Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014 10:03

Η διαβητική νευροπάθεια

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)

Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τη διαβητική νευροπάθεια

Τι είναι η διαβητική νευροπάθεια

Διαβητική νευροπάθεια, ICD-10 E10.4, E11.4, E12.4, E13.4, E14.4 είναι oι νευροπαθητικές διαταραχές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη με βλάβη των μικρών αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τα νεύρα (vasa nervorum). Καταστάσεις που μπορεί να συνδέονται με τη διαβητική νευροπάθεια περιλαμβάνουν την πάρεση του κοινού κινητικού νεύρου, τη μονονευροπάθεια, τη μονονευροπάθεια σε πολλαπλά σημεία, τη διαβητική μυϊκή ατροφία, την επώδυνη πολυνευροπάθεια, την αυτόνομη νευροπάθεια και τη θωρακοκοιλιακή νευροπάθεια.

Η διαβητική νευροπάθεια επηρεάζει όλα τα περιφερικά νεύρα συμπεριλαμβανομένων των ινών του πόνου, των κινητικών νευρώνων και του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Ως εκ τούτου, μπορεί να επηρεάσει όλα τα όργανα και συστήματα. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με το νεύρο ή τα νεύρα που επηρεάζονται.


Επιδημιολογία της διαβητικής νευροπάθειας

Σε παγκόσμιο επίπεδο η διαβητική νευροπάθεια επηρεάζει περίπου 131 εκατομμύρια ανθρώπους από το 2010 (1,9% του πληθυσμού). Ο διαβήτης είναι η κύρια γνωστή αιτία νευροπάθειας σε ανεπτυγμένες χώρες, και η νευροπάθεια είναι η πιο συχνή επιπλοκή και μεγαλύτερη αιτία  νοσηρότητας και θνησιμότητας σε ασθενείς με διαβήτη. Εκτιμάται ότι ο επιπολασμός της νευροπάθειας σε ασθενείς με διαβήτη είναι περίπου 20%. Η Διαβητική νευροπάθεια είναι η αιτία 50-75% των μη τραυματικών ακρωτηριασμών.

Ο κύριος παράγοντας κινδύνου για διαβητική νευροπάθεια είναι η υπεργλυκαιμία. Η εξέλιξη της νευροπάθειας εξαρτάται από το βαθμό του γλυκαιμικού ελέγχου σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2. Η διάρκεια του διαβήτη, η ηλικία, το κάπνισμα, η υπέρταση, το ύψος και η υπερλιπιδαιμία αποτελούν, επίσης, παράγοντες κινδύνου για διαβητική νευροπάθεια.

Ενώ η διαβητική νευροπάθεια δεν μπορεί να θεραπευτεί, υπάρχουν διαθέσιμες θεραπείες για να βοηθήσουν στη διαχείριση μερικών από τα συμπτώματα. Ένας άλλος στόχος της θεραπείας είναι η διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα υπό καλό έλεγχο, έτσι ώστε η νευροπάθεια να μην επιδεινώνεται.


Συμπτώματα και σημεία διαβητικής νευροπάθειας

Τα συμπτώματα, συνήθως, αναπτύσσονται σταδιακά με την πάροδο ετών.

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Μούδιασμα και μυρμήγκιασμα των άκρων
  • Δυσαισθησία (μη φυσιολογική αίσθηση σε ένα μέρος του σώματος)
  • Διάρροια
  • Στυτική δυσλειτουργία
  • Ακράτεια ούρων (απώλεια του ελέγχου της ουροδόχου κύστης)
  • Πτώση προσώπου, του στόματος και των βλεφάρων
  • Αλλαγές όρασης
  • Ζάλη
  • Μυϊκή αδυναμία
  • Δυσκολία στην κατάποση
  • Διαταραχές του λόγου
  • Μυϊκές συσπάσεις
  • Ανοργασμία
  • Παλίνδρομη εκσπερμάτιση (σε άρρενες)
  • Καύσος ή ηλεκτρικός πόνος

Παθογένεια διαβητικής νευροπάθειας

Υπάρχουν τέσσερις παράγοντες που πιστεύεται ότι εμπλέκονται στην ανάπτυξη της διαβητικής νευροπάθειας:

  • Η μικροαγγειακή νόσος

Οι αγγειακές και νευρικές παθήσεις είναι στενά συνδεδεμένες και αλληλένδετες. Τα αιμοφόρα αγγεία εξαρτώνται από την κανονική λειτουργία των νεύρων, και τα νεύρα εξαρτώνται από την επαρκή ροή αίματος. Η πρώτη παθολογική μεταβολή στα μικροαγγεία είναι η αγγειοσυστολή. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, η νευρωνική δυσλειτουργία συσχετίζεται στενά με την ανάπτυξη αγγειακών ανωμαλιών, όπως με πάχυνση της βασικής μεμβράνης των τριχοειδών και ενδοθηλιακή υπερπλασία, οι οποίες συμβάλλουν σε μειωμένη τάση οξυγόνου και υποξία. Η νευρωνική ισχαιμία είναι χαρακτηριστικό της διαβητικής νευροπάθειας. Οι αγγειοδιασταλτικοί παράγοντες (π.χ. αναστολείς ΜΕΑ, α1-ανταγωνιστές) μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική βελτίωση στην νευρωνική ροή του αίματος, με αντίστοιχες βελτιώσεις στην ταχύτητα αγωγής των νεύρων. Έτσι, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία εμφανίζεται νωρίς στο διαβήτη και είναι παράλληλη με την εξέλιξη της νευρικής δυσλειτουργίας.

  • Η αυξημένη γλυκόζη

Τα αυξημένα ενδοκυτταρικά επίπεδα της γλυκόζης προκαλούν μη-ενζυματικούς ομοιοπολικούς δεσμούς με πρωτεΐνες, που μεταβάλλει τη δομή τους και αναστέλλει την λειτουργία τους. Μερικές από αυτές τις γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες έχουν εμπλακεί στη παθολογία της διαβητικής νευροπάθειας και άλλων μακροπρόθεσμων επιπλοκών του διαβήτη.

Πρωτεϊνοκινάση C- PKC

Η PKC εμπλέκεται στην παθολογία της διαβητικής νευροπάθειας. Αυξημένα επίπεδα γλυκόζης προκαλούν μια αύξηση στην ενδοκυτταρική διακυλογλυκερόλη, που ενεργοποιεί την PKC. Οι αναστολείς της PKC αυξάνουν την ταχύτητα αγωγής των νεύρων με την αύξηση της νευρωνικής ροής του αίματος.

Οδός πολυόλης

Το μονοπάτι αναγωγάσης της σορβιτόλης/αλδόζης, η οδός της πολυόλης μπορεί να εμπλέκεται στις επιπλοκές στο διαβήτη που οδηγούν σε βλάβη μικροαγγειακή του νευρικού ιστού, και επίσης, του αμφιβληστροειδή και των νεφρών. Η γλυκόζη είναι μια άκρως αντιδραστική ένωση, και πρέπει να μεταβολιστεί. Αυξημένα επίπεδα γλυκόζης, όπως εκείνα που παρατηρούνται στο διαβήτη, ενεργοποιούν αυτή την εναλλακτική βιοχημική οδό, η οποία με τη σειρά της προκαλεί μια μείωση στην γλουταθειόνη και αύξηση των αντιδραστικών ριζών οξυγόνου. Η οδός εξαρτάται από το ένζυμο αναγωγάση της αλδόζης. Αναστολείς αυτού του ενζύμου έχουν καταδείξει αποτελεσματικότητα για την πρόληψη της ανάπτυξης της νευροπάθειας.

Ενώ τα περισσότερα κύτταρα του σώματος απαιτούν τη δράση της ινσουλίνης για τη γλυκόζη για την είσοδό της εντός του κυττάρου, τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, τα νεφρά και ο νευρικός ιστός δεν εξαρτώνται από την ινσουλίνη. Ως εκ τούτου, υπάρχει μια ελεύθερη ανταλλαγή της γλυκόζης από το εσωτερικό προς το εξωτερικό του κυττάρου, ανεξάρτητα από την δράση της ινσουλίνης, στο μάτι, τους νεφρούς και τους νευρώνες. Τα κύτταρα θα χρησιμοποιήσουν τη γλυκόζη για ενέργεια κανονικά, και κάθε γλυκόζη που δεν χρησιμοποιείται για ενέργεια θα μπει στο μονοπάτι πολυόλης για να μετατραπεί σε σορβιτόλη. Σε κανονικά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, η παρούσα ανταλλαγή δεν θα προκαλέσει κανένα πρόβλημα, γιατί η αναγωγάση αλδόζης έχει χαμηλή συγγένεια για τη γλυκόζη σε κανονικές συγκεντρώσεις. Ωστόσο, σε υπεργλυκξαιμία, η συγγένεια αναγωγάσης της αλδόζης με τις αυξήσεις της γλυκόζης, σημαίνει πολύ υψηλότερα επίπεδα σορβιτόλης και πολύ χαμηλότερα επίπεδα NADPH, μία ένωση που χρησιμοποιείται όταν είναι ενεργοποιημένη αυτή η οδός. Η σορβιτόλη δεν μπορεί να διασχίσει τις κυτταρικές μεμβράνες, και όταν συσσωρεύεται, παράγει ωσμωτική καταπόνηση αντλώντας νερό μέσα στο κύτταρο. Η φρουκτόζη κάνει το ίδιο πράγμα.

Το NADPH που χρησιμοποιείται, όταν ενεργοποιείται η οδός, δρα με την προώθηση του νιτρικού οξειδίου και την παραγωγή της γλουταθειόνης, και η μετατροπή του οδηγεί σε αντιδραστικά μόρια οξυγόνου. Οι ελλείψεις γλουταθειόνης μπορεί να οδηγήσουν σε αιμόλυση που προκαλείται από οξειδωτικό στρες, και γνωρίζουμε ήδη ότι το νιτρικό οξείδιο είναι ένα από τα σημαντικά αγγειοδιασταλτικά στα αιμοφόρα αγγεία. Το NAD +, το οποίο χρησιμοποιείται, είναι αναγκαίο για προστασία της καταστροφής των κυττάρων, από το οξειδωτικό στρες.

Επιπλέον, τα υψηλά επίπεδα σορβιτόλης πιστεύεται ότι μειώνουν την κυτταρική πρόσληψη της μυοϊνοσιτόλης, μειώνοντας την δραστικότητα της μεμβράνης του πλάσματος που απαιτείται από την αντλία Na + / Κ + ΑΤΡάσης για τη νευρική λειτουργία, συμβάλλοντας περαιτέρω σε νευροπάθεια.

Εν περιλήψει, η υπερβολική ενεργοποίηση της οδού πολυόλης οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα σορβιτόλης και αντιδραστικά μόρια οξυγόνου και μειωμένα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου και γλουταθειόνης, καθώς και αυξημένη ωσμωτική καταπονήση επί της κυτταρικής μεμβράνης.


