Παρασκευή, 03 Ιανουαρίου 2014 11:14

Ο καρκίνος του μαστού στη Δύση το 13ο αιώνα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού το 13ο αιώνα

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού το 13ο αιώνα

Brunoda Longoburgo(1252), Guglielmoda Salicetto(1201-1277), Teodorico Βorgognoni(1275):

Iσχυρίστηκαν ότι η νόσος του καρκίνου του μαστού θεραπεύεται αποκλειστικά σύμφωνα με τα δεδομένα της θεωρίας του Γαληνού. Η μαύρη χολή ήταν η αιτία και γινόταν προσπάθεια να αφαιρεθεί αυτός ο επιβλαβής όγκος με αυστηρό καθαρισμό και με φλεβοτομία και να περιοριστεί η παραγωγή της όσον το δυνατό περισσότερο με διαιτητικά μέτρα. Κανένας από τους τρεις αυτούς Ιταλούς δεν πίστευε στην εγχείρηση.

Ο Guglielmo da Salicetto μιμούμενος τον Γαληνό έγραψε: «Γίνεται εγχείρηση μόνο όταν είναι εφικτή η αφαίρεση ολόκληρου του όγκου με τις ρίζες του». Το βιβλίο του ήταν το πρώτο που περιείχε κεφάλαια χειρουργικής ανατομίας. Είναι ο πρώτος που αντιτάχθηκε στην Αραβική Ιατρική που κυριαρχούσε μέχρι τότε στον μεσαίωνα.

Ο Bruno da Longoburgo ήταν ο μόνος που αναφέρει κάποιες λεπτομέρειες για την εγχείρηση. Σήκωναν τον μαστό με μια θηλιά και τον αφαιρούσαν μαζί με τα γύρω στοιχεία. Οι προσβεβλημένες φλέβες θα έπρεπε ν’ αδειάσουν για να εκκενωθεί το μελαγχολικό αίμα σύμφωνα με την συμβουλή του Γαληνού και η τραυματισμένη περιοχή να καυτηριαστεί. Σε περίπτωση που η ασθενής δεν ήθελε να χειρουργηθεί ή ήταν πολύ αδύναμη για να το αντέξει πίστευε ότι ενδεικνυόταν η θεραπεία με καυστικά.

Ο Teodorico Βorgognoni βασίστηκε πολύ στην θεωρία του καρκίνου του Γαληνού, αλλά πρόσθεσε πως οι μη θεραπευμένοι ασθενείς πεθαίνουν. Δεν χειρουργεί τον καρκίνο. Η νόσος εξαπλώνεται σε όλο το θώρακα και μπορεί να προκαλέσει μοιραία αιμορραγία ή σηπτική πληγή με πυρετούς, που οδηγούν στο θάνατο.

Εξέταση μαστού από τον Teodorico Βorgognoni  13ος αιώνας μ.Χ.

Εξέταση μαστού από τον Teodorico Βorgognoni  13ος αιώνας μ.Χ.


Henri de Mondeville (1260-1320):

Ο πιο σημαντικός αντιπρόσωπος των Γάλλων χειρουργών. Έκανε πρακτική στο Montpellier και στο Παρίσι και εργάστηκε τόσο στο Στρατό όσο και σαν ιδιώτης χειρουργός του Philippe le Bel και αργότερα του Philippe le Hutin. O Henri de Mondeville, δεν είχε πολλές ευκαιρίες να εκπαιδευτεί στην ανατομία κάνοντας νεκροτομές. Αντιτάχθηκε, όμως, ενίοτε στις θεωρίες του Γαληνού. Επέμεινε ότι πρέπει πάντοτε να απολινώνονται τα μεγάλα αγγεία κατά τους ακρωτηριασμούς.

Προσπάθησε να εναρμονίσει τη θεραπεία με καυτηρίαση:

Ασχολήθηκε στις πραγματείες του με την αιτιολογία, την συμπτωματολογία και τη θεραπεία του καρκίνου. Υποστήριξε ότι η πληγή του καρκίνου είναι στρογγυλή, πεπαχυνσμένη, με εγερμένα και μεταλλαγμένα όρια. Έχει κοιλότητες, η βάση του είναι σκληρή, με εξογκώματα, μαυροκίτρινη ή και μπλε. Βγάζει μια δυσάρεστη χαρακτηριστική μυρωδιά και οι έμπειροι χειρουργοί μπορούσαν να διαγνώσουν τη νόσο μόνο από την οσμή.

Η θεραπεία ήταν με δίαιτα και πιθανόν με χειρουργική επέμβαση. Σ’ αυτές τις προαναισθητικές ημέρες, η αποκοπή του μαστού έπρεπε να γίνεται γρήγορα. Η χειρουργική θεραπεία ήταν χρήσιμη όταν ο όγκος μπορούσε να εξαιρεθεί ολοκληρωτικά. Εάν κάποιος δεν ήθελε να χειρουργηθεί χρησιμοποιούσε καυστικούς παράγοντες, όπως αρσενικό, το οποίο προτιμούσαν και οι πρακτικοί. Προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη μέθοδο της θερμοπηξίας χρησιμοποιώντας αρσενικό και ψευδάργυρο αντί του πυρωμένου σιδήρου. Ακόμη ο Henri de Mondeville περιέλαβε στο κεφάλαιο για τον καρκίνο του μαστού και μερικά φάρμακα που εφαρμόζονταν γύρω από τον λαιμό της ασθενούς.


Lanfranc

Lanfranc (Guido Lanfranchi) (?-1315):

Ήταν ένας αξιόλογος άντρας για την εποχή του, έφυγε από το Μιλάνο κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων και παίρνοντας μαζί του ότι το καλύτερο από την Ιταλική Ιατρική και Χειρουργική, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και υπήρξε κατά το πλείστον ο δημιουργός της Γαλλικής Σχολής της Χειρουργικής που θα καθοδηγούσε τον κόσμο στους ερχόμενους αιώνες.

Έκανε αφαίρεση του μαστού όπως και ο Λεωνίδης:

Χρησιμοποίησε την ίδια μέθοδο ακρωτηριασμού του μαστού, όπως και ο Λεωνίδης είχε κάνει πριν από χίλια χρόνια και πλέον. Λόγω της μεγάλης του φήμης, η μέθοδος αυτή καθιερώθηκε σαν θεραπεία του καρκίνου του μαστού  στις Αναγνωρισμένες Σχολές της Ιατρικής. Ο Lanfranc προσπάθησε και αυτός όπως και ο Henri de Mondeville να εναρμονίσει την θεραπεία του καρκίνου του μαστού με την καυτηρίαση.

Διαβάστε, επίσης,

Ο μαστός στην Τέχνη 

Ο ακρωτηριασμός των μαστών

Μαστός και μαστεκτομή

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Ο καρκίνος του μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην βυζαντινή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην εποχή των Αράβων

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 1523 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020 09:43
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Επιλόχειος λοίμωξη Επιλόχειος λοίμωξη

    Λοιμώξεις μετά τον τοκετό

    Οι λοιμώξεις μετά τον τοκετό (Ενδομητρίτιδα, Ενδοπαραμητρίτιδα, Ενδομυομητρίτιδα, Μητρίτιδα) συνδυαζόμενες με κυτταρίτιδα της πυέλου είναι βακτηριακές λοιμώξεις της γυναικείας αναπαραγωγικής οδού μετά τον τοκετό ή την αποβολή.

    Τα σημεία και τα συμπτώματα, συνήθως, περιλαμβάνουν πυρετό μεγαλύτερο από 38,0 ° C, ρίγη, πόνο στην κάτω κοιλιακή χώρα και πιθανώς, δύσοσμες κολπικές εκκρίσεις.

    Συνήθως, εμφανίζεται μετά τις πρώτες 24 ώρες και εντός των πρώτων δέκα ημερών μετά τον τοκετό.

    Η πιο συχνή λοίμωξη είναι αυτή της μήτρας και των περιβαλλόντων ιστών (ενδομητρίτιδα).

    Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την καισαρική τομή, την παρουσία ορισμένων βακτηρίων, όπως ο στρεπτόκοκκος της ομάδας Β στον κόλπο, την πρόωρη ρήξη των μεμβρανών, τις πολλαπλές κολπικές εξετάσεις και τη χειροκίνητη αφαίρεση του πλακούντα. Οι περισσότερες λοιμώξεις περιλαμβάνουν έναν αριθμό τύπων βακτηρίων.

    Η διάγνωση γίνεται με καλλιέργεια των κολπικών εκκρίσεων ή του αίματος. Επίσης, απαιτείται ιατρική απεικόνιση, όπως μαγνητική τομογραφία κοιλίας. 

    Άλλες αιτίες πυρετού μετά τον τοκετό περιλαμβάνουν: διόγκωση των μαστών, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, λοιμώξεις της κοιλιακής τομής ή της αιδοιοτομίας και ατελεκτασία πνεύμονα, από πνευμονία.

    Λόγω των κινδύνων που ακολουθούν μετά την καισαρική τομή, συνιστάται σε όλες τις γυναίκες να λαμβάνουν προληπτική δόση αντιβιοτικών, όπως, η αμπικιλλίνη κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

    Η θεραπεία των συγκεκριμένων λοιμώξεων γίνεται με αντιβιοτικά, με τα περισσότερα άτομα να βελτιώνονται σε δύο έως τρεις ημέρες. Σε άτομα με ήπια νόσο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντιβιοτικά από το στόμα. Διαφορετικά, συνιστώνται ενδοφλέβια αντιβιοτικά. Τα συνηθισμένα αντιβιοτικά περιλαμβάνουν συνδυασμό αμπικιλλίνης και γενταμυκίνης μετά τον κολπικό τοκετό ή κλινδαμυκίνης και γενταμυκίνης σε εκείνους που είχαν υποβληθεί σε τομή καισαρική τομή. Σε εκείνες τις γυναίκες που δεν βελτιώνονται με την κατάλληλη θεραπεία, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη άλλες επιπλοκές, όπως ένα απόστημα. 

    Στον ανεπτυγμένο κόσμο περίπου ένα έως δύο τοις εκατό αναπτύσσουν λοιμώξεις της μήτρας μετά τον κολπικό τοκετό. Αυτό αυξάνεται σε πέντε έως δεκατρία τοις εκατό μεταξύ εκείνων που έχουν πιο δύσκολες τομές και 50 τοις εκατό με καισαρικές τομές, πριν από τη χρήση προληπτικών αντιβιοτικών. Είναι η αιτία περίπου του 10% των θανάτων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

    Οι πρώτες γνωστές περιγραφές της κατάστασης ανάγονται τουλάχιστον στον 5ο αιώνα π.Χ. στα γραπτά του Ιπποκράτη.

    Η επιλόχειος λοίμωξη είναι βακτηριδιακή λοίμωξη του γεννητικού σωλήνα, η οποία αναπτύσσεται μετά από τοκετό.

    Στην οντότητα αυτή συμπεριλαμβάνονται: η κυτταρίτιδα του περινέου, οι λοιμώξεις του κόλπου και του τραχήλου, η νεκρωτική φλεγμονή της περιτονίας, η ενδομητρίτιδα, η κυτταρίτιδα της πυέλου, η σηπτική θρομβοφλεβίτιδα της πυέλου και η φλεγμονή των παραμητρίων.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γεννητικό

    Επίπτωση/Επιπολασμός 

    • Φυσιολογικοί τοκετοί - 2% 
    • Καισαρικές τομές - >13% 

    Επικρατέστερη ηλικία: Οι γυναίκες στην εφηβική ηλικία έχουν υψηλότερο κίνδυνο

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες

    POSTPARTUM INFECTION 1

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    Συνήθως, εμφανίζονται μετά τις πρώτες 24 ώρες και εντός των πρώτων δέκα ημερών μετά τον τοκετό

    • Πυρετός > 38 ΟC
    • Εντοπισμένος πόνος και οίδημα
    • Ρίγη
    • Κοιλιακό άλγος 
    • Δύσοσμα λόχεια
    • Ευαισθησία της μήτρας κατά την ψηλάφηση
    • Περιτονίτιδα με οξύ άλγος, ειλεός
    • Σηπτική καταπληξία

    ΑΙΤΙΑ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Οι επιλόχειες λοιμώξεις, συνήθως, αρχίζουν σαν μετατραυματικές λοιμώξεις που επιπλέκουν ρήξη του περινέου, του κόλπου, του τραχήλου ή της τομής στο κοιλιακό τοίχωμα μετά από καισαρική. Μπορεί να αφορούν, επίσης, το ενδομήτριο, ιδιαίτερα το σημείο πρόσφυσης του πλακούντα.
    • Λοιμώξεις για τις οποίες ευθύνονται πολλά μικρόβια: το αρχικό παθογόνο συχνά δεν αναγνωρίζεται.

    Στα βακτηρίδια που απομονώνονται, συνήθως, συμπεριλαμβάνονται:

    • Αερόβια/τα δυνητικώς αερόβια - Στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α, Β και D. Ο εντερόκοκκος, Gram (-) βακτηρίδια (Ε. Coli, Klebsiella και Proteus sp.) ο σταφυλόκοκκος aureus, ο σταφυλόκοκκος epidermis, η Gardnerella vaginalis και ο Hemophilus infuenza
    • Αναερόβια - Peptococcus sp., peptostreptococcus sp., Fusobacterium sp.
    • Άλλα - Mycoplasma hominis, Clamydia trachomatis, Urea urealyticum

    Μετά τον τοκετό, το γεννητικό σύστημα μιας γυναίκας είναι επιρρεπές σε μόλυνση. Η μόλυνση μπορεί να περιορίζεται στην κοιλότητα και το τοίχωμα της μήτρας της ή μπορεί να εξαπλωθεί πέρα ​​από να προκαλέσει σηψαιμία ή άλλες ασθένειες, ειδικά όταν το ανοσοποιητικό σύστημα είναι εξασθενημένο ή μετά από σοβαρή αιμορραγία. Η φλεγμονώδης λοίμωξη είναι συχνή στην  επιφάνεια του εσωτερικού της μήτρας μετά τον διαχωρισμό του πλακούντα (μετά τον τοκετό). Αλλά οι παθογόνοι οργανισμοί μπορούν, επίσης, να επηρεάσουν τις ρήξεις οποιουδήποτε μέρους του γεννητικού συστήματος της γυναίκας. Από οποιαδήποτε πύλη, μπορούν να εισβάλουν στην κυκλοφορία του αίματος και στο λεμφικό σύστημα να προκαλέσουν σήψη, κυτταρίτιδα (φλεγμονή του συνδετικού ιστού) και πυελική ή γενικευμένη περιτονίτιδα. Η σοβαρότητα της ασθένειας εξαρτάται από την μολυσματικότητα του μολυσματικού οργανισμού, την αντίσταση των ιστών που προσβάλλονται και τη γενική υγεία της γυναίκας. Οι οργανισμοί που, συνήθως, παράγουν αυτή τη μόλυνση είναι ο Streptococcus pyogenes. σταφυλόκοκκοι (κάτοικοι του δέρματος και των σπυριών). Οι αναερόβιοι στρεπτόκοκκοι, οι οποίοι ευδοκιμούν σε αποκεντρωμένους ιστούς, μπορεί να υπάρχουν μετά δύσκολο τοκετό και μη τήρηση της αντισηψίας. Το Escherichia coli και το Clostridium perfringens (κάτοικοι του εντέρου) και το Clostridium tetani, μπορεί, επίσης, να προκαλέσουν λοίμωξη.

    postpartum infection 3

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Μικροβιακή μόλυνση (κατά την εξέταση του τραχήλου, τους χειρισμούς παρακολούθησης των λειτουργιών του εμβρύου ή τους χειρουργικούς χειρισμούς)
    • Απώλεια αίματος
    • Καισαρική τομή - ο κίνδυνος αυξάνεται σε περιπτώσεις πρόπτωσης του ομφάλιου λώρου ή άκρου του εμβρύου
    • Διαβήτης
    • Εθισμός σε φάρμακα
    • Ιστορικό σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νόσων
    • Ανεπάρκεια του ανοσοποιητικού συστήματος
    • Οικονομική ανέχεια
    • Μικροβιακή κολπίτιδα
    • Ουρολοίμωξη
    • Κακή διατροφή
    • Παχυσαρκία
    • Προϋπάρχουσα χοριοαμνιοΐτιδα
    • Πρόωρος τοκετός
    • Πρώιμη ρήξη μεμβρανών
    • Παρατεταμένος τοκετός 
    • Τραύμα
    • Στρεπτόκκοκκος της ομάδας Β

    Οι παράγοντες κινδύνου με σειρά φθίνουσας συχνότητας περιλαμβάνουν: ενδομητρίτιδα, λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, πνευμονία/ατελεκτασία, λοίμωξη τραύματος και σηπτική πυελική θρομβοφλεβίτιδα.

