Κυριακή, 02 Φεβρουαρίου 2014 10:49

Η ιστορία του καρκίνου μαστού το 16ο αιώνα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πώς θεραπευόταν ο καρκίνος μαστού τον 16ο αιώνα

 

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Andreas Vesalius (1514-1564):

Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1514 στις Βρυξέλλες και πέθανε στις 15 Οκτωβρίου 1564 στην Ζάκυνθο. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός του Αυτοκράτορα και έτσι ήρθε γρήγορα σε επαφή με τη θεραπευτική της εποχής του.  Στα μαθητικά του χρόνια έζησε στη Λουβένη του Βελγίου. Το 1533 άρχισε τις σπουδές του στο Παρίσι όπου και παρέμεινε μέχρι το 1536. Τον ίδιο χρόνο επέστρεψε στην Λουβένη. Σύντομα όμως μετέβη στη Βενετία και την Πάντοβα όπου συνέχισε τις σπουδές του. Υπήρξε μαθητής του Jacobus Silvius και Joan Winter v. Andernach. Είναι ο θεμελιωτής της σύγχρονης Ανατομικής του ανθρώπου. Σε ηλικία 23 ετών ανέλαβε να διδάξει την Ανατομική στο φημισμένο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα από το οποίο μόλις είχε αποφοιτήσει (1537). Θέτει νέες βάσεις στη γνώση του σώματος και της χειρουργικής. Ο Andreas Vesalius έζησε κατά τη διάρκεια της αναγέννησης. Ήταν ένας Φλαμανδός ανατόμος που μελέτησε τα ιατρικά δόγματα του Αριστοτέλη και του Γαληνού. Με το βιβλίο του «De corporis humani fabrica libri septem», το οποίο συνέγραψε μεταξύ των ετών 1538 και 1542 και εκδόθηκε το 1543 στη Βασιλεία της Ελβετίας, έθεσε τις βάσεις της ανατομίας πάνω στις οποίες χτίστηκε η μοντέρνα έρευνα. Ήταν ο προσωπικός γιατρός του Γερμανού Αυτοκράτορα Καρόλου του Ε΄και κατόπιν του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου του Β'. Παρά το ότι έτρεφε απέραντο θαυμασμό στο έργο του Γαληνού, επεσήμανε τα λάθη της Γαληνικής ανατομικής και ανέτρεψε πολλές από τις πλάνες της οι οποίες είχαν στηριχθεί σε νεκροτομικές μελέτες που είχαν γίνει αποκλειστικά επί ζώων και όχι επί ανθρωπίνων πτωμάτων. Το νεκροτομικό υλικό ο Andreas Vesalius το προμηθευόταν από τα νεκροταφεία και τους τόπους όπου γινόντουσαν απαγχονισμοί κρυφά και με κίνδυνο της ζωής του λόγω των απαγορευτικών διατάξεων της Εκκλησίας. Σημειωτέον ότι ο Andreas Vesalius ήταν πρότυπο Χριστιανού και ότι προσευχόταν κάθε φορά πριν αρχίσει την ανατομική εξέταση ενός ανθρώπινου πτώματος. Από του θεολόγους της εποχής του ονομάσθηκε ο «Λούθηρος της Ανατομικής».

Andreas Vesalius (1514-1564)

Έλεγχος της αιμορραγίας της μαστεκτομής με ράμματα:

Μεσολάβησε η σκοτεινή εποχή για την Ιατρική μέχρι της εμφανίσεως του  Vesalius στις αρχές της Αναγεννήσεως του μεγάλου και πρώτου Ανατόμου του ανθρωπίνου σώματος, ο οποίος συμβούλευσε την ευρεία εκτομή για τους όγκους του μαστού και τη χρησιμοποίηση απολινώσεων αντί της θερμοπληξίας για τον έλεγχο της αιμορραγίας.

Andreas Vesalius: DE HUMANIS CORPORIS FABRICA  Ανατομικοί πίνακες  Oι μύες στο πρόσθιο και πλάγιο μέρος του σώματος


 

Αmbroise Paré (1509-1590) 

ΑmbroiseParé (1509-1590):

Γεννήθηκε στο Μπουργκ-Ερσέν το 1517 και πέθανε στο Παρίσι το 1590.

Ήταν ο θεμελιωτής της σύγχρονης ευρωπαϊκής χειρουργικής. Ήταν κουρέας στο επάγγελμα, σπούδασε ιατρική και ως στρατιωτικός γιατρός απέκτησε μεγάλη φήμη, ιδιαίτερα στον κλάδο της τραυματιολογίας. Η λεγόμενη συντεχνία των «κουρέων-χειρουργών» ήταν πανίσχυρη κατά την Αναγέννηση όπως φαίνεται από την πραγματεία του Paré με τίτλο «Maitre-barbier-chirurgien», παρά το γεγονός ότι η συντεχνία αυτή αποτελούσε αντικείμενο χλεύης και περιφρονητικών εκδηλώσεων από την πλευρά της ορθόδοξης ιατρικής. Ήταν χειρουργός τεσσάρων διαδοχικών Γάλλων βασιλέων από τον Ερρίκο Β΄ έως τον Ερρίκο Γ΄ ανυψώνοντας έτσι τοχαμηλό επίπεδο του επαγγέλματος του χειρουργού και μεταμορφώνεται στον πατέρα της χειρουργικής των νεώτερων χρόνων. Τα βιβλία του πάνω στην ανατομία και την χειρουργική διαβάζονταν σε όλη την Ευρώπη. Το 1563 έγινε  διευθυντής του χειρουργικού τμήματος στο νοσοκομείο Hotel Dieu. Στο Oeuvres completes του 1575 υπάρχει ένα σημαντικό κεφάλαιο  με τον τίτλο «Παρά φύση όγκοι».

Στον Paré οφείλεται η αντικατάσταση της πρακτικής του καυτηριασμού των πληγών με βάλσαμο, μια διάλυση σε βρασμό ρητίνης, με τη μέθοδο της εφαρμογής λαδιού και κρόκου αβγού στις πληγές και της επίδεσής της με καθαρό ύφασμα. Εξάλλου ο Paré αντικατέστησε την πρακτική του καυτηριασμού της συστροφής και της συμπίεσης των αιμοφόρων αγγείων, με τη μέθοδο της απολίνωσης, ελαττώνοντας έτσι τα περιστατικά αιμορραγιών. Πολύ γνωστές είναι εργασίες του για τα τραύματα πυροβόλων όπλων, την ανάτριση του κρανίου και άλλα θέματα. Πρώτος αυτός περιέγραψε το κάταγμα του αυχένα του μηριαίου οστού και τη θεραπεία του (1552). Παράλληλα βελτίωσε τη μεθοδολογία του ακρωτηριασμού των άκρων και πρότεινε έναν αριθμό πολύπλοκων ορθοπεδικών προθέσεων. Ο Paré ποτέ δεν καυχιόταν για τις μεγάλες θεραπευτικές επιτυχίες του. Διακρινόταν για την ευσπλαχνία του, την κατανόηση και την φιλαλήθεια. Παροιμιώδης είναι η φράση του: Εγώ τον χειρούργησα, αλλά, ο Θεός τον θεράπευσε.

Ο Αmbroise Paré επί το έργο του χειρουργού

Στη χειρουργική του μαστού, ακολουθεί την μέθοδο του Αρχιγένη και του Λεωνίδη:

Σύμφωνα με την Γαληνική παράδοση αναγνώριζε φλεγμονώδεις όγκους, νόσους του δέρματος, οίδημα και άλλες ανώμαλες διογκώσεις εκτός από τον σκίρρο και το καρκίνωμα. Οι θέσεις του Paré πάνω στην αιτιολογία των κακοηθών όγκων είναι αντιπροσωπευτικές για την Ογκολογία της Αναγέννησης. Στην κλινική περιγραφή των κακοηθών νόσων του μαστού, έδωσε βαρύτητα στις φλεγμονές και στις διογκώσεις των αδένων στην μασχάλη. Οι τύποι της θεραπείας που ακολουθεί είναι η συντηρητική και η χειρουργική, όχι πολύ διαφορετικές από αυτές του Γαληνού. Χρησιμοποίησε μια υδραργυρική αλοιφή για εξωτερική χρήση στον σκίρρο. Σε περιπτώσεις ελκοποιημένου καρκίνου πρότεινε μεταξύ άλλων την εφαρμογή μικρών ζώων κομμένων στα δύο όταν είναι ζεστά πάνω στο έλκος. Μόλις κρυώσουν τα αντικαθιστά με καινούρια!

Μια από τις ιστορίες του Paré είναι η περίπτωση της Madame de Montigny, μιας κυρίας που ήταν στην υπηρεσία της μητέρας της βασίλισσας, που τον συμβουλεύτηκε για ένα ευαίσθητο οζίδιο, τόσο μεγάλο όσο ένα καρύδι, στον αριστερό μαστό. Η διάγνωση του Paré ήταν καρκίνος, αλλά θεώρησε ότι θα ήταν καλύτερα να μην ενημερώσει την ασθενή. Με την έγκριση του ιατρικού συμβούλου της κυρίας, περιόρισε την θεραπεία της στον καθαρισμό του έλκους και στην εφαρμογή τοπικά ενός φύλου μολύβδου επικαλυμμένου με υδραργυρική αλοιφή. Τους επόμενους 2 μήνες δεν υπήρχε επιδείνωση ούτε και βελτίωση. Όμως η ασθενής ήταν ανυπόμονη και πήγε σε έναν ιατρό που της υποσχέθηκε σίγουρη θεραπεία. Αυτός εφάρμοσε θερμότητα και φάρμακα και το καταστροφικό αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί γρήγορα ο όγκος σε μέγεθος και να ανοίξει σαν ένα ώριμο ρόδι. Επανειλημμένες αιμορραγίες οδήγησαν στο θάνατο της ασθενούς.

