Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013 08:52

Ο καρκίνος μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Όγκοι μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Δημοκίδης ο Κροτωνιάτης (~ 520 π.Χ.)

Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος (484-426 πΧ) αναφέρει τον καρκίνο του μαστού από τον οποίο έπασχε η Άτοσσα η μητέρα του Βασιλιά των Περσών Δαρείου και την θεράπευσε ο Έλληνας γιατρός Δημοκήδης, όταν υπηρετούσε στην Περσική Αυλή (520 π.Χ.) και στη συνέχεια έγινε περιζήτητος.Ήταν γιος του Καλλιφώντος του Κνιδίου που ήταν επίσης ιατρός και επειδή δυσαρέστησε τον πατέρα του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του και να καταφύγει στην Αίγινα. Ο Δημοκήδης – που άσκησε την ιατρική στην Αίγινα, την Αθήνα και τη Σάμο κατέδειξε πρώτος την υπεροχή των Ελλήνων ιατρών έναντι των Αιγυπτίων συναδέλφων του. Γράφουν δε γι’ αυτή την επιτυχή του θεραπεία εκτός από τον Ηρόδοτο και οι συγγραφείς Αθήναιος, Αιλιανός, Ιάμβλιχος και Πλίνιος.

Δημοκίδης ο Κροτωνιάτης, στη βασιλική αυλή του Δαρείου Α΄


Ιπποκράτης (460-377 πΧ):

O επιφανέστερος Έλληνας ιατρός που αποκαλείται και Μέγας ή Πατέρας της Ιατρικής. Γεννήθηκε στην Κω το 460 π.Χ. και πέθανε στη Λάρισα της Θεσσαλονίκης γύρω στο 377 π.Χ. Τάφηκε λίγο έξω από αυτήν, ο δε τάφος του κατά τον Άνθιμο Γαζή (17ο -18ο αιώνας) που ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, υπήρχε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Για τη ζωή του παραμένουν πολλά άγνωστα. Κατά τις μαρτυρίες των διαφόρων ιατρών της αρχαιότητας, είχε μητέρα την Φαιναρέτη, δέκατη όγδοη απόγονο του Ηρακλή και μαία στο επάγγελμα. Ήταν γιος και μαθητής του γιατρού Ηρακλείδη δέκατο έβδομο απόγονο του Ασκληπιού, «Αρχιερέα – Αρχίατρο» του Ασκληπιού της Κω. Το Ασκληπιείο αυτό ήταν τότε ένα από τα πιο σπουδαία της εποχής του και ανήκε στους «Ασκληπιάδες» απογόνους του Ποδαλείριου, γιου του Ασκληπιού, που σύμφωνα με την παράδοση είχε ναυαγήσει μετά τον πόλεμο της Τροίας στη Κω και το είχε ιδρύσει. Γιατροί ήταν επίσης φημισμένοι, τα δυο παιδιά του ο Θεσσαλός και ο Δράκοντας και ο γαμπρός του ο Πόλυβος. Το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του ο Ιπποκράτης το ανέπτυξε στην Κω, όπου υπήρχε ιατρική δραστηριότητα και πριν από αυτόν, όπως και στην γειτονική Κνίδο. Επισκέφθηκε την Θάσο, τα Άβδηρα, την Αθήνα και περιηγήθηκε στην Ασία και ίσως στην βόρεια Αφρική. Γνώρισε διάσημους άντρες της εποχής του όπως τον ρήτορα Γοργία τον Λεοντίνο, τον περίφημο γυμναστή Ηρόδικο από την Σηλυβρία και τον φιλόσοφο Δημόκριτο. Μάζεψε πολύτιμες παρατηρήσεις και έκανε πολλές επιδημιολογικές έρευνες και επέστρεψε μετά στην Κω, όπου επιδόθηκε σε συστηματική διδασκαλία και συνέγραψε τα θαυμάσια έργα που αποτελούν τηνπερίφημη «Ιπποκρατική συλλογή». Η τεράστια συμβολή του είναι πως διαχώρισε την ιατρική από την θρησκεία και την μαγεία και τη στήριξε στην παρατήρηση και την λογική, θέτοντας έτσι τις βάσεις της επιστημονικής ιατρικής.

Οι Ιπποκρατικοί κανόνες διατυπώνονται στη λεγόμενη «Ιπποκρατική Συλλογή», που για δύο χιλιετίες ως και τον 18ο αιώνα θεωρούνταν το θεμελιώδες κλασσικό κείμενο της ιατρικής. Πολλές από τις επιστημονικές και ηθικές αξίες των θεωριών που περιλαμβάνει ισχύουν πάντοτε. Αφού αφομοίωσε, επεξεργάστηκε και διεύρυνε ότι εποικοδομητικό υπήρχε στις ιατρικές γνώσεις του καιρού του, ο Ιπποκράτης κατέληξε στη διατύπωση της λεγόμενης «θεωρίας των χυμών», που έμελλε να επηρεάσει τις αντιλήψεις για την παθολογία ως την εποχή μας. Πίστευε ότι η κατάσταση της υγείας και ασθενείας συνδέονται με τις αντίστοιχες καταστάσεις ισορροπίας και έλλειψης ισορροπίας μεταξύ των 4 βασικών υγρών του σώματος (αίμα, φλέγμα, κίτρινη και μαύρη χολή), από την ανάμειξη των οποίων εξαρτάται και η ατομική ιδιοσυγκρασία (αιματώδης, φλεγματική, χολερική και μελαγχολική). Ο Ιπποκράτης υπήρξε εξάλλου ο δημιουργός του ηθικού κώδικα του ιατρικού επαγγέλματος, με τον Ιατρικό Όρκο. Πίστευε ότι όποιος θέλει να θεραπεύσει σωστά τον άρρωστο πρέπει να τον γνωρίζει καλά.

Με βάση αυτήν την αρχή του, χορηγούσε φάρμακα με φειδώ, απέδιδε μεγάλη σημασία στην δίαιτα και πίστευε πως για να χειρουργήσει κάποιος ιατρός έπρεπε να έχει χειρουργική εμπειρία. «Όσα μεν γαρ χειρουργήσαι δει χρη ξυνεθισθήναι το γαρ έθος τήσι χερσί κάλλιστον διδασκάλιον γίνεται».  Ο Ιπποκράτης υπήρξε άριστος πρακτικός ιατρός. Περίφημος δάσκαλος, ανυπέρβλητος συγγραφέας που απολαμβάνει ακόμα και σήμερα ένα κύρος ανυπέρβλητο. Με την εμφάνισή του η Ιατρική από τέχνη έγινε επιστήμη.

Πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «καρκίνο»:

Ο Ιπποκράτης είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε σε γραπτά κείμενα τον όρο «καρκίνος ή καρκίνωμα» για τη μύτη, τον τράχηλο της μήτρας και τους μαστούς. Περιγράφει τη σκληρή διήθηση του τραχήλου της μήτρας, ενώ ατελώς αναφέρει και τον καρκίνο του μαστού: «Στους τιτθούς αναπτύσσονται σκληρά φύματα που δεν διαπυήσκονται, αλλά συνεχώς καθίστανται σκληρότερα και απ’ αυτά αργότερα γεννώνται κρυπτοί καρκίνοι». Συσχέτισε την εμφάνιση του καρκίνου μαστού με την παύση της εμμήνου ρύσεως, η οποία οδηγούσε σε δημιουργία όγκων που δεν διηθούσαν το δέρμα. Έτσι πίστευε ότι η πρόγνωση της νόσου είναι σχετικά καλή, αν υποβληθεί σε θεραπεία κατά τα αρχικά στάδιά της και όταν η γυναίκα έχει ακόμα έμμηνο ρύση. Θεωρούσε ότι ήταν καλύτερα να μη δοθεί θεραπεία σε «κεκρυμμένο» καρκίνο. Για να αποφευχθεί η εξέλιξη σε καρκίνο συνταγογραφούσε ένα ελιξήριο με βασικό συστατικό το εσωτερικό μέρος από ένα άγριο αγγούρι αναμεμιγμένο με κηρήθρα σε νερό.Αυτό σήμαινε ότι μόνο ελκωτικοί καρκίνοι θα μπορούσαν να θεραπευθούν με εγχείρηση, πιθανώς σαν ανακουφιστική θεραπεία, παρόλο που αυτός ο όρος δεν υπήρχε στην αρχαία ογκολογία.

Χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης για τον καρκίνο είχε γράψει:

    -Γυναικί, εν Αβδήροισι, καρκίνωμα εγένετο περί το στήθος, και δια της θηλής έρεεν ιχώρ ύφαιμος δηλαδή γυναίκα από τα Άβδηρα είχε καρκίνο στο μαστό και από τη θηλή έτρεχε αιμορραγικό υγρό. Όταν τελικά κατάφεραν να σταματήσουν την αιμορραγία η γυναίκα πέθανε. (Επιδημιών V, 101 Σελ 258)

    -Οκόσοι κρυπτοί καρκίνοι γίγνονται μη θεραπεύειν βέλτιστον. Θεραπευόμενοι γαρ απόλυνται ταχέως. Μη θεραπευόμενοι δε πολύ χρόνον, δηλαδή είναι προτιμότερο να μην εφαρμόζεται καμιά θεραπεία. Και τούτο γιατί αν λάβει θεραπεία η ασθενής θα πεθάνει σύντομα, ενώ αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα.(ΙV Αφορισμοί 6ον.38 Σελ 572)

   -Οκόσα φάρμακα ουκ ιήται, σίδηρος ιήται οκόσα σίδηρος ουκ ιήται, πυρ ιήται, όσα δε πυρ ουκ ιήται, ταύτα χρη νομίζειν ανίατα., δηλαδή όσα δεν θεραπεύονται με φάρμακα θεραπεύονται με το νυστέρι, όσα δεν θεραπεύονται με το νυστέρι θεραπεύονται με καυτηρίαση, όσα δεν θεραπεύονται με καυτηρίαση πρέπει να θεωρούνται ανίατα. (Αφορισμοί, 4, 609). Οι αντιλήψεις του για τη σημασία της χειρουργικής θεραπείας συνοψίζονται στη γνωστή αυτή φράση.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΧΥΜΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ  Από το βιβλίο του Σπύρου Μαρκέτου «Ιστορία της Ιατρικής», 1993


Ασκληπιεία Επιδαύρου, Κω, Τρίκκης, Κορίνθου:

Τα Ασκληπιεία ήταν λατρευτικοί Ναοί και μαζί Θεραπευτικά κέντρα της Αρχαίας Ελλάδας. Εκεί οι ιερείς και θεραπευτές μαζί, οι ονομαζόμενοι Ασκληπιάδες, ασκούσαν ιατρική, σε άτομα κυρίως που έπασχαν από χρόνιες παθήσεις.

