Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013 07:27

Θυρεοειδικές παθήσεις

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Ο θυροειδής αδένας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αδένες του ενδοκρινικού μας συστήματος

Ο θυροειδής αδένας βρίσκεται στο λαιμό μας ακριβώς μπροστά από τους χόνδρους του λάρυγγα και αποτελείται από δύο λoβούς τον αριστερό και το δεξιό που ενώνονται μεταξύ τους με τον ισθμό. Ξεκινώντας από το όνομά του θα πρέπει να πούμε ότι λέγεται “θυρεοειδής” λόγω της ομοιότητάς του με θυρεό, με έμβλημα! Κατέχει θέση αμέσως κάτω από το λάρυγγα (το μήλο του Αδάμ), “αγκαλιάζοντας” από μπροστά και πλάγια την τραχεία και ζυγίζει σε φυσιολογικές συνθήκες περίπου 15-25 γραμμάρια.

O θυροειδής αδένας παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες ορμόνες τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Από αυτές  η καλσιτονίνη παίζει σπουδαίο ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας και για αυτό τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται και για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης ιδιαίτερα στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.

Οι διαταραχές στην παραγωγή και στην έκκριση των δύο άλλων ορμονών του θυροειδούς δηλ. της Τ3 και Τ4 δημιουργούν πολύ συχνά προβλήματα με αποτέλεσμα ένας σημαντικός αριθμός ατόμων να πάσχει από "θυροειδή". Η έκκριση της Τ3 και Τ4 ρυθμίζεται από μια άλλη ορμόνη την θυροειδοτρόπο ή TSH που παράγεται στην υπόφυση έναν άλλο πολύ σπουδαίο ενδοκρινή αδένα που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου μας.

Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο. Η έλλειψή του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. Πηγές πλούσιες σε Ιώδιο είναι οι θαλασσινές τροφές. Ένδεια Ιωδίου παρουσιάζεται κυρίως σε ορεινές περιοχές όπου, συνήθως, λείπουν τα θαλασσινά καθώς και σε άτομα που συστηματικά αποφεύγουν τη λήψη αυτών. Σήμερα με την ιωδίωση του μαγειρικού αλατιού ένδεια Ιωδίου σπάνια παρατηρείται.

Οι θυροειδικές ορμόνες χρησιμεύουν στον οργανισμό μας κυρίως για τη ρύθμιση του μεταβολισμού. Στη βρεφική και παιδική ηλικία είναι σπουδαίος ο ρόλος των θυροειδικών ορμονών για τη σωματική και πνευματική ανάπτυξή τους. Έτσι έλλειψη των θυροειδικών ορμονών στην ηλικία αυτή δημιουργεί παιδιά με σημαντική σωματική και πνευματική καθυστέρηση.

Σήμερα σε κάθε παιδί που γεννιέται γίνεται προληπτική εξέταση των θυρεοειδικών ορμονών του στο αίμα, γατί είναι δυνατόν η έλλειψη να είναι και συγγενής.


Οι παθήσεις του θυρεοειδούς

Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε υπερλειτουργία του θυρεοειδούς με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργία με μειωμένη έκκριση ορμονών. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε τι σημαίνει και ο όρος βρογχοκήλη που τόσο συχνά ακούγεται στις παθήσεις του θυρεοειδούς.

Με τον όρο βρογχοκήλη, ICD-10 E01-E05, εννοούμε κάθε διόγκωση του θυρεοειδούς που μπορεί ή όχι να συνοδεύεται από υπέρ ή υπο-λειτουργία του αδένα. Με λίγα λόγια ο όρος βρογχοκήλη έχει να κάνει με την ανατομική κατάσταση του θυρεοειδούς και όχι με την λειτουργική του κατάσταση.


Τι είναι ο υπερθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμό, ICD-10 E05, ονομάζουμε την παθολογική κατάσταση που οφείλεται σε υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Δύο είναι οι κυριότερες μορφές υπερθυρεοειδισμού ήτοι:

1.         Η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη, ICD-10 E05.0 ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή νόσος του Graves ή νόσος του Basedow όπου όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί και

2.         Η τοξική οζώδης βρογχοκήλη, ICD-10 E05.1-E05.2, όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες.

Ανάλογα με τον αριθμό των όζων η μορφή αυτή του υπερθυρεοειδισμού διακρίνεται σε πολυοζώδη, όπου πάνω στο θυρεοειδή αναπτύσσονται πολλοί όζοι και στο μονήρες τοξικό αδένωμα, όπου πάνω στο θυρεοειδή εμφανίζεται ένας μόνο όζος.

Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου. Όχι σπάνια ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να διατρέχει λανθανόντως χωρίς να προκαλεί κανένα σύμπτωμα ή να προκαλεί ελαφρά συμπτώματα τα οποία τις περισσότερες φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά όχι μόνο από τον ασθενή αλλά και από το γιατρό.

Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονιέται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και ενώ τρώει συνήθως πολύ χάνει βάρος και αδυνατίζει, δεν είναι δε σπάνιες και οι διάρροιες. Υπάρχει τρόμος των χεριών και ιδιαίτερα των δακτύλων που γίνεται πιο εμφανής όταν τα δάκτυλα βρίσκονται σε υπερέκταση (τεντωμένα) ενώ οι παλάμες τους συνήθως είναι ζεστές και μόνιμα ιδρωμένες. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πόνοι στα κόκαλα λόγω της προκαλούμενης οστεοπόρωσης και προπέτεια των οφθαλμών (ο γνωστός εξόφθαλμος) που παρουσιάζεται συχνότερα σε νεαρά άτομα.

Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού είναι τις περισσότερες φορές σχετικά εύκολη και γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Παράλληλα έχουμε στη διάθεσή μας το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς δύο εξετάσεις που μας παρέχουν πολλές πληροφορίες για την ανατομική κατάσταση του αδένα.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε τέλος με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Στις περιπτώσεις που αναγκαζόμαστε να καταστρέψουμε το θυρεοειδή με ραδιενεργό Ιώδιο είτε να τον αφαιρέσουμε όλο, τότε πρέπει οπωσδήποτε ο ασθενής να λαμβάνει εφ όρου ζωής θεραπεία υποκατάστασης που γίνεται με τη χορήγηση των θυρεοειδικών ορμονών υπό μορφή χαπιών από το στόμα.


Τι είναι ο υποθυρεοειδισμός

Υποθυρεοειδισμός ICD-10 E03.9, είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία έχουμε μειωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι πρωτοπαθής δηλ. να οφείλεται είτε σε βλάβη του ίδιου του θυρεοειδούς είτε δευτεροπαθής να οφείλεται δηλ. σε βλάβη της υπόφυσης η οποία όπως έχουμε πει παράγει τη θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH) η οποία μαστιγώνει φυσιολογικά το θυρεοειδή για την παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.

Αίτια πρωτοπαθούς υποθυρεοειδισμού μπορεί να είναι η αγενεσία του θυρεοειδούς που προκαλεί βαρύ υποθυρεοειδισμό από τη γέννηση του παιδιού, οι διαταραχές στη σύνθεση των ορμονών που συνήθως είναι εκ γενετής, η ελλιπής πρόσληψη Ιωδίου με τις τροφές μας, η καταστροφή του θυρεοειδούς με ραδιενεργό Ιώδιο ή η αφαίρεσή του για ιατρικούς λόγους, διάφορες φλεγμονές που προσβάλλουν το θυρεοειδή καθώς επίσης και η λήψη μερικών φαρμάκων που παραβλάπτουν το θυρεοειδή.

Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς.

Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί, συνήθως, στις γυναίκες (6 φορές πιο συχνή στις γυναίκες απ' ότι στους άνδρες). Εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο. Η εμφάνιση του ασθενούς ιδιαίτερα σε προχωρημένα στάδια, παίρνει μια χαρακτηριστική όψη όπου το πρόσωπο είναι ωχρό με αύξηση του λίπους πρήξιμο των βλεφάρων, με ξερά μαλλιά και αραιά φρύδια, με γλώσσα παχειά και μεγάλη, με βραχνή και αργή φωνή.

Σε πιο προχωρημένες μορφές μπορεί να συγκεντρωθεί υγρό μέσα στην κοιλιά (ασκίτης) ή γύρω από την καρδιά (περικαρδίτις) και τέλος ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει προοδευτική υποθερμία και κώμα.

Στα παιδιά η νόσος, όχι σπάνια, δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα με αποτέλεσμα το τίμημα της σωματικής και πνευματικής καθυστέρησης του παιδιού να είναι πολύ μεγάλο. Τα βρέφη που γεννιούνται με υποθυρεοειδισμό στην αρχή μπορεί να είναι φυσιολογικά αργότερα όμως γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί είναι υπερβολικά ήσυχο, κοιμάται πολύ, είναι δυσκοίλιο, έχει μεγάλη γλώσσα που βγαίνει έξω από το στόμα, έχει δέρμα παχύ και κρύο, το κλάμα του είναι βραχνό και τραχύ και οι κινήσεις του γενικά είναι πολύ αργές ενώ όχι σπάνια ο αφαλός του προέχει (ομφαλοκήλη).

Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά.

Η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού συνίσταται στη χορήγηση από το στόμα υπό μορφή χαπιού της ορμόνης που λείπει.


Ενδείξεις για χειρουργείο μπορεί να είναι

1) η παρουσία πολύ μεγάλης βρογχοκήλης ή πολυοζώδους με μικρή πρόσληψη ραδιοφαρμάκου

2) η υποψία κακοήθους όζου

3) η θεραπεία εγκύων γυναικών και παιδιών

4) η θεραπεία γυναικών που επιθυμούν εγκυμοσύνη μέσα σε ένα έτος μετά τη θεραπεία

5) η θεραπεία ατόμων νοητικά ή ψυχολογικά προβληματικών ή ατόμων που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να παρακολουθούνται συστηματικά για μακρό χρόνο

6) τοξικότητα από αμιοδαρόνη

Σαφώς, η αντιμετώπιση πρέπει να εξατομικεύεται, λαμβάνοντας υπόψη διαφόρους παράγοντες όπως τη  τη γενική κατάσταση του ασθενούς, την ηλικία, το μέγεθος της βρογχοκήλης και τη δυνατότητα σωστής παρακολούθησης του ασθενούς.


Θυρεοειδίτιδες

Ο όρος θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06, αναφέρεται στην διήθηση του αδένος από φλεγμονώδη κύτταρα, προερχόμενα από διάφορες μολυσματικές ή φλεγμονώδεις νόσους.

Η φλεγμονή του θυρεοειδούς μπορεί να είναι εντοπισμένη στον αδένα ή να είναι μέρος πολυσυστηματικής εξεργασίας. Μπορεί να οξεία και αυτοπεριοριζόμενη ή χρόνια και εξελικτική!

1) Αυτοάνοση Θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06.3

Κάτω από αυτή την επιγραφή στεγάζεται ένα σύνολο από καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη κυκλοφορούντων αντισωμάτων έναντι του θυρεοειδούς και κυττάρων ικανών να αντιδρούν με ορισμένα θυρεοειδικά στοιχεία! Σ’ αυτές τι καταστάσεις ανήκει και η θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Πρόκειται για την πιο κοινή μορφή και συνήθως χαρακτηρίζεται από αύξηση του μεγέθους του αδένα, με ή χωρίς πόνο και αίσθημα τάσεως. Είναι πιο συνηθισμένη στις γυναίκες και περιστασιακά προκαλεί δυσφαγία.

Θεραπευτικά δίνονται θυρεοειδικές ορμόνες. Βιοψία δια βελόνης είναι χρήσιμη για την επιβεβαίωση της διαγνώσεως.

Χειρουργική αντιμετώπιση επιφυλάσσεται σε περιπτώσεις υποψίας κακοήθειας, πιεστικών φαινομένων και για κοσμητικούς λόγους.

2) Υποξεία θυρεοειδίτιδα, ICD-10 E06.1

Είναι μια μη μικροβιακή πάθηση που χαρακτηρίζεται από οίδημα του αδένος, πόνο στην κεφαλή και το στήθος, πυρετό, αδιαθεσία, αδυναμία, αίσθημα παλμών και απώλεια βάρους. Είναι ενδεχόμενο κάποιοι ασθενείς να μην παρουσιάζουν πόνο, οπότε θα πρέπει να γίνει διάκριση από τη νόσο του Graves. Οι ορμόνες είναι φυσιολογικές ή αυξημένες και η πρόσληψη ραδιοφαρμάκου απούσα ή πολύ χαμηλή. Αυξημένη βρίσκεται, σχεδόν πάντα, η ΤΚΕ και η γ-σφαιρίνη.

Η νόσος είναι, συνήθως, αυτοπεριοριζόμενη, ενώ τα συμπτώματα ανακουφίζονται με ασπιρίνη και κορτικοστεροειδή.

3) Θυρεοειδίτις Riedel, ICD-10 E06.5

Είναι σπάνια κατάσταση και παρουσιάζεται σαν σκληρή μάζα στην περιοχή του αδένος με εκσεσημασμένη ίνωση και χρόνια φλεγμονή γύρω και μέσα στον αδένα. Αναπτύσσονται έτσι πιεστικά φαινόμενα στην τραχεία. Συνήθως υπάρχει υποθυρεοειδισμός.

Η χειρουργική αντιμετώπιση απαιτείται για την αντιμετώπιση αποφρακτικών φαινομένων της τραχείας και του οισοφάγου.

4) Οξεία πυώδης θυρεοειδίτις, ICD-10 E06.0

Δεν είναι συχνή και παρουσιάζεται ξαφνικά με πόνο στον τράχηλο, δυσκολία ( και πόνο) στην κατάποση, πυρετό και ρίγος. Υπεύθυνοι είναι διάφοροι μικροοργανισμοί (στρεπτόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι, πνευμονιόκοκκοι κ.ά.). Απαιτείται χειρουργικός καθαρισμός και παροχέτευση της περιοχής.