Ο Paré πίστευε ότι οι επιφανειακοί όγκοι θα έπρεπε να αφαιρούνται, αλλά δε μπορούσε να ανεχθεί τη φρίκη του ακρωτηριασμού του μαστού και προσπάθησε να τους θεραπεύσει, εφαρμόζοντας πλάκες μολύβδου αλλά με πενιχρά βέβαια αποτελέσματα. Αυτός περιέγραψε και τη διήθηση του δέρματος και των επιχώριων λεμφαδένων στις προχωρημένες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού.

Ένας μαθητής του ο Bartholome Cabrol στο Montpellier, εμφανώς διαφωνεί με τον συντηρητισμό του δασκάλου του και τάσσεται υπέρ της μαστεκτομής και της αφαιρέσεως του μείζονος θωρακικού μυός.


Michael Servetus (1509-1553):

Ήταν Iσπανός θεολόγος και ιατρός. Γεννήθηκε στην Villanneva της Αραγώσης, σπούδασε στο Παρίσι και αργότερα κάηκε σε πάσαλο στη Γενεύη από τους Καλβινιστές. Ίσως είναι ο πρώτος που περιέγραψε την κυκλοφορία του αίματος πριν από τον Harvey.

Θεωρεί ότι πρέπει να εκτέμνονται και οι λεμφαδένες:

Συμφώνησε με τον μαθητή του Paré, Cambrol του Montpellie ότι ο υποκείμενος μυς θα έπρεπε να αφαιρείται, αλλά και οι αδένες θα έπρεπε να εκταμούν. Από εδώ θα έλεγε κανείς ότι ξεκινά η ιδέα που οδήγησε στην ανάπτυξη της σύγχρονης μαστεκτομής.

Γυναίκα που αποκαλύπτει το στήθος της. Tintoretto (Jacopo di Robusti) 1518


GabrieleFallopio (1523-1563)

Gabriele Fallopio (1523-1563):

Ο Gabriele Fallopio γεννήθηκε το 1523 στη Μόντενα και πέθανε το 1563 στη Πάντοβα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της σύντομης ζωής του κατέκτησε τις έδρες της ανατομίας, της χειρουργικής και της βοτανολογίας του Πανεπιστημίου της Πάντοβα. Είναι γνωστός τόσο σαν ανατόμος όσο και σαν χειρουργός.  Έκανε περιγραφή της ανάπτυξης των οστών και μελέτησε το προσωπικό νεύρο. Συνετέλεσε ιδιαίτερα στην πρόοδο της οστεολογίας του κρανίου. Μελέτησε το έσω αυτί και έκανε την περιγραφή του πόρου του λιθοειδούς οστού, από τον οποίο περνά το πόρος αυτός είναι γνωστός με το όνομα του επιστήμονα (φαλλοπιανός πόρος). Έδωσε ακόμα την περιγραφή των σαλπίγγων, από τις οποίες τα ωάρια μεταβαίνουν από την ωοθήκη στη μήτρα (φαλλοπιανές σάλπιγγες).Τα χειρουργικά του επιτεύγματα αναγνωρίστηκαν μετά θάνατο.

Εγχειρίζει εξελκωμένους όγκους μαστού όπως ο Λεωνίδης:

Μια μεγάλη συζήτηση για τον σκίρρο και τον καρκίνο παρουσιάζεται στην δουλειά του. Ο Gabriele Fallopio όσον αφορά τη γέννηση του καρκίνου συμφωνούσε με τον Γαληνό. Δεχόταν την ύπαρξη δυο ειδών μαύρης χολής, δηλαδή της φυσιολογικής και της μη.Υποστηρίζει ότι η προέλευση ενός όγκου δεν είναι πάντα γνωστή και αποδέχεται και την ιατρογενή προέλευση, όταν ο ιατρός υποβάλλει σε θεραπεία έναν αθώο όγκο με λάθος φάρμακα. Η κλινική περιγραφή του προσβεβλημένου μαστού από τον Gabriele Fallopio είναι πιο λεπτομερής από του Paré. Ο σκίρρος πιστεύει ότι είναι νωχελής και όταν ένας όγκος γίνει επώδυνος μεταλλάσσεται σε καρκίνο. Η ανωμαλία του όγκου είναι σίγουρο σημάδι κακοήθειας, ενώ οι διογκωμένες φλέβες δεν είναι τόσο τυπικό σημάδι. Ο όγκος μπορεί να προσκολληθεί  στους θωρακικούς μυς οπότε είναι ανεγχείρητος. Ο καθηγητής της Πάντοβα ήταν συντηρητικός στη θεραπεία του καρκίνου του μαστού. Μη αυξανόμενοι όγκοι δεν έπρεπε να χειρουργούνται. Η μαστεκτομή ενδεικνυόταν μόνο σε περιπτώσεις ελκοποίησης, σύμφωνα με τον Λεωνίδη. Επίσης, προτείνει διάφορα φάρμακα για τοπική εφαρμογή, όπως κάβουρες ψημένους στη στάχτη ή βρασμένους στο γάλα. Θεωρούσε ότι δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο για ελκοποιημένους καρκίνους. Εάν ο πόνος δεν υποχωρεί «tunc rogandus est Deus, ut vita aegrum privet» τότε μόνο ο Θεός θα πρέπει να ρωτηθεί για να πάρει τη ζωή του ασθενούς αυτού. Παρόλο που είχε γίνει κατανοητό ότι ο καρκίνος του μαστού θα μπορούσε να συνοδεύεται με οιδήματα στη μασχάλη, δεν δόθηκε έμφαση ακόμη στο φαινόμενο της μετάστασης.


Wilhelm Fabry von Hilden (1560-1634):

Ήταν ο πιο καταξιωμένος Γερμανός χειρουργός τότε γνωστός με το όνομα Fabricius Hildanus. Η αναφορά περιστατικών που σπάνια γινόταν στο Μεσαίωνα, έγινε δημοφιλής στην Αναγέννηση και ο Wilhelm Fabry von Hilden ασχολήθηκε με αυτήν όπως φαίνεται από το έργο του “Observationum et curationum chirurgicarum centuriae”.

Μαστεκτομή και εργαλεία  Diderot’s and Alembert’s Encyclopedie

Πρώτη αναφερόμενη αφαίρεση λεμφαδένα μασχάλης σε μαστεκτομή:

Πίστευε ότι ο καρκίνος ξεκινά με μια σταγόνα γάλα που τυροειδοποιείται μέσα στο μαστό. Αφαιρούσε τον μαστό που νοσούσε με το συνήθη τρόπο με ξεχωριστή τομή. Εφεύρε ένα εργαλείο που συνέθλιβε τη βάση του μαστού, ενώ μια προσαρμοσμένη λεπίδα το απέκοβε. Με αυτό μπορούσε εύκολα να εκτελεί μαστεκτομές με μεγάλη ταχύτητα και έτσι περιόριζε τον πόνο. Έδωσε έμφαση στο ότι ο όγκος έπρεπε να είναι κινητός πριν χειρουργηθεί. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν η μείωση των οιδημάτων των όγκων από την μασχάλη σε περίπτωση καρκίνου του μαστού με αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων, τους οποίους αφαιρούσε είτε από το πλάγιο χείλος της κυκλικής τομής ή κάνοντας μια ξεχωριστή τομή στην περιοχή της μασχάλης. Γι’ αυτό τον σκοπό έκανε μια διάνοιξη πάνω από τα οιδήματα, έβγαζε έναν λεμφαδένα με τα δάκτυλά του και συλλάμβανε έναν δεύτερο με μικρή τσιμπίδα, που τον τραβούσε από το βάθος ένας βοηθός. Μετά  έκοβε χαλαρά ανάμεσα σε δύο ράμματα που τα εφάρμοζε με γυριστή βελόνη. Τα άκρα της κεντρικής επίδεσης τα τοποθετούσε έξω από το τραύμα, όπως γινόταν στην εποχή πριν την αντισηψία, περιμένοντας την αυτόματη απόρριψη.

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

 

Διαβάστε, επίσης,

 

Διαβάστηκε 1737 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020 09:42
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η άνοση θρομβοπενική πορφύρα


    Η αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή ιδιοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενία ή ιδιοπαθής θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή πρωτοπαθής άνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενική πορφύρα ή μεταλοιμώδης θρομβοπενία ή νόσος του Werlhof είναι η ελάττωση του αριθμού των αιμοπεταλίων της κυκλοφορίας (< από 100.000 ανά μικρόλιτρο)  σε απουσία τοξικού παράγοντα ή νόσου που μπορεί να σχετίζεται με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων,  με φυσιολογικό μυελό των οστών. Η ελάττωση αυτή είναι αποτέλεσμα της καταστροφής των αιμοπεταλίων στην περιφέρεια, καθώς και της ελαττωμένης παραγωγής τους.