Αγαλματίδια με μαστούς βρέθηκαν μετά από ανασκαφές σε περιοχές όπου άλλοτε ήταν ιερά του Έλληνα Θεού της θεραπείας, δείχνοντας ότι οι ασθένειες του μαστού ήταν οι πιο συχνές αρρώστιες για τις οποίες oι άνθρωποι ζητούσαν υπερφυσική βοήθεια. Εδώ βρίσκονται πολλά πήλινα ή μαρμάρινα τάματα με απεικονίσεις μαστού, εγκοιμήσεις και διανοίξεις απoστημάτων.

Τα πρώτα Ασκληπιεία χάνονται στο λυκόφως που χωρίζει τον Μύθο από την Ιστορία. Το λίκνο τους εντοπίζεται στη Θεσσαλία. Κατά τον Στράβωνα το αρχαιότερο Ασκληπιείο βρίσκεται στην Τρίκκη τα σημερινά Τρίκαλα, παρόλο που το Μαντείο των Δελφών είχε γνωματεύσει ότι το πρώτο είναι της Επιδαύρου. Οι ειδικοί σήμερα προσδιορίζουν τις αρχές της λατρείας στην Επίδαυρο περίπου στο 16ο αιώνα π.Χ. στο ύψωμα του Κυνορτίου, πίσω από το θέατρο. Είτε από εκεί ή από αλλού η λατρεία του Ασκληπιού ξεχύνεται σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Τουλάχιστον 400 Ασκληπιεία είναι σήμερα γνωστά σε ολόκληρο τον αρχαίο και ρωμαϊκό χώρο.

Αναπόσπαστα μέρη των Ασκληπιείων ήταν ο ναός του Ασκληπιού με άγαλμα του Θεού, ο βωμός για τη θυσία που ήταν απαραίτητη για τον εξαγνισμό του αρρώστου, το εγκοιμητήριο ή άβατο και η ιερή κρήνη για τον εξωτερικό αλλά και τον εσωτερικό καθαρμό. Τα πιο φημισμένα όπως της Επιδαύρου, της Κω και της Περγάμου πλαισιώνονταν από θέατρα, γυμναστήρια, στάδια, ξενώνες, λουτρά, φυσιοθεραπευτήρια αλλά και ναούς άλλων Θεών όπως του Απόλλωνα Ιατρού, της Υγείας και άλλων.

Οι ασθενείς εισέρχονταν στο Ασκληπιείο, εδώ αφού λούζονταν και καθαρίζονταν εξωτερικά προσέφεραν θυσία στον Θεό. Παρακολουθούνταν από τους ιερείς, καταγράφονταν το ιστορικό τους, ακολουθούσαν μια διαιτητική αγωγή και όταν ήταν πλέον έτοιμοι και εξαγνισμένοι έμπαιναν στο άβατο και κοιμόντουσαν. Πιθανώς ο ύπνος αυτός να υποβοηθείτο από φάρμακα όπως π.χ. το όπιο. Στο άβατο εμφανίζονταν σαν όνειρο ο Θεός ο οποίος τους υπαγόρευε την θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Στο θεραπευτικό οπλοστάσιο των Ασκληπιείων περιλαμβάνονταν: Η θεραπευτική δύναμη της πίστεως, η ψυχική ευφροσύνη από την παραμονή σε ευχάριστο περιβάλλον, η χρήση των λουτρών καθαριότητας ή και ιαματικών ή και θαλασσίων, η διαιτητική φροντίδα, η χρήση διαφόρων παρασκευασμάτων από βότανα για τοπική ή συστηματική χρήση όπως εκχυλίσματα, αφεψήματα, επιθέματα, υπόθετα, αλοιφές, κολλύρια κ.α., οι χειροπρακτικές τεχνικές σε συνδυασμό με μαλάξεις ή υδροθεραπεία ή και κινησιοθεραπεία, η χρήση ψυχοθεραπευτικών τεχνικών αλλά και χειρουργικές επεμβάσεις. Η εγκοίμηση δεν είχε εφαρμογή στο σύνολο των ασθενών. Απλά προβλήματα λύνονταν επί τόπου.

Πρωτεύοντα ρόλο στα Ασκληπιεία έπαιζαν οι ιερείς – ιατροί και μεταξύ αυτών ο πρωθιερεύς που εφάρμοζε το κύριο μέρος της θεραπείας και δίδασκε την τέχνη στους μυημένους. Τον συνόδευαν οι πυρφόροι, οι ιερομνήμονες, οι θεράποντες και οι νακόποι (νεωκόροι) ή ζακόριοι όπως και τα ιερά ζώα, το φίδι ή δράκος, ο σκύλος, ο αλέκτωρ κ.α.

Στα Ασκληπιεία εδιακονείτο η ιατρική εμπειρία, κυρίως, σε χρόνιες παθήσεις, όπως τα ψυχικά νοσήματα, τα οφθαλμολογικά, τα δερματολογικά, τα ρευματολογικά, οι στομαχικές και εντερικές διαταραχές κ.α. Στο ναό προσέφευγαν, επίσης, γυναίκες με προβλήματα γονιμότητας.

Πολλοί πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι στα Ασκληπιεία εξασκούνταν μια θεουργική ιατρική. Δεν είναι αληθές. Ο μέγας Ιπποκράτης ήταν γιος του Ηρακλείδη, πρωθιερέα του Ασκληπιείου της Κω. Αυτός του δίδαξε μέσα στο Ασκληπιείο της Κω, που ανήκε στην οικογένειά του, την ιατρική. Εδώ την εξύψωσε, την εφάρμοσε και παρέδωσε το Ασκληπιείο στους γιους του Θεσσαλό και Δράκοντα και τον γαμπρό του Πόλυβο. Εδώ δίδαξαν και τα εγγόνια του Γοργίας, Δράκων Β΄ και Ιπποκράτης Γ'. Στο ίδιο Ασκληπιείο δίδαξαν και οι άλλοι περίφημοι ιατροί όπως ο Πραξαγόρας, ο Φιλίνος, ο Εμπειρικός, ο Ξενότιμος, ο Κριτόδημος και ο Ξενοφών ιατρός του Αυτοκράτορα Κλαυδίου. Είναι δυνατόν αυτοί οι εξέχοντες ιατροί να εξασκούσαν θεουργική ιατρική; Το ίδιο ισχύει και για τον μέγα Γαληνό τέκνο του Ασκληπιείου της Περγάμου, η ιατρική του οποίου δεν ξεπεράστηκε επί 1500 χρόνια.

Μέσα σ’ αυτά τα Ασκληπιεία γεννήθηκε και εξελίχθηκε η επιστημονική ιατρική που κυριάρχησε στον κόσμο για 2300 χρόνια από το 500 π.Χ., μέχρι το 1800 μ.Χ. Η Ιατρική αυτή επέζησε για 1500 χρόνια μετά την οριστική καταστροφή της λατρείας του Ασκληπιού, αλλά και την κτιριακή καταστροφή των Ασκληπιείων.

Σήμερα θα τα παρομοιάζαμε με τα σανατόρια της Δυτικής Ευρώπης των αρχών του 19ου αιώνα, όπου και εδώ η διαιτητική αγωγή, η ξεκούραση, η αερο-, υδρο-, και η κινησιοθεραπεία, η γυμναστική, τα λουτρά, οι μαλάξεις (massage), η μουσική, οι εκδρομές, η φαρμακοθεραπεία και η χειρουργική αντιμετώπιση έπαιξαν τον πρωτεύοντα θεραπευτκό ρόλο. Τα Ασκληπιεία σίγουρα ήταν εφάμιλλα, ίσως δε και καλλίτερα.

Στο Ασκληπιείο της Κορίνθου βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός πήλινων αναθημάτων που έχουν σχήμα μαστού και που πιθανόν στην αρχαιότητα να ήταν επιζωγραφισμένα. Άλλοτε απεικονίζουν έναν και άλλοτε δύο μαστούς.

3ος-2ος αιώνας π.Χ., Ασκληπιείο  Κορίνθου

Και άλλα αναθήματα μαστού έχουν βρεθεί όπου πιθανολογείται ότι αναπαριστούν όγκους και εκτομές.

