Τρίτη, 04 Φεβρουαρίου 2014 17:08

Η ιστορία των μεταμοσχεύσεων

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η ενδιαφέρουσα ιστορία των μεταμοσχεύσεων

Η αντικατάσταση των φθαρμένων οργάνων με νέα υγιή, για την εξασφάλιση της ίδιας της ζωής αλλά και της ποιότητάς της έχει γίνει πραγματικότητα στην εποχή μας.

-Τα πρώτα στοιχεία που θα μπορούσαν σήμερα να αξιολογηθούν ως μεταμόσχευση και μάλιστα αυτομεταμόσχευση προέρχονται από την ελληνική μυθολογία. Ο Προμηθέας δεν πέθαινε παρόλο ο αετός του κατασπάραζε το ήπαρ, γιατί το ήπαρ αναπλασσόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

-Η πρώτη σκέψη για μεταμόσχευση οργάνων προέρχεται και πάλι από την Ελληνική μυθολογία. Είναι ευρέως γνωστός ο μύθος του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Πατέρας και υιός για να αποφύγουν τα δεσμά του Μίνωα κατασκεύασαν κέρινα φτερά και πέταξαν προς την ελευθερία. Ο θερμός, όμως, ήλιος της Ανατολικής Μεσογείου έλιωσε το κερί των φτερών του Ίκαρου και έπνιξε τις πρώτες ελπίδες της μεταμόσχευσης στο Ικάριο πέλαγος.

-Στην Ινδία το 700 π.Χ. στο κείμενο Suschouta Shamhita περιγράφονται μεταμοσχεύσεις ιστών και αυτομεταμοσχεύσεις δέρματος.

-Στην Κίνα το 300 π.Χ., σύμφωνα με κάποια γραπτά κείμενα που σώζονται μέχρι σήμερα, έγινε η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς από το μυθικό ήρωα  Pien Chiao.

-Στην ορθόδοξη εκκλησία η πρώτη αναφορά χρονολογείται όταν ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός παρενέβη και επανασυγκόλλησε το δεξί αυτί ενός υπηρέτη.

-Κατά την περίοδο της αρχαιότητας στην Ελλάδα οι σημαντικότερες αναφορές στις μεταμοσχεύσεις γίνονται από τον Γαληνό (131-198 μ.Χ.).

-Η εκκλησιαστική ιστορία μας διδάσκει το θαύμα των Αγίων Πατέρων και προστατών της Ιατρικής Κοσμά και Δαμιανού. Οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός που ήταν και γιατροί, μετά από κατανυκτική προσευχή ακρωτηρίασαν το κάτω άκρο που είχε προσβληθεί από κακοήθη όγκο και μεταμόσχευσαν στη θέση του ένα υγιές που πήραν από έναν Αιθίοπα ο οποίος είχε πεθάνει πρόσφατα (13ος αιώνας).

-Πολύ αργότερα προσπάθειες για μεταμόσχευση ιστών έγιναν από το μεγάλο Βρετανό ερευνητή J.Hunter (1771).

-Το 1804 ο Baronio απέδειξε, μετά από πειραματική προσπάθεια, ότι η ελεύθερη δερματική αυτομεταμόσχευση σε πρόβατα θα μπορούσε να είναι επιτυχής.

-Η αληθινή μεταμόσχευση οργάνων αρχίζει από τις αρχές του 19ου αιώνα. Στηρίχθηκε στη δυνατότητα αποκατάστασης της ροής του αίματος στο μόσχευμα μετά τη συρραφή και την αναστόμωση των αγγείων που εκτέλεσε ο Alexis Carrel το 1902. Για τη θαυμάσια του αυτή προσπάθεια ο μεγάλος Γάλλος ερευνητής κατέκτησε το βραβείο Νόμπελ της Ιατρικής.

-Μετά την επίτευξη της αγγειοραφής, τον ίδιο χρόνο οι Ullman και De Castello καθώς επίσης και ο Carrel στη Γαλλία, πραγματοποίησαν μεταμοσχεύσεις νεφρών σε πειραματόζωα.