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας γίνεται εξ΄αποκλεισμού.

    Ο φυσιολογικός αριθμός αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 150.000-450.000 ανά μικρολίτρο (μl) αίματος για τα περισσότερα υγιή άτομα.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος της παιδικής ηλικίας που εμφανίζεται, συνήθως, μετά από οξεία λοίμωξη και ύφίεται αυτόματα μετά από 2 μήνες. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι < από 20.000. Πρόκειται για κοινή διαταραχή κι έχει καλύτερη πρόγνωση απ΄ότι στους ενήλικες.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Νόσος που επιμένει μετά την πάροδο 6 μηνών, χωρίς σαφή λόγο. Συνήθως, εμφανίζεται στους ενήλικες και επιμένει για μήνες μέχρι και χρόνια. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 30.000-80.000

    Τα συστήματα που επηρεάζονται είναι το αιμοποιητικό, το λεμφικό και το ανοσοποιητικό.

    Επίπτωση 1 ανά 10.000.

    Η Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 2-9 ετών με επίπτωση ίδια στους άνδρες και στους γυναίκες και η Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα σε άτομα ηλικίας 20-50 ετών με επίπτωση μεγαλύτερη στις γυναίκες από ότι στους άνδρες (άνδρες:γυναίκες 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές ομάδες). 

    Η Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα είναι σπάνια στους ηλικιωμένους και θα πρέπει να αναζητείται άλλη αιτία που προκαλεί χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων.

    Η επίπτωση της ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας εκτιμάται σε 50-100 νέες περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ετησίως, ενώ τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το ήμισυ αυτού του ποσού. Τουλάχιστον το 70% των περιπτώσεων παιδικής ηλικίας θα καταλήξουν σε ύφεση εντός έξι μηνών, ακόμη και χωρίς θεραπεία. Επιπλέον, το ένα τρίτο των υπολειπόμενων χρόνιων κρουσμάτων, συνήθως, θα παρακολουθούνται και ένα άλλο τρίτο θα καταλήξει μόνο σε ήπια θρομβοκυτταροπενία (που ορίζεται ως αριθμός αιμοπεταλίων άνω των 50.000).

    Ένας αριθμός γονιδίων και πολυμορφισμών που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό σύστημα έχουν αναγνωριστεί για την προδιάθεση για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, όπως το αλληλόμορφο FCGR3a-V158 και η αύξηση της ευαισθησίας KIRDS2 / DL2 και το KIR2DS5 που φαίνεται να είναι προστατευτική.

    Η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι, συνήθως, χρόνια στους ενήλικες και η πιθανότητα διαρκούς ύφεσης είναι 20-40 τοις εκατό. Η αναλογία αρσενικού προς θηλυκό στην ομάδα ενηλίκων κυμαίνεται από 1: 1,2 έως 1,7 στις περισσότερες ηλικιακές κλίμακες (οι περιπτώσεις παιδικής ηλικίας είναι περίπου ίσες και για τα δύο φύλα) και η μέση ηλικία των ενηλίκων στη διάγνωση είναι 56-60. Η αναλογία αρσενικών και γυναικείων ενήλικων περιπτώσεων τείνει να διευρύνεται με την ηλικία. 

    Το ποσοστό θνησιμότητας λόγω χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας ποικίλλει, αλλά είναι πιο αυξημένος στους μεσήλικες και τους ηλικιωμένους. Ενενήντα έξι τοις εκατό των αναφερόμενων θανάτων είναι άτομα 45 ετών και άνω. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά στο ποσοστό επιβίωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών.

    Σημεία και συμπτώματα Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Εύκολη αιμορραγία κατόπιν τραυματισμού, όταν ο αριθμός των αιμοπεταλίων κυμαίνεται μεταξύ 40.000-60.000

    Αιμορραγικές πετέχειες

    Πορφύρα

    Εύκολος μωλωπισμός

    Αιμορραγία από τα ούλα

    Αιμορραγίες από το γαστρεντερικό

    Αιμορραγίες του δέρματος και των βλεννογόνων

    Μηνορραγία και μητρορραγία

    Επαναλαμβανόμενη επίσταξη

    Νευρολογικά συμπτώματα λόγω ενδοκρανιακής αιμορραγίας, υπαραχνοειδούς αιμορραγίας κι ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας

    Σπλήνας αψηλάφητος ή απουσία σπληνομεγαλίας

    Αυτόματη αιμορραγία όταν ο αριθμός αιμοπεταλίων είναι < από 20.000

    Αίτια Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    IgG αυτοαντισώματα στην επιφάνεια των αιμοπεταλίων

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ανεμοβλογιά

    Άλλες Ιογενείς Λοιμώξεις

    idiopathis thrombopeniki porfira 2

    Παθογένεση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σε περίπου 60% των περιπτώσεων, ανιχνεύονται αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων. Τα πιο συχνά από τα αντισώματα είναι έναντι των γλυκοπρωτεϊνών μεμβράνης αιμοπεταλίων IIb-ΙΙΙα ή Ib-IX και είναι τύπου ανοσοσφαιρίνης G (IgG).

    Η επικάλυψη των αιμοπεταλίων με IgG τα καθιστά επιρρεπή σε οψωνισμό και φαγοκυττάρωση από μακροφάγα σπληνός, καθώς και από τα κύτταρα Kupffer στο ήπαρ. Τα IgG αυτοαντισώματα πιστεύεται, επίσης, ότι βλάπτουν τα μεγακαρυοκύτταρα, τα πρόδρομα κύτταρα των αιμοπεταλίων, αν και πιστεύεται ότι αυτό συντελεί μόνο ελαφρώς στη μείωση των αριθμών των αιμοπεταλίων. Η μειωμένη παραγωγή της ορμόνης γλυκοπρωτεΐνης θρομβοποιητίνης, η οποία είναι διεγερτική για την παραγωγή αιμοπεταλίων, μπορεί να συνεισφέρει στην μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων και χρησιμοποιούνται θεραπευτικά αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης.

    Το ερέθισμα για την παραγωγή αυτοαντισωμάτων στην Ιδιπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα είναι πιθανώς η ανώμαλη δραστηριότητα Τ κυττάρων. Τα Τ κύτταρα μπορούν να επηρεαστούν από φάρμακα που στοχεύουν τα Β κύτταρα, όπως το rituximab.

    Παράγοντες κινδύνου Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Οξεία λοίμωξη

    Ηλικία

    Εξωσωματική κυκλοφορία

    Υπερσπληνισμός

    Σύνδρομο αντισωμάτων και φωσφολιπιδίων

    Προεκλαμψία. Η προεκλαμψία μπορεί να προκαλέσει θρομβοπενία που δεν έχει σχέση με την Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Λοίμωξη από HIV

    Νόσος Graves

    Θυρεοειδίτιδα Hashimoto

    Σαρκοείδωση

    Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος

    Αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή σύνδρομο Evans

    Διαφορική διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Φαρμακευτική άνοση θρομβοπενία. Ενοχοποιούνται πολλά φάρμακα!!!

    Λοιμώξεις

    Οξεία λευχαιμία

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό, ουραιμικό σύνδρομο

    Τεχνητή συγκόλληση των αιμοπεταλίων στο πλακάκι του περιφερικού αίματος

    Δευτεροπαθής θρομβοπενία λόγω σηψαιμίας

    Μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς

    Ελάττωση της παραγωγής από το μυελό των οστών, κακοήθεια, φάρμακα, ιοί, μεγαλοβλαστική αναιμία

    Μετά από μετάγγιση

    Ισοάνοση νεογνική πορφύρα

    Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

    idiopathis thrombopeniki porfira 4

    Διάγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων: 5.000-75.000

    Σχετική λεμφοκυττάρωση κι ελαφρά ηωσινοφιλία

    Παράταση του χρόνου ροής (δε χρησιμεύει όταν υπάρχει θρομβοπενία)

    Αναιμία

    Ο χρόνος προθρομβίνης (PT) και ο χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης (PTT) είναι φυσιολογικοί

    Το πλακάκι περιφερικού αίματος δείχνει φυσιολογικά ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια και λίγα, αλλά μεγάλα αιμοπετάλια

    Η εξέταση του μυελού των οστών αποκαλύπτει την ύπαρξη άφθονων μεγακαρυοκυττάρων, ενώ η ερυθρά και η μυελοειδής σειρά είναι φυσιολογικές

    Υπάρχουν αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων

    Πρέπει να γίνει μαγνητική εγκεφάλου για τον αποκλεισμό ενδοκρανιακής αιμορραγίας

    Μπορεί να γίνει οστεομυελική βιοψία

    Η διάγνωση της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας είναι μια διαδικασία αποκλεισμού.

    Πρώτον, πρέπει να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν ανωμαλίες του αίματος εκτός από το χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και φυσικά σημεία εκτός από την αιμορραγία.