Ταξινόμηση της διαβητικής νευροπάθειας

Η διαβητική νευροπάθεια περιλαμβάνει μια σειρά από διαφορετικά νευροπαθητικά σύνδρομα

-Εστιακή και πολυεστιακή νευροπάθεια:

  • Μονονευροπάθεια
  • Μυατροφία από ριζοπάθεια
  • Πολλαπλές βλάβες "πολυεστιακή μονονευρίτιδα"
  • Παγίδευση νεύρου (π.χ. μέση, ωλένιο, περονιαίο)

-Συμμετρική νευροπάθεια:

  • Οξεία αισθητήρια
  • Αυτόνομη
  • Άπω συμμετρική πολυνευροπάθεια (DSPN), επίσης γνωστή ως διαβητική περιφερική νευροπάθεια (DPN) (πιο συχνή)

Τα νεύρα στη διαβητική νευροπάθεια επηρεάζονται με διαφορετικούς τρόπους

  • Αισθητικοκινητική πολυνευροπάθεια

Οι νευρικές ίνες που πλήττονται σε μεγαλύτερο βαθμό είναι οι μικρότερου μεγέθους, επειδή η ταχύτητα αγωγής νεύρων επιβραδύνεται ανάλογα με το μήκος ενός νεύρου. Σε αυτό το σύνδρομο, η μειωμένη αισθητικότητα και η απώλεια αντανακλαστικών εμφανίζεται πρώτα στα δάχτυλα σε κάθε πόδι και στη συνέχεια εκτείνεται προς τα άνω. Συνήθως, περιγράφεται σαν μούδιασμα δίκην γαντιού, απώλεια αίσθησης, δυσαισθησία και πόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο πόνος μπορεί να μοιάζει με κάψιμο, αίσθημα τσιμπήματος ή αίσθηση σαν να τσιμπάνε καρφίτσες και βελόνες. Η απώλεια της ιδιοδεκτικότητας, που είναι η αίσθηση όταν ένα άκρο είναι στο χώρο, επηρεάζεται πρώιμα. Αυτοί οι ασθενείς δεν μπορούν να το αισθάνονται όταν πατήσουν ένα ξένο σώμα, όπως ένα θραύσμα, ή αναπτύσσουν κακώσεις από κακή τοποθέτηση των υποδημάτων τους. Κατά συνέπεια, είναι σε κίνδυνο να αναπτύξουν έλκη και μολύνσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό. Ομοίως, οι ασθενείς αυτοί μπορεί να πάθουν πολλαπλά κατάγματα στο γόνατο, στον αστράγαλο ή τα πόδια, και να αναπτύξουν συχνά Charcot. Η απώλεια της κινητικής λειτουργίας φαίνεται από τη ραχιαία κάμψη, τις συσπάσεις των ποδιών, την απώλεια της ενδοστικής μυϊκής λειτουργίας που οδηγεί στην συστολή των δαχτύλων και την ανάπτυξη σφυροδακτυλίας. Αυτές οι συσπάσεις συμβαίνουν όχι μόνο στο πόδι αλλά και στο χέρι, όπου η απώλεια του μυϊκού ιστού κάνει το χέρι να φαίνεται λιπόσαρκο και σκελετωμένο. Η απώλεια της μυϊκής λειτουργίας είναι προοδευτική.

  • Η αυτόνομη νευροπάθεια

Το αυτόνομο νευρικό σύστημα αποτελείται από νεύρα που εξυπηρετούν την καρδιά, τους πνεύμονες, τα αιμοφόρα αγγεία, τα οστά, τον λιπώδη ιστό, τους ιδρωτοποιούς αδένες, το γαστρεντερικό σύστημα και το γεννητικό και το ουροποιητικό σύστημα. Η αυτόνομη νευροπάθεια μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε από αυτά τα συστήματα. Η πιο συχνή δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού στους διαβητικούς είναι η ορθοστατική υπόταση ή η λιποθυμία κατά την όρθια στάση, λόγω της αποτυχίας της καρδιάς και των αρτηριών να προσαρμόζουν καταλλήλως την καρδιακή συχνότητα και τον αγγειακό τόνο για να κρατήσουν το αίμα συνεχώς και πλήρως να ρέει προς τον εγκέφαλο. Αυτό το σύμπτωμα, συνήθως, συνοδεύεται από αναπνευστική αρρυθμία των κόλπων - δηλαδή αλλαγή στον καρδιακό ρυθμό που παρατηρείται και με την κανονική αναπνοή. Αυτά τα δύο ευρήματα υποδεικνύουν αυτόνομη νευροπάθεια.

Οι εκδηλώσεις του γαστρεντερικού σωλήνα περιλαμβάνουν τη γαστροπάρεση, τη ναυτία, το φούσκωμα και τη διάρροια. Επειδή πολλοί διαβητικοί λαμβάνουν από του στόματος φαρμακευτική αγωγή για το διαβήτη τους, η απορρόφηση αυτών των φαρμάκων επηρεάζεται σημαντικά από την καθυστερημένη γαστρική κένωση. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε υπογλυκαιμία, όταν ένας διαβητικός παράγοντας έχει ληφθεί πριν από το γεύμα και δεν έχει απορροφηθεί παρά μόνο μερικές ώρες ή μερικές φορές ημέρες αργότερα, όταν υπάρχουν κανονικά ή χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα ήδη. Η υποτονική κίνηση του λεπτού εντέρου μπορεί να προκαλέσει βακτηριακή υπερανάπτυξη, που επιδεινώνεται από την παρουσία υπεργλυκαιμίας. Αυτό οδηγεί σε φούσκωμα, αέρια και διάρροια.

Τα συμπτώματα του ουροποιητικού περιλαμβάνουν συχνουρία, επιτακτική ακράτεια και παραμονή των ούρων στην κύστη. Πάλι, λόγω της κατακράτησης ούρων, οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος είναι συχνές. Η επίσχεση ούρων μπορεί να οδηγήσει σε εκκολπώματα της ουροδόχου κύστης, πέτρες και νεφροπάθεια από παλινδρόμηση.

  • Κρανιακή νευροπάθεια

Όταν τα κρανιακά νεύρα επηρεάζονται, η νευροπάθεια του οφθαλμοκινητικού νεύρου (κρανιακό νεύρο 3) είναι η πιο συχνή. Το κοινό κινητικό νεύρο ελέγχει όλους τους μύες που κινούν τον οφθαλμό με εξαίρεση τον έξω ορθό και τον άνω λοξό μυ. Χρησιμεύει, επίσης, για να συστέλλει το σφιγκτήρα μυ της κόρης και να ανοίγει το βλέφαρο. Η έναρξη πάρεσης του κοινού κινητικού νεύρου στους διαβητικούς είναι, συνήθως, απότομη, και αρχίζει με μετωπικό ή περικογχικό πόνο και, στη συνέχεια, με διπλωπία. Όλοι οι οφθαλμοκινητικοί μύες που νευρώνονται από το τρίτο νεύρο μπορεί να επηρεαστούν, αλλά εκείνοι που ελέγχουν το μέγεθος της κόρης δεν επηρεάζονται νωρίς. Αυτό συμβαίνει επειδή οι παρασυμπαθητικές νευρικές ίνες εντός του 3ου κρανιακού νεύρου που επηρεάζουν το μέγεθος της κόρης βρίσκονται στην περιφέρεια του νεύρου κι έτσι είναι λιγότερο επιρρεπείς σε ισχαιμική βλάβη (όπως αυτοί που είναι πιο κοντά στην αγγειακή παροχή). Το έκτο νεύρο, το απαγωγό, που νευρώνει τον έξω ορθό μυ του οφθαλμού (μετακινεί το μάτι πλαγίως) επηρεάζεται, επίσης, συχνά, αλλά το τέταρτο νεύρο, το τροχιλιακό νεύρο, που (νευρώνει τον άνω λοξό μυ, και κινείται το μάτι προς τα κάτω), συνήθως, δεν επηρεάζεται. Μονονευροπάθεια των θωρακικών ή οσφυϊκών νεύρων της σπονδυλικής στήλης μπορεί να συμβεί και να οδηγήσει σε επώδυνα σύνδρομα που μιμούνται το έμφραγμα του μυοκαρδίου, την χολοκυστίτιδα ή τη σκωληκοειδίτιδα. Οι διαβητικοί έχουν μια υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης νευροπαθειών από παγίδευση νεύρου, όπως το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα.


Διάγνωση διαβητικής νευροπάθειας

Η διαβητική περιφερική νευροπάθεια είναι η πιθανότερη διάγνωση για κάποιον με διαβήτη που έχει πόνο σε ένα πόδι ή και στα δύο πόδια, αν και μπορεί, επίσης, να προκληθεί από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12 ή οστεοαρθρίτιδα. Η χρησιμότητα της κλινικής εξέτασης στη διάγνωση της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας γίνεται με αξιολόγηση της εμφάνισης των ποδιών, της παρουσίας του έλκους και των αντανακλαστικών. Το τεστ της αγωγιμότητας των νεύρων μπορεί να δείξει μειωμένη λειτουργία των περιφερικών νεύρων, αλλά σπάνια συσχετίζεται με τη βαρύτητα της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας.


Θεραπεία της διαβητικής νευροπάθειας

Παρά τις προόδους στην κατανόηση των μεταβολικών αιτιών της διαβητικής νευροπάθειας, οι θεραπείες που αποσκοπούν στη διακοπή αυτών των παθολογικών διεργασιών είναι περιορισμένες. Έτσι, με την εξαίρεση του αυστηρού ελέγχου της γλυκόζης, οι θεραπείες είναι για τη μείωση του πόνου και των άλλων συμπτωμάτων.

Οι επιλογές για τον έλεγχο του πόνου περιλαμβάνουν τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (TCAs), τους αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης, τους αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης , και τα αντιεπιληπτικά φάρμακα.

Για τη διαβητική περιφερική νευροπάθεια εγκεκριμένα είναι το αντικαταθλιπτικό ντουλοξετίνη, το αντισπασμωδικό pregabalin, και το μακράς δράσης οπιοειδές ταπενταδόλη.

α τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά

Τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά περιλαμβάνουν την ιμιπραμίνη, την αμιτριπτυλίνη, τη δεσιπραμίνη και τη νορτριπτυλίνη. Αυτά τα φάρμακα είναι αποτελεσματικά στη μείωση των επώδυνων συμπτωμάτων, αλλά έχουν πολλές παρενέργειες, οι οποίες εξαρτώνται από τη δοσολογία. Μια αξιοσημείωτη παρενέργεια είναι η καρδιακή τοξικότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρες αρρυθμίες. Σε χαμηλές δόσεις που χρησιμοποιούνται για τη νευροπάθεια, η τοξικότητα είναι σπάνια, αλλά εάν τα συμπτώματα απαιτήσουν υψηλότερες δόσεις, οι επιπλοκές είναι πιο συχνές. Μεταξύ των TCAs, η αμιτριπτυλίνη είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο για αυτόν τον όρο, αλλά η δεσιπραμίνη και η νορτριπτυλίνη έχουν λιγότερες παρενέργειες.

-Αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης

Η ντουλοξετίνη SSNRI (Cymbalta) έχει εγκριθεί για τη διαβητική νευροπάθεια, ενώ η η βενλαφαξίνη χρησιμοποιείται, επίσης, ευρέως. Με τη στόχευση τόσο της σεροτονίνης όσο και της νορεπινεφρίνης, τα φάρμακα αυτά στοχεύουν τα επώδυνα συμπτώματα της διαβητικής νευροπάθειας, και τη θεραπεία της κατάθλιψης, αν υπάρχει.