-Ο Carrel με τη συνεργασία του Guthrie το 1905 μεταμόσχευσε σε λαιμό σκύλου καρδιά που λειτούργησε αυτόματα για μία ώρα.

-Οι πρώτες γνωστές προσπάθειες για κλινική μεταμόσχευση νεφρού από πειραματόζωα σε άνθρωπο, με την εκτέλεση αγγειακών αναστομώσεων, αναφέρθηκαν μεταξύ των ετών 1906 - 1923. Σαν μοσχεύματα χρησιμοποιήθηκαν νεφροί, προερχόμενοι από χοίρους και αίγες (Jaboulay 1906), από πιθήκους (Unger 1910, Schonstadt 1913) και πρόβατα (Neuhof 1923). Βέβαια κανένα από τα μοσχεύματα αυτά δεν λειτούργησε και οι ασθενείς πέθαναν λίγες ώρες ή μέχρι και εννιά ημέρες μετά τη μεταμόσχευση.

-Ο άγιος Λουκάς το 1924 περίπου στο νοσοκομείο του Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια. Ο επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση,  επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή. Ο γιατρός που διηγήθηκε το γεγονός αυτό, χαρακτηρίζει επιτυχημένη την επέμβαση, δίχως άλλες λεπτομέρειες για το πόσο έζησε ο ασθενής, τα μετεγχειρητικά προβλήματα κ.λπ.

-Το 1933 με τη μέθοδο του Carrel, ο Mann και οι συνεργάτες του μεταμόσχευσαν σε πειραματόζωο καρδιά που διατηρήθηκε σε λειτουργία, με φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό, για οκτώ ημέρες. Παρόλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους.

-Για αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση θεωρείται του καθηγητή Ι. Ι.Voronoi το 1934, όταν έκανε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία. Την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού από άνθρωπο σε άνθρωπο πραγματοποίησε ο Ρώσος Voronoi το 1936. Ο ερευνητής αυτός μεταμόσχευσε νεφρό από πτωματικό δότη με ομάδα αίματος Β (Rh+), σε λήπτη ομάδας Ο (Rh+). Μετά από 48 ώρες ο λήπτης πέθανε και ο θάνατος αποδόθηκε σε αντίδραση από την ασυμβατότητα των ομάδων του αίματος.

-Το έτος 1948 ανακοινώθηκε από τους Hufnagel, Hume και Landsteiner μεταμόσχευση νεφρού από έναν άνδρα που μόλις είχε πεθάνει, σε γυναίκα που βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση από οξεία σωληναριακή νέκρωση. Ο μεταμοσχευμένος νεφρός έπαψε να λειτουργεί μετά από τρεις ημέρες, δόθηκε όμως η ευκαιρία στην ασθενή να ανανήψει από το κώμα και να επιβιώσει.

-Το Μάρτιο του 1951 στο Νοσοκομείο Spriengfield της Μασαχουσέτης έγινε η πρώτη ορθοτοπική μεταμόσχευση νεφρού από τον James V. Scola. Ο χειρουργός αυτός αναστόμωσε τα νεφρικά με τα σπληνικά αγγεία. Κατά την ίδια χρονική περίοδο αναφέρθηκαν πολλές προσπάθειες κλινικής μεταμόσχευσης νεφρού στο λαγόνιο βόθρο, από χειρουργούς της Γαλλικής Σχολής, τον Καθηγητή Κuss (1951), τους Καθηγητάς Dubost και Ν. Οικονόμου (1951), καθώς και τον Servelle (1951).

-Αμέσως μετά ανακοινώθηκαν διάφορες άλλες προσπάθειες μεταμόσχευσης νεφρού στο λαγόνιο βόθρο, με αναστόμωση των νεφρικών με τα λαγόνια αγγεία, από τους Lawer (1951), Hume (1952), Michon (1953), Murray (1954), Joekes (1957) και Krieg (1960).