    Στη συνέχεια, θα πρέπει να αποκλειστούν δευτεροπαθείς αιτίες (5-10% των περιπτώσεων ITP), όπως, λευχαιμία, φάρμακα (π.χ. κινίνη, ηπαρίνη), ερυθηματώδης λύκος, κίρρωση, HIV, ηπατίτιδα C, συγγενείς αιτίες, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, ανεπάρκεια παράγοντα von Willebrand, ονυαλάι κ.ά. Σε περίπου 2,7 έως 5 τοις εκατό των περιπτώσεων, αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία και Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα συνυπάρχουν, στο σύνδρομο Evans. 

    Παρά την καταστροφή των αιμοπεταλίων από τα μακροφάγα του σπλήνα, ο σπλήνας δεν διευρύνεται. Στην πραγματικότητα, ένας διογκωμένος σπλήνας πρέπει να οδηγήσει σε αναζήτηση άλλων πιθανών αιτιών για τη θρομβοπενία.

    Η εξέταση του μυελού των οστών μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ασθενείς ηλικίας άνω των 60 ετών και σε ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία ή όταν αμφισβητείται η διάγνωση. Κατά την εξέταση του μυελού μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση στην παραγωγή μεγακαρυοκυττάρων.

    Θεραπευτική αγωγή Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Σπληνεκτομή γίνεται σε ασθενείς που έχει αποτύχει η φαρμακευτική αγωγή. Χορηγείται αντιπνευμονιοκοκκικό εμβόλιο 1 μήνα πριν της σπληνεκτομής.

    Γίνεται πρόληψη τραυματισμού ή μωλωπισμού και αποφυγή αθλημάτων με σωματική επαφή.

    Αποφυγή ακετυλοσαλικυλικού οξέος και άλλων αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων.

    Με σπάνιες εξαιρέσεις, συνήθως δεν υπάρχει ανάγκη θεραπείας με βάση τον αριθμό αιμοπεταλίων. 

    Οι τρέχουσες οδηγίες συνιστούν θεραπεία μόνο σε περιπτώσεις σημαντικής αιμορραγίας. 

    Στεροειδή

    Η αρχική θεραπεία, συνήθως, συνίσταται στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, μια ομάδα φαρμάκων που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Η δόση και ο τρόπος χορήγησης καθορίζονται από τον αριθμό των αιμοπεταλίων και από το εάν υπάρχει ενεργή αιμορραγία: σε επείγουσες καταστάσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εγχύσεις δεξαμεθαζόνης ή μεθυλπρεδνιζολόνης, ενώ η στοματική πρεδνιζόνη ή πρεδνιζολόνη μπορεί να επαρκεί σε λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις. Μόλις βελτιωθεί ο αριθμός των αιμοπεταλίων, η δόση του στεροειδούς μειώνεται σταδιακά ενώ παρακολουθείται η πιθανότητα υποτροπής. Το 60-90% θα παρουσιάσει υποτροπή κατά τη διάρκεια της μείωσης ή διακοπής της δόσης. Τα μακροχρόνια στεροειδή αποφεύγονται εάν είναι δυνατόν λόγω των σοβαρών παρενεργειών που περιλαμβάνουν οστεοπόρωση, διαβήτη και καταρράκτη.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 1-2 mg/Kg/ημέρα για 4 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή του φαρμάκου. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Πρεδνιζόνη 60 mg/ημέρα για 4-6 εβδομάδες και κατόπιν βαθμιαία διακοπή. Μπορεί να χρειασθεί επανάληψη. Μερικοί προτείνουν σπληνεκτομή αν υπάρχουν πολλές υποτροπές. Καλύτερα να την αποφύγετε.

    Anti-D ανοσοσφαιρίνη

    Μια άλλη επιλογή, κατάλληλη για Rh-θετικούς ασθενείς με λειτουργικούς σπλήνες είναι η ενδοφλέβια χορήγηση Rho (D) ανοσοσφαιρίνης (Human; Anti-D). Μετά από τη χορήγηση, τα επικαλυμμένα με την ανοσοσφαιρίνη συμπλέγματα ερυθρών αιμοσφαιρίων δεσμεύουν τους υποδοχείς στα μακροφάγα, με αποτέλεσμα την καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων, προστατεύοντας τα επιμολυσμένα με το αντίσωμα αιμοπετάλια. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η κεφαλαλγία (15%), η ναυτία και ο έμετος (12%), τα ρίγη (<2%) και ο πυρετός (1%).

    Άλλοι παράγοντες

    Μερικοί χρησιμοποιούν ανοσοκατασταλτικά, όπως μυκοφαινολάτη ή μοφετίλ ή αζαθειοπρίνη. Σε μερικές περιπτώσεις χορηγείται το αλκαλοειδές βίνκα και οι χημειοθεραπευτικοί παράγοντες βινκριστίνη και κυκλοφωσφαμίδη, αλλά έχουν σημαντικές παρενέργειες. Επίσης και η rituximab που είναι ένα χιμαιρικό μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου χρησιμοποιείται, αλλά έχει παρενέργειες. Χορηγείται και δαναζόλη 200-400 mg δύο φορές την ημέρα. Η δραστικότητά της είναι μικρή σε νεαρούς ασθενείς που δεν έχουν υποστεί σπληνεκτομή. Επίσης, κάποιοι χορηγούν Ιντερφερόνη άλφα 2b και σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πλασμαφαίρεση. Η δαψόνη ή διφαινυλοσουλφόνη, DDS ή αλοσουλφόνη είναι ένα αντιμολυσματικό φάρμακο σουλφόνης. Η δαψόνη είναι χρήσιμη στη θεραπεία του λύκου, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και ως θεραπεία δεύτερης γραμμής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα. Παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων στο 40-60% των ασθενών που τη λαμβάνουν.
    Η μη-επισημασμένη χρήση του rituximab, ενός χιμαιρικού μονοκλωνικού αντισώματος έναντι του επιφανειακού αντιγόνου CD20 του Β κυττάρου, μπορεί μερικές φορές να είναι μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση στην σπληνεκτομή. Εντούτοις, μπορεί να εμφανιστούν σημαντικές παρενέργειες και τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές είναι ασαφείς.

    Ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη

    Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) μπορεί να εγχυθεί σε μερικές περιπτώσεις προκειμένου να μειωθεί ο ρυθμός με τον οποίο τα μακροφάγα καταναλώνουν τα αιμοπετάλια με τα επισημανθέντα αντισώματα. Ωστόσο, ενώ είναι μερικές φορές αποτελεσματική, είναι δαπανηρή και παράγει βελτίωση που γενικά διαρκεί λιγότερο από ένα μήνα. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση ασθενούς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα που έχει ήδη προγραμματιστεί για χειρουργική επέμβαση, ο οποίος έχει επικίνδυνα χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων και έχει κακή ανταπόκριση σε άλλες θεραπείες, η ανοσοσφαιρίνη μπορεί να αυξήσει ταχέως τον αριθμό αιμοπεταλίων και μπορεί, επίσης, να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου μεγάλης αιμορραγίας με την προσωρινή αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Η γ σφαιρίνη δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς που έχουν ανεπάρκεια IgA. Αναφυλακτική αντίδραση παρατηρείται σε ασθενείς με ανεπάρκεια IgA.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Ενδοφλέβια χορήγηση γ σφαιρίνης 1-2 gr/Kg εφ'απαξ ή 400 mg/Kg/ημέρα για 5 ημέρες. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ρίγη, ναυτία, κεφαλαλγία και αρθραλγίες σε ποσοστό 7% και πρέπει να ελαττωθεί ο ρυθμός έγχυσής της. Η γ σφαιρίνη χρησιμοποιείται ως μόνη αγωγή ή ως προετοιμασία για την μετάγγιση αιμοπεταλίων.

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Γίνονται υψηλές δόσεις γ σφαιρίνης ενδοφλεβίως σε επείγουσες περιπτώσεις.

    Αγωνιστές των υποδοχέων θρομβοποιητίνης

    Θρομβοποιητικοί παράγοντες

    Οι αγωνιστές υποδοχέων θρομβοποιητίνης είναι φαρμακευτικοί παράγοντες που διεγείρουν την παραγωγή αιμοπεταλίων στον μυελό των οστών. Σε αυτό, διαφέρουν από τους προηγούμενους παράγοντες που δρουν προσπαθώντας να περιορίσουν την καταστροφή των αιμοπεταλίων]. Δύο τέτοια προϊόντα είναι σήμερα διαθέσιμα:

    Η Romiplostim (εμπορική ονομασία Nplate) είναι μία πρωτεΐνη σύντηξης Fc-πεπτιδίου που διεγείρει τη θρομβοποίηση (πεπτίδιο) που χορηγείται με υποδόρια ένεση.  Η romiplostim είναι εγκεκριμένη στη θεραπεία της χρόνιας ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας, ειδικά σε υποτροπιάζοντες ασθενείς μετά από σπληνεκτομή. 

    Το Eltrombopag (Promacta ή Revolade) είναι ένας από του στόματος χορηγούμενος παράγοντας με αποτέλεσμα παρόμοιο με εκείνο της romiplostim. Αυξάνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων και μειώνει την αιμορραγία με τρόπο εξαρτώμενο από τη δόση.

