Ανώμαλα ενδοτοιχωματικά στεφανιαία αγγεία

    Ηλεκτροκαρδιογράφημα

    Μη ειδικές αλλοιώσεις του ST-T διαστήματος

    Υπερτροφία της αριστερής κοιλίας

    Εμφανή ανώμαλα κύματα Q στις πρόσθιες προκάρδιες απαγωγές και στις πλάγιες απαγωγές των άκρων που μιμούνται έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Αλλοιώσεις του P κύματος που υποδεικνύουν διόγκωση του αριστερού κόλπου

    Βραχύ διάστημα PR και διαταραχές της μορφολογίας του QRS που υποδεικνύουν σύνδρομο προδιέγερσης, χωρίς άλλα σαφή ευρήματα προδιέγερσης

    Holter 24ώρου-ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση

    Συχνές κοιλιακές αρρυθμίες και σε ποσοστό μέχρι 25% είναι κοιλιακή ταχυκαρδία. H κολπική μαρμαρυγή είναι όψιμο εύρημα και κακό προγνωστικό σημείο.

    Triplex καρδιάς-ηχοκαρδιογραφία

    Ασύμμετρη πάχυνση του μεσοκοιλιακού διαφράγματος με αναλογία μεσοκοιλιακό διάφραγμα:ελεύθερο τοίχωμα μεγαλύτερη από 1,3:1

    Ανώμαλη προς τα πρόσω κίνηση της πρόσθιας γλωχίνας της μιτροειδούς βαλβίδας κατά τη συστολή

    Υπερτροφία της αριστερής κοιλίας

    Διόγκωση του αριστερού κόλπου

    Μκρή κοιλιακή κοιλότητα με αύξηση της συσπαστικότητας 

    Μερική σύγκλιση της αορτικής βαλβίδας κατά το μέσο της συστολής

    Πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας

    Ανεπάρκεια της μιτροειδούς που φαίνεται με τη μέθοδο Doppler

    Σπινθηρογράφημα με θάλλιο

    Στατικό και δυναμικό με την επίδραση stress κατά περιόδους αποκαλύπτει ελλείμματα σε περιοχές με φυσιολογικές, αγγειογραφικά, στεφανιαίες αρτηρίες

    Καρδιακός καθετηριασμός

    Οι αιμοδυναμικές μετρήσεις επιβεβαιώνουν το βαθμό και την αστάθεια της απόφραξης του χώρου εκροής και επιδεικνύουν τα διαστολικά χαρακτηριστικά της αριστερής κοιλίας

    Αγγειοκαρδιογραφία

    Η αγγειογραφία δείχνει την ανατομία των δυο κοιλιών και των στεφανιαίων αρτηριών

    idiopathis ypoaortiki 2

    Θεραπεία ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Οι γλυκοσίδες της δακτυλίτιδας αντενδείκνυνται, εκτός από την περίπτωση κολπικής μαρμαρυγής με ανεξέλεγκτη ανταπόκριση.

    Τα νιτρώδη και οι συμπαθητικομιμητικές αμίνες, όπως η ισοπροτερενόλη αντενδείκνυνται εκτός από την περίπτωση που συνυπάρχει στεφανιαία νόσος.

    Τα διουρητικά σχετικά αντενδείκνυνται, λόγω της επίδρασής τους στον κοιλιακό όγκο ή σε περίπτωση μυοτομίας της αριστερής κοιλίας.

    Μυοτομία της αριστερής κοιλίας πραγματοποιείται μόνο μετά την εγκατάσταση βαριών συμπτωμάτων, ανθεκτικών στη θεραπευτική αγωγή, σε ασθενείς στους οποίους η κλίση πίεσης είναι μεγαλύτερη από 50 mmHg σε ανάπαυση ή μετά από πρόκληση.

    Στο 95% επιτυγχάνει την κατάργηση της κλίσης πίεσης, ενώ το 70% των ασθενών εμφανίζει σημαντική βελτίωση των συμπτωμάτων για 5 τουλάχιστον χρόνια.

    Η έντονη άσκηση, ειδικά τα ανταγωνιστικά αθλήματα, θα πρέπει να αποφεύγονται, λόγω του μεγάλου κινδύνου αιφνιδίου θανάτου. Οι νεότεροι ασθενείς με μικρή ή καθόλου λειτουργική επιδείνωση εμφανίζουν το μεγαλύτερο κίνδυνο αιφνιδίου θανάτου. Η συμμετοχή σε αθλήματα θα πρέπει να απαγορεύεται στους ασθενείς με ιδιοπαθή υπερτροφική υπαορτική στένωση, αν υπάρχει σημαντική υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, μεγάλη κλίση πίεσης, σημαντικές υπερκοιλιακές ή και κοιλιακές αρρυθμίες ή ιστορικό αιφνιδίου θανάτου σε συγγενείς με υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.