-Εκλεκτικός αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης

Οι SSRIs περιλαμβάνουν τη φλουοξετίνη, την παροξετίνη, τη σερτραλίνη και τη σιταλοπράμη και δεν συνιστώνται για την αντιμετώπιση της επώδυνης νευροπάθειας. Οι παρενέργειες είναι σπανίως σοβαρές, και δεν προκαλούν μόνιμες αναπηρίες. Προκαλούν καταστολή και αύξηση του σωματικού βάρους, που μπορεί να επιδεινώσει τον γλυκαιμικό έλεγχο ενός διαβητικού. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε δόσεις οι οποίες μειώνουν, επίσης, τα συμπτώματα της κατάθλιψης, από την οποία πάσχουν συχνά οι ασθενείς με διαβητική νευροπάθεια.

-Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα

Η γκαμπαπεντίνη και η pregabalin είναι θεραπεία πρώτης γραμμής για την επώδυνη νευροπάθεια. Η Gabapentin είναι τόσο καλή όσο και η αμιτριπτυλίνη από  άποψη  αποτελεσματικότητας, και είναι σαφώς ασφαλέστερη. Κύρια παρενέργεια είναι η καταστολή, η οποία δεν μειώνεται με την πάροδο του χρόνου και μπορεί στην πραγματικότητα να επιδεινωθεί. Θα πρέπει να λαμβάνεται τρεις φορές την ημέρα, και αυτό μερικές φορές προκαλεί αύξηση του σωματικού βάρους, που μπορεί να επιδεινώσει τον γλυκαιμικό έλεγχο στους διαβητικούς.

Η καρβαμαζεπίνη (Tegretol) είναι αποτελεσματική, αλλά δεν είναι απαραίτητα ασφαλής για τη διαβητική νευροπάθεια. Ο πρώτος μεταβολίτης του, η οξκαρβαζεπίνη ασφαλής και αποτελεσματική σε άλλες νευροπαθητικές διαταραχές, αλλά δεν έχει μελετηθεί στη διαβητική νευροπάθεια.

Η τοπιραμάτη δεν έχει μελετηθεί σε διαβητική νευροπάθεια, αλλά έχει την ευεργετική παρενέργεια να προκαλεί ήπια ανορεξία και απώλεια βάρους, και είναι κατάλληλη για να βελτιωθεί ο γλυκαιμικός έλεγχος.

-Κλασσικά αναλγητικά

Συνδυασμοί με οπιοειδή ή / και ΜΣΑΦ, χρησιμοποιούνται για τον αιφνίδιο πόνο όταν η διαβητική νευροπάθεια προκαλεί εξουθενωτικό πόνο. Η αμιτριπτυλίνη μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική από ό, τι η ντουλοξετίνη. Τα οπιοειδή απαιτούν το κυτόχρωμα P-450 για ενεργοποίηση (π.χ. κωδεΐνη, διυδροκωδεΐνη), και δεν πρέπει να δίνονται μαζί με SSRIs.

-Φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπεία μπορεί να είναι μια αποτελεσματική και εναλλακτική θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς με διαβήτη. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της εξάρτησης από τις φαρμακευτικές θεραπείες για την ανακούφιση του πόνου. Ορισμένες τεχνικές φυσικοθεραπείας μπορεί να βοηθήσουν στον εν τω βάθει πόνο στα πόδι, στο μούδιασμα ή στο αίσθημα καύσου στα άκρα, στις μυϊκές κράμπες, στη μυϊκή αδυναμία, τη σεξουαλική δυσλειτουργία, και το διαβητικό πόδι.

Η διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση (TENS) και τα παρεμβαλλόμενα ηλεκτρικά ρεύματα (IFC) χρησιμοποιούν  ανώδυνο ηλεκτρικό ρεύμα  για να ανακουφίσουν την ακαμψία, να βελτιώσουν την κινητικότητα, να ανακουφίσουν το νευροπαθητικό πόνο, να μειώσουν το οίδημα, και να θεραπεύσουν τα ανθεκτικά έλκη ποδιών.

Η εκπαίδευση βάδισης, και η διδασκαλία της στάσης μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη ή / και τη σταθεροποίηση των επιπλοκών στο πόδι, όπως στα έλκη ποδιών. Οι τεχνικές αποφόρτισης των ποδιών μπορούν να περιλαμβάνουν τη χρήση των βοηθημάτων κινητικότητας (π.χ. πατερίτσες) ή νάρθηκες για το πόδι. Οι πατερίτσες είναι χρήσιμες και για τα άτομα που έχουν χάσει τα άκρα τους, από διαβητική νευροπάθεια κι έχουν τοποθετήσει πρόθεση.

Διάφορες ασκήσεις, καθώς και η θεραπεία με τα χέρια θα βοηθήσουν στην πρόληψη των συσπάσεων των μυών, τους σπασμούς και την ατροφία. Αυτά τα προγράμματα μπορεί να περιλαμβάνουν  τέντωμα των μυών για να διατηρηθεί το μήκος τους και το εύρος της κίνησης. Οι ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης θα βοηθήσουν να διατηρηθεί η δύναμη των μυών και να μειωθεί η μυϊκή μάζα. Η αερόβια άσκηση, όπως το κολύμπι που γίνεται με  ένα στατικό ποδήλατο μπορεί να βοηθήσει στη περιφερική νευροπάθεια, αλλά οι δραστηριότητες που ασκούν υπερβολική πίεση στα πόδια (μεγάλες αποστάσεις, τρέξιμο) μπορεί να αντενδείκνυται.

Η θερμότητα, ο θεραπευτικός υπέρηχος, το καυτό κερί και η διαθερμία βραχέων κυμάτων, είναι επίσης χρήσιμα για την αγωγή της διαβητικής νευροπάθειας.

Οι ασκήσεις Kegel  του πυελικού εδάφους  μπορεί να βελτιώσoyn την σεξουαλική δυσλειτουργία που προκαλείται από νευροπάθεια.

-Άλλες θεραπείες της διαβητικής νευροπάθειας

  • To α-λιποϊκό οξύ, και to γ-λινολενικό οξύ (έλαιο νυχτολούλουδου) είναι ένα αντιοξειδωτικό συμπληρώματα διατροφής σε δόσεις 600 mg έως 1800 mg σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, αν και ναυτία εμφανίζεται στις υψηλότερες δόσεις.
  • Η μεθυλοκοβαλαμίνη, μία ειδική μορφή της βιταμίνης Β-12 που λαμβάνεται από το στόμα ή με ένεση βοηθά στη θεραπεία και τη βελτίωση της διαβητικής νευροπάθειας.
  • Το C-πεπτίδιο έχει δείξει υποσχόμενα αποτελέσματα στην θεραπεία των διαβητικών επιπλοκών, συμπεριλαμβανομένων και των νευροπαθειών. Είναι  υποπροϊόν της παραγωγής ινσουλίνης, και βοηθά να βελτιωθούν και να αντιστραφούν τα κύρια συμπτώματα του διαβήτη.
  • Οι συσκευές  Photo Energy Therapy χρησιμοποιούνται ευρέως για τη θεραπεία των νευροπαθητικών συμπτωμάτων. Οι συσκευές αυτές εκπέμπουν εγγύς υπέρυθρο φως (NIR Therapy) τυπικά σε ένα μήκος κύματος από 880 nm. Αυτό το μήκος κύματος πιστεύεται ότι διεγείρει την απελευθέρωση του νιτρικού οξειδίου, ενός χαλαρωτικού παράγοντα του ενδοθηλίου στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτή η αύξηση στην κυκλοφορία μειώνει  τον πόνο σε διαβητικούς και μη-διαβητικούς ασθενείς. Οι συσκευές αυτές φαίνεται να αντιμετωπίζουν το υποκείμενο πρόβλημα της νευροπάθειας, που είναι η κακή μικροκυκλοφορία, η οποία οδηγεί σε πόνο και μούδιασμα στα άκρα,.
  • Το Sativex, είναι ένα φάρμακο που βασίζεται στην κάνναβη. Το Cesamet (ναβιλόνη) είναι ένα συνθετικό φάρμακο της THC. Η φυσική κάνναβη έχει τα καλύτερα αποτελέσματα.
  • Φάρμακα για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, όπως η σιλδεναφίλη (Viagra), η ταδαλαφίλη (Cialis), και η βαρδεναφίλη (Levitra) μπορεί να βοηθήσουν μερικούς άνδρες με στυτική δυσλειτουργία που οφείλεται σε διαβητική νευροπάθεια. Για τις γυναίκες, κολπικές κρέμες οιστρογόνων και λιπαντικά μπορεί να προσφέρουν ανακούφιση από την κολπική ξηρότητα και τον ερεθισμό .
  • Πολλά κινέζικα φυτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται στη διαβητική νευροπάθεια.
  • Άλλα είδη θεραπείας για τον πόνο νεύρων είναι αυτοκόλλητα που περιέχουν το τοπικό αναισθητικό λιδοκαΐνη. Η κρέμα καψαϊκίνης, επίσης, ανακουφίσει τον πόνο των νεύρων.
  • Τα αντισπασμωδικά ή αντιχολινεργικά φάρμακα μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη της ακράτειας ούρων.
  • Η αλλαντική τοξίνη ( Botox) σε ενέσεις έχουν χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της μη φυσιολογικής εφίδρωσης.

-Η σημασία του αυστηρού έλεγχου της γλυκόζης στη διαβητική νευροπάθεια

Η θεραπεία της πρώιμης αισθητικοκινητικής πολυνευροπάθειας αφορά τη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου. Ο αυστηρός έλεγχος της γλυκόζης αίματος μπορεί να αντιστρέψει τη διαβητική νευροπάθεια.


Πρόγνωση στη διαβητική νευροπάθεια

Η θεραπεία ανακουφίζει τον πόνο και μπορεί να ελέγξει ορισμένα  συμπτώματα, αλλά η διαδικασία είναι γενικά προοδευτική.

Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος τραυματισμού των ποδιών λόγω της απώλειας της αίσθησης (διαβητικό πόδι). Μικρές λοιμώξεις μπορεί να εξελιχθούν σε έλκος και  ακρωτηριασμό.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Οι απαραίτητες βιταμίνες για τους διαβητικούς

Σύμπλεγμα βιταμινών Β

Tramadol

Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

Νευροπαθητικός πόνος

Η Β12 για τη διαβητική νευροπάθεια

Οι βιταμίνες για τα έλκη

Τι είναι ο γλυκαιμικός δείκτης

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι

Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

Συμπληρώματα διατροφής για διαβητικούς

Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

Διαβητικό πόδι

Διαιτολόγιο για διαβητικούς

Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια

Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία στον διαβήτη;

Άγχος επίδοσης και στύση

α2- μακροσφαιρίνη

Η σεξουαλική ζωή σε χρόνιες ασθένειες

Μέθοδος βελτίωσης της σεξουαλικής υγείας στους άνδρες

Ακράτεια ούρων

Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

Ασκήσεις Κέγκελ για σεξουαλική υγεία

Κόλπα για το χρόνιο πόνο

Μετρήστε τον πόνο σας

Καυτερές πιπεριές και καψαϊκίνη

Νευροπαθητικός πόνος

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 9729 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019 09:21
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Horner Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Horner

    Σύνδρομο Horner

    Το σύνδρομο Horner οφείλεται σε διακοπή της συμπαθητικής νεύρωσης στο μάτι με αποτέλεσμα μύση, βλεφαρόπτωση και ανιδρωσία της ομώνυμης πλευράς του προσώπου και του λαιμού 

    • Περιφερική βλάβη - περιφερικά του άνω αυχενικού γαγγλίου
    • Κεντρική βλάβη - εγγύς του άνω αυχενικού γαγγλίου

