Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013 16:08

Καρκίνος μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η ιστορία του καρκίνου του μαστού κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο

Αλεξανδρινή ιατρική

Μεταξύ του 300 και 100 π.Χ. υπήρχαν πολλοί εξαίρετοι ιατροί και χειρουργοί στην Αλεξάνδρεια. Από την Ιατρική της δεν σώζονται δυστυχώς πολλά, αλλά κυρίως αποσπάσματα και αναφορές σε διάφορους μεταγενέστερους ιατρούς. Την Ιατρική της Ελληνιστικής περιόδου συνοψίζει ο Ρωμαίος εγκυκλοπαιδιστής Κέλσος.

Κατά τον 3ο π.Χ. δύο από τους μεγαλύτερους ιατρούς της Αρχαίας Ελλάδας, ο Ηρόφιλος (331 – 250 π.Χ.) και ο Ερασίστρατος (310 – 250 π.Χ.) εγκαταστάθηκαν στην Αλεξάνδρεια και ίδρυσαν ιατρικές Σχολές. Τόσο ο Ηρόφιλος όσο και ο Ερισίστρατος ήταν μαθητές της Σχολής της Κνίδου και της Κω. Έτσι η Αλεξανδρινή ιατρική Σχολή μπορεί να θεωρηθεί ως μια εξέλιξη των δύο περίφημων Σχολών της Κλασσικής Ελλάδας. Η Αλεξανδρινή Σχολή σημείωσε μεγάλη πρόοδο στην ανατομία και τη φυσιολογία, χάρη στη συστηματική άσκηση της νεκροτομίας και ανέπτυξε τη γυναικολογία, τη μαιευτική και την εμβρυολογία.

Οι χειρουργοί της εποχής εκτελούσαν δύσκολες εγχειρήσεις (τρυπανισμούς, τραχειοτομίες, λαπαροτομίες και ακρωτηριασμούς). Όλες οι επεμβάσεις γίνονταν χωρίς αντισηψία και χωρίς αναισθητικό. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι χειρουργοί ήταν αρκετά λεπτά και τελειοποιημένα.

Χειρουργικά εργαλεία, 3ος αιώνας π.Χ., (ιδιωτική συλλογή)

Σχεδόν παράλληλα με την άνθιση της Αλεξανδρινής ιατρικής επιστήμης παρατηρείται και μια άνθιση της ιατρικής στην Αρχαία Ρώμη, που οφείλεται σε ένα πλήθος άξιων Ελλήνων ιατρών που είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη με επικεφαλής τον Ασκληπιάδη (123-43 π.Χ.).  Ο Ασκληπιάδης ήταν ο πρώτος ιατρός που είχε την ιδέα της τραχειοτομίας σε περιπτώσεις ασφυξίας. Οι Έλληνες ιατροί της Ρώμης κάλυπταν το 98% των ιατρικών υπηρεσιών που παρέχονταν στον πληθυσμό της πόλης. Όλοι σχεδόν οι Ρωμαίοι ηγεμόνες της περιόδου αυτής είχαν ως προσωπικούς ιατρούς Έλληνες. Για πρώτη φορά στη Ρώμη περίπου τον 1ο αιώνα μ.Χ. οι Έλληνες χειρουργοί άρχισαν να εφαρμόζουν ένα είδος νάρκωσης των ασθενών πριν από τις εγχειρήσεις (ένα φυτό τον μαργανδόρα με ναρκωτικές ιδιότητες).


Αulus Corneliuς Celsus

Αulus Cornelius Celsus (1os αιώνας μ.Χ., 30-50 μ. Χ.):

Ήταν Ρωμαίος  από την Προβέντσια της Γαλλίας. Εγκυκλοπαιδιστής και διάσημος ερευνητής της αρχαίας ελληνικής ιατρικής. Θεωρείται πιθανό ότι σπούδασε ιατρική αλλά δεν την άσκησε  κλινικά ή επαγγελματικά. Το έργο του «De medicina libri octo» (Περί Ιατρικής) που είναι γραμμένο στα Λατινικά, παρουσιάζει μια καταπληκτική επισκόπηση της σύγχρονης ιατρικής η οποία ήταν βασικά ελληνική. Το μέρος που αναφέρεται στην υγιεινή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί από αυτό μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες για την ιστορία της ελληνικής και της ρωμαϊκής χημείας από την εποχή του Ιπποκράτη. Τον αποκαλούσαν Κικέρωνα της Ιατρικής. Εκτός της Ιατρικής έγραψε και πέντε βιβλία γεωπονίας, καθώς και διάφορα άλλα βιβλία σχετικά με στρατιωτικό, φιλοσοφικό και νομικό περιεχόμενο. Ο Cornelius Celsus περιέγραψε τα 4 σημεία της φλεγμονής (ερυθρότητα, θερμότητα, οίδημα και πόνος) και καθόρισε τα κυριότερα προσόντα ενός χειρουργού, σύμφωνα με όσα είχε πει ο Ιπποκράτης στο έργο του «περί Τέχνης»: «Ο χειρουργός πρέπει να είναι νέος ή να μην απέχει πολύ από την νεότητα. Το χέρι του πρέπει να είναι σίγουρο, σταθερό και να μην τρέμει. Πρέπει να έχει την ίδια επιδεξιότητα και στα δύο χέρια (να είναι αμφιδέξιος), να βλέπει  καθαρά και διεισδυτικά και να μην φοβάται».

Κλινική περιγραφή του καρκίνου:

Ο Cornelius Celsus καταγράφει τις διάφορες μεθόδους αντιμετώπισης, για τους  όγκους του μαστού και τους άλλους επιφανειακούς όγκους και ασχολείται με την φτωχή πρόγνωση του καρκίνου. Στα γραπτά του προσδιορίζει ακόμη πιο συγκεκριμένα τον όρο «καρκίνος» και αναφέρει τη διόγκωση των λεμφαδένων της μασχάλης σε περιπτώσεις καρκίνου του μαστού: «Δεν υπάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος από έναν καρκίνο, εκτός και αν ερεθιστεί από ιατρικό σφάλμα. Αυτή η νόσος γενικά συμβαίνει στα ανώτερα τμήματα του σώματος, στο πρόσωπο, στααυτιά, στα χείλη και στους μαστούς της γυναίκας και σε μερικούς χρησιμοποιούνται καυστικά φάρμακα, σε άλλους γίνεται καυτηριασμός και άλλοι κόβονται με μαχαίρι. Ποτέ κανένας ασθενής δεν θεραπεύτηκε με τα φάρμακα, μα και μετά από καυτηριασμό αυξήθηκε ο όγκος σε μέγεθος και επιταχύνθηκε η νόσος και στο τέλος αυτό αποδείχθηκε μοιραίο. Όταν χρησιμοποιήθηκαν ελαφρά φάρμακα για να καταπραϋνθεί η νόσος, η επιβίωση ήταν μακρύτερη».

Στο βιβλίο του βρίσκουμε για πρώτη φορά μια κλινική περιγραφή του καρκίνου. Ξεχώρισε τέσσερις τύπους καρκίνου «τους κακοήθεις, τους καρκίνους χωρίς έλκος, τους εξελκωμένους καρκίνους και το «θύμιον» που έμοιαζε με θυμάρι και αιμορραγούσε εύκολα». Για τους τρεις τελευταίους καρκίνους αρνείται την χειρουργική επέμβαση.

Ο Κέλσος δεν προχώρησε σε λεπτομέρειες για τη χειρουργική θεραπεία. Για μια πλήρη περιγραφή του τρόπου εγχείρησης  στρεφόμαστε στον Αέτιο τον Αμιδηνό της Βυζαντινής άνθισης στην Χριστιανική περίοδο, ο οποίος στηρίχθηκε σ’ αυτά που είχαν γραφεί από τον Αρχιγένη που ήταν παθολόγος και τον Λεωνίδη που ήταν χειρουργός και προέρχονταν και οι δύο από την Αλεξανδρινή Σχολή.Μόνο όγκοι του μαστού που καταλάμβαναν λιγότερο από το μισό του οργάνου ήταν κατάλληλοι για χειρουργική θεραπεία. Συνιστά να μην αφαιρείται κατά την επέμβαση ο μείζων θωρακικός μυς: « Όταν όλο το στήθος γίνεται σκληρό και ο όγκος επεκτείνεται στο θώρακα ο χειρουργός δεν πρέπει να χειρουργεί» υποστήριζε ο Corneliuς Celsus. Αυτή αναφέρεται ως η πρώτη σταδιοποίηση.

H πρώτη σελίδα της πρώτης έκδοσης του έργου του Celsus’s    «De medicina libri octo», (Florence, 1478)


Φανταστικό πορτραίτο του Αρχιγένη

Αρχιγένης Απαμεύς (98 – 115 μ.Χ.):

Ο Αρχιγένης υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και διάσημους Έλληνες γιατρούς που έδρασαν στη Ρώμη κατά την αυτοκρατορική εποχή. Γεννήθηκε στην Απάμεια της Συρίας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Φίλιππος και ήταν και αυτός γιατρός. Ο κύριος δάσκαλός του ήταν ο γιατρός Αγαθινός από την Σπάρτη. Ο Αρχιγένης άσκησε την τέχνη του με ιδιαίτερη επιτυχία και διακρίθηκε κυρίως ως φαρμακολόγος και χειρουργός. Είχε πρόσβαση στην αυτοκρατορική αυλή όπως διαφαίνεται και διετέλεσε και ως στρατιωτικός ιατρός. Δημιούργησε δική του σχολή είχε μεγάλη φήμη και υπήρξε συγγραφέας πολυγραφότατος. Η Σούδα αναφέρει ότι έζησε ως τα 63 χρόνια του. Ο Αλέξανδρος ο Τραλλιανός τον αποκαλεί «θεώτατον ιατρόν». Ο Γαληνός τον επαινεί, σημειώνει όμως ότι ένα μεγάλο μέρος της φήμης του οφείλει σε άλλους ιατρούς που συμβουλεύτηκε όπως ο Απολλώνειος  Μυς και ο Ηρόφιλος. Από το έργο του άντλησαν διδάγματα και το χρησιμοποίησαν ως πρότυπο οι ιατροί: Αέτιος, Αρεταίος, Άντυλλος, Ορειβάσιος, Παύλος Αιγινήτης, Σωρανός, Φιλούμενος.

Aναφέρεται σε κωμωδία του Juvenal, ως «ο κατ’ εξοχήν ιατρός». Φημίζεται για τα συγγράμματά του, αλλά και για το ότι ήταν καλός και πρακτικός γιατρός και χειρουργός.

Τα συγγράμματά του χάθηκαν. Βρίσκονται όμως πολλά αποσπάσματα στον Ορειβάσιο.

Έγραψε:

  1. Περί των κατά γέρος φαρμάκων (2 βιβλία)
  2. Περί καστορίου χρήσεως
  3. Περί της δόσεως του Ελλεβόρου
  4. Περί τόπων πεπονθότων (3 βιβλία)
  5. Περί των εν τοις νόσοις καιρών (2 βιβλία)
  6. Περί της των πυρετών σημειώσεως (11 βιβλία)
  7. Περί σμυγριών (8 βιβλία)
  8. Περί χρονίων παθογνωμικών
  9. Γράμματα με ιατρικά θέματα (11 βιβλία) 

Ασχολήθηκε συστηματικά με τον καρκίνο του μαστού:

Ο Αρχιγένης έδωσε με μεγάλη σαφήνεια την περιγραφή του καρκίνου του μαστού, η οποία διατηρήθηκε ως τον 18ο αιώνα. Όπως προκύπτει από τις σωζόμενες μαρτυρίες, ο Αρχιγένης ασχολήθηκε συστηματικά με τον καρκίνο, κυρίως του μαστού, αλλά και αυτού που εμφανίζεται σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος. Στα σχετικά με την νόσο αυτή κείμενα του Ορειβασίου, του Αετίου και του Παύλου Αιγινήτη, αναφέρονται απόψεις του Αρχιγένη τόσο για την παθολογία της νόσου όσο και για τη θεραπευτική αντιμετώπισή της. Ανάμεσα στις σωζόμενες θεραπευτικές υποδείξεις του Αρχιγένη περιλαμβάνονται και αρκετά καταπλάσματα, είτε δικά του είτε δανεισμένα από άλλους γιατρούς.

Συγκεκριμένα: Στον τέταρτο λόγον του Αετίου στο (φ. 168r-v) που αφορά τα πάθη των μασθών, εντοπίζεται ένα φάρμακο του Αρχιγένη. «Αρχιγένους προς ανάβρωσιν μασθών μετά κακοηθείας και φυλακής μασθών». Το ίδιο κείμενο εντοπίζεται, επίσης, σε κείμενα του Παύλου του Αιγηνίτη (Επιτ. Ιατρ. 3, 35 CMG IX/1,s. 222,1-12) και του Ορειβάσιου (Ιατρ.συν.εκλ. 136, 1-2 CMG VI/2/2, ΣΕΛ 299, 5-17) με τις εξής ενότητες: Περί των κατά τους μασθούς παθών, Προς σκληρίας μασθών, Αρχιγένους προς ανάβρωσιν μασθών μετά κακοηθείας και φυλλακής μασθών, Διαφυλακτικά μασθών, Προς τας των μασχαλών δυσωδίας και συνιδρώσεις και Προς τας των μασθών σκληρίας και των υποχονδρίων και των της γαστρός παθών.