-Οι μεταμοσχεύσεις αυτές έγιναν χωρίς ανοσοκαταστολή και τα περισσότερα μοσχεύματα αποβλήθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες, παρ όλο που είχαν επιλυθεί τα περισσότερα εγχειρητικά προβλήματα.

Πρώτος, από το 1924, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Stanford της Καλιφόρνιας των Η. Π. Α., Hollman είχε υποστηρίξει την άποψη ότι η αντίδραση της απόρριψης είναι ένα αφυλακτικό φαινόμενο. Είκοσι χρόνια αργότερα ο Καθηγητής Medawar απέδειξε ότι η απόρριψη των μοσχευμάτων είναι αντίδραση ανοσίας. Ο ίδιος ερευνητής με επανειλημμένες εργασίες κατά τα έτη 1944 - 1958, καθώς και οι άλλοι, όπως οι Billingham και Brent, έκαναν περισσότερο κατανοητό το μηχανισμό της απόρριψης και επεσήμαναν την ανάγκη του φαινομένου αυτού.

-Πρώτος ο Joseph Murray το 1958 στο Νοσοκομείο Peter Bent Brigham εφάρμοσε την ολική ακτινοβολία του σώματος σαν ανοσοκατασταλτική μέθοδο.

-Μέσα στα επόμενα χρόνια προστέθηκε το φάρμακο 6 - mercaptopourine (Schwartz και Dameshek).

-Μεγίστη συμβολή στην αντιμετώπιση της απόρριψης αποτελεί η εφαρμογή της αζαθειοπρίνης (Immuran) σαν ανοσοκατασταλτικού, την ισχυρή δράση του οποίου απέδειξε ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Cambridge R.Y. Calne.

-Μεγαλύτερη ώθηση στο τομέα της ανοσοκαταστολής έδωσε η χρησιμοποίηση της κορτιζόνης που εφαρμόστηκε πειραματικά από τους Βίlingham, Krohn και Medawar (1951). Τα αποτελέσματα της εργασίας αυτής επαναβεβαιώθηκαν αργότερα από τους ίδιους και από άλλους ερευνητές (Morgan 1951, Cannon 1952, Sparrow 1953, Krohn 1954, Medawar 1956).

-Λίγο αργότερα άρχισε να εφαρμόζεται η ταυτόχρονη χορήγηση κορτικοστεροειδών και αζαθειοπρίνης σαν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (Hume 1963, Starzl 1963, Μurray 1963), καθώς, επίσης και η χορήγηση αζαθειοπρίνης και ακτινοβολίας (Woodruff 1963).

-Η πρώτη πειραματική ετεροτοπική μεταμόσχευση ήπατος έγινε το 1955 από τον Welch.

-Λίγο αργότερα αναφέρθηκαν πειραματικές ορθοτοπικές μεταμοσχεύσεις ήπατος από τον ίδιο ερευνητή το 1956 και από τους Cannon (1956) και Moore (1959). Μεγάλη είναι η συμβολή στη μεταμόσχευση ήπατος του Αμερικανού Τh. Starzl, ο οποίος το 1963 μετά από μακροχρόνιες πειραματικές προσπάθειες πραγματοποίησε την πρώτη κλινική ορθοτοπική μεταμόσχευση αυτού του οργάνου.

-Η πρώτη ετεροτοπική μεταμόσχευση ήπατος εφαρμόσθηκε από τον Absolon το 1964.

-Οι πειραματικές προσπάθειες για τη μεταμόσχευση του παγκρέατος άρχισαν πολύ νωρίτερα από τις προσπάθειες για τη μεταμόσχευση ήπατος, αλλά προσέκρουσαν σε ανυπέρβλητα τεχνικά προβλήματα. Πρώτοι οι Βauting και Best το 1922 χορήγησαν παγκρεατικά εκχυλίσματα χωρίς επιτυχία. Ακολούθησαν προσπάθειες για μεταμόσχευση τμημάτων παγκρέατος σε πειραματόζωα, χωρίς την εκτέλεση αγγειακών αναστομώσεων από τους Ivy - Farrel (1926) και Selle (1935).