    Οι σηπτικοί παράγοντες κινδύνου για κάθε πάθηση παρατίθενται κατά σειρά μετά τον τοκετό (PPD) κατά την οποία εμφανίζεται γενικά η κατάσταση.

    PPD 0: Οι παράγοντες κινδύνου ατελεκτασίας περιλαμβάνουν γενική αναισθησία, κάπνισμα τσιγάρων και αποφρακτική πνευμονοπάθεια.
    PPD 1–2: Οι παράγοντες κινδύνου των λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος περιλαμβάνουν πολλαπλό καθετηριασμό, πολλαπλές κολπικές εξετάσεις κατά τη διάρκεια της εργασίας και βακτηριουρία που δεν έχει υποβληθεί σε θεραπεία.
    PPD 2–3: Οι παράγοντες κινδύνου της ενδομητρίτιδας (η πιο συχνή αιτία) περιλαμβάνουν καισαρική τομή έκτακτης ανάγκης, παρατεταμένη ρήξη της μεμβράνης, και πολλαπλές κολπικές εξετάσεις.
    PPD 4-5: Οι παράγοντες κινδύνου λοίμωξης τραύματος περιλαμβάνουν καισαρική τομή έκτακτης ανάγκης, παρατεταμένη ρήξη μεμβράνης, παρατεταμένη εργασία και πολλαπλή κολπική εξέταση κατά τη διάρκεια της εργασίας.
    PPD 5–6: Οι παράγοντες κινδύνου της σηπτικής πυελικής θρομβοφλεβίτιδας περιλαμβάνουν καισαρική τομή έκτακτης ανάγκης, παρατεταμένη ρήξη μεμβράνης, παρατεταμένη εργασία και  δύσκολη γέννηση από τον κόλπο.
    PPD 7-21: Οι παράγοντες κινδύνου μαστίτιδας περιλαμβάνουν το τραύμα της θηλής από το θηλασμό.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Πυρετός άλλης αιτιολογίας:
    1. Ουρολοίμωξη
    2. Λοίμωξη αναπνευστικού
    3. Μαστίτιδα ή διάταση του μαστού
    4. Θρομβοφλεβίτιδα
    5. Επιμόλυνση τραύματος

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Απόλυτος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων
    • Καλλιέργειες υλικού από το γεννητικό σύστημα
    • Έλεγχος επιχρίσματος αμνιακού υγρού για ύπαρξη λευκών αιμοσφαιρίων και βακτηριδίων
    • Καλλιέργειες αίματος

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Προηγηθείσα λήψη αντιβιοτικών μπορεί να τροποποιήσει τα αποτελέσματα των καλλιεργειών

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Στις ιστολογικές τομές φαίνεται μία επιφανειακή στιβάδα μολυσμένου νεκρωτικού υλικού
    • Περιτονίτιδα (μέσω λεμφαγγειακής διασποράς)
    • Μπορεί να δημιουργηθεί φλεγμονή στα άκρα του πλατέος συνδέσμου, συνήθως, μετά από καισαρική τομή. Σπάνια εξελίσσεται σε απόστημα
    • Μπορεί να αναπτυχθεί θρόμβωση σε οποιαδήποτε από τις φλέβες της πυέλου, συμπεριλαμβανομένης και της κάτω κοίλης φλέβας

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Αξονική τομογραφία ή καλύτερα Μαγνητική τομογραφία για έλεγχο θρομβοφλεβίτιδας
    • Υπερηχογράφημα (ευαίσθητη μέθοδος για τον έλεγχο αποστήματος)

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Καλλιέργεια υλικού που έχει ληφθεί με παρακέντηση του Δουγλάσσειου  

    Ο πυρετός διαγιγνώσκεται όταν:

    Η αύξηση της θερμοκρασίας πάνω από 38 ° C διατηρείται για 24 ώρες ή επαναλαμβάνεται κατά την περίοδο από το τέλος της πρώτης έως το τέλος της 10ης ημέρας μετά τον τοκετό ή την άμβλωση. 
    Από του στόματος θερμοκρασία 38 ° C  ή περισσότερο σε δύο από τις πρώτες δέκα ημέρες μετά τον τοκετό. 

    Λοιμώξειςς: ενδομητρίτιδα (φλεγμονή της εσωτερικής επένδυσης της μήτρας), μητροφλεβίτιδα (φλεγμονή των φλεβών της μήτρας) και περιτονίτιδα (φλεγμονή της μεμβράνης της επένδυσης της κοιλιάς)
    Σοβαρότητα της λοίμωξης: λιγότερο σοβαρή λοίμωξη (πολλαπλασιασμός μικροβίων) ή πιθανώς απειλητική για τη ζωή σήψη (ανεξέλεγκτος και ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός μικροβίων σε όλη τη ροή του αίματος).
    Η ενδομητρίτιδα είναι μια μικροβιακή μόλυνση. Περιλαμβάνει συχνά οργανισμούς όπως Ureaplasma, Streptococcus, Mycoplasma και Bacteroides, και μπορεί, επίσης, να περιλαμβάνει οργανισμούς όπως Gardnerella, Chlamydia, Lactobacillus, Escherichia και Staphylococcus. 

    postpartum infection 5

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Χορήγηση αντιβιοτικών ενδοφλεβίως και στενή παρακολούθηση
    • Τα επιμολυσμένα τραύματα θα πρέπει να διανοιχθούν, ώστε να είναι εφικτή η παροχέτευση
    • Οι περιπτώσεις νεκρώσεως της περιτονίας απαιτούν ευρύ χειρουργικό καθαρισμό
    • Σε περιτονίτιδα θα πρέπει να γίνει απεικονιστικός έλεγχος για να εντοπισθεί το αίτιο
    • Χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να είναι απαραίτητη για την παροχέτευση ή την αποσυμφόρηση του εντέρου
    • Η χειρουργική παροχέτευση του φλέγμονα δεν ενδείκνυται, εκτός και αν υπάρχει διαπύηση
    • Διατήρηση ισοζυγίου υγρών

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Αποφυγή των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων
    • Ενημέρωση πριν τον τοκετό για το ενδεχόμενο πρώιμης ρήξης των υμένων ή πρόωρου τοκετού

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Προτιμώνται:

    1. Αμπικιλλίνη 1-2 gr ΕΦ/6ωρο μαζί με 
    2. Μετρονιδαζόλη 7,5 mg/Kg/6ωρο μαζί με
    3. Γενταμυκίνη 2 mg/Kg/ημέρα σε εφ' άπαξ δόση

    Άλλα που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά:

    1. Μονοθεραπεία με αντιβιοτικό της ομάδας της β-λακτάμης (αμπικιλλίνη, κεφοξιτίνη, άλλα)
    2. Κλινδαμυκίνη 1.200-2.700 mg/ημέρα σε διαιρεμένες δόσεις σε συνδυασμό με γενταμυκίνη
    3. Μετρονιδαζόλη μαζί με γενταμυκίνη
    4. Χλωραμφενικόλη σε συνδυασμό με β-λακτάμη για βαριά πυελική φλεγμονή-σήψη

    Αντιβιοτικά από του στόματος:

    1. Αμοξυκιλλίνη 500 mg 3 φορές την ημέρα χορηγείται αφού η ασθενής έχει παραμείνει απύρετη επί 24ωρο. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν θεωρείται απαραίτητη

    Αντενδείξεις:

    • Αλλεργία στο φάρμακο
    • Νεφρική ανεπάρκεια (αμινογλυκοσίδες)
    • Η χλωραμφενικόλη, η σουλφαμεθοξαζόλη, οι τετρακυκλίνες, οι φλουοροκινολόνες πρέπει να αποφεύγονται πριν τον τοκετό, καθώς και κατά τη διάρκεια του θηλασμού

    Προφυλάξεις:

    • Η χλωραμφενικόλη προκαλεί μυελική απλασία
    • Η κλινδαμυκίνη και άλλα αντιβιοτικά, μερικές φορές προκαλούν ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Πιπερακιλλίνη, Μεζλοσιλλίνη, Κεφοπεραζόνη, Αμπικιλλίνη/σουλμπακτάμη, Κεφοτετάνη, Κεφοταξίμη, άλλα
    • Η αγωγή θα πρέπει να βασίζεται στις καλλιέργειες, τις δοκιμασίες ευαισθησίας και την κλινική ανταπόκριση

    Τα αντιβιοτικά έχουν χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη και τη θεραπεία αυτών των λοιμώξεων, ωστόσο η κατάχρηση αντιβιοτικών είναι ένα σοβαρό πρόβλημα για την παγκόσμια υγεία.

    Ατελεκτασία: ήπιος έως μέτριος πυρετός, καμία αλλαγή ή ήπιος ρυθμός στην ακρόαση στο στήθος. Διαχείριση: πνευμονικές ασκήσεις, διέγερση (βαθιές αναπνοές και περπάτημα)

    Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος: υψηλός πυρετός, αδιαθεσία, κόπωση της σπονδυλικής στήλης. Αντιμετώπιση: αντιβιοτικά σύμφωνα με την ευαισθησία της καλλιέργειας (κεφαλοσπορίνη).

    Ενδομητρίτιδα: μέτριος πυρετός, εξαιρετική ευαισθησία της μήτρας, ελάχιστα κοιλιακά ευρήματα. Αντιμετώπιση: αντιβιοτικά ευρέως φάσματος για την κάλυψη πολυμικροβιακών οργανισμών: κλινδαμυκίνη, γενταμυκίνη, προσθήκη αμπικιλλίνης εάν δεν υπάρχει ανταπόκριση, δεν απαιτούνται καλλιέργειες.

    Λοίμωξη τραύματος: επίμονος πυρετός κατά την εξάπλωση παρά αντιβιοτικά, ερύθημα τραύματος ή διακύμανση, αποστράγγιση πληγών. Αντιμετώπιση: αντιβιοτικά για κυτταρίτιδα, άνοιγμα και αποστράγγιση πληγής, εμπότιση με αλατούχο διάλυμα δύο φορές την ημέρα, δευτερογενές κλείσιμο.

    Σηπτική πυελική θρομβοφλεβίτιδα: παρατεταμένος πυρετός, παρά τα αντιβιοτικά, συνήθως, φυσιολογικές κοιλιακές ή πυελικές εξετάσεις. Αντιμετώπιση: Ηπαρίνη ενδοφλέβια για 7–10 ημέρες σε ρυθμούς επαρκείς για να παρατείνει το PTT για να διπλασιάσει τις τιμές αναφοράς.

    Μαστίτιδα: μονομερές, εντοπισμένο ερύθημα, οίδημα, ευαισθησία. Αντιμετώπιση: αντιβιοτικά για κυτταρίτιδα, ανοιχτό και αποστράγγιση αποστήματος, εάν υπάρχει.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑ ΛΟΙΜΩΞΗ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Εξατομικεύεται ανάλογα με τη βαρύτητα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Τακτική ιατρική παρακολούθηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
    • Εκπαίδευση της ασθενούς σχετικά με την πρώιμη ρήξην των υμένων και τον πρόωρο τοκετό 
    • Ελαχιστοποιείστε τα ιατρογενή - εξέταση του τραχήλου, παρακολούθηση λειτουργιών του εμβρύου
    • Προφυλακτική χορήγηση αντιβιοτικών σε περιπτώσεις καισαρικής υψηλού κινδύνου

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Στείρωση (ασυνήθης)
    • Ανάγκη χειρουργικής επεμβάσεως
    • Καταπληξία
    • Θάνατος

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΠΙΛΟΧΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΞΗΣ

    • Εξαρτάται από την εντόπιση και τη βαρύτητα
    • Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει θεαματική ανταπόκριση στη θεραπεία. Σε αντίθετη περίπτωση σκεφτείτε το ενδεχόμενο
    • Οι εγκυμοσύνες στην εφηβική ηλικία θεωρούνται υψηλότερου κινδύνου

    ΚΥΗΣΗ

    Η νόσος είναι μια επιπλοκή της εγκυμοσύνης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιλόχεια κύηση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιλόχεια λοίμωξη

    postpartum infection 6

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σύνδρομο Sheehan

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Ερυσίπελας Ερυσίπελας

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ερυσίπελας

     

    Το Ερυσίπελας, επίσης, γνωστό ως φωτιά του Αγίου Αντωνίου, είναι μια σχετικά κοινή βακτηριακή λοίμωξη του επιφανειακού στρώματος του δέρματος (ανώτερο χόριο), που εκτείνεται στα επιφανειακά λεμφικά αγγεία μέσα στο δέρμα, που χαρακτηρίζεται από ένα ανυψωμένο, καλά καθορισμένο, φωτεινό κόκκινο εξάνθημα, συνήθως, στο πρόσωπο ή στα πόδια, αλλά μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στο δέρμα. Είναι μια μορφή κυτταρίτιδας και είναι δυνητικά σοβαρή.

    Το ερυσίπελας προκαλείται, συνήθως, από τα βακτήριο Streptococcus pyogenes, επίσης, γνωστός ως β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α, μέσω ενός σκασίματος στο δέρμα, όπως από γρατσουνιές ή τσίμπημα εντόμων. Είναι πιο επιφανειακή από την κυτταρίτιδα και συνήθως, είναι πιο ανυψωμένη και οριοθετημένη. 

    Στα ζώα, το ερυσίπελας είναι μια ασθένεια που προκαλείται από μόλυνση με το βακτήριο Erysipelothrix rhusiopathiae. Η ασθένεια που προκαλείται στα ζώα ονομάζεται Diamond Skin Disease, η οποία εμφανίζεται ιδιαίτερα στους χοίρους. Οι καρδιακές βαλβίδες και το δέρμα επηρεάζονται. Το Erysipelothrix rhusiopathiae μπορεί, επίσης, να μολύνει τους ανθρώπους, αλλά σε αυτή την περίπτωση η μόλυνση είναι γνωστή ως ερυσιπελοειδές.