Ο Αρχιγένης συνιστά την έμπλαστρον του Διονυσίου σε κακοήθεις νόσους των μαστών (Ορειβ., Ιατρ.συν. εκλ. 136, 1-5 CMG VI/2/2, SS, 299,4 κ.ε.): Περί γυναικείων παθών. Μασθών αναβρώσεσι ταις μετά κακοηθείας Αρχιγένους…(σελ 299, 31-43) Η Διονυσιάς διαφορητική προγέγραπται  η Διονυσιάς και η ανθηρά. Ο Αρχιγένης συνιστά ένα φάρμακο της Ιουνιάδος για κακοήθεις νόσους των μαστών βλ. Ορειβ., Ιατρ. Συν. Εκλ. 136 (1330, 2 CMG VI/2/2, σς. 299, 4 κ.ε.): Περί γυναικείων παθών. Μασθών αναβρώσεσι ταις μετά κακοηθείας, Αρχιγένους. Εις Ανδριανού καλού οίνου…(17-20) Ιουνιάδος φάρμακον «ελαίου παλαιού λιβάνου ουγγίας γ΄» (Αετ., Λογ. Ιατρ.16, 37: σ. 55, 1-6 Ζ) και ο.π. 136 (133), 3 «Λιθαργύρου, ψιμυθίου ανά δραχμάς ς΄μίσγε την κηρωτήν» (Αετ., Λογ.ιατρ. 16,37¨σ. 55, 6-14 Ζ). Το φάρμακο αυτό της Ιουνιάδος εντοπίζεται στον Αέτιο ως παράθεμα στο έργο του γιατρού Φιλουμένου.

Στην θεραπευτική του καρκίνου ο Αρχιγένης εφάρμοζε την Ιπποκρατική άποψη ότι είναι προτιμότερο να μην εφαρμόζεται καμιά θεραπεία.Και τούτο γιατί αν λάβει θεραπεία η ασθενής θα πεθάνει σύντομα, ενώ αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα (ΙVΑφορισμοί 6ον.38 Σελ 572).

Διέκρινε 2 κατηγορίες καρκίνου: τους ελκωτικούς που ήταν μαύροι ή μαυροκίτρινοι στο χρώμα και τους κεκκρυμμένους. Από αυτούς ο μόνος που μπορεί να χειρουργηθεί είναι αυτός του μαστού, με τον ενδεχόμενο κίνδυνο της αιμορραγίας.

Πρέπει να σημιωθεί ότι ο Αρχιγένης δεν παρότρυνε ούτε για την χειρουργική θεραπεία ούτε για την εφαρμογή πολλών φαρμάκων, στον καρκίνο του μαστού. Από την άλλη μεριά είναι γνωστό ότι ασχολήθηκε με χειρουργικά θέματα και κυρίως με την μαστεκτομή.

Στον Αρχιγένη αποδίδονται επτά κεφάλαια με διαφορετικά γυναικολογικά θέματα ανάμεσα στα οποία «Περί καρκινωμάτων εν μήτρα», «Περί σκίρρου και σκιρρωμάτων εν υστέρα-Σωρανού», στο σύγγραμμα του Αετίου εντοπίζεται ένα ακόμη κεφάλαιο που αφορά τους μαστούς «Αετ. Λόγ. Ιατρ. 16, 42 (σς.60, 1 κ.ε.Ζ.)», «Περί των εν μαστοίς καρκινωμάτων εκ των Αρχιγένους και Λεωνίδου, και «περί σημείων ηλκωμένων καρκινωμάτων» (σ. 61, 4-5 Ζ): και μάλλον ούτος (ο καρκίνος) παροξύνεται εν ταις χειραψίαις και ταις φαρμακείαις, και τέλος σε ένα άλλο κεφάλαιο που αφορά γενικά τους καρκίνους των γυναικών, παρατίθεται μια Αρχιγένεια συνταγή «Αετ. , Λογ. Ιατρ. 16, 48 σσ, 4 κ.ε.Ζ  Ηλκωμένου καρκίνου επιμέλεια» για την οποία μας δημιουργείται το ερώτημα αν ο Αρχιγένης εγχειρίζει ή όχι.


Λεωνίδης (περίπου 180 μ.Χ.):

Προικισμένος χειρουργός της Αλεξανδρινής σχολής που γράφει μεταξύ πολλών άλλων και τέσσερα βιβλία για τις ασθένειες του μαστού:

  1. Περί των κατά τους μαστούς συριγγίων
  2. Περί του σκιρρωθέντος μαστού
  3. Περί των εν μαστοίς καρκινωμάτων
  4. Περί της χειρουργίας καρκινωμάτων

Σώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Η μέθοδος όμως της μαστεκτομής, όπως την περιέγραψε, ακολουθείται σ’ όλη τη βυζαντινή περίοδο, τους Άραβες και το Μεσαίωνα στη Δύση. Άσκησε το ιατρικό επάγγελμα στη Ρώμη. Ήταν μαθητής του Αγαθίνου, ιδρυτή της επισυνθετικής σχολής. Ο Γαληνός τον αποκαλεί «επισυνθετικόν ιατρόν» διότι συνδύαζε την μεθοδική, την εμπειρική και την δογματική διδασκαλία. Τον αναφέρουν: Αέτιος Αμιδηνός, Καίλιος Αυρηλιανός, Παύλος Αιγινήτης. Ασχολήθηκε με την χειρουργική, εφάρμοσε νέες μεθόδους ακρωτηριασμού των άκρων, τροποποίησε την θεραπεία της κήλης και των όγκων, ασχολήθηκε με την θεραπευτική και την γυναικολογία και πριν από την χειρουργική επέμβαση των αιμορροϊδων χρησιμοποιούσε ειδική λαβίδα δικής του επινόησης για την συμπίεσή τους και μείωση του όγκου τους επί μεγάλο χρονικό διάστημα.

Είναι ο πρώτος που περιγράφει αφαίρεση όγκου μαστού με εγχείρηση:

Όσο μπορούμε να κρίνουμε ο Λεωνίδης ήταν ο πρώτος που περιέγραψε την μαστεκτομή και αφαίρεσε όγκο μαστού. Βέβαια και επί εποχής Ιπποκράτη πρέπει να γινόντουσαν εγχειρήσεις μιας και αναφέρεται ότι από αυτές θα πεθάνουν πιο γρήγορα. Άλλωστε υπάρχει και ανάθημα που έχει αφαιρεθεί ο μαστός από την Ελληνιστική περίοδο. Ο ίδιος εφάρμοσε και τον καυτηριασμό σαν μέσο θεραπείας.

Στην μελέτη του «περί σκιρρωθέντος μαστού» αναφέρει: Επί μεν των άλλων μερών του σώματος ως προείρηται, ο σκιρρώδης όγκος ανώδυνος έστιν, επί δε μαστού γίνεται οδύνη ου δια την φύσιν του πάθους, αλλά δια το βάρος καθελκομένου του τιτθού. Ει μεν ουν όλος είη εσκιρρωμένος ο μαστός, συνημμένου του σκίρρου τω θώρακι και μη δυναμένης της από των υγιών εκτομής χωρίς κινδύνου γενέσθαι, ου δει εγχειρείν εάν δε το άκρον του μαστού ή και έως ημισείας εσκιρρωμένον ή δοκιμαζέσθω ο ακρωτηριασμός χωρίς καύσεως, ου γαρ ευλαβούμεθα επί του σκίρρου αιμορραγίαν, ώσπερ επί του καρκινώματος. Μετά δε την αφαίρεσιν διαμότωσις δοκιμάζεται και τα ακολούθως προς την της ελκώσεως ίασιν.

Δηλαδή: Στα άλλα μέρη του σώματος όπως έχει προαναφερθεί, ο σκιρρώδης αυτός όγκος ανώδυνος είναι, πάνω στο μαστό γίνεται πόνος, όχι εξαιτίας της φύσης της πάθησης, αλλά εξαιτίας του βάρους που δημιουργείται. Εάν μεν λοιπόν είναι όλος ο μαστός με σκίρρο, συμφύεται με το θώρακα και αν δεν μπορεί να γίνει εκτομή από τα υγιή κομμάτια χωρίς κίνδυνο, δεν πρέπει να τον εγχειρήσουμε, εάν όμως το άκρο του μαστού ή και μέχρι το μισό είναι εσκιρρωμένο αν δοκιμασθεί ο ακρωτηριασμός χωρίς καυτηρίαση, δεν είμαστε τόσο σίγουροι για το αν θα αιμορραγήσει ο σκίρρος, όπως είμαστε στον καρκίνο. Μετά την αφαίρεση δοκιμάζεται μια τομή για την ίαση του έλκους.

Ο Αέτιος από την Αμίδα καταγράφει στο σύγγραμμά του περί των εν μήτρα παθών την χειρουργική των καρκινωμάτων κατά Λεωνίδα ως εξής: Της πασχούσης ύπτιας εσχηματισμένης, υπέρ το καρκίνωμα διαιρώ το μέρος του μαστού το υγιές, και το διηρημένον υποκαίω καυοτηρίοις, έως ότου εσχαρωθέντων των σωμάτων επισχεθή η αιμορραγία. Είτα πάλιν τέμνω, περιχαράσσων άμα και βαθυτομών τον μαστόν, καιπάλιν τα τετμημένα καίω. Και πλειστάκις τούτο ποιώ τέμνων και μετά ταύτα καίων προς εποχήν της αιμορραγίας και έστιν ακίνδυνος η αιμορραγία αύτη. Με τα δε την τελείαν αποκοπήν πάλιν επικαίω τα μέρη τα όλα έως αναξηρασμού, το μεν γαρ πρώτον και δεύτερον προς την της αιμορραγίας εποχή, έσχατον δε μετά την τελεία αποκοπήν τα καυτήρια προσάγειν προς την του πάθους όλου ανασκευήν. Είωθα δε πότε και χωρίς καύσεως ενεργείν, όταν όγος γένηται περί τον μαστό χοιρώδης, μελετών την του καρκινώματος γένεσιν. Τοιούτου τοίνυν όντος του πάθους, έξεστιν αρκεσθήναι τη απότων υγιών μερών εκτομή του μαστού. Ουδέ γαρ σφοδρά γίνεται επί των τοιούτων αιμορραγία...

Δηλαδή: η ασθενής τοποθετείται σε ύπτια θέση. Μετά γίνεται μια τομή στο υγιές μέρος του μαστού πάνω από τον καρκίνο και εφαρμόζονται καυτηριασμοί μέχρι να δημιουργηθεί μια εσχάρα και να σταματήσει η αιμορραγία. Μετά γίνεται άλλη τομή μέχρι το βάθος του μαστού και πάλι καυτηριάζονται τα κομμένα τμήματα. Αυτό επαναλαμβάνεται συχνά εναλλακτικά κόβοντας και καίγοντας για να σταματήσει η αιμορραγία. Με αυτόν τον τρόπο ο κίνδυνος της αιμορραγίας αποφεύγεται. Όταν η αποκοπή ολοκληρωθεί επαναλαμβάνεται ο καυτηριασμός για άλλη μια φορά μέχρι που όλα τα  τμήματα να αποξηρανθούν. Οι πρώτοι καυτηριασμοί γίνονται για να σταματήσει η αιμορραγία και οι υπόλοιποι για να εκριζωθούν όλα τα υπολείμματα της νόσου. Μερικές φορές δεν γίνεται καυτηριασμός, όπως σ’ έναν σκληρό όγκο όπου υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθεί σε καρκίνο. Σε τέτοια περίπτωση γίνεται μια διατομή σε υγιή ικανοποιητικά όρια μέχρι εκεί που αναμένεται να μην αιμορραγήσει». Ο Λεωνίδης  εφάρμοζε την εγχείρηση ανάλογα με το κλινικό στάδιο της νόσου.


ΣΩΡΑΝΟΣ Ο ΕΦΕΣΙΟΣ  Χειρουργική της κεφαλής

Σωρανός ο Εφέσιος (2ος αιώνας μ.Χ.):

Ονομαστός Έλληνας ιατρός που σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και άσκησε την ιατρική με μεγάλη επιτυχία στη Ρώμη όπου κατέκτησε τον τίτλο του «πρίγκηπα των μεθοδικών». Γονείς του ήταν ο Μένανδρος και η Φοίβη. Διακρίθηκε κυρίως στην Μαιευτική και την Γυναικολογία των οποίων θεωρείται ιδρυτής. Ο «πατέρας» της Μαιευτικής και της Γυναικολογίας συνιστούσε τη χρήση αντισυλληπτικών (πεσσούς ή αλοιφές με σπερμοκτόνες ουσίες), αλλά ήταν αντίθετος με τις εκτρώσεις με μηχανικά μέσα. Παρόλο που χρησιμοποιεί διαστολείς του κόλπου για να εξετάσει τον τράχηλο της μήτρας (κάτι που έκανε παλαιότερα ο Αρχιγένης), δεν κάνει ιδιαίτερες αναφορές «περί θυμών των εν γυναικείοις μέρεσιν» στη συγγραφή του «Περί γυναικείων παθών». Εδώ να σημειωθεί ότι ο Πατερμαλής Δημήτριος βρήκε στο Δίον διαστολέα του 2ου π.Χ. αιώνα, άρα πριν τον Αρχιγένη. Επίσης έχουν βρεθεί διαστολείς και στην Πομπηία το 78 μ.Χ..

Διαφοροποίηση του σκίρρου από τον καρκίνο:

Ο Σωρανός διαφοροποιεί τον σκίρρο από τον καρκίνο και προτείνει να μη χειρουργείται ο προσβεβλημένος μαστός όταν ο όγκος έχει προσβάλλει το θωρακικό τοίχωμα.