Μαστεκτομή, 3ος αιώνας π.Χ., Λείπει ο δεξιός μαστός και στην θέση του μοιάζει να έχει μείνει ένα μεγάλο έλκος. Πρόκειται άραγε για μαστεκτομή που δεν μπορεί να επουλωθεί το έλκος;

Όγκος μαστού; Κύπρος, Μουσείο Νέας Υόρκης Hollander S. 300

Στο Μουσείο της Σμύρνης φυλάσσεται ένα αγαλματίδιο που παριστάνει μια νέα γυναίκα. Ο αριστερός μαστός είναι πολύ μεγαλύτερος από τον δεξιό, πτωτικός και παρουσιάζει ένα μεγάλο και βαθύ έλκος.

Ελληνιστικό αγαλματίδιο-Σμύρνη. Γυναίκα με εξελκωμένο όγκο μαστού

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 20ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου του μαστού τον 19ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 18ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 17ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 16ο αιώνα

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού τον 13ο αιώνα

Ο μαστός στην Τέχνη 

Ο ακρωτηριασμός των μαστών

Μαστός και μαστεκτομή

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Ο καρκίνος του μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην βυζαντινή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην εποχή των Αράβων

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 2028 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020 10:10
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η άνοση θρομβοπενική πορφύρα


    Η αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή μεταλοιμώδης θρομβοπενία ή νόσος του Werlhof είναι η ελάττωση του αριθμού των αιμοπεταλίων της κυκλοφορίας (< από 100.000 ανά μικρόλιτρο)  σε απουσία τοξικού παράγοντα ή νόσου που μπορεί να σχετίζεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων,  με φυσιολογικό μυελό των οστών. Η ελάττωση αυτή είναι αποτέλεσμα της καταστροφής των αιμοπεταλίων στην περιφέρεια, καθώς και της ελαττωμένης παραγωγής τους.

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας γίνεται εξ΄αποκλεισμού.

    Ο φυσιολογικός αριθμός αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 150.000-450.000 ανά μικρολίτρο (μl) αίματος για τα περισσότερα υγιή άτομα.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος της παιδικής ηλικίας που εμφανίζεται, συνήθως, μετά από οξεία λοίμωξη και ύφίεται αυτόματα μετά από 2 μήνες. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι < από 20.000. Πρόκειται για κοινή διαταραχή κι έχει καλύτερη πρόγνωση απ΄ότι στους ενήλικες.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος που επιμένει μετά την πάροδο 6 μηνών, χωρίς σαφή λόγο. Συνήθως, εμφανίζεται στους ενήλικες και επιμένει για μήνες μέχρι και χρόνια. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 30.000-80.000

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το αιμοποιητικό, το λεμφικό και το ανοσοποιητικό.

    Επίπτωση 1 ανά 10.000.

    Η Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 2-9 ετών με επίπτωση ίδια στους άνδρες και στους γυναίκες και η Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα σε άτομα ηλικίας 20-50 ετών με επίπτωση μεγαλύτερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες (άνδρες:γυναίκες 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές ομάδες). 

    Η Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα είναι σπάνια στους ηλικιωμένους και θα πρέπει να αναζητείται άλλη αιτία που προκαλεί χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων.

    Η επίπτωση της ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας εκτιμάται σε 50-100 νέες περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ετησίως, ενώ τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το ήμισυ αυτού του ποσού. Τουλάχιστον το 70% των περιπτώσεων παιδικής ηλικίας θα καταλήξουν σε ύφεση εντός έξι μηνών, ακόμη και χωρίς θεραπεία. Επιπλέον, το ένα τρίτο των υπολειπόμενων χρόνιων κρουσμάτων, συνήθως, θα παρακολουθούνται και ένα άλλο τρίτο θα καταλήξει μόνο σε ήπια θρομβοκυτταροπενία (που ορίζεται ως αριθμός αιμοπεταλίων άνω των 50.000).

    Ένας αριθμός γονιδίων και πολυμορφισμών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα έχουν αναγνωριστεί για την προδιάθεση για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, όπως το αλληλόμορφο FCGR3a-V158 και η αύξηση της ευαισθησίας KIRDS2 / DL2 και το KIR2DS5 που φαίνεται να είναι προστατευτική.

    Η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι, συνήθως, χρόνια στους ενήλικες και η πιθανότητα διαρκούς ύφεσης είναι 20-40 τοις εκατό. Η αναλογία αρσενικού προς θηλυκό στην ομάδα ενηλίκων κυμαίνεται από 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές κλίμακες (οι περιπτώσεις παιδικής ηλικίας είναι περίπου ίσες και για τα δύο φύλα) και η μέση ηλικία των ενηλίκων στη διάγνωση είναι 56-60. Η αναλογία αρσενικών και γυναικείων ενήλικων περιπτώσεων τείνει να διευρύνεται με την ηλικία. 

    Το ποσοστό θνησιμότητας λόγω χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας ποικίλλει, αλλά είναι πιο αυξημένος στους μεσήλικες και τους ηλικιωμένους. Ενενήντα έξι τοις εκατό των αναφερόμενων θανάτων είναι άτομα 45 ετών και άνω. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά στο ποσοστό επιβίωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών.

    Σημεία και συμπτώματα Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Εύκολη αιμορραγία κατόπιν τραυματισμού, όταν ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 40.000-60.000

    Αιμορραγικές πετέχειες

    Πορφύρα

    Εύκολος μωλωπισμός

    Αιμορραγία από τα ούλα

    Αιμορραγίες από το γαστρεντερικό

    Αιμορραγίες του δέρματος και των βλεννογόνων

    Μηνορραγία και μητρορραγία

    Επαναλαμβανόμενη επίσταξη

    Νευρολογικά συμπτώματα λόγω ενδοκρανιακής αιμορραγίας, υπαραχνοειδούς αιμορραγίας κι ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας

    Σπλήνας αψηλάφητος ή απουσία σπληνομεγαλίας

    Αυτόματη αιμορραγία όταν ο αριθμός αιμοπεταλίων είναι < από 20.000

    Αίτια Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    IgG αυτοαντισώματα στην επιφάνεια των αιμοπεταλίων

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ανεμοβλογιά

    Άλλες Ιογενείς Λοιμώξεις

    idiopathis thrombopeniki porfira 2

    Παθογένεση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σε περίπου 60% των περιπτώσεων, ανιχνεύονται αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων. Τα πιο συχνά από τα αντισώματα είναι έναντι των γλυκοπρωτεϊνών μεμβράνης αιμοπεταλίων IIb-ΙΙΙα ή Ib-IX και είναι τύπου ανοσοσφαιρίνης G (IgG).

    Η επικάλυψη των αιμοπεταλίων με IgG τα καθιστά επιρρεπή σε οψωνισμό και φαγοκυττάρωση από μακροφάγα σπληνός, καθώς και από τα κύτταρα Kupffer στο ήπαρ. Τα IgG αυτοαντισώματα πιστεύεται, επίσης, ότι βλάπτουν τα μεγακαρυοκύτταρα, τα πρόδρομα κύτταρα των αιμοπεταλίων, αν και πιστεύεται ότι αυτό συντελεί μόνο ελαφρώς στη μείωση των αριθμών των αιμοπεταλίων. Η μειωμένη παραγωγή της ορμόνης γλυκοπρωτεΐνης θρομβοποιητίνης, η οποία είναι διεγερτική για την παραγωγή αιμοπεταλίων, μπορεί να συνεισφέρει στην μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων και χρησιμοποιούνται θεραπευτικά αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης.

    Το ερέθισμα για την παραγωγή αυτοαντισωμάτων στην Ιδιπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα είναι πιθανώς η ανώμαλη δραστηριότητα Τ κυττάρων. Τα Τ κύτταρα μπορούν να επηρεαστούν από φάρμακα που στοχεύουν τα Β κύτταρα, όπως το rituximab.

    Παράγοντες κινδύνου Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Οξεία λοίμωξη

    Ηλικία

    Εξωσωματική κυκλοφορία

    Υπερσπληνισμός

    Σύνδρομο αντισωμάτων και φωσφολιπιδίων

    Προεκλαμψία. Η προεκλαμψία μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία που δεν έχει σχέση με την Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Λοίμωξη από HIV

    Νόσος Graves

    Θυρεοειδίτιδα Hashimoto

    Σαρκοείδωση

    Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή σύνδρομο Evans

    Διαφορική διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Φαρμακευτική άνοση θρομβοπενία. Ενοχοποιούνται πολλά φάρμακα!!!

    Λοιμώξεις

    Οξεία λευχαιμία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό, ουραιμικό σύνδρομο

    Τεχνητή συγκόλληση των αιμοπεταλίων στο πλακάκι του περιφερικού αίματος

    Δευτεροπαθής θρομβοπενία λόγω σηψαιμίας

    Μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς

    Ελάττωση της παραγωγής από το μυελό των οστών, κακοήθεια, φάρμακα, ιοί, μεγαλοβλαστική αναιμία

    Μετά από μετάγγιση

    Ισοάνοση νεογνική πορφύρα

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    idiopathis thrombopeniki porfira 4

    Διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων: 5.000-75.000

    Σχετική λεμφοκυττάρωση κι ελαφρά ηωσινοφιλία

    Παράταση του χρόνου ροής (δε χρησιμεύει όταν υπάρχει θρομβοπενία)

    Αναιμία

    Ο χρόνος προθρομβίνης (PT) και ο χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης (PTT) είναι φυσιολογικοί

    Το πλακάκι περιφερικού αίματος δείχνει φυσιολογικά ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια και λίγα, αλλά μεγάλα αιμοπετάλια

    Η εξέταση του μυελού των οστών αποκαλύπτει την ύπαρξη άφθονων μεγακαρυοκυττάρων, ενώ η ερυθρά και η μυελοειδής σειρά είναι φυσιολογικές

    Υπάρχουν αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων

    Πρέπει να γίνει μαγνητική εγκεφάλου για τον αποκλεισμό ενδοκρανιακής αιμορραγίας

    Μπορεί να γίνει οστεομυελική βιοψία

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας είναι μια διαδικασία αποκλεισμού.