    Άρα, το ερυσίπελας είναι μια βακρηριδιακή κυτταρίτιδα που προσβάλλει τα επιπολής λεμφαγγεία του δέρματος και συνήθως, οφείλεται σε στρεπτόκοκκο της ομάδας Α. Η πορεία είναι, συνήθως, οξεία, αλλά υπάρχει επίσης ένας χρόνιος, υποτροπιάζων τύπος

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επικρατέστερη ηλικία: Συνήθως, βρέφη και ενήλικες πάνω από 40. Πιο συχνό σε ηλικία > 75

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες=Γυναίκες

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    •  Στρεπτόκοκκοι ομάδας Β μπορεί να ευθύνονται για το ερυσίπελας νεογνών/βρεφών
    •  Προσβολή κοιλίας πιο συχνή στα βρέφη
    •  Πρόσωπο, τριχωτό κεφαλής και κάτω άκρα προσβάλλονται πιο συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά 

     Γηριατρικό

    •  Ο πυρετός μπορεί να μην είναι τόσο εμφανής
    •  Μεγαλύτερος κίνδυνος επιπλοκών
    •  Καρδιακή ανεπάρκεια με υψηλού όγκου παλμού σε εξασθενημένους ασθενείς με υποκείμενη καρδιακή νόσο
    •  Πρόσωπο και κάτω άκρα οι πιο συχνά προσβεβλημένες περιοχές

     

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Τα συμπτώματα εμφανίζονται, συχνά, ξαφνικά. Τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να παρουσιάσουν πυρετό, ρίγη, κόπωση, πονοκεφάλους, έμετο και γενικά αισθάνονται αδιαθεσία εντός 48 ωρών από την αρχική μόλυνση. Η κόκκινη πλάκα μεγεθύνεται γρήγορα και έχει έντονα οριοθετημένο, ανυψωμένο άκρο. Μπορεί να φαίνεται πρησμένη, σταθερή, ζεστή και ευαίσθητη στο άγγιγμα και μπορεί να έχει συνοχή παρόμοια με τη φλούδα πορτοκαλιού (Peau d'orange). Ο πόνος μπορεί να είναι έντονος.

    Οι πιο σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να οδηγήσουν σε κυστίδια (σημεία ευλογιάς ή δαγκώματος εντόμου), φουσκάλες και πετέχιες (μικρά μωβ ή κόκκινα σημεία), με πιθανή νέκρωση του δέρματος. Οι λεμφαδένες μπορεί να είναι πρησμένοι και μπορεί να εμφανιστεί λεμφοίδημα. Περιστασιακά, μπορεί να παρατηρηθεί μια κόκκινη ράβδωση που εκτείνεται στον λεμφαδένα.

    Η λοίμωξη μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος του δέρματος, συμπεριλαμβανομένου του προσώπου, των χεριών, των δακτύλων και των ποδιών και των ποδιών (τείνει να εμφανίζεται στα άκρα). Το ομφάλιο κολόβωμα, επηρεάζεται, επίσης. Οι λιπώδεις ιστοί και οι περιοχές του προσώπου, συνήθως γύρω από τα μάτια, τα αυτιά και τα μάγουλα, είναι πιο επιρρεπείς στη λοίμωξη.

    •  Πρόδρομα συμπτώματα με: αδιαθεσία, πυρετό, ρίγη
    •  Αρθραλγίες
    •  Κνησμός
    •  Δυσφορία στο δέρμα της περιοχής
    •  Φυσαλίδες
    •  Ερύθημα προσώπου
    •  Οξεία έναρξη ερυθήματος
    •  Έναρξη βλάβης με τη μορφή ευρυθηματώδους κηλίδας
    •  Αυστηρά οριοθετημένη βλάβη με υπεγερμένη περιφέρεια
    •  Η βλάβη κεντρικά υποχωρεί, καθώς, η περιφέρεια επεκτείνεται
    •  Μπορεί να συμβεί απολέπιση και δημιουργία φυσαλίδων
    •  Η πιο συχνή περιοχή προσβολής είναι το πρόσωπο, κυρίως τα αυτιά και η μύτη
    •  Ο χρόνιος τύπος συνήθως υποτροπιάζει στις περιοχές προηγούμενης λοίμωξης
    •  Ο πυρετός είναι, συνήθως, ο παράγων που διαφοροποιεί τις διάφορες παρόμοιες δερματικές εκδηλώσεις

    ΑΙΤΙΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι ομάδας Α

    Οι περισσότερες περιπτώσεις ερυσιπέλατος οφείλονται στον Streptococcus pyogenes, επίσης, γνωστός ως β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος της ομάδας Α και σπάνια στον Staphylococcus aureus. Τα νεογέννητα ενδέχεται να προσβληθούν από ερυσίπελα λόγω του Streptococcus agalactiae, επίσης, γνωστός ως στρεπτόκοκκος της ομάδας Β.

    Τα μολυσματικά βακτήρια μπορούν να εισέλθουν στο δέρμα μέσω μικρού τραύματος, δαγκώματος ανθρώπου, εντόμου ή ζώου, χειρουργικών τομών, ελκών, εγκαυμάτων και εκδορών. Μπορεί να υπάρχει υποκείμενο έκζεμα, πόδι του αθλητή και μπορεί να προέρχεται από βακτηρίδια στρεπτόκοκκων στις ρινικές διόδους ή στο αυτί του ατόμου.

    Το εξάνθημα οφείλεται σε εξωτοξίνη, όχι στα βακτηρίδια Streptococcus και βρίσκεται σε περιοχές, όπου δεν υπάρχουν συμπτώματα. π.χ., η λοίμωξη μπορεί να είναι στον ρινοφάρυγγα, αλλά το εξάνθημα βρίσκεται συνήθως στην επιδερμίδα και τα επιφανειακά λεμφικά αγγεία.

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Χειρουργικά τραύματα
    •  Πτυχώσεις δέρματος (κυρίως στη μύτη και στα αυτιά)
    •  Κάθε φλεγμαίνουσα δερματική περιοχή
    •  Τραυματικές κακώσεις/εκδορές
    •  Έλκη κνησμών/δερματίτιδα από στάση
    •  Χρόνιες νόσοι (διαβήτης, κακή θρέψη, νεφρωσικό σύνδρομο)
    •  Ανοσοκατασταλμένο ή εξασθενημένο άτομο

    erisypelas 3

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Αυτή η ασθένεια είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους, τα βρέφη και τα παιδιά. Τα άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια, διαβήτη, αλκοολισμό, έλκη του δέρματος, μυκητιασικές λοιμώξεις και εξασθενημένη λεμφική παροχέτευση (π.χ. μετά από μαστεκτομή, πυελική χειρουργική επέμβαση κ.ά) διατρέχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο. 

    • Ερισυπελοειδές (μικρή τοξικότητα)
    • Δερματίτιδα εξ επαφής (όχι πυρετός)
    • Αγγειονευρωτικό οίδημα (όχι πυρετός)
    • Οστρακιά (συνηθώς περισσότερο διάσπαρτο χωρίς οίδημα)
    • Λύκος ερυθηματώδης (προσώπου, μικρότερη θερμοκρασία, αντιπυρηνικά αντισώματα)
    • Πολυχονδρίτιδα (στο αυτί)
    • Δερματοφυτία
    • Φυματιώδης λέπρα
    • Έρπητας ζωστήρας
    • Αγγειοοίδημα
    • Νόσος του Lyme
    • Ουρική αρθρίτιδα
    • Σηπτική αρθρίτιδα
    • Σηπτική θυλακίτιδα
    • Αγγειίτιδα
    • Αλλεργική αντίδραση σε δάγκωμα εντόμου
    • Οξεία αντίδραση φαρμάκου
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
    • Διάχυτο φλεγμονώδες καρκίνωμα το στήθος

    Το Ερυσίπελας διαγιγνώσκεται, συνήθως, από τον κλινικό ιατρό εξετάζοντας το χαρακτηριστικό καλά οριοθετημένο εξάνθημα μετά από ιστορικό τραυματισμού. Το Ερυσίπελας μπορεί να διακριθεί από την κυτταρίτιδα με δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: το υπερυψωμένο άκρο και τα αιχμηρά του όρια. Η ερυθρότητα στην κυτταρίτιδα δεν αυξάνεται και τα όριά της είναι σχετικά ακαθόριστα. Η έντονη ερυθρότητα του ερυσιπέλατος έχει περιγραφεί ως ένα τρίτο χαρακτηριστικό διαφοροποίησης. Το ερυσίπελας δεν επηρεάζει τον υποδόριο ιστό. Δεν απελευθερώνει πύον, μόνο ορό ή ορώδες υγρό. Το υποδόριο οίδημα μπορεί να οδηγήσει τον γιατρό σε εσφαλμένη διάγνωση κυτταρίτιδας.

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Λευκοκυττάρωση (συνήθως > 15.000)
    •  Οι στρεπτόκοκκοι μπορούν να καλλιεργηθούν από εξίδρωμα ή από μη προσβεβλημένες περιοχές
    •  Τίτλοι αντιστρεπτολυσίνης (ASTO), στρεπτολυσίνης και αντι-DNAσης, ίσως, είναι υποβοηθητικά ευρήματα
    •  Καλλιέργειες αίματος
    •  Αυξημένη CRP

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Οίδημα
    •  Αγγειοδιαστολή και διευρυσμένα λεμφαγγεία
    •  Διήθηση από πολυμορφοπύρηνα λευκοκύτταρα, λεμφοκύτταρα και άλλα φλεγμονώδη κύτταρα
    •  Οίδημα ενδοθηλιακών κυττάρων
    •  Κόκκοι θετικοί κατά GRAM

    erisypelas 2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα, η θεραπεία περιλαμβάνει είτε από του στόματος είτε ενδοφλέβια αντιβιοτικά, χρησιμοποιώντας πενικιλλίνη, κλινδαμυκίνη ή ερυθρομυκίνη. Ενώ τα συμπτώματα της ασθένειας υποχωρούν σε μία ή δύο ημέρες, το δέρμα μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες για να επιστρέψει στο φυσιολογικό. Άλλα αντιβιοτικά,, όπως η oritavancin, dalbavancin και tedizolid χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία οξέων βακτηριακών λοιμώξεων του δέρματος. Λόγω του κινδύνου επαναμόλυνσης, προφυλακτικά αντιβιοτικά χρησιμοποιούνται μερικές φορές μετά την επίλυση της αρχικής κατάστασης.

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    •  Συμπτωματική αντιμετώπιση πόνου και πυρετού
    •  Επαρκής πρόσληψη υγρών
    • Τοπική εφαρμογή κρύων επιθεμάτων

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    •  Πενικιλλίνη για τουλάχιστον 10 ημέρες (βελτίωση σε 24-48 ώρες). Παιδιά: 25-50 mg/kg/ημέρα σε δόση ανά 6ωρο. Ενήλικες: 250-500 mg/δόση ανά 6ωρο
    •  Παρεντερικά αντιβιοτικά συνίστανται για βαριές ή επιπεπλεγμένες περιπτώσεις (1-2 εκατομμύρια μονάδες ανά 4-6 ώρες)
    •  Σε χρόνιες υποτροπιάζουσες λοιμώξεις μερικοί συγγραφείς συνιστούν χαμηλότερες δόσεις ημερησίως θεραπείας προφύλαξης/συντήρησης μετά την ύφεση της οξείας λοίμωξης

    Αντενδείξεις: Αλλεργία στην πενικιλλίνη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    •  Ερυθρομυκίνη. Παιδιά: 30-40 mg/kg/ημέρα σε δόση ανά 6ωρο. Ενήλικες: 250 mg κάθε 6 ώρες 
    •  Κεφαλοσπορίνες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Οι ασθενείς πρέπει να βρίσκονται υπό θεραπευτική αγωγή μέχρι όλα τα συμπτώματα και οι δερματικές εκδηλώσεις υποχωρήσουν

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Συνέχιση της αντιβιοτικής αγωγής στις χρόνιες, υποτροπιαζουσες καταστάσεις
    •  Οι άνδρες που ξυρίζονται μέσα σε 5 ημέρες από την έκθυση ερισυπέλατος προσώπου έχουν κίνδυνο να υποτροπιάσουν
    •  Σε περιπτώσεις υποτροπής, έλεγχος για άλλες πιθανές πηγές στρεπτοκοκκικής λοίμωξης (π.χ. αμυγδαλές, κόλποι, δόντια, νύχια κλπ)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    Η εξάπλωση της λοίμωξης σε άλλες περιοχές του σώματος μπορεί να συμβεί μέσω της κυκλοφορίας του αίματος (βακτηριαιμία), συμπεριλαμβανομένης της σηπτικής αρθρίτιδας. Η σπειραματονεφρίτιδα μπορεί να ακολουθήσει ένα επεισόδιο ερυσιπέλατος ή άλλης δερματικής λοίμωξης, αλλά όχι ρευματικού πυρετού.
    Επανάληψη της λοίμωξης: Το ερυσίπελας μπορεί να επαναληφθεί στο 18-30% των περιπτώσεων ακόμη και μετά από αντιβιοτική θεραπεία. Μια χρόνια κατάσταση επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων από ερυσίπελα μπορεί να εμφανιστεί με αρκετούς παράγοντες προδιάθεσης, όπως ο αλκοολισμός, ο διαβήτης και το πόδι του αθλητή. Ένας άλλος παράγοντας προδιάθεσης είναι το χρόνιο δερματικό οίδημα, όπως μπορεί με τη σειρά του να προκαλείται από φλεβική ανεπάρκεια ή καρδιακή ανεπάρκεια. 

    • Βακτηριαιμία
    • Οστρακιά 
    • Πνευμονία
    • Αποστήματα
    • Εμβολή
    • Γάγγραινα
    • Μηνιγγίτιδα
    • Λεμφική βλάβη
    • Νεκρωτική περιτονίτιδα, κοινώς γνωστή ως βακτηριακή λοίμωξη "που τρώει σάρκες", είναι μια δυνητικά θανατηφόρα επιδείνωση της λοίμωξης, εάν εξαπλωθεί σε βαθύτερους ιστούς
    • Σηψαιμία
    • Θάνατος     

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ  ΕΡΥΣΙΠΕΛΑΤΟΣ

    •  Επαρκής θεραπεία έχει σαν αποτέλεσμα την πλήρη ύφεση
    •  Χρόνιο οίδημα/ουλές είναι πιθανό σε χρόνιες, υποτροπιάζουσες καταστάσεις
    •  Σπάνια μπορεί να συμβεί ελεφαντίαση σε χρόνιες υποτροπιάζουσες καταστάσεις
    •  Μη θεραπευθείσες περιπτώσεις μπορεί να υφεθούν αυτόματα
    • Σε ασθενείς υπό συστηματική θεραπεία με κορτικοστεροειδή μπορεί να είναι πιο δύσκολο να τεθεί η διάγνωση, επειδή, τα σημεία και συμπτώματα της λοίμωξης καλύπτονται από την αντιφλεγμονώδη δράση αυτών των φαρμάκων

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    erisypelas1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Πρόληψη και αντιμετώπιση λεμφοιδήματος

    Διαφορική διάγνωση κηλίδων του δέρματος

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Διαφοροδιάγνωση λεμφαγγειακής καρκινωμάτωσης Διαφοροδιάγνωση λεμφαγγειακής καρκινωμάτωσης

    H λεμφαγγειακή καρκινωμάτωση είναι η φλεγμονή των λεμφικών αγγείων που προκαλείται από κακοήθεια

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του πνεύμονα, ο καρκίνος του στομάχου, ο καρκίνος του παγκρέατος και ο καρκίνος του προστάτη είναι οι πιο συνηθισμένοι όγκοι που οδηγούν σε λεμφαγγειίτιδα.