Θυρεοειδικοί όζοι, ICD-10 E04.1

Το βασικό πρόβλημα του κλινικού ιατρού απέναντι σε έναν ασθενή με οζώδη θυρεοειδή αδένα, είναι αν η βλάβη προκαλεί συμπτώματα και αν πρόκειται για κακοήθεια ή όχι!

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει καλοήθη βρογχοκήλη, κύστεις, θυρεοειδίτιδες και καλοήθεις και κακοήθεις θυρεοειδικούς όγκους.

Το ιστορικό θα πρέπει να είναι λεπτομερές και να ξεκαθαρίζει τη διάρκεια της διόγκωσης, αν αναπτύχθηκε πρόσφατα, πιθανά τοπικά συμπτώματα (όπως δυσκολία στην κατάποση, πόνο ή αλλαγές στη φωνή), αλλά και συστηματικά συμπτώματα (π.χ. αυτά του υπερθυρεοειδισμού). Το φύλο, η ηλικία, ο τόπος γέννησης, το οικογενειακό ιστορικό αλλά και το ιστορικό ακτινοβολίας της περιοχής του τραχήλου (λαιμού) είναι μέγιστης σημασίας.

Η ακτινοβολία, επί παραδείγματι, στην περιοχή κατά την παιδική ηλικία σχετίζεται με αυξημένη επίπτωση καρκίνου στην μετέπειτα ζωή. Ένας θυρεοειδικός όζος είναι πιθανότερο να είναι καρκίνος σε ένα άνδρα απ’ ότι σε μια γυναίκα και σε έναν νέο ασθενή απ’ ότι σε ένα ηλικιωμένο!

Κατά την ψηλάφηση ένας μονήρης σκληρός όζος είναι πιο πιθανό να είναι καρκίνος, ενώ οι περισσότερες πολυοζώδεις βρογχοκήλες είναι καλοήθεις.

Σε πολλούς ασθενείς η πιθανότητα καρκίνου είναι πολύ δύσκολο να αποκλεισθεί χωρίς την εξέταση του αδένα. Η βιοψία με βελόνη είναι σημαντική βοήθεια έμπειρου κυτταρολόγου. Βέβαια περίπου 20% των αποτελεσμάτων αναφέρονται ως αδιευκρίνιστα και περίπου 5% αυτών που δίδονται ως καλοήθη αποδεικνύονται καρκίνοι. Χρήσιμο στη διαγνωστική μπορεί να είναι το Υπερηχογράφημα, καθώς επίσης και το σπηνθηρογράφημα. Μας βοηθούν στο να καταλήξουμε αν ένας αδένας έχει μονήρη ή πολλαπλούς όζους, αν είναι θερμοί (υπερπαράγουν ορμόνες), χλιαροί (φυσιολογικής λειτουργίας) ή ψυχροί (υποπαράγουν) και αν τα μορφώματα είναι κυστικά ή όχι!

Η ακτινογραφία, η Αξονική Τομογραφία αλλά και η Μαγνητική Τομογραφία μπορεί να έχουν επίσης θέση αναλόγως της περιπτώσεως.

Μονήρεις σκληροί όζοι που εμφανίζονται ψυχροί στο scanning και συμπαγείς στο υπερηχογράφημα ή είναι ύποπτοι στην βιοψία με βελόνη, πρέπει να αφαιρούνται.

Μη επεμβατική θεραπεία ενδείκνυται σε πολυοζώδεις βρογχοκήλες και θυρεοειδίτιδα Hashimoto εκτός εάν υπάρχει κλινικά ύποπτη περιοχή, ή ο ασθενής είχε εκτεθεί σε ακτινοβολία ή αν υπήρχε οικογενειακό ιστορικό μυελοειδούς καρκινώματος.


Απλή ή μη τοξική βρογχοκήλη

Απλή βρογχοκήλη μπορεί να είναι φυσιολογική, εμφανιζόμενη στην εφηβεία ή στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εμφανίζεται επίσης σε ανθρώπους περιοχών με έλλειμα ιωδίου ή σαν αποτέλεσμα λήψεως βρογχοκηλογόνων τροφών. Η παραμονή της διάχυτης βρογχοκήλης επί μακρόν οδηγεί σε σχηματισμό όζων.

Η απλή βρογχοκήλη, θεωρείται κυρίως ότι εμφανίζεται αντισταθμιστικά σε απάντηση ανεπαρκούς παραγωγής θυρεοειδικών ορμονών από τον αδένα.

Συμπτώματα είναι η ύπαρξη μάζας στον τράχηλο, δύσπνοιας ή και δυσφαγίας.

Η διάχυτη βρογχοκήλη, συνήθως, ανταποκρίνεται στη χορήγηση θυρεοειδικών ορμονών. Βέβαια πολλοί ασθενείς έχουν ήδη εμφανίσει όζους μέχρι την ώρα που θα αναζητήσουν ιατρική βοήθεια. Οι θυρεοειδικές ορμόνες (Τ3, Τ4) είναι σε φυσιολογικά επίπεδα. Χειρουργικά επεμβαίνουμε για την ανακούφιση πιέσεων από μια μεγάλη βρογχοκήλη ή μια οπισθοστερνική βρογχοκήλη ή για να αποκλείσουμε τον καρκίνο όταν υπάρχουν ύποπτες περιοχές μέσα στον αδένα.


Πολυοζώδης Βρογχοκήλη, ICD-10 E05.2

Η αρχική θεραπευτική αντιμετώπιση της μικροοζώδους και της πολυοζώδους βρογχοκήλης σίγουρα είναι φαρμακευτική. Η καταστολή του αδένα με θυροξίνη σε μεταβαλλόμενες δόσεις, έχει αποδειχθεί ότι είναι ευνοϊκή σε ένα ποσοστό των ασθενών, αλλά όχι τελείως αποτελεσματική. Ενώ η αρχική μείωση του όγκου της βρογχοκήλης είναι ιδιαίτερα σημαντική και ενθαρρυντική, με την πάροδο του χρόνου η προοδευτική διόγκωση είναι συνήθως αναπόφευκτη. Η αύξηση της δόσης της θυροξίνης στην προσπάθεια για μεγαλύτερη καταστολή έχει αποδειχθεί περισσότερο προβληματική παρά αποτελεσματική, κυρίως στους υπερήλικες και σε ασθενείς με καρδιακά προβλήματα.

Από τις ενδείξεις για τη χειρουργική αφαίρεση πρωτεύει αυτή όπου υπάρχει διάγνωση ή υποψία κακοήθους εξεργασίας. Επίσης, σοβαρή ένδειξη έχει η ευμεγέθης καταδυόμενη βρογχοκήλη, ιδίως αυτή που προκαλεί πιεστικά φαινόμενα (δύσπνοια, δυσκαταποσία, βράγχος φωνής) και αυτή που έχει μεταβληθεί σε τοξική με συμπτωματικό υπερθυρεοειδισμό. Είναι γνωστό πως τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα προκαλούν υπερπλασία του θυρεοειδικού παρεγχύματος. Εάν αυτό συμβεί σε μία καταδυόμενη βρογχοκήλη που ήδη βρίσκεται εγκλωβισμένη σε περιορισμένο χώρο στο άνω μεσαύλιο, οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες στον άρρωστο εξαιτίας των πιεστικών φαινομένων.

Η ευμεγέθης μη καταδυόμενη βρογχοκήλη, συνήθως, χειρουργείται μετά από χρόνια καταστολή με θυροξίνη και εφόσον δεν εμφανιστεί η αναμενόμενη βελτίωση ή όταν ανακύψουν τραχηλικές ενοχλήσεις ή αισθητικά προβλήματα.

Η χειρουργική στρατηγική που επικράτησε για πολλά χρόνια στην πολυοζώδη βρογχοκήλη ήταν η αμφοτερόπλευρη υφολική θυρεοειδεκτομή, αφήνοντας υπολειμματικό κολόβωμα (παθολογικού ιστού) στο κεντρικό μέρος του κάθε λοβού. Η μακροχρόνια εμπειρία με την επέμβαση αυτή έδειξε μεγάλο ποσοστό υποτροπών, παρά την θεραπεία με θυροξίνη που ακολουθούν οι ασθενείς, αναγκάζοντας ένα μέρος αυτών των ασθενών να υποβληθούν σε επανεγχείρηση μετά από μερικά χρόνια. Τα τελευταία 20 χρόνια εφαρμόζεται η σχεδόν ολική ή η ολική θυρεοειδεκτομή. Με τον τρόπο αυτό και με τη θεραπεία υποκατάστασης με θυροξίνη, αποκλείεται τόσο η υποτροπή της νόσου όσο και οι επιπλοκές της επανεγχείρησης.


Καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι θυρεοειδούς

Καλοήθεις θυρεοειδικοί όγκοι μπορεί να είναι αδενώματα, τερατώματα, κύστεις ή εντοπισμένη θυρεοειδίτιδα.

Τα αδενώματα είναι συνήθως μονήρη με κάψα και πιέζουν τον παρακείμενο αδενικό ιστό.

Λόγοι για χειρουργική εκτομή είναι η υποψία καρκίνου, υπερλειτουργία που προκαλεί υπερθυρεοειδισμό και κοσμητικοί.

Από την άλλη πλευρά οι κακοήθεις όγκοι κατατάσσονται σε ένα σχετικά ευρύ φάσμα, που περιλαμβάνει θηλώδη, θηλακιώδη, μυελοειδή και αδιαφοροποίητα (αναπλαστικά) αδενοκαρκινώματα. Κάθε ένα έχει διαφορετική βιολογική συμπεριφορά εξαρτώμενη από τον ιστολογικό του τύπο.

Η θεραπεία είναι, κατ’ εξοχήν, η χειρουργική αφαίρεση, συνοδευόμενη από λεμφαδενικό καθαρισμό, λήψη ραδιενεργού ιωδίου, ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία ανάλογα με το είδος της κακοήθειας.


Άρα συνοπτικά και συμπερασματικά:

Τα κριτήρια επιλογής για την χειρουργική αντιμετώπιση είναι:

α) Η ηλικία των ασθενών, κυρίως οι μικρές ηλικίες.

β) Το μέτριο ή μεγάλο μέγεθος της βρογχοκήλης.

γ) Η απρόσμενη παρουσία ενός όζου σε μια γνωστή διάχυτη βρογχοκήλη.

δ) Οι συνεχόμενες υποτροπές του υπερθυρεοειδισμού παρά τη σωστή φαρμακευτική αγωγή.

ε) Οι ατίθασοι υπερθυρεοειδισμοί όπου απαιτούνται πολύ υψηλές δόσεις αντιθυρεοειδικών φαρμάκων.

ζ) Οι ασθενείς σε αναπαραγωγική ηλικία.

η) Η συνύπαρξη εξόφθαλμου.

θ) Κοινωνικοί και εργασιακοί λόγοι.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή αδένα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το θυρεοειδή αδένα

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

www.emedi.gr

Διαβάστε, επίσης,

Τι είναι τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα

Οδηγίες για τη λήψη θυροξίνης

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 9325 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019 22:36
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Πλατυελμινθιάσεις Πλατυελμινθιάσεις

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις πλατυελμινθιάσεις

    Οι πλατυέλμινθες είναι σκώληκες (κεστώδη) του γαστρεντερικού με σωματική κατάτμηση. Η κεφαλή του ονομάζεται σκώληκας, το αλυσιδωτό τους σώμα ονομάζεται στρόβιλος, και κάθε τμήμα του είναι μια προγλωττίδα. Το αλυσιδωτό σώμα των προγλωττίδων ποικίλλει σε μήκος, από 3 mm έως 25 m.

    • Ο κύκλος ζωής των περισσότερων πλατυελμίνθων απαιτεί έναν ενδιάμεσο ξενιστή πριν προσβληθεί ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, συνήθως, μολύνεται τρώγοντας την κυστική μορφή σε κάποιον ιστό (χοιρινό, βοδινό, ψάρια του γλυκού νερού) ή τρώγοντας ένα μολυσμένο αρθρόποδο (ψύλλοι των αρουραίων, σκαθάρια, κατσαρίδες, ψύλλοι των σκύλων ή φθείρες) που μπορεί να βρεθεί σε αποξηραμένα ή ευμεγέθη δημητριακά ή σε αποθηκευμένα προϊόντα. Μικρά παιδιά και ενήλικοι που παίζουν με ένα κατοικίδιο σκύλο ή γάτα, μπορεί να μεταφέρουν ένα μολυσμένο ενδιάμεσο ξενιστή στα χέρια τους αν φάνε κάτι που έχει πέσει στο πάτωμα ή στο χώρο του ζώου. Σε ένα είδος πλατυελμινθίασης που δεν προσβάλλει το έντερο, την εχινοκοκκίαση, οι άνθρωποι μολύνονται από την επαφή με μολυσμένα περιττώματα σκύλων.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες προσβάλλονται 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    Taenia saginata (ταινία των βοοειδών):

    • Ήπιες κοιλιακές κράμπες 
    • Περιπρωκτική ενόχληση στο πέρασμα των προγλωττίδων
    • Στην εντερική φάση - ήπια κοιλιακά ενοχλήματα

    Taenia solium (ταινία του χοίρου):

    • Στην εντερική φάση - ήπια κοιλιακά ενοχλήματα 
    • Στη μεταναστευτική των προνυμφών: κυστικέρκωση του ανθρώπου με διαταραχή της λειτουργικότητας του κεντρικού νευρικού συστήματος: κεφαλαλγία, ελαττωμένη όραση, σπασμοί, ενδοκράνια υπέρταση, διανοητική έκπτωση

    Diphyllobothrium latum (έλμινθας των ψαριών):

    • Στην εντερική μορφή ανταγωνίζεται τη βιταμίνη Β12 και παρεμβαίνει στην απορρόφησή της από τον άνθρωπο. Μεγαλοβλαστική αναιμία με γλωσσίτιδα, απώλεια των θηλών της γλώσσας και νευρολογικά συμπτώματα

    Hymenolepis nana (σε μεγάλο αριθμό σκωλήκων):