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό, Δέρμα/Εξωκρινείς

    Γενετική: Μερικές φορές κληρονομείται κατά τον επικρατούντα αυτοσωματικό τύπο

    Επικρατέστερη ηλικία: Κάθε ηλικία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    • Βλεφαρόπτωση 
    • Μύση (συστολή της κόρης)
    • Ανιδρωσία
    • Ενόφθαλμος μερικές φορές
    • Ίριδα (στο συγγενές σύνδρομο Horner) - μελαγχρωστική, μπλε-γκρι, διάστικτη

    ΑΙΤΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    • Διακοπή των συμπαθητικών νευρικών ινών, οι οποίες ξεκινούν από τον υποθάλαμο, ακολουθούν ετερόπλευρα το στέλεχος του εγκεφάλου και φθάνουν στη θωρακική μοίρα του νωτιαίου μυελού. Στη συνέχεια φέρονται στα συμπαθητικά αυχενικά γάγγλια απ' όπου οι μεταγαγγλιακές ίνες φθάνουν στο μάτι με το καρωτιδικό πλέγμα και τις οφθαλμικές αρτηρίες 
    • Ιδιοπαθής 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    • Βρογχογενές καρκίνωμα κορυφής των πνευμόνων 
    • Ανεύρυσμα καρωτίδων ή υποκλειδίου αρτηρίας 
    • Κακώσεις καρωτίδας ψηλά στον αυχένα 
    • Συγγενές σύνδρομο Horner
    • Διαχωριστικό ανεύρυσμα αορτής 
    • Κεφαλαλγία, περίπου 20% των ασθενών συνοδεύεται από ομόπλευρο σύνδρομο Horner. Το σύνδρομο διαρκεί όσο η κεφαλαλγία
    • Απόφραξη καρωτίδας, περίπου 15% των ασθενών με απόφραξη καρωτίδας αναπτύσσουν ομόπλευρο σύνδρομο Horner - μπορεί να εμφανισθεί χωρίς σημεία αυχενικής ισχαιμίας, αυχενικών κακώσεων ή χειρουργικής επεμβάσεως 
    • Συριγγομυελία
    • Φλεγμονώδης εξεργασία

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Νευρολογικές διαταραχές

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Βλάβη στελέχους
    • Μαζική βλάβη ημισφαιρίου 
    • Βλάβη αυχενικής μοίρας του μυελού 
    • Βλάβες ριζών 
    • Βλάβη συμπαθητικού νευρικού συστήματος

    Horner Syndrome

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Ενστάλλαξη 4% διαλύματος κοκαΐνης στον σάκο του επιπεφυκότα προκαλεί διαστολή της κόρης στο σύνδρομο Horner που οφείλεται σε κεντρική βλάβη της συμπαθητικής οδού. (δεν υπάρχει αντίδραση σε βλάβη περιφερικώς του συμπαθητικού γαγγλίου)
    • Ενστάλλαξη 1:1000 διαλύματος επινεφρίνης στον σάκο του επιπεφυκότα προκαλεί μυδρίαση στο σύνδρομο Horner που οφείλεται σε περιφερική βλάβη της συμπαθητικής οδού

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Αξονική/μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, θώρακος, νωτιαίου μυελού

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Οσφυονωτιαία παρακέντηση - συμπληρωματικά των παραπάνω σε ορισμένες περιπτώσεις

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ή εσωτερικός ασθενής - εξαρτάται από την κάθε περίπτωση

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Διερεύνηση ενδείκνυται σε κάθε ασθενή που εμφανίζει σύνδρομο Horner (έλεγχος για όγκους ή άλλες συμπιεστικές βλάβες)
    • Το ίδιο το σύνδρομο Horner δεν προκαλεί αναπηρία ούτε απαιτεί θεραπεία
    • Θεραπεία είναι η αντιμετώπιση της υποκείμενης διαταραχής

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Εξαρτάται από τη διαταραχή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Εξαρτάται από την διαταραχή

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ HORNER

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Θεραπεία της υποκείμενης διαταραχής

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Εξαρτάται από τη διαταραχή

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Καμία

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Χρόνια περίσφιξη της κόρης

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Ποικίλλει αναλόγως της αιτίας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Wallenberg (Το σύνδρομο Wallenberg αποτελεί σπάνιο τύπο εμφράκτου, που εντοπίζεται στον προμήκη μυελό
    • Όγκος Pancoast (Όταν ο καρκίνος εντοπίζεται στο ανώτερο τμήμα του πνεύμονα, μπορεί να προσβάλει (να πιέζει) το νεύρο που περνά από το άνω μέρος του θώρακα στον αυχένα και τότε ονομάζεται όγκος Pancoast. Το συχνότερο σύμπτωμα αυτών των όγκων είναι ο πόνος στον αντίστοιχο ώμο

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το σύνδρομο Horner 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το σύνδρομο Horner

    2460 2477 1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας

    Γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα

    Εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο

    Σύνδρομο Millard-Gubler

    Σύνδρομο Horner

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Stevens-Johnson Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Stevens-Johnson

    Σύνδρομο Stevens-Johnson

    Σύνδρομο Stevens-Johnson είναι μία σοβαρή μορφή του πολύμορφου ερυθήματος.

    Οξεία, σοβαρού βαθμού, γενικά αυτοπεριοριζόμενη αντίδραση υπερευαισθησίας που προσβάλλει δέρμα και βλεννογόνους. Οι επιπλοκές της νόσου μπορούν να αφορούν πολλαπλά συστήματα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Γενετική: Πιθανή σχέση με HLA-B15

    Επικρατέστερη ηλικία: Πιο συχνό σε παιδιά και νεαρούς ενήλικες 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (2:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    • Ποικίλλουσα και μη ειδικού τύπου πρόδρομη συνδρομή, συχνά με χαρακτήρες λοίμωξης του ανώτερου αναπνευστικού 
    • Αιφνίδια έναρξη, ταχεία εξέλιξη, πλειόμορφο εξάνθημα, με φυσαλίδες και πομφόλυγες
    • Το σημείο Nikolsky απουσιάζει (Χαρακτηριστικό σημείο είναι το θετικό σημείο Nikolsky: όταν εφαρμόζεται πίεση παράλληλα προς την επιφάνεια του δέρματος στην περιοχή, τότε το δέρμα θα αποκολληθεί από τις κατώτερες στοιβάδες)
    • Ο βλεννογόνος παρουσιάζει χαρακτηριστικές φυσαλίδες/εξελκώσεις
    • Στοματίτιδα
    • Το εξάνθημα μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά του πολύμορφου ερυθήματος 
    • Αίσθημα καύσου στο δέρμα/βλεννογόνους, επίσης μερικές φορές ευαισθησία δέρματος 
    • Κνησμός συνήθως απουσιάζει
    • Πυρετός μέχρι 39-40℃ 
    • Κεφαλαλγία
    • Κακοδιαθεσία 
    • Αρθραλγίες 
    • Ρινίτιδα
    • Επίσταξη 
    • Εφελκίδες στους ρώθωνες 
    • Επιπεφυκίτιδα
    • Έλκη κερατοειδούς 
    • Διαβρωτική αιδοιοκολπίτιδα
    • Βήχας 
    • Παχύρευστα βλεννοπυώδη πτύελα 
    • Ταχύπνοια/αναπνευστική δυσπραγία
    • Αιματουρία 
    • Λευκωματουρία 
    • Αρρυθμίες 
    • Περικαρδίτιδα
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Μεταβολές του επιπέδου συνείδησης 
    • Σπασμοί
    • Κώμα
    • Σηψαιμία
    • Διαταραχές ηλεκτρολυτών 

    ΑΙΤΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    Ιδιοπαθής σε 50% των περιπτώσεων. Το υπόλοιπο 50% πιθανώς αντιπροσωπεύει μία αντίδραση υπερευαισθησίας σε ένα από τα κάτωθι:

    • Ιογενείς λοιμώξεις - ιδίως από τον ιό του απλού έρπητα, επίσης Epstein-Barr, Coxsackie, Echo, ανεμοβλογιάς, παρωτίτιδας και πολιομυελίτιδας 
    • Βακτηριδιακές λοιμώξεις - ιδιαίτερα από το μυκόπλασμα της πνευμονίας, επίσης βρουκέλλωση, διφθερίτιδα, Υερσίνια, φυματίωση, τουλαραιμία και γονόρροια
    • Λοιμώξεις από πρωτόζωα 
    • Νοσήματα του κολλαγόνου
    • Φάρμακα - ιδιαίτερα σουλφοναμίδες, πενικιλλίνες, αντιεπιληπτικά, σαλικυλικά
    • Εμβόλια - διφθερίτιδας/τυφοειδούς πυρετού, BCG, από το στόμα εμβόλιο πολιομυελίτιδας κ.ά.
    • Κακοήθεια
    • Κύηση 
    • Προεμμηνορρυσιακές ορμονικές μεταβολές 
    • Κατανάλωση ζύθου
    • Σύνδρομο Reiter
    • Σαρκοείδωση

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    • Πρώην ιστορικό πολύμορφου ερυθήματος/συνδρόμου Stevens-Johnson
    • Άνδρες

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Φυσαλιδώδες μολυσματικό κηρίο
    • Αντίδραση μοσχεύματος ξενιστού 
    • Πέμφιγα
    • Πεμφιγοειδές
    • Σηψαιμία
    • Ορονοσία
    • Σύνδρομο χειρός-ποδός-στόματος
    • Νοσήματα κολλαγόνου
    • Μηνιγγοκοκαιμία 
    • Σύνδρομο Behcet
    • Σταφυλοκοκκική λοίμωξη δέρματος

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Καλλιέργειες ύποπτων εστιών λοίμωξης 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Χαρακτηριστική είναι η επιδερμική νεκρόλυση. Σπογγίωση, ενδοκυττάριο οίδημα, κενοτοπιώδεις αλλοιώσεις στο όριο επιδερμίδας-χορίου, οίδημα και εξαγγείωση ερυθροκυττάρων στο χόριο μπορεί να παρατηρηθούν στο δείγμα βιοψίας 

    sjs definition

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βιοψία δέρματος

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εισαγωγή ασθενούς, πολλές φορές στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Διακοπή ύποπτων φαρμάκων και αιτιολογική θεραπεία υποκείμενου προβλήματος/λοίμωξης 
    • Προσεκτική περιποίηση δέρματος - να γίνεται χρήση επιθεμάτων με διάλυμα Burrow (Αντισηπτικό γαληνικό διάλυμα Βορικού Οξέως) ή  Domeboro (Το Domeboro είναι φάρμακο που αποτελείται από διάλυμα οξικού ασβεστίου και θειικού αργιλίου)
    • Με εκτεταμένη προσβολή δέρματος - απομόνωση ασθενούς και αγωγή του δέρματος ως επί βαρέος εγκαυματίου
    • Υποστηρικτική αγωγή για διατήρηση ισοζυγίου υγρών, ηλεκτρολυτών και πρωτεϊνών 
    • Εμπειρική χρήση αντιβιοτικών δεν συνιστάται 
    • Στοματικές αλλοιώσεις: για συμπτωματική ανακούφιση, στοματική υγιεινή, για τη διευκόλυνση της κατάποσης γίνεται αγωγή με στοματικές πλύσεις από χλιαρό φυσιολογικό ορό ή μείγμα διφαινυδραμίνης, ξυλοκαΐνης και καολίνης-πηκτίνης
    • Οφθαλμολογική εξέταση για φροντίδα οφθαλμών 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση, μέχρι σταθεροποίησης της νόσου κλινικά 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αναλόγως με την ανοχή του ασθενούς. Σε εκείνους τους ασθενείς με πλέον εκτεταμένη δερματική προσβολή συνιστάται η αυξημένη πρόσληψη υγρών. Μπορεί να απαιτηθεί και παρεντερική σίτιση 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι ασθενείς πρέπει να καθησυχάζονται ότι η νόσος είναι αυτοπεριοριζόμενη 
    • Υποτροπές είναι πιθανές και γι' αυτό συνιστάται η αποφυγή παντός πιθανού αιτιολογικού παράγοντα 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ STEVENS-JOHNSON