    Απαιτείται μείωση της πρόσληψης θερμίδων όταν η δραστηριότητα είναι μειωμένη.

    Συνιστάται η εκμάθηση καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης από όλα τα μέλη της οικογένειας.

    idiopathis ypoaortiki 4

    Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην ιδιοπαθή υπερτροφική υπαορτική στένωση

    Προπρανολόλη

    Ελαττώνει την απόφραξη στο χώρο εκροής κι αυξάνει την κοιλιακή ενδοτικότητα. Δεν ελαττώνει την επίπτωση του αιφνιδίου θανάτου. Αυξάνεται προοδευτικά μέχρι 320 mg ώστε να επιτευχθεί κλινικό αποτέλεσμα.

    Βεραπαμίλη

    Έχει καλύτερο αποτέλεσμα στη βελτίωση της ικανότητας για εξάσκηση. Ελαττώνει την κλίση πίεσης λόγω ελάττωσης της καρδιακής συσταλτικότητας και βελτιώνει τη διαστολική πλήρωση μέσω βελτίωσης της διαστολικής χάλασης. Προκαλεί καταστολή της δημιουργίας ερεθίσματος και κολποκοιλιακό αποκλεισμό, αρνητική ινότροπο δράση και αγγειοδιαστολή, υπόταση, shock, πνευμονικό οίδημα και θάνατο. Δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με αύξηση της τελοδιαστολικής πίεσης της αριστερής κοιλίας, παροξυντική νυχτερινή δύσπνοια, ορθόπνοια, σε νόσο φλεβόκομβου και κολποκοιλιακό αποκλεισμό, εκτός αν ο ασθενής έχει βηματοδότη.

    Αμιοδαρόνη

    Δεν είναι καλό φάρμακο. έχει προαρρυθμική δράση στην ιδιοπαθή υπερτροφική υπαορτική στένωση. Χρησιμοποιείται μόνο όταν η κοιλιακή ταχυκαρδία προκαλεί αιμοδυναμική αστάθεια. Η χρήση αυτού του φαρμάκου απαιτεί ηλεκτροφυσιολογική μελέτη.

    Πρέπει να αποφεύγεται η εργώδης εξάσκηση και τα ανταγωνιστικά αθλήματα, η ορθοστασία, τα ινότροπα φάρμακα και τα διουρητικά και να καταστέλλεται ο βήχας.

    Επιπλοκές ιδιοπαθούς υπερτροφικής υπαορτικής στένωσης

    Αιφνίδιος θάνατος

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    Αρρυθμίες

    Κολπική μαρμαρυγή και σχηματισμοί τοιχωματικών θρόμβων

    Λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα της μιτροειδούς βαλβίδας

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    idiopathis ypoaortiki 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σύνδρομο Marchiafava-Bignami

    Σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης οργάνων

    Σύνδρομο Wolff-Parkinson-White

    Τι να κάνετε αν κάποιος λιποθυμήσει

    Οι ασθένειες που θα αποκτήσετε σχετίζονται με το μήνα γέννησής σας

    Πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν βηματοδότη

    Κολπική μαρμαρυγή σε ηλικιωμένους

    Βαγοτονία

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Σύγχρονη θεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας

    Αλκοολική μυοκαρδιοπάθεια

    Υπερηχογράφημα καρδιάς

    Το Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου

    Αν έχετε συχνά ταχυκαρδία

    Σύνδρομο του βηματοδότη

    Αιφνίδιος θάνατος σε νέους άνδρες

    Η ακτινοθεραπεία στον καρκίνο μαστού προκαλεί καρδιοπάθειες

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα

    Οδηγίες για τον εμφυτεύσιμο απινιδωτή

    Κολπική μαρμαρυγή

    Οι β αδρενεργικοί αναστολείς

    Ηλεκτροφυσιολογική μελέτη καρδιάς

    Μυοκαρδίτιδα

    Σύνδρομο Morquio

    Αρρυθμιογόνος μυοκαρδιοπάθεια της δεξιάς κοιλίας

    Μεγαλακρία

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Πυώδης ιδρωταδενίτιδα Πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η ιδρωταδενίτιδα

     

    Η πυώδης ιδρωταδενίτιδα ή ιδρωταδενίτιδα, ή ανάστροφη ακμή ή οζαιοκυστική ακμή ή νόσος Velpeau ή ακμή αποκρινών αδένων, ICD - 10 : L73.2, είναι οξέα, ευαίσθητα, κυστόμορφα αποστήματα των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται στις τριχωτές επιφάνειες του δέρματος (μασχάλες, πρωκτογεννητική περιοχή, κάτω από τα στήθη, εφήβαιο, θηλαία άλω) και των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται διασκορπισμένοι γύρω από τον ομφαλό, στο τριχωτό της κεφαλής, τον κορμό και το πρόσωπο.