    Πρώτον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν ανωμαλίες του αίματος εκτός από το χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και φυσικά σημεία εκτός από την αιμορραγία.

    Στη συνέχεια, θα πρέπει να αποκλειστούν δευτεροπαθείς αιτίες (5-10% των περιπτώσεων ITP), όπως, λευχαιμία, φάρμακα (π.χ. κινίνη, ηπαρίνη), ερυθηματώδης λύκος, κίρρωση, HIV, ηπατίτιδα C, συγγενείς αιτίες, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, ανεπάρκεια παράγοντα von Willebrand, ονυαλάι κ.ά. Σε περίπου 2,7 έως 5 τοις εκατό των περιπτώσεων, αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία και Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα συνυπάρχουν, στο σύνδρομο Evans. 

    Παρά την καταστροφή των αιμοπεταλίων από τα μακροφάγα του σπλήνα, ο σπλήνας δεν διευρύνεται. Στην πραγματικότητα, ένας διογκωμένος σπλήνας πρέπει να οδηγήσει σε αναζήτηση άλλων πιθανών αιτιών για τη θρομβοπενία.

    Η εξέταση του μυελού των οστών μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ασθενείς ηλικίας άνω των 60 ετών και σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία ή όταν αμφισβητείται η διάγνωση. Κατά την εξέταση του μυελού μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση στην παραγωγή μεγακαρυοκυττάρων.

    Θεραπευτική αγωγή Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σπληνεκτομή γίνεται σε ασθενείς που έχει αποτύχει η φαρμακευτική αγωγή. Χορηγείται αντιπνευμονιοκοκκικό εμβόλιο 1 μήνα πριν της σπληνεκτομής.

    Γίνεται πρόληψη τραυματισμού ή μωλωπισμού και αποφυγή αθλημάτων με σωματική επαφή.

    Αποφυγή ακετυλοσαλικυλικού οξέος και άλλων αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων.

    Με σπάνιες εξαιρέσεις, συνήθως δεν υπάρχει ανάγκη θεραπείας με βάση τον αριθμό αιμοπεταλίων. 

    Οι τρέχουσες οδηγίες συνιστούν θεραπεία μόνο σε περιπτώσεις σημαντικής αιμορραγίας. 

    Στεροειδή

    Η αρχική θεραπεία, συνήθως, συνίσταται στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, μια ομάδα φαρμάκων που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Η δόση και ο τρόπος χορήγησης καθορίζονται από τον αριθμό των αιμοπεταλίων και από το εάν υπάρχει ενεργή αιμορραγία: σε επείγουσες καταστάσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εγχύσεις δεξαμεθαζόνης ή μεθυλπρεδνιζολόνης, ενώ η στοματική πρεδνιζόνη ή πρεδνιζολόνη μπορεί να επαρκεί σε λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις. Μόλις βελτιωθεί ο αριθμός των αιμοπεταλίων, η δόση του στεροειδούς μειώνεται σταδιακά ενώ παρακολουθείται η πιθανότητα υποτροπής. Το 60-90% θα παρουσιάσει υποτροπή κατά τη διάρκεια της μείωσης ή διακοπής της δόσης. Τα μακροχρόνια στεροειδή αποφεύγονται εάν είναι δυνατόν λόγω των σοβαρών παρενεργειών που περιλαμβάνουν οστεοπόρωση, διαβήτη και καταρράκτη.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 1-2 mg/Kg/ημέρα για 4 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή του φαρμάκου. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 60 mg/ημέρα για 4-6 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή. Μπορεί να χρειασθεί επανάληψη. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Anti-D ανοσοσφαιρίνη

    Μια άλλη επιλογή, κατάλληλη για Rh-θετικούς ασθενείς με λειτουργικούς σπλήνες είναι η ενδοφλέβια χορήγηση Rho (D) ανοσοσφαιρίνης (Human; Anti-D). Μετά από τη χορήγηση, τα επικαλυμμένα με την ανοσοσφαιρίνη συμπλέγματα ερυθρών αιμοσφαιρίων δεσμεύουν τους υποδοχείς στα μακροφάγα, με αποτέλεσμα την καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων, προστατεύοντας τα επιμολυσμένα με το αντίσωμα αιμοπετάλια. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η κεφαλαλγία (15%), η ναυτία και ο έμετος (12%), τα ρίγη (<2%) και ο πυρετός (1%).

    Άλλοι παράγοντες

    Μερικοί χρησιμοποιούν ανοσοκατασταλτικά, όπως μυκοφαινολάτη ή μοφετίλ ή αζαθειοπρίνη. Σε μερικές περιπτώσεις χορηγείται το αλκαλοειδές βίνκα και οι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες βινκριστίνη και κυκλοφωσφαμίδη, αλλά έχουν σημαντικές παρενέργειες. Επίσης και η rituximab που είναι ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου χρησιμοποιείται, αλλά έχει παρενέργειες. Χορηγείται και δαναζόλη 200-400 mg δύο φορές την ημέρα. Η δραστικότητά της είναι μικρή σε νεαρούς ασθενείς που δεν έχουν υποστεί σπληνεκτομή. Επίσης, κάποιοι χορηγούν Ιντερφερόνη άλφα 2b και σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πλασμαφαίρεση. Η δαψόνη ή διφαινυλοσουλφόνη, DDS ή αλοσουλφόνη είναι ένα αντιμολυσματικό φάρμακο σουλφόνης. Η δαψόνη είναι χρήσιμη στη θεραπεία του λύκου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ως θεραπεία δεύτερης γραμμής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα. Παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο 40-60% των ασθενών που τη λαμβάνουν.
    Η μη-επισημασμένη χρήση του rituximab, ενός χιμαιρικού μονοκλωνικού αντισώματος έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου, μπορεί μερικές φορές να είναι μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση στην σπληνεκτομή. Εντούτοις, μπορεί να εμφανιστούν σημαντικές παρενέργειες και τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές είναι ασαφείς.

    Ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη

    Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) μπορεί να εγχυθεί σε μερικές περιπτώσεις προκειμένου να μειωθεί ο ρυθμός με τον οποίο τα μακροφάγα καταναλώνουν τα αιμοπετάλια με τα επισημανθέντα αντισώματα. Ωστόσο, ενώ είναι μερικές φορές αποτελεσματική, είναι δαπανηρή και παράγει βελτίωση που γενικά διαρκεί λιγότερο από ένα μήνα. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση ασθενούς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα που έχει ήδη προγραμματιστεί για χειρουργική επέμβαση, ο οποίος έχει επικίνδυνα χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και έχει κακή ανταπόκριση σε άλλες θεραπείες, η ανοσοσφαιρίνη μπορεί να αυξήσει ταχέως τον αριθμό αιμοπεταλίων και μπορεί, επίσης, να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου μεγάλης αιμορραγίας με την προσωρινή αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Η γ σφαιρίνη δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς που έχουν ανεπάρκεια IgA. Αναφυλακτική αντίδραση παρατηρείται σε ασθενείς με ανεπάρκεια IgA.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ενδοφλέβια χορήγηση γ σφαιρίνης 1-2 gr/Kg εφ'απαξ ή 400 mg/Kg/ημέρα για 5 ημέρες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ρίγη, ναυτία, κεφαλαλγία και αρθραλγίες σε ποσοστό 7% και πρέπει να ελαττωθεί ο ρυθμός έγχυσής της. Η γ σφαιρίνη χρησιμοποιείται ως μόνη αγωγή ή ως προετοιμασία για την μετάγγιση αιμοπεταλίων.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Γίνονται υψηλές δόσεις γ σφαιρίνης ενδοφλεβίως σε επείγουσες περιπτώσεις.

    Αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης

    Θρομβοποιητικοί παράγοντες

    Οι αγωνιστές υποδοχέων θρομβοποιητίνης είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που διεγείρουν την παραγωγή αιμοπεταλίων στον μυελό των οστών. Σε αυτό, διαφέρουν από τους προηγούμενους παράγοντες που δρουν προσπαθώντας να περιορίσουν την καταστροφή των αιμοπεταλίων]. Δύο τέτοια προϊόντα είναι σήμερα διαθέσιμα:

    Η Romiplostim (εμπορική ονομασία Nplate) είναι μία πρωτεΐνη σύντηξης Fc-πεπτιδίου που διεγείρει τη θρομβοποίηση (πεπτίδιο) που χορηγείται με υποδόρια ένεση.  Η romiplostim είναι εγκεκριμένη στη θεραπεία της χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας, ειδικά σε υποτροπιάζοντες ασθενείς μετά από σπληνεκτομή. 

    Το Eltrombopag (Promacta ή Revolade) είναι ένας από του στόματος χορηγούμενος παράγοντας με αποτέλεσμα παρόμοιο με εκείνο της romiplostim. Αυξάνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων και μειώνει την αιμορραγία με τρόπο εξαρτώμενο από τη δόση.