    Η λεμφαγγειακή καρκινωμάτωση παρουσιάζεται με γραμμές Kerley Β σε ακτινογραφία θώρακα. Έχουν μήκος 1-2 cm στην περιφέρεια του πνεύμονος. Είναι κάθετες στον υπεζωκότα και υπερβαίνουν τα όριά του. Παριστούν παχύνσεις υποπλευρίων ενδολοβιδιακών διαφραγμάτων και, συνήθως, αναγνωρίζονται στις βάσεις. Στις καρδιοπάθειες, οι γραμμές Β παριστούν διατεταμένα διαλοβιδιακά διαφραγμάτια, λόγω οιδήματός τους. Οι γραμμές Β είναι βραχύτερες των Α. Δεν φέρουν διακλαδώσεις, όπως οι Α, αλλά εμφανίζονται στην περιφέρεια των κάτω, ιδίως, πνευμονικών πεδίων. Εκτείνονται μέχρι τον υπεζωκότα και, φερόμενες οριζόντια, τέμνονται στον κατακόρυφα στον απεικονιζόμενο υπεζωκότα. Συνήθως, εξαφανίζονται μετά τη θεραπεία με διουρητικά. Μερικές φορές καθίστανται μόνιμες, οπότε στη διαφορική διάγνωση περιλαμβάνεται και η ίνωση του διάμεσου ιστού. Αναγνωρίζονται, επίσης, επί οξείας ηωσινοφιλικής πνευμονίας και πνευμονικής φλεβοαποφρακτικής νόσου.

    Η λεμφαγγειακή καρκινωμάτωση επηρεάζει, συχνότερα, άτομα ηλικίας 40-49 ετών.

    Ορισμένοι καρκίνοι εξαπλώνονται με το λεμφικό σύστημα (καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, καρκίνος του παχέος εντέρου, καρκίνος του στομάχου, καρκίνος του μαστού, καρκίνος toy πνεύμονος, καρκίνος του παγκρέατος, καρκίνος του θυρεοειδούς, καρκίνος του λάρυγγα)

    Στις περισσότερες περιπτώσεις, η καρκινvμάτωση της λεμφαγγειίτιδας προκαλείται από τη διάδοση ενός όγκου με τα κύτταρά του κατά μήκος των λεμφικών αγγείων. Ωστόσο, σε περίπου 20 τοις εκατό των περιπτώσεων, η φλεγμονή των λεμφικών αγγείων (λεμφαγγειίτιδα) προκαλείται από έναν όγκο που εμποδίζει την αποστράγγιση των λεμφαδένων. Στον πνεύμονα, αυτό προκαλείται, συχνά, από μια κεντρικά τοποθετημένη μάζα που εμποδίζει τη λεμφική αποστράγγιση.

    Πρόγνωση καρκινωματώδους λεμφαγγειίτιδας

    Παλαιότερα η διάγνωση της καρκινωματώδους λεμφαγγειίτιδος σήμαινε ένα προσδόκιμο ζωής έξι μηνών. Ωστόσο, η θεραπεία έχει βελτιώσει την επιβίωση και οι ασθενείς συχνά επιβιώνουν τρία ή περισσότερα χρόνια ή και περισσότερο, ανάλογα με το είδος της θεραπείας που ακολουθούν.

    lemfo lung 3

    Διαφορική διάγνωση καρκινωματώδους λεμφαγγειίτιδας

    Είναι δύσκολη έως αδύνατη η διαφορική διάγνωση της καρκινωματώδους λεμφαγγειίτιδας

    Σαρκοείδωση

    Ιική πνευμονία

    Πνευμονικό οίδημα

    Πνευμονίτιδα από ακτινοβολία

    Λεμφοκυτταρική διάμεση πνευμονίτιδα 

    Πνευμονίτιδα από φάρμακα (χημειοθεραπευτικά φάρμακα, στοχευμένα φάρμακα και ανοσοθεραπευτικά φάρμακα κ.ά)

    Τα συμπτώματα των ακόλουθων διαταραχών μπορεί να είναι παρόμοια με αυτά της διάχυτης πνευμονικής λεμφαγγειιακής καρκινωμάτωσης.

    Μια μεγάλη ποικιλία καταστάσεων μπορεί να έχει συμπτώματα παρόμοια με αυτά που βρίσκονται σε άτομα με διάχυτη πνευμονική λεμφαγγειακή καρκινωμάτωση.

    Συγγενής πνευμονική λεμφαγγειεκτασία

    Λεμφαγγειολειομυομάτωση (πολλαπλασιασμός λεμφικών αγγείων)

    Αιμαγγειομάτωση (πολλαπλασιασμός αιμοφόρων αγγείων)

    Διάφορες διαταραχές που σχετίζονται με απώλεια οστού (οστεόλυση), όπως η νόσος Hadju-Cheney. Είναι σπάνιο νόσημα του συνδετικού ιστού, χαρακτηριζόμενο από παραμορφώσεις του κρανίου, ιδιόμορφο προσωπείο, οστεοπόρωση, πρόωρη απώλεια των οδόντων, χαλάρωση των αρθρώσεων, βραχυσωμία, οστεόλυση των τελικών φαλάγγων, απώλεια της ακοής, πνευμονική λεμφαγγειεκτασία και βράγχος της φωνής

    Διάφοροι όγκοι ή κακοήθειες, όπως το σχήματος Kaposi's αιμαγγειοθηλίωμα (kaposiform hemangioendothelioma) και το σάρκωμα πνεύμονα Kaposi's

    Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια μπορεί, επίσης, να προκαλέσει παρόμοια συμπτώματα με αυτά που παρατηρούνται στην διάχυτη πνευμονική λεμφαγγειομάτωση. Τέτοιες διαταραχές είναι το άσθμα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονική νόσος (ΧΑΠ), συμπεριλαμβανομένου του εμφυσήματος και της χρόνιας βρογχίτιδας και της διάμεσης πνευμονικής νόσου. Οι επαναλαμβανόμενες αναπνευστικές λοιμώξεις μπορούν, επίσης, να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα. 

    Η νόσος του Gorham, η οποία είναι οστική ασθένεια, είναι μια σπάνια οστική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από οστική απώλεια (οστεολύσειε) και σχετίζεται με την υπερανάπτυξη (πολλαπλασιασμό) αιμοφόρων ή λεμφικών αγγείων. Τα προσβεβλημένα άτομα βιώνουν προοδευτική καταστροφή και απορρόφηση των οστών. Πολλά οστά μπορεί να εμπλακούν. Οι περιοχές που επηρεάζονται, συνήθως, από τη νόσο του Gorham περιλαμβάνουν τη λεκάνη, τον ώμο, τη σπονδυλική στήλη, τα πλευρά, τη σιαγόνα και το κρανίο. Μπορεί να εμφανιστεί πόνος και πρήξιμο στην πληγείσα περιοχή. Τα οστά που επηρεάζονται από τη νόσο του Gorham είναι επιρρεπή σε κατάγματα. Η σοβαρότητα της νόσου του Gorham μπορεί να ποικίλει από το ένα άτομο στο άλλο και μπορεί δυνητικά να προκαλέσει παραμορφώσεις και λειτουργική αναπηρία. Η ακριβής αιτία της νόσου του Gorham είναι άγνωστη.

    Πνευμονοκονίαση

    Πνευμονιοκονία άνθρακα

    Εξωγενής αλλεργική κυψελίτιδα (πνευμονίτιδα υπερευαισθησίας από φάρμακα και άλλες αιτίες)

    Πνευμονικό οίδημα

    Λέμφωμα

    Πνευμονική κυψελιδική πρωτεϊνοποίηση

    Πνευμονία από Pneumocystis jirovecii

    Αποφρακτική Βρογχιολίτιδα με Πνευμονία ή κρυπτογενής πνευμονία

    Πνευμονίτιδα από ακτινοβολία

    Λεμφοκυτταρική διάμεση πνευμονία

    Η πνευμονική εμβολή σε καρκίνο πνεύμονος και η λεμφαγγειακή καρκινομάτωση είναι εκδηλώσεις κακοήθειας, τελικού σταδίου που έχουν κακή πρόγνωση. 

    lemfo lung1

    Διαφορική διάγνωση λεμφαγγειακής καρκινομάτωσης απεικονιστικά

    1. Λεμφαγγειακή καρκινομάτωση: ακανόνιστη πάχυνση διαφράγματος, συνήθως εστιακή ή μονομερής, με λεμφαδενοπάθεια 50% και γνωστό καρκίνωμα.

    2. Καρδιογενές πνευμονικό οίδημα: αμφοτερόπλευρες ανωμαλίες, πλήρωση κυψελίδων, διογκωμένη καρδιά, ταχεία απόκριση στα διουρητικά, θαμβή ύαλος λόγω πλήρωσης κυψελίδων με υγρό, βαρυτική κατανομή του κυψελιδικού υγρού.

    3. Λεμφαγγειακή καρκινωμάτωση με ανάλογη αδενοπάθεια και πάχυνση του κεντρικού βρογχοαγγειακού διαμέσου.

    4. Κυψελιδική πρωτεϊνοποίηση: έντονα οριοθετημένα δευτερεύοντα λόβια με εξασθένιση υάλου σε αντίθεση με τους δευτερεύοντες λοβούς με φυσιολογικό αερισμό, υπέρθεση ενδιάμεσου και ενδοβλεβικού πάχους διαφράγματος.

    Οι συχνότερα ενοχοποιούμενοι για πρόκληση πνευμονικής τοξικότητας αντινεοπλασματικοί παράγοντες:

    - Αντιβιοτικά: Μπλεομυκίνη, Μιτομυκίνη

    - Αντιμεταβολίτες: Μεθοτρεξάτη, Γεμσιταμπίνη, Κυταραβίνη, Φλουνταραβίνη

    - Αλκυλιωτικοί παράγοντες: Κυκλοφωσφαμίδη, Βουσουλφάνη

    - Νιτροζουρίες: Καρμουστίνη, Λομουστίνη

    - Αλκαλοειδή της VINCA: Βινδεσίνη, Βινβλαστίνη, Βινορελβίνη

    - Ταξάνες: Πακλιταξέλη, Δοσιταξέρη

    - Διάφορα: Προκαρβαζίνη, Δοξορουβικίνη, Αναστολείς EGFR, Ρετινοϊκό οξύ

    - Βιολογικοί τροποποιητές: Ιντερλευκίνη, Ιντερφερόνη, G-CSF

    -Χημικά ανοσοθεραπευτικά φάρμακα

    Παράγοντες που αυξάνουν τη πνευμονική τοξικότητα των αντινεοπλασματικών φαρμάκων:

    - Μεγάλη ηλικία

    - Συνολική δόση του φαρμάκου

    - Συνδυασμός κυτταροτοξικών φαρμάκων

    - Ακτινοθεραπεία θώρακα

    - Προϋπάρχουσα πνευμονική νόσος

    - Οξυγονοθεραπεία με υψηλά μίγματα εισπνεόμενου οξυγόνου

    - Συγχορήγηση αιμοποιητικών αυξητικών παραγόντων ή κυτταροκινών

    Τα περισσότερα κυτταροτοξικά φάρμακα έχουν άμεση τοξική δράση στα επιθηλιακά κύτταρα του πνεύμονα και στο πνευμονικό ενδοθήλιο, μέσω οξειδωτικού, κυρίως, τύπου βλαβών. Οι βλάβες αυτές είναι αποτέλεσμα αυξημένης παραγωγής ελεύθερων ριζών οξυγόνου ή και διαταραχών των αντιοξειδωτικών μηχανισμών, που σχετίζονται, κυρίως, με τη δραστηριότητα ενζύμων με αντιοξειδωτική δράση, όπως η γλουταθειόνη και η δισμουτάση.

    Επιπλέον, η απενεργοποίηση του συστήματος των αντιπρωτεασών, που προκαλείται από διάφορα κυτταροτοξικά φάρμακα, όπως η μπλεομυκίνη και η κυκλοφωσφαμίδη, έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη τοξική δράση των πρωτεολυτικών ενζύμων στο πνευμονικό παρέγχυμα.

    Ένας άλλος πιθανός μηχανισμός δράσης συνδέεται με την υπερέκφραση των μορίων προσκόλλησης και την αυξημένη παραγωγή προφλεγμονωδών κυτταροκινών και αυξητικών παραγόντων, όπως ο TGF- β (Transforming growth factor), ο TNF- α (Tumor necrosis factor), η παραγόμενη από τα κυψελιδικά μακροφάγα ιντερφερόνη κ.λπ., που μέσω αλληλεπιδράσεων με τα λεμφοκύτταρα και τα ουδετερόφιλα, τα οποία όπως είναι γνωστό κατέχουν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της ίνωσης, οδηγούν τελικά στη διέγερση και τον αυξημένο πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών, με επακόλουθη υπερβολική εναπόθεση κολλαγόνου και ανάπτυξη μη αναστρέψιμης πνευμονικής ίνωσης.

    Πιθανή, επίσης, είναι και η συμμετοχή ανοσολογικών παραγόντων, λόγω της ανοσοδιεγερτικής δράσης ορισμένων φαρμάκων, με αποτέλεσμα διαταραχές των CD4 και CD8 λεμφοκυττάρων.

    Τέλος, δεν έχει ακόμη πλήρως διευκρινισθεί ο ρόλος γονιδιακών διαταραχών, που σχετίζονται, κυρίως, με την έκφραση και λειτουργία των πρωτεϊνών του επιφανειοδραστικού παράγοντα ή και τη μεταβολική δράση ορισμένων ενζύμων και οι οποίες φαίνεται ότι προδιαθέτουν στην εμφάνιση της πνευμονικής τοξικότητας.

    Κυριότερες μορφές εμφάνισης της πνευμονικής τοξικότητας των αντινεοπλασματικών φαρμάκων:

    - Διάμεση πνευμονίτιδα – ίνωση

    - Πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    - Μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα

    - Διάχυτη κυψελιδική αιμορραγία

    - Πλευριτική συλλογή

    lemfo lung 2

    Διαφορική Διάγνωση πνευμονικής τοξικότητας:

    Ο αποκλεισμός άλλων παθήσεων, είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό βήμα στη διαγνωστική διερεύνηση των ασθενών αυτών και πρέπει, κυρίως, να περιλαμβάνει:

    - την επέκταση της βασικής νόσου, ιδιαίτερα τη λεμφαγγειακή διασπορά,

    - τις λοιμώξεις του αναπνευστικού, που είναι συχνές στους ασθενείς αυτούς λόγω της ανοσοκαταστολής και της συνήθους παρουσίας προδιαθεσικών παραγόντων,

    - τις μετακτινικές βλάβες του πνεύμονα και τέλος,

    - τις αιματολογικές διαταραχές, με αποτέλεσμα τη πνευμονική θρομβοεμβολή ή την αιμορραγική διάθεση.

    Συμπερασματικά, επισημαίνεται ότι η διάγνωση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, συνήθως, διάγνωση "εξ αποκλεισμού", καθώς τόσο η κλινική εικόνα, όσο και τα ακτινολογικά και ιστοπαθολογικά ευρήματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είναι ειδικά.