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Η συστηματική χορήγηση κορτικοστεροειδών είναι αποτελεσματική ιδιαίτερα σε ταχέως εξελισσόμενες ή βαρειές περιπτώσεις. Η αρχική δόση είναι ισοδύναμη με πρεδνιζόνη 1-2 mg/kg/ημέρα με προοδευτική μείωση της δόσης 
    • Αντιμετώπιση κάθε υποκείμενης λοίμωξης ή νόσου 
    • Εμπειρική αντιβιοτική αγωγή δεν συνιστάται 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Η ασυκλοβίρη μπορεί να χορηγηθεί για την καταστολή υποτροπών ερπητικής νόσου εάν απομονώθηκε ο ιός του έρπητα σαν αιτιολογικός παράγων 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Η νόσος είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής της νόσου, οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται για ενδείξεις δευτερογενούς λοίμωξης, αφυδάτωσης, ηλεκτρολυτικών διαταραχών και υποσιτισμού 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Γνωστοί ή πιθανολογούμενοι αιτιολογικοί παράγοντες να αποφεύγονται 
    • Η ακυκλοβίρη (χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των ιογενών λοιμώξεων) βοηθάει στην πρόληψη του πολύμορφου ερυθήματος που σχετίζεται με τον ιό του έρπητα
    • Η ταμοξιφαίνη φαίνεται ότι προλαμβάνει τη νόσο που προκαλείται από προεμμηνορρυσιακή νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Δευτερογενείς λοιμώξεις 
    • Σηψαιμία
    • Πνευμονία (10-20%)
    • Αφυδάτωση/ηλεκτρολυτικές διαταραχές
    • Οξεία σωληναριακή νέκρωση
    • Οφθαλμικές επιπλοκές λόγω εξελκώσεων του κερατοειδούς ή ιρίτιδας
    • Αρρυθμίες 
    • Θάνατος σε 15% των περιπτώσεων χωρίς αντιμετώπιση 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η νόσος μπορεί να παρουσιάσει ταχεία έναρξη ή εξέλιξη εντός 1-2 εβδομάδων με επακόλουθη αποδρομή εντός 4-6 εβδομάδων 
    • Λόγω δερματικής προσβολής μπορεί να παραμείνουν ουλές δερματικές
    • Τύφλωση ή σκοτώματα κερατοειδούς εμφανίζονται σε 7-20% των ασθενών 
    • Η θνητότητα για περιπτώσεις που δεν αντιμετωπίζονται θεραπευτικά είναι 5-15%
    • Ο κίνδυνος υποτροπής φθάνει μέχρι το 37%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Τοξική επιδερμόλυση 
    • Πολύμορφο ερύθημα (άμεσα σχεετιζόμενη, αλλά ηπιότερη μορφή της νόσου)
    • Μυκόπλασμα πνευμονίας 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Οι σοβαρότερες μορφές της νόσου εμφανίζονται σε νέους άνδρες. Είναι σπάνιο κάτω την ηλικία των 3 ετών 

    Γηριατρικό: Σπάνιο πάνω από την ηλικία των 50 ετών 

    ΚΥΗΣΗ

    Αναφέρεται σαν πιθανή αιτιολογική κατάσταση 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Επειδή αποτελεί μία ανοσολογική αντίδραση, η νόσος η προκαλούμενη από φάρμακα εμφανίζεται 7-14 ημέρες μετά την έκθεση στον αιτιολογικό παράγοντα. Με επακόλουθη έκθεση η αντίδραση μπορεί να επέλθει ταχύτερα 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    Urticaria

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

     

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη στοματίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για το μολυσματικό κηρίο

    Πνευμονία από Pneumoystis Carinii

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πνευμονία από μυκόπλασμα

    Ψυχρά έλκη

    Η φαινυτοΐνη

    Ουρηθρίτιδα

    Δερματικές αντιδράσεις φαρμάκων

    Πολύμορφο ερύθημα

    Σπιρονολακτόνη

    Η καπεσιταμπίνη έχει πολλές παρενέργειες

    Πριμιδόνη

    Πενταμιδίνη

    Βαρβιτουρικά

    Οι βιταμίνες για τα έλκη

    Σύνδρομο Stevens-Johnson

    Kλίμακα SCORTEN για δερματολογικά νοσήματα

    Πνευμονία από μυκόπλασμα

    Protelos

    Αντενδείξεις για το ρανελικό στρόντιο

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Νοκαρδίωση Νοκαρδίωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νοκαρδίωση

    Νοκαρδίωση είναι μία οξεία, υποξεία ή χρόνια λοίμωξη που εμφανίζεται με δερματική, πνευμονική και διάχυτη μορφή.

    Η νοκαρδίωση επάγει πυώδη νέκρωση και αποστηματοποίηση στις περιοχές της λοίμωξης

    • Η πρωτοπαθής δερματική νοκαρδίωση παρουσιάζεται ως λοίμωξη του δέρματος (κυτταρίτιδα ή απόστημα), λεμφοδερματική λοίμωξη (όπως η σποροτρίχωση) η υποδερματική λοίμωξη (ακτινομυκήτωμα) 
    • Η πνευμονική λοίμωξη παρουσιάζεται ως μία οξεία, υποξεία ή χρόνια πνευμονίτιδα
    • Διάχυτη νοκαρδίωση μπορεί να προσβάλλει κάθε όργανο (βλάβες εγκεφάλου και μηνίγγων πιο συχνές)

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πνευμονικό/Νευρικό/Δέρμα, Νεφρός/Ουροποιητικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες είναι επιρρεπείς, αν συνυπάρχουν οι προϋποθέσεις για λοίμωξη, μέση ηλικία κατά τη διάγνωση η 4η δεκαετία της ζωής

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (3:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    Πνευμονική νοκαρδίωση:

    • Πυρετός (66%)
    • Βήχας (52%)
    • Θωρακικός, πλευριτικός πόνος (32%)
    • Δύσπνοια (16%)
    • Ανορεξία
    • Απώλεια βάρους 
    • Πυρετός (70%)
    • Αιμόπτυση 
    • Ταχύπνοια 
    • Τρίζοντες/συρίττοντες
    • Δυσλειτουργία του ΚΝΣ σε αυτούς με προσβολή ΚΝΣ
    • Άλλες εστιακές λοιμώξεις σε αυτούς με διάχυτη λοίμωξη 

    Δερματική νοκαρδίωση:

    • Αποστήματα
    • Λεμφαδενοπάθεια 

    Διάχυτη νοκαρδίωση:

    • Σύγχυση 
    • Αποπροσανατολισμός
    • Ζάλη
    • Πονοκέφαλος
    • Ναυτία και/ή εμετός
    • Σπασμός

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    Η νοκαρδίωση οφείλεται σε ενοφθαλμισμό της νοκάρδιας είτε μέσω δερματικής αμυχής, είτε από τον πνεύμονα μέσω εισπνοής βακτηριδίων νοκάρδιας, κυρίως, η αστεροειδής (Nocardia asterroides), αλλά επίσης η Nocardia brasiliensis και η Nocardia caviae, από το έδαφος

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    • Οι περισσότερες περιπτώσεις αναπτύσσονται ως ευκαιριακές λοιμώξεις σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς ή ασθενείς με χρόνια πνευμονική νοσήματα
    • Μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων, χρόνια κοκκιωματώδης νόσος των παιδιών, δυσγαμμασφαιριναιμίες, πέμφιγα, νόσος Cushing, αιμοχρωμάτωση, κίρρωση, βρογχιεκτασίες, φυματίωση, σαρκοείδωση, ανθρακοπυριτίαση, πνευμονική κυψελιδική πρωτεΐνωση, λέμφωμα, λευχαιμία, θεραπεία με γλυκοκορτικοειδή και κυτταροτοξικά φάρμακα, συμπαγείς κακοήθειες και AIDS

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Περιλαμβάνει άλλες αιτίες οξείας, υποξείας ή χρόνιας πνευμονίτιδας, κυρίως αυτές που συμβαίνουν κυρίως σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς, φυματίωση, ιστοπλάσμωση, μικτά βακτηριακά αποστήματα πνεύμονος και καρκίνος

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Η διάγνωση τίθεται με παρατήρηση της χαρακτηριστικής μικροσκοπικής εμφάνισης του μικροοργανισμού σε παρασκευάσματα πτυέλων ή πύου, βαμμένα με χρώση κατά Gram ή άλλες οξεάντοχες χρωστικές ή σε ιστοπαθολογικά παρασκευάσματα. Επιβεβαίωση γίνεται με καλλιέργεια των υλικών 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Η ιστοπαθολογική εικόνα αποκαλύπτει μία διαπυημένη βλάβη με οξεία νέκρωση και δημιουργία αποστήματος καθώς και τον ίδιο το μικροοργανισμό

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Ακτινογραφία θώρακος - βρογχοπνευμονία με ή χωρίς σπηλαιοποίηση. Πλευριτικές συλλογές συχνές (περίπου 50%). Άλλες εικόνες στην α/α θώρακος είναι μάζες, όζοι, κοιλότητες, διηθήματα του διαμέσου συνδετικού ιστού
    • Απεικόνιση εγκεφάλου (αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία) δυνατόν να αποκαλύψει μονήρη ή πολλαπλά ενδοκρανιακά αποστήματα και ενδείκνυται σε όλους τους ασθενείς με πνευμονική νοκαρδίωση. Άλλες εστίες εστιακής λοίμωξης μπορεί να εμφανισθούν σε περιπτώσεις διάχυτης νόσου

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Αν η εκτίμηση των πτυέλων δεν είναι διαγνωστική, η βρογχοσκόπηση για βρογχοπνευμονική έκπλυση και διαβρογχική βιοψία πνεύμονος ίσως αποδειχθούν πολύτιμες για τη διάγνωση

     31

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Ασθενείς με μέτριας ή μεγάλης βαρύτητας νόσο απαιτούν νοσηλεία σε νοσοκομείο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Αναπνευστική υποστήριξη είναι συχνά αναγκαία για τους ασθενείς που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο 
    • Χειρουργική παροχέτευση αποστημάτων άλλων εκτός από τα πνευμονικά ενδείκνυται αν είναι τεχνικά δυνατή