    Οι παρενέργειες των αγωνιστών υποδοχέων θρομβοποιητίνης περιλαμβάνουν τον πονοκέφαλο, τον πόνο στις αρθρώσεις ή στους μυς, ζάλη, ναυτία ή έμετο και αυξημένο κίνδυνο θρόμβων αίματος.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η σπληνεκτομή (απομάκρυνση της σπλήνας) μπορεί να ληφθεί υπόψη σε ασθενείς που είτε δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία με στεροειδή κι έχουν συχνές υποτροπές, είτε δεν μπορούν να αποκοπούν από τα στεροειδή μετά από μερικούς μήνες. Τα αιμοπετάλια τα οποία έχουν δεσμευθεί με αντισώματα παραλαμβάνονται από τα μακροφάγα στην σπλήνα (τα οποία έχουν υποδοχείς Fc) και έτσι η απομάκρυνση του σπλήνα μειώνει την καταστροφή των αιμοπεταλίων. Η διαδικασία είναι δυνητικά επικίνδυνη σε περιπτώσεις Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα λόγω της αυξημένης πιθανότητας σημαντικής αιμορραγίας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

    Η χρήση της σπληνεκτομής για τη θεραπεία της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας δεν συνιστάται πια.

    Μετάγγιση αιμοπεταλίων

    Η μετάγγιση αιμοπεταλίων δεν συνιστάται, εκτός από την περίπτωση έκτακτης ανάγκης, και συνήθως δεν επιτυγχάνει μακροπρόθεσμη αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Αυτό συμβαίνει επειδή ο υποκείμενος αυτοάνοσος μηχανισμός που καταστρέφει τα αιμοπετάλια του ασθενούς θα καταστρέψει, επίσης, τα αιμοπετάλια του δότη και έτσι οι μεταγγίσεις των αιμοπεταλίων δεν θεωρούνται  επιλογή θεραπείας.

    Η εξάλειψη του H. pylori

    Στους ενήλικες, ιδιαίτερα εκείνους που ζουν σε περιοχές με υψηλό επιπολασμό του Helicobacter pylori (ο οποίος συνήθως κατοικεί στο τοίχωμα του στομάχου και σχετίζεται με πεπτικά έλκη), η ταυτοποίηση και η θεραπεία αυτής της μόλυνσης έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων στο ένα τρίτο των ασθενών. Σε ένα πέμπτο, ο αριθμός αιμοπεταλίων ομαλοποιείται πλήρως. Το τεστ για ελικοβακτηρίδιο μπορεί να είναι ψευδώς θετικό μετά από θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη.

    idiopathis thrombopeniki porfira 3

    Πρόγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Είναι ασυνήθιστο οι ασθενείς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα να εμφανίζουν σοβαρή αιμορραγία (μόνο το 5% των ατόμων που έχουν προσβληθεί). Ωστόσο, εντός πέντε ετών από τη διάγνωση, το 15% των προσβεβλημένων ατόμων νοσηλεύονται με αιμορραγικές επιπλοκές.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Το 80-85% αναλαμβάνει πλήρως σε 2 μήνες

    Το 15% μεταπίπτει σε χρόνια Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Στο 10-20% υπάρχει αυτόματη ύφεση

    Στο υπόλοιπο, ο αριθμός των αιμοπεταλίων παραμένει χαμηλός για μήνες ή χρόνια

    Μπορεί να ακολουθηθεί πορεία με εξάρσεις και υφέσεις

    Εγκυμοσύνη και ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Τα αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων σε μια έγκυο γυναίκα με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα επιτεθούν στα αιμοπετάλια του ασθενούς και επίσης, θα περάσουν τον πλακούντα και θα αντιδράσουν έναντι των εμβρυϊκών αιμοπεταλίων. Επομένως, η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι μια σημαντική αιτία της εμβρυϊκής και νεογνικής αυτοάνοσης θρομβοκυτοπενίας. Περίπου το 10% των νεογνών που έχουν προσβληθεί από ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα έχουν αριθμό αιμοπεταλίων <50,000 / uL και 1% έως 2% θα παρουσιάσουν κίνδυνο ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας κατά τη γέννα και μετά.

    Κανένας εργαστηριακός έλεγχος δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα εάν θα εμφανιστεί νεογνική θρομβοπενία.

    Ο κίνδυνος νεογνικής θρομβοκυτταροπενίας αυξάνεται:

    Σε μητέρες με ιστορικό σπληνεκτομής για ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Οι μητέρες που είχαν προηγούμενο βρέφος και επηρεάστηκαν από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Σε μητέρες που ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι μικρότερος από 100.000 / uL
    Συνιστάται οι έγκυες γυναίκες με θρομβοκυτοπενία ή προηγούμενη διάγνωση ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας να υποβάλλονται σε δοκιμασία για αντισώματα έναντι των αιμοπεταλίων. Μια γυναίκα με συμπτωματική θρομβοκυτταροπενία και ένα αναγνωρίσιμο αντίσωμα κατά των αιμοπεταλίων θα πρέπει να ξεκινήσει θεραπεία για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ενδοφλέβια σφαιρίνη. Η ανάλυση του εμβρυϊκού αίματος για τον προσδιορισμό του αριθμού αιμοπεταλίων δεν εκτελείται γενικά, καθώ,ς η θρομβοκυτταροπενία που προκαλείται από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα στο έμβρυο δεν είναι σοβαρή. Μεταγγίσεις αιμοπεταλίων μπορούν να πραγματοποιηθούν σε νεογέννητα, ανάλογα με τον βαθμό θρομβοκυτοπενίας, αλλά καλύτερα να αποφεύγονται και συνιστάται να παρακολουθούνται τα νεογνά με μικρούς αριθμούς αιμοπεταλίων για τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννηση. 

    Παρακολούθηση των ασθενών κε Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Συχνή μέτρηση του αριθμού των αιμοπεταλίων κάθε εβδομάδα, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την αγωγή.

    Κλινική παρακολούθηση του επιπέδου της αιμόστασης.

    Αποφυγή των χημικών φαρμάκων που αναστέλλουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων, όπως η ασπιρίνη ή που καταστέλλουν το μυελό των οστών, όως τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα και αποφυγή ακτινοθεραπείας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    idiopathis thrombopeniki porfira 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σουλφασαλαζίνη

    Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Σύνδρομο συγγενούς ερυθράς

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Θρομβοκυττάρωση

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καλάμι

    Εξαγωγή δοντιού

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Ο ιός του Έμπολα

    Θρομβοπενία

    Θεραπεία θρομβοφιλίας και πρόληψη θρόμβωσης

    Αποφύγετε την θρόμβωση

    www.emedi.gr

     

  • Μπακαλιάρος παστός, τηγανητός Μπακαλιάρος παστός, τηγανητός

    Τηγανητός μπακαλιάρος με σκορδαλιά

     

    Ο βακαλάος, μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα.

    Παρόλο που η περίοδος της Σαρακοστής αποτελεί παράλληλα και περίοδο νηστείας, η εκκλησία, επέτρεψε να υπάρχουν δυο ημέρες όπου θα επιτρέπεται η κατανάλωση ψαριού.

    Μία από αυτές τις γιορτές είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, όπου παραδοσιακά συνηθίζεται εκείνη την ημέρα να τρώμε μπακαλιάρο με σκορδαλιά.

    Η δεύτερη ημέρα εξαίρεσης της νηστείας είναι η Κυριακή των Βαΐων.

    Γιατί όμως καθιερώθηκε ο μπακαλιάρος και όχι κάποιο άλλο ψάρι;

    Παλιά, όσοι ζούσαν σε παραθαλάσσιες περιοχές, δεν είχαν πρόβλημα να τρώνε φρέσκα ψάρια σε καθημερινή βάση. Για τον ορεινό πληθυσμό όμως, η μεταφορά του ψαριού αντιμετώπιζε προβλήματα, μιας και δεν υπήρχαν τα μέσα μεταφοράς του φρέσκου ψαριού πριν αυτό αλλοιωθεί.

    Όταν λοιπόν εισάχθηκε ο μπακαλιάρος τον 15ο αιώνα, ήταν ιδανικός, γιατί ήταν ένα φτηνό ψάρι το οποίο μπορεί να διατηρηθεί και εκτός ψυγείου με τη χρήση αλατιού.

    Πατροπαράδοτο έθιμο στα περισσότερα ελληνικά σπίτια είναι την ημέρα της 25ης Μαρτίου στο γιορτινό τραπέζι να σερβίρεται μπακαλιάρος με συνοδεία σκορδαλιάς.

    Ο μπακαλιάρος είναι ένα τρόφιμο πλούσιο σε πρωτεΐνες υψηλής βιολογικής αξίας, βιταμίνες (Α, D, K, B12), ιχνοστοιχεία (κάλιο, ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, φώσφορο και νιασίνη) και φτωχό σε λιπαρά. Τα λίγα λιπαρά που περιέχει ανήκουν κατά βάσει στα ω-3 λιπαρά οξέα τα οποία λειτουργούν ευεργετικά για το ανοσοποιητικό σύστημα, το νευρικό σύστημα, την καλή υγεία των ματιών και γενικότερα προάγουν την καλή υγεία του οργανισμού.

    Η σκορδαλιά έχει πολύ σκόρδο. Πολλές μελέτες αναφέρουν την προστασία που προσφέρει η κατανάλωση σκόρδου στα αγγεία μας. Ταυτόχρονα έχει μελετηθεί με ενθαρρυντικά αποτελέσματα η δράση της έναντι της υπέρτασης και της αυξημένης χοληστερίνης. Επιπλέον, το σκόρδο είναι πλούσιο σε αλυσίνη, μία ισχυρή αντιμικροβιακή ουσία που προστατεύει τον οργανισμό μας από τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων. Φαίνεται ότι η αλυσίνη σαν φυσικός αντιμικροβιακός παράγοντας δρα και ενάντια στα μικρόβια που αποτελούν την αιτία εμφάνισης του έλκους στομάχου.