    Στη διαγνωστική προσέγγιση λοιπόν των ασθενών αυτών προτείνονται ορισμένα διαγνωστικά κριτήρια που περιλαμβάνουν:

    - ιστορικό θεραπείας με το πιθανά ενοχοποιούμενο φάρμακο,

    - απεικονιστικά ευρήματα που δεν υπήρχαν σε προγενέστερο έλεγχο και που είναι συμβατά με τη πιθανολογούμενη νόσο,

    - ευρήματα στο βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα ή/και την ιστοπαθολογική εξέταση, ενδεικτικά της πιθανολογούμενης νόσου,

    - αποκλεισμός οποιασδήποτε πνευμονικής νόσου, η οποία εμφανίζεται με ανάλογη κλινικο-ακτινολογική εικόνα.

    Πρέπει τέλος να αναφέρουμε ότι τα κυριότερα αντινεοπλασματικά φάρμακα ή ακόμη και έκδοχά τους, που ενοχοποιούνται για πρόκληση πνευμονικής τοξικότητας, ευθύνονται και για εμφανώς αλλεργικού τύπου αντιδράσεις που εκδηλώνονται κυρίως με βήχα, βρογχόσπασμο και οξεία δύσπνοια και μπορεί να συνοδεύονται από γενικευμένο ερύθημα, υπόταση κ.ά. 

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    lemfo lung 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ασκίτης

    Πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί πιο αποτελεσματικά η περιτοναϊκή καρκινωμάτωση

    Σε ποιους ασθενείς πρέπει να γίνεται έλεγχος για φυματίωση

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Η παθολογία του καρκίνου

    Καρκίνος μαστού

    Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

    Καρκίνος αγνώστου πρωτοπαθούς

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Ηπατική εγκεφαλοπάθεια Ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι η αλλοίωση του επιπέδου συνείδησης από την ηπατική ανεπάρκεια

     

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι οι μεταβολές της νοητικής και νευροκινητικής λειτουργίας που σχετίζονται με οξεία ή χρόνια ηπατοπάθεια και/ή πυλαιοσυστηματική διαφυγή αίματος.

    Τα κύρια ευρήματα είναι ήπια ή εκσεσημασμένη αμνησία, διαταραχή του επιπέδου συνείδησης και πτερυγοειδής τρόμος (asterixis).

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το πεπτικό και το νευρικό.

    Εμφανίζεται στο 1/3 των περιπτώσεων κίρρωσης.

    Εμφανίζεται σε όλες τις περιπτώσεις κεραυνοβόλου ηπατικής ανεπάρκειας.

    Εμφανίζεται στους μισούς ασθενείς που φτάνουν στο στάδιο της ηπατικής νόσου που χρειάζεται μεταμόσχευση.

    Όπως και η κεραυνοβόλος ηπατοπάθεια έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα στα 40 και όπως και η κίρρωση έχει τη μεγαλύτερη συχνότητα προς τα τέλη της δεκαετίας των 50, αλλά μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία.

    Οι άνδρες και οι γυναίκες προσβάλλονται εξίσου.

    Η έναρξή της μπορεί να είναι βαθμιαία ή ξαφνική. Άλλα συμπτώματα είναι τα προβλήματα κίνησης, οι αλλαγές στη διάθεση ή οι αλλαγές στην προσωπικότητα. Στα προχωρημένα στάδια μπορεί να οδηγήσει σε κώμα.

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα με οξεία ή χρόνια ηπατική νόσο. Τα επεισόδια μπορεί να προκληθούν από λοιμώξεις, αιμορραγία του γαστρεντερικού συστήματος, δυσκοιλιότητα, προβλήματα ηλεκτρολυτών ή ορισμένα φάρμακα.

    Ο υποκείμενος μηχανισμός πιστεύεται ότι περιλαμβάνει τη συσσώρευση αμμωνίας στο αίμα, μια ουσία που, συνήθως, αφαιρείται από το συκώτι.

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στα συμπτώματα αφού αποκλειστούν άλλες πιθανές αιτίες. Μετρούνται τα επίπεδα αμμωνίας στο αίμα, γίνεται ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και αξονική τομογραφία εγκεφάλου ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια είναι αναστρέψιμη με τη θεραπεία που περιλαμβάνει υποστηρικτική φροντίδα και αντιμετώπιση των αιτίων της εκδήλωσης.

    Η λακτουλόζη χρησιμοποιείται συχνά για τη μείωση των επιπέδων αμμωνίας.

    Ορισμένα αντιβιοτικά και τα προβιοτικά είναι αποτελεσματικά.

    Η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε άτομα με σοβαρή νόσο. 

    Περισσότερο από το 40% των ατόμων με κίρρωση εμφανίζουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς με κίρρωση και σημαντική ηπατική εγκεφαλοπάθεια ζουν λιγότερο από ένα χρόνο. Σε εκείνους που είναι σε θέση να κάνουν μεταμόσχευση ήπατος, ο κίνδυνος θανάτου είναι μικρότερος από 30% τα επόμενα πέντε χρόνια. 

    hepatic encefalo 1

    Σημεία και συμπτώματα ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η πιο ήπια μορφή ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι δύσκολο να ανιχνευθεί κλινικά, αλλά μπορεί να αποδειχθεί με νευροψυχολογικές δοκιμές. Βιώνεται ως αμνησία, ήπια σύγχυση και ευερεθιστότητα.

    Το πρώτο στάδιο της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας χαρακτηρίζεται από αναστροφή του ύπνου-αφύπνισης (ύπνος την ημέρα, ξύπνιος τη νύχτα).

    Το δεύτερο στάδιο χαρακτηρίζεται από λήθαργο και αλλαγές προσωπικότητας.

    Το τρίτο στάδιο χαρακτηρίζεται από επιδείνωση της σύγχυσης.

    Το τέταρτο στάδιο χαρακτηρίζεται από την εξέλιξη σε κώμα.

    Οι πιο σοβαρές μορφές ηπατικής εγκεφαλοπάθειας οδηγούν σε επιδείνωση του επιπέδου συνείδησης, σε λήθαργο, υπνηλία και τελικά κώμα.

    Στα ενδιάμεσα στάδια, παρατηρείται μια χαρακτηριστική κίνηση των άκρων (πτερυγοειδής τρόμος).  Αυτός εξαφανίζεται, καθώς, επιδεινώνεται η υπνηλία. Υπάρχει αποπροσανατολισμός και αμνησία και επιθετική συμπεριφορά. Στο τρίτο στάδιο, η νευρολογική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει κλώνο και θετικό σημάδι Babinski. Το κώμα και οι επιληπτικές κρίσεις αντιπροσωπεύουν το πιο προηγμένο στάδιο. Το εγκεφαλικό οίδημα οδηγεί σε θάνατο. 

    Η εγκεφαλοπάθεια εμφανίζεται συχνά μαζί με άλλα συμπτώματα και σημεία ηπατικής ανεπάρκειας. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν ίκτερο (κίτρινος αποχρωματισμός του δέρματος και του λευκού των ματιών), ασκίτης (συσσώρευση υγρών στην κοιλιακή κοιλότητα) και περιφερικό οίδημα (πρήξιμο των ποδιών λόγω συσσώρευσης υγρών στο δέρμα). Τα αντανακλαστικά του τένοντα μπορεί να είναι υπερβολικά και το πελματικό αντανακλαστικό μπορεί να είναι ανώμαλο, δηλαδή να εκτείνεται παρά να κάμπτεται (το σημάδι του Babinski) σε σοβαρή εγκεφαλοπάθεια.

    Ενδέχεται να ανιχνεύεται μια συγκεκριμένη μυρωδιά στην αναπνοή ενός προσβεβλημένου ατόμου (foetor hepaticus).

    Ηλικία 10-60 ετών

    Τα σημεία της υποκείμενης ηπατοπάθειας είναι έκδηλα (50%), με πιο συχνό τον ίκτερο και δεύτερο πιο συχνό τον ασκίτη

    Γαστρεντερική αιμορραγία με αιματέμεση ή μέλαινες κενώσεις (20%)

    Συστηματική λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος ή του αναπνευστικού συστήματος (20%)

    Τα 4 στάδια σύγχυσης και θόλωσης της διάνοιας: 1) διαταραχές μνήμης, διαταραχές νυχτερινού ύπνου, νωθρότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας, 2) ήπια σύγχυση, αλλά σε εγρήγορση, 3) σε εγρήγορση, με έντονη, όμως, σύγχυση και διαταραχές στον προσανατολισμό και το περιεχόμενο σκέψης, 4) χωρίς ικανότητα εγρήγορσης

    Πτερυγοειδής τρόμος (asterixis) εμφανής στα στάδια 2 και 3

    Διαταραχές του γραπτού λόγου και της συνέργειας των χεριών στα στάδια 1 και 2

    Κινητικός τρόμος εμφανής στο 2ο στάδιο

    Ψυχωσικό παραλήρημα, σπάνια

    Αντανακλαστικά συμμετρικά αυξημένα

    Ο κινητικός και πτερυγοειδής τρόμος δεν παρατηρούνται στους οφθαλμικούς μυς

    Η διανοητική κατάσταση και τα νευρολογικά σημεία εξελίσσονται μέσα σε 6-12 ώρες

    Ηλικία πάνω από 60 ετών

    Τα σημεία της υποκείμενης ηπατικής νόσου είναι λιγότερο έκδηλα (25%)

    Η σύγχυση είναι πιο εμφανής

    Η υποκείμενη αιμορραγία από το γαστρεντερικό ή η λοίμωξη, συχνά, δεν αναγνωρίζονται

    Ο ασθενής παραμένει στα στάδια 1 και 2 για αρκετές ημέρες

    Βραδύτερη εξέλιξη

    Ηλικία κάτω από 10 ετών

    Προεξάρχουν τα σημεία της υποκείμενης ηπατικής νόσου που είναι κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια ή πολύ προχωρημένη κίρρωση

    Το υποκείμενο αίτιο, συχνά, παραγνωρίζεται

    hepatic encefalo 2

    Αίτια ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Διαφυγή του σπλαχνικού αίματος, μέσω του σοβαρού προσβεβλημένου ήπατος χωρίς τη μεσολάβηση βιώσιμων ηπατικών κυττάρων

    Διαφυγή σπλαχνικού αίματος μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας ή πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης μετά από χειρουργική επέμβαση

    Το ηπατικό κώμα εμφανίζεται σε πολύ προχωρημένη οξεία ηπατική νόσο ή κεραυνοβόλο ηπατική νόσο ή μετά από πυλαιοσυστηματική διαφυγή αίματος. Είναι πολύ συχνό σε μακροχρόνια κίρρωση ήπατος με αυτόματη διαφυγή του σπλαχνικού αίματος μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας

    Σε ένα μικρό ποσοστό περιπτώσεων, η εγκεφαλοπάθεια προκαλείται άμεσα από ηπατική ανεπάρκεια. Αυτό είναι πιο πιθανό σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Πιο συχνά, ειδικά σε χρόνια ηπατική νόσο, η ηπατική εγκεφαλοπάθεια προκαλείται από μια επιπλέον αιτία και ο εντοπισμός αυτής της αιτίας μπορεί να είναι σημαντικός για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του επεισοδίου. 

    ΤύποςΑιτίες
    Υπερβολικό
    φορτίο αζώτου
    Κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων πρωτεΐνης, γαστρεντερική αιμορραγία π.χ. από κιρσούς του οισοφάγου (το αίμα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, η οποία απορροφάται από το έντερο), νεφρική ανεπάρκεια (αδυναμία έκκρισης αποβλήτων που περιέχουν άζωτο όπως ουρία), δυσκοιλιότητα
    Ηλεκτρολυτικές ή
    μεταβολικές διαταραχές
    Υπονατριαιμία (χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο στο αίμα) και υποκαλιαιμία (χαμηλά επίπεδα καλίου) - αυτά είναι και τα δύο κοινά σε όσους λαμβάνουν διουρητικά, συχνά χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ασκίτη. Επιπλέον αλκάλωση (μειωμένο επίπεδο οξέος), υποξία (ανεπαρκή επίπεδα οξυγόνου), αφυδάτωση
    Φάρμακα Ηρεμιστικά όπως οι βενζοδιαζεπίνες (συχνά χρησιμοποιούνται για την καταστολή σε διακοπή αλκοόλ ή για το άγχος), τα ναρκωτικά (χρησιμοποιούνται ως παυσίπονα ή ναρκωτικά), τα αντιψυχωσικά, κατάχρηση αλκοόλ
    Λοίμωξη Πνευμονία, λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, άλλες λοιμώξεις
    Άλλες Χειρουργική επέμβαση, εξέλιξη της ηπατικής νόσου, πρόσθετη αιτία ηπατικής βλάβης (π.χ. αλκοολική ηπατίτιδα, ηπατίτιδα Α)
    Άγνωστα Στο 20-30% των περιπτώσεων, δεν μπορεί να βρεθεί σαφής αιτία


    Η ηπατική εγκεφαλοπάθεια μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά τη δημιουργία μιας διασφαγιτιδικής ενδοηπατικής πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης (TIPS) που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του ασκίτη, της αιμορραγίας από οισοφαγικούς κιρσούς και του ηπατονεφρικού συνδρόμου. Η σχετιζόμενη με TIPS εγκεφαλοπάθεια εμφανίζεται σε περίπου 30% των περιπτώσεων, με τον κίνδυνο να είναι υψηλότερος σε εκείνα με προηγούμενα επεισόδια εγκεφαλοπάθειας, υψηλότερη ηλικία, γυναικείο φύλο και ηπατική νόσο λόγω αιτιών διαφορετικών από το αλκοόλ. 

    Μπορεί να εμφανιστεί και σαν επιπλοκή της κύησης.

    Παθογένεση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η συσσώρευση αμμωνίας στην κυκλοφορία του αίματος σχετίζεται με την ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις γιατί η δυσλειτουργία του ήπατος ή η πυλαιοσυστηματική διαφυγή μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλοπάθεια. Σε υγιή άτομα, ενώσεις που περιέχουν άζωτο από το έντερο, που δημιουργούνται από βακτήρια του εντέρου, από τρόφιμα, μεταφέρονται από την πυλαία φλέβα στο ήπαρ, όπου το 80-90% μεταβολίζεται μέσω του κύκλου ουρίας και / ή εκκρίνεται αμέσως. Αυτή η διαδικασία επηρεάζεται σε όλους τους υποτύπους της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, είτε επειδή τα ηπατοκύτταρα (ηπατικά κύτταρα) είναι ανίκανα να μεταβολίσουν τα απόβλητα ή επειδή το πυλαίο φλεβικό αίμα παρακάμπτει το ήπαρ μέσω παράπλευρης κυκλοφορίας ή ιατρικά κατασκευασμένης παράκαμψης. Τα αζωτούχα απόβλητα συσσωρεύονται στη συστηματική κυκλοφορία. Το πιο σημαντικό απόβλητο προϊόν είναι η αμμωνία (NH3). Αυτό το μικρό μόριο διασχίζει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και απορροφάται και μεταβολίζεται από τα αστροκύτταρα, έναν πληθυσμό κυττάρων στον εγκέφαλο που αποτελεί το 30% του εγκεφαλικού φλοιού. Τα αστροκύτταρα χρησιμοποιούν αμμωνία κατά τη σύνθεση της γλουταμίνης από το γλουταμινικό. Τα αυξημένα επίπεδα γλουταμίνης οδηγούν σε αύξηση της ωσμωτικής πίεσης στα αστροκύτταρα, τα οποία διογκώνονται. Υπάρχει αυξημένη δραστηριότητα του ανασταλτικού συστήματος γ-αμινοβουτυρικού οξέος (GABA), και η παροχή ενέργειας σε άλλα εγκεφαλικά κύτταρα μειώνεται. Αυτό προκαλεί κυτταροτοξικό εγκεφαλικό οίδημα.