    Στις χρόνιες περιπτώσεις σχηματίζονται ινώδεις, συριγγώδεις πόροι με διαλείπουσα παροχέτευση και οξεία, κατά περιόδους, αποστηματοποίηση.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Είναι συχνότερη κατά την όψιμη ήβη μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

    Στις γυναίκες εμφανίζεται συχνότερα περιπρωκτικά και στους άνδρες μασχαλιαία.

    Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1% και 4% των ανθρώπων προσβάλλονται από πυώδη ιρωταδενίτιδα. Οι γυναίκες προσβάλλονται τρεις φορές συχνότερα από τους άνδρες.

    Η έναρξη της νόσου συμβαίνει σε νεαρή ηλικία και ενδέχεται να είναι λιγότερο συχνή μετά την ηλικία των 50 ετών.

    idradenitida 1

    Σύστημα ταξινόμησης της ιδρωταδενίτιδας του Hurley

    ΣτάδιοΧαρακτηριστικά
    I Ένα ή πολλαπλά μαζί αποστήματα χωρίς ουλές ή ίνωση, με σπάνια φλεγμονή και μπορεί να συγχέονται με την ακμή
    ΙΙ Επαναλαμβανόμενα αποστήματα, μεμονωμένες ή πολλαπλές μακρινές βλάβες με σχηματισμό θόλου. Υπάρχει φλεγμονή και μπορεί να απαιτεί μικρό χειρουργείο, όπως τομή και παροχέτευση)
    III Διάχυτη ή ευρεία συμμετοχή σε μια περιφερειακή περιοχή με πολλαπλές ουλές και αποστήματα. Υπάρχει φλεγμονή έχουν το μέγεθος της μπάλας του γκολφ ή μεγαλύτερο, υπάρχει ανάπτυξη ουλών, και υποδόρια λοίμωξη, συρίγγια και οι ασθενείς σε αυτό το στάδιο ενδέχεται να αδυνατούν να λειτουργήσουν

    Σύστημα σταδιοποίησης Sartorius

    Ανατομικές περιοχές που εμπλέκονται (μασχάλη, βουβωνική κοιλότητα, ή άλλη περιοχή αριστερά ή δεξιά)
    Αριθμός και τύποι σχετικών βλαβών (αποστήματα, οζίδια, συρίγγια, ουλές, σημεία τραυματισμού από όλες τις εμπλεκόμενες περιοχές)
    Η απόσταση μεταξύ των βλαβών, ειδικότερα η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο σχετικών βλαβών (π.χ. οζίδια και συρίγγια σε κάθε περιοχή ή μέγεθος εάν υπάρχει μόνο μία βλάβη)
    Η παρουσία φυσιολογικού δέρματος μεταξύ των βλαβών (δηλαδή, όλες οι βλάβες που διαχωρίζονται σαφώς από το φυσιολογικό δέρμα)
    Οι βαθμοί συλλέγονται σε κάθε μία από τις παραπάνω κατηγορίες και προστίθενται για να δώσουν ένα σκορ. Επιπλέον, γίνεται προσθήκη μιας  αναλογικής κλίμακας για τον πόνο ή την ποιότητα ζωής.

    Σημεία και συμπτώματα πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Βλατίδες σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οζίδια σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οι μεγαλύτερες αλλοιώσεις παρουσιάζουν κλυδασμό

    Κατανομή αποκρινείς αδένες με πιο συχνή εντόπιση στις μασχάλες και τους βουβώνες

    Πολλαπλές υποτροπές στην ίδια πλευρά

    Οι περιοχές επούλωσης συνοδεύονται από ουλοποίηση και συραγγοποίηση

    Μπορεί να υπάρχουν φαγέσωρες

    idradenitida 3

    Αίτια πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Απόφραξη των τριχοσμηγματογόνων μονάδων με τις οποίες επικοινωνούν οι αποκρινείς αδένες

    Η απόφραξη των θυλάκων των εξωκρινών αδένων μπορεί να οφείλεται σε εμβρυολογική δυσπλασία των εξωκρινών πόρων, σε πίεση των πόρων από κατακράτηση ιδρώτα ή βακτηριακή λοίμωξη

    Μπορεί να αποτελεί μέρος της τριάδας της θυλακίτιδας: συρρέουσα ακμή, διαχωριστική κυτταρίτιδα του τριχωτού της κεφαλής, πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η κατάσταση είναι, πιθανώς, αποτέλεσμα ενός συνδυασμού γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

    Δυσλειτουργία ανδρογόνων.