    • Κοιλιακές κράμπες 
    • Διάρροια
    • Έμετοι
    • Απώλεια βάρους

    Εχινοκοκκίαση (υδατίδα νόσος):

    • Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το μέγεθος της κύστης. Πιο συχνή εντόπιση είναι στο δεξιό λοβό του ήπατος. Σπληνικές, νεφρικές, εγκεφαλικές, οφθαλμικές, οστέινες υδατίδες κύστεις έχουν αναφερθεί
    • Σπάνια είναι τα αλλεργικά συμπτώματα
    • Ήπια ως μέτρια ηωσινοφιλία 

    Dipilidium caninum:

    • Ήπια κοιλιακή δυσχέρεια
    • Ανησυχία
    • Ηωσινοφιλία 

    ΑΙΤΙΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    • Οι σημαντικοί πλατυέλμινθες που μπορούν να μολύνουν τον άνθρωπο περιλαμβάνουν: Taenia saginata (ταινία των βοοειδών), Taenia solium (ταινία του χοίρου), Diphyllobothrium latum (έλμινθας των ψαριών), Hymenolepis nana (έλμινθας των νάνων), Hymenolepis diminuta (έλμινθας των τρωκτικών) και Dipilidium caninum (έλμινθας των ζώων)
    • Η εχινονοκοκκίαση είναι η εξωεντερική πλατυελμινθίαση. Τρεις τύποι μπορεί να προσβάλλουν τον άνθρωπο: Echinococcus granulosis (υδατίδα νόσος ήπατος, σπληνός, κλπ.), Echinococcus multilocularis (κυψελιδική υδατίδα νόσος) και Echinococcus vogeli (πολυκυστική υδατίδα νόσος)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    Ταξίδι στη Μέση Ανατολή, Ρωσία, Αφρική και βρώση κακοψημένου φαγητού (T. saginata), ταξίδι στο Μεξικό, Λατινική Αμερική, Αφρική, Ινδία, Ισπανία, Μέση Ανατολή και βρώση μισοψημένου χοιρινού (T. solium), ταξίδι στην Αλάσκα, Καναδά, Ιαπωνία, Μέση Ανατολή και βρώση ψαριών του γλυκού νερού που δεν μαγειρεύτηκαν καλά (D. latum). Ποικίλα παιχνίδια με σκύλους (D. caninum). Επαφή με σκύλους, ιδιαίτερα εκείνους που φυλάνε πρόβατα (Ε. granulosis)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Η πλειοψηφία των εντερικών πλατυελμινθιάσεων είναι ασυμπτωματική. Ένας ασθενής μπορεί να το αντιληφθεί μόνο με την εμφάνιση μιας προγλωττίδας στα κόπρανα
    • Η διαφορική διάγνωση των γενικών εντερικών συμπτωμάτων είναι ευρεία
    • Η διαφορική διάγνωση των κύστεων εξαρτάται από την εντόπιση. Υπάρχει μεγάλο εύρος καλοήθων και καοήθων κύστεων 
    • Κακοήθης αναιμία (D. latum)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μικροσκοπική εξέταση της προγλωττίδας στα κόπρανα
    • Αναγνώριση των αυγών στα κόπρανα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • T. solium: κυστίκερκοι μπορεί να εμφανισθούν σε οποιοδήποτε ιστό του σώματος. Κύστεις 5-10 mm στα μαλακά μόρια. Αποτιτανωμένες κύστεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα και τους γραμμωτούς μυς
    • D. latum: μακροκυτταρική μεγαλοβλαστική αναιμία
    • Ε. granulosis: υδατίδες κύστεις εμφανίζονται πιο συχνά στο δεξιό λοβό του ήπατος

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • T. saginata: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • T. solium: εξέταση κοπράνων για προγλωττίδες 
    • D. latum: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • H. nana: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • H. diminuta: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • D. caninum: προγλωττίδες στα κόπρανα
    • Ε. granulosis: σκώληκες στην αναρρόφηση από την κύστη

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • T. saginata: σπάνια ορατή στο γαστρεντερικό ακτινογραφικό έλεγχο με σκιαγραφικό (λεπτό έντερο)
    • T. solium: απλές ακτινογραφίες μπορεί να δείξουν αποτιτανωμένες κύστεις στον υποδόριο ιστό ή τον εγκέφαλο. Η αξονική τομογραφία μπορεί να αποκαλύψει αποτιτανωμένες και μη κύστεις. Η μαγνητική τομογραφία μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη
    • Ε. granulosis: σπινθηρογράφημα ήπατος, αξονική τομογραφία και υπερηχογράφημα αποκαλύπτουν τις κύστεις

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • T. solium: βιοψία με εκτομή υποδόριου ιστού. Υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές ανοσοδιαγνωστικές δοκιμασίες 
    • D. latum: χαρακτηριστικά φλοιώδη αυγά στα κόπρανα
    • H. nana: αυγά με διπλή μεμβράνη στα κόπρανα 
    • Ε. granulosis: υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές ορολογικές δοκιμασίες. Επισυμβαίνουν όμως ψευδώς θετικές και ψευδώς αρνητικές αντιδράσεις 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικοί ασθενείς

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Προσδιορισμός του τρόπου μετάδοσης και γενική υποστηρικτική αγωγή κατά τη θεραπεία
    • Υγιεινή όσον αφορά τα κόπρανα κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της θεραπευτικής αγωγής
    • Στη νευροκυστικέρκωση, σκέψη για κορτικοστεροειδή (για το εγκεφαλικό οίδημα) και αντισπασμωδικά

    Echinococcus LifeCycleCDC

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Για τις ταινίες, καλά μαγειρεμένα βοδινό και χοιρινό κρέας (ιδιαίτερα σε ταξίδια εκτός χώρας)
    • Να αποφεύγονται ωμά και άψητα ψάρια 
    • Προσοχή στα κατοικίδια σκυλιά, ιδιαίτερα αν χρησιμοποιούνται για το φύλαγμα προβάτων με ενδημική υδατίδα νόσο
    • Προσεκτικό πλύσιμο χεριών μετά την τουαλέτα 
    • Να αποφεύγεται η βρώση τροφής που έχει πέσει στο πάτωμα (H. nana)
    • Να εξασφαλίζεται ότι τα κατοικίδια δεν έχουν ψύλλους ή φθείρες ή αν έχουν να αποφεύγεται η επαφή τους με μικρά παιδιά (D. caninum)
    • Να αποφεύγεται το τάισμα των σκύλων με τα άχρηστα προϊόντα σφαγμένων ζώων (υδατίδα νόσος)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Εντερική φάση D. latum (ψάρια), T. saginata (βοδινό), D. caninum (σκύλος) και T. solium (χοιρινό): νικλοζαμίδη, μασώμενα δισκία (1 gr) καλά μασημένα. Παιδιά βάρους άνω των 40 Kg 3 δισκία (1,5 gr). Και στους ενήλικες και στα παιδιά, η δόση είναι εφάπαξ
    • H. nana (πλατυέλμινθα των νάνος): πραζικουαντέλη 25 mg/kg σε μία δόση 
    • Προνυμφική φάση του Ε. granulosis (υδατίδες κύστεις): δοκιμή της αλβενδαζόλης. Στους ενήλικες 400 mf δύο φορές την ημέρα για 28 ημέρες. Σε παιδιά άνω των 2 ετών δίνεται η δόση των ενηλίκων. Σε παιδιά 1-2 ετών, 200 mg/ημέρα
    • Στην κυστικέρκωση (προνυμφική φάση της T. solium): πραζικουαντέλη 50 mg/Kg την ημέρα σε 3 δόσεις για 14 ημέρες, τόσο σε παιδιά όσο και ενήλικες 

    Προφυλάξεις: 

    • Νικλοζαμίδη: σπάνια ναυτία και κοιλιακά άλγη
    • Πραζικουαντέλη: αίσθημα κακουχίας, καφαλαλγία και ζάλη συμβαίνουν συχνά. Σπάνια αίσθημα νάρκωσης, κοιλιακή δυσφορία, πυρετός, εφιδρώσεις, ναυτία, ηωσινοφιλία και αίσθημα κόπωσης. Πιο σπάνια επισυμβαίνουν κνησμός και εξάνθημα 
    • Αλβενδαζόλη: σπάνια διάρροια και πόνος, πιο σπάνια λευκοπενία. Μπορεί να αυξηθούν τα επίπεδα των τρανσαμινασών στον ορό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Για την εντερική φάση των D. latum, T. saginata, T. solium και D. caninum: πραζικουαντέλη 10-20 mg/Kg σε δόση εφάπαξ. Για το H. nana, 4 δισκία σε μία δόση (2 gr) και έπειτα 2 δισκία την ημέρα για 6 ημέρες, στους ενήλικες 
    • Στην κυστικέρκωση ενηλίκων και απιδιών, αλβενδαζόλη 15 mg/Kg την ημέρα σε 3 δόσεις, για 30 ημέρες 
    • Το διχλωροφαίνιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ταινίασης 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Έλεγχος κοπράνων για ωάρια και παράσιτα μέσα σε δύο εβδομάδες από τη λήξη της θεραπείας των πλατυελμινθιάσεων του εντερικού σωλήνα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Οδηγίες στους ασθενείς εκείνων των εθνικών ομάδων που οι διαιτητικές τους συνήθειες τους εκθέτουν σε μόλυνση 
    • Σε ταξίδι στην Άπω Ανατολή, την Αφρική και τη Ρωσία να αποφεύγεται το όχι καλά ψημένο βοδινό
    • Η ταινία του χοίρου επιπολάζει στο Μεξικό, τη Λατινική Αμερική, την Ασία, Ινδία και Κίνα
    • Οι άνθρωποι μολύνονται τρώγοντας άψητο βοδινό και από τα ανθρώπινα απορρίμματα σε φτωχές πρακτικές υγιεινής. Κακομαγειρεμένο ψάρι (περιλαμβάνεται και ο σολομός) από γλυκά ή υφάλμυρα νερά της Ευρώπης, της Ασίας, του Καναδά, της Αλάσκας και της Αφρικής θα πρέπει να αποφεύγεται 
    • Υγιεινομική προσέγγιση της διαδικασίας κατάψυξης των ψαριών 
    • Οι έλμινθες του σκύλου αποφεύγονται με την υγιεινή εκπαίδευση των παιδιών, όταν παίζουν με κατοικίδια 
    • Έλεγχος υγιεινής της αποχέτευσης και συνεχής υγιεινομική επιθεώρηση των κρεάτων. Σε περιοχές που ανατρέφονται πρόβατα, θα πρέπει να καθαρίζονται συχνά από τα παράσιτα τους οι σκύλοι. Πτώματα προβάτων δεν θα πρέπει να ρίχνονται στους σκύλους για τροφή ώστε να αποφεύγεται επαφή τους με υδατίδες κύστεις
    • Η κατάψυξη ψαριών του γλυκού νερού στους 10 βαθμούς C για 48 ώρες θα σκοτώσει τα παράσιτα του D. latum
    • Οικογένειες που μένουν στο εξωτερικό, σε ενδημικές περιοχές και που θέλουν να προσλάβουν μάγειρες ή άλλο προσωπικό θα πρέπει να τους εξετάζουν κατάλληλα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Προνυμφική μορφή του T. solium: διάχυτη πολυσυστηματική κυστικέρκωση μπορεί να επισυμβεί. Προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος - νευροκυστικέρκωση με σπασμούς, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα και μυϊκή συμμετοχή μπορεί να παρουσιαστεί
    • Ε. granulosis (ενοχοκοκκίαση): απλές ή πολλαπλές κύστεις μπορεί να εμφανιστούν. Οι κύστεις μπορεί να ραγούν ενδοκοιλιακά. Ηπατικές, σπληνικές, οφθαλμικές, κοιλιακές, εγκεφαλικές κύστεις έχουν αναφερθεί
    • D. latum: αναιμία από ανεπάρκεια της βιταμίνης Β12 παρατηρείται κυρίως στους κατοίκους της Φινλανδίας. Τα νευρολογικά συμπτώματα περιλαμβάνουν αιμωδίες, παραισθησίες, αστάθεια βαδίσματος και αδυναμία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οι περισσότερες εντερικές μορφές των πλατυελμίνθων των ενηλίκων αντιμετωπίζονται ικανοποιητικά με τα τρέχοντα φάρμακα. Αναφέρονται ποσοστά ίασης 95%
    • Μπορεί να χρειαστεί δεύτερος γύρος θεραπείας 
    • Στην υδατίδα νόσο των κυψελίδων (πνευμονική εχινοκοκκίαση) αν η πνευμονική κύστη δεν εξαχθεί άθικτη, η θνησιμότητα μέσα στη 10ετία ανέρχεται στο 90%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Φτωχή ατομική υγιεινή και επιθυμία για ποικίλα παιχνίδια με σκύλους, μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    kjp 55 1 61f1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρόνια διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αμοιβάδωση

    Ασκαρίδες εντέρου

    Οξεία διάρροια

    Εντερικά παράσιτα

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Κνησμός δακτυλίου του πρωκτού

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Λαμβλίαση

    Tριχίνωση

    Κρυπτοσποριδίωση

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud

    Φαινόμενο του Raynaud

    Φαινόμενο του Raynaud είναι αγγειοσυσπαστική διαταραχή που εκδηλώνεται αμφοτερόπλευρα με περιοδικά επεισόδια έντονης ωχρότητας και μετά κυάνωσης των δακτύλων των χεριών (σπανίως των ποδιών) μετά από έκθεση στο κρύο.

    Με τη θερμότητα προκαλείται αγγειοδιαστολή και έντονη ερυθρότητα που ακολουθείται από οίδημα, αίσθημα σφύξεων και παραισθήσεις. Υποχωρεί με τη θερμότητα. Μπορεί να προκληθεί από συναισθηματική ένταση. Οι αντίχειρες, σπανίως, προσβάλλονται. Στο 13% των περιπτώσεων μπορεί να ατροφήσουν οι θηλές των δαχτύλων, και να εμφανισθούν ισχαιμικά έλκη στις άκρες των δακτύλων.