 Ο Ιπποκράτης (δεξιά) διδάσκει τον ενδοξότατο Γαληνό. Συμβολίζει τη συνέχεια του ιπποκρατικού πνεύματος που κυριάρχησε στο Βυζάντιο και στη Δύση  Τοιχογραφία της κρύπτης του καθεδρικού ναού της πόλεως Anagni που βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία

Γαληνός Περγαμηνός (131-198 μ.Χ.) :

Μεγάλος Έλληνας ιατρός που σπούδασε στην Πέργαμο και την Αλεξάνδρεια και εργάστηκε στη Ρώμη. Θεωρούνταν δεύτερος μετά τον Ιπποκράτη. Ο Μάρκος Αυρήλιος του αφιέρωσε μαρμάρινη στήλη στην οποία έγραφε: «Μάρκος Αυρήλιος αυτοκράτωρ Ρωμαίων» και δίπλα «Ενδοξότατος Γαληνός αυτοκράτωρ ιατρών». Δηλαδή «Εγώ είμαι αυτοκράτορας των Ρωμαίων και ο Γαληνός αυτοκράτορας των ιατρών». Το «Γαληνός» προέρχεται από την ελληνική λέξη γαλήν(ι)ος που σημαίνει νηφάλιος και ήσυχος χαρακτήρας. Ο πατέρας του τον ονόμασε Γαλήνιο και όχι Κλαύδιο, όπως αναφέρουν οι Δυτικοί. Το Claudius προήλθε από το Cl. Galenus (Clarissimus δηλ. ενδοξότατος), που του είχε δώσει ο Μάρκος Αυρήλιος. Πρώτα σπούδασε φιλοσοφία και μετά ιατρική. Το έργο του έχει επηρεαστεί από διάφορες σχολές όπως από τους «δογματικούς», τους «εμπειρικούς», τους «εγκυκλοπαιδικούς» και τους «μεθοδικούς», από τους οποίους ξεχώρισε και κράτησε μόνο όσα στοιχεία θεώρησε αυτός πως ήταν αξιόλογα και απέρριψε όσα δεν ήταν κατ’ αυτόν σοβαρά και τεκμηριωμένα. Γι’ αυτό ο Γαληνός θεωρήθηκε ότι είναι ένας συστηματικός «εκλεκτικός». Οι πειραματικές αντιλήψεις του Γαληνού στηρίζονταν στην αρχή ότι «τίποτα δεν αξίζει ένα πείραμα εφόσον δεν στηρίζεται σε κάποιο λογικό συλλογισμό, αλλά και τίποτα δεν αξίζει ένα πείραμα εφόσον δεν επιβεβαιωθεί». Τα κυριότερα σφάλματα του έργου του Γαληνού ήταν ανατομικά, γιατί στηρίχθηκε κυρίως σε ανατομές ζώων, γιατί δυστυχώς, την εποχή του στη Ρώμη απαγορευόντουσαν οινεκροτομές ανθρωπίνων πτωμάτων, τις οποίες είχε δει καλά κυρίως στην Αλεξάνδρεια που είχε φοιτήσει. Οι ανατομικές αυτές πλάνες διατηρήθηκαν ως την Αναγέννηση, οπότε κατέπεσαν με τις ανατομικές μελέτες του Andreas Vesalius που έγιναν επί ανθρώπινων πτωμάτων.

O Ενδοξότατος Γαληνός

Εκτός από την παθολογία και την χειρουργική, η δραστηριότητά του στράφηκε σε έρευνες ανατομικής, φυσιολογίας, φαρμακολογίας και συγχρόνως στη φιλοσοφία. Κατόρθωσε να συγκεντρώσει και να αφομοιώσει το σύνολο των ιατρικών γνώσεων της εποχής του και να τις οργανώσει με βάση πρωτότυπες θεωρίες. Ο Γαληνός παρασκεύαζε μόνος του τα πολυσύνθετα φαρμακευτικά σκευάσματα, τα προοριζόμενα για τους αρρώστους του, τα οποία ονομάζονται και Galenica «Γαληνικά», πολλά από τα οποία υπήρχαν μέχρι τον 20ο αιώνα. Από τα 500 βιβλία που έγραψε σώζονται τα 100. Η δουλειά του στην φυσιολογία και ανατομία αποτελούσε σημείο αναφοράς έως το μεσαίωνα. Κατά τις αντιλήψεις του Γαληνού στους 4 χυμούς του Ιπποκράτη αντιστοιχούν ανθρώπινοι χαρακτήρες. Ο αιματώδης (αίμα), ο φλεγματώδης (φλέγμα), ο χολερικός (κίτρινη χολή) και ο μελαγχολικός (μαύρη χολή). Η αναλυτική μεθοδολογία, συμπληρώνει τις συνθετικές πραγματείες του Ιπποκράτη. Από τη σύζευξή τους (σύνθεση – ανάλυση) δημιουργήθηκε πρώτα ο Γαλληνικός Ιπποκρατισμός και αργότερα ο Νέο – Ιπποκρατισμός.

Προτείνει κυρίως συντηρητική θεραπεία για τον καρκίνο μαστού:

Ο Γαληνός πίστευε όπως και ο Ιπποκράτης ότι «η μέλαινα χολή» ήταν η κύρια αιτία ανάπτυξης καρκίνου του μαστού («δια την πλεονεξία της μαύρης χολής γίνεται καρκίνος»). Η προτεινόμενη αγωγή ήταν ειδικές δίαιτες και άλλες θεραπείες όπως ο εξορκισμός και η εφαρμογή τοπικών επιθεμάτων. Ο Γαληνός έδωσε στον καρκίνο τον ορισμό Καρκίνωμα έστιν όγκος κακοήθης και περίσκληρος, ανέλκωτος ή ηλκωμένος.

Με τον όρο παρά φύσιν όγκοι ο Γαληνός εννοούσε κάθε αφύσικη αύξηση μιας μάζας στο σώμα, όπως καλοήθεις και κακοήθεις όγκους, φλεγμονές, ανευρύσματα, νόσους του δέρματος, έλκη, οίδημα, σκίρρο. Ο καρκίνος του μαστού έγινε γνωστός σαν οίδημα και διόγκωση των φλεβών που θύμιζε τα πόδια ενός κάβουρα. Ένα φλεγμονώδες οίδημα είναι ευαίσθητο και ένας σκίρρος είναι επώδυνος στην ψηλάφηση.

Ο Γαληνός έγραψε ότι η θεραπεία του καρκίνου του μαστού μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Έτσι στα πρώιμα στάδια είχε μεγαλύτερη επιτυχία η συντηρητική θεραπεία, ενώ όταν ο όγκος είχε γίνει μια μεγάλη μάζα μόνο το χειρουργείο μπορούσε να προσφέρει μια ελπίδα για ίαση. Πάντως συζητήθηκε πολύ η ένδειξη της χειρουργικής προσέγγισης του καρκίνου του μαστού. Πολλοί ιατροί ισχυρίστηκαν ότι χειρουργείο θα έπρεπε να γίνεται σε απελπιστικές καταστάσεις, όπως όταν ένας ελκοποιημένος καρκίνος προκαλεί τόσο πόνο και δυσοσμία, ώστε η ασθενής θα μπορούσε να χειρουργηθεί από μόνη της. Άλλοι πίστευαν ότι δεν υπάρχει ένδειξη για χειρουργική θεραπεία. Γενικά, ο Γαληνός δεν βλέπει την δυνατότητα ίασης με την χειρουργική, καθώς πίστευε ότι ο καρκίνος είναι νόσος διαθέσεως (εσωτερικής δυσλειτουργίας – κακοχυμίας). Μερικοί γυρνούν αιώνες πίσω όταν ο Ιπποκράτης είχε ταχθεί κατά της χειρουργικής θεραπείας σε υποκλινικούς καρκίνους. Ο Γαληνός σχεδόν συμφώνησε με τον Σεβάσμιο ιατρό της Κω, ότι ο «κρυμμένος» καρκίνος είναι καρκίνος που υπάρχει στο σώμα, στο στόμα, στον τράχηλο ή στον πρωκτό.

Όταν ο όγκος είχε εγκατασταθεί στην επιφάνεια του σώματος ο Γαληνός συζητούσε την πιθανότητα για εκρίζωση. Εδώ τονίζεται ότι ο Γαληνός κάνει και περιγράφει την μαστεκτομή. Η εξαίρεση του όγκου έπρεπε να γίνει σε υγιείς ιστούςερικόψας δε παν το πεπονθός, ως ουδεμία υπολείπεσθαι ρίζαν). Στην ορολογία του Γαληνού ρίζες δεν ήταν προεξοχές του όγκου, αλλά οι διασταλμένες φλέβες γεμισμένες με νοσηρή μέλαινα χολή. Η χειρουργική θεραπεία θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξαίρεση του υπερφυσικού όγκου στα όρια μεταξύ των νοσηρών και υγιών μερών. Χρησιμοποιεί το νυστέρι για την εκτομή. Ο χειρουργός θα έπρεπε να έχει υπόψιν του τον κίνδυνο της αθρόας αιμορραγίας από τα μεγάλα αγγεία. Όταν θα σταματήσει την αιμορραγία, θα υπάρχει ένας ορισμένος κίνδυνος των γύρω υγιών περιοχών να μολυνθούν από το μολυσμένο υγρό όγκο που βρίσκεται μέσα στα αγγεία. Η χρήση του καυτηριασμού στην καταστροφή των κύριων ριζών περιλαμβάνει τον κίνδυνο ότι το κάψιμο θα είναι πιο εκτεταμένο από ότι πραγματικά χρειάζεται. Όταν ο χειρουργός τολμά να  πάρει το ρίσκο ξεκινά καθαρισμούς για να εκκενώσει τον όγκο. Αφού έχει κόψει όλο το νοσηρό κομμάτι, θα επιτρέψει στο αίμα να ρέει ελεύθερα για ένα χρονικό διάστημα. Αντί να σταματήσει την αιμορραγία αμέσως θα πιέσει τα αγγεία για να βγάλει το πηκτό μέρος του αίματος. Μερικοί χειρουργοί και ο Γαληνός χρησιμοποιούσαν πυρακτωμένα μαχαίρια για να κόβουν και να καίνε ταυτόχρονα. Έτσι η καυτηρίαση που χρησιμοποιούσαν είχε διπλή αποστολή, αφ’ ενός μεν να σταματήσει την αιμορραγία, αφ’ ετέρου δε να κάψει τυχόν υπολείμματα ή προσεκβολές του όγκου.


Δίων ο Κάσσιος (155-235 μ.Χ.):

Αναφέρει τα χτυπήματα στο στήθος ως αίτιο για την ανάπτυξη καρκίνου του μαστού. Η πλήξη των μαστών και του στήθους γενικά από τη γυναίκα με τα ίδια της τα χέρια ήταν εκδήλωση απελπισίας λόγω πένθους ή σημαντικής απώλειας.

Διαβάστε, επίσης,

Ο μαστός στην Τέχνη 

Ο ακρωτηριασμός των μαστών

Μαστός και μαστεκτομή

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 2353 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020 10:06
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μία χρόνια συστηματική, φλεγμονώδης νόσος, άγνωστης αιτιολογίας, που προσβάλλει καθ' υπεροχής τις αρθρώσεις. Η αρθρική φλεγμονή μπορεί να παρουσιάσει ύφεση, αλλά αν συνεχιστεί, συνήθως, καταλήγει σε καταστροφή της αρθρώσεως και αναπηρία.

    Συγκεκριμένες εξωαρθρικές εκδηλώσεις είναι χαρακτηριστικές, συμπεριλαμβανομένων των ρευματοειδών οζιδίων, αρτηρίτιδας, νευροπάθειας, σκληρίτιδας, περικαρδίτιδας και σπληνομεγαλίας.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσοποιητικό, Πνευμονικό, Καρδιαγγειακό, Νευρικό

    Γενετική: Η οροθετική ρευματοειδής αρθρίτιδα αθροίζεται στις οικογένειες. Οι γενετικοί παράγοντες, ενάντια στις αλληλεπιδράσεις τους με περιβαλλοντικούς επιταχυντές δεν είναι ξεκάθαροι. Το HLA-DR4 εμφανίζεται στο 70% των Καυκασίων οροθετικών ασθενών σε σύγκριση με το 25% των μαρτύρων. Αυξημένος σχετικός κίνδυνος των 4-5 φορών για το DR4-θετικό άτομο, αν και μόνο μια μειονότητα επηρεάζεται.

    Επικρατέστερη ηλικία: 3η με 6η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: 

    • Γυναίκες > Άνδρες (ολική επίπτωση και επιπολασμός των αρθρικών εκδηλώσεων)
    • Άνδρες > Γυναίκες (εκδηλώνουν περισσότερο συστηματική νόσο)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Πρωινή δυσκαμψία
    • Οίδημα αρθρώσεων
    • Πόνος σε παθητική κίνηση
    • Θερμότητα στην άρθρωση 
    • Τυπική αρθρική παραμόρφωση 
    • Κόπωση 
    • Κατάθλιψη 
    • Κακουχία
    • Ανορεξία 
    • Ρευματοειδή οζίδια
    • Λεμφαδενοπάθεια 
    • Σπληνομεγαλία 
    • Οφθαλμική προσβολή
    • Νευροπάθειες από παγίδευση νεύρων (στις οστικές αλλοιώσεις ή στο οίδημα)

    ΑΙΤΙΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    Αρθριτογενή ερεθίσματα ενεργοποιούν και το χυμικό και το κυτταρικό ανοσολογικό σύστημα σε ευπαθείς δείκτες. Αντισώματα (IgG, IgM, IgA αντιανοσοσφαιρίνες) που παράγονται από Β κύτταρα και πλασματτοκύτταρα είναι σε συμπλέγματα και καθηλώνουν το συμπλήρωμα, καταλήγοντας σε μια φλεγμονώδη διαδικασία. Διήθηση από λεμφοκύτταρα, κυρίως. βοηθητικά CD4 κύτταρα. Λοιμώδης αιτιολογία δεν έχει αποδειχθεί