-Πρώτοι οι Gayet και Guillaumie το 1927 καθώς και ο Ηοussay το 1929 ανέφεραν την εκτέλεση, σε πειραματόζωα, μεταμοσχεύσεων παγκρέατος με αγγειακές αναστομώσεις.

-Η πρώτη επιτυχής κλινική ετεροτοπική μεταμόσχευση παγκρέατος έγινε από τον Kelly το 1966 ο οποίος μεταμόσχευσε ταυτόχρονα νεφρό και πάγκρεας σε ασθενή με διαβητική νεφροπάθεια. Ο ερευνητής αυτός μεταμόσχευσε το σώμα και την ουρά του παγκρέατος εξωπεριτοναϊκά στο λαγόνιο βόθρο και αναστόμωσε τα λαγόνια αγγεία του λήπτη με την κοιλιακή αορτή και την πυλαία φλέβα του μοσχεύματος, αφού προηγουμένως απολίνωσε τον παγκρεατικό πόρο.

μεταμόσχευση των παραθυρεοειδών αδένων σε πειραματόζωα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από τον Ηalsted το 1907 και συνεχίστηκε από πολλούς ερευνητές, πολύ δε πρόσφατα από τους Gittes (1967) και Wells (1974).

-Η πρώτη επιτυχής κλινική μεταμόσχευση των παραθυρεοειδών αδένων έγινε από τον Wells το 1975. Σήμερα εφαρμόζεται στην κλινική πράξη, κυρίως, η αυτομεταμόσχευση τμημάτων των παραθυρεοειδών αδένων.

-Η προσπάθεια μεταμόσχευσης του πνεύμονα σε πειραματικό στάδιο οφείλεται στους Juvenell, Metras και Standaches το 1950, ενώ η πρώτη κλινική μεταμόσχευση έγινε από τον Ηardy το 1963.

-Η καρδιά αποτελούσε για πολλούς αιώνες την πηγή της ζωής και του συναισθήματος, περιοχή απαγορευμένη και απλησίαστη. Για πολλά χρόνια ίσχυε στην ιατρική το απόφθεγμα που είχε διατυπώσει ο διάσημος χειρουργός της Βιέννης Billroth (1829-1894): Όποιος τολμήσει να ράψει τη καρδιά, να είναι βέβαιος πως θα χάσει την εκτίμηση όλων των συναδέλφων του. Το taboo αυτών των αιώνων καταρρίφθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1896 όταν ο Ludwing Rehn έραψε ένα τραύμα καρδιάς που αιμορραγούσε και ο ασθενής επέζησε, στο Δημοτικό Νοσοκομείο της Φραγκφούρτης.

-Η πρώτη πειραματική ετεροτοπική μεταμόσχευση καρδιάς ανακοινώθηκε από τον Carrel το 1905. Ωστόσο η μεταμόσχευση καρδιάς παρέμεινε χωρίς επιτυχία εργαστηριακή προσπάθεια μέχρι το 1960, οπότε οι Lower, Stofer και Shumway ανέπτυξαν επιτυχή τεχνική ορθοτοπικής μεταμόσχευσης και έθεσαν τις βάσεις για την κλινική εφαρμογή. Έτσι στις 3 Δεκεμβρίου 1967, με τη μέθοδο αυτή, ο Νοτιοαφρικανός Christiaan Barnard έκανε με επιτυχία τη πρώτη μεταμόσχευση ανθρώπινης καρδιάς.

Η μεταμόσχευση οργάνων, το μεγάλο αυτό επίτευγμα της ιατρικής επιστήμης, το ξεχωριστό από κάθε άλλη χειρουργική πράξη που τόσα θρησκευτικά, ηθικά, κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα εγείρει, δεν παρουσιάζει πια αξιόλογες τεχνικές δυσχέρειες. Η χειρουργική επιστήμη, προς τιμήν των εκπροσώπων της, έχει κατορθώσει να μεταμοσχεύσει τα περισσότερα ανθρώπινα όργανα.