    Παρά τις πολυάριθμες μελέτες που καταδεικνύουν τον κεντρικό ρόλο της αμμωνίας, τα επίπεδα αμμωνίας δεν συσχετίζονται πάντα με τη σοβαρότητα της εγκεφαλοπάθειας. Αυτό σημαίνει ότι περισσότερη αμμωνία μπορεί να έχει ήδη απορροφηθεί στον εγκέφαλο σε άτομα με σοβαρά συμπτώματα των οποίων τα επίπεδα στον ορό είναι σχετικά χαμηλά. Άλλα απόβλητα που εμπλέκονται στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια περιλαμβάνουν τις μερκαπτάνες (ουσίες που περιέχουν ομάδα θειόλης), λιπαρά οξέα βραχείας αλυσίδας και φαινόλη. 

    Πολλές άλλες ανωμαλίες έχουν περιγραφεί στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια, αν και η σχετική συμβολή τους στην κατάσταση της νόσου είναι αβέβαιη. Η απώλεια έκφρασης του γονιδίου μεταφορέα γλουταμινικού έχει αποδοθεί σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Οι ενώσεις που μοιάζουν με βενζοδιαζεπίνη έχουν ανιχνευθεί σε αυξημένα επίπεδα καθώς και ανωμαλίες στο σύστημα νευροδιαβίβασης GABA. Έχει περιγραφεί μια ανισορροπία μεταξύ αρωματικών αμινοξέων (φαινυλαλανίνη, τρυπτοφάνη και τυροσίνη) και αμινοξέων διακλαδισμένης αλυσίδας (λευκίνη, ισολευκίνη και βαλίνη). Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ψευδών νευροδιαβιβαστών (όπως η οκτοπαμίνη και η 2-υδροξυφαινοαιθυλαμίνη). Έχει, επίσης, αναφερθεί δυσλειτουργία του συστήματος σεροτονίνης. Η εξάντληση του ψευδαργύρου και η συσσώρευση μαγγανίου μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο. Η φλεγμονή αλλού στο σώμα μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλοπάθεια μέσω της δράσης των κυτοκινών και των βακτηριακών λιποπολυσακχαριτών στα αστροκύτταρα. 

    hepatic encefalo 4

    Παράγοντες κινδύνου ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Η προχωρημένη ηλικία είναι ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου

    Η ιογενής ηπατίτιδα

    Ηπατοτοξικότητα από φάρμακα (ακεταμινοφαίνη, αλοθάνιο, τετραχλωράνθρακας κ.ά)

    Κύηση

    Ιός του έρπητα

    Διαφορική διάγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Κάκωση κεφαλής, διάσειση, υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Σύνδρομο στέρησης αλκοόλ

    Τοξική σύγχυση από φάρμακα

    Τοξική σύγχυση από χρήση απαγορευμένων ουσιών

    Μηνιγγίτιδα

    Μεταβολική εγκεφαλοπάθεια από υποξία, υπογλυκαιμία, υποασβεστιαιμία, υπερασβεστιαιμία, ουραιμία

    Διάγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Εργαστηριακά ευρήματα

    Καλλιέργεια αίματος (λοίμωξη)

    Καλλιέργεια πτυέλων (λοίμωξη)

    Καλλιέργεια ούρων (λοίμωξη)

    Αιματολογικός έλεγχος για αναιμία και λοίμωξη

    Βασικός βιοχημικός έλεγχος για υποκαλιαιμία, αυξημένη χολερυθρίνη, υποασβεστιαιμία, υπερασβεστιαιμία, υπομαγνησιαιμία, ουραιμία, υπογλυκαιμία

    Μικρογραφία αστροκυττάρων τύπου Alzheimer II, όπως φαίνεται στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Αέρια αρτηριακού αίματος

    Ηπατικές δοκιμασίες για να ερευνηθεί η βαρύτητα της υποκείμενης ηπατοπάθειας

    Χρόνος προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης

    Αμμωνία φλεβικού αίματος (αυξημένη στο 70% των περιπτώσεων με ηπατικό κώμα)

    Τοξικολογικός έλεγχος για απαγορευμένες ουσίες

    Η έγχυση διαλυμάτων αμινοξέων μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα αμμωνίας. Η χορήγηση οπιούχων που προκαλούν δυσκοιλιότητα επηρεάζουν τα επίπεδα αμμωνίας. Η ουραιμία μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα αμμωνίας. Η ταχεία και εκτεταμένη ιστική καταστροφή, τα εκτεταμένα εγκαύματα, τα τραύματα και οι λοιμώξεις μπορούν να επηρεάσουν τα επίπεδα αμμωνίας.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα

    Εγκεφαλικό οίδημα στο 100% των θανατηφόρων περιπτώσεων

    Υπερτροφία της νευρογλοίας σε χρόνια εγκεφαλοπάθεια

    Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα δείχνει συμμετρική επιβράδυνση του βασικού (άλφα) ρυθμού που είναι κοινή και σε άλλους τύπους μεταβολικής εγκεφαλοπάθειας.

    Τα οπτικά προκλητά δυναμικά είναι χαρακτηριστικά στα στάδια 2, 3 και 4.

    Γίνεται αξονική ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου.

    Το ιστορικό και τα κλινικά ευρήματα επαρκούν στο 80% των περιπτώσεων.

    Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι η μέτρηση της αμμωνίας σε ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο και συγκεχυμένα κλινικά ευρήματα.

    Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι χρήσιμο σε κάποιο βαθμό, αλλά τα ευρήματα είναι παρεμφερή με άλλους τύπους μεταβολικής εγκεφαλοπάθειας.

    Το υπερηχογράφημα ήπατος είναι απαραίτητο.

    Η ανταπόκριση στη θεραπεία, συχνά, επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

    Η διάγνωση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο παρουσία επιβεβαιωμένης ηπατικής νόσου (τύποι Α και C) ή μιας πυλαιοσυστηματικής αναστόμωσης (τύπος Β), καθώς τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με αυτά που συναντώνται σε άλλες εγκεφαλοπάθειες. Για να γίνει η διάκριση, απαιτούνται μη φυσιολογικές δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας ή / και υπερηχογράφημα που υποδηλώνουν ηπατική νόσο. Τα συμπτώματα της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας μπορεί, επίσης, να προκύψουν από άλλες καταστάσεις, όπως αιμορραγία στον εγκέφαλο και επιληπτικές κρίσεις (και οι δύο είναι πιο συχνές σε χρόνια ηπατική νόσο). Μπορεί να απαιτείται αξονική τομογραφία του εγκεφάλου ή μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου για τον αποκλεισμό της αιμορραγίας στον εγκέφαλο και εάν υπάρχει υποψία για επιληπτική δραστηριότητα, μπορεί να πραγματοποιηθεί ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ). Σπανιότερες απομιμήσεις της εγκεφαλοπάθειας είναι η μηνιγγίτιδα, η εγκεφαλίτιδα, η εγκεφαλοπάθεια του Wernicke και η νόσος του Wilson.

    Η διάγνωση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι κλινική, αφού έχουν αποκλειστεί άλλες αιτίες σύγχυσης ή κώματος. Κανένα τεστ δεν διαγιγνώσκει πλήρως ούτε αποκλείει. Τα επίπεδα αμμωνίας στον ορό είναι αυξημένα στο 90% των ανθρώπων, αλλά δεν συσχετίζεται πάντα η υπεραμμωνιαιμία (υψηλά επίπεδα αμμωνίας στο αίμα) με την εγκεφαλοπάθεια. Η αξονική τομογραφία του εγκεφάλου, συνήθως, δεν δείχνει καμία ανωμαλία εκτός από την εγκεφαλοπάθεια του σταδίου IV, όταν μπορεί να είναι ορατό το εγκεφαλικό οίδημα. Άλλοι τρόποι νευροαπεικόνισης, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI),  ενδέχεται να παρουσιάζουν ανωμαλίες.Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα δεν εμφανίζει καθαρές ανωμαλίες στο στάδιο 0. Στα στάδια I, II και III υπάρχουν τριφασικά κύματα πάνω από τους μετωπικούς λοβούς που ταλαντεύονται στα 5 Hz, και στο στάδιο IV υπάρχει αργή δραστηριότητα των κυμάτων δέλτα.  Ωστόσο, οι αλλαγές στο ΗΕΓ δεν είναι αρκετά τυπικό ώστε να είναι χρήσιμο στη διαφοροδιάγνωσητης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας από άλλες καταστάσεις.

    Μόλις γίνει η διάγνωση της εγκεφαλοπάθειας, καταβάλλονται προσπάθειες για τον αποκλεισμό των υποκείμενων αιτίων. Αυτό απαιτεί εξετάσεις αίματος (ουρία και ηλεκτρολύτες, γενική αίματος, εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας), συνήθως ακτινογραφία θώρακος και γενική ούρων. Εάν υπάρχει ασκίτης, απαιτείται διαγνωστική παρακέντηση (αφαίρεση υγρού δείγματος με βελόνα) για τυχόν αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    hepatic encefalo 5

    Ταξινόμηση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Κριτήρια West Haven

    Η σοβαρότητα της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας βαθμολογείται με τα κριτήρια του West Haven. Αυτή βασίζεται στο επίπεδο εξασθένησης της αυτονομίας, των αλλαγών στο επίπεδο συνείδησης, στην πνευματικής λειτουργία, στη συμπεριφοράς και στην εξάρτηση από τη θεραπεία. 

    Βαθμός 0 - Δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές εκτός από ήπια μείωση της πνευματικής ικανότητας και του συντονισμού
    Βαθμός 1 - Μικρή διαταραχή συνείδησης, ευφορία ή άγχος μειωμένη προσοχή, αφαίρεση
    Βαθμός 2 - Λήθαργος ή απάθεια. μικρός αποπροσανατολισμός για χρόνο ή τόπο, μικρή αλλαγή προσωπικότητας, ακατάλληλη συμπεριφορά
    Βαθμός 3 - Υπνηλία, αλλά υπάρχει στα λεκτικά ερεθίσματα. σύγχυση, αποπροσανατολισμός
    Βαθμός 4 - κώμα

    Τύποι ηπατικής εγκεφαλοπάθειας ανάλογα με την υποκείμενη αιτία

    Τύπος Α (= οξεία) περιγράφει ηπατική εγκεφαλοπάθεια που σχετίζεται με οξεία ηπατική ανεπάρκεια, που συνήθως σχετίζεται με εγκεφαλικό οίδημα
    Τύπος Β (= παράκαμψη) προκαλείται από πύλαιοσυστηματική παράκαμψη χωρίς σχετική εγγενή ηπατική νόσο
    Τύπος C (= κίρρωση) εμφανίζεται σε άτομα με κίρρωση (επεισοδιακή, επίμονη και ήπια εγκεφαλοπάθεια)
    Ο όρος ήπια εγκεφαλοπάθεια ορίζεται ως εγκεφαλοπάθεια που δεν οδηγεί σε κλινικά εμφανή γνωστική δυσλειτουργία, αλλά μπορεί να αποδειχθεί με νευροψυχολογικές μελέτες και επηρεάζει την ποιότητα ζωής και αυξάνει τον κίνδυνο εμπλοκής σε τροχαία ατυχήματα. Η διάγνωση της ελάχιστης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας απαιτεί εξ ορισμού νευροψυχολογική εξέταση. 

    hepatic encefalo 6

    Θεραπεία ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Αυτοί με ηπατική εγκεφαλοπάθεια σταδίου 1 και 2 δεν κινδυνεύουν.

    Εκείνοι με σοβαρή εγκεφαλοπάθεια (στάδια 3 και 4) κινδυνεύουν από απόφραξη αεραγωγών λόγω μειωμένων προστατευτικών αντανακλαστικών. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική ανακοπή. Απαιτείται μεταφορά του ατόμου σε μονάδα εντατικής θεραπείας και συχνά απαιτείται διασωλήνωση για την αποφυγή απειλητικών για τη ζωή επιπλοκών (π.χ. εισρόφηση ή αναπνευστική ανεπάρκεια). Η τοποθέτηση ενός ρινογαστρικού σωλήνα επιτρέπει την ασφαλή χορήγηση θρεπτικών ουσιών και φαρμάκων.

    Τα στάδια 3 και 4 με κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια αποτελούν ισχυρή ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος.

    Η θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας εξαρτάται από την υποψία της υποκείμενης αιτίας (τύποι Α, Β ή c) και την παρουσία ή απουσία υποκείμενων αιτιών.

    Εάν η εγκεφαλοπάθεια αναπτυχθεί σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια (τύπος Α), ακόμη και σε ήπια μορφή (βαθμός 1-2), υποδηλώνει ότι μπορεί να απαιτείται μεταμόσχευση ήπατος και συνιστάται μεταφορά σε ειδικό κέντρο.

    Ηπατική εγκεφαλοπάθεια τύπου Β μπορεί να προκύψει σε εκείνους που έχουν υποβληθεί σε διαδικασία TIPS. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό επιλύεται αυτόματα ή με τις ιατρικές θεραπείες που αναφέρονται παρακάτω, αλλά σε ένα μικρό ποσοστό περίπου 5%, απαιτείται απόφραξη της διακλάδωσης για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. 

    Στην ηπατική εγκεφαλοπάθεια τύπου C, ο εντοπισμός και η θεραπεία εναλλακτικών ή υποκείμενων αιτίων είναι κεντρικός για την αρχική αντιμετώπιση.

    Δεδομένης της συχνότητας της λοίμωξης ως της υποκείμενης αιτίας, τα αντιβιοτικά χορηγούνται συχνά εμπειρικά (χωρίς γνώση της ακριβούς πηγής και της φύσης της λοίμωξης).

    Μόλις αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά ένα επεισόδιο εγκεφαλοπάθειας, ίσως χρειαστεί να ληφθεί απόφαση σχετικά με το εάν θα προετοιμαστεί για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Γενικά Μέτρα

    Εντοπίστε και αντιμετωπίστε δραστικά τα υποκείμενα αίτια: τη γαστρεντερική αιμορραγία, τις λοιμώξεις, τα κατασταλτικά φάρμακα και τις ηλεκτρολυτικές διαταραχές κ.ά.

    Σε στάδιο 2 και πάνω, προσοχή στην επαρκή πρόσληψη υγρών και απαιτούνται τροφές τουλάχιστον 1000 kcal καθημερινά.

    Εφαρμογή υποκλυσμού (Fleet's enema) σε όλους τους ασθενείς που δεν έχουν διάρροια.

    Όταν η αδεξιότητα και οι διαταραχές κρίσης είναι έκδηλες εξασφαλίστε στον ασθενή την απαραίτητη φροντίδα, για την αποφυγή πτώσεων, τραυματισμών από κομμένα γυαλιά, εγκαυμάτων από τσιγάρα, μηχανικών ή αυτοκινηστικών οχημάτων.