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • HLA-DR4
    • Οικογενειακό ιστορικό
    • Γυναίκες φύλο, ηλικίας 20-50 χρόνων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Σύνδρομο Sjogren
    • Σαρκοείδωση
    • Πολυμυοσίτιδα
    • Διαβρωτική οστεοαρθρίτιδα
    • Οροαρνητική πολυαρθρίτιδα
    • Αγγειΐτιδα
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Ψευδοουρική αρθρίτιδα
    • Φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου
    • Αντιδράσεις υπερευαισθησίας
    • Σύνδρομο Reiter
    • Σύνδρομο Αδαμαντιάδη
    • Ψωριασική αρθρίτιδα
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Νόσος του Lyme
    • Σκληρόδερμα
    • Χρόνια λοίμωξη 
    • Αποφρακτική κακοήθεια 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιματοκρίτης - ήπια αναιμία είναι συνήθης
    • Ταχύτητα καθιζήσεως (ΤΚΕ) - συνήθως αυξημένη, βοηθητικός προσδιορισμός στην παρακολούθηση της ενεργότητας της νόσου
    • Ρευματοειδής παράγοντας - τίτλος > 1:80 ανιχνεύσιμος σε 70-80% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα
    • ΑΝΑ - παρόν στο 20-30%
    • Συμπλήρωμα (CH50), C3, C4 - φυσιολογικό ή αυξημένο, πολύ χρησιμότερο να διακρίνονται άτομα με πρώιμη ρευματοειδή αρθρίτιδα από αυτούς με πρώιμο λύκο, στους οποίους τα επίπεδα είναι μειωμένα 
    • Άλλα: ηλεκτρολύτες, κρεατινίνη, ηπατική λειτουργία
    • Αρθριτικό υγρό
    1. Κιτρινωπό - λευκό, θολό, χαμηλής γλοιότητας 
    2. Ο "θρόμβος βλεννίνης" είναι χαλαρός ή εύθραστος λόγω της εκφύλισης του υαλουρονικού οξέος από λυσοσωμικά ένζυμα
    3. Λευκά αιμοσφαίρια αρθρικού υγρού, αυξημένα (3500-50000)
    4. Αρθρικό CH50 είναι χαμηλότερο από αυτό του ορού
    5. Πρωτεΐνη αρθρικού υγρού - περίπου 4,2 g/dL (42 g/L)
    6. Διαφορά γλυκόζης ορού - άρθρωσης ≥ 30 mg/dL (≥ 1,67 mmol/L)

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλουν τα ευρήματα: Προηγούμενη θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά μπορεί να δείξει φυσιολογικά αποτελέσματα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Διήθηση του αρθρικού υγρού από λεμφοκύτταρα, πλασματοκύτταρα και μακροφάγα 
    • Υπερτροφία και υπερπλασία κυττάρων αρθρικού υμένα
    • Τοπική παραγωγή IgG με χαρακτήρα ρευματοειδή παράγοντα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Καμία, η βιοψία των οζιδίων δεν ενδείκνυνται στη διάγνωση 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Οι ακτινογραφίες σπάνια χρειάζονται στη διάγνωση, αλλά είναι χρήσιμες στην παρακολούθηση της εξέλιξης της νόσου 
    • Αρθρογραφία - για να καθοριστούν οι αρθρικές ανωμαλίες ή ο τραυματισμός σε μία υποστηρικτική δομή 
    • Σπινθηρογράφημα οστών - αν έχετε υποψία για άσηπτη νέκρωση (καλύτερα να μη γίνεται) 
    • Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία - χρήσιμα σε ειδικές περιπτώσεις όπως συμπτώματα από την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    4 από 7 πρέπει να είναι παρόντα. Τα κριτήρια 1 ως 4 πρέπει να είναι παρόντα για τουλάχιστον 6 εβδομάδες:

    • Πρωινή δυσκαμψία > 1 ώρας διάρκεια
    • Αρθρίτιδα τουλάχιστον σε 3 ομάδες αρθρώσεων με οίδημα μαλακού ιστού ή υγρό 
    • Αρθρίτιδα που προσβάλλει τουλάχιστον μια από τις ακόλουθες ομάδες αρθρώσεων: κεντρικές ενδοφαλαγγικές, μετακαρπιοφαλαγγικές ή καρποί
    • Οίδημα συμμετρικών αρθρώσεων 
    • Υποδόρια οζίδια 
    • Θετική δοκιμασία ρευματοειδή παράγοντα
    • Ακτινογραφικές αλλοιώσεις σύμφωνες με το ρευματοειδή παράγοντα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής εκτός από επιλεγμένα επείγοντα περιστατικά ή ορθοπεδικές διεργασίες 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Έμφαση στην άσκηση και την κινητικότητα, γενική φροντίδα υγιεινής 
    • Ειδική έμφαση πρέπει να δίνεται στα εξής: μείωση του στρες στις αρθρώσεις, φυσιοθεραπεία και εργασιοθεραπεία

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Ενθαρρύνετε πλήρη δραστηριότητα, αλλά αποφύγετε τις βαριές δουλειές και την έντονη άσκηση κατά τη διάρκεια των ενεργών φάσεων, λόγω του κινδύνου της επίτασης της φλεγμονής της άρθρωσης 
    • Υδροθεραπεία ή ασκήσεις στο νερό είναι αποτελεσματικά και ανακουφιστικά 

     14

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΡΕΥΜΑΤΟΕΙΔΟΥΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Υπάρχει αμφισβήτηση σχετικά με την "πυραμίδα της θεραπείας" (που ξεκινάει με τα αντιφλεγμονώδη και προχωράει σε φάρμακα τροποποιητικά της νόσου) και σχετικά με τη χρήση θεραπευτικών συνδυασμών 

    • Πρώιμη νόσος ή οξεία/χρόνια φλεγμονή: ασπιρίνη ή άλλο ΜΣΑΦ
    • Σοβαρή νόσος ή σαν ενδιάμεσα φάρμακα ύφεσης - έξαρσης: κορτικοστεροειδή (5-15 mg πρεδνιζόνης ή ισοδυνάμου κάθε μέρα). Για μικρής διάρκειας χρήσιμη μόνο
    • Εμμένουσα ενεργότητα νόσου (χρόνια αρθροθυλακίτιδα) - παράγοντες ύφεσης - έξαρσης:
    1. Αθελονοσιακά: υδροξυχλωροκίνη 400 mg κάθε ημέρα για 2-3 μήνες, μετά 200 mg την ημέρα, συνήθως δοκιμασία 6 μηνών για να φανούν τα πρώτα αποτελέσματα
    2. Χρυσός: δισκία από του στόματος 6-10 mg/ημέρα, επανεξέταση μετά από 4-6 μήνες ή 1 gr συνολική δόση. Ενέσιμος χρυσός δίνεται εβδομαδιαία μέχρι να δοθεί συνολική δόση 1 γραμμαρίου, μετά επανεξετάστε
    3. Σουλφασαλαζίνη: 50 mg/ημέρα, αυξάνοντας σε 2 g/ημέρα μέσα σε ένα μήνα, μέγιστη δοσολογία είναι 2-3 g/ημέρα, δοκιμασία 4-6 μηνών 
    4. D-πενικιλλαμίνη: 250 mg/ημέρα αρχικά, αυξάνοντας αργά μέχρι ένα μέγιστο των 750-1000 mg/ημέρα, δοκιμασία 6-9 μηνών με τουλάχιστον 8-12 εβδομάδων σε μέγιστη δοσολογία 
    5. Μεθοτρεξάτη: 5-15 mg/εβδομάδα από το στόμα, δοκιμασία 3-6 μηνών - για νόσο που εξαρτάται από στεροειδή ή εφόσον άλλα μέτρα είναι ανεπιτυχή ή ελάχιστα ανεκτά. Ο ρόλος της σε πρώιμη νόσο είναι υπό αμφισβήτηση

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Ωστόσο, οι κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η ύφεση των συμπτωμάτων είναι πιο πιθανή όταν η θεραπεία ξεκινά νωρίς με φάρμακα γνωστά ως αντιρρευματικά φάρμακα που τροποποιούν τη νόσο (DMARDs).

    Φάρμακα

    Οι τύποι φαρμάκων που συνιστά ο γιατρός σας θα εξαρτηθούν από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων σας και από πόσο καιρό είχατε ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    • ΜΣΑΦ. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο και να μειώσουν τη φλεγμονή. Τα μη αντισταθμιστικά ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν ιβουπροφαίνη και νατριούχο ναπροξένη. Ισχυρότερα ΜΣΑΦ διατίθενται με ιατρική συνταγή. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ερεθισμό του στομάχου, καρδιακά προβλήματα και νεφρική βλάβη.
    • Στεροειδή. Τα κορτικοστεροειδή φάρμακα, όπως η πρεδνιζόνη, μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο και την αργή βλάβη των αρθρώσεων. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αραίωση οστών, αύξηση βάρους και διαβήτη. Οι γιατροί συχνά συνταγογραφούν ένα κορτικοστεροειδές για την ανακούφιση των συμπτωμάτων γρήγορα, με στόχο τη σταδιακή μείωση του φαρμάκου.
    • DMARDs. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και να σώσουν τις αρθρώσεις και άλλους ιστούς από μόνιμη βλάβη. Τα συχνά DMARDs περιλαμβάνουν μεθοτρεξάτη, λεφλουνομίδη, υδροξυχλωροκίνη  και σουλφασαλαζίνη. Οι παρενέργειες ποικίλλουν, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν βλάβη στο ήπαρ και σοβαρές πνευμονικές λοιμώξεις.
    • Βιολογικοί παράγοντες. Επίσης γνωστοί ως τροποποιητές βιολογικής απόκρισης, αυτή η νεότερη κατηγορία DMARDs περιλαμβάνει: abatacept, adalimumab, anakinra, certolizumab, etanercept, golimumab, infliximab, rituximab, sarilumab και tocilizumab. Τα βιολογικά DMARDs είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά όταν συνδυάζονται με συμβατικό DMARD, όπως μεθοτρεξάτη. Αυτός ο τύπος φαρμάκου αυξάνει, επίσης,τον κίνδυνο λοιμώξεων.
    • Στοχευμένα συνθετικά DMARDs. Το Baricitinib, το tofacitinib και το upadacitinib μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν τα συμβατικά DMARDs και τα βιολογικά δεν ήταν αποτελεσματικά. Υψηλότερες δόσεις τοφασιτινίμπης μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβων αίματος στους πνεύμονες, σοβαρών καρδιακών επεισοδίων και καρκίνου.

    Ο γιατρός σας μπορεί να σας παραπέμψει σε έναν φυσιοθεραπευτή που μπορεί να σας διδάξει ασκήσεις για να διατηρήσετε τις αρθρώσεις σας ευέλικτες. Ο θεραπευτής μπορεί επίσης να προτείνει νέους τρόπους για να κάνετε καθημερινές εργασίες που θα είναι ευκολότερες στις αρθρώσεις σας. Για παράδειγμα, μπορεί να θέλετε να παραλάβετε ένα αντικείμενο χρησιμοποιώντας τα αντιβράχια σας. Οι βοηθητικές συσκευές μπορούν να διευκολύνουν την αποφυγή καταπόνησης στις αρθρώσεις σας. Για παράδειγμα, ένα μαχαίρι κουζίνας εξοπλισμένο με χειρολαβή βοηθά στην προστασία των αρθρώσεων των δακτύλων και του καρπού σας. Ορισμένα εργαλεία, όπως κουμπιά, μπορούν να διευκολύνουν το ντύσιμο. Οι κατάλογοι και τα καταστήματα ιατρικών ειδών είναι καλά μέρη για να αναζητήσετε ιδέες.

    Χειρουργική επέμβαση

    Εάν τα φάρμακα αποτυγχάνουν να αποτρέψουν ή να επιβραδύνουν τη βλάβη των αρθρώσεων, εσείς και ο γιατρός σας μπορεί να εξετάσετε το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων αρθρώσεων. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση της ικανότητάς σας να χρησιμοποιείτε την άρθρωσή σας. Μπορεί επίσης να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει τη λειτουργία.

    Η χειρουργική επέμβαση ρευματοειδούς αρθρίτιδας μπορεί να περιλαμβάνει μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες διαδικασίες:

    • Συνοκτομή. Η χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση της φλεγμονώδους επένδυσης της άρθρωσης μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βελτιώσει την ευελιξία της άρθρωσης.
    • Επισκευή τενόντων. Η φλεγμονή και η βλάβη των αρθρώσεων μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση ή ρήξη των τενόντων γύρω από την άρθρωση. Ο χειρουργός σας μπορεί να είναι σε θέση να επισκευάσει τους τένοντες γύρω από την άρθρωση σας.
    • Επιδιόρθωση άρθρωσης. Η χειρουργική επιδιόρθωση μιας άρθρωσης μπορεί να συνιστάται για τη σταθεροποίηση ή την ευθυγράμμιση της άρθρωσης και για την ανακούφιση του πόνου όταν η αντικατάσταση της άρθρωσης δεν είναι επιλογή.
    • Ολική αντικατάσταση αρθρώσεων. Κατά τη χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης αρθρώσεων, ο χειρουργός σας αφαιρεί τα κατεστραμμένα μέρη της άρθρωσης σας και εισάγει μια πρόθεση από μέταλλο και πλαστικό. Η χειρουργική επέμβαση ενέχει κίνδυνο αιμορραγίας, λοίμωξης και πόνου. Συζητήστε τα οφέλη και τους κινδύνους με το γιατρό σας.