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κατάκλιση στην οξεία φάση - Αύξηση με τη βελτίωση της κατάστασης 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Δεν είναι μεταδοτική νόσος 
    • Ανάγκη για μακρόχρονη αντιβιοτική αγωγή να μειωθούν οι υποτροπές 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΚΑΡΔΙΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Οι σουλφοναμίδες είναι η βασική θεραπεία για όλες τις μορφές της νοκαρδίωσης. Μερικοί προτιμούν σουλφαδιαζίνη λόγω καλύτερης δράσης στο ΚΝΣ. Η σουλφαδιαζίνη πρέπει να δίνεται σε 4-8 g την ημέρα, διαιρεμένη σε 4 δόσεις. Η δόση να διορθώνεται με στόχο να κρατώνται τα επίπεδα σουλφοναμίδης στον ορό μεταξύ 8-165 mg/dL
    • Άλλοι προτιμούν την τριμεθοπρίμη/σουλφομεθοξαζόλη. Πρέπει να χρησιμοποιείται αν απαιτείται παρεντερική θεραπεία με σουλφοναμίδες. Αρχική δόση τριμεθοπρίμης: 640 mg την ημέρα με την αντιστοιχούσα σε αυτή δόση σουλφαμεθοξαζόλης

    Αντενδείξεις:

    • Σουλφοναμίδες - στον τελευταίο μήνα της κυήσεως (πρέπει μόνο να χρησιμοποιούνται αν τα οφέλη ξεπερνούν τους κινδύνους)
    • Όλοι οι αντιμικροβιακοί παράγοντες αντενδείκνυνται αν υπάρχει γνωστή υπερευαισθησία στο φάρμακο

    Προφυλάξεις: Με χρήση μεγάλων δόσεων σουλφαδιαζίνης πρέπει να συντηρείται μεγάλη διούρηση για μείωση του κινδύνου κρυσταλλουρίας. Γενικά οι ασθενείς πρέπει να πίνουν 2-3 λίτρα υγρών την ημέρα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: 

    • Οι σουλφοναμίδες αυξάνουν τα θεραπευτικά αποτελέσματα των από του στόματος αντιπηκτικών, φαινυντοΐνης, σουλφονυλουρίας, υπογλυκαιμικών παραγόντων, μεθοτρεξάτης και θειοπεντάλης 
    • Πιθανώς μειωμένη απορρόφηση διγοξίνης 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Εναλλακτικά σε αλλεργικούς στις σουλφοναμίδες ασθενείς - δοξυκυκλίνη, μινοκυκλίνη, αμπικιλλίνη μαζί με ερυθρομυκίνη, αμικασίνη, ιμιπενέμη, συνδυασμοί αντιβιοτικών τύπου της β-λακτάμης με αναστολείς β-λακταμάσης, κεφοταξίμη ή κεφτριαξόνη. Περιορισμένη κλινική εμπειρία με αυτούς τους παράγοντες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Ασθενείς σε υψηλή δόση σουλφοναμίδης πρέπει κάθε 2η εβδομάδα να έχουν εξετάσεις αίματος και ηπατικής λειτουργίας 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Λοίμωξη του κεντρικού νευρικού συστήματος (απόστημα εγκεφάλου ή μηνιγγίτιδα) (16%)
    • Δευτεροπαθής δερματική νοκαρδίωση (13%)
    • Σηπτική αρθρίτιδα (2%)
    • Αιματογενής οστεομυελίτιδα (1%)
    • Άλλες εστιακές εκδηλώσεις διάχυτης λοίμωξης (13%)

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η συνολική θνησιμότητα σήμερα είναι 7-44%. Σε δέκτες νεφρικού μοσχεύματος: συνολική θνησιμότητα 25% για μονήρη δερματική προσβολή 0%, για εντοπισμένη πνευμονική νόσο 29%, για νόσο του κεντρικού νευρικού 42%, για ασθενείς με AIDS 30%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Έχει αναφερθεί συσχέτιση χρόνιας κοκκιωματώδους νόσου και νοκαρδίωσης

    ΚΥΗΣΗ

    Σουλφοναμίδες στον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Συνήθεις λοιμώξεις από νοκάρδια: κερατοεπιπεφυκίτιδα από φακούς επαφής, περιτονίτιδα σε αρρώστους με φορητή, συνεχή περιτοναϊκή διύλιση, λοιμώξεις της ανώτερης αναπνευστικής/πεπτικής οδού, περικαρδίτιδα, αιματογενής ενδοφθαλμίτιδα, λοιμώξεις προσθετικών αρθρώσεων, ενδοκαρδίτιδα προσθετικής ή φυσικής βαλβίδος

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    article 415 cover es ES

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σποροτρίχωση

    Πνευμονικό απόστημα

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Meniere Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Meniere

    Νόσος του Meniere

    Νόσος του Meniere είναι νόσος του έσω ωτός (λαβυρίνθου) κατά την οποία υπάρχει μία αύξηση του όγκου και της πιέσεως του υγρού του έσω ωτός (ενδολέμφος), που οδηγεί σε επανειλημμένες κρίσεις απώλειας ακοής, εμβοές, ίλιγγο και αίσθημα πληρώσεως 

    • Συνήθως μονόπλευρη, αλλά σε 10-50% μπορεί αργότερα να προσβάλλει και το άλλο αυτί 
    • Η βαρύτητα και η συχνότητα προσβολών μπορεί να ελαττωθεί με τα χρόνια, αλλά με συνακόλουθη αύξηση της απώλειας ακοής. Δεν είναι συνώνυμο της "ζάλης"

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Συνήθης ηλικία ενάρξεως 20-60 χρόνια

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    • Απώλεια ακοής - χαμηλής συχνότητας - αυξομειούμενη 
    • Ίλιγγος - αυτόματες κρίσεις, διάρκειας 20 λεπτών ως αρκετών ωρών 
    • Αίσθημα πληρώσεως του ωτός
    • Εμφανίζεται με μορφή ώσεων με διαλείμματα ηρεμίας

    Κατά τη διάρκεια σοβαρών κρίσεων:

    • Ωχρότητα
    • Εφίδρωση 
    • Ναυτία, έμετος
    • Εξάντληση 
    • Ατονία
    • Επιδείνωση όλων των συμπτωμάτων με την κίνηση
    • Μεταξύ των κρίσεων μπορεί να παρουσιάζεται αστάθεια στην κίνηση, αλλά όχι ίλιγγος

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    • Άγνωστες. Η πληρέστερη θεωρία είναι απόκριση του έσω ωτός σε ποικίλες βλάβες (ελάττωση πιέσεως μέσου ωτός, αλλεργία, ενδοκρινική νόσος, υπερλιπιδαιμικές καταστάσεις, αγγειακές, ιογενείς αιτίες και σύφιλη)
    • Η πιο πρόσφατη θεωρία υποστηρίζει την ενδοκρανιακή συμπίεση του οργάνου ισορροπίας από αιμοφόρο αγγείο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    • Καυκάσια φυλή 
    • Υπερένταση
    • Αλλεργία
    • Αυξημένη πρόσληψη άλατος
    • Θόρυβος

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Ακουστικός όγκος
    • Σύφιλη
    • Περιλεμφικό συρίγγιο
    • Πολλαπλή σκλήρυνση
    • Ιογενής λαβυρινθίτιδα
    • Νόσος σπονδυλοβασικής περιοχής
    • Άλλες λαβυρινθικές νόσοι προκαλούν τα ίδια συμπτώματα (σύνδρομο Cogan, ήπιος ίλιγγος θέσεως, τραύμα κροταφικού οστού)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Εργαστηριακές δοκιμασίες γίνονται για να αποκλεισθούν άλλες καταστάσεις 
    • Ορολογικές δοκιμασίες για τρεπόνημα το ωχρό-μικροαιμοσυγκόλληση, φθορίζον αντιτρεπονηματικό αντίσωμα, δοκιμασία ακινητοποιήσεως τρεπονήματος
    • Μελέτες θυρεοειδικής λειτουργίας 
    • Έλεγχος λιπιδίων ορού

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Κάθε φάρμακο που προκαλεί μεγάλο βαθμό ηρεμίας/υπνηλίας είναι πιθανό να επηρεάσει τον έλεγχο των ευσταχιανών σαλπίγγων και να τον κάνει αναξιόπιστο

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Πολλές καταστάσεις μπορεί να προκαλέσουν ακουστικά και λαβυρινθικά ευρήματα πανομοιότυπα με αυτά που εμφανίζονται στη νόσο του Meniere καθιστώντας τη διάγνωση εξ αποκλεισμού. Μία απώλεια ακοής, για χαμηλές συχνότητες, αισθητικού τύπου (δηλαδή βαρυκοΐα τύπου αντιλήψεως και όχι αγωγιμότητας) φαίνεται στο ακοόγραμμα και μία ελαττωμένη θερμική αντίδραση, είναι συνήθης στη δοκιμασία θερμότητας

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Μόνο αυτοψία. Δείχνει διάταση της ενδολέμφου

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    Ωτοσκόπηση με πίεση αέρος επί της τυμπανικής μεμβράνης

    Ακουστικές:

    • Έλεγχος ακοής (ακοομετρία χρησιμοποιώντας καθαρούς τόνους και ομιλία) για έλεγχο βαρηκοΐας τύπου αντιλήψεως στους ήχους χαμηλής συχνότητας και ελάττωση της ικανότητας διακρίσεως της ομιλίας
    • Δοκιμασία διαπασών (Weber και Rinne) για επιβεβαίωση της ακοομετρίας 
    • Ακοομετρία ακουστικής απόκρισης στελέχους για να αποκλεισθεί το ακουστικό νευρίνωμα 

    Λαβυρινθικές:

    • Αυτόματος νυσταγμός (ταχεία ρυθμική κίνηση οφθαλμών) φαίνεται οπτικά. Πρέπει να αποκλεισθεί εστιασμός του οφθαλμού σε κάποιο σημείο και αυτό επιτυγχάνεται όταν ο ασθενής φορέσει γυαλιά με εστιακή απόσταση 40 διοπτριών (κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας (γυαλιά του Fresnel)
    • Θερμός ερεθισμός (θερμός διακλυσμός) - ηλεκτρονυσταγμογραφία (ΗΝΓ) μπορεί να δείξει ελάττωση αποκρίσεως στο θερμό ερέθισμα. Μπορείτε να επιτύχετε λογικά συγκρίσιμη πληροφορία με χρήση 0,8 cc παγωμένου νερού ενσταλλαζόμενου στον ακουστικό πόρο και ακολούθως σημειώνοντας διάρκεια και συχνότητα του επακολουθούντος νυσταγμού με φακούς 40 διοπτριών για τον ασθενή. Ελαττωμένη ενεργότητα προς κάποια πλευρά υποδηλώνει Meniere αλλά δεν είναι απολύτως διαγνωστική 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Μαγνητική τομογραφία για αποκλεισμό ακουστικού όγκου, ο οποίος μπορεί να παράγει πανομοιότυπα συμπτώματα και ευρήματα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Μπορεί συνήθως να ελεγχθεί ο ασθενής σε εξωνοσοκομειακή βάση. Εισαγωγή για χειρουργική αντιμετώπιση

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Φάρμακα δίνονται κυρίως για συμπτωματική ανακούφιση από τον ίλιγγο και τη ναυτία. Δεν υπάρχει φάρμακο διαθέσιμο για έλεγχο της πορείας της νόσου
    • Για κρίσεις, κατάκλιση με κλειστά μάτια και προστασία από πτώση. Οι κρίσεις σπάνια κρατούν πάνω από 4 ώρες
    • Θεραπεία με στρεπτομυκίνη για αμφοτερόπλευρη νόσο του Meniere, όταν η συμβατική θεραπεία αποτύχει. Η στρεπτομυκίνη μπορεί να δίνεται για μερικές ημέρες ή εβδομάδες εντατικά για να καταστρέψει το νευροεπιθήλιο των κέντρων της ισορροπίας και να ελαττώσει τη λειτουργία τους. Πρέπει να ελέγχεται προσεκτικά η ακοή, κατά το διάστημα αυτό, ώστε η θεραπεία να μη φτάσει στο σημείο της προσβολής των δομών που εξυπηρετούν την ακοή. Αυτός ο τύπος θεραπείας πρέπει να δίδεται πάντα από ΩΡΛ ιατρό και μετά προσεκτική εκπαίδευση του ασθενούς