    Παράγοντες κινδύνου πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Παχυσαρκία που προκαλεί μηχανικό ερεθισμό, απόφραξη και διαβροχή

    Μαύρη φυλή

    Γυναίκες

    Ακμή

    Σακχαρώδης διαβήτης

    Υπερχοληστερολαιμία

    Χαμηλός βασικός ρυθμός μεταβολισμού

    Κατάθλιψη

    Στενά ρούχα κατασκευασμένα από βαριά και συνθετικά υλικά

    Αποσμητικά, προϊόντα αποτρίχωσης, ξύρισμα της πληγείσας περιοχής

    Φάρμακα, ιδιαίτερα από του στόματος αντισυλληπτικά (δηλαδή από του στόματος ορμονική αντισύλληψη, "χάπι") και το λίθιο

    Ζεστά κα ιδιαίτερα υγρά κλίματα (το ξηρό κλίμα συχνά προκαλεί ύφεση)

    Γενετικοί παράγοντες: έχει προταθεί ένας αυτοσωμικός κυρίαρχος τύπος κληρονομικότητας

    Ενδοκρινικοί παράγοντες: πιστεύεται ότι εμπλέκονται οι σεξουαλικές ορμόνες, ιδιαίτερα η περίσσεια ανδρογόνων, αν και οι αποκριτικοί αδένες δεν είναι ευαίσθητοι σε αυτές τις ορμόνες. Οι γυναίκες έχουν, συχνά, εστίες πριν από την εμμηνόρροια και μετά την εγκυμοσύνη. Η σοβαρότητα, συνήθως, αυξάνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά την εμμηνόπαυση.

    Κάποιες περιπτώσεις έχει βρεθεί ότι οφείλονται σε μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN , PSEN1 ή PSENEN. Τα γονίδια παράγουν πρωτεΐνες που είναι όλα συστατικά ενός συμπλέγματος που ονομάζεται γάμμα (γ) εκκριτάση. Αυτό το σύμπλοκο διαχωρίζει πολλές διαφορετικές πρωτεΐνες, το οποίο είναι ένα σημαντικό βήμα σε διαφορετικά μονοπάτια χημικής σηματοδότησης . Μία από αυτές τις οδούς, γνωστή ως μονοπάτι Notch, είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική ωρίμανση και διαίρεση των κυττάρων των θυλάκων της τρίχας και άλλων μορφών δερματικών κυττάρων. Το μονοπάτι Notch εμπλέκεται, επίσης, στο φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα. Μελέτες υποδηλώνουν ότι οι μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN, PSEN1 ή PSENEN βλάπτουν τη σηματοδότηση Notch στα θυλάκια τρίχας. Η μη φυσιολογική σηματοδότηση Notch προάγει την ανάπτυξη οζιδίων και οδηγεί σε φλεγμονή στο δέρμα.

    idradenitida 5

    Διαφορική διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Δοθιήνωση. Η διαφοροδιάγνωση γίνεται με ειδικές καλλιέργειες

    Καρκίνος

    Διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Καλλιέργεια του εξιδρώματος των βλαβών: σταφυλόκοκκος, στρεπτόκοκκος, κολοβακτηρίδιο, πρωτέας και ορθοκυτταρική αναιμία σε χρόνιες περιπτώσεις

    Τα παθολογοανατομικά ευρήματα δείχνουν οξεία και χρόνια φλεγμονή, πολλαπλές φαγέσωρες και συριγγώδεις πόρους σε υποτροπές

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών και βιοψία

    Θεραπεία πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Τα ζεστά λουτρά μπορούν να δοκιμαστούν σε άτομα με ήπια ασθένεια.

    Ενώ χρησιμοποιούνται, συχνά, αντιβιοτικά δεν έχουν αποτελέσματα.

    Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα δοκιμάζουν κάποιοι, χωρίς καλά αποτελέσματα.