    Οι παρενέργειες των αγωνιστών υποδοχέων θρομβοποιητίνης περιλαμβάνουν τον πονοκέφαλο, τον πόνο στις αρθρώσεις ή στους μυς, ζάλη, ναυτία ή έμετο και αυξημένο κίνδυνο θρόμβων αίματος.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η σπληνεκτομή (απομάκρυνση της σπλήνας) μπορεί να ληφθεί υπόψη σε ασθενείς που είτε δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία με στεροειδή κι έχουν συχνές υποτροπές, είτε δεν μπορούν να αποκοπούν από τα στεροειδή μετά από μερικούς μήνες. Τα αιμοπετάλια τα οποία έχουν δεσμευθεί με αντισώματα παραλαμβάνονται από τα μακροφάγα στην σπλήνα (τα οποία έχουν υποδοχείς Fc) και έτσι η απομάκρυνση του σπλήνα μειώνει την καταστροφή των αιμοπεταλίων. Η διαδικασία είναι δυνητικά επικίνδυνη σε περιπτώσεις Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα λόγω της αυξημένης πιθανότητας σημαντικής αιμορραγίας κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

    Η χρήση της σπληνεκτομής για τη θεραπεία της Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας δεν συνιστάται πια.

    Μετάγγιση αιμοπεταλίων

    Η μετάγγιση αιμοπεταλίων δεν συνιστάται, εκτός από την περίπτωση έκτακτης ανάγκης, και συνήθως δεν επιτυγχάνει μακροπρόθεσμη αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων. Αυτό συμβαίνει επειδή ο υποκείμενος αυτοάνοσος μηχανισμός που καταστρέφει τα αιμοπετάλια του ασθενούς θα καταστρέψει, επίσης, τα αιμοπετάλια του δότη και έτσι οι μεταγγίσεις των αιμοπεταλίων δεν θεωρούνται  επιλογή θεραπείας.

    Η εξάλειψη του H. pylori

    Στους ενήλικες, ιδιαίτερα εκείνους που ζουν σε περιοχές με υψηλό επιπολασμό του Helicobacter pylori (ο οποίος συνήθως κατοικεί στο τοίχωμα του στομάχου και σχετίζεται με πεπτικά έλκη), η ταυτοποίηση και η θεραπεία αυτής της μόλυνσης έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον αριθμό των αιμοπεταλίων στο ένα τρίτο των ασθενών. Σε ένα πέμπτο, ο αριθμός αιμοπεταλίων ομαλοποιείται πλήρως. Το τεστ για ελικοβακτηρίδιο μπορεί να είναι ψευδώς θετικό μετά από θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη.

    idiopathis thrombopeniki porfira 3

    Πρόγνωση Ιδιοπαθούς Θρομβοπενικής Πορφύρας

    Είναι ασυνήθιστο οι ασθενείς με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα να εμφανίζουν σοβαρή αιμορραγία (μόνο το 5% των ατόμων που έχουν προσβληθεί). Ωστόσο, εντός πέντε ετών από τη διάγνωση, το 15% των προσβεβλημένων ατόμων νοσηλεύονται με αιμορραγικές επιπλοκές.

    Οξεία Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Το 80-85% αναλαμβάνει πλήρως σε 2 μήνες

    Το 15% μεταπίπτει σε χρόνια Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Χρόνια Ιδιοπαθής Θρομβοπενική Πορφύρα

    Στο 10-20% υπάρχει αυτόματη ύφεση

    Στο υπόλοιπο, ο αριθμός των αιμοπεταλίων παραμένει χαμηλός για μήνες ή χρόνια

    Μπορεί να ακολουθηθεί πορεία με εξάρσεις και υφέσεις

    Εγκυμοσύνη και ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Τα αντισώματα κατά των αιμοπεταλίων σε μια έγκυο γυναίκα με ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα επιτεθούν στα αιμοπετάλια του ασθενούς και επίσης, θα περάσουν τον πλακούντα και θα αντιδράσουν έναντι των εμβρυϊκών αιμοπεταλίων. Επομένως, η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα είναι μια σημαντική αιτία της εμβρυϊκής και νεογνικής αυτοάνοσης θρομβοκυτοπενίας. Περίπου το 10% των νεογνών που έχουν προσβληθεί από ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα θα έχουν αριθμό αιμοπεταλίων <50,000 / uL και 1% έως 2% θα παρουσιάσουν κίνδυνο ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας κατά τη γέννα και μετά.

    Κανένας εργαστηριακός έλεγχος δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα εάν θα εμφανιστεί νεογνική θρομβοπενία.

    Ο κίνδυνος νεογνικής θρομβοκυτταροπενίας αυξάνεται:

    Σε μητέρες με ιστορικό σπληνεκτομής για ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Οι μητέρες που είχαν προηγούμενο βρέφος και επηρεάστηκαν από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα
    Σε μητέρες που ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι μικρότερος από 100.000 / uL
    Συνιστάται οι έγκυες γυναίκες με θρομβοκυτοπενία ή προηγούμενη διάγνωση ιδιοπαθούς θρομβοπενικής πορφύρας να υποβάλλονται σε δοκιμασία για αντισώματα έναντι των αιμοπεταλίων. Μια γυναίκα με συμπτωματική θρομβοκυτταροπενία και ένα αναγνωρίσιμο αντίσωμα κατά των αιμοπεταλίων θα πρέπει να ξεκινήσει θεραπεία για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ενδοφλέβια σφαιρίνη. Η ανάλυση του εμβρυϊκού αίματος για τον προσδιορισμό του αριθμού αιμοπεταλίων δεν εκτελείται γενικά, καθώ,ς η θρομβοκυτταροπενία που προκαλείται από την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα στο έμβρυο δεν είναι σοβαρή. Μεταγγίσεις αιμοπεταλίων μπορούν να πραγματοποιηθούν σε νεογέννητα, ανάλογα με τον βαθμό θρομβοκυτοπενίας, αλλά καλύτερα να αποφεύγονται και συνιστάται να παρακολουθούνται τα νεογνά με μικρούς αριθμούς αιμοπεταλίων για τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννηση. 

    Παρακολούθηση των ασθενών κε Ιδιοπαθή Θρομβοπενική Πορφύρα

    Συχνή μέτρηση του αριθμού των αιμοπεταλίων κάθε εβδομάδα, ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την αγωγή.

    Κλινική παρακολούθηση του επιπέδου της αιμόστασης.

    Αποφυγή των χημικών φαρμάκων που αναστέλλουν τη λειτουργικότητα των αιμοπεταλίων, όπως η ασπιρίνη ή που καταστέλλουν το μυελό των οστών, όως τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα και αποφυγή ακτινοθεραπείας.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ιδιοπαθή θρομβοπενική πορφύρα

    idiopathis thrombopeniki porfira 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σουλφασαλαζίνη

    Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Σύνδρομο συγγενούς ερυθράς

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Θρομβοκυττάρωση

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καλάμι

    Εξαγωγή δοντιού

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο

    Ο ιός του Έμπολα

    Θρομβοπενία

    Θεραπεία θρομβοφιλίας και πρόληψη θρόμβωσης

    Αποφύγετε την θρόμβωση

    www.emedi.gr

     

  • Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Η βιταμίνη Κ είναι απαραίτητη για την υγεία μας

     

    Η βιταμίνη Κ για να είναι βιοδιαθέσιμη πρέπει να έχει τη μορφή Κ2 ή μενακινόνη 7.

    Η βιταμίνη Κ2, συνήθως, προέρχεται από βιολογικό natto που είναι προϊόν ζύμωσης της σόγιας.

    Τα φρούτα, τα λαχανικά, τα μανιτάρια, τα βότανα, τα φύκη και τα φυτικά ένζυμα βοηθούν την απορρόφησή της.

    Η βιταμίνη Κ είναι λιποδιαλυτή βιταμίνη και ναφθοκινόνη.

    Οι ναφθοκινόνες περιλαμβάνουν τη φυλλοκινόνη ή βιταμίνη Κ1 και τη μετακινόνη ή βιταμίνη Κ2.

    Η βιταμίνη Κ1 παράγεται από τα ανώτερα φυτά και τα φύκη και οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις της βρίσκονται στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως σπανάκι, μαρούλι κ.ά.

    Οι μετακινόνες παράγονται από ένα ευρύ φάσμα βακτηρίων, όπως τα φιλικά βακτήρια της εντερικής χλωρίδας του ανθρώπου. Οι πιο γνωστές μετακινόνες είναι η μετακινόνη MK-4 που παράγεται σε ανθρώπινους ιστούς με τη μετατροπή της φυλλοκινόνης μέσω της διατροφής.

    Την καλύτερη απορρόφηση έχουν οι μετακινόνες με μακρά πλευρική αλυσίδα, όπως η μετακινόνη 7 ή MK-7 που έχει και μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής, υψηλότερα επίπεδα ορού αίματος και καλύτερη δράση.

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Η βιταμίνη Κ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πήξη του αίματος, γιατί συμβάλλει στην παραγωγή των λειτουργικών πρωτεϊνικών παραγόντων, όπως προθρομβίνη, προκομβερτίνη κ.ά. που συντίθεται στο ήπαρ.

    Η έλλειψη βιταμίνης Κ προκαλεί αιμορραγίες.