    Αποφύγετε την οδήγηση και τις μηχανές!!!

    Αποφύγετε τα κατασταλτικά και τα οπιοειδή. Τα κατασταλτικά του τύπου των βενζοδιαζεπινών και όλα τα οπιούχα σκευάσματα προκαλούν ηπατικό κώμα!!!

    Διατροφή σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Στο παρελθόν, πίστευαν ότι η κατανάλωση πρωτεΐνης ακόμη και σε φυσιολογικά επίπεδα αυξάνει τον κίνδυνο ηπατικής εγκεφαλοπάθειας. Αυτό έχει αποδειχθεί λανθασμένο. Επιπλέον, πολλά άτομα με χρόνια ηπατική νόσο υποσιτίζονται και χρειάζονται επαρκή πρωτεΐνη για να διατηρήσουν ένα σταθερό σωματικό βάρος. Συνιστάται λοιπόν μια δίαιτα με επαρκή πρωτεΐνη και ενέργεια. 

    Συμπληρώματα διατροφής με αμινοξέα διακλαδισμένης αλυσίδας βελτιώνουν την εγκεφαλοπάθεια και άλλες επιπλοκές της κίρρωσης.

    Πολλές μελέτες έχουν δείξει όφελος από τη χορήγηση προβιοτικών ("υγιή βακτήρια"). Χρησιμοποιήστε τα αντι για αντιβιοτικά!!!

    Λακτουλόζη / λακτιτόλη

    Η λακτουλόζη και η λακτιτόλη είναι δισακχαρίτες που δεν απορροφώνται από το πεπτικό σύστημα. Θεωρείται ότι μειώνουν την παραγωγή αμμωνίας από βακτήρια, καθιστούν την αμμωνία απορροφήσιμη μετατρέποντάς την σε ιόντα αμμωνίου (NH4 +) και αυξάνουν τη διέλευση της περιεκτικότητας του εντέρου μέσω του εντέρου. Δόσεις των 15-30 ml χορηγούνται συνήθως τρεις φορές την ημέρα. Το αποτέλεσμα στοχεύει να υπάρχουν 3-5 μαλακές κενώσεις την ημέρα ή να είναι το pH στα κόπρανα <6,0. Η λακτουλόζη μπορεί επίσης να χορηγηθεί με κλύσμα, ειδικά εάν η εγκεφαλοπάθεια είναι σοβαρή. Συνήθως, χρησιμοποιούνται κλύσματα φωσφορικών. Αυτό μπορεί να ανακουφίσει τη δυσκοιλιότητα, μία από τις αιτίες της εγκεφαλοπάθειας και να αυξήσει την κινητικότητα του εντέρου. 

    Η λακτουλόζη και η λακτιτόλη είναι ευεργετικά για τη θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας και αποτελούν τη συνιστώμενη θεραπεία πρώτης γραμμής. Η λακτουλόζη δεν φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική από τη λακτιτόλη για τη θεραπεία ατόμων με ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Οι παρενέργειες της λακτουλόζης και της λακτιτόλης περιλαμβάνουν την πιθανότητα διάρροιας, κοιλιακού φουσκώματος, αερίων και ναυτίας. Σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια, δεν είναι σαφές εάν η λακτουλόζη είναι ευεργετική. Η πιθανή παρενέργεια του φουσκώματος μπορεί να επηρεάσει τη διαδικασία μεταμόσχευσης ήπατος εάν απαιτείται. 

    Αντιβιοτικά

    Το αντιβιοτικό ριφαξιμίνη συνιστάται εκτός από τη λακτουλόζη για άτομα με υποτροπιάζουσα νόσο. Είναι ένα μη απορροφήσιμο αντιβιοτικό από την κατηγορία ριφαμπυκίνης. Αυτό πιστεύεται ότι λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με άλλα αντιβιοτικά, αλλά χωρίς τις επιπλοκές που συνδέονται με τη νεομυκίνη ή τη μετρονιδαζόλη. Λόγω του μακρού ιστορικού και του χαμηλότερου κόστους χρήσης λακτουλόζης, η ριφαξιμίνη χρησιμοποιείται γενικά μόνο ως θεραπεία δεύτερης γραμμής εάν η λακτουλόζη δεν είναι ανεκτή ή δεν είναι αποτελεσματική. Όταν προστίθεται ριφαξιμίνη στη λακτουλόζη, ο συνδυασμός των δύο μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός από κάθε συστατικό ξεχωριστά. Η ριφαξιμίνη είναι ακριβότερη από τη λακτουλόζη, αλλά το κόστος μπορεί να αντισταθμιστεί από λιγότερες εισαγωγές στο νοσοκομείο για εγκεφαλοπάθεια. 

    Τα αντιβιοτικά νεομυκίνη και μετρονιδαζόλη είναι άλλα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας. Το σκεπτικό της χρήσης τους είναι το γεγονός ότι η αμμωνία και άλλα απόβλητα μετατρέπονται από εντερικά βακτήρια και η θανάτωση αυτών των βακτηρίων θα μειώσει την παραγωγή αυτών των αποβλήτων. Η νεομυκίνη επιλέγεται λόγω της χαμηλής εντερικής απορρόφησης, καθώς η νεομυκίνη και παρόμοια αμινογλυκοσίδια αντιβιοτικά μπορεί να προκαλέσουν απώλεια ακοής και νεφρική ανεπάρκεια. Η νεομυκίνη, βέβαια, έχει επιπλοκές. Η μετρονιδαζόλη, ομοίως, χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά επειδή η παρατεταμένη χρήση μπορεί να προκαλέσει νευρική βλάβη, εκτός από τις γαστρεντερικές παρενέργειες. 

    Η θεραπεία με λακτουλόζη και αντιβιοτικά αντενδείκνυται σε ειλεό και αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Απαιτείται προσοχή σε υποκαλιαιμία, ηλεκτρολυτικές διαταραχές και νεφρική ανεπάρκεια.

    Καλύτερα να χρησιμοποιείτε προβιοτικά....

    L-ορνιθίνη και L-ασπαρτικό οξύ

    Ο συνδυασμός L-ορνιθίνης και L-ασπαρτικού μειώνει τα επίπεδα αμμωνίας στο αίμα ενός ατόμου. Το  L-ασπαρτικό μειώνει τα επίπεδα αμμωνίας αυξάνοντας την παραγωγή ουρίας μέσω του κύκλου ουρίας, μια μεταβολική οδό που απομακρύνει την αμμωνία μετατρέποντάς την σε ουδέτερη ουσία ουρία.

    Παρακολούθηση ασθενούς με ηπατική εγκεφαλοπάθεια

    Για την κατάλληλη αντιμετώπιση απαιτείται συνεχής έλεγχος. Στους ασθενείς σε στάδιο 1 ή 2  γίνεται προκειμένου να καθοριστεί η διάρκεια θεραπείας συντήρησης. Πρέπει να γίνεται κάθε μέρα στην αρχή. Ασθενείς που εμφανίζουν αλλαγές στην κλινική τους εικόνα παρακολουθούνται 2 φορές την εβδομάδα. Ασθενείς με σταθερή κλινική εικόνα παρακολουθούνται μια φορά το μήνα.

    Προληψη και αποφυγή ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Αποφύγετε τα χημικά φάρμακα, όπως τα οπιοειδή και τα κατασταλτικά κ.ά πολλά

    Επιπλοκές ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Υποτροπή

    Σταθερή, χρονίως επηρεασμένη γενική κατάσταση

    Μόνιμη βλάβη των βασικών γαγγλίων, όπως ηπατοφακοειδής εκφύλιση, όχι τύπου Wilson

    Οξεία σωληναριακή νέκρωση

    Αιμορραγία

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    Βακτηριαιμία

    Καταπληξία

    Πορεία και πρόγνωση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας

    Σε άτομα με κίρρωση, ο κίνδυνος εμφάνισης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας είναι 20% ετησίως και ανά πάσα στιγμή περίπου το 30-45% των ατόμων με κίρρωση εμφανίζουν ενδείξεις εμφανής εγκεφαλοπάθειας. Ο επιπολασμός της ελάχιστης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας που ανιχνεύεται σε επίσημες νευροψυχολογικές δοκιμές είναι 60-80%. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης εγκεφαλοπάθειας στο μέλλον. Μόλις αναπτυχθεί ηπατική εγκεφαλοπάθεια, η πρόγνωση καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από άλλους δείκτες ηπατικής ανεπάρκειας, όπως τα επίπεδα της λευκωματίνης (μια πρωτεΐνη που παράγεται από το ήπαρ), τον χρόνο προθρομβίνης (ένα τεστ πήξης, που βασίζεται σε πρωτεΐνες που παράγονται στο ήπαρ ), την παρουσία ασκίτη και το επίπεδο της χολερυθρίνης (προϊόν διάσπασης της αιμοσφαιρίνης που συζευγνύεται και απεκκρίνεται από το ήπαρ). Μαζί με τη σοβαρότητα της εγκεφαλοπάθειας, αυτοί οι δείκτες έχουν ενσωματωθεί στη βαθμολογία Child-Pugh. Αυτή η βαθμολογία καθορίζει την επιβίωση ενός και δύο ετών και μπορεί να βοηθήσει στην απόφαση για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Στην οξεία ηπατική ανεπάρκεια, η ανάπτυξη σοβαρής εγκεφαλοπάθειας προβλέπει έντονα τη βραχυπρόθεσμη θνησιμότητα και είναι σχεδόν εξίσου σημαντική με τη φύση της υποκείμενης αιτίας της ηπατικής ανεπάρκειας στον προσδιορισμό της πρόγνωσης. Η εμφάνιση ηπατικής εγκεφαλοπάθειας σε άτομα με νόσο του Wilson (κληρονομική συσσώρευση χαλκού) και η δηλητηρίαση από μανιτάρια δείχνει επείγουσα ανάγκη για μεταμόσχευση ήπατος.

    Σε οξεία ή κεραυνοβόλο ηπατική εγκεφαλοπάθεια με την κατάλληλη θεραπεία υποχωρεί χωρίς υπόλειμμα ή υποτροπή.

    Σε χρόνια ηπατική νόσο παρατηρούνται επανειλημμένες υποτροπές και όσο επιδεινώνεται η κατάσταση εμφανίζει 80% θνητότητας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον εγκέφαλό σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον εγκέφαλό σας

    working hands 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ασκίτης

    Κάνναβη και παθήσεις του ήπατος

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Αιματέμεση

    Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα

    Νόσος του Wilson

    Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

    www.emedi.gr

     

  • Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Η εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

     

    Η θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών είναι η δημιουργία ενός ή πολλαπλών θρόμβων αίματος μέσα στις εν τω βάθει φλέβες των άκρων ή της πυέλου συνοδευόμενη, συνήθως, από φλεγμονή του αγγειακού τοιχώματος. 

    Η μείζων κλινική συνέπεια είναι η εμβολή, συνήθως, πνευμονική που συχνά είναι απειλητική για τη ζωή.

    Επηρεάζεται το καρδιοαγγειακό σύστημα.

    Είναι συχνή νόσος, συμβαίνει, συνήθως, άνω των 40 ετών, εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες με συχνότητα γυναίκες:άνδρες (1,2:1)

    Οι παιδιατρικοί ασθενείς με εν τω βάθει θρόμβωση και απουσία προηγούμενου τραυματισμού θα πρέπει να εξετάζονται για συγγενή διαταραχή της πηκτικότητας

    Οι θρομβώσεις στου ηλικιωμένους συμβαίνουν πιο συχνά, γιατί οι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι πιο συχνοί

    Η κουμαδίνη αντενδείκνυται στην κύηση και πρέπει, αρχικά, να αντιμετωπίζονται με πλήρη δόση ηπαρίνης και μετά με υποδόρια ηπαρίνη, ξεκινώντας με 15.000 μονάδες, δυο φορές την ημέρα και στοχεύοντας τιμή PTT 1,5-2 αυτής του μάρτυρα

    Σχετιζόμενες καταστάσεις με την εν τω βάθει φλεφική θρομβοφλεβίτιδα

    Σύνδρομο Budd-Chiari ή θρόμβωση ηπατικών φλεβών

    Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Ομοκυστινουρία

    Σύνδρομο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων

    deep vein 1

    Σημεία και συμπτώματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Πολλές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικές και διαγιγνώσκονται εκ των υστέρων μετά την εμβολή

    Πόνος του σκέλους (συχνά)

    Διόγκωση του σκέλους (συχνά)

    Σημείο Homan, δηλαδή πόνος του σκέλους κατά τη ραχιαία κάμψη του άκρου ποδός (συχνά)

    Ψηλαφητή ευαίσθητη χορδή στο προσβεβλημένο άκρο (σπάνια)

    Υψηλή θερμότητα του δέρματος πάνω από την περιοχή θρόμβωσης (σπάνια)

    Ερυθρότητα του δέρματος πάνω από την περιοχή θρόμβωσης (σπάνια)

    Πυρετός (σπάνια), εκτός από τη σηπτική θρομβοφλεβίτιδα

    Μη ευαίσθητη διόγκωση των παράπλευρων επιπολής φλεβών (σπάνια)

    Μαζικό οίδημα με κυάνωση και ισχαιμία ή κυανή επώδυνος φλεγμονή (σπάνια)

    Αίτια εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Φλεβική στάση

    Τραυματισμός του αγγειακού τοιχώματος

    Διαταραχές της πηκτικότητας

    deep vein 2

    Παράγοντες κινδύνου για εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

    -Κλινικοί παράγοντες

    Τραύμα, ιδιαίτερα, κατάγματα μακρών οστών ή τραυματισμοί από σύγκρουση

    Εγχειρήσεις, κυρίως, στο ισχίο

    Παρατεταμένη ακινησία

    Κύηση, κυρίως, η λοχεία

    Καθετήρες κεντρικής φλέβας επί μακρόν

    Port-a-cath

    Χρήση αντισυλληπτικών από του στόματος

    Εξαιρετικά υψηλό υψόμετρο (πάνω από 4.500 μέτρα)

    -Παθολογικοί παράγοντες κινδύνου

    Καρκίνος

    Έλλειψη των πρωτεϊνών C και S, της αντιθρομβίνης ΙΙΙ και όλων των ενδογενών αντιπηκτικών

    Παρουσία αντισωμάτων κατά των φωσφολιπιδίων (γνωστά και ως αντιπηκτικό λύκου ή αντισώματα κατά της καρδιολιπίνης)

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Ιδιοπαθής πολυερυθραιμία

    Ομοκυστινουρία (σπάνια)

    Βακτηριαιμία του Campylobacter jejuni (πολύ σπάνια)

    Διαφορική διάγνωση εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Κυτταρίτιδα

    Ραγείσα ορογόνια κύστη (κύστη Baker)

    Λεμφοίδημα

    Εξωτερική συμπίεση της φλέβας από όγκο ή διογκωμένους λεμφαδένες

    Εργαστηριακά ευρήματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Πρωτείνη C

    Πρωτεϊνη S

    Αντιθρομβίνη ΙΙΙ

    Αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα

    Η ηπαρίνη και τα οιστρογόνα ελαττώνουν τα επίπεδα της αντιθρομβίνης ΙΙΙ

    Τα κουμαρινικά επηρεάζουν τη λειτουργικότητα των πρωτεϊνών C και S και συνεπώς αλλοιώνουν τις λειτουργικές μελέτες αυτών των πρωτεϊνών

    Η ίδια η θρόμβωση ελαττώνει τα επίπεδα της αντιθρομβίνης ΙΙΙ και η μέτρησή της πρέπει να γίνεται μετά το τέλος της θεραπείας

    Η σύφιλη και ο ερυθηματώδης λύκος σχετίζονται με αυξημένα αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα

    Ο θρόμβος αποτελείται, κυρίως, από ερυθρά αιμοσφαίρια, με μερικά αιμοπετάλια και ινική συνδεδεμένα με το τοίχωμα του αγγείου στο ένα άκρο, ενώ το κεντρικό άκρο επιπλέει ελεύθερα στον αυλό. Παρουσιάζονται ποικίλοι βαθμοί φλεγμονής του αγγειακού τοιχώματος

    D-dimers: Tα D-dimers είναι μέρη μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται στο αίμα όταν διασπάται ένας θρόμβος με ινωδόλυση. Eάν βρεθεί η συγκέντρωσή της αυξημένη πάνω από ένα όριο σε αιματολογική εξέταση, είναι πιθανό ο ασθενής να έχει θρόμβο σε κάποια φλέβα.