Πρόβλημα όμως ακόμη και σήμερα παραμένει η απόρριψη, η οποία παρά τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της, αποτελεί μόνιμο σοβαρό κίνδυνο. Η καλπάζουσα όμως πρόοδος της Ανοσολογίας και των άλλων συναφών ειδικοτήτων έχει επιτύχει σημαντική πρόοδο και στον τομέα αυτό.

-Σημαντικό σταθμό στην επιβίωση των μοσχευμάτων αποτέλεσε η εφαρμογή της κυκλοσπορίνης - Α, τις ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες της οποίας απέδειξε για πρώτη φορά στον κόσμο ο καθηγητής της Χειρουργικής και Μεταμοσχεύσεων της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Α. Κωστάκης, πραγματοποιώντας μεταμοσχεύσεις καρδιάς σε επίμυες τη διετία 1975 - 1977. Έκτοτε το φάρμακο αυτό χρησιμοποιείται επί 25 συνεχή χρόνια ως το κύριο ανοσοκατασταλτικό φάρμακο στις μεταμοσχεύσεις όλων των οργάνων με εξαιρετικά αποτελέσματα.

-Τα τελευταία χρόνια η ανακάλυψη νέων ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, όπως το FK - 506, η ραπαμυκίνη, το mycophenolate mofetil, τα πολυκλωνικά και μονοκλωνικά αντισώματα και τα αντισώματα έναντι των υποδοχέων της ιντερλευκίνης-2, έχουν βελτιώσει ακόμη περισσότερο την επιβίωση όλων των μοσχευμάτων και την ποιότητα ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών. 

 

Στην Ελλάδα η πρώτη μεταμόσχευση νεφρού από πτωματικό δότη έγινε στη Θεσσαλονίκη από τον Καθηγητή κ. Κ. Τούντα και τους συνεργάτες του το 1968 και στην Αθήνα από τον Καθηγητή κ. Γρ. Σκαλκέα και τον συνεργάτη του κ. Ι. Χώματα το 1971.

Η πρώτη μεταμόσχευση ήπατος έγινε στη Θεσσαλονίκη από τον Καθηγητή κ. Α. Αντωνιάδη το 1990 και την ίδια χρονολογία στην Αθήνα από τον Καθηγητή κ. Ι. Παπαδημητρίου και τους συνεργάτες του.

Η πρώτη μεταμόσχευση παγκρέατος, που ήταν διπλή ταυτόχρονη μεταμόσχευση νεφρού και παγκρέατος έγινε από τους Καθηγητές κ. κ. Γρ. Σκαλκέα και Α. Κωστάκη το 1989 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών.

Η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς έγινε από τον Καρδιοχειρουργό κ. Γ. Τόλη στο θεραπευτήριο Υγεία το 1990 και λίγους μήνες αργότερα άρχισε το πρόγραμμα μεταμοσχεύσεων καρδιάς από τον καρδιοχειρουργό κ. Χρ. Λόλα στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στην Αθήνα.

Η πρώτη μεταμόσχευση πνεύμονα έγινε από τον Καθηγητή κ. Π. Σπύρου στη Θεσσαλονίκη το 1992 και η πρώτη ταυτόχρονη διπλή μεταμόσχευση καρδιάς - πνεύμονας έγινε το ίδιο έτος από τον Καθηγητή κ. Π. Σπύρου και τους συνεργάτες του.

Η πρώτη διπλή ταυτόχρονη μεταμόσχευση ήπατος και νεφρού έγινε από τον Καθηγητή κ. Ε. Χατζηγιαννάκη στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός το 1992 και ένα έτος αργότερα έγινε από τον ίδιο Καθηγητή διπλή μεταμόσχευση ήπατος και παγκρέατος.

Τέλος, η πρώτη εμφύτευση νησιδίων παγκρέατος έγινε από τον Επ. Καθηγητή κ. Β. Παπανικολάου στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης το 1999.