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    Αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με ΜΣΑΦ:

    • Αντιόξινα: Μειώνουν το ρυθμό και την έκταση της απορρόφησης των ΜΣΑΦ, ποικίλο αποτέλεσμα
    • Αντιπηκτικά: Η φαινυλβουταζόνη και η οξυφαινυλβουταζόνη, επιταχύνουν τη δράση της βαρφαρίνης. Όλα τα ΜΣΑΦ αυξάνουν τον κίνδυνο αιμορραγίας σε ασθενή που υφίσταται αντιπηκτική θεραπεία 
    • Αντιδιαβητικά από το στόμα: Η ασπιρίνη, φαινυλβουταζόνη και οξυφαινυλβουταζόνη, μπορεί να ενισχύουν τη δράση των αντιδιαβητικών
    • Αντιϋπερτασικά/διουρητικά: Τα ΜΣΑΦ μπορεί να μετριάζουν τη δράση των διουρητικών β-αναστολέων, υδραλαζίνης, πραζοσίνης και αναστολείς ΜΕΑ
    • Λίθιο: Αύξηση των επιπέδων του λιθίου του πλάσματος μπορεί να συμβεί, ειδικά με την ινδομεθακίνη και τη δικλοφενάκη
    • Μεθοτρεξάτη: Το σαλικυλικό αναστέλλει τη νεφρική κάρθαση της μεθοτρεξάτης και μπορεί να εμφανιστούν τοξικά επίπεδα
    • Φαινυτοΐνη: Η φαινυλβουταζόνη αναστέλλει το μεταβολισμό της φαινυτοΐνης. Τα σαλικυλικά αποσυνδέουν τη φαινυτοΐνη από την αλβουμίνη και αυξάνουν τη συγκέντρωση του ελεύθερου φαρμάκου 
    • Προβενεσίδη: Αναστέλλει τη νεφρική κάθαρση πολλών ΜΣΑΦ
    • Συνδυασμός ΜΣΑΦ: Αποφύγετέ τον

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Διάρκεια πρωινής δυσκαμψίας 
    • Χρόνος έναρξης της κόπωσης 
    • Ανάγκη για ΜΣΑΦ/ημέρα
    • Δύναμη σφιξίματος χεριών 
    • Αριθμός αρθρώσεων που είναι ευαίσθητες ή επώδυνες σε παθητικό εύρος κίνησης 
    • Βαθμός οιδήματος των προσβεβλημένων αρθρώσεων 
    • Ταχύτητα καθίζησης - συχνά η καλύτερη εργαστηριακή δοκιμασία για την ενεργότητα της νόσου
    • Άλλοι εργαστηριακοί έλεγχοι, όπως υποδεικνύεται, που εξαρτώνται από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται και το βαθμό της εξέλιξης της νόσου 
    • Υδροξυχλωροκίνη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι η αμφιβληστροειδοπάθεια - οφθαλμολογικός 'ελεγχος κάθε 6 μήνες 
    • Χρυσός από του στόματος - Η κυριότερη τοξικότητα είναι ερύθημα, διάρροια, θρομβοκυττοπενία, κοκκιοκυττοπενία, πρωτεϊνουρία (σπάνια), γενική αίματος, αριθμός αιμοπεταλίων, γενική ούρων κάθε μήνα
    • Χρυσός ενδομυϊκά: Η κύρια τοξικότητα είναι ερύθημα, διάρροια, θρομβοπενία, ουδετεροπενία, πρωτεϊνουρία - γενική αίματος, αιμοπετάλια, γενική ούρων κάθε 2 εβδομάδες για 6 μήνες, μετά κάθε μήνα 
    • D-πενικιλλαμίνη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι ερύθημα, δυσανεξία από το γαστρεντερικό, πρωτεϊνουρία, θρομβοπενία, ουδετεροπενία-γενική αίματος, αιμοπετάλια, γενική ούρων κάθε 2 εβδομάδες για 6 μήνες, μετά κάθε μήνα
    • Μεθοτρεξάτη: Η κυριότερη τοξικότητα είναι η ηπατική δυσλειτουργία, πιθανή τοξικότητα μυελού των οστών - γενική αίματος, αιμοπετάλια, ηπατική λειτουργία κάθε 1-3 μήνες, που εξαρτάται από τη δόση και την εμπειρία με το φάρμακο
    • Κορτικοστεροειδή: Σύνδρομο Cushing, οστεοπόρωση 
    • ΜΣΑΦ: προβλήματα από το γαστρεντερικό, ρόλος της μεθοτρεξάτης σε ταυτόχρονη χορήγηση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Πιθανή σχέση χρήσης αντισυλληπτικών από το στόμα με μειωμένο κίνδυνο ρευματοειδούς αρθρίτιδας 
    • Συγκεκριμένοι τύποι εμφανίζονται και συγκεκριμένοι τύποι ατόμων, που προσβάλλονται

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Εκφυλιστική αρθρίτιδα και καταστροφή αρθρώσεων 
    • Αγγειΐτιδα δέρματος
    • Περικαρδίτιδα
    • Ενδοκαρδιακά ρευματοειδή οζίδια, προκαλούν βαλβιδικές ανωμαλίες και ανωμαλίες αγωγιμότητας 
    • Πλευριτική συλλογή και πνευμονική συμμετοχή 
    • Διάμεση ίνωση
    • Πολλαπλή μονονευρίτιδα, παγίδευση μέσου νεύρου 
    • Σύνδρομο Sjogren, σκληρωτικά ρευματοειδικά οζίδια 
    • Σύνδρομο Felty (σπληνομεγαλία, αναιμία, θρομβοκυττοπενία, ουδετεροπενία) - σχεδόν τελείως περιορίζεται σε οροθετικούς ασθενείς με ενεργό αρθρίτιδα
    • Επιπλοκές που προκαλούνται από τη θεραπεία (π.χ. επιπλοκές από το γαστρεντερικό με ΜΣΑΦ, σύνδρομο Cushing με μακροχρόνια χρήση στεροειδών, ηπατικές ανωμαλίες με μεθοτρεξάτη, οφθαλμικές εκδηλώσεις με PLAQUENIL

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η συνήθης πορεία μέχρι τώρα είναι η προοδευτική επιδείνωση της λειτουργίας, αυτό μπορεί να αλλάξει σημαντικά με κατάλληλες ιατρικές, χειρουργικές και φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις. Το σχέδιο ελέγχου πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλες τις πλευρές της ζωής του ασθενούς

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Σύνδρομο Sjogren
    • Felty

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: 

    • Η έναρξη στο γηριατρικό πληθυσμό είναι λιγότερο συνήθης (20% των ατόμων πάνω από 60 χρονών έχουν τη νόσο)
    • Παρά τη βελτιωμένη θεραπεία, αναμείνετε αυξημένη συμβολή/αλληλεπίδραση άλλων συνοσηρών καταστάσεων που εξαρτώνται από την ηλικία. Συνηθέστερα στους ηλικιωμένους είναι η περικαρδίτιδα, η σηπτική αρθρίτιδα, το σύνδρομο Sjogren
    • Οι ηλικιωμένοι έχουν μικρότερη ανοχή στα φάρμακα, αυξημένη επίπτωση νόσου ωχράς κηλίδας, που σχετίζεται με την υδροξυχλωροκίνη ερυθήματος από D-πενικιλλαμίνη και έμετου και ναυτίας που προκαλούνται από σουλφασαλαζίνη. Η τοξικότητα του χρυσού παρεντερικά δεν σχετίζεται με την ηλικία 

    ΚΥΗΣΗ 

    • Η κύηση και ο τοκετός δεν εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα, εκτός αν υπάρχει σοβαρή νόσος μηχανικών αρθρώσεων (π.χ. ισχία)
    • Πάνω από 75% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα, που μένουν έγκυες βλέπουν βελτίωση, 50% κατά το πρώτο τρίμηνο, με τη μέγιστη βελτίωση να εμφανίζεται στο 3ο τρίμηνο, παρά τη διακοπή των φαρμάκων, όπως ο χρυσός και η μεθοτρεξάτη. Τυχαία τα πρώτα επεισόδια συμβαίνουν κατά την κύηση (αμφισβητούμενη σημασία). Δεν είναι ξεκάθαρη η αιτία της βελτίωσης. Υποτροπή μόνιμα εμφανίζεται μετά τον τοκετό (μέσα σε 6 μήνες)
    • Δεν έχει αναφερθεί αυξημένος αριθμός εμβρυϊκών ανωμαλιών λόγω αυτής καθαυτής της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Η παρουσία του συνδρόμου Sjogren και του αντι-Ro αντισώματος, σχετίζεται με συγγενή, πλήρη κολποκοιλιακό αποκλεισμό (δεν επηρεάζονται όλοι ωστόσο, οι περισσότερες περιπτώσεις που αναφέρονται είναι για μητέρες με λύκο)

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Λειτουργική ικανότητα - γενική ταξινόμηση:

    • Τάξη Ι: όχι περιορισμός στην ικανότητα να γίνονται συνήθεις ασχολίες
    • Τάξη ΙΙ: Μέτριος περιορισμός, αλλά δυνατή η επιτέλεση των συνήθων ασχολιών
    • Τάξη ΙΙΙ: Σημαντικός περιορισμός, ανικανότητα να γίνουν οι περισσότερες συνήθεις ασχολίες ή αυτοεξυπηρέτηση ασθενούς
    • Τάξη IV: Ανικανότητα ή καθήλωση σε κρεβάτι ή αναπηρική πολυθρόνα

    Λειτουργική ικανότητα:

    • Να ντύνεται 
    • Να κάθεται και να σηκώνεται από το κρεβάτι 
    • Να τρώει και να πίνει με μαγειρικά σκεύη
    • Να περπατάει έξω σε επίπεδο χώμα
    • Να πλένει και να στεγνώνει όλο το σώμα
    • Να σκύβει και να μαζεύει ρούχα από το πάτωμα
    • Να ανοίγει και να κλείνει συνηθισμένες βρύσες 
    • Να μπαίνει και να βγαίνει σε αυτοκίνητο

    Τα  καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις αρθρώσεις σας

    PX0001CO PRESENTATION

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πνευμονική καρδία

    Ρευματικός πυρετός

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ραγοειδίτιδα

    Ρευματική πολυμυαλγία

    Περικαρδίτιδα

    Νεανική ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Σύνδρομο Felty

    Μειώστε τον πόνο της αρθρίτιδας με τη διατροφή

    Κάνναβη και ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Μήπως έχετε ρευματισμούς

    Να παίρνετε σερραπεπτάση για τη φλεγμονή και τον πόνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις αρθρώσεις σας

    Boswellia Serrata το ισχυρό φυσικό αντιφλεγμονώδες

    Πώς τα βακτήρια του στόματος προκαλούν ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Πώς να κάνετε σεξ αν έχετε αρθρίτιδα

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Βότανα για την αρθρίτιδα και τον πόνο των αρθρώσεων

    Τα καλύτερα βότανα για τους πόνους της φλεγμονής

    Αντιμετώπιση του πόνου με φυτικά αντιφλεγμονώδη

    Βιοανάδραση για την αρθρίτιδα

    Ο βελονισμός για την αρθρίτιδα

    Ομοιοπαθητική για τις αρθρίτιδες

    Όζοι σε ρευματολογικές παθήσεις

    Διάγνωση ασθενειών από τα χέρια

    Με τι ασχολείται ο ρευματολόγος

    Υποσχόμενη θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Τι να κάνετε αν σας πονάει μια άρθρωση

    Ποιες είναι οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις;

    Βιταμίνες για την αρθρίτιδα

    Το νέο φάρμακο για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Διαβάστε για τις εξετάσεις στα ρευματολογικά νοσήματα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Ραιβόκρανο Ραιβόκρανο

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ραιβόκρανο

    Ραιβόκρανο για την περιστροφή και κλίση της κεφαλής που προκαλείται από πρωτοπαθείς διαταραχές των αυχενικών μυών ή δευτεροπαθώς σε διαταραχές της κεφαλής και του τραχήλου. Η κατάσταση μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητη

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Συγγενές - νεογνά
    • Επίκτητο - κάτω από την ηλικία των 10 ετών και ενήλικες 30-60 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    Περιστροφή και κλίση της κεφαλής προς την προσβεβλημένη πλευρά, στροφή της κάτω γνάθου προς την αντίθετη πλευρά

    • Διαλείποντες επώδυνοι σπασμοί του στερνοκλειδομαστοειδούς, τους τραπεζοειδούς και άλλων αυχενικών μυών 
    • Στη συγγενή μορφή, το πρώτο σημείο μπορεί να είναι μία καθηλωμένη ψηλαφητή διόγκωση του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός, που είναι ορατή από τη γέννηση 
    • Πρώιμο στάδιο της επίκτητης μορφής είναι η ακαμψία των αυχενικών μυών

    ΑΙΤΙΑ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    Συγγενές:

    • Τραυματισμός του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός της μίας πλευράς, στη γέννηση
    • Πιθανή παθολογική ενδομήτρια θέση της κεφαλής 
    • Προγεννητικός τραυματισμός
    • Ίνωμα 

    Επίκτητο:

    • Μυϊκή βλάβη από φλεγμονώδη πάθηση (μυοσίτιδα, λεμφαδενίτιδα, φυματίωση)
    • Τραυματισμοί της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης που προκαλούν σύσπαση των επουλωμένων ιστών 
    • Παράλυση οφθαλμικών μυών 
    • Οργανικές διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που προκαλούν σύσπαση των επουλωμένων ιστών
    • Οργανικές διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που προκαλούν ρυθμικούς μυϊκούς σπασμούς 
    • Ψυχογενής ανικανότητα ελέγχου των αυχενικών μυών
    • Όγκος 
    • Αυχενική σπονδύλωση 
    • Τραύμα 
    • Φάρμακα 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    • Τραυματικός τοκετός, συμπεριλαμβανομένης της οπίσθιας προβολής 
    • Ψυχιατρική νόσος, νεύρωση, άγχος, υποχόνδριοι ασθενείς
    • Φάρμακα: φαινοθειαζίνες και βουτυροφαινόνες 

    Επίκτητη:

    • Φλεγμονή 
    • Νευρολογική διαταραχή 
    • Οπτική διαταραχή 
    • Τραύμα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Λοιμώξεις του κεντρικού νευρικού συστήματος 
    • Όγκοι των μαλακών μορίων ή των οστών 
    • Νόσος των βασικών γαγγλίων 
    • Απόστημα αυχενικών αδένων 
    • Μυοσίτιδα αυχενικών μυών 
    • Εξεργασίες σε αυχενικό σπονδυλικό δίσκο 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία (κατά προτίμηση μαλακή), αξονική ή μαγνητική τομογραφία της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, βοηθούν στη διαφορική διάγνωση, ιδιαίτερα του επίκτητου ραιβόκρανου

    congenital muscular torticollis

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Ιστορικό και κλινική εξέταση 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικοί ασθενείς