    Απεικονιστικά ευρήματα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Υπέρηχος φλεβών: Το triplex φλεβών μπορεί να ανιχνεύσει θρόμβους στις φλέβες, και επίσης να καθορίσει την ταχύτητα της κυκλοφορίας του αίματος σε μία φλέβα. Εάν ο ιατρός γνωρίζει ότι η ροή έχει επιβραδυνθεί, μπορεί να εντοπίσει τον θρόμβο εάν αυτός υπάρχει. Μια υπερηχογραφική εξέταση Doppler μπορεί να μας πει ποια είναι η ταχύτητα ροής του αίματος. Είναι μη επεμβατική μέθοδος, υψηλά ευαίσθητη και ειδική για θρόμβους της ιγνυακής και της μηριαίας. Στα μειονεκτήματα αναφέρονται η φτωχή ικανότητα διαπίστωσης θρόμβων της γαστροκνήμιας φλέβας, η υψηλή εξάρτηση του αποτελέσματος από τον εξεταστή και η αδυναμία διαφοροδιάγνωσης μεταξύ εξωτερικής συμπίεσης της φλέβας κι εσωτερικού θρόμβου.

    H μαγνητική τομογραφία (MRI) ή αξονική τομογραφία (CT) μπορεί να αποκαλύψουν θρόμβους, τυχαία.

    deep vein 4

    Θεραπεία εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Μπορεί να γίνει ενδοφλέβια αντιπηκτική αγωγή

    Ανάπαυση στο κρεβάτι. Απαιτείται ανάπαυση στο κρεβάτι για 1-5 ημέρες, έπειτα σταδιακή επάνοδος στη φυσική δραστηριότητα με αποφυγή παρατεταμένης ακινησίας

    Παρακολούθηση για εμβολικά επεισόδια

    Οι γυναίκες που λαμβάνουν από του στόματος αντισυλληπτικά πρέπει να ενημερωθούν για τους κινδύνους και τα συμπτώματα θρομβοεμβολικής νόσου

    Αποθάρρυνση της παρατεταμένης ακινησίας

    deep vein 9

    Φάρμακα εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Ο στόχος των ιατρών όταν αντιμετωπίζουν ασθενή με εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση είναι να εμποδίσουν την αύξηση του θρόμβου, εμποδίζοντάς τον να αποκολληθεί και να φτάσει στους πνεύμονες και να προκαλέσει πνευμονική εμβολή, να προλάβουν την υποτροπή εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης και να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο άλλων επιπλοκών.

    -Αντιπηκτικά

    Τα φάρμακα αυτά προλαμβάνουν την διόγκωση του θρόμβου, καθώς και εμποδίζουν την αποκόλληση των θρόμβων και την πρόκληση πνευμονικής εμβολής.

    Υπάρχουν δύο τύποι αντιπηκτικών που χρησιμοποιούνται στην θεραπεία της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας: ηπαρίνη και βαρφαρίνη.

    Λόγω του άμεσου αποτελέσματος της ηπαρίνης, γίνεται μια σύντομη θεραπεία με ενέσεις που διαρκεί λιγότερο από μια εβδομάδα.

    Μια 3-μηνη ή 6-μηνη θεραπεία με δισκία βαρφαρίνης χορηγείται για αποφυγή υποτροπής της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας.

    Για αυτούς που εμφανίζουν επανειλημμένες υποτροπές εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας η αντιπηκτική αγωγή χορηγείται στον ασθενή εφ’ όρου ζωής.

    Θεραπεία εφόδου: Ηπαρίνη 5.000-10.000 μονάδες ενδοφλέβια, που ακολουθείται από συνεχή έγχυση ενδοφλέβια σε ρυθμό 1000 μονάδες την ώρα. Η δοσολογία προσαρμόζεται ανάλογα με το χρόνο μερικής θρομβοπλαστίνης PTT, ώστε να επιτευχθούν επίπεδα PTT, περίπου διπλάσια αυτών του μάρτυρα.

    Θεραπεία συντήρησης: Βαρφαρίνη ή κουμαδίνη που ξεκινάει 1-5 ημέρεςμετά την έναρξη ηπαρίνης, με μια ημερήσια δόση 5-10 mg και προσαρμόζεται ανάλογα με το χρόνο προθρομβίνης ή PT, με στόχο μια τιμή 1,3-1,5 της τιμής του μάρτυρα. Ο ασθενής πρέπει να εξακολουθήσει να παίρνει την ηπαρίνη έως ότου επιτευχθεί αυτή η τιμή του PT.

    Απόλυτες αντενδείξεις: Βαριά ενεργός αιμορραγία, πρόσφατη νευροχερουργική επέμβαση τις τελευταίες 30 ημέρες, κύηση και προηγηθείσα αντίδραση στο φάρμακο

    Σχετικές αντενδείξεις: Πρόσφατη βαριά αιμορραγία, πρόσφατη χειρουργική επέμβαση, ιστορικό πεπτικού έλκους, πρόσφατη μη εμβολική αποπληξία

    Προφυλάξεις:

    Παρακολούθηση ασθενούς για σημεία εμβολής, περαιτέρω θρόμβωσης ή αιμορραγίας

    Κατά τη διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής πρέπει να αποφεύγονται οι ενδομυϊκές ενέσεις

    Παρακολουθούνται τα ούρα και τα κόπρανα για ίχνη αίματος

    Παρακολουθούνται, τακτικά, οι αιματολογικές παράμετροι

    Η ηπαρίνη μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία ή παράδοξη θρόμβωση με θρομβοπενία

    Αλληλεπιδράσεις αντιπηκτικών

    Παράγοντες που επιτείνουν ή ενείνουν την απάντηση στα από του στόματος αντιπηκτικά: Αλκοόλ, αλλοπουρινόλη, αμιοδαρόνη, αναβολικά στερεοειδή, ανδρογόνα, αντιμικροβιακά, σιμετιδίνη, υδρίτης της χλωράλης, δισουλφιράμη, μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, σουλφινοπυραζόνη, ταμοξιφαίνη, θυρεοειδικές ορμόνες, βιταμίνη Ε, ρανιτιδίνη, σαλικυλικά

    Παράγοντες που μειώνουν την απάντηση στα αντιπηκτικά: αμινογλουτεθιμίδη, αντιόξινα, βαρβιτουρικά, καρβαμαζεπίνη, χολεστυραμίνη, διουρητικά, γκριζεοφουλβίνη, ριφαμπικίνη, αντισυλληπτικά από του στόματος

    Το Eliquis (apixaban) έχει αποδειχθεί ασφαλέστερο από άλλα αντιπηκτικά σε πρόσφατη τυχαιοποιημένη διπλή, τυφλή, πολυκεντρική μελέτη σε  ασθενείς με οξεία φλεβική θρομβοεμβολική νόσο.

    Θρομβόλυση ονομάζεται η διάσπαση των θρόμβων.

    Φάρμακα που διασπούν θρόμβους λέγονται θρομβολυτικά. Οι ασθενείς με πιο σοβαρή εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα ή πνευμονική εμβολή μπορεί να χρειαστούν αγωγή με αυτά. Το TPA (ή ενεργοποιητής ιστικού πλασμινογόνου) είναι ένα παράδειγμα. Επειδή, υπάρχει κίνδυνος παρενεργειών –κυρίως αιμορραγιών- χρησιμοποιείται μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή του ασθενούς.

    Οι θρομβολυτικοί παράγοντες είναι η ουροκινάση, η στρεπτοκινάση, ο ενεργοποιητής πλασμινογόνου ιστών και η ναττοκινάση. 

    Οι υποδόριες ενέσεις ηπαρίνης χαμηλού μοριακού βάρους χρησιμοποιούνται από τον ίδιο τον ασθενή στο σπίτι.

    -Φίλτρο κάτω κοίλης φλέβας 

    Είναι μια συσκευή σαν μικροσκοπική ομπρέλα που τοποθετείται στην φλέβα για να περισυλλέξει θρόμβους και να τους εμποδίσει να φτάσουν στους πνεύμονες, ενώ επιτρέπουν την συνέχιση της κυκλοφορίας. Τοποθετείται στην κάτω κοίλη, μια μεγάλη φλέβα. Αν αντενδείκνυνται τα αντιπηκτικά και τα θρομβολυτικά τοποθετείται στην κάτω κοίλη φλέβα ''ομπρέλα'' για να παγιδεύονται τα έμβολα πριν φτάσουν στους πνεύμονες

    -Αντιθρομβωτικές κάλτσες συμπίεσης

    Φοριούνται για να περιορίσουν τον πόνο στις γάμπες, το οίδημα και να προλάβουν την εμφάνιση ελκών. Οι κάλτσες μπορούν να προστατέψουν τον ασθενή από μεταθρομβωτικό σύνδρομο. Αυτό είναι μια μακροχρόνια επιπλοκή της εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας που επηρεάζει το 20 με 50% των ασθενών. Οι ιστοί στην γάμπα καταστρέφονται και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πόνο, κνησμό, τον σχηματισμό ελκών, αποχρωματισμό του δέρματος και οίδημα.

    Ένας ασθενής με εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα πρέπει να φορά κάλτσες για τουλάχιστον 24 μήνες. Πρέπει να φοριούνται συνεχώς.

    Παρακολούθηση ασθενούς με εν τω βάθει φλεβική θρομβοφλεβίτιδα

    Απαιτούνται πολλές μετρήσεις του PTT την ημέρα όταν ο ασθενής λαμβάνει ενδοφλέβια ηπαρίνη, μέχρι τη σταθεροποίηση της δόσης. Τα αιμοπετάλια, επίσης, πρέπει να ελέγχονται και η ηπαρίνη διακόπτεται αν τα αιμοπετάλια πέσουν κάτω από 75.000.

    Σε θεραπεία με κουμαδίνη, χρειάζεται καθημερινός έλεγχος του PT, ώστε να επιτευχθεί η ζητούμενη τιμή κι έπειτα ο έλεγχος του PT γίνεται εβδομαδιαίως και σε σταθεροποιημένο ασθενή, μηνιαίως, γι όσο ο ασθενής συνεχίζει την αγωγή.

    Στο πρώτο επεισόδιο της θρόμβωσης, η θεραπεία διαρκεί 3-6 μήνες. Επακόλουθα επεισόδια έχουν διάρκεια αγωγής τουλάχιστον 1 έτος.

    Σεσημασμένη αιμορραγία, όπως αιματουρία ή γαστρεντερική αιμορραγία, πρέπει να διερευνώνται εξονυχιστικά, καθώς η αντιπηκτική αγωγή, συχνά, αποκαλύπτει μια προϋπάρχουσα εξεργασία, όπως καρκίνος, πεπτικό έλκος ή αρτηριοφλεβικές ανωμαλίες.

    deep vein 3

    Πρόληψη και αποφυγή εν τω βάθει φλεβικής θρομβοφλεβίτιδας

    Αποφυγή παρατεταμένης ακινησίας

    Αποφυγή χρήσης αντισυλληπτικών δισκίων

    Οι χειρουργημένοι ασθενείς απαιτούν ενεργό προφύλαξη, με χαμηλή δόση ηπαρίνης, με τη δόση προσαρμοσμένη, ώστε να έχετε μια ελάχιστη αύξηση του PTT, χαμηλές δόσεις κουμαδίνης ή καλύτερα υποδόρια ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους και διαλείπουσα μηχανική συμπίεση των κάτω άκρων

    deep vein 8

    Επιπλοκές εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    -Πνευμονική εμβολή (θανάσιμη στο 10-20% των περιπτώσεων)

    -Συστηματική εμβολή ή παράδοξη εμβολή, όταν υπάρχει αρτηριοφλεβική επικοινωνία

    -Χρόνια φλεβική ανεπάρκεια

    -Μεταφλεβιτιδικό σύνδρομο, δηλαδή πόνος και διόγκωση στο προσβεβλημένο άκρο, χωρίς, νέο σχηματισμό θρόμβου

    -Αιμορραγία προκληθείσα από την αγωγή

    -Ισχαιμία των μαλακών μορίων που σχετίζεται με μαζικό θρόμβο και πολύ υψηλές φλεβικές πιέσεις ή κυανή επώδυνος φλεγμονή που είναι σπάνια, αλλά, είναι επείγον χειρουργικό περιστατικό

    deep vein 6

    Πορεία και πρόγνωση εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    Περίπου 20% των αθεράπευτων κεντρικών, άνω της γαστροκνημίας, εν τω βάθει θρομβώσεων εξελίσσονται σε πνευμονική εμβολή και το 20% από αυτές είναι θανάσιμες. Με επιθετική αντιπηκτική αγωγή η θνησιμότητα ελαττώνεται 10 φορές.

    Η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση που είναι περιορισμένη στη γαστροκνημία, πρακτικά, δεν προκαλεί ποτέ κλινικά ορατή πνευμονική εμβολή, οπότε δεν απαιτεί αντιπηκτική αγωγή. Παρόλα ταύτα οι εν τω βάθει θρομβώσεις της γαστροκνημίας μπορούν, μερικές φορές, να εξαπλωθούν στις κεντρικότερες φλέβες, γι΄αυτό η γνωστή ή πιθανή εν τω βάθει θρόμβωση της γαστροκνημίας πρέπει να παρακολουθείται με triplex φλεβών κάτω άκρων κάθε 5 ημέρες, για 10 ημέρες και να αντιμετωπίζεται επιθετικά, αν εξαπλωθεί προς τις ιγνυακές ή μηριαίες φλέβες.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την πρόληψη και θεραπεία της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση

    deep vein 7

    Διαβάστε, επίσης,

    Βαρφαρίνη

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    D-dimers

    Κάκωση νωτιαίου μυελού

    Ρουτίνη

    Aντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο

    Πνευμονική εμβολή

    Πώς θα καταλάβετε ότι κάποιος έχει θρόμβωση στο πόδι

    Χρόνια φλεβική ανεπάρκεια

    Γιατί πρέπει να κινητοποιούνται γρήγορα οι χειρουργημένοι;

    www.emedi.gr