Διαβάστε, επίσης,

Ανάπτυξη κακοήθειας μετά από μεταμόσχευση οργάνων

Διάγνωση οξείας απόρριψης σε μεταμόσχευση νεφρού

Everolimus

Κατασκευή οργάνων από κύτταρα για μεταμόσχευση

Πώς οι επιστήμονες δημιούργησαν ανθρώπινα βλαστοκύτταρα

Λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων

Η ιστορία της καρδιοχειρουργικής

Σάρκωμα Kaposi

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Λευχαιμία τριχωτών κυττάρων

Εκτυπωτής ανθρώπινων οργάνων

Ανοσοανεπάρκεια

Η νέα τεχνητή καρδιά

Έγινε η πρώτη εμφύτευση της τεχνητής καρδιάς του Carpentier

Όταν ένας άνδρας δεν έχει πέος

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 1842 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019 16:01
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Σουλφασαλαζίνη Σουλφασαλαζίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη Sulfasalazine

     

    Η σουλφασαλαζίνη είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της ελκώδους κολίτιδας και της νόσου του Crohn.

    Θεωρείται από ορισμένους ότι αποτελεί θεραπεία πρώτης γραμμής στη ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    Λαμβάνεται από το στόμα.

    Η σουλφασαλαζίνη είναι ένα φάρμακο DMARD-disease-modifying anti-rheumatic drug (αντιρρευματικό φάρμακο που τροποποιεί τη νόσο) που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Σημαντικές παρενέργειες εμφανίζονται σε περίπου 25% των ανθρώπων.

    Αυτές. συνήθως, είναι: απώλεια όρεξης, ναυτία, κεφαλαλγία και εξάνθημα.

    Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν καταστολή του μυελού των οστών, ηπατικά προβλήματα και νεφρικά προβλήματα.

    Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε άτομα που είναι αλλεργικά στην ασπιρίνη ή στις σουλφοναμίδες.

    Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης φαίνεται να είναι ασφαλής για το μωρό.

     

    Ιατρικές χρήσεις σουλφασαλαζίνης

    Η σουλφασαλαζίνη χρησιμοποιείται στη θεραπεία της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου, συμπεριλαμβανομένης της ελκώδους κολίτιδας και της νόσου του Crohn. Ενδείκνυται, επίσης, για χρήση στη ρευματοειδή αρθρίτιδα και χρησιμοποιείται σε άλλους τύπους φλεγμονώδους αρθρίτιδας (π.χ. ψωριασική αρθρίτιδα και αντιδραστική αρθρίτιδα). 

    Συνήθως, δεν χορηγείται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 2 ετών.

    Ιατρικές χρήσεις σουλφασαλαζίνης

    Η σουλφασαλαζίνη μεταβολίζεται σε σουλφαπυριδίνη. Τα επίπεδα του ορού θα πρέπει να παρακολουθούνται κάθε τρεις μήνες και πιο συχνά από την αρχή. Τα επίπεδα ορού πάνω από 50 μg / l σχετίζονται με παρενέργειες. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η σουλφασαλαζίνη μπορεί να προκαλέσει σοβαρή κατάθλιψη σε νέους άνδρες. Μπορεί, επίσης, να προκαλέσει ολιγοσπερμία και προσωρινή στειρότητα. Έχει αναφερθεί ανοσολογική θρομβοπενία.

    Η σουλφασαλαζίνη μπορεί να προκαλέσει ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και μεγαλοβλαστική αναιμία και διάφορες άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες. 

    Η σουλφασαλαζίνη μπορεί να προκαλέσει αιμολυτική αναιμία σε άτομα με ανεπάρκεια G6PD.

    Η σουλφασαλαζίνη μπορεί να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, πονοκέφαλο, ζάλη ή ασυνήθιστη κόπωση. Το δέρμα και τα ούρα μπορούν να γίνουν πορτοκαλί, με περιστασιακές αλλεργικές αντιδράσεις. 