    Η βιταμίνη Κ είναι απαραίτητη για τη σωστή λειτουργία πρωτεϊνών που συντίθεται σε άλλους ιστούς, όπως η οστεοκαλσίνη που συντίθεται από τους οστεοβλάστες  και η Matrix gla protein (MGP) που συντίθεται στον χόνδρο και τα τοιχώματα των αγγείων. Οι δύο αυτές πρωτεϊνες εμπλέκονται στον μεταβολισμό των οστών. Η οστεοκαλσίνη είναι υπεύθυνη για την ενσωμάτωση του ασβεστίου στα οστά.

    Η βιταμίνη Κ2 είναι αποτελεσματική στην οστεοπόρωση και μειώνει σημαντικά την απώλεια της οστικής μάζας και τον κίνδυνο καταγμάτων σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες με οστεοπόρωση, ιδίως όταν συνδυάζεται με τη βιταμίνη D3 και διαιτητικό ασβέστιο σε ασθενείς με νόσο Parkinson, νόσο Alzheimer, κίρρωση ήπατος, ασθενείς που έχουν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο και άτομα που λαμβάνουν κορτικοστερεοειδή ή οξική λευπρολίδη ή λευπρορελίνη

    Η MGP εμποδίζει την εναπόθεση ασβεστίου στις αρτηρίες.

    Η βιταμίνη Κ2 εμποδίζει την ασβεστοποίηση των αρτηριών και τη δημιουργία αθηρωματικής πλάκας μειώνοντας τον κίνδυνο καρδιοαγγειακών παθήσεων.

    Η βιταμίνη Κ2 έχει ισχυρή αντκαρκινική δράση.

    Η βιταμίνη Κ βοηθάει στην εύρυθμη λειτουργία του ήπατος και στην παραγωγή των λειτουργικών παραγόντων πήξεως.

    Ποιοι πρέπει να πρέπει να παίρνουν οπωσδήποτε βιταμίνη Κ

    Όταν είναι περιορισμένη η απορρόφηση των λιπών

    Όταν λαμβάνεται αντιπηκτική θεραπεία

    Όταν λαμβάνονται φάρμακα ή ουσίες που μειώνουν την απορρόφηση της βιταμίνης Κ, όπως χολεστυραμίνη, χολεστιπόλη, ορλιστάτη κ.ά

    Όσοι έχουν οστεοπόρωση

    Όσοι έχουν αιμορραγία 

    Όσοι έχουν ηπατική ανεπάρκεια

    Όσες γυναίκες κινδυνεύουν από κατάγματα στην εμμηνόπαυση

    Όσοι έχουν πάθει κατάγματα

    Όσοι έχουν νόσο Parkinson

    Όσοι έχουν νόσο Alzheimer

    Όσοι έχουν κίρρωση ήπατος

    Όσοι έχουν νευρική ανορεξία

    Πρωτοπαθής χολική κίρρωση

    Όσοι έχουν υποστεί εγκεφαλικό

    Όσοι παίρνουν κορτικοστερεοειδή

    Όσοι έχουν καρκίνο

    Όσοι παίρνουν λευπρολίδη και συναφή φάρμακα

    Όσοι έχουν απόφραξη χοληφόρων

    Όσοι έχουν κοιλιοκάκη

    Όσοι έχουν ελκώδη κολίτιδα

    Όσοι έχουν νόσο Crohn

    Όσοι έχουν κατά τόπους εντερίτιδα

    Όσοι έχουν κυστική ίνωση

    Όσοι έχουν σύνδρομο βραχέος εντέρου 

    Όσοι έχουν χειρουργηθεί στο έντερο

    Όσοι έχουν αθηροσκλήρωση

    Όσοι παίρνουν αντιβιοτικά που διαταράσσουν την ισορροπία της εντερικής χλωρίδας

    Όσοι κάνουν δίαιτες ή έχουν χαμηλή διαιτητική πρόσληψη και υποσιτισμό

    Όσοι είναι ηλικιωμένοι

    Τα νεογέννητα που έχουν χαμηλά επίπεδα βιταμίνης Κ και εμφανίζουν αιμορραγική νόσο νεογνών, γι΄αυτό στα νεογέννητα χορηγείται προληπτικά

    vitami K 2

    Τα συμπτώματα της ανεπάρκειας της βιταμίνης Κ

    Εύκολο μελάνιασμα

    Συχνές ρινορραγίες

    Αιμορραγία ούλων

    Βαριά εμμηνορρυσία

    Αίμα στα ούρα

    Αίμα στα κόπρανα

    Δοσολογία βιταμίνης Κ

    Βρέφη 0-6 μηνών 2 μg

    Βρέφη 6-12 μηνών 2,5 μg

    Παιδιά 1-3 ετών 30 μg

    Παιδιά 4-8 ετών 55 μg

    Παιδιά 9-13 ετών 60 μg

    Έφηβοι 14-18 ετών 75 μg

    Ενήλικες άνω των 19 ετών 90 μg για τις γυναίκες και 120 μg για τους άνδρες

    Για την παραγωγή λειτουργικών πρωτεϊνών που συντίθεται εκτός ήπατος, όπως η οστεοκαλσίνη και η MGP απαιτούνται διπλάσιες δοσολογίες.

    Η βιταμίνη Κ δεν είναι τοξική ακόμη και σε υψηλές δοσολογίες. Να προτιμάτε την Κ2. Η Κ1 σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι δραστική και η Κ3 που είναι συνθετική βιταμίνη Κ ή μεναδιόνη σε υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις, αιμολυτική αναιμία και βλάβη ήπατος.

    Η βιταμίνη Κ μειώνει τη δράση των αντιπηκτικών, γι΄αυτό πρέπει να λαμβάνεται με ιατρική καθοδήγηση

    Η βιταμίνη Ε σε δοσολογία άνω των 800 IU ανταγωνίζεται τη δράση της βιταμίνης Κ

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνη Κ

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με βιταμίνη Κ

    vitamin K 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Ποιες βιταμίνες πρέπει να παίρνετε καθημερινά

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Όσοι έχουν καρκίνο πρέπει να παίρνουν βιταμίνη D

    Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την βιταμίνη Κ

    Χρήσιμες πληροφορίες για την βιταμίνη Κ

    Τα οφέλη από την παπάγια στην υγεία

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Εξαφανίστε τους μαύρους κύκλους

    Υπάρχουν ωφέλιμοι μικροοργανισμοί;

    Δίαιτα για όσους παίρνουν Sintrom

    Για όσους παίρνουν αντιπηκτικά

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Τι είναι η διαιθυλοστιλβεστρόλη; Τι είναι η διαιθυλοστιλβεστρόλη;

    Οι κίνδυνοι στην υγεία από την διαιθυλοστιλβεστρόλη

     

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES), επίσης γνωστή ως stilbestrol ή stilboestrol ή στιλβοοιστρόλη, είναι ένα μη στεροειδές φάρμακο οιστρογόνων.

    Στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκε, ευρέως, για διάφορες ενδείξεις, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης εγκυμοσύνης για γυναίκες με ιστορικό επαναλαμβανόμενων αποβολών, ως ορμονοθεραπεία για τα εμμηνοπαυσιακά συμπτώματα, για την ανεπάρκεια οιστρογόνων στις γυναίκες, για τη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη στους άνδρες και του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες κ.ά. Σήμερα, χρησιμοποιείται μόνο στη θεραπεία του καρκίνου του προστάτη και του καρκίνου του μαστού.

    Συνήθως, λαμβάνεται από το στόμα, αλλά υπάρχει και σε κολπική, ενδομήτρια, υπογλώσσια, τοπική μορφή, αλλά και σε ένεση.

    Η DES είναι ένα οιστρογόνο ή ένας αγωνιστής των υποδοχέων οιστρογόνων, όπως η οιστραδιόλη.

    Είναι ένα συνθετικό και μη στεροειδές οιστρογόνο της ομάδας στιλβεστρόλης και  είναι πιο ανθεκτικό στο μεταβολισμό και παρουσιάζει σχετικά αυξημένες επιδράσεις σε ορισμένα μέρη του σώματος, όπως το ήπαρ και τη μήτρα, από ότι η οιστραδιόλη.

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES) αυξάνει τον κίνδυνο για θρόμβωση, καρδιαγγειακά προβλήματα κι έχει πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

    Η DES προκαλεί διαυγοκυτταρικό καρκίνωμα του κόλπου σε κορίτσια και γυναίκες.

    estrogen 1

    Οι ασθένειες στις οποίες ελάμβαναν θεραπεία με διαιθυλοστιλβεστρόλη (DES) άντρες και γυναίκες:

    Επαναλαμβανόμενες αποβολές 

    Θεραπεία των εμμηνοπαυσιακών συμπτωμάτων, όπως οι εξάψεις και η κολπική ατροφία

    Ορμονοθεραπεία σε γεννητική δυσγενεσία, πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια και μετά από ωοθηκεκτομή

    Καταστολή της γαλουχίας μετά τον τοκετό 

    Γονορροϊκή κολπίτιδα 

    Καρκίνος προστάτη

    Καρκίνος του μαστού

    Πρόληψη υψηλού αναστήματος σε ψηλά κορίτσια στην εφηβεία

    Επείγουσα αντισύλληψη μετά τον τοκετό

    Ως μέσο χημικού ευνουχισμού για υπερσεξουαλικότητα και παραφιλίες σε άνδρες και σεξουαλικούς παραβάτες

    Πρόληψη αύξησης της τεστοστερόνης κατά την έναρξη της θεραπείας με αγωνιστή GnRH

    Η DES χρησιμοποιήθηκε σε δοσολογία 0,2 έως 0,5 mg / ημέρα στην εμμηνόπαυση.

    estrogen 2

    Παρενέργειες διαιθυλοστιλβεστρόλης

    Σε δόσεις άνω του 1 mg / ημέρα από το στόμα, η DES σχετίζεται με υψηλά ποσοστά παρενεργειών, όπως ναυτία, έμετο, κοιλιακή δυσφορία, κεφαλαλγία και φούσκωμα, με συχνότητα 15 έως 50%. 