    Σε ασθενείς με πιο σοβαρή ασθένεια, μπορεί να γίνει θεραπεία με λέιζερ ή χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του προσβεβλημένου δέρματος. 

    Γίνεται χειρουργική αφαίρεση συριγγίων, εξαίρεση με απόξεση και ηλεκροκαυτηρίαση και σε σοβαρές και δύσκολες περιπτώσεις γίνεται εκτομή και τοποθετείται δερματικό μόσχευμα.

    Απαιτείται τοπικός καθαρισμός με αντισηπτικό σαπούνι.

    Αποφυγή έκθεσης σε θερμότητα και εφίδρωσης.

    Απώλεια βάρους αν ο ασθενής είναι υπέρβαρος.

    Διακοπή καπνίσματος.

    Αποφεύγονται τα στενά ρούχα για να μη δημιουργηθούν τραύματα από τριβή. Να φοράτε πάντα χαλαρά και άνετα βαμβακερά ρούχα.

    Αποφεύγονται τα αποσμητικά μασχάλης.

    Λαμβάνονται φυσικά αντιβιοτικά.

    Φροντίστε να καθαρίσετε την πληγείσα περιοχή καθαρίζοντάς την απαλά με ένα φυσικό αντιβακτηριδιακό σαπούνι, μετά στεγνώνεται κι εφαρμόζεται ένα φυσικό αντιβιοτικό.

    Η εφαρμογή θερμών επιθεμάτων βοηθά στην ανακούφιση του πόνου και του πρηξίματος.

    Εάν είστε υπέρβαροι, η απώλεια βάρους θα βοηθήσει, καθώς το υπερβολικό βάρος προκαλεί, ανάμεσα στους μηρούς, τις πτυχώσεις του δέρματος κ.α αυξημένη τριβή, εφίδρωση και βακτηριακή ανάπτυξη.

    Πολλοί κάνουν έγχυση στις βλάβες στερεοειδών, τύπου βραδείας αποδέσμευσης, όπως τριαμσινολόνης.

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών.

    Γίνεται χειρουργική εκτομή.

    Χορηγούνται ρετινοειδή από το στόμα και μερικοί χορηγούν κορτικοστερεοειδή για μικρό χρονικό διάστημα.

    Το λέιζερ μήκους κύματος 1064 νανομέτρων για αποτρίχωση Nd: YAG μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία.

    idradenitida 6

    Τα φάρμακα που χορηγούνται στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ένας συνδυασμός ριφαμπικίνης και κλινδαμυκίνης χορηγείται ταυτόχρονα για 2-3 μήνες.

    Άλλα αντιβιοτικά είναι η τετρακυκλίνη, η μινοκυκλίνη και η κλινδαμυκίνη.

    Η τοπική κλινδαμυκίνη χρησιμοποιείται, επίσης.

    Τετρακυκλίνη 250 mg 4 φορές την ημέρα ή 500 mg 3 φορές την ημέρα για 2 ή περισσότερους μήνες

    Μινοκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα από το στόμα

    Κλινδαμυκίνη 2% λοσιόν ή νεομυκίνη κρέμα, τοπικά για τον έλεγχο της οσμής

    Ερυθρομυκίνη 1-1,5 gr 4 φορές την ημέρα από το στόμα

    Δοξυκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 7-14 ημέρες

    Άλλα αντιβιοτικά ανάλογα με τις καλλιέργειες

    Τα αντιβιοτικά έχουν πολλές παρενέργειες

    Ισοτρετινοϊνη 40-80 mg ανά ημέρα από το στόμα για 4 μήνες, η οποία έχει πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματική

    Μερικοί δίνουν αντισυλληπτικά χάπια που έχουν πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματικά

    Θεραπεία με αντιανδρογόνα: Η ορμονική θεραπεία με οξική κυπροτερόνη και αιθινυλική οιστραδιόλη με υψηλές δόσεις

    Οι αναστολείς παράγοντα νέκρωσης όγκου TNF-α / όγκου περιλαμβάνουν φάρμακα, όπως το adalimumab και το infliximab, τα οποία βοηθούν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά κάνουν τον ασθενή πιο ευάλωτο σε λοίμωξη, καρδιακή ανεπάρκεια και κάποιους καρκίνους.

    Απαιτείται αντιφλεγμονώδης διατροφή στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ο ψευδάργυρος μπορεί να βοηθήσει. Οι ασθενείς που παίρνουν γλυκονικό ψευδάργυρο, 90mg / ημέρα, μαζί με τοπικό φυσικό αντιβιοτικό, παρουσιάζουν σημαντικές μειώσεις στην εμφάνιση της νόσου 3 μήνες μετά την έναρξη θεραπείας.