    Η σουλφασαλαζίνη μπορεί να προκαλέσει σουλφοαιμοσφαιριναιμία, που είναι μια σπάνια κατάσταση στην οποία υπάρχει περίσσεια σουλφοαιμοσφαιρίνης (SulfHb) στο αίμα. Η χρωστική ουσία είναι ένα πρασινωπό παράγωγο της αιμοσφαιρίνης που δεν μπορεί να μετατραπεί σε κανονική, λειτουργική αιμοσφαιρίνη. Προκαλεί κυάνωση ακόμη και σε χαμηλά επίπεδα στο αίμα. Είναι μια σπάνια κατάσταση αίματος που συμβαίνει όταν ένα άτομο θείου ενσωματώνεται στο μόριο της αιμοσφαιρίνης. Όταν το υδρόθειο (H2S) (ή ιόντα σουλφιδίου) και ιόντα σιδήρου συνδυάζονται στο αίμα, το αίμα είναι ανίκανο να μεταφέρει οξυγόνο.

    sulfa 2

    Φαρμακολογία σουλφασαλαζίνης

    Περίπου το 90% μιας δόσης σουλφασαλαζίνης φθάνει στο κόλον, όπου το μεγαλύτερο μέρος μεταβολίζεται από βακτήρια σε σουλφαπυριδίνη και μεσαλαζίνη (επίσης γνωστή ως 5-αμινοσαλικυλικό οξύ ή 5-ASA). Αμφότεροι οι μεταβολίτες είναι ενεργοί. Το μεγαλύτερο μέρος της σουλφαπυριδίνης απορροφάται και στη συνέχεια μεταβολίζεται περαιτέρω, αλλά η πλειονότητα της μεσαλαζίνης παραμένει στο κόλον.

    Ένα μίγμα αμετάβλητης, υδροξυλιωμένης και γλυκουρονιδιωμένης σουλφαπυριδίνης αποβάλλεται στα ούρα, όπως και η ακετυλιωμένη μεσαλαζίνη και η μη μεταβολική σουλφασαλαζίνη.

    Η σουλφασαλαζίνη και οι μεταβολίτες της έχουν ανοσοκατασταλτικά, αντιβακτηριακά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα. Φαίνεται, επίσης, ότι αναστέλλει τον υποδοχέα κυστίνης-γλουταμικού.

    Η σουλφασαλαζίνη μελετήθηκε σε κίρρωση, ψωρίαση, ιδιοπαθή κνίδωση και αμυλοείδωση.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου

     flegmoni enteroy 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Παρα-αμινο-σαλικυλικό οξύ

    H βλεννογονίτιδα

    Ελκώδης κολίτιδα

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Νόσος του Crohn

    www.emedi.gr

     

  • Ασκίτης Ασκίτης

    Ασκίτης είναι η παραγωγή και συσσώρρευση ορώδους υγρού στην περτοναϊκή κοιλότητα

    Ο ασκίτης μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση που προκαλεί γενικευμένο οίδημα.

    Στα παιδιά το νεφρωσικό σύνδρομο και οι κακοήθειες είναι οι κυρίαρχες αιτίες.

    Στους ενήλικες η κίρρωση, η καρδιακή ανεπάρκεια, το νεφρωσικό σύνδρομο και η χρόνια περιτονίτιδα είναι οι πιο κοινές αιτίες.

    Ασκίτης είναι η ανώμαλη συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή χώρα (περισσότερα από 25 ml).

    Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αυξημένο μέγεθος κοιλίας, αυξημένο βάρος, κοιλιακή δυσφορία και δύσπνοια.

    Οι επιπλοκές είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    Στον αναπτυγμένο κόσμο, η πιο κοινή αιτία είναι η κίρρωση του ήπατος. Άλλες αιτίες είναι ο καρκίνος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η φυματίωση, η παγκρεατίτιδα και η απόφραξη της ηπατικής φλέβας.

    Στην κίρρωση, ο βασικός μηχανισμός περιλαμβάνει υψηλή αρτηριακή πίεση στο σύστημα πύλης του ήπατος και δυσλειτουργία των αιμοφόρων αγγείων.