    50% ιδιοπαθής ή πρωτοπαθής νόσος του Raynaud, 50% δευτεροπαθής (φαινόμενο Raynaud)

    • Νόσος - προοδευτική, συμμετρική. Προσβάλλει τα δάχτυλα των χεριών, σπανίως των ποδιών. Η αναλογία γυναικών/ανδρών είναι 4:1. Ηλικίες μεταξύ 15-45. Με την πάροδο του χρόνου ο αγγειοσπασμός είναι συχνότερος και πιο έντονος. Δεν εμφανίζεται γάγγραινα, σπανίως, έλκη. Εφ' όσον δεν υπάρχει υποκείμενη νόσος η  διάγνωση τίθεται μόνο μετά από δύο χρόνια. Μπορεί να συνοδεύεται από σπασμό των στεφανιαίων αγγείων ή πρωτοπαθή πνευμονική υπέρταση. Στις αρτηρίες των δακτύλων δεν διαπιστώνονται βλάβες ιστολογικώς 
    • Το φαινόμενο - μπορεί να είναι ετερόπλευρο, ασύμμετρο, μπορεί να προσβάλλονται μόνο ένα ή δύο δάχτυλα. Συνήθως, με την πάροδο του χρόνου διαπιστώνονται συνυπάρχουσες υποκείμενες παθήσεις. Συνήθως, έχει χειρότερη πρόγνωση και μεγαλύτερη από ό,τι η πρωτοπαθής νόσος

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς, Μυοσκελετικό, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 40 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο:

    • Γυναίκες > άνδρες (4:1 στην πρωτοπαθή νόσο)
    • Άνδρες = γυναίκες (δευτεροπαθής)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    • Με την έκθεση στο κρύο οι άκρες των δακτύλων παίρνουν χρώμα λευκό/ωχρό, μετά κυανό, ενώ με τη θερμότητα ερυθρό και με πόνο 
    • Οι ράγες των δακτύλων εμφανίζουν εξελκώσεις, ενώ σε βαρεία μακροχρόνια περιστατικά (10-13% των περιπτώσεων) καταλήγουν σε αυτόματους ακρωτηριασμούς 
    • Στην πρωτοπαθή νόσο η φυσική εξέταση είναι χωρίς παθολογικά ευρήματα, στη δευτεροπαθή μπορεί να διαπιστωθεί υποκείμενο αγγειακό ή αυτοάνοσο νόσημα

    ΑΙΤΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    Στην πρωτοπαθή μορφή μπορεί να ενέχεται ιδιοσυγκρασιακή ευαισθησία των αγγείων των δακτύλων στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς. Στο δευτεροπαθές Raynaud μπορεί να ενέγχονται οι υποδοχείς της σεροτονίνης (5-HT2). Διαταραχές των αιμοπεταλίων και της γλοιότητας του αίματος μπορεί, επίσης, να ευθύνονται

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    • Κάπνισμα 
    • Προϋπάρχουσα αυτοάνοση νόσος ή νόσος του συνδετικού ιστού

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Αποφρακτική θρομβαγγειΐτιδα (Νόσος Buerger) στους άνδρες, προσβάλλει τα κάτω άκρα, μόνο σε ποσοστό μικρότερο του 5% υπάρχει προσβολή των άνω άκρων, 90% εμφανίζουν Raynaud το οποίο συσχετίζεται με το κάπνισμα 
    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Προϊούσα συστηματική σκλήρυνση (σκληρόδερμα) - 90% εμφανίζουν Raynaud, το Raynaud μπορεί να προηγείται άλλων συμπτωμάτων κατά πολλά χρόνια
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα 
    • Σύνδρομο θωρακικής εξόδου 
    • Σύνδρομο CREST (ασβέστωση δέρματος, φαινόμενο Raynaud, δυσκινησία οισοφάγου, σκληροδακτυλία και τηλεαγγειεκτασία)
    • Κρυοσφαιριναιμίες 
    • Μακροσφαιριναιμία του Waldenstrom
    • Ακροκυάνωση
    • Πολυκυτταραιμία
    • Επαγγελματικά τραύματα (ιδιαίτερα από κρουστικά εργαλεία)
    • Φάρμακα (β-αναστολείς, κλονιδίνη, εργοταμίνη, μεθυσεργίδη, αμφεταμίνες, βρωμοκρυπτίνη, μπλεομυκίνη, βινβλαστίνη, σισπλατίνη, κυκλοσπορίνη)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Εξετάσεις για υποκείμενες παθήσεις (γενική αίματος, ΤΚΕ, RF, ANA, ανοσοηλεκτροφόρηση, έλεγχος κινητικότητας οισοφάγου)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Τα ιστολογικά ευρήματα των βιοψιών δέρματος έχουν μικρή συσχέτιση με την κλινική εικόνα. Μπορεί να διαπιστωθεί οίδημα, νεκρωτική ή μη νεκρωτική αγγειΐτιδα 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Δοκιμασία κρύου ώστε να αναδειχθούν οι χαρακτηριστικές αλλαγές του χρώματος στα χέρια
    • Τριχοειδοσκόπηση των παρωνυχίδων για να διαπιστωθούν διεύρυνση, ανώμαλη πορεία των τριχοειδών του συνδετικού ιστού

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να αναδείξει οστεολύσεις των άπω αποφύσεων των φαλάγγων, ρίκνωση και ασβέστωση των μαλακών ιστών 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Ως επί το πλείστον η διάγνωση στηρίζεται στο ιστορικό και στην δοκιμασία του κρύου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Η αντιμετώπιση του ασθενούς σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου, συνήθως, αρκεί

    027020bd 96e8 46b4 912b d19668ea130e16207266908178

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ζεστό ντύσιμο, γάντια, αποφυγή κρύου
    • Αποφυγή καπνίσματος
    • Αποφυγή β-blockers, αμφεταμινών, εργοταμίνης, αλκαλοειδών, σουματριπτάνης 
    • Ειδικές τεχνικές με τις οποίες οι ασθενείς μαθαίνουν να αυξάνουν την θερμοκρασία των χεριών τους 
    • Προστατευτικά δακτύλων τα οποία μπαίνουν πάνω από τις εξελκώσεις 
    • Η βοήθεια την οποία προσφέρει η αυχενική συμπαθεκτομή είναι παροδική - τα συμπτώματα επανέρχονται σε 1-2 χρόνια

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Αποφυγή κάθε δραστηριότητας η οποία συνεπάγεται έκθεση στο κρύο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Υπογραμμίζεται η διακοπή του καπνίσματος. Αποφυγή επιβαρυντικών παραγόντων (τραυματισμός, κλυδωνισμοί, κρύο, κλπ.)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ RAYNAUD

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Νιφεδιπίνη 30-90 mg την ημέρα (εμείνετε στη μορφή βραδείας αποδέσεμυσης). (Μπορεί να είναι απαραίτητη μόνο τον χειμώνα). Ποσοστό μέχρι και 75% παρουσιάζει βελτίωση
    • Η υποχώρηση των συμπτωμάτων δεν συσχετίζονται με αντικειμενικές ενδείξεις βελτίωσης 

    Αντενδείξεις: Αλλεργία στο φάρμακο, εγκυμοσύνη, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 

    Προφυλάξεις: Μπορεί να προκληθεί κεφαλαλγία, ζάλη, φωτοφοβία, υπόταση 

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Αυξάνει τα επίπεδα της διγοξίνης στον ορό - όταν προστεθεί στην θεραπεία η νιφεδιπίνη θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά τα επίπεδα της διγοξίνης
    • Η σιμετιδίνη αυξάνει τα επίπεδα της νιφεδιπίνης - ίσως απαιτηθεί προσαρμογή της δόσης 
    • Σε ασθενείς που παίρνουν κουμαρινίκα μπορεί να αυξήσει τον χρόνο προθρομβίνης 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Η διλτιαζέμη, η βεραπαμίλη, η ρεζερπίνη, η μεθυλντόπα, η πραζοσίνη έχουν την ίδια αποτελεσματικότητα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Αντιμετώπιση των εξελκώσεων στις άκρες των δακτύλων, καθώς επίσης και άμεση αντιμετώπιση των λοιμώξεων 
    • Παρακολουθούμε συνεχώς για σημεία ή συμπτώματα που υποδηλώνουν συνυπάρχουσα νόσο, γιατί το φαινόμενο Raynaud μπορεί να προηγείται κατά μέσο όρο 11 χρόνια περίπου της εκδήλωσης τέτοιου είδους παθήσεων 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Αποφυγή τραυματισμού των άκρων των δακτύλων 
    • Αποφυγή της έκθεσης στο κρύο 
    • Διακοπή καπνίσματος

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Γάγγραινα, αυτόματος ακρωτηριασμός των άκρων των δαχτύλων 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Μακροχρόνια πορεία με υποτροπιάζουσα ισχαιμικά επεισόδια και εξελκώσεις
    • Στις περιπτώσεις του δευτεροπαθούς φαινομένου, μπορεί τελικά να εκδηλωθούν τα συμπτώματα της υποκείμενης νόσου

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Λύκος
    • Ρευματοειδή αρθρίτιδα
    • Σκληρόδερμα 
    • Πολυμυοσίτιδα 
    • Σύνδρομο Sjogren
    • Αποφρακτική αγγειακή νόσος
    • Κρυοσφαιριναιμία
    • Χρήση κρουστικών εργαλείων 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Στα παιδιά συσχετίζεται με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο και σκληρόδερμα

    Γηριατρικό: Η εμφάνιση του Raynaud μετά την ηλικία των 40 χρόνων σχεδόν πάντα υποδηλώνει την ύπαρξη υποκείμενης νόσου

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    6 Figure1 1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης

    Τα πεπτίδια για το σύνδρομο Raynaud

    Η θεραπεία του καρκίνου με πεπτίδια

    Τα τριπεπτίδια είναι το μέλλον

    Μοριακή διατροφή

    Τα πεπτίδια για την αθηροσκλήρωση

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Υγρά πεπτίδια

    Τα πεπτίδια στη θεραπεία του καρκίνου

    Θεραπεία ασθενειών με ζωικής προέλευσης προϊόντα

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Φαινόμενο Raynaud

    Ανταγωνιστές ασβεστίου

    Βιοανάδραση

    Νόσοι του συνδετικού ιστού

    Gingko biloba

    www.emedi.gr

     

     

  • Ιδιοπαθής υπέρταση Ιδιοπαθής υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ιδιοπαθή υπέρταση

    Υπέρταση ορίζεται ως η διατήρηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (συστολική αρτηριακή πίεση 140 mm Hg ή μεγαλύτερη). Επίσης, εξ ορισμού, υπέρταση ονομάζεται το επίπεδο της αρτηριακής πίεσης κατά το οποίο η λήψη θεραπευτικών μέτρων εμφανίζει σημαντικά οφέλη σε σχέση με τη μη επέμβαση.

    Η υπέρταση είναι σημαντικός παράγων κινδύνου για καρδιoαγγειακή νόσο 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Καρδιoαγγειακό

    Γενετική: Τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης εμφανίζουν ισχυρή οικογενή συσχέτιση, χωρίς όμως, να έχει εντοπισθεί κάποιο σαφές γενετικό πρότυπο. Σημαντικός οικογενής κίνδυνος καρδιαγγειακής νόσου θα πρέπει να εξετάζεται συγχρόνως 

    Επικρατέστερη ηλικία: Η υπέρταση (πρωτοπαθής, καλοήθης, ιδιοπαθής) συνήθως εμφανίζεται μεταξύ 20ου και 30ου έτους της ηλικίας 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (οι άνδρες έχουν την τάση να έχουν υψηλότερες πιέσεις από τις γυναίκες, όμως το σημαντικότερο είναι ότι εμφανίζουν πολύ υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου ακόμα και για τα ίδια επίπεδα αρτηριακής πίεσης)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    • Η υπέρταση θα πρέπει να θεωρείται ασυμπτωματική νόσος, εκτός από ακραίες περιπτώσεις ή αφού επιπλακεί από καρδιαγγειακή νόσο
    • Μπορεί να εμφανισθεί κεφαλαλγία, ειδικά σε πολύ υψηλά επίπεδα αρτηριακής πίεσης. Συνήθως, παρουσιάζεται κατά το ξύπνημα και έχει ινιακή εντόπιση 
    • Αμφιβληστροειδοπάθεια - στενωμένες αρτηρίες, σημείο αρτηριοφλεβικής διασταύρωσης, χαλκόχροα ή αργυρόχροα αρτηριόλια στον αμφιβληστροειδή
    • Επίταση του αορτικού στοιχείου του 2ου καρδιακού τόνου (Α2)

    ΑΙΤΙΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    Για περισσότερο από το 90% των περιπτώσεων υπέρτασης δεν υπάρχει αναγνωρίσιμο αίτιο. Αυτές οι περιπτώσεις ονομάζονται ιδιοπαθής ή πρωτοπαθής υπέρταση 

    Τα δευτεροπαθή αίτια υπέρτασης καλύπτουν τέσσερις τομείς:

    Νεφρικό παρέγχυμα:

    • Σπειραματονεφρίτιδα
    • Πυελονεφρίτιδα
    • Πολυκυστικοί νεφροί 

    Ενδοκρινείς αδένες:

    • Πρωτοπαθής υπερλδοστερονισμός 
    • Φαιοχρωμοκύττωμα 
    • Υπερθυρεοειδισμός 
    • Σύνδρομο Cushing

    Αγγεία:

    • Ισθμική στένωση της αορτής 
    • Στένωση νεφρικής αρτηρίας 

    Χημικές ουσίες:

    • Από του στόματος αντισυλληπτικά 
    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα
    • Αποσυμφορητικά
    • Αντικαταθλιπτικά 
    • Συμπαθητικομιμητικά 
    • Διάφορες βιομηχανικές χημικές ουσίες
    • Κορτικοστεροειδή 
    • Αλκαλοειδή της εργοταμίνης 
    • Λίθιο 
    • Κυκλοσπορίνη 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    • Οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης 
    • Παχυσαρκία
    • Κατανάλωση αλκοόλ
    • Δίαιτα πλούσια σε νάτριο
    • Stress
    • Απουσία σωματικής άσκησης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Δευτεροπαθής υπέρταση (λόγω της χαμηλής επίπτωσης αναστρέψιμων αιτίων υπέρτασης, ειδικές δοκιμασίες θα πρέπει να γίνονται μόνο όταν υπάρχει ένδειξη από το ιστορικό, τη φυσική εξέταση ή το βασικό εργαστηριακό έλεγχο)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιμοσφαιρίνη και αιματοκρίτης ή γενική εξέταση αίματος 
    • Γενική εξέταση ούρων (μπορεί να δείξει πρωτεϊνουρία)
    • Κάλιο, ασβέστιο και κρεατινίνη 
    • Χοληστερόλη 
    • Σάκχαρο αίματος, νηστείας 
    • Ουρικό οξύ 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Οι όψιμες επιπλοκές περιλαμβάνουν:

    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο 
    • Στένωση των αγγείων του αμφιβληστροειδούς, αιμορραγίες, εξιδρώματα, οίδημα θηλής 
    • Υπερτροφία αριστερής κοιλίας 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Ισχαιμική καρδιοπάθεια 
    • Πρωτεϊνουρία και νεφροσκλήρυνση 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Μόνο όταν ενδείκνυνται από το ιστορικό, τα κλινικά ή τα εργαστηριακά ευρήματα:

    • Ενδοφλέβια πυελογραφία και νεφρική αρτηριογραφία 
    • Μέτρηση κατεχολαμινών πλάσματος, μετανεφρινών/Βανιλλυλμανδελικό Οξύ Ούρων (VMA)
    • Ρενίνη πλάσματος
    • Αορτογραφία
    • Ηλεκτροκαρδιογράφημα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Όταν ενδείκνυνται από το ιστορικό ή τη φυσική εξέταση:

    • Ακτινογραφία θώρακα
    • Υπερηχογράφημα
    • Ενδοφλέβια πυελογραφία 
    • Ψηφιακή αφαιρετική αρτηριογραφία
    • Αγγειογραφία

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Νεφρική βιοψία, αν υπάρχει υποψία νεφρικής παρεγχυματικής νόσου (καλύτερα να μη γίνεται)
    • Η διάγνωση της υπέρτασης, μπορεί να γίνει όταν ο μέσος όρος τριών τουλάχιστον μετρήσεων της αρτηριακής πίεσης υπερβαίνει τα 90 mm Hg για τη διαστολική ή τα 160 mm Hg για τη συστολική πίεση, θα πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε ο ασθενής να βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας, να έχει χρησιμοποιηθεί περιχειρίδα σωστού μεγέθους και να έχει τοποθετηθεί στο κατάλληλο σημείο 

    Λήψη ιστορικού και φυσική εξέταση, δίνοντας έμφαση στα παρακάτω:

    • Οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης και καρδιαγγειακής νόσου
    • Ατομικό ιστορικό καρδιαγγειακής, αγγειακής εγκεφαλικής και νεφρικής νόσου, καθώς και ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη
    • Παλαιότερα ανεβασμένη αρτηριακή πίεση
    • Παλαιότερη αγωγή
    • Ιστορικό αύξησης του σωματικού βάρους, σωματικής άσκησης, πρόσληψης νατρίου, λίπους και κατανάλωσης αλκοόλ
    • Συμπτώματα που υποδεικνύουν δευτεροπαθή υπέρταση 
    • Ψυχοκοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την αρτηριακή πίεση
    • Άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η υπερλιπιδαιμία και ο σακχαρώδης διαβήτης
    • Βυθοσκόπηση για ανεύρεση στένωσης των αρτηριολίων, σημείου αρτηριοφλεβικής διασταύρωσης, αιμορραγιών, εξιδρωμάτων και οιδήματος θηλής 
    • Λεπτομερή εξέταση της καρδιάς και έλεγχο των περιφερικών σφύξεων. Σύγκριση μεταξύ κερκιδικού και μηριαίου σφυγμικού κύματος και για την ανεύρεση διαφόρων στον όγκο και τον συγχρονισμό
    • Εξέταση της κοιλίας για την ανεύρεση μαζών ή παθολογικών φυσημάτων. Ακροασθείτε ιδιαίτερα την περιοχή πάνω από τα λαγόνια, στην κατανομή των νεφρών 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Τα επιθυμητά επίπεδα αρτηριακής πίεσης θα πρέπει να εξατομικεύονται, ανάλογα με τους άλλους παράγοντες κινδύνου του ασθενούς, γενικά όμως, η θεραπεία στοχεύει ώστε η διαστολική πίεση < 90 mm Hg και η συστολική < 160 mm Hg
    • Σε παχύσαρκους ασθενείς, η ελάττωση του σωματικού βάρους μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική ελάττωση της αρτηριακής πίεσης 
    • Η διακοπή του καπνίσματος θα πρέπει να περιλαμβάνεται πάντοτε σε πλήρες πρόγραμμα ελάττωσης των κινδύνων για καρδιαγγειακή νόσο
    • Ασκήσεις "βιοαναστολής" και χαλάρωσης φαίνεται ότι ελαττώνουν την αρτηριακή πίεση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κανονική δραστηριότητα με ένα πρόγραμμα αεροβικής εξάσκησης 

    hypertension complications medium

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μερικοί ασθενείς μπορούν να ανταποκριθούν σε ελάττωση της διαιτητικής πρόσληψης άλατος 
    • Η κατανάλωση αλκοόλ θα πρέπει να ελαττωθεί κάτω από 30 γραμμάρια την ημέρα 
    • Ελάττωση της πρόσληψης κορεσμένων λιπών και αύξηση των πολυακορέστων 
    • Η χρήση καλίου και ασβεστίου μπορεί να ληφθεί υπ' όψιν

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Να δίνεται έμφαση στην ασυμπτωματική φύση της νόσου και στη σημασία της "δια βίου" θεραπευτικής αντιμετώπισης
    • Ανασκόπηση των παραγόντων κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο, με έμφαση για την ανάγκη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος πρόληψης 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΙΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Τα φάρμακα πρώτης γραμμής αποτελούνται από τις τέσσερις ακόλουθες κατηγορίες και τους εκπροσώπους τους:

    Διουρητικά:

    • Υδροχλωροθειαζίδη 12,5-50 mg την ημέρα
    • Χλωροθαλιδόνη 12,5-50 mg την ημέρα
    • Ινδαπαμίδη 2,5-5 mg την ημέρα 

    Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ):

    • Καπτοπρίλη 25-300 mg 3 φορές την ημέρα 
    • Εναλαπρίλη 2,5-20 mg την ημέρα 
    • Φοσινοπρίλη 10-80 mg την ημέρα
    • Λισινοπρίλη 50-20 mg την ημέρα
    • Ραμιπρίλη 2,5-20 mg την ημέρα
    • Κουϊναπρίλη 10-80 mg την ημέρα 
    • Μπεναζεπρίλη 10-40 mg την ημέρα 
    • Σιλαζαπρίλη 2,5-5 mg την ημέρα
    • Περινδοπρίλη 1-16 mg την ημέρα 
    • Σπιραπρίλη 12,5-50 mg την ημέρα

    Αναστολείς ασβεστίου:

    • Διλτιαζέμη (συνεχούς απελευθέρωσης) 180-360 mg την ημέρα 
    • Φελοδιπίνη 5-20 mg την ημέρα
    • Ισραδιπίνη 2,5-10 mg δύο φορές την ημέρα 
    • Νικαρδιπίνη 20-40 mg τρεις φορές την ημέρα 
    • Νιφεδιπίνη (βραδείας απελευθέρωσης) 30-120 mg την ημέρα 
    • Νιτρενδιπίνη 5-40 mg την ημέρα 
    • Βεραπαμίλη (συνεχούς απελευθέρωσης) 120-480 mg την ημέρα

    β-αναστολείς:

    • Ασεμπουτολόλη 400-800 mg την ημέρα
    • Ατενολόλη 25-100 mg την ημέρα
    • Μετοπρολόλη 50-200 mg την ημέρα
    • Ναδολόλη 40-320 mg την ημέρα
    • Πενβουτολόλη 20-40 mg την ημέρα
    • Πινδολόλη 5-30 mg δύο φορές την ημέρα
    • Προπρανολόλη 40-240 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο δόσεις 
    • Τιμολόλη 10-40 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο ημέρες 
    • Βηταξοζολόλη 5-40 mg την ημέρα

    Αντενδείξεις:

    • Τα διουρητικά μπορεί να επιδεινώσουν ουρική αρθρίτιδα και σακχαρώδη διαβήτη
    • Οι β-αναστολείς αντενδείκνυνται σε ενεργό νόσο του αναπνευστικού, καρδιακή ανεπάρκεια και κολποκοιλιακό αποκλεισμό. Ο σακχαρώδης διαβήτης και η περιφερική αγγειοπάθεια αποτελούν σχετικές αντενδείξεις 
    • Η διλτιαζέμη και η βεραπαμίλη θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια ή κολποκοιλιακό αποκλεισμό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πολλά από αυτά μπορούν να προστεθούν στα ανωτέρω, σε συνδυασμένη αγωγή α-αδρενεργικά φάρμακα:

    • Πραζοσίνη 1-10 mg δύο φορές την ημέρα
    • Τεραζοσίνη 1-20 mg την ημέρα 
    • Δοξαζοσίνη 1-16 mg την ημέρα

    Κεντρικώς δρώντες αναστολείς του συμπαθητικού:

    • Κλονιδίνη 0,1-1,2 mg την ημέρα ή αυτοκόλλητο έμπλαστρο που τοποθετείται κάθε εβδομάδα 0,1-0,3 mg την ημέρα
    • Γουαναφασίνη 1-3 mg την ημέρα
    • Μεθυλτόπα 250-2.000 mg δύο φορές την ημέρα

    Περιφερικά δρώντα συμπαθητικολυτικά:

    • Γουαναδρέλη 5-75 mg την ημέρα, διαιρεμένα σε δύο δόσεις 
    • Γουανεθιδίνη 10-50 mg την ημέρα
    • Ρεσερπίνη 0,1-0,25 mg την ημέρα 
    • Λαμπεταλόλη 100-900 mg δύο φορές την ημέρα 

    Αγγειοδιασταλτικά:

    • Υδραλαζίνη 25-150 mg δύο φορές την ημέρα
    • Μινοξιδίλη (χρησιμοποιείται σπάνια, λόγω των παρενεργειών της)

    Διουρητικά της αγκύλης: 

    • Φουροσεμίδη 20-320 mg την ημέρα
    • Βουμετανίδη 0,5-2 mg την ημέρα
    • Εθακρυνικό οξύ 25-100 mg την ημέρα

    Καλιοκρατητικά διουρητικά:

    • Γενικά, χορηγούνται σε ασθενείς που έχουν αναπτύξει υποκαλιαιμία με τα θειαζιδικά διουρητικά 
    • Αμιλορίδη 5-10 mg την ημέρα 
    • Σπιρονολακτόνη 25-150 mg την ημέρα 
    • Τριαμτερένη 50-150 mg την ημέρα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Από τη στιγμή που η κατάσταση σταθεροποιείται, οι ασθενείς θα πρέπει να επανεξετάζονται τουλάχιστον κάθε 3 έως 6 μήνες 
    • Ανασκόπηση της αποτελεσματικότητας και των ανεπιθύμητων ενεργειών της φαρμακευτικής αγωγής καθώς και της συμμόρφωσης του ασθενούς
    • Θα πρέπει να γίνονται, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, γενική εξέταση ούρων, μέτρηση κρεατινίνης και καλίου, ως μέρος ενός γενικότερου εργαστηριακού ελέγχου

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Δίαιτα, γυμναστική, ελάττωση stress, διακοπή του καπνίσματος, ελάττωση ή διακοπή της κατανάλωσης αλκοόλ, συμμόρφωση με τη φαρμακευτική αγωγή 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Έμφραγμα του μυοκαρδίου 
    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
    • Υπερτασική καρδιοπάθεια

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Καλή, όταν γίνεται σωστή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Η αρτηριακή πίεση θα πρέπει να μετράται σε κάθε εξέταση ρουτίνας 
    • Η υπέρταση μπορεί να συνοδεύει ένα μεγάλο αριθμό οξέων και χρονίων νοσημάτων αυτής της ηλικίας 

    Γηριατρικό: Σε αυτή την ηλικιακή ομάδα εμφανίζεται συχνότερα αμιγής συστολική υπέρταση. Η θεραπεία είναι αποτελεσματική, αν και οι παρενέργειες των φαρμάκων εμφανίζονται συχνότερα

    ΚΥΗΣΗ 

    Ανύψωση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της κύησης, μπορεί να οφείλεται σε χρόνια υπέρταση ή σε προεκλαμψία. Η θεραπεία ελαττώνει τόσο τη μητρική όσο και την εμβρυϊκή θνητότητα. Μερικά φάρμακα μπορούν να βλάψουν το κύημα

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    high blood pressure hypertension symptoms thumb 732x549

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Κακοήθης υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αποκόλληση αμφιβληστροειδούς

    Υπερτασική κρίση

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Αλδοστερόνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φαιοχρωμοκύττωμα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αθηροσκλήρυνση

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη

    Τα περισσότερα πιεσόμετρα της αγοράς είναι ανακριβή

    Μετρήστε σωστά την πίεσή σας

    Συμπληρώματα διατροφής για την υπέρταση

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Μειώστε την αρτηριακή σας πίεση με φυσικούς τρόπους

    Να τρώτε μια σκελίδα σκόρδο κάθε πρωί

    Βελονισμός για να ρυθμίσετε την πίεσή σας

    Η διατροφή που καταπολεμά την κατακράτηση υγρών

    Διατροφή για την υπέρταση

    Κάνναβη και καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη - Emedi

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για την υπέρταση - Emedi

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Η τεχνική της χαλαρωτικής αναπνοής