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη έχει μεγάλη καρδιαγγειακή νοσηρότητα και θνησιμότητα και αυξάνει τον κίνδυνο φλεβικής θρομβοεμβολής έως και 15%. 

    Προκαλεί υψηλά ποσοστά γυναικομαστίας από 41 έως 77%. 

    Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος κολπικού διαυγοκυτταρικού αδενοκαρκινώματος, κολπικής αδενοπάθειας, ανάπτυξη μήτρας σχήματος Τ, ινομυωμάτων της μήτρας, τραχηλικής ανεπάρκειας, καρκίνου μαστού, υπογονιμότητας, υπογοναδισμού κ.ά

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη προκαλεί γοναδοτοξικότητα (εξαιτίας του μεταβολίτη κινόνης), τερατογένεση, υποπλασία του πέους και των όρχεων καρκίνο ήπατος και νεφρών και κακοήθες μεσοθηλίωμα της μήτρας, υποσπαδία κι έχει και νευρολογικές επιπτώσεις.

    Το συνθετικό αυτό οιστρογόνο περιορίζει τα επίπεδα της πυριδοξίνης στο αίμα.

    Η DES είναι ένα οιστρογόνο και πολύ ισχυρός πλήρης αγωνιστής και των δύο υποδοχέων οιστρογόνων (ER) ( 468% και 295% ERa και ERβ, αντίστοιχα). 

    Η DES παρουσιάζει μια έντονη και δυσανάλογα ισχυρή επίδραση στη σύνθεση των πρωτεϊνών του ήπατος.

    Καταστέλλει την παραγωγή γοναδικών ανδρογόνων, διεγείρει την παραγωγή της Sex hormone-binding globulin (SHBG) ή φυλοδεσμευτικής ορμόνης ή Σφαιρίνη Δεσμεύουσα τις Φυλετικές Ορμόνες, αυξάνοντας έτσι τα επίπεδα κυκλοφορίας του SHBG και μειώνοντας το ελεύθερο κλάσμα της τεστοστερόνης και της διυδροτεστοστερόνης (DHT) στην κυκλοφορία και έχει άμεσες κυτταροτοξικές επιδράσεις στους όρχεις και στον προστάτη.

    Η DES, επίσης, μειώνει τη σύνθεση του DNA σε υψηλές δόσεις. 

    Η διαιθυλοστιλβεστρόλη ασκεί αρνητική ανατροφοδότηση στον άξονα  υποθαλάμου-υπόφυσης-γονάδας, καταστέλλει την έκκριση των γοναδοτροπινών, της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της ορμόνης διέγερσης των ωοθυλακίων (FSH) και την παραγωγή ή την ωρίμανση των γονάδων. 

    Η DES είναι και ανταγωνιστής και των τριών ισοτύπων των υποδοχέων που σχετίζονται με τα οιστρογόνα (ERRs) (ERRα, ERRβ και ERRγ).

    Η DES χρησιμοποιήθηκς στη θεραπεία της ακράτειας του θυληκού σκύλου από κακό έλεγχο του σφιγκτήρα. 

    Χρησιμοποιείται στη βιομηχανία κτηνοτροφίας, για τη βελτίωση των ζωοτροφών σε μοσχάρια και πουλερικά.

    Χρησιμοποιείται ως αυξητική ορμόνη στις βιομηχανίες βοδινών και πουλερικών. 

    Να μην καταναλώνετε χημικά φάρμακα.

    Να καταναλώνετε μόνο βιολογικά τρόφιμα.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ενδοκρινικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το ενδοκρινικό σύστημα

    estrogen 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ινοκυστική μαστοπάθεια

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Κακοήθεις νεοπλασίες του σώματος της μήτρας

    Οι ορμόνες είναι το σημαντικότερο σύστημα στο σώμα

    Διατηρείστε υγιές το βιολογικό σας ρολόι

    Ο κίνδυνος ασθενειών ανάλογα με το σχήμα του σώματος

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Τεστ ούρων για διάγνωση του ρυθμού γήρανσης

    Οι ορμόνες κυβερνάνε το σώμα και το μυαλό μας

    Ελέγξτε τις ορμόνες της σεξουαλικής ορμής

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εμμηνόπαυση

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Έλεγχος της ισορροπίας του ανοσοποιητικού συστήματος

    Αδένωμα της υπόφυσης

    Ενδοκρινολογικές παθήσεις

    Χρήσιμες συμβουλές για όσες έχουν ορμονικές διαταραχές

    Πότε το γάλα αγελάδας είναι υγιεινό

    Σημεία έλλειψης βιταμινών και μετάλλων

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Ρυθμίστε τις ορμόνες σας για να φτιάξετε τη διάθεσή σας

    Τεστ για να ελέγξετε το θυρεοειδή σας στο σπίτι

    Πώς το χρόνιο στρες σας εμποδίζει να αδυνατίσετε

    Λίγα λεπτά αρκούν για την υγεία

    Οι γυναικείες ορμόνες

    Τα καλύτερα κόλπα για να παραμείνετε νέοι

    To τεστ που δείχνει πόσο και πώς θα ζήσετε

    Πολυβιταμίνες για αντιγήρανση

    Μπορεί η αυξητική ορμόνη να επιβραδύνει την γήρανση;

    Μπείτε σε πρόγραμμα αντιγήρανσης τώρα

    Οι στατίνες σας κόβουν χρόνια ζωής

    Πώς να ζήσετε μέχρι τα βαθιά γεράματα

    Διμεθυλαμινοαιθανόλη για αντιγήρανση

    Να τρώμε ή να μην τρώμε για να μην γεράσουμε;

    Η έλλειψη αργινίνης υπεύθυνη για το Alzheimer

    Κοκτέιλ φαρμάκων επιβραδύνει τη γήρανση

    Αλλαγές στον ηλικιωμένο

    Πώς η έλλειψη μαγνησίου προκαλεί πρόωρη γήρανση

    Μελατονίνη

    www.emedi.gr

     

     

  • Συμπληρώματα διατροφής για την ινομυαλγία Συμπληρώματα διατροφής για την ινομυαλγία

    Η ινομυαλγία θεραπεύεται με συμπληρώματα διατροφής

     

    Η ινομυαλγία είναι μία χρόνια εξουθενωτική ασθένεια αγνώστου αιτιολογίας.

    Συνήθως, υπάρχει δυσλειτουργία της κεντρικής αλγαισθητικής επεξεργασίας, διαταραχή της ντοπαμινεργικής δραστηριότητας, αυξημένα επίπεδα γλουταμινικού οξέος και αύξηση της ουσίας P.

    Η ενεργοποίηση των νευρογλοιακών κυττάρων εμπλέκεται στην ενίσχυση πόνου που υπάρχει στην ινομυαλγία. Μετά την ενεργοποίηση τα νευρογλοιακά κύτταρα απελευθερώνουν προφλεγμονώδεις κυτοκίνες βκαι χημειοκίνες, όπως IL-1β & IL-8 που αυξάνουν περαιτέρω την ένταση του πόνου σε ασθενείς που πάσχουν από ινομυαλγία.

    Αυξημένα επίπεδα του φλεγμονώδη διαβιβαστή, δηλαδή της ουσίας P υπάρχουν στο νωτιαίο υγρό των ασθενών με ινομυαλγία.

    Τα νευρογλοιακά κύτταρα ενεργοποιούνται και από τις προφλεγμονώδεις κυτοκίνες, που υπάρχουν στο αίμα και απελευθερώνονται από τα περιφερικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και μεταφέρονται και μέσω του αιματοεγκεφαλικού φραγμού. Στο αίμα των ασθενών που πάσχουν από ινομυαλγία υπάρχουν αυξημένες συγκεντρώσεις προφλεγμονωδών κυτοκινών και μειωμένες συγκεντρώσεις αντιφλεγμονωδών κυτοκινών. Οι κεντρικές φλεγμονώδεις αντιδράσεις είναι γνωστό ότι πυροδοτούνται από το στρες, την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος και την προσαγωγό αλγαισθητική είσοδο.

    Η φλεγμονή είναι η αιτία του πόνου στην ινομυαλγία. Η ινομυαλγία είναι φλεγμονή που προσβάλλει το νευρικό, το ενδοκρινικό και το ανοσοποιητικό σύστημα.