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Φυσιοθεραπεία
    • Μαλάξεις
    • Τοπική εφαρμογή θερμότητας
    • Αναλγητικά
    • Βιοεπανατροφοδότηση αισθητηρίων
    • Στο συγγενές: εγχειρητική διατομή του προσβεβλημένου μυός, αν η φυσιοθεραπεία δεν έχει δώσει αποτέλεσμα έως την ηλικία του ενός έτους
    • Ψυχιατρική θεραπεία, αν υπάρχει συναισθηματική διαταραχή

    Στο επίκτητο:

    • Σε διάρκεια μικρότερη της 1 εβδομάδας: μαλακό κολάρο και ανάπαυση 
    • Σε διάρκεια μικρότερη του 1 μήνα: Εφαρμογή έλξης 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Στο συγγενές ραιβόκρανο, εκπαίδευση των γονέων στην εφαρμογή μαλάξεων και ασκήσεων αύξησης του εύρους της κίνησης

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΡΑΙΒΟΚΡΑΝΟΥ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αναλγητικά για τον πόνο. Αν το ραιβόκρανο είναι φαρμακογενές, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει διφαινυδραμίνη ή διαζεπάμη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Για υποστήριξη στη διάρκεια της φυσιοθεραπείας και της βιοεπανατροφοδότησης και συμβουλευτικά

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Διαταραχές κίνησης 
    • Διαταραχές στάσης 
    • Μπορεί να υποτροπιάζει ή να επιμένει εφ' όρου ζωής 
    • Προσωπική ασυμμετρία στο συγγενές ραιβόκρανο

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Καλή πρόγνωση σε αντιμετωπίσιμες καταστάσεις 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Εργώδης τοκετός

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η συγγενής μορφή, που σχετίζεται με περιγεννητικό τραυματισμό, χωρίς θεραπεία θα καταλήξει σε ινώδη χορδή 

    ΚΥΗΣΗ

    Σχετίζεται με οπίσθια προβολή

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

    wry neck

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρανιοϊερή Θεραπεία

    Σύνδρομο Meige

    Χειροπρακτική

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Βακτηριακή πνευμονία Βακτηριακή πνευμονία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βακτηριακή πνευμονία

    Βακτηριακή πνευμονία είναι μία οξεία βακτηριακή λοίμωξη του πνευμονικού παρεγχύματος. Είναι περισσότερο συνήθης σε ενήλικες και πολύ λιγότερο συνήθης σε παιδιά από ότι η ιογενής πνευμονία. Η λοίμωξη μπορεί να είναι εξωνοσοκομειακά αποκτηθείσα ή ενδονοσοκομειακά (αποκτηθείσα σε νοσοκομείο από έναν ενδονοσοκομειακό ασθενή για τουλάχιστον 72 ώρες). Συνηθέστερα, η εξωνοσοκομειακά αποκτηθείσα νόσος προκαλείται από πνευμονιόκοκκο (streptococcus pneumoniae) ή αιμόφιλο ινφλουέντζας. Η ενδονοσομοκομειακή πνευμονία προέρχεται συνήθως από Gram (-) βακτήρια (60%), όπως ψευδομονάδα ή αν προέρχεται από Gram (+) από σταφυλόκοκκο (14,5%) 

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    Κύρια σημεία και συμπτώματα: 

    • Βήχας 
    • Πυρετός 
    • Θωρακικό άλγος
    • Ρίγος με αιφνίδια έναρξη
    • Σκούρα, παχύρευστα ή αιματηρά (σκωριόχροα) πτύελα

    Άλλα:

    • Κοιλιακή διάταση 
    • Κοιλιακό άλγος 
    • Ανορεξία
    • Άγχος 
    • Βρογχική αναπνοή
    • Αμβλύτητα στην επίκρουση στο θώρακα
    • Σύγχυση
    • Τρίζοντες (ρόγχοι)
    • Κυάνωση
    • Ελαττωμένοι αναπνευστικοί ήχοι
    • Αφυδάτωση 
    • Παραλήρημα
    • Εφίδρωση
    • Ανησυχία 
    • Δύσπνοια 
    • Αιγοφωνία 
    • Ερυθρότητα προσώπου
    • Πονοκέφαλος 
    • Αιμόπτυση 
    • Κακουχία
    • Μυαλγία
    • Πλευριτικός ήχος τριβής 
    • Πλευρίτιδα
    • Πλευριτικό άλγος
    • Κατάπτωση 
    • Νευρικότητα
    • Ρόγχοι 
    • Ρίγη
    • Πόνος στο λαιμό 
    • Εμβροντησία
    • Ταχυκαρδία
    • Ταχύπνοια
    • Φωνητικές δονήσεις
    • Αδυναμία
    • Άφωνος στηθολαλιά

    ΑΙΤΙΑ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    • Αιματογενής διασπορά του μικροοργανισμού 
    • Εισπνοή του μικροοργανισμού
    • Εισρόφηση του μολυσματικού παράγοντα από το στοματοφάρυγγα

    Παθογόνα βακτήρια:

    • Streptococcus pneumoniae (πνευμονιόκοκκος)
    • Αιμόφιλος ινφλουέντζας 
    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος 
    • Lagionella pneumonophilla
    • Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis)
    • Μυκόπλασμα πνευμονίας 
    • Klebsiella pneumoniae
    • Pseudomonas aeruginosa 
    • Escherichia coli

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    • Ιογενείς λοιμώξεις 
    • Παραμονή στο νοσοκομείο 
    • Οριακές ηλικίες 
    • Αλκοολισμός
    • AIDS ή άλλη ανοσοκαταστολή 
    • Κάπνισμα 
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Καρδιαγγειακή νόσος 
    • Λειτουργική ασπληνία
    • Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Κακή διατροφή 
    • Κακοήθεια 
    • Γενική αναισθησία
    • Μηχανικός αερισμός
    • Αλλαγή στο επίπεδο συνείδησης ή έμετος (π.χ. σπασμοί, ανακοπή, νευρομυϊκή νόσος κλπ.)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Άλλα αίτια λοιμώδους πνευμονίτιδας: Ιοί (αναπνευστικοί, συγκυτιακοί, αδενοϊοί, παραϊνφλουέντζας, ινφλουέντζας Α και Β, ανεμοβλογιάς, ιλαράς, ερυθράς, εντεροϊοί, Epstein-Barr), νοκάρδια, μύκητες (βλαστομύκητες, κρυπτόκοκκοι, ασπέργιλλοι, ιστοπλάσματα, coccidioides, pneumokystis carinii), πρωτόζωα (τοξόπλασμα), χλαμύδια (πνευμονίας, ψιττακώσεως, τραχώματος), ρικέτσια (coxiella burnetti - πυρετού Q). Επίσης φυματίωση, πνευμονική εμβολή με έμφρακτο, αποφρακτική βρογχιολίτιδα με οργανωμένη πνευμονία, πνευμονική θλάση, πνευμονική αγγειΐτιδα, οξεία σαρκοείδωση, πνευμονίτιδα από υπερευαισθησία, πνευμοθώρακας και άλλα αίτια

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Λευκοκυττάρωση με στροφή του τύπου προς τα αριστερά 
    • Αιμοσυμπύκνωση
    • Υπονατριαιμία 
    • Αύξηση τρανσαμινασών 
    • Πρωτεϊνουρία
    • Υποξαιμία
    • Υποκαπνία αρχικά, μετά υπερκαπνία
    • Καλλιέργεια αίματος - θετική σε 20-30% των ασθενών με εξωνοσοκομειακή πνευμονία
    • Ορός ή ούρα - πνευμονιοκοκκικό αντιγόνο
    • Βρογχοσκόπηση με χρήση προστατευμένου καθετήρα με ψήκτρα - σημαντική σε περισσότερους από ή 1.000 μικροοργανισμούς
    • Καλλιέργεια βρογχοσκοπικής βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης - σημαντική σε περισσότερους από ή 10.000 μικροοργανισμούς

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πνεύμονας:

    • Θετική χρώση Gram για βακτήρια 
    • Υγρό οιδήματος
    • Ερυθρά ηπάτωση 
    • Φαία ηπάτωση
    • Τμηματική, λοβώδης ή πολυεστιακή περιβρογχική πύκνωση 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Καλλιέργεια διατραχειακού εισροφήματος 
    • Καλλιέργεια βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης 
    • Βρογχοσκόπηση με χρήση προστατευμένου καθετήρα με ψήκτρα
    • Ακτινογραφίες θώρακα σε οριζόντια θέση για έλεγχο παραπνευμονικής πλευριτικής συλλογής 
    • Καλλιέργεια πλευριτικού υγρού 
    • pH πλευριτικού υγρού (αεροστεγές δείγμα τοποθετημένο σε πάγο, στέλνεται στο εργαστήριο αερίων αίματος)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακα:

    • Αεροβρογχογράφημα 
    • Λοβώδης ή τμηματική πύκνωση 
    • Βρογχοπνευμονία 
    • Πλευριτικό υγρό

    Dy7ah7SWoAAGYln

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Προκλητά πτύελα για καλλιέργεια (15 λεπτά, 3% σε άλας από εκνεφωτή, αφού ο ασθενής έχει ξεπλύνει το στόμα του)
    • Ρινοτραχειακή αναρρόφηση για καλλιέργεια
    • Βρογχοσκόπηση με βρογχοκυψελιδική έκπλυση ή βρογχοσκόπηση με χρήση προστατευμένου καθετήρα με ψήκτρα για καλλιέργεια 
    • Παρακέντηση θώρακα για μελέτη του πλευριτικού υγρού 
    • Διαθωρακική παρακέντηση με λεπτή βελόνα για καλλιέργεια 
    • Καλλιέργεια αίματος

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Εξωνοσοκομειακή προσβολή - εξωνοσοκοαντιβιομειακός ασθενής για ήπια περίπτωση, ενδονοσοκομειακός ασθενής για μέτρια ως σοβαρή κατάσταση, όπως πολυλοβώδης εμφάνιση, υποξαιμία, υπόταση, συνυπάρχουσα νόσο και οριακές ηλικίες 
    • Ενδονοσοκομειακή - ασθενείς ήδη βρίσκονται στο νοσοκομείο 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Αντιμικροβιακή θεραπεία για το πιο πιθανό παθογόνο
    • Λάβετε υπόψη το οξυγόνο, για ασθενείς με κυάνωση, υποξία, δύσπνοια, κυκλοφορικές διαταραχές ή παραλήρημα
    • Μηχανικός αερισμός για αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Φυσιοθεραπεία θώρακος 
    • Ενυδάτωση 
    • Ρινοτραχειακή αναρρόφηση
    • Αναλγησία για τον πόνο 
    • Διόρθωση ηλεκτρολυτών 
    • Απομόνωση του αναπνευστικού αν υπάρχει πιθανότητα φυματίωσης

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κλινήρης και/ή μειωμένη δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Τίποτα από το στόμα αν υπάρχει αρχόμενη αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Συστήστε μαλακές τροφές, που είναι εύκολο να φαγωθούν

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Αρχική θεραπεία:

    • Συνήθως εμπειρική για τα πιο πιθανά παθογόνα (αν έχει αναγνωριστεί ειδική αιτιολογία, μπορεί να προστεθεί αντιμικροβιακή θεραπεία)
    • Για τον κατά τα άλλα υγιή ενήλικα με εξωνοσοκομειακή πνευμονία - ερυθρομυκίνη 500 mg ΕΦ κάθε 6 ώρες (θεραπεύει επαρκώς το μυκόπλασμα και τη Legionella)
    • Για ενδονοσοκομειακή πνευμονία - κεφαλοσπορίνη 3ης γενιάς (κεφοταξίμη ή κεφτιζοξίμη) μαζί με βανκομυκίνη. Αν υπάρχει ανησυχία για ψευδομονάδα, χρησιμοποιείστε πενικιλλίνη κατά της ψευδομονάδας (πιπερακιλλίνη, μεζλοκιλίνη ή τικαρκιλλίνη) ή κεφαλοσπορίνη (κεφταζιδίμη) συν μια αμινογλυκοσίδη
    • Αναλγητικά για πλευριτικό πόνο

    Θεραπεία για συγκεκριμένο οργανισμό:

    • S. pneumoniae - πενικιλλίνη G ή από το στόμα πενικιλλίνη V. Εάν υπάρχει υψηλή επίπτωση ανθεκτικού στην πενικιλλίνη S. pneumoniae σκεφτείτε τη βανκομυκίνη ή τη φθοριοκινολόνη (κιπροφλοξασίνη, οφλοξασίνη)
    • Η. influezae - αμπικιλλίνη ή αμοξυκιλλίνη. Για σοβαρές λοιμώξεις - κεφοταξίμη ή κεφτριαξόνη 
    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος - ναφσικιλλίνη, βανκομυκίνη (αν υπάρχει μεγάλη επίπτωση ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη χρυσίζοντα σταφυλοκόκκου)
    • Είδη κλεμπσιέλλας - αμινογλυκοσίδης συν κεφαλοσπορίνη 
    • Ψευδομονάδα - αμινογλυκοσίδη συν πενικιλλίνη κατά της ψευδομονάδας ή κεφταζιδίμη 
    • Moraxella catarrhalis - κεφαλοσπιορίνη 2ης γενιάς (κεφακλόρη, κεφουροξίμη ακετυλική)
    • Chlamydia pneumoniae - τετρακυκλίνη
    • Μυκόπλασμα πνευμονίας - ερυθρομυκίνη
    • Lagionella pneumonophilla - ερυθρομυκίνη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • S. pneumoniae - ερυθρομυκίνη, κεφαλοσπορίνη
    • Αιμόφιλος ινφλουέντζας - κεφουροξίμη, τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη, τετρακυκλίνη, χλωραμφενικόλη 
    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος - κεφαλοσπορίνη 1ης γενιάς, βανκομυκίνη, κλινδαμυκίνη, κιπροφλοξασίνη 
    • Κλεμπσιέλλα - χλωραμφενικόλη, κιπροφλοξασίνη 
    • E. Coli - αμπικιλλίνη, κεφαλοσπορίνη, κιπροφλοξασίνη, χλωραμφενικόλη
    • Ψευδομονάδα - αμινογλυκοσίδη συν κεφταζιδίμη, κεφταζιδίμη, ιμιπενέμη 
    • Moraxella catarrhalis - αμοξυκιλλίνη με άλας κλαβουλανικού οξέος, τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη, τετρακυκλίνη, κλαριθρομυκίνη, αξιθρομυκίνη, κιπροφλοξασίνη, οφλοξασίνη
    • Μυκόπλασμα πνευμονίας - κλαριθρομυκίνη, αζιθρομυκίνη, τετρακυκλίνη
    • Legionella pneymophila - κλαριθρομυκίνη, αζιθρομυκίνη, ρθφαμπικίνη, κιπροφλοξασίνη, οφλοξασίνη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Αν γίνεται εξωνοσοκομειακή θεραπεία, κάνετε καθημερινή εκτίμηση της προόδο του ασθενούς 
    • Ακτινογραφίες θώρακος παίρνουν χρόνο για να καθαρίσουν και μπορεί να μη δείξουν καθαρές, παρ' όλο που ο ασθενής βελτιώνεται. Επαναλάβετε τη μελέτη περίπου 6 εβδομάδες μετά την ανάρρωση για να επιβεβαιώσετε ότι η πνευμονία δεν προκλήθηκε από μία αποφρακτική ενδοβρογχική βλάβη
    • Επανάληψη των καλλιεργειών, εφ' όσον έχει αρχίσει η θεραπεία δεν είναι αναγκαία