    Η διάγνωση γίνεται με υπερηχογράφημα, αξονική και μαγνητική τομογραφία.

    Η εξέταση του υγρού μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας. 

    Η θεραπεία, συχνά, περιλαμβάνει δίαιτα χαμηλού αλατιού, φάρμακα, όπως, διουρητικά και αποστράγγιση του υγρού. Μπορεί να τοποθετηθεί μια συσκευή ηπατικής παράκαμψης (TIPS-transjugular intrahepatic portosystemic shunt), αλλά, αυτή σχετίζεται με επιπλοκές, όπως εγκεφαλοπάθεια. Μπορεί να γίνει θεραπεία της υποκείμενης αιτίας, όπως μεταμόσχευση ήπατος, για παράδειγμα. Όσοι έχουν κίρρωση, κατά 50% αναπτύσσουν ασκίτη δέκα χρόνια μετά τη διάγνωση.  Από αυτούς  που αναπτύσσουν ασκίτη, οι μισοί πεθάνουν μέσα σε τρία χρόνια.

    Επηρεάζονται το καρδιοαγγειακό, το αιμοποιητικό, το λεμφικό, το ανοσολογικό και το γαστρεντερικό σύστημα.

    ascites 1

    Σημεία και συμπτώματα ασκίτη

    Ο ήπιος ασκίτης είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, αλλά ο σοβαρός ασκίτης οδηγεί σε κοιλιακή διάταση. Τα άτομα με ασκίτη, γενικά, διαμαρτύρονται για προοδευτική κοιλιακή βαρύτητα και πίεση, καθώς και για δυσκολία στην αναπνοή λόγω μηχανικής πίεσης του διαφράγματος.

    Ο ασκίτης ανιχνεύεται με φυσική εξέταση της κοιλιάς, όπου υπάρχει ορατή διόγκωση και πλευρική διόγκωση, διαφορά ήχου μετά από πλήξη στα πλευρικά τοιχώματα που μετατοπίζεται όταν το πρόσωπο είναι στραμμένο στο πλάι και ροή του υγρού. Όταν γίνει ώθηση στη μία πλευρά δημιουργείται ένα φαινόμενο που μοιάζει με κύμα που γίνεται αισθητό στην αντίθετη πλευρά της κοιλιάς.

    Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σημεία ασκίτη λόγω της υποκείμενης αιτίας. Για παράδειγμα, στην πυλαία υπέρταση (λόγω κίρρωσης ή ίνωσης του ήπατος), υπάρχει οίδημα στα πόδια, μώλωπες, γυναικομαστία, αιματέμεση ή διανοητικές μεταβολές λόγω εγκεφαλοπάθειας. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρκίνου (περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) μπορεί να διαμαρτύρονται για χρόνια κόπωση ή απώλεια βάρους. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μπορεί, επίσης, να διαμαρτύρονται για δύσπνοια, καθώς και συριγμό και δυσανεξία στη σωματική άσκηση.

    Κοιλιακός πόνος

    Κοιλιακή πληρότητα

    Κοιλιακή δυσφορία

    Κοιλιακή διάταση και διόγκωση

    Στένεμα ρούχων

    Κόντεμα αναπνοής

    Ανορεξία

    Ναυτία

    Πρώιμος κορεσμός

    Πύρωση

    Λαγόνιο άλγος

    Αύξηση βάρους

    Ορθόπνοια

    Λαγόνια διόγκωση

    Κοιλιακό κύμα υγρού και μετακινούμενη αμβλύτητα

    Οίδημα πέους

    Οίδημα οσχέου

    Πλευριτικό υγρό

    Ομφαλοκήλη

    Οίδημα ποδιών και σφυρών

    Μουσικοί ήχοι

    Ταχυκαρδία

    Επιπλοκές ασκίτη

    Αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Θρόμβωση. Η θρόμβωση της ηπατικής και η θρόμβωση της σπληνικής φλέβας συνεπάγονται πήξη του αίματος που επηρεάζει την ηπατική πυλαία φλέβα ή κιρσούς