    Όσοι έχουν ινομυαλγία έχουν αυξημένη C- αντιδρώσα πρωτεϊνη ή CRP και Ταχύτητα Καθίζησης Ερυθρών.

    fibromyalgia 4

    Τα συμπτώματα της ινομυαλγίας

    Ευαισθησία προσώπου

    Πόνος

    Άγχος

    Κατάθλιψη

    Πρωινή δυσκαμψία

    Κεφαλαλγία, πονοκέφαλος και ημικρανία

    Ευερέθιστο έντερο

    Διαταραχές στην ούρηση

    Μη αντοχή στην άσκηση

    Μυϊκή ατροφία

    Σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης

    Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

    Πόνος στο στήθος

    Αδυναμία για εργασία

    fibromyalgia 5

    Θεραπεία ινομυαλγίας με συμπληρώματα διατροφής

    Η ευαισθητοποίηση των κυττάρων προκαλεί την απελευθέρωση προφλεγμονωδών μορίων στην ινομυαλγία κι έτσι απαιτείται αναστολή τους.

    -Σερραπεπτάση

    Τα πρωτεολυτικά ένζυμα είναι αποτελεσματικά στη μείωση των προφλεγμονωδών κυτοκινών και των μορίων προσκόλλησης, με αποτέλεσμα τη μείωση του πόνου. Η σερραπεπτάση έχει μεγαλύτερη αντιφλεγμονώδη δράση και από την ασπιρίνη. Η σερραπεπτάση μειώνει τη φλεγμονή και αναστέλλει την απελευθέρωση των επαγόμενων από τον πόνο αμινών από το φλεγμονώδη ιστό.

    -Βρομελίνη

    Η βρομελίνη έχει αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές, αποιδηματικές, αντιθρομβωτικές και ινωδολυτικές ιδιότητες. Η βρομελίνη μειώνει τους υποδοχείς της κυτταρικήςεπιφάνειας που σχετίζονται με τη μετανάστευση των κυττάρων και την επαγωγή των προφλεγμονωδών μορίων. Η βρομελίνη, ακόμη, μειώνει τη μετανάστευση των ουδετερόφιλων στη θέση της φλεγμονής και μειώνεται, έτσι, η φλεγμονώδης αντίδραση.

    -Παπαϊνη

    Η παπαϊνη αναστέλλει τη χρόνια φλεγμονή κατά την οποία εμπλέκονται διάφοροι τύποι κυτταρικής μετανάστευσης.

    -Πρωτεάσες

    Οι πρωτεάσες κυστεϊνης μειώνουν τους μεσολαβητές του πόνου και επηρεάζουν, έτσι, την κεντρική αλγαισθητική επεξεργασία. Οι πρωτεάσες μειώνουν την CRP σε χειρουργικές επεμβάσεις και μειώνουν τη μετεγχειρητική φλεγμονή. Ακόμη τα ένζυμα, όπως η σερραπεπτάση, η βρομελίνη, η λιπάση, η αμυλάση, αλλά και άλλες πρωτεάσες μειώνουν την ΤΚΕ.

    -Ρουτίνη

    Η ρουτίνη μειώνει το οξειδωτικό στρες και την οξειδωτική φθορά σε ιστούς του σώματος. Η ρουτίνη παρέχει ένα προστατευτικό φράγμα σε  αγγειακές φλεγμονώδεις αντιδράσεις και παρεμποδίζει την προσκόλληση των ουδετερόφιλων κι έτσι προληπτικά παρεμποδίζει την υποδοχή και ανάπτυξη της φλεγμονώδους αντίδρασης στο σώμα.

    -Amla

    Το Amla έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση κι εξαλείφει τις ελεύθερες ρίζες, αλλά έχει και σημαντική αντιφλεγμονώδη δράση.

    -Ρεσβερατρόλη και εκχύλισμα σπόρων σταφυλιού

    Η ρεσβερατρόλη και το εκχύλισμα σπόρων σταφυλιού βελτιώνουν τη φλεγμονώδη πάθηση που προκαλείται από τον TNF-α στα ανθρώπινα ενδοθηλιακά κύτταρα και προλαμβάνουν τη συστηματική και τοπική φλεγμονή σε λιπώδεις, μυϊκούς και ηπατικούς ιστούς.

    Η ινομυαλγία εμφανίζεται μαζί με ασθένειες, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος και η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ινομυαλγία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ινομυαλγία

    fibromyalgia 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Η αντιφλεγμονώδης δράση της κάνναβης

    Απαλλαγείτε από τον πόνο

    Κάνναβη και ινομυαλγία

    Κάνναβη και αναλγησία

    Να παίρνετε σερραπεπτάση για τη φλεγμονή και τον πόνο

    Τα οφέλη για την υγεία από το πιπέρι καγιέν

    Γιατί η κάνναβη θεραπεύει κάθε ασθένεια

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Η κάνναβη μειώνει τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων

    Κρανιοϊερή Θεραπεία

    Τα οφέλη από το μασάζ στην υγεία

    Η τεχνική της χαλαρωτικής αναπνοής

    Μήπως έχετε μυαλγίες;

    Συμβουλευτείτε την EMEDI για να μην πονάτε

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Τι σημαίνουν οι νυχτερινές εφιδρώσεις

    Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

    Οι γυναίκες πονάνε περισσότερο από τους άνδρες

    Ινομυαλγία

    Νευροπαθητικός πόνος

    Σύνδρομο κροταφογναθικής άρθρωσης

    Tramadol

    www.emedi.gr

     

  • Τα οφέλη στην υγεία από το αιθέριο έλαιο δίκταμου Τα οφέλη στην υγεία από το αιθέριο έλαιο δίκταμου

    Οι ιδιότητες που έχει το αιθέριο έλαιο δίκταμου

     

    Αιθέριο έλαιο Origanum dictamnus (dittany)

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου έχει αντιμικροβιακή, αντιοξειδωτική και αντιπολλαπλασιαστική δράση.

    Σήμερα, ο αυξανόμενος αριθμός και η σοβαρότητα των επιδημιών δηλητηρίασης από τρόφιμα, σε συνδυασμό με την αρνητική αντίληψη των καταναλωτών σχετικά με τα τεχνητά πρόσθετα τροφίμων και την αναζήτηση νέων λειτουργικών τροφίμων με οφέλη για την υγεία, έχει κάνει το αιθέριο έλαιο δίκταμου περιζήτητο.

    Ο Δίκταμος ή Έρωντας ή Origanum dictamnus (dittany) είναι ένα αρωματικό, τρυφερό, πολυετές και διακοσμητικό φυτό που αναπτύσσεται στα βουνά και τα φαράγγια της Κρήτης, στην Ελλάδα.

    Ο Δίκταμος συμβολίζει την αγάπη και είναι αφροδισιακός.

    Η Δυτική Κρήτη έχει πολύ Δίκταμο. Συγκεντρώνεται κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών και εξάγεται για χρήση σε φαρμακευτικά προϊόντα, στην αρωματοποιία και στη γεύση ποτών, όπως το βερμούτ και το αψέντι.

    Ο Δίκταμος είναι χρήσιμος στη βιομηχανία τροφίμων.

     diktamos 1

    Τα κύρια συστατικά του αιθέριου ελαίου O. dictamnus: καρβακρόλη (52,2%), γ-τερπινένιο (8,4%), ρ-κυμένιο (6,1%), λιναλόλη (1,4% .

    Το αιθέριο έλαιο Ο. Dictamnus και τα κύρια συστατικά του είναι αποτελεσματικά έναντι των Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Escherichia coli, Listeria monocytogenes, Salmonella Enteritidis, Salmonella typhimurium, Saccharomyces cerevisiae και Aspergillus niger. 

    Η καρβακρόλη έχει και ισχυρή αντιπολλαπλασιαστική δράση.

    Το αιθέριο έλαιο του O. dictamnus είναι αξιοσημείωτος αναστολέας ανάπτυξης των μικροβίων.

    Έχει, επίσης, σημαντική αντιοξειδωτική δράση και εξαιρετική κυτταροτοξικότητα έναντι των κυττάρων HepG2- Hep G2 (ή HepG2) είναι μια κυτταρική σειρά ανθρώπινου καρκίνου του ήπατος. 

    Το αιθέριο έλαιο O. dictamnus είναι μια αποτελεσματική και φθηνή πηγή ισχυρών φυσικών αντιμικροβιακών παραγόντων με ιδιότητες προαγωγής της υγείας, οι οποίες μπορούν να ενσωματωθούν στα τρόφιμα.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι ενισχυτικό της γεύσης τροφίμων.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμο είναι θεραπευτικό για τους πόνους στο στομάχι.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι κατάλληλο για τις παθήσεις του πεπτικού συστήματος.

    Το αιθέριο έλαιο του Δίκταμου καταπραϋνει τους πόνους του αυχένα και της μέσης.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι εμμηναγωγό.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι κατάλληλο για τραύματα και επουλώνει πληγές.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι θεραπευτικό για τα εγκαύματα.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου χρησιμοποιείται σε τσιμπήματα εντόμων.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου είναι ιδανικό για τη λιπαρότητα του δέρματος και την ακμή.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου θεραπεύει την κυτταρίτιδα.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου θεραπεύει τις μελανιές και τους μώλωπες.

    Το αιθέριο έλαιο δίκταμου έχει αφροδισιακές ιδιότητες.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    diktamos 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Κρέμα με δίκταμο για τις μελανιές

    Τα κρητικά βότανα είναι αναγνωρισμένα παγκοσμίως

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με το δίκταμο

    www.emedi.gr