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Πολυδύναμο πνευμονοκοκκικό εμβόλιο
    • Μειώστε τους παράγοντες κινδύνου όπου είναι δυνατόν
    • Αποφύγετε την αδιάκριτη χρήση αντιβιοτικών κατά τη διάρκεια λιγότερο σημαντικών ιογενών λοιμώξεων 
    • Ετήσιο εμβόλιο κατά της γρίπης για τα άτομα υψηλού κινδύνου
    • Κλινήρεις και μετεγχειρητικοί ασθενείς - ασκήσεις βαθιάς αναπνοής και βήχα, προλάβετε την αναρρόφηση κατά τη διάρκεια της θρέψης με ρινογαστρικό καθετήρα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Εμπύημα 
    • Πνευμονικό απόστημα
    • Πυώδης περικαρδίτιδα
    • Πλευρίτιδα
    • Πλευριτικό υγρό 
    • Νέκρωση πνεύμονα 
    • Επιλοίμωξη ή ανθεκτική λοίμωξη 
    • Σύνδρομο πολλαπλής δυσλειτουργίας οργάνων
    • Σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας ενήλικα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Συνήθως πορεία - οξεία. Σε κατά τα άλλα υγιές άτομο, η βελτίωση εμφανίζεται και ο πυρετός λύεται σε 1-3 ημέρες 
    • Ολική θνησιμότητα περίπου 5%
    • Φτωχότερη πρόγνωση - οριακές ηλικίες, θετικές καλλιέργειες αίματος, χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια, παρουσία σχετιζόμενης νόσου, ανοσοκαταστολή 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Αλκοολισμός 
    • Κάπνισμα
    • Λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα σε παιδιά κάτω του ενός έτους 

    Γηριατρικό: 

    • Υψηλή νοσηρότητα και θνησιμότητα αν ο ασθενής είναι πάνω από 70 ετών, ειδικά με σχετιζόμενη νόσο ή παράγοντα κινδύνου 
    • Για προφύλαξη - εμβολιασμός αν είναι 65 χρόνων ή μεγαλύτερος, ακόμα και αν είναι υγιής 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Ο εμβολιασμός συνιστάται για παιδιά άνω των 2 ετών και ενήλικες με αυξημένο κίνδυνο: Χρόνια νόσος, σπληνική δυσλειτουργία ή ασπληνία, νόσος του Hodgkin, πολλαπλούν μυέλωμα, κίρρωση, αλκοολισμός, νεφρωσικό σύνδρομο, μεταμόσχευση οργάνου, ανοσοκαταστολή, νέφρωση, ηλικία άνω των 65 ετών

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Bacterial Pneumonia heart health

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πνευμονία από μυκόπλασμα

    Ιογενής πνευμονία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη γρίπη

    Άτυπη πνευμονία

    Λοίμωξη από αναπνευστικό συγκυτιακό ιό

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την πνευμονική εμβολή Χρήσιμες πληροφορίες για την πνευμονική εμβολή

    Πνευμονική εμβολή

    Πνευμονική εμβολή συμβαίνει όταν αποσπάται θρόμβος από το εν τω βάθει φλεβικό σύστημα των κάτω άκρων και εισέρχεται στο αρτηριακό δίκτυο των πνευμόνων. 

    Η πνευμονική εμβολή εκδηλώνεται σαν τρία διαφορετικά σύνδρομα:

    • Οξεία πνευμονική καρδιά - λόγω μαζικής πνευμονικής εμβολής, αποφράσσοντας > 60-75% της πνευμονικής κυκλοφορίας
    • Πνευμονικό έμφρακτο - εμφανίζεται σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή κατά την οποία αποφράσσεται πλήρως ένας περιφερικός κλάδος της πνευμονικής κυκλοφορίας 
    • Οξεία δύσπνοια άγνωστης αιτιολογίας - εμφανίζεται σε ασθενείς οι οποίοι δεν αναπτύσσουν οξεία πνευμονική καρδιά ή πνευμονικό έμφρακτο 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπνευστικό, Καρδιαγγειακό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πολύ σπάνια σε παιδιά, η συχνότητα αυξάνει με την πρόοδο της ηλικίας 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΒΟΛΗΣ

    Οξεία πνευμονική καρδιά:

    • Συγκοπτικό επεισόδιο 
    • Υπόταση ή καρδιακή ανακοπή
    • Δύσπνοια 
    • Αγωνία 
    • Ταχύπνοια
    • Ταχυκαρδία
    • Διάταση φλεβών τραχήλου
    • S3 καλπαστικός ρυθμός
    • Χωρίς ακροαστικά ευρήματα από το θώρακα
    • +- σημεία εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης
    • ΗΚΓ εικόνα S1,Q3,T3 ή ατελούς δεξιού ημισκελικού αποκλεισμού
    • Ακτινογραφία θώρακος - συνήθως φυσιολογική
    • Αέρια αίματος (χωρίς Ο2) - χαμηλό ΡΟ2, χαμηλό PCO2

    Πνευμονικό έμφρακτο:

    • Άλγος πλευριτικού τύπου
    • Δύσπνοια 
    • +- Αιμόπτυση 
    • Ταχύπνοια 
    • Πνεύμονες - υγροί ρόγχοι, συρρίτοντες ή/και σημεία πλευριτικής συλλογής
    • +- σημεία εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης
    • ΗΚΓ - φυσιολογικό
    • Ακτινογραφία θώρακος - ανύψωση του ημιδιαφράγματος, διήθημα ή μικρή πλευριτική συλλογή 
    • Αέρια αίματος (χωρίς Ο2) - φυσιολογικά ή χαμηλό ΡΟ2, χαμηλό PCO2, αλκάλωση

    Οξεία δύσπνοια άγνωστης αιτιολογίας:

    • Δύσπνοια 
    • +- αγωνία
    • +- ταχυκαρδία
    • Ταχύπνοια 
    • Χωρίς ακροαστικά ευρήματα από το θώρακα 
    • +- σημεία εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης
    • ΗΚΓ - συνήθως φυσιολογικό
    • Ακτινογραφία θώρακος - φυσιολογική

    ΑΙΤΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΒΟΛΗΣ 

    Υπερπηκτικότητα (δύσκολο να τεκμηριωθεί)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΒΟΛΗΣ

    • Παρατεταμένη κατάκλιση 
    • Υπερήλικες 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Καρκίνος 
    • Καταπληξία
    • Εγκυμοσύνη 
    • Αντισυλληπτικά 
    • Μετά από χειρουργική επέμβαση
    • Τραύμα στα κάτω άκρα
    • Παχυσαρκία

    pneymonic embolism

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΒΟΛΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Πνευμονία 
    • Έμφραγμα μυοκαρδίου 
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Ιογενής πλευρίτιδα
    • Περικαρδίτιδα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πνευμονικό έμφρακτο

    Pulmonary Embolism

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με σπινθηρογράφημα αερισμού/αιματώσεως των πνευμόνων (πολλαπλές τμηματικές ή λοβιαίες διαταραχές σκιαγράφησης σε συνδυασμό με φυσιολογικό αερισμό) ή με αγγειογραφία πνευμόνων (διαταραχές σκιαγράφησης σε κάποιο σημείο του αυλού των αγγείων και/ή διακοπή της πορείας της αρτηρίας)
    • Στην ακτινογραφία θώρακος μπορεί να αναδειχθεί παρεγχυματική διήθηση ή πλευριτική συλλογή 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Σπινθηρογράφημα πνευμόνων
    • Αγγειογραφία πνευμόνων
    • Υποψιαζόμαστε τη νόσο εάν σε ασθενή με εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση ή με κάποιο από τους παράγοντες κινδύνου για εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση υπάρχουν σημεία και συμπτώματα που αντιστοιχούν σε ένα από τα τρία ανωτέρω σύνδρομα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΕΜΒΟΛΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εισαγωγή στο νοσοκομείο ή σε ΜΕΘ εάν ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά ασταθής 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Στοχεύουμε στο να διατηρήσουμε την καρδιακή και αναπνευστική λειτουργία σε ικανοποιητικά επίπεδα και να προλάβουμε τυχόν επανάληψη εμβολής 
    • Χορήγηση οξυγόνου εφ' όσον απαιτείται

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Κλινήρης, να κινεί τα πόδια συχνά
    • Όταν η εικόνα του ασθενούς σταθεροποιηθεί, πρόγραμμα κινησιοθεραπείας 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Πρέπει να εξασφαλίζεται επαρκής πρόσληψη τροφής και υγρών

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΟΥ ΟΙΔΗΜΑΤΟΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Στάγδην ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης για 5-10 ημέρες, σε δόση, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης κατά 1,5 - 2 φορές του χρόνου του μάρτυρα. Τα συνήθη δοσολογικά σχήματα αρχίζουν με δόση εφόδου 50-75 μονάδες /Kg και στη συνέχεια 20-30 μονάδες/Kg/ώρα. Ελέγξτε το χρόνο μερικής θρομβοπλαστίνης (ΡΤΤ) 6 ώρες μετά την ένατξη της εγχύσεως και μετά μία φορά την ημέρα
    • Warfarin για τουλάχιστον 3 μήνες αρχίζοντας από την 1η ή 2η ημέρα νοσηλείας. Η δόση προσαρμόζεται ώστε να παρατείνεται ο χρόνος προθρομβίνης κατά 2 έως 3 INR 
    • Σε περίπτωση υποτασικού επεισοδίου κατά το οποίο απαιτείται η χορήγηση αγγειοσυσπαστικών παραγόντων σε ασθενή στον οποίο έχει διαπιστωθεί πνευμονική εμβολή με αγγειογραφία, μπορεί να πρέπει να γίνει εμβολεκτομή ή να χορηγηθούν θρομβολυτικοί παράγοντες ενδοφλεβίως

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Σε ασθενείς με υποτροπιάζουσες εμβολές ή σε αυτούς που δεν μπορούν να πάρουν αντιπηκτικά, εάν είναι αναγκαίο μπορεί να γίνει χειρουργική παρακώληση της ελεύθερης ροής του αίματος στην κάτω κοίλη φλέβα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, ο χρόνος προθρομβίνης θα πρέπει να είναι παρατεταμένος κατά 2,0 έως 3,0 INR. Η χορήγηση Warfarin θα πρέπει να συνεχιστεί για τουλάχιστον 3 μήνες. Σε ασθενείς με προδιάθεση στην ανάπτυξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης, η Warfarin θα πρέπει να χορηγείται εφ' όρου ζωής 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αναγνώριση των νοσηλευόμενων ασθενών οι οποίοι έχουν πολλούς παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και εφαρμογή σε αυτούς προφυλακτικώς αγωγής με μικρές δόσεις ηπαρίνης, Warfarin ή περίδεση των κάτω άκρων με ελαστικούς επιδέσμους 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Πνευμονικό έμφρακτο
    • Πνευμονική καρδιά
    • Υποτροπιάζουσες εν τω βάθει φλεβικές θρομβώσεις ή πνευμονικές εμβολές, μεταφλεβιτιδικό σύνδρομο
    • Αποτυχία της συντηρητικής αγωγής με αποτέλεσμα να απαιτείται χειρουργική παρακώληση της ελεύθερης ροής του αίματος στο φλεβικό δίκτυο

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή η θνησιμότητα στους νοσηλευόμενους ασθενείς είναι μικρότερη από 10% ή μακροχρόνια επιβίωση εξαρτάται από την υποκείμενη νόσο

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Λανθάνων καρκίνος (πνεύμονα, γαστρεντερικό, μαστού, μήτρας, προστάτη)
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Πολύ σπάνια

    Γηριατρικό: Πιο συνήθης, συχνότερα θανατηφόρος

    ΚΥΗΣΗ 

    Μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή της λοχείας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    pulmonary embolism 910824652

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιογενής πνευμονία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πλευριτική συλλογή

    Πνευμονικό οίδημα

    Πνευμοθώρακας

    Περικαρδίτιδα

    Αρτηριακή εμβολή αέρα

    Ατελεκτασίες πνευμόνων

    Δρεπανοκυτταρική αναιμία

    Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Διαφοροδιάγνωση λεμφαγγειακής καρκινωμάτωσης

    Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Οι αγγειακές βλάβες που προκαλούνται από τις χημειοθεραπείες

    Θρομβοκυττάρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Κολπική μαρμαρυγή σε ηλικιωμένους