    Χειρουργική:

    • Με καλή ακοή: χειρουργική επέμβαση στον ενδολεμφικό σάκο, είτε αποσυμπίεση, ή παροχέτεση ενδολέμφου στο μαστοειδικό ή στον υπαραχνοειδή χώρο. Εναλλακτική προσέγγιση είναι η τομή του αιθουσαίου νεύρου (ενδοκρανιακή προσπέλαση)
    • Ακοή φτωχή, αλλά χρησιμοποιήσιμη: μπορεί να γίνει χειρισμός επί του σάκου ή επί του νεύρου και αυτό εξαρτάται από την ποιότητα της ακοής. Για φτωχή ακοή, μπορεί να γίνει αποσυμπίεση του κοχλία (κοχλιοκέντηση) ή διήθηση του κοχλία με στρεπτομυκίνη
    • Η ακοή είναι τόσο φτωχή που είναι άχρηστη: καταστροφή του έσω ωτός (λαβυρινθεκτομή)

    10185

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Περιορίστε τη δραστηριότητα κατά τις κρίσεις 
    • Μεταξύ των κρίσεων ο ασθενής μπορεί να είναι πλήρως δραστήριος, αλλά η δραστηριότητα ίσως περιορίζεται από φόβο επακολουθούσης κρίσεως, αστάθεια που ακολουθεί της κρίσεως, αίσθημα πληρώσεως του ωτός ή εμβοές, ή απώλεια ακοής από το ένα ους που μπορεί να περιορίζει σημαντικά τις δραστηριότητες του ατόμου στην εργασία του ή στην κοινωνική του ζωή

    ΔΙΑΙΤΑ

    Περιορισμός φαγητού κατά τη διάρκεια των κρίσεων, λόγω ναυτίας. Κατά τα άλλα η δίαιτα δεν είναι ένας παράγων επιδεινώσεως της νόσου, εκτός και αν κρίσεις επέρχονται από συγκεκριμένα τρόφιμα. Μία δίαιτα με περιορισμό του άλατος ίσως είναι χρήσιμη

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΣΟΥ MENIERE

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξύ επεισόδιο. Για βαριά μορφή ενός τέτοιου επεισοδίου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα από τα παρακάτω.

    Δόσεις ενηλίκων:

    • Ατροπίνη 0,2-0,4 mg ΕΦ
    • Διαζεπάμη 5-10 mg ΕΦ αργά
    • Διαδερμικά σκοπολαμίνη 1 αυτοκόλλητο δισκίο, ή και ένα μικρότερο τμήμα του, που εφαρμόζεται στην επιφάνεια του δέρματος και δεν πρέπει να απομακρύνεται ενωρίτερα από 3 ημέρες

    Συντήρηση. Δόσεις ενηλίκων (συχνά όμως πρέπει να ελαττώνονται για να αποφεύγουν επιπτώσεις όπως υπνηλία):

    • Μεκλιζίνη 25-100 mg από το στόμα προ του ύπνου ή σε διαιρεμένες δόσεις 
    • Ballergal Space tabs, μία ανά 12 ώρες
    • Διαζεπάμη 2 mg (ή λιγότερο) τρεις φορές την ημέρα 

    Αντενδείξεις:

    • Ατροπίνη - καρδιακή νόσος, ειδικά υπερκοιλιακή ταχυκαρδία και άλλες αρρυθμίες
    • Σκοπολαμίνη - παιδιά και γέροι

    Προφυλάξεις:

    • Φάρμακα που προκαλούν υπνηλία πρέπει να χορηγούνται με προσοχή, κυρίως σε γέρους. Η ανάγκη ελαττώσεως της δόσης είναι συχνή. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται να μην οδηγούν όσο διάστημα διαρκεί η υπνηλία τους 
    • Η ατροπίνη, η σκοπολαμίνη και το Bellergal πρέπει να χορηγούνται με εξαιρετική προσοχή. 

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: 

    • Bellergal - από του στόματος αντιπηκτικά, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, φαινοθειαζίνες, ναρκωτικά, β-αναστολείς, οιστρογόνα και άλλα
    • Διαδερμική σκοπολαμίνη - αντιχολινεργικά, παράγωγα της bella dona, αντιϊσταμινικά, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και άλλα

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Οξεία κρίση:

    • Δροπεριδόλη 1,5-2,5 mg ΕΦ αργά (σε νοσοκομεία)
    • Προμεθαζίνη 12,5 - 25 mg ΕΦ αργά
    • Διφαινυδραμίνη υδροχλωρική 50 mg ΕΦ αργά
    • Διοξείδιο του άνθρακος 5% και οξυγόνο 95% σε μείγμα χορηγούμενο με μάσκα

    Συντήρηση:

    • Διφαινυδραμίνη (δραμαμίνη) 50 mg ανά 4-6 ώρες από του στόματος 
    • Προμεθαζίνη 12,5-25 mg ανά 4-6 ώρες από του στόματος
    • Διφαινυδόλη 25-50 mg τρεις φορές την ημέρα από του στόματος
    • Διφαινυδραμίνη υδροχλωρική 25-50 mg ανά 6-8 ώρες από του στόματος. Μέγιστη δόση 100 mg στο 24ωρο
    • Χλωροθειαζίδη 500 mg  την ημέρα από του στόματος με συγχορήγηση καλίου

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Το πιο συχνό παράπονο των ασθενών με νόσο του Meniere που έχουν ήδη υποβληθεί σε μία θεραπεία είναι ότι ο προηγούμενος γιατρός δεν θεώρησε τόσο σοβαρή την κατάσταση και δεν ενδιαφέρθηκε όσο έπρεπε για χορήγηση μίας μόνιμης και αποδοτικής θεραπείας και φροντίδας. Εξαιτίας και μόνο του συναισθηματικού φόρτου

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Μείωση της υπερέντασης 
    • Μείωση της πρόσληψης άλατος 
    • Διακοπή καπνίσματος 
    • Αποφυγή χρήσης ωτοτοξικών φαρμάκων (ασπιρίνη, κινίνη, καναμυκίνη και πολλά άλλα)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αποτυχία διαγνώσεως ακουστικού νευρινώματος 
    • Απώλεια ακοής 
    • Ατύχημα κατά τη διάρκεια των κρίσεων 
    • Ανικανότητα προς εργασία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Εναλλαγές οξειών κρίσεων και υφέσεων 
    • Με την πάροδο του χρόνου το πρόβλημα ισορροπίας τείνει να διορθώνεται αλλά η ακοή να χειροτερεύει 
    • Η μεγαλύτερη πλειοψηφία των ασθενών μπορεί να αντιμετωπίζεται επιτυχώς με φάρμακα. Σχεδόν το 5-10% των ασθενών χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση για ίλιγγο που προκαλεί πρακτικώς αναπηρία
    • Πολύ σημαντικό να μην παραβλέπουμε όγκου του ακουστικού νεύρου που προκαλεί πανομοιότυπη κλινική εικόνα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ύδρωπας του κοχλία (μόνο προβλήματα ακοής)
    • Ύδρωπας σαλπίγγων (μόνο προβλήματα ισορροπίας)
    • Πτώσεις στο έδαφος

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Ασυνήθης αλλά σποραδικά εμφανίζεται. Πάντως ζάλη στα παιδιά συνήθως σημαίνει σοβαρή νόσο του κεντρικού νευρικού συστήματος

    Γηριατρικό: Λιγότερο συχνή εμφάνιση στην 3η ηλικία. Ασθενείς που εκτίθενται σε υψηλής εντάσεως θορύβους για πολλά χρόνια είναι αυτοί που νοσούν συνήθως 

    Άλλα: Συνήθης ηλικία έναρξης 20-60 ετών

    ΚΥΗΣΗ

    Όχι συχνό πρόβλημα, αλλά δύσκολο να θεραπευθεί εξ αιτίας των κινδύνων για ανωμαλίες εμβρύου λόγω φαρμάκων

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αυτιά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ακοή

    iStock 508166765 compressor 1024x871

    Διαβάστε, επίσης,

    Νευροαισθητήριος βαρυκοΐα

    Nόσος Meniere

    www.emedi.gr

     

  • Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

    Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι το αποτέλεσμα οιασδήποτε νεφρικής βλάβης η οποία ελαττώνει την απεκκριτική και ρυθμιστική λειτουργία των νεφρών χρονίως.

    Χαρακτηριστικά ευρήματα: κατακράτηση αζωτούχων ουσιών, οξέωση και αναιμία

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νεφρικό/Ουρολογικό

    Γενετική:

    • Κληρονομικές παθήσεις των νεφρών στα παιδιά και σε μερικούς ενήλικες μπορεί να οδηγήσουν σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (σύνδρομο Alport, αυτοσωματικός υπολειπόμενη πολυκυστική νόσος των νεφρών)
    • Η πολυκυστική νόσος των νεφρών που μεταβιβάζεται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα χαρακτήρα είναι μια σχετικά συχνή αιτία χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας των ενηλίκων η οποία προσβάλλει περίπου το 10% των ατόμων που υποβάλλονται σε αιμοδιΰλιση. Κληρονομείται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα χαρακτήρα, υπάρχει δε μετάλλαξη στο βραχύ σκέλος του χρωμοσώματος 16

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες - πολύ πιο συχνή στους ενήλικες. Στα παιδιά η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια προσβάλλει 2-6 άτομα ανά 1.000.000 πληθυσμού

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    • Αναιμία (ορθόχρωμη, ορθοκυτταρική)
    • Ανορεξία
    • Σύγχυση (όψιμο σύμπτωμα)
    • Συναισθηματική αστάθεια
    • Εγκεφαλοπάθεια 
    • Ενδοκρινικές διαταραχές (θυρεοειδής, υπόφυση)
    • Κόπωση στην ελάχιστη προσπάθεια 
    • Υπέρταση 
    • Αϋπνία 
    • Λόξυγγας που δεν αντιμετωπίζεται
    • Ατονία
    • Μείωση της εγρήγορσης 
    • Μεταλλική γεύση 
    • Μυϊκές κράμπες (τικ)
    • Ναυτία
    • Νευροπάθεια 
    • Νυκτουρία
    • Ωχρότητα
    • Πολυουρία 
    • Κνησμός
    • Σπασμοί (όψιμο σύμπτωμα)
    • Ορογονίτιδα
    • Ξηροδερμία
    • Στοματίτιδα
    • Ήπια δύσπνοια
    • Έμετοι

    ΑΙΤΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    • Νεφρικά - παρεγχυματικά: Σπειραματικά: μεμβρανώδης νεφροπάθεια, μεμβρανο-υπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα, συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, εστιακή σπειραματονεφρίτιδα, σακχαρώδης διαβήτης, υπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα, αμυλοείδωση, σύνδρομο Alport, νοσήματα του συνδετικού ιστού
    • Διαμέσου ιστού - σωληναριακά: Βαρέα μέταλλα, φάρμακα, νεφροτοξίνες, πολλαπλούν μυέλωμα, ουρική αρθρίτιδα, θρομβωτικές μικροαγγειοπάθειες, εναπόθεση οξαλικών αλάτων, λοίμωξη, στένωση νεφρικής αρτηρίας, νοσήματα του συνδετικού ιστού, πολυκυστική νόσος των νεφρών που μεταβιβάζεται με τον επικρατούντα χαρακτήρα συγγενής 
    • Μετανεφρικά 
    • Προνεφρικά: Κίρρωση, καρδιακά αίτια, όγκος πλάσματος, νεφρωσικό σύνδρομο, φάρμακα (π.χ. μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    • Σκιαγραφικά (σε πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη, πολλαπλό μυέλωμα)
    • Κυκλοφοριακή ανεπάρκεια 
    • Απόφραξη του ουροποιητικού 
    • Κατάχρηση αναλγητικών 
    • Υπέρταση η οποία έχει αφεθεί χωρίς θεραπεία
    • Σακχαρώδης διαβήτης

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Αίμα:

    • Επίχρισμα - ορθόχρωμη, ορθοκυτταρική αναιμία
    • Ελαττωμένη ανοσολογική απάντηση 
    • Θρομβοπενία 
    • Ελάττωση αιματοκρίτου
    • Αυξημένη ευθραστότητα τριχοειδών 
    • Παράταση χρόνου ροής 

    Βιοχημικά:

    • Αζωθαιμία 
    • Αύξηση αμμωνίας 
    • Υπερλιπιδαιμία τύπου IV
    • Ελάττωση της δραστικής μορφής της βιταμίνης D
    • Αύξηση παραθορμόνης 
    • Αύξηση γλυκόζης, αντίστασης στην ινσουλίνη 
    • Αύξηση φωσφόρου
    • Αύξηση καλίου
    • Αύξηση θεϊκών
    • Αύξηση ουρικού οξέος 
    • Ελάττωση ασβεστίου 
    • Κορεσμός CO2 15-20 mEq/L (15-20 mmol/L

    Ούρα:

    • Πρωτεϊνουρία 
    • Κύλινδροι

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Σιμετιδίνη 
    • Τριμεθοπρίμη 
    • Κεφαζολίνη: αυξάνει την κρεατινίνη 

    Διαταρχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Η κέτωση μπορεί να προκαλέσει τεχνητή αύξηση της κρεατινίνης

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Βιοψία νεφρού 
    • Σπειραματονεφρίτιδα
    • Διάμεση νεφρίτιδα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Εξέταση ούρων 24ώρου (λεύκωμα, κάθαρση κρεατινίνης)
    • Μέτρηση επιπέδων συμπληρώματος 
    • Αντιπυρηνικά αντισώματα
    • Ηλεκτροφόρηση λευκωμάτων ορού
    • Ανοσοηλεκτροφόρηση ούρων 
    • Έλεγχος για το επιφανειακό αντιγόνο της ηπατίτιδας Β

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Υπερηχογράφημα - αναδεικνύει ελαττωμένο μέγεθος νεφρών, μπορεί να δείξει απόφραξη του ουρητήρα ή του αυχένα της κύστης

    kidney disease causes 5b2a74c38023b900377a00d3

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βιοψία νεφρού

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Ενδονοσοκομειακή νοσηλεία ή αντιμετώπιση σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου ανάλογα με την βαρύτητα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Άμεση αντιμετώπιση οιουδήποτε επιβαρυντικού παράγοντα (απώλεια νερού και αλατιού, νεφροτοξίνες, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, λοίμωξη, υπερκαλιαιμία, απόφραξη ουροποιητικού)
    • Ορισμένα φάρμακα μπορεί να επιδεινώσουν μια χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 
    • Προσοχή στη δόση και αποφυγή των νεφροτοξικών παραγόντων. Όταν υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης της αναιμίας με ερυθροποιητίνη
    • Κάθαρση: αίμα, περιτοναϊκή, μεταμόσχευση 
    • Υποκατάστατα βιταμίνης D (δραστική μορφή) και ασβεστίου (διϋδροταχυστερόλη 0,2-0,4 mg την ημέρα, δισκία οξεικού ασβεστίου τρεις φορές την ημέρα κατά την διάρκεια των γευμάτων)

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Περιορίζεται μόνο από την σοβαρότητα της κατάστασης του ασθενούς

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Επαρκής πρόσληψη θερμίδων 
    • Περιορισμός λευκώματος 
    • Περιορισμός φωσφόρου 
    • Η πρόσληψη νερού περιορίζεται σε επίπεδα ώστε να διατηρείται η συγκέντωση νατρίου στον ορό στα135-145 mEq/L
    • Περιορισμός καλίου εάν υπάρχει υπερκαλιαιμία
    • Υποκατάσταση βιταμινών (αποφυγή πρόσληψης μαγνησίου επιπλέον της διατροφής)
    • Αυστηρός διαιτητικός περιορισμός στους ηλικιωμένους μπορεί να μην απαιτείται, εφόσον τα άτομα συχνά στο διαιτολόγιο τους έχουν μικρές ποσότητες λευκώματος και αλατιού 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Πολυβιταμινούχα σκευάσματα
    • Κατάλληλη αντιμετώπιση της υπερλιπιδαιμίας ανάλογα με την διαταραχή (η ελάτωση των επιπέδων χοληστερόλης είναι πολύ σημαντική σε περίπτωση νεφρωσικού συνδρόμου), χορήγηση χολεστυραμίνης ή αναστολέων της αναγωγάσης του HMG-CoA 
    • Ερυθροποιητίνη για την αντιμετώπιση της αναιμίας, περίπου 100-150 μονάδες/kg τρεις φορές την εβδομάδα ΕΦ ή υπδόρια 
    • Περιορισμός του αλατιού και διουρητικά σε περίπτωση οιδήματος. Οι θειαζίδες δεν είναι δραστικές με GFR < 30cc/min (κρεατινίνη > 2,5 mg/dl)
    • Οξεικό ασβέστιο και δισκία βιταμίνης D σε περίπτωση νεφρικής οστεοδυστροφίας 
    • Υπέρταση: αντιυπερτασικά. Στην χρόνια νεφρική ανεπάρκεια του διαβήτη, οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου σε αιμοδιΰλιση (25-50 mg καπτοπρίλης δύο φορές την ημέρα μειώνουν την διαστολική πίεση σε επίπεδα < 90)
    • Μυϊκές κράμπες: βιταμίνη Ε ή κινίνη
    • Κνησμός: ενυδατικά δέρματος, διφαινυδραμίνη, ενεργός άνθρακας 
    • Αιμορραγία: DDAVP-Desmopressin, κρυοΐζημα, σε περίπτωση ουραιμίας διύλιση

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Πολυβιταμινούχα σκευάσματα που δεν περιέχουν λιποδιαλυτές βιταμίνες καθώς και προϊόντα που περιέχουν μαγνήσιο
    • Σε ορισμένες περιπτώσεις οι ανααστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης μπορεί να προλάβουν ή να επιβραδύνουν την εξέλιξη στα τελικά στάδια της νεφρικής ανεπάρκειας (όχι σε αγγειακή νεφρική νόσο), οριστικά σε περίπτωση χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας του διαβήτη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Εξέταση αίματος, ούρων, βιοχημικές και κλινική εκτίμηση
    • Αρτηριακή πίεση, συχνή εκτίμηση του όγκου πλάσματος 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Όπου είναι δυνατό, αποφυγή των νεφροτοξικών φαρμάκων (ιδίως ιωδιούχα σκιαγραφικά και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη)
    • Αντιμετώπιση όλων των διαταραχών που είναι γνωστό ότι οδηγούν σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 
    • Σε πολλά φάρμακα απαιτείται μείωση της δόσης για να προληφθεί η τοξικότητα 
    • Αποφυγή της μείωσης του όγκου πλάσματος

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αναιμία 
    • Διαταραχή στον μεταβολισμό ασβεστίου και φωσφόρου
    • Διαταρχές λιπιδίων 
    • Περικαρδίτιδα
    • Ορογονίτιδα
    • Ψευδοουρική αρθρίτιδα
    • Υποθυρεοειδισμός
    • Λοιμώξεις 
    • Υπερκαλιαιμία
    • Οξέωση
    • Υπονατριαιμία
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Ταχέως εξελισσόμενη υπέρταση 
    • Ασβεστώσεις 
    • Αυτόματες αποβολές 
    • Στειρότητα
    • Ανικανότητα
    • Αιμορραγία
    • Εξελκώσεις βλεννογόνου του ΓΕΣ
    • Διαμαρτίες του ΓΕΣ
    • Σπασμοί
    • Κατάγματα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Βαρεία, χρόνια, θνητότητα 50% παρά την μεγάλη προσοχή στην διατήρηση της ισορροπίας υγρών και ηλεκτρολυτών ή οιαδήποτε άλλη θεραπεία

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: 

    • Στα παιδιά στις κυριότερες αιτίες περιλαμβάνονται οι συγγενείς διαμαρτίες των νεφρών ή του ουροποιητικού σωλήνα (τα σημεία εμφανίζονται πριν την ηλικία των 5) σπειραματοπάθειες και κληρονομικές παθήσεις των νεφρών (τα σημεία εμφανίζονται μεταξύ 5-15 χρόνων)
    • Η ιατρική αντιμετώπιση είναι πολύ πιο δύσκολη στα παιδιά
    • Όταν αναπτύσσεται σε νεογνά η καθυστέρηση στην ανάπτυξη είναι πολύ πιο έντονη απ'ότι εάν η νόσος αναπτυσσόταν σε υγιές κατά τα άλλα εφήβους

    Γηριατρικό: 

    • Μεγαλύτερη επίπτωση, μεγαλύτερη νοσηρότητα, μεγαλύτερη θνησιμότητα. Η νεφρική νόσος αποτελεί την δεύτερη αιτία ηλικιακά - σχετιζόμενης νοσηρότητας 
    • Αποκλείστε τις δυνητικά αναστρέψιμες αιτίες όπως απόφραξη του ουροποιητικού (ειδικά στους άνδρες), στένωση της νεφρικής αρτηρίας, υπερκαλιαιμία, χρήση νεφροτοξικών παραγόντων 
    • Οι ηλικιωμένοι ασθενείς ανέχονται την κάθαρση αρκετά καλά

    ΚΥΗΣΗ

    Η εγκυμοσύνη σπάνια καταλήγει σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια. Η γονιμότητα και η libido διαταράσσονται στην χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

     30

    Διαβάστε, επίσης,

    Οξεία σπειραματονεφρίτιδα

    Μη ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης (τύπου 2)

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πυελονεφρίτιδα

    Κακοήθης υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον υπερπαραθυρεοειδισμό

    Υπερασβεστιαιμία

    Ουρική νεφροπάθεια

    Υπονατριαιμία

    Σύνδρομο Adams Stokes

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αθηροσκλήρυνση

    Δηλητηρίαση με μόλυβδο

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Νεφροπάθεια από αναλγητικά

    Νεφρωνόφθιση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα διουρητικά

    Μήπως έχετε νεφροπάθεια;

    Υπερηχογράφημα νεφρών

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα

    Ολικά λευκώματα αίματος

    Ουρικό οξύ αίματος

    Κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση

    Αιματουρία

    Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

    www.emedi.gr