    Θερμιδικά ο μπακαλιάρος βραστός ή ψητός αποδίδει περίπου 150 θερμίδες ανά μερίδα.

    Σε περίπτωση που τον τηγανίσετε η θερμιδική του αξία ανεβαίνει στις 380 θερμίδες ανά μερίδα.

    Η σκορδαλιά αποδίδει περίπου 95 θερμίδες ανά κουταλιά της σούπας. Αν λοιπόν αποφασίσουμε να καταναλώσουμε 1 μερίδα μπακαλιάρο τηγανιτό με συνοδεία 4 κ.σ. σκορδαλιά, μιας φέτας ψωμιού και σαλάτας με 1 κ.σ. ελαιόλαδο το γεύμα μας θα αποδώσει 1100 θερμίδες.

    Μπορούμε ωστόσο να επιλέξουμε μπακαλιάρο ψητό με 2 κ.σ. σκορδαλιά και σαλάτα με 1 κ.σ. ελαιόλαδο που θα αποδώσει σαν γεύμα 600 θερμίδες.

    Ο παστός μπακαλιάρος στην αγορά υπάρχει σε 2 τύπους: με κόκκαλα ή φιλέτο, χωρίς κόκκαλα.

    Χρήσιμες συμβουλές για τον παστό μπακαλιάρο

    1.Για τις κροκέτες αλλά και για συνταγές με πολύ παχιά κρούστα, είναι καλύτερα να διαλέξετε ένα φιλέτο χωρίς κόκαλα.

    2.Αγοράζετε φύλλα μπακαλιάρου με λευκό κρέας, παχιά σάρκα και καλοσχηματισμένα, με μια ελαφριά λάμψη από φρέσκο αλάτι.

    3.Αποφεύγετε τα φύλλα των οποίων το κρέας είναι θαμπό ή λίγο κίτρινο ή πρασινωπό και η σάρκα εξαιρετικά ξηρή και σφιχτή. Αυτές είναι ενδείξεις ότι ο μπακαλιάρος είναι μπαγιάτικος ή κακά παστωμένος.

    4.Για να τον ξαλμυρίσετε σωστά, τοποθετήστε στο σκεύος που τον βάζετε να μουλιάσει μια σχάρα και πάνω στη σχάρα τα κομμάτια του μπακαλιάρου. Έτσι θα υπάρχει κενό ανάμεσα στον πυθμένα του σκεύους και τον μπακαλιάρο. Διαφορετικά, το αλάτι που κατακάθεται εξακολουθεί να επηρεάζει το ψάρι. Με αυτόν τον τρόπο και αλλάζοντας το νερό 3-4 φορές, θα ξαλμυρίσει καλύτερα.

    5.Όσο πιο χοντρό είναι το κομμάτι του μπακαλιάρου, τόσο περισσότερες ώρες θα χρειαστεί να μουλιάσει. Τα πολύ χοντρά φύλλα θέλουν για σωστό ξαλμύρισμα τουλάχιστον 20 ώρες.

    6.Αν τον αφήσετε για περισσότερες από 12 ώρες στο νερό, καλό θα ήταν να τον βάλετε στο ψυγείο.

    7.Αλλάζετε το νερό συχνά, κάθε μία ώρα αν είναι δυνατόν.

    8.Αν θέλετε να γλυκάνει εντελώς, βουτήξτε τον την τελευταία φορά σε ελαφρά χλιαρό νερό και αφήστε τον εκεί για 1 ώρα.

    9. Για να απολαύσετε έναν μπακαλιάρο με εξαιρετικά τραγανή κρούστα και τρυφερή σάρκα, φροντίστε να "καίει" πολύ καλά το ελαιόλαδο που θα τον τηγανίσετε.

    10. Μην τον σκεπάζετε αμέσως μόλις τον βγάλετε από το τηγάνι, γιατί θα "ιδρώσει" και θα μαλακώσει η εξωτερική κρούστα.

    bakaliaros skordalia 1

    Μπακαλιάρος τηγανητός με σκορδαλιά (Μερίδες 6)

    Θερμίδες 1100/μερίδα

    Υλικά

    • 1 ½ κιλό μπακαλιάρο ήδη ξαλμυρισμένο
    • 500 γραμμάρια αλεύρι
    • 2 αυγά
    • 2 κουταλιές μπέικιν πάουντερ
    • ελαιόλαδο βιολογικό (για τη σκορδαλιά 3 φλιτζάνια)
    • παντζάρια σαλάτα ή ντομάτες σαλάτα ή ψητές ή χόρτα βραστά
    • 5 σκελίδες βιολογικά σκόρδα
    • 1 κιλό βιολογικές πατάτες
    • 1/2 φλιτζάνι ξίδι
    • Μαϊντανός
    • Άνηθος
    • Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    Εκτέλεση

    • Κόβετε τον μπακαλιάρο σε μικρά τεμάχια, αφαιρείτε το δέρμα, αμέσως, τον πλένετε και τον βάζετε σε πήλινη λεκάνη με μπόλικο νερό να μουσκέψει από το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Αλλάζετε το νερό 3 φορές τουλάχιστον.
    • Αφαιρείτε τα κόκαλα από τον μπακαλιάρο και τον βάζετε σε τρυπητό να στραγγίξει.
    • Μέσα σε μπολ διαλύετε το αλεύρι σε ανάλογο νερό, ώστε να γίνει ένας πηχτός χυλός.
    • Προσθέτετε τα αυγά στον χυλό χτυπημένα και το μπέικιν πάουντερ.
    • Βουτάτε ένα ένα κομμάτι μπακαλιάρου στον χυλό και το τηγανίζετε σε καυτό ελαιόλαδο, να πάρει ένα χρυσόξανθο χρώμα.
    • Πασπαλίζετε με άνηθο και λίγες φέτες λεμόνι.
    • Ετοιμάζετε τη σκορδιαλιά: Καθαρίζετε τα σκόρδα και τα λιώνετε στο γουδί. Προσθέτετε τις πατάτες, βρασμένες και ξεφλουδισμένες και τις πολτοποιείτε, ώστε να γίνουν αλοιφή και προσθ΄τετε το αλάτι. Ρίχνετε ελαιόλαδο και ξίδι εναλλάξ, δουλεύοντας διαρκώς. Αν θέλετε να γίνει η σκορδαλιά σας, κάπως, πιο αραιή, προσθέτετε 1/2 φλιτζάνι ζωμό λαχανικών. Τη γαρνίρετε με φουντίτσες μαϊντανού και λίγες μαύρες ελιές. Αν θέλετε βάζετε στη σκορδαλιά αμύγδαλα ή καρύδια. Αφού λιώσετε το σκόρδο, προσθέτετε 1/2 φλιτζάνι τσαγιού αμυγδαλόψιχα ή καρυδόψιχα ζεματισμένη και ξεφλουδισμένη και τη δουλεύετε στο γουδί, μέχρι να γίνει σαν αλοιφή κι ετοιμάζετε στη συνέχεια τη σκορδαλιά.
    • Σερβίρεται με ντομάτες κομμένες στη μέση και ψητές στο γκριλ με λίγο λαδάκι ή με παντζάρια ή χόρτα. 
     
  • Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Η βιταμίνη Κ είναι απαραίτητη για την υγεία μας

     

    Η βιταμίνη Κ για να είναι βιοδιαθέσιμη πρέπει να έχει τη μορφή Κ2 ή μενακινόνη 7.

    Η βιταμίνη Κ2, συνήθως, προέρχεται από βιολογικό natto που είναι προϊόν ζύμωσης της σόγιας.

    Τα φρούτα, τα λαχανικά, τα μανιτάρια, τα βότανα, τα φύκη και τα φυτικά ένζυμα βοηθούν την απορρόφησή της.

    Η βιταμίνη Κ είναι λιποδιαλυτή βιταμίνη και ναφθοκινόνη.

    Οι ναφθοκινόνες περιλαμβάνουν τη φυλλοκινόνη ή βιταμίνη Κ1 και τη μετακινόνη ή βιταμίνη Κ2.

    Η βιταμίνη Κ1 παράγεται από τα ανώτερα φυτά και τα φύκη και οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις της βρίσκονται στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως σπανάκι, μαρούλι κ.ά.

    Οι μετακινόνες παράγονται από ένα ευρύ φάσμα βακτηρίων, όπως τα φιλικά βακτήρια της εντερικής χλωρίδας του ανθρώπου. Οι πιο γνωστές μετακινόνες είναι η μετακινόνη MK-4 που παράγεται σε ανθρώπινους ιστούς με τη μετατροπή της φυλλοκινόνης μέσω της διατροφής.

    Την καλύτερη απορρόφηση έχουν οι μετακινόνες με μακρά πλευρική αλυσίδα, όπως η μετακινόνη 7 ή MK-7 που έχει και μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής, υψηλότερα επίπεδα ορού αίματος και καλύτερη δράση.

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Η βιταμίνη Κ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πήξη του αίματος, γιατί συμβάλλει στην παραγωγή των λειτουργικών πρωτεϊνικών παραγόντων, όπως προθρομβίνη, προκομβερτίνη κ.ά. που συντίθεται στο ήπαρ.

    Η έλλειψη βιταμίνης Κ προκαλεί αιμορραγίες.