    Απαιτείται διατροφή που είναι πλούσια σε φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

    Καταναλώνετε λιπαρά ψάρια τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα.

    Να λαμβάνετε πολλά ακόρεστα λίπη στη διατροφή όπως το ελαιόλαδο, το αβοκάντο, τα καρύδια και τους σπόρους.

    Να πίνετε άφθονους πράσινους χυμούς.

    Να καταναλώνετε, κυρίως, βιολογικά κρέατα, προϊόντα και άλλα βιολογικά τρόφιμα

    Τρόφιμα που πρέπει να αποφύγετε στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Αποφύγετε τη ζάχαρη. Ο περιορισμός των τροφίμων με πρόσθετα σάκχαρα και σιρόπια, όπως δημητριακά, σόδες, καραμέλες κ.λπ., μπορεί να μειώσει τα επίπεδα ινσουλίνης και επίσης, να ελαφρύνει τα συμπτώματα της νόσου.
    Αποφύγετε τα γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το γάλα, το τυρί κλπ. που αυξάνουν τα επίπεδα ινσουλίνης, γεγονός που μπορεί με τη σειρά του να οδηγήσει σε υπερπαραγωγή ανδρογόνων ορμονών που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα. Η εξάλειψη των γαλακτοκομικών προϊόντων από τη διατροφή μειώνει τον αριθμό των νέων αλλοιώσεων που αναπτύσσονται και τα συμπτώματα.
    Αποφύγετε τα ραφιναρισμένα ή επεξεργασμένα τρόφιμα.

    Χρειάζεται παρακολούθηση.

    Πιθανές επιπλοκές πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Λεμφοίδημα

    Ρικνώσεις στη θέση των αλλοιώσεων

    Σε ανώδυνους συριγγώδεις πόρους μπορεί να αναπτυχθεί επιδερμοειδές καρκίνωμα

    Διάσπαρτη λοίμωξη. Παρουσιάζονται τοπικές και συστηματικές λοιμώξεις (μηνιγγίτιδα, βρογχίτιδα, πνευμονία, κλπ.), οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν, ακόμη και σε σηψαιμία 

    Περιορισμός της κινητικότητας των άκρων άνω και κάτω από το λεμφοίδημα, ως συνέπεια της ίνωσης και των ουλών

    Ουρηθρικό ή ορθρικό ή πρωκτικό συρίγγιο

    Αναιμία νορμοχρωμική ή υποχρωμική αναιμία

    Αρθρίτιδα

    Αμυλοείδωση

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Διάμεση κερατίτιδα

    Καρκίνος δέρματος

    Καρκίνος πνεύμονα

    Καρκίνος στόματος

    Καρκίνος ήπατος

    Πρόγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Οι μεμονωμένες βλάβες επουλώνονται σε 10-30 ημέρες

    Οι υποτροπές διαρκούν χρόνια

    Μπορεί να συνυπάρχει ακμή, περιθυλακίτιδα της κεφαλής ή διαχωριστική θυλακίτιδα του τριχωτού της κεφαλής ή παχυσαρκία που σχετίζεται με σακχαρώδη διαβήτη, ατοπία και μελανίζουσα ακάνθωση

    Μερικοί ασθενείς εμφανίζουν 1 ή 2 βλατίδες το χρόνο

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το ανθρώπινο σώμα

    Μην παίρνετε φάρμακα για την ακμή

    Οι πολύτιμες λειτουργίες του δέρματος

    Τροπικός λειχήνας

    Τα αποσμητικά μασχάλης προκαλούν καρκίνο μαστού

    Αποσμητικό για τον ιδρώτα

    Καταπολεμήστε την έντονη εφίδρωση

    Απαραίτητο συστατικό για τα αποσμητικά μασχάλης

    Οδηγίες για την ενυδάτωση στην άσκηση

    Κόλπο για την αποτελεσματική θεραπεία των δοθιήνων

    Θυλακίτιδα

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Καντιτίαση

    Τι είναι οι φλύκταινες

    Θεραπεία για τις ουλές

    Λίγα γένια είναι της μόδας

    Ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

    Δοθιήνωση

    Αποτρίχωση γεννητικών οργάνων

    Πώς τα ακατάλληλα ρούχα και αξεσουάρ μπορούν να σας αρρωστήσουν

    www.emedi.gr