    Τα οφέλη στην υγεία από την κατανάλωση φύλλων ελιάς

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Εμπιστευθείτε τους διατροφικούς συμβούλους της EMEDI

    Τα οφέλη από την παπάγια στην υγεία

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν μουρουνόλαδο

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκόρδα

    Τι θα συμβεί στον οργανισμό σας αν κόψετε τη ζάχαρη

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Οι καλύτερες οδηγίες για τους υπερτασικούς

    Βελονισμός για να ρυθμίσετε την πίεσή σας

    Διατροφή για την υπέρταση

    Το υδρόθειο βοηθάει στην υπέρταση

    Υπερτασική κρίση

    Διαφορά αρτηριακής πίεσης στα δύο χέρια

    Ανεύρυσμα αορτής

    Η διαφορετικότητα του ανδρικού και γυναικείου φύλου

    Κάντε βάρη αν έχετε αυξημένη πίεση

    Μεταβολικό σύνδρομο

    Βιολογικές αλλαγές των ανδρών στα 50

    Θαλασσινό αλάτι

    Γάλα σόγιας για την υπέρταση και τον καρκίνο

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

    H δίαιτα DASH για τη ρύθμιση της πίεσης

    Δίαιτα για πενηντάρες

    Διερεύνηση αρτηριακής υπέρτασης

    Βουίζουν τ’ αυτιά σας;

    Πρόληψη ασθενειών με γανόδερμα

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Βιοανάδραση

    Τι είναι η αρτηριακή υπέρταση;

    Τροφές φάρμακα

    Αλάτι Ιμαλαΐων

    Διακυμάνσεις αρτηριακής πίεσης

    Το τεστ της μέσης

    Μετρήστε σωστά την πίεσή σας

    Η προϋπέρταση απειλεί με εγκεφαλικό

    Αθηροσκλήρωση

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Βότανα για διάφορα προβλήματα υγείας

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μία χρόνια συστηματική, φλεγμονώδης νόσος, άγνωστης αιτιολογίας, που προσβάλλει καθ' υπεροχής τις αρθρώσεις. Η αρθρική φλεγμονή μπορεί να παρουσιάσει ύφεση, αλλά αν συνεχιστεί, συνήθως, καταλήγει σε καταστροφή της αρθρώσεως και αναπηρία.

    Συγκεκριμένες εξωαρθρικές εκδηλώσεις είναι χαρακτηριστικές, συμπεριλαμβανομένων των ρευματοειδών οζιδίων, αρτηρίτιδας, νευροπάθειας, σκληρίτιδας, περικαρδίτιδας και σπληνομεγαλίας.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσοποιητικό, Πνευμονικό, Καρδιαγγειακό, Νευρικό

    Γενετική: Η οροθετική ρευματοειδής αρθρίτιδα αθροίζεται στις οικογένειες. Οι γενετικοί παράγοντες, ενάντια στις αλληλεπιδράσεις τους με περιβαλλοντικούς επιταχυντές δεν είναι ξεκάθαροι. Το HLA-DR4 εμφανίζεται στο 70% των Καυκασίων οροθετικών ασθενών σε σύγκριση με το 25% των μαρτύρων. Αυξημένος σχετικός κίνδυνος των 4-5 φορών για το DR4-θετικό άτομο, αν και μόνο μια μειονότητα επηρεάζεται.

    Επικρατέστερη ηλικία: 3η με 6η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: 

    • Γυναίκες > Άνδρες (ολική επίπτωση και επιπολασμός των αρθρικών εκδηλώσεων)
    • Άνδρες > Γυναίκες (εκδηλώνουν περισσότερο συστηματική νόσο)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Πρωινή δυσκαμψία
    • Οίδημα αρθρώσεων
    • Πόνος σε παθητική κίνηση
    • Θερμότητα στην άρθρωση 
    • Τυπική αρθρική παραμόρφωση 
    • Κόπωση 
    • Κατάθλιψη 
    • Κακουχία
    • Ανορεξία 
    • Ρευματοειδή οζίδια
    • Λεμφαδενοπάθεια 
    • Σπληνομεγαλία 
    • Οφθαλμική προσβολή
    • Νευροπάθειες από παγίδευση νεύρων (στις οστικές αλλοιώσεις ή στο οίδημα)

    ΑΙΤΙΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Αρθριτογενή ερεθίσματα ενεργοποιούν και το χυμικό και το κυτταρικό ανοσολογικό σύστημα σε ευπαθείς δείκτες. Αντισώματα (IgG, IgM, IgA αντιανοσοσφαιρίνες) που παράγονται από Β κύτταρα και πλασματτοκύτταρα είναι σε συμπλέγματα και καθηλώνουν το συμπλήρωμα, καταλήγοντας σε μια φλεγμονώδη διαδικασία. Διήθηση από λεμφοκύτταρα, κυρίως. βοηθητικά CD4 κύτταρα. Λοιμώδης αιτιολογία δεν έχει αποδειχθεί

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • HLA-DR4
    • Οικογενειακό ιστορικό
    • Γυναίκες φύλο, ηλικίας 20-50 χρόνων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Σύνδρομο Sjogren
    • Σαρκοείδωση
    • Πολυμυοσίτιδα
    • Διαβρωτική οστεοαρθρίτιδα
    • Οροαρνητική πολυαρθρίτιδα
    • Αγγειΐτιδα
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Ψευδοουρική αρθρίτιδα
    • Φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου
    • Αντιδράσεις υπερευαισθησίας
    • Σύνδρομο Reiter
    • Σύνδρομο Αδαμαντιάδη
    • Ψωριασική αρθρίτιδα
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Νόσος του Lyme
    • Σκληρόδερμα
    • Χρόνια λοίμωξη 
    • Αποφρακτική κακοήθεια 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιματοκρίτης - ήπια αναιμία είναι συνήθης
    • Ταχύτητα καθιζήσεως (ΤΚΕ) - συνήθως αυξημένη, βοηθητικός προσδιορισμός στην παρακολούθηση της ενεργότητας της νόσου
    • Ρευματοειδής παράγοντας - τίτλος > 1:80 ανιχνεύσιμος σε 70-80% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα
    • ΑΝΑ - παρόν στο 20-30%
    • Συμπλήρωμα (CH50), C3, C4 - φυσιολογικό ή αυξημένο, πολύ χρησιμότερο να διακρίνονται άτομα με πρώιμη ρευματοειδή αρθρίτιδα από αυτούς με πρώιμο λύκο, στους οποίους τα επίπεδα είναι μειωμένα 
    • Άλλα: ηλεκτρολύτες, κρεατινίνη, ηπατική λειτουργία
    • Αρθριτικό υγρό
    1. Κιτρινωπό - λευκό, θολό, χαμηλής γλοιότητας 
    2. Ο "θρόμβος βλεννίνης" είναι χαλαρός ή εύθραστος λόγω της εκφύλισης του υαλουρονικού οξέος από λυσοσωμικά ένζυμα
    3. Λευκά αιμοσφαίρια αρθρικού υγρού, αυξημένα (3500-50000)
    4. Αρθρικό CH50 είναι χαμηλότερο από αυτό του ορού
    5. Πρωτεΐνη αρθρικού υγρού - περίπου 4,2 g/dL (42 g/L)
    6. Διαφορά γλυκόζης ορού - άρθρωσης ≥ 30 mg/dL (≥ 1,67 mmol/L)

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλουν τα ευρήματα: Προηγούμενη θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά μπορεί να δείξει φυσιολογικά αποτελέσματα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Διήθηση του αρθρικού υγρού από λεμφοκύτταρα, πλασματοκύτταρα και μακροφάγα 
    • Υπερτροφία και υπερπλασία κυττάρων αρθρικού υμένα
    • Τοπική παραγωγή IgG με χαρακτήρα ρευματοειδή παράγοντα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Καμία, η βιοψία των οζιδίων δεν ενδείκνυνται στη διάγνωση 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Οι ακτινογραφίες σπάνια χρειάζονται στη διάγνωση, αλλά είναι χρήσιμες στην παρακολούθηση της εξέλιξης της νόσου 
    • Αρθρογραφία - για να καθοριστούν οι αρθρικές ανωμαλίες ή ο τραυματισμός σε μία υποστηρικτική δομή 
    • Σπινθηρογράφημα οστών - αν έχετε υποψία για άσηπτη νέκρωση (καλύτερα να μη γίνεται) 
    • Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία - χρήσιμα σε ειδικές περιπτώσεις όπως συμπτώματα από την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    4 από 7 πρέπει να είναι παρόντα. Τα κριτήρια 1 ως 4 πρέπει να είναι παρόντα για τουλάχιστον 6 εβδομάδες:

    • Πρωινή δυσκαμψία > 1 ώρας διάρκεια
    • Αρθρίτιδα τουλάχιστον σε 3 ομάδες αρθρώσεων με οίδημα μαλακού ιστού ή υγρό 
    • Αρθρίτιδα που προσβάλλει τουλάχιστον μια από τις ακόλουθες ομάδες αρθρώσεων: κεντρικές ενδοφαλαγγικές, μετακαρπιοφαλαγγικές ή καρποί
    • Οίδημα συμμετρικών αρθρώσεων 
    • Υποδόρια οζίδια 
    • Θετική δοκιμασία ρευματοειδή παράγοντα
    • Ακτινογραφικές αλλοιώσεις σύμφωνες με το ρευματοειδή παράγοντα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής εκτός από επιλεγμένα επείγοντα περιστατικά ή ορθοπεδικές διεργασίες 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Έμφαση στην άσκηση και την κινητικότητα, γενική φροντίδα υγιεινής 
    • Ειδική έμφαση πρέπει να δίνεται στα εξής: μείωση του στρες στις αρθρώσεις, φυσιοθεραπεία και εργασιοθεραπεία

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Ενθαρρύνετε πλήρη δραστηριότητα, αλλά αποφύγετε τις βαριές δουλειές και την έντονη άσκηση κατά τη διάρκεια των ενεργών φάσεων, λόγω του κινδύνου της επίτασης της φλεγμονής της άρθρωσης 
    • Υδροθεραπεία ή ασκήσεις στο νερό είναι αποτελεσματικά και ανακουφιστικά 

     14

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Υπάρχει αμφισβήτηση σχετικά με την "πυραμίδα της θεραπείας" (που ξεκινάει με τα αντιφλεγμονώδη και προχωράει σε φάρμακα τροποποιητικά της νόσου) και σχετικά με τη χρήση θεραπευτικών συνδυασμών 

    • Πρώιμη νόσος ή οξεία/χρόνια φλεγμονή: ασπιρίνη ή άλλο ΜΣΑΦ
    • Σοβαρή νόσος ή σαν ενδιάμεσα φάρμακα ύφεσης - έξαρσης: κορτικοστεροειδή (5-15 mg πρεδνιζόνης ή ισοδυνάμου κάθε μέρα). Για μικρής διάρκειας χρήσιμη μόνο
    • Εμμένουσα ενεργότητα νόσου (χρόνια αρθροθυλακίτιδα) - παράγοντες ύφεσης - έξαρσης:
    1. Αθελονοσιακά: υδροξυχλωροκίνη 400 mg κάθε ημέρα για 2-3 μήνες, μετά 200 mg την ημέρα, συνήθως δοκιμασία 6 μηνών για να φανούν τα πρώτα αποτελέσματα
    2. Χρυσός: δισκία από του στόματος 6-10 mg/ημέρα, επανεξέταση μετά από 4-6 μήνες ή 1 gr συνολική δόση. Ενέσιμος χρυσός δίνεται εβδομαδιαία μέχρι να δοθεί συνολική δόση 1 γραμμαρίου, μετά επανεξετάστε
    3. Σουλφασαλαζίνη: 50 mg/ημέρα, αυξάνοντας σε 2 g/ημέρα μέσα σε ένα μήνα, μέγιστη δοσολογία είναι 2-3 g/ημέρα, δοκιμασία 4-6 μηνών 
    4. D-πενικιλλαμίνη: 250 mg/ημέρα αρχικά, αυξάνοντας αργά μέχρι ένα μέγιστο των 750-1000 mg/ημέρα, δοκιμασία 6-9 μηνών με τουλάχιστον 8-12 εβδομάδων σε μέγιστη δοσολογία 
    5. Μεθοτρεξάτη: 5-15 mg/εβδομάδα από το στόμα, δοκιμασία 3-6 μηνών - για νόσο που εξαρτάται από στεροειδή ή εφόσον άλλα μέτρα είναι ανεπιτυχή ή ελάχιστα ανεκτά. Ο ρόλος της σε πρώιμη νόσο είναι υπό αμφισβήτηση

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Ωστόσο, οι κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η ύφεση των συμπτωμάτων είναι πιο πιθανή όταν η θεραπεία ξεκινά νωρίς με φάρμακα γνωστά ως αντιρρευματικά φάρμακα που τροποποιούν τη νόσο (DMARDs).