    Οξεία απόφραξη μιας αρτηρίας άκρου

    Ειδικές διαγνωστικές εξετάσεις για τη θρομβοφιλία

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    D-dimers

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Προσοχή όταν υπάρχει μεγάλη υπεζωκοτική συλλογή

    Διαφορική διάγνωση πλευρίτιδας

    Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

    Πνευμονική εμβολή

    Πώς θα καταλάβετε ότι κάποιος έχει θρόμβωση στο πόδι

    Πλευρίτιδα

    Παραμονή ασθενούς στο κρεβάτι

    Γαλακτική αφυδρογονάση

    Πνευμονική Υπέρταση

    Καρκίνος παγκρέατος

    Αρθροπλαστική ισχίου

    Κολπική μαρμαρυγή

    Rivaroxaban σε επεμβάσεις ισχίου και γόνατος

    Επικίνδυνοι πόνοι

    Άσκηση και εγκυμοσύνη

    Γιατί πρέπει να κινητοποιούνται γρήγορα οι χειρουργημένοι;

    Αρρυθμιογόνος μυοκαρδιοπάθεια της δεξιάς κοιλίας

    Μηχανάκι για παρακολούθηση του INR

    Διαιτολόγιο για τα αντιπηκτικά

    Αιμορραγία από τη μύτη

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα αντιπηκτικά;

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Ασπιρίνη

    Η τροφή επηρεάζει τα φάρμακα

    Η λίστα των φαρμάκων που αλληλεπιδρούν με το γκρέιπφρουτ

    Έλεγχος πηκτικότητας αίματος

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τον υπερπαραθυρεοειδισμό Χρήσιμες πληροφορίες για τον υπερπαραθυρεοειδισμό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον υπερπαραθυρεοειδισμό

    Ο υπερπαραθυρεοειδισμός αντιπροσωπεύει μία απώλεια των φυσιολογικών ρυθμιστικών λειτουργιών του σώματος που αφορούν τη λειτουργία των παραθυρεοειδών αδένων με αποτέλεσμα απώλεια της ικανότητας τους να διατηρούν ένα φυσιολογικό επίπεδο ασβεστίου του ορού

    • Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός - άμεση υπερλειτουργία των παραθυρεοειδών αδένων είτε λόγω υπερπλασίας, είτε λόγω αδενώματος των παραθυρεοειδών 
    • Δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός - συνήθως παρατηρείται σε χρόνια νεφρική νόσο ή σε καταστάσεις ένδειας βιταμίνης D οι οποίες οδηγούν σε υπερπλασία και των τεσσάρων αδένων και συνακόλουθη αυξημένη δραστηριότητα 
    • Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (σύνδρομα πολλαπλής ενδοκρινικής νεοπλασίας) - νοσολογικές καταστάσεις με πολλαπλές ενδοκρινικές δυσλειτουργίες, εκ των οποίων η υπερπλασία των παραθυρεοειδών αδένων οδηγεί σε κλινικό υπερπαραθυρεοειδισμό 
    • Καρκίνωμα παραθυρεοειδών - εξαιρετικά σπάνιο 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ενδοκρινικό/Μεταβολικό 

    Επικρατέστερη ηλικία: Ηλικία μεγαλύτερη από 50 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (4:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΥ

    "Επώδυνα οστά, νεφρικοί λίθοι, βογκητά της κοιλιάς και στεναγμός της ψυχής". Πρέπει να το σκεφτείτε για να το διαγνώσετε

    Νεφροί:

    • Νεφρολιθίαση 
    • Νεφρασβέστωση
    • Ελαττωμένη σπειραματική κάθαρση 
    • Δίψα 
    • Πολυδιψία 
    • Πολυουρία 

    Γαστρεντερικό:

    • Δυσφορία στην κοιλιά
    • Γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος 
    • Παγκρεατίτιδα 
    • Παγκρεατικές ασβεστώσεις 
    • Δυσκοιλιότητα 
    • Έμετος 
    • Ανορεξία
    • Απώλεια βάρους 

    Σκελετικό:

    • Πόνοι και ευαισθησία οστών 
    • Κυστικές βλάβες οστών 
    • Αφαλάτωση σκελετού 
    • Αυτόματα κατάγματα 
    • Καθιζήσεις σπονδύλων 
    • Οστεοπόρωση 

    Διανοητικές λειτουργίες:

    • Αδιαθεσία
    • Απάθεια 
    • Ανησυχία
    • Κατάθλιψη 
    • Ψύχωση

    Νευρολογικό:

    • Υπνηλία
    • Κώμα
    • Διάχυτες ΗΕΓφικές ανωμαλίες 

    Νευρομυϊκό:

    • Μυϊκή αδυναμία 
    • Αδυναμία 
    • Υποτονία

    Καρδιαγγειακό:

    • Υπέρταση 
    • Βραχύ QT διάστημα 

    Αρθρώσεις/περιαρθρικοί ιστοί:

    • Αρθραλγίες 
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Ψευδοουρική αρθρίτιδα
    • Περιαρθρικές ασβεστώσεις

    Οφθαλμός:

    • Ινώδης κερατοπάθεια 
    • Επιπεφυκίτιδα
    • Εναποθέσεις ασβεστίου στον επιπεφυκότα 

    ΑΙΤΙΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΥ

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός:

    • Οφείλονται σε υπερπλασία συνήθως ενός, αλλά μερικές φορές πολλαπλών παραθυρεοειδών αδένων ή αδενωματώδεις αλλοιώσεις που οδηγούν σε μία ανεξέλεγκτη αύξηση παραγωγής και απελευθέρωσης παραθορμόνης που ακολούθως οδηγεί σε αύξηση του ασβεστίου ορού

    Δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός:

    • Παρατηρείται πιο συχνά στη χρόνια νεφρική ανεπάρκεια λόγω επίκτητης υπερπλασίας και υπερλειτουργίας των παραθυρεοειδών αδένων
    • Απώλεια νεφρικού παρεγχύματος που οδηγεί σε υπερφωσφαταιμία 
    • Επιδείνωση παραγωγής καλσιτριόλης που οδηγεί σε υπασβεστιαιμία 
    • Γενική σκελετική και νεφρική αντίσταση στη δράση της παραθορμόνης για λόγους άγνωστους

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    • Ηλικία πάνω από τα 50
    • Γυναίκες φύλο
    • Πιο συχνή εμφάνιση σε εύκρατα παρά σε τροπικά κλίματα 
    • Υψηλότερη συχνότητα σε άτομα εκτεθέντα σε θεραπευτική ακτινοβολία χαμηλής δόσης 

    Hyperparathyroidism

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Πρέπει να αποκλεισθούν άλλες αιτίες αυξημένου ασβεστίου ορού

    Οφειλόμενος σε αυξημένη PTH:

    • Έκτοπος υπερπαραθυρεοειδισμός 
    • Βρογχογενές καρκίνωμα 
    • Καρκίνος του νεφρού

    Μη παραθυρεοειδικές αιτίες:

    • Κακοήθεια - καρκίνωμα μαστού, πολλαπλούν μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία, καρκίνος προστάτη, νόσος του Paget
    • Κοκκιωματώδης νόσος - σαρκοείδωση, φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, κοκκιδιοειδομύκωση
    • Φάρμακα - θειαζιδικά διουρητικά, φουρσεμίδη, τοξικότητα από βιταμίνη D, περίσσεια βιταμίνης Α, λίθιο σύνδρομο λήψεως αντιόνων, χορήγηση εξωγενούς ασβεστίου
    • Ενδοκρινικά - υπερθυρεοειδισμός, οξεία επινεφριδιακή ανεπάρκεια, βίπωμα, φαιοχρωμοκύττωμα
    • Οικογενής υποασβεστιουρική υπερασβεστιαιμία
    • Ακινητοποίηση

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αυξημένο ασβέστιο ορού, πάνω από 10,2 mg/dL (2,55 mmol/l) σε τρεις επιτυχείς μετρήσεις
    • Αυξημένα επίπεδα ανοσοδραστικής παραθορμόνης ορού 
    • Χαμηλά επίπεδα φωσφορικών του ορού, κάτω από 2,5 mg/dL (0,81 mmol/L)
    • Αυξημένα επίπεδα χλωρίου του ορού
    • Ελαττωμένο επίπεδο CO2 του ορού 
    • Υπερχλωραιμική μεταβολική οξέωση 
    • Αύξηση κυκλικού ΑΜΡ ούρων

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Υπερπλασία παραθυρεοειδών - άλλοι παραθυρεοειδείς με κυτταρικές αλλαγές 
    • Αδένωμα παραθυρεοειδών - μόνο ένας αδένας συνήθως με κυτταρικές αλλοιώσεις 
    • Καρκίνωμα παραθυρεοειδών - κυτταρικές αλλοιώσεις συμβατές με κακοήθεια, π.χ. κυτταρική ατυπία, αλλοιώσεις στους λεμφαδένες 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ανοσολογική μέθοδος με αντισώματα κατά ΡΤΗ (παραθορμόνης)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Υπερηχοτομογραφία αυχένος 
    • Σπινθηρογράφημα θαλλίου, τεχνητίου (καλύτερα να μη γίνεται)
    • Αξονική τομογραφία 
    • Καλύτερα μαγνητική τομογραφία παραθυρεοειδών αδένων 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Διαδερμική δια βελόνης αναρρόφηση υλικού και προσδιορισμός παραθορμόνης
    • Ανοικτή χειρουργική αφαίρεση με διάγνωση μέσω ταχείας βιοψίας σε τομές ψυκτικού

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής συνήθως. Νοσηλεία στο νοσοκομείο μόνο για χειρουργική αφαίρεση αδένων ή θεραπεία υποκείμενης νόσου

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Χειρουργική αφαίρεση του νοσούντος αδένος είναι η μόνη αποδεδειγμένη θεραπεία για υπερπαραθυρεοειδισμό (υφολική αφαίρεση)
    • Λίγοι ασθενείς με ασυμπτωματική υπερασβεστιαιμία λόγω υπερπαραθυρεοειδισμού μπορεί να μην είναι υποψήφιοι για χειρουργική αφαίρεση αλλά να αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Αποφυγή αφυδάτωσης είναι το πιο σημαντικό τμήμα θεραπείας

    Χειρουργική θεραπεία:

    • Σε προεγχειρητικούς και αμέσως μετά την εγχείρηση ασθενείς, επιβάλλεται καλή ενυδάτωση για να αποφευχθεί η παραγωγή λίθων 
    • Η ενδεικνυόμενη μέθοδος είναι η χειρουργική διερεύνηση με ανοιχτό τράχηλο
    • Αφαίρεση του προφανώς νοσούντος αδένος με βιοψίες και των άλλων αδένων για να βεβαιωθείτε για τη βιωσιμότητα τους από φυσιολογικής (λειτουργικής) πλευράς (καλύτερα να μη γίνονται βιοψίες)
    • Ολική αφαίρεση και των τεσσάρων αδένων και μεταμόσχευση στο βραχίονα ενός υγιούς αδένος, συνιστάται από μερικούς ειδικούς 
    • Σοβαρή προσοχή κατά τη διερεύνηση του τραχήλου και την αφαίρεση των παραθυρεοειδών για την ύπαρξη έκτοπου αδένος στην περιοχή του αυχένα 
    • Η μετεγχειρητική πορεία απαιτεί ειδική φροντίδα για τη διατήρηση ανοικτών αεραγωγών και υπάρχει κίνδυνος για απόφραξη αεραγωγών 
    • Παρακολούθηση νεφρικής λειτουργίας πολύ στενά 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Εκπαιδεύστε τον σχετικά με τα φάρμακα
    • Σημαντική η περιοδική κλινική και εργαστηριακή εκτίμηση

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Διουρητικά του τύπου της φουροσεμίδης σε υπερασβεστιαιμικούς, αλλά καλά ενυδατωμένους ασθενείς 
    • Οιστρογόνα ενδείκνυνται σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με υπερπαραθυρεοειδισμό

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Παρακολούθησε στενά τη νεφρική λειτουργία
    • Πιθανή πτώση των επιπέδων ασβεστίου του ορού μπορεί να οδηγήσει σε παροδική τετανία

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Σκελετική βλάβη (παθολογικά κατάγματα)
    • Νεφρική βλάβη
    • Λοιμώξεις ουροποιητικού 
    • "Παραθυρεοειδική δηλητηρίαση"
    • Υπέρταση

    Από την εγχείρηση:

    • Υπερπαραθυρεοειδισμός
    • Υποτροπιάζουσα βλάβη λαρυγγικού νεύρου
    • Αιμορραγία
    • Λοίμωξη 
    • Ανεπιτυχής θεραπεία (χειρουργική) (5%)

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η μετεγχειρητική πορεία απαιτεί παρακολούθηση ασβεστίου ορού για επιβεβαίωση ότι η υπερπαραθυρεοειδική κατάσταση δεν θα ξαναναπτυχθεί
    • Η πρόγνωση είναι άριστη στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό, με εξαφάνιση πολλών από τα προεγχειρητικά συμπτώματα 
    • Ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός έχει φτωχή πρόγνωση λόγω της πρωτοπαθούς νόσου που έχει εγκαταστήσει χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: 

    • Συχνό στο γήρας 
    • Πιο συχνό να υπάρχει υποκείμενη νόσος 
    • Μπορεί να προκαλεί σύγχυση και να εκλαμβάνεται και γεροντική άνοια

    ΚΥΗΣΗ 

    Σπάνια κατά την εγκυμοσύνη

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις διαταραχές των παραθυρεοειδών αδένων

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τους παραθυρεοειδείς αδένες

    primary hyperparathyroidism thumb

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεοπόρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα

    Υπερασβεστιαιμία

    Πρωτοπαθείς κακοήθεις οστικοί όγκοι

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φαιοχρωμοκύττωμα

    Ουρολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψευδοουρική αρθρίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Καλσιτονίνη

    Υπερπαραθυρεοειδισμός

    Νεφρολιθίαση

    Καρκίνος θυρεοειδούς

    www.emedi.gr