    Η βιταμίνη Κ είναι απαραίτητη για τη σωστή λειτουργία πρωτεϊνών που συντίθεται σε άλλους ιστούς, όπως η οστεοκαλσίνη που συντίθεται από τους οστεοβλάστες  και η Matrix gla protein (MGP) που συντίθεται στον χόνδρο και τα τοιχώματα των αγγείων. Οι δύο αυτές πρωτεϊνες εμπλέκονται στον μεταβολισμό των οστών. Η οστεοκαλσίνη είναι υπεύθυνη για την ενσωμάτωση του ασβεστίου στα οστά.

    Η βιταμίνη Κ2 είναι αποτελεσματική στην οστεοπόρωση και μειώνει σημαντικά την απώλεια της οστικής μάζας και τον κίνδυνο καταγμάτων σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση, ιδίως όταν συνδυάζεται με τη βιταμίνη D3 και διαιτητικό ασβέστιο σε ασθενείς με νόσο Parkinson, νόσο Alzheimer, κίρρωση ήπατος, ασθενείς που έχουν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο και άτομα που λαμβάνουν κορτικοστερεοειδή ή οξική λευπρολίδη ή λευπρορελίνη

    Η MGP εμποδίζει την εναπόθεση ασβεστίου στις αρτηρίες.

    Η βιταμίνη Κ2 εμποδίζει την ασβεστοποίηση των αρτηριών και τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας μειώνοντας τον κίνδυνο καρδιοαγγειακών παθήσεων.

    Η βιταμίνη Κ2 έχει ισχυρή αντκαρκινική δράση.

    Η βιταμίνη Κ βοηθάει στην εύρυθμη λειτουργία του ήπατος και στην παραγωγή των λειτουργικών παραγόντων πήξεως.

    Ποιοι πρέπει να πρέπει να παίρνουν οπωσδήποτε βιταμίνη Κ

    Όταν είναι περιορισμένη η απορρόφηση των λιπών

    Όταν λαμβάνεται αντιπηκτική θεραπεία

    Όταν λαμβάνονται φάρμακα ή ουσίες που μειώνουν την απορρόφηση της βιταμίνης Κ, όπως χολεστυραμίνη, χολεστιπόλη, ορλιστάτη κ.ά

    Όσοι έχουν οστεοπόρωση

    Όσοι έχουν αιμορραγία 

    Όσοι έχουν ηπατική ανεπάρκεια

    Όσες γυναίκες κινδυνεύουν από κατάγματα στην εμμηνόπαυση

    Όσοι έχουν πάθει κατάγματα

    Όσοι έχουν νόσο Parkinson

    Όσοι έχουν νόσο Alzheimer

    Όσοι έχουν κίρρωση ήπατος

    Όσοι έχουν νευρική ανορεξία

    Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

    Όσοι έχουν υποστεί εγκεφαλικό

    Όσοι παίρνουν κορτικοστερεοειδή

    Όσοι έχουν καρκίνο

    Όσοι παίρνουν λευπρολίδη και συναφή φάρμακα

    Όσοι έχουν απόφραξη χοληφόρων

    Όσοι έχουν κοιλιοκάκη

    Όσοι έχουν ελκώδη κολίτιδα

    Όσοι έχουν νόσο Crohn

    Όσοι έχουν κατά τόπους εντερίτιδα

    Όσοι έχουν κυστική ίνωση

    Όσοι έχουν σύνδρομο βραχέος εντέρου 

    Όσοι έχουν χειρουργηθεί στο έντερο

    Όσοι έχουν αθηροσκλήρωση

    Όσοι παίρνουν αντιβιοτικά που διαταράσσουν την ισορροπία της εντερικής χλωρίδας

    Όσοι κάνουν δίαιτες ή έχουν χαμηλή διαιτητική πρόσληψη και υποσιτισμό

    Όσοι είναι ηλικιωμένοι

    Τα νεογέννητα που έχουν χαμηλά επίπεδα βιταμίνης Κ και εμφανίζουν αιμορραγική νόσο νεογνών, γι΄αυτό στα νεογέννητα χορηγείται προληπτικά

    vitami K 2

    Τα συμπτώματα της ανεπάρκειας της βιταμίνης Κ

    Εύκολο μελάνιασμα

    Συχνές ρινορραγίες

    Αιμορραγία ούλων

    Βαριά εμμηνορρυσία

    Αίμα στα ούρα

    Αίμα στα κόπρανα

    Δοσολογία βιταμίνης Κ

    Βρέφη 0-6 μηνών 2 μg

    Βρέφη 6-12 μηνών 2,5 μg

    Παιδιά 1-3 ετών 30 μg

    Παιδιά 4-8 ετών 55 μg

    Παιδιά 9-13 ετών 60 μg

    Έφηβοι 14-18 ετών 75 μg

    Ενήλικες άνω των 19 ετών 90 μg για τις γυναίκες και 120 μg για τους άνδρες

    Για την παραγωγή λειτουργικών πρωτεϊνών που συντίθεται εκτός ήπατος, όπως η οστεοκαλσίνη και η MGP απαιτούνται διπλάσιες δοσολογίες.

    Η βιταμίνη Κ δεν είναι τοξική ακόμη και σε υψηλές δοσολογίες. Να προτιμάτε την Κ2. Η Κ1 σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι δραστική και η Κ3 που είναι συνθετική βιταμίνη Κ ή μεναδιόνη σε υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις, αιμολυτική αναιμία και βλάβη ήπατος.

    Η βιταμίνη Κ μειώνει τη δράση των αντιπηκτικών, γι΄αυτό πρέπει να λαμβάνεται με ιατρική καθοδήγηση

    Η βιταμίνη Ε σε δοσολογία άνω των 800 IU ανταγωνίζεται τη δράση της βιταμίνης Κ

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνη Κ

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνη Κ

    vitamin K 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Ποιες βιταμίνες πρέπει να παίρνετε καθημερινά

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Όσοι έχουν καρκίνο πρέπει να παίρνουν βιταμίνη D

    Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την βιταμίνη Κ

    Χρήσιμες πληροφορίες για την βιταμίνη Κ

    Τα οφέλη από την παπάγια στην υγεία

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Εξαφανίστε τους μαύρους κύκλους

    Υπάρχουν ωφέλιμοι μικροοργανισμοί;

    Δίαιτα για όσους παίρνουν Sintrom

    Για όσους παίρνουν αντιπηκτικά

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Πρωινό με μπαγκέτα, ελαιόλαδο και γιαούρτι Πρωινό με μπαγκέτα, ελαιόλαδο και γιαούρτι

    Υγιεινό πρωινό για να έχετε την υγεία σας

     

    Πρωινό με μπαγκέτα, ελαιόλαδο και γιαούρτι

    Είναι εύγευστο, εύπεπτο και πλήρες γεύμα.

    Περιέχει όλες τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία, όλα τα αμινοξέα και όλα τα ακόρεστα λιπαρά οξέα.

    Περιέχει πρωτεϊνες, λίπη και υδατάνθρακες σε ισορροπημένες αναλογίες.

    Έχει λίγες θερμίδες και είναι χορταστικό γεύμα.

    Όποιος τρώει 3 τέτοια γεύματα την ημέρα αδυνατίζει, χάνει την κοιλιά κι εξαφανίζει την κυτταρίτιδα κι έχει την υγεία του.

    Είναι υγιεινό πρωινό.

    mpagketa 1

    Υλικά για 1 άτομο

    50 γραμμάρια μπαγκέτα ή άλλο υγιεινό ψωμί της αρεσκείας σας σε φέτες ας είναι και λίγο ξερή

    1 κουταλιά σούπας βιολογικό ελαιόλαδο ή 1 κουταλιά σούπας βιολογικό βούτυρο ζωικό ή 1 κουταλιά σούπας βιολογική μαγιονέζα

    250 γραμμάρια γιαούρτι πλήρες ή 3 μελάτα βιολογικά αυγά ή 150 γραμμάρια βιολογικό αβοκάντο ή 250 γραμμάρια ξινόγαλα

    Αλάτι ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό

    Εκτέλεση

    Βάζετε σε κάθε φέτα μπαγκέτα, λίγο ελαιόλαδο ή βούτυρο ή μαγιονέζα και λίγο αλάτι

    Μασάτε καλά την κάθε μπουκιά (30-60 φορές).

    Προσθέτετε στο στόμα σας μια κουταλιά γιαούρτι ή 1 κουταλιά μελάτο αυγό ή αβοκάντο ή λίγο ξινόγαλα, μασάτε για άλλες 5-10 φορές και καταπίνετε.

    By Savvi Diet

    mpagketa 2

    Τα καλύτερα βιολογικά τρόφιμα 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε βιολογικά τρόφιμα

    smoothie 2

    Διαβάστε, επίσης,

    Πρωινό με φρυγανιές, βούτυρο, μέλι και γάλα

    Κάστανα με μέλι και τσίπουρο

    Νιφάδες βρώμης με νερό

    Γάλα με νιφάδες βρώμης

    Βιολογικό γάλα με νιφάδες και χουρμάδες

    Smoothie με μάνγκο και καρύδα

    Θεραπευτικοί χυμοί

    Υγιεινά σνακ για όλους

    Κάθε χυμός βοηθά διαφορετικά τον οργανισμό μας

    Πώς θεραπεύει η νηστεία

    Τι να κάνετε αν αισθάνεστε αδυναμία και κόπωση

    Διατροφή για να διατηρήσετε την οξεοβασική ισορροπία στο σώμα σας

    Χυμός για να καθαρίσετε το έντερό σας

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καρότα

    Η θεραπεία του Ακτουάριου για τον καρκίνο

    Τι πρέπει να προσέχουν όσοι πίνουν νερό με λεμόνι

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σταφύλια

    Όλοι πρέπει να έχουν ένα αποχυμωτή στο σπίτι τους

    Μην πετάτε τις φλούδες από τα πορτοκάλια

    Συνταγές από ροφήματα για όλες τις ασθένειες

    Smoothie με κέιλ και πιπέρι

    Είναι υγιεινός ο φρέσκος χυμός του εμπορίου;

    Υγιεινό ρυζόγαλο

    Κρέμα με σιμιγδάλι και γάλα

    www.emedi.gr

  • Τι είναι η διαιθυλοστιλβεστρόλη; Τι είναι η διαιθυλοστιλβεστρόλη;

    Οι κίνδυνοι στην υγεία από την διαιθυλοστιλβεστρόλη

     

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES), επίσης γνωστή ως stilbestrol ή stilboestrol ή στιλβοοιστρόλη, είναι ένα μη στεροειδές φάρμακο οιστρογόνων.

    Στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκε, ευρέως, για διάφορες ενδείξεις, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης εγκυμοσύνης για γυναίκες με ιστορικό επαναλαμβανόμενων αποβολών, ως ορμονοθεραπεία για τα εμμηνοπαυσιακά συμπτώματα, για την ανεπάρκεια οιστρογόνων στις γυναίκες, για τη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη στους άνδρες και του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες κ.ά. Σήμερα, χρησιμοποιείται μόνο στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη και του καρκίνου του μαστού.

    Συνήθως, λαμβάνεται από το στόμα, αλλά υπάρχει και σε κολπική, ενδομήτρια, υπογλώσσια, τοπική μορφή, αλλά και σε ένεση.

    Η DES είναι ένα οιστρογόνο ή ένας αγωνιστής των υποδοχέων οιστρογόνων, όπως η οιστραδιόλη.

    Είναι ένα συνθετικό και μη στεροειδές οιστρογόνο της ομάδας στιλβεστρόλης και  είναι πιο ανθεκτικό στο μεταβολισμό και παρουσιάζει σχετικά αυξημένες επιδράσεις σε ορισμένα μέρη του σώματος, όπως το ήπαρ και τη μήτρα, από ότι η οιστραδιόλη.

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES) αυξάνει τον κίνδυνο για θρόμβωση, καρδιαγγειακά προβλήματα κι έχει πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

    Η DES προκαλεί διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα του κόλπου σε κορίτσια και γυναίκες.

    estrogen 1

    Οι ασθένειες στις οποίες ελάμβαναν θεραπεία με διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES) άντρες και γυναίκες:

    Επαναλαμβανόμενες αποβολές 

    Θεραπεία των εμμηνοπαυσιακών συμπτωμάτων, όπως οι εξάψεις και η κολπική ατροφία

    Ορμονοθεραπεία σε γεννητική δυσγενεσία, πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια και μετά από ωοθηκεκτομή

    Καταστολή της γαλουχίας μετά τον τοκετό 

    Γονορροϊκή κολπίτιδα 

    Καρκίνος προστάτη

    Καρκίνος του μαστού

    Πρόληψη υψηλού αναστήματος σε ψηλά κορίτσια στην εφηβεία

    Επείγουσα αντισύλληψη μετά τον τοκετό

    Ως μέσο χημικού ευνουχισμού για υπερσεξουαλικότητα και παραφιλίες σε άνδρες και σεξουαλικούς παραβάτες

    Πρόληψη αύξησης της τεστοστερόνης κατά την έναρξη της θεραπείας με αγωνιστή GnRH

    Η DES χρησιμοποιήθηκε σε δοσολογία 0,2 έως 0,5 mg / ημέρα στην εμμηνόπαυση.

    estrogen 2

    Παρενέργειες διαιθυλοστιλβεστρόλης

    Σε δόσεις άνω του 1 mg / ημέρα από το στόμα, η DES σχετίζεται με υψηλά ποσοστά παρενεργειών, όπως ναυτία, έμετο, κοιλιακή δυσφορία, κεφαλαλγία και φούσκωμα, με συχνότητα 15 έως 50%. 

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη έχει μεγάλη καρδιαγγειακή νοσηρότητα και θνησιμότητα και αυξάνει τον κίνδυνο φλεβικής θρομβοεμβολής έως και 15%. 

    Προκαλεί υψηλά ποσοστά γυναικομαστίας από 41 έως 77%. 

    Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος κολπικού διαυγοκυτταρικού αδενοκαρκινώματος, κολπικής αδενοπάθειας, ανάπτυξη μήτρας σχήματος Τ, ινομυωμάτων της μήτρας, τραχηλικής ανεπάρκειας, καρκίνου μαστού, υπογονιμότητας, υπογοναδισμού κ.ά

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη προκαλεί γοναδοτοξικότητα (εξαιτίας του μεταβολίτη κινόνης), τερατογένεση, υποπλασία του πέους και των όρχεων καρκίνο ήπατος και νεφρών και κακοήθες μεσοθηλίωμα της μήτρας, υποσπαδία κι έχει και νευρολογικές επιπτώσεις.

    Το συνθετικό αυτό οιστρογόνο περιορίζει τα επίπεδα της πυριδοξίνης στο αίμα.

    Η DES είναι ένα οιστρογόνο και πολύ ισχυρός πλήρης αγωνιστής και των δύο υποδοχέων οιστρογόνων (ER) ( 468% και 295% ERa και ERβ, αντίστοιχα). 

    Η DES παρουσιάζει μια έντονη και δυσανάλογα ισχυρή επίδραση στη σύνθεση των πρωτεϊνών του ήπατος.

    Καταστέλλει την παραγωγή γοναδικών ανδρογόνων, διεγείρει την παραγωγή της Sex hormone-binding globulin (SHBG) ή φυλοδεσμευτικής ορμόνης ή Σφαιρίνη Δεσμεύουσα τις Φυλετικές Ορμόνες, αυξάνοντας έτσι τα επίπεδα κυκλοφορίας του SHBG και μειώνοντας το ελεύθερο κλάσμα της τεστοστερόνης και της διυδροτεστοστερόνης (DHT) στην κυκλοφορία και έχει άμεσες κυτταροτοξικές επιδράσεις στους όρχεις και στον προστάτη.

    Η DES, επίσης, μειώνει τη σύνθεση του DNA σε υψηλές δόσεις. 

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη ασκεί αρνητική ανατροφοδότηση στον άξονα  υποθαλάμου-υπόφυσης-γονάδας, καταστέλλει την έκκριση των γοναδοτροπινών, της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της ορμόνης διέγερσης των ωοθυλακίων (FSH) και την παραγωγή ή την ωρίμανση των γονάδων. 

    Η DES είναι και ανταγωνιστής και των τριών ισοτύπων των υποδοχέων που σχετίζονται με τα οιστρογόνα (ERRs) (ERRα, ERRβ και ERRγ).

    Η DES χρησιμοποιήθηκς στη θεραπεία της ακράτειας του θυληκού σκύλου από κακό έλεγχο του σφιγκτήρα. 

    Χρησιμοποιείται στη βιομηχανία κτηνοτροφίας, για τη βελτίωση των ζωοτροφών σε μοσχάρια και πουλερικά.

    Χρησιμοποιείται ως αυξητική ορμόνη στις βιομηχανίες βοδινών και πουλερικών. 

    Να μην καταναλώνετε χημικά φάρμακα.

    Να καταναλώνετε μόνο βιολογικά τρόφιμα.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ενδοκρινικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ενδοκρινικό σύστημα

    estrogen 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ινοκυστική μαστοπάθεια

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Κακοήθεις νεοπλασίες του σώματος της μήτρας

    Οι ορμόνες είναι το σημαντικότερο σύστημα στο σώμα

    Διατηρείστε υγιές το βιολογικό σας ρολόι

    Ο κίνδυνος ασθενειών ανάλογα με το σχήμα του σώματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Τεστ ούρων για διάγνωση του ρυθμού γήρανσης

    Οι ορμόνες κυβερνάνε το σώμα και το μυαλό μας

    Ελέγξτε τις ορμόνες της σεξουαλικής ορμής

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Έλεγχος της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος

    Αδένωμα της υπόφυσης

    Ενδοκρινολογικές παθήσεις

    Χρήσιμες συμβουλές για όσες έχουν ορμονικές διαταραχές

    Πότε το γάλα αγελάδας είναι υγιεινό

    Σημεία έλλειψης βιταμινών και μετάλλων

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Ρυθμίστε τις ορμόνες σας για να φτιάξετε τη διάθεσή σας

    Τεστ για να ελέγξετε το θυρεοειδή σας στο σπίτι

    Πώς το χρόνιο στρες σας εμποδίζει να αδυνατίσετε

    Λίγα λεπτά αρκούν για την υγεία

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Τα καλύτερα κόλπα για να παραμείνετε νέοι

    To τεστ που δείχνει πόσο και πώς θα ζήσετε

    Πολυβιταμίνες για αντιγήρανση

    Μπορεί η αυξητική ορμόνη να επιβραδύνει την γήρανση;

    Μπείτε σε πρόγραμμα αντιγήρανσης τώρα

    Οι στατίνες σας κόβουν χρόνια ζωής

    Πώς να ζήσετε μέχρι τα βαθιά γεράματα

    Διμεθυλαμινοαιθανόλη για αντιγήρανση

    Να τρώμε ή να μην τρώμε για να μην γεράσουμε;

    Η έλλειψη αργινίνης υπεύθυνη για το Alzheimer

    Κοκτέιλ φαρμάκων επιβραδύνει τη γήρανση

    Αλλαγές στον ηλικιωμένο

    Πώς η έλλειψη μαγνησίου προκαλεί πρόωρη γήρανση

    Μελατονίνη

    www.emedi.gr