    Φάρμακα

    Οι τύποι φαρμάκων που συνιστά ο γιατρός σας θα εξαρτηθούν από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων σας και από πόσο καιρό είχατε ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    • ΜΣΑΦ. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να μειώσουν τη φλεγμονή. Τα μη αντισταθμιστικά ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν ιβουπροφαίνη και νατριούχο ναπροξένη. Ισχυρότερα ΜΣΑΦ διατίθενται με ιατρική συνταγή. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ερεθισμό του στομάχου, καρδιακά προβλήματα και νεφρική βλάβη.
    • Στεροειδή. Τα κορτικοστεροειδή φάρμακα, όπως η πρεδνιζόνη, μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο και την αργή βλάβη των αρθρώσεων. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αραίωση οστών, αύξηση βάρους και διαβήτη. Οι γιατροί συχνά συνταγογραφούν ένα κορτικοστεροειδές για την ανακούφιση των συμπτωμάτων γρήγορα, με στόχο τη σταδιακή μείωση του φαρμάκου.
    • DMARDs. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και να σώσουν τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς από μόνιμη βλάβη. Τα συχνά DMARDs περιλαμβάνουν μεθοτρεξάτη, λεφλουνομίδη, υδροξυχλωροκίνη  και σουλφασαλαζίνη. Οι παρενέργειες ποικίλλουν, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν βλάβη στο ήπαρ και σοβαρές πνευμονικές λοιμώξεις.
    • Βιολογικοί παράγοντες. Επίσης γνωστοί ως τροποποιητές βιολογικής απόκρισης, αυτή η νεότερη κατηγορία DMARDs περιλαμβάνει: abatacept, adalimumab, anakinra, certolizumab, etanercept, golimumab, infliximab, rituximab, sarilumab και tocilizumab. Τα βιολογικά DMARDs είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά όταν συνδυάζονται με συμβατικό DMARD, όπως μεθοτρεξάτη. Αυτός ο τύπος φαρμάκου αυξάνει, επίσης,τον κίνδυνο λοιμώξεων.
    • Στοχευμένα συνθετικά DMARDs. Το Baricitinib, το tofacitinib και το upadacitinib μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν τα συμβατικά DMARDs και τα βιολογικά δεν ήταν αποτελεσματικά. Υψηλότερες δόσεις τοφασιτινίμπης μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβων αίματος στους πνεύμονες, σοβαρών καρδιακών επεισοδίων και καρκίνου.

    Ο γιατρός σας μπορεί να σας παραπέμψει σε έναν φυσιοθεραπευτή που μπορεί να σας διδάξει ασκήσεις για να διατηρήσετε τις αρθρώσεις σας ευέλικτες. Ο θεραπευτής μπορεί επίσης να προτείνει νέους τρόπους για να κάνετε καθημερινές εργασίες που θα είναι ευκολότερες στις αρθρώσεις σας. Για παράδειγμα, μπορεί να θέλετε να παραλάβετε ένα αντικείμενο χρησιμοποιώντας τα αντιβράχια σας. Οι βοηθητικές συσκευές μπορούν να διευκολύνουν την αποφυγή καταπόνησης στις αρθρώσεις σας. Για παράδειγμα, ένα μαχαίρι κουζίνας εξοπλισμένο με χειρολαβή βοηθά στην προστασία των αρθρώσεων των δακτύλων και του καρπού σας. Ορισμένα εργαλεία, όπως κουμπιά, μπορούν να διευκολύνουν το ντύσιμο. Οι κατάλογοι και τα καταστήματα ιατρικών ειδών είναι καλά μέρη για να αναζητήσετε ιδέες.

    Χειρουργική επέμβαση

    Εάν τα φάρμακα αποτυγχάνουν να αποτρέψουν ή να επιβραδύνουν τη βλάβη των αρθρώσεων, εσείς και ο γιατρός σας μπορεί να εξετάσετε το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων αρθρώσεων. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση της ικανότητάς σας να χρησιμοποιείτε την άρθρωσή σας. Μπορεί επίσης να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει τη λειτουργία.

    Η χειρουργική επέμβαση ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να περιλαμβάνει μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες διαδικασίες:

    • Συνοκτομή. Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση της φλεγμονώδους επένδυσης της άρθρωσης μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει την ευελιξία της άρθρωσης.
    • Επισκευή τενόντων. Η φλεγμονή και η βλάβη των αρθρώσεων μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση ή ρήξη των τενόντων γύρω από την άρθρωση. Ο χειρουργός σας μπορεί να είναι σε θέση να επισκευάσει τους τένοντες γύρω από την άρθρωση σας.
    • Επιδιόρθωση άρθρωσης. Η χειρουργική επιδιόρθωση μιας άρθρωσης μπορεί να συνιστάται για τη σταθεροποίηση ή την ευθυγράμμιση της άρθρωσης και για την ανακούφιση του πόνου όταν η αντικατάσταση της άρθρωσης δεν είναι επιλογή.
    • Ολική αντικατάσταση αρθρώσεων. Κατά τη χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης αρθρώσεων, ο χειρουργός σας αφαιρεί τα κατεστραμμένα μέρη της άρθρωσης σας και εισάγει μια πρόθεση από μέταλλο και πλαστικό. Η χειρουργική επέμβαση ενέχει κίνδυνο αιμορραγίας, λοίμωξης και πόνου. Συζητήστε τα οφέλη και τους κινδύνους με το γιατρό σας.

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με ΜΣΑΦ:

    • Αντιόξινα: Μειώνουν το ρυθμό και την έκταση της απορρόφησης των ΜΣΑΦ, ποικίλο αποτέλεσμα
    • Αντιπηκτικά: Η φαινυλβουταζόνη και η οξυφαινυλβουταζόνη, επιταχύνουν τη δράση της βαρφαρίνης. Όλα τα ΜΣΑΦ αυξάνουν τον κίνδυνο αιμορραγίας σε ασθενή που υφίσταται αντιπηκτική θεραπεία 
    • Αντιδιαβητικά από το στόμα: Η ασπιρίνη, φαινυλβουταζόνη και οξυφαινυλβουταζόνη, μπορεί να ενισχύουν τη δράση των αντιδιαβητικών
    • Αντιϋπερτασικά/διουρητικά: Τα ΜΣΑΦ μπορεί να μετριάζουν τη δράση των διουρητικών β-αναστολέων, υδραλαζίνης, πραζοσίνης και αναστολείς ΜΕΑ
    • Λίθιο: Αύξηση των επιπέδων του λιθίου του πλάσματος μπορεί να συμβεί, ειδικά με την ινδομεθακίνη και τη δικλοφενάκη
    • Μεθοτρεξάτη: Το σαλικυλικό αναστέλλει τη νεφρική κάρθαση της μεθοτρεξάτης και μπορεί να εμφανιστούν τοξικά επίπεδα
    • Φαινυτοΐνη: Η φαινυλβουταζόνη αναστέλλει το μεταβολισμό της φαινυτοΐνης. Τα σαλικυλικά αποσυνδέουν τη φαινυτοΐνη από την αλβουμίνη και αυξάνουν τη συγκέντρωση του ελεύθερου φαρμάκου 
    • Προβενεσίδη: Αναστέλλει τη νεφρική κάθαρση πολλών ΜΣΑΦ
    • Συνδυασμός ΜΣΑΦ: Αποφύγετέ τον

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Διάρκεια πρωινής δυσκαμψίας 
    • Χρόνος έναρξης της κόπωσης 
    • Ανάγκη για ΜΣΑΦ/ημέρα
    • Δύναμη σφιξίματος χεριών 
    • Αριθμός αρθρώσεων που είναι ευαίσθητες ή επώδυνες σε παθητικό εύρος κίνησης 
    • Βαθμός οιδήματος των προσβεβλημένων αρθρώσεων 
    • Ταχύτητα καθίζησης - συχνά η καλύτερη εργαστηριακή δοκιμασία για την ενεργότητα της νόσου
    • Άλλοι εργαστηριακοί έλεγχοι, όπως υποδεικνύεται, που εξαρτώνται από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται και το βαθμό της εξέλιξης της νόσου 
    • Υδροξυχλωροκίνη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι η αμφιβληστροειδοπάθεια - οφθαλμολογικός 'ελεγχος κάθε 6 μήνες 
    • Χρυσός από του στόματος - Η κυριότερη τοξικότητα είναι ερύθημα, διάρροια, θρομβοκυττοπενία, κοκκιοκυττοπενία, πρωτεϊνουρία (σπάνια), γενική αίματος, αριθμός αιμοπεταλίων, γενική ούρων κάθε μήνα
    • Χρυσός ενδομυϊκά: Η κύρια τοξικότητα είναι ερύθημα, διάρροια, θρομβοπενία, ουδετεροπενία, πρωτεϊνουρία - γενική αίματος, αιμοπετάλια, γενική ούρων κάθε 2 εβδομάδες για 6 μήνες, μετά κάθε μήνα 
    • D-πενικιλλαμίνη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι ερύθημα, δυσανεξία από το γαστρεντερικό, πρωτεϊνουρία, θρομβοπενία, ουδετεροπενία-γενική αίματος, αιμοπετάλια, γενική ούρων κάθε 2 εβδομάδες για 6 μήνες, μετά κάθε μήνα
    • Μεθοτρεξάτη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι η ηπατική δυσλειτουργία, πιθανή τοξικότητα μυελού των οστών - γενική αίματος, αιμοπετάλια, ηπατική λειτουργία κάθε 1-3 μήνες, που εξαρτάται από τη δόση και την εμπειρία με το φάρμακο
    • Κορτικοστεροειδή: Σύνδρομο Cushing, οστεοπόρωση 
    • ΜΣΑΦ: προβλήματα από το γαστρεντερικό, ρόλος της μεθοτρεξάτης σε ταυτόχρονη χορήγηση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Πιθανή σχέση χρήσης αντισυλληπτικών από το στόμα με μειωμένο κίνδυνο ρευματοειδούς αρθρίτιδας 
    • Συγκεκριμένοι τύποι εμφανίζονται και συγκεκριμένοι τύποι ατόμων, που προσβάλλονται

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Εκφυλιστική αρθρίτιδα και καταστροφή αρθρώσεων 
    • Αγγειΐτιδα δέρματος
    • Περικαρδίτιδα
    • Ενδοκαρδιακά ρευματοειδή οζίδια, προκαλούν βαλβιδικές ανωμαλίες και ανωμαλίες αγωγιμότητας 
    • Πλευριτική συλλογή και πνευμονική συμμετοχή 
    • Διάμεση ίνωση
    • Πολλαπλή μονονευρίτιδα, παγίδευση μέσου νεύρου 
    • Σύνδρομο Sjogren, σκληρωτικά ρευματοειδικά οζίδια 
    • Σύνδρομο Felty (σπληνομεγαλία, αναιμία, θρομβοκυττοπενία, ουδετεροπενία) - σχεδόν τελείως περιορίζεται σε οροθετικούς ασθενείς με ενεργό αρθρίτιδα
    • Επιπλοκές που προκαλούνται από τη θεραπεία (π.χ. επιπλοκές από το γαστρεντερικό με ΜΣΑΦ, σύνδρομο Cushing με μακροχρόνια χρήση στεροειδών, ηπατικές ανωμαλίες με μεθοτρεξάτη, οφθαλμικές εκδηλώσεις με PLAQUENIL

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η συνήθης πορεία μέχρι τώρα είναι η προοδευτική επιδείνωση της λειτουργίας, αυτό μπορεί να αλλάξει σημαντικά με κατάλληλες ιατρικές, χειρουργικές και φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις. Το σχέδιο ελέγχου πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλες τις πλευρές της ζωής του ασθενούς

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Sjogren
    • Felty

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: 

    • Η έναρξη στο γηριατρικό πληθυσμό είναι λιγότερο συνήθης (20% των ατόμων πάνω από 60 χρονών έχουν τη νόσο)
    • Παρά τη βελτιωμένη θεραπεία, αναμείνετε αυξημένη συμβολή/αλληλεπίδραση άλλων συνοσηρών καταστάσεων που εξαρτώνται από την ηλικία. Συνηθέστερα στους ηλικιωμένους είναι η περικαρδίτιδα, η σηπτική αρθρίτιδα, το σύνδρομο Sjogren
    • Οι ηλικιωμένοι έχουν μικρότερη ανοχή στα φάρμακα, αυξημένη επίπτωση νόσου ωχράς κηλίδας, που σχετίζεται με την υδροξυχλωροκίνη ερυθήματος από D-πενικιλλαμίνη και έμετου και ναυτίας που προκαλούνται από σουλφασαλαζίνη. Η τοξικότητα του χρυσού παρεντερικά δεν σχετίζεται με την ηλικία 

    ΚΥΗΣΗ 

    • Η κύηση και ο τοκετός δεν εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα, εκτός αν υπάρχει σοβαρή νόσος μηχανικών αρθρώσεων (π.χ. ισχία)
    • Πάνω από 75% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα, που μένουν έγκυες βλέπουν βελτίωση, 50% κατά το πρώτο τρίμηνο, με τη μέγιστη βελτίωση να εμφανίζεται στο 3ο τρίμηνο, παρά τη διακοπή των φαρμάκων, όπως ο χρυσός και η μεθοτρεξάτη. Τυχαία τα πρώτα επεισόδια συμβαίνουν κατά την κύηση (αμφισβητούμενη σημασία). Δεν είναι ξεκάθαρη η αιτία της βελτίωσης. Υποτροπή μόνιμα εμφανίζεται μετά τον τοκετό (μέσα σε 6 μήνες)
    • Δεν έχει αναφερθεί αυξημένος αριθμός εμβρυϊκών ανωμαλιών λόγω αυτής καθαυτής της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Η παρουσία του συνδρόμου Sjogren και του αντι-Ro αντισώματος, σχετίζεται με συγγενή, πλήρη κολποκοιλιακό αποκλεισμό (δεν επηρεάζονται όλοι ωστόσο, οι περισσότερες περιπτώσεις που αναφέρονται είναι για μητέρες με λύκο)

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Λειτουργική ικανότητα - γενική ταξινόμηση:

    • Τάξη Ι: όχι περιορισμός στην ικανότητα να γίνονται συνήθεις ασχολίες
    • Τάξη ΙΙ: Μέτριος περιορισμός, αλλά δυνατή η επιτέλεση των συνήθων ασχολιών
    • Τάξη ΙΙΙ: Σημαντικός περιορισμός, ανικανότητα να γίνουν οι περισσότερες συνήθεις ασχολίες ή αυτοεξυπηρέτηση ασθενούς
    • Τάξη IV: Ανικανότητα ή καθήλωση σε κρεβάτι ή αναπηρική πολυθρόνα

    Λειτουργική ικανότητα:

    • Να ντύνεται 
    • Να κάθεται και να σηκώνεται από το κρεβάτι 
    • Να τρώει και να πίνει με μαγειρικά σκεύη
    • Να περπατάει έξω σε επίπεδο χώμα
    • Να πλένει και να στεγνώνει όλο το σώμα
    • Να σκύβει και να μαζεύει ρούχα από το πάτωμα
    • Να ανοίγει και να κλείνει συνηθισμένες βρύσες 
    • Να μπαίνει και να βγαίνει σε αυτοκίνητο

    Τα  καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις αρθρώσεις σας

    PX0001CO PRESENTATION

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πνευμονική καρδία

    Ρευματικός πυρετός

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ραγοειδίτιδα

    Ρευματική πολυμυαλγία

    Περικαρδίτιδα

    Νεανική ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Σύνδρομο Felty

    Μειώστε τον πόνο της αρθρίτιδας με τη διατροφή

    Κάνναβη και ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Μήπως έχετε ρευματισμούς

    Να παίρνετε σερραπεπτάση για τη φλεγμονή και τον πόνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις αρθρώσεις σας

    Boswellia Serrata το ισχυρό φυσικό αντιφλεγμονώδες

    Πώς τα βακτήρια του στόματος προκαλούν ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Πώς να κάνετε σεξ αν έχετε αρθρίτιδα

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Βότανα για την αρθρίτιδα και τον πόνο των αρθρώσεων

    Τα καλύτερα βότανα για τους πόνους της φλεγμονής

    Αντιμετώπιση του πόνου με φυτικά αντιφλεγμονώδη

    Βιοανάδραση για την αρθρίτιδα

    Ο βελονισμός για την αρθρίτιδα

    Ομοιοπαθητική για τις αρθρίτιδες

    Όζοι σε ρευματολογικές παθήσεις

    Διάγνωση ασθενειών από τα χέρια

    Με τι ασχολείται ο ρευματολόγος

    Υποσχόμενη θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Τι να κάνετε αν σας πονάει μια άρθρωση

    Ποιες είναι οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις;

    Βιταμίνες για την αρθρίτιδα

    Το νέο φάρμακο για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Διαβάστε για τις εξετάσεις στα ρευματολογικά νοσήματα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Διαβητική υπογλυκαιμία Διαβητική υπογλυκαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη διαβητική υπογλυκαιμία

    Διαβητική υπογλυκαιμία είναι ανώμαλα χαμηλή συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα διαβητικού ασθενούς.

    Ανεπιθύμητη ενέργεια ινσουλίνης ή/και σουλφονυλουριών κατά τη διάρκεια αγωγής για σακχαρώδη διαβήτη

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ενδοκρινείς/Μεταβολισμός

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    Τα αδρενεργικά συμπτώματα και σημεία της υπογλυκαιμίας περιλαμβάνουν:

    • Ωχρότητα
    • Τρόμο
    • Άγχος/νευρικότητα
    • Ευερεθιστότητα
    • Ταχυκαρδία
    • Εφίδρωση 
    • Αδυναμία 

    Τα νευρολογικά συμπτώματα και σημεία της έλλειψης γλυκόζης περιλαμβάνουν:

    • Διπλωπία 
    • Λήθαργο
    • Αδυναμία στη μνήμη ή τη συγκέντρωση 
    • Σύγχυση
    • Διαταραχές συμπεριφοράς 
    • Παραισθήσεις 
    • Πείνα 
    • Σπασμούς 
    • Κώμα

    ΑΙΤΙΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    • Απώλεια του ορμονικού-παλίνδρομου μηχανισμού ρύθμισης του μεταβολισμού της γλυκόζης 
    • Δίαιτα - πολύ λίγο φαγητό (υπερπήδηση γεύματος)
    • Δίαιτα - πολλή ινσουλίνη (ακατάλληλη δόση ή χρόνος χορήγησης)
    • Ιδιάζουσα απορρόφηση ινσουλίνης ή από του στόματος υπογλυκαιμικών φαρμάκων 
    • Παρενέργειες άλλων φαρμάκων 
    • Άσκηση - απογραμμάτιστη ή υπερβολική εξάσκηση 
    • Κατανάλωση αλκοόλ
    • Έμετοι ή διάρροια

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    • Δύο ως τρεις φορές συχνότερη σε ασθενείς με "οριακό έλεγχο"
    • Διάρκεια σακχαρώδη διαβήτη άνω των 5 ετών 
    • Ηλικιωμένος ασθενής 
    • Νεφρική νόσος
    • Ηπατική νόσος 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Υποθυρεοειδισμός 
    • Υπολειτουργία των επινεφριδίων 
    • Γατρεντερίτιδα
    • Νηστεία 
    • Αλκοολισμός 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Δυσλειτουργία του γαστρεντερικού που προκαλεί υπογλυκαιμία μετά τα γεύματα ή αντιδραστική στη λήψη τροφής υπογλυκαιμία
    • Καταστάσεις ορμονικής ανεπάρκειας (ορμονική αντιδραστική υπογλυκαιμία)
    • Ιδιοπαθής αντιδραστική υπογλυκαιμία
    • Υπογλυκαιμία της σηψαιμίας 
    • Όγκοι από κύτταρα νησιδίων του παγκρέατος 
    • Τεχνητή υπογλυκαιμία από κρυφή ένεση ινσουλίνης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Γλυκόζη πλάσματος ≤ 45 mg/dL
    • "Ύποπτα" χαμηλή γλυκόζη όταν είναι μεταξύ 45 και 60 mg/dL
    • Στα παιδιά, γλυκόζη πλάσματος ≤ 40 mg/dL

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ένδειξη χρόνιας υπογλυκαιμίας αποτελούν τα χαμηλά επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Ιστορικό 
    • Κλινική εξέταση 
    • Γλυκόζη πλάσματος ή αίματος

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής εκτός από την περίπτωση επείγουσων επιπλοκών (κώμα, άγνωστη αιτία, από του στόματος υπογλυκαιμία με μακρό χρόνο δράσης)

    Εισαγωγή του ασθενούς αν:

    • Υπάρχουν αμφιβολίες για την αιτία
    • Υπάρχει ενδεχόμενο παρατεταμένης υπογλυκαιμίας 
    • Υπάρχει αδυναμία του ασθενούς να πιεί 

    hypoglycemia symptoms

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η εκπαίδευση είναι το κύριο μέτρο πρόληψης 
    • Οποιοδήποτε σακχαρούχο φαγητό ή ποτό που απορροφάται ταχέως π.χ. χυμοί φρούτων χωρίς γλυκαντικά, χάπια γλυκόζης, σωτήρια γλυκίσματα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση μέχρι να επανέλθουν τα επίπεδα της γλυκόζης στα φυσιολογικά επίπεδα

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αποφυγή λήψης και άλλων θερμίδων πριν διορθωθεί η αιτία του προβλήματος - αποφυγή υπερβολικής ινσουλίνης ή από του στόματος υπογλυκαιμικών 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Το πιο σημαντικό μέτρο είναι η πρόληψη 
    • Εκπαίδευση ασθενών, συγγενών και στενών φίλων 
    • Εκμάθηση της παρακολούθησης των επιπέδων της γλυκόζης του αίματος στο σπίτι και ρύθμισης, από τον ίδιο τον ασθενή, της δόσης της ινσουλίνης, της δίαιτας και της εξάσκησης 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Γενικά:

    • Από του στόματος χορήγηση μικρομοριακών σακχάρων (σακχαρόζη/γλυκόζη)
    • Χορηγούνται 60-90 θερμίδες κάθε 15 λεπτά έως ότου η γλυκόζη του αίματος να γίνει 100 mg/dL ή περισσότερο 
    • Χρειάζονται περίπου 15 λεπτά για την πέψη των υδατανθράκων και την είσοδο τους στην κυκλοφορία του αίματος ως γλυκόζη 

    Σε αναίσθητους ασθενείς στο σπίτι:

    • Χορήγηση γλυκαγόνης ενδομυϊκώς ή υποδορίως στον δελτοειδή μη ή στην πρόσθια επιφάνεια του μηρού
    • Αν ο ασθενής είναι μικρότερος των 5 ετών, 0,25 έως 0,50 mg
    • Αν πρόκειται για μεγαλύτερο παιδί (5-10 ετών), 0,50 έως 1 mg
    • Για άτομα μεγαλύτερα των 10 ετών, χορηγείστε 1 mg

    Αν υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό ή ο ασθενής νοσηλεύεται σε νοσοκομείο:

    • Χορήγηση μίας και μισής αμπούλας 50% δεξτρόζης κάθε 5-10 λεπτά, μέχρις ότου ο ασθενής ανακτήσει τις αισθήσεις του
    • Τότε χορηγείστε τροφή από του στόματος και/ή ενδοφλέβια δεξτρόζη 5% 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Η ακαρμπόζη, ένας δραστικός αναστολέας της α-γλυκοσιδάσης, επιβραδύνει την απορρόφηση των διαιτητικών υδατανθράκων διαμέσου αναστρέψιμης συναγωνιστικής αναστολής της α-γλυκοσιδάσης, έτσι ελαττώνει την αύξηση του σακχάρου του αίματος, μετά τα γεύματα και την ανταπόκριση της ινσουλίνης 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος κατ' οίκον 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Εκπαίδευση ασθενών, οικογενείας και στενών φίλων 
    • Διατήρηση ενός προγράμματος ρουτίνας όσον αφορά τη δίαιτα, τα φάρμακα και την εξάσκηση 
    • Τακτική μέτρηση της γλυκόζης αίματος 
    • Ο ασθενής να φέρει ταυτότητα αναγνώρισης στο χέρι ή το λαιμό (περιλαίμιο ή βραχιόλι)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Διαβητική καταπληξία 
    • Μόνιμη νευρολογική βλάβη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η πλήρης αποκατάσταση είναι συνήθης και εξαρτάται από την ταχύτητα της διάγνωσης και της αντιμετώπισης 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος 
    • Νευροπάθειες 
    • Καρδιομυοπάθειες 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η σημασία που μπορεί να έχει η υπογλυκαιμία βρεφών διαβητικών μητέρων δεν έχει αποσαφηνισθεί 

    Γηριατρικό: Η διάγνωση μπορεί να διαφύγει σε ηλικιωμένους ασθενείς 

    ΚΥΗΣΗ 

    Όταν υπάρχουν υπογλυκαιμικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της κύησης, η πιθανότητα να γίνει το έμβρυο υπογλυκαιμικό είναι πολύ μικρή, λόγω της ενεργού μεταφοράς γλυκόζης διαμέσου του πλακούντα 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Όσο πιο οριακός είναι ο έλεγχος του σακχαρώδη διαβήτη, τόσο μεγαλύτερη είναι η σημασία της παρακολούθησης της γλυκόζης του αίματος κατ' οίκον για την αποφυγή υπογλυκαιμίας 
    • Σε ασθενείς που λαμβάνουν β-αναστολείς, τα φάρμακα θα αποκρύψουν την ταχυκαρδία αλλά όχι και την εφίδρωση 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    blood sugar 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μη διαβητική υπογλυκαιμία

    Διαβητική κετοξέωση

    Ινσουλίνωμα

    Υποτάσσοντας το Διαβήτη τύπου 2

    Χρήσιμες συμβουλές για όσους έχουν διαβήτη

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί στις διακοπές

    Τα συμπτώματα για τη διάγνωση του διαβήτη

    Μπορείτε να κάνετε πρόληψη και θεραπεία του διαβήτη με τη διατροφή

    Θεραπεία του διαβήτη με προβιοτικά

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Η καλύτερη διατροφή για τους διαβητικούς

    Δεν παίζει ρόλο μόνο το φαγητό στην απορρύθμιση του σακχάρου

    Συμβουλές για διαβητικούς που κάνουν συχνά ταξίδια

    Επιθέματα ινσουλίνης

    Οι διαβητικοί παθαίνουν υπογλυκαιμία μετά το σεξ

    Αυτοκόλλητο για τη μέτρηση σακχάρου στο αίμα

    Η καλύτερη αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας στο διαβήτη

    Μωσαϊκό για διαβητικούς

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί

    Οι κανόνες της διατροφής στον διαβήτη

    Οι καλύτεροι μετρητές σακχάρου

    Η διαβητική νευροπάθεια

    Μετα-υπογλυκαιμική υπεργλυκαιμία

    Πρόληψη υπογλυκαιμίας

    Τι είναι ο γλυκαιμικός δείκτης

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί τους καλοκαιρινούς μήνες

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί τους καλοκαιρινούς μήνες

    Τα μυστικά της διατροφής για όσους έχουν διαβήτη

    Σάκχαρο αίματος

    Σακχαρώδης διαβήτης στα κατοικίδια

    Ινσουλίνη που αδυνατίζει για άτομα με διαβήτη

    Λιραγλουτίδη

    Τι είναι η καμπύλη σαχκάρου

    Σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι

    Συμπληρώματα διατροφής για διαβητικούς

    Η σεξουαλική ζωή σε χρόνιες ασθένειες

    Τα μυστικά της διατροφής για όσους έχουν διαβήτη

    Τα μυστήρια της στύσης

    Πρόληψη του διαβήτη με την διατροφή

    Πόσο λίπος πρέπει να έχετε;

    Κόλπο για να μειώσετε την αύξηση του σακχάρου μετά το γεύμα

    Ο ρόλος των οστών στον διαβήτη

    Πηγή ασπίδας για τον διαβήτη οι ξηροί καρποί

    Οι ινκρετίνες στη θεραπεία του διαβήτη

    Νέα φάρμακα για τον διαβήτη

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη κινδυνεύουν από καρκίνο εντέρου

    Γιατί πρέπει να μασάτε πολλές φορές την τροφή σας

    Γιατί η κανέλα είναι κατάλληλη για τον διαβήτη

    Οι διαβητικοί δεν πρέπει να χρησιμοποιούν σκιαγραφικά

    Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία στον διαβήτη;

    Δίαιτα χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη

    Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια

    Διαιτολόγιο για διαβητικούς

    Διαβητικό πόδι

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

    Μεταβολικό σύνδρομο

    Δίαιτα max planck για τους διαβητικούς

    Αναλώσιμα Διαβήτη

    www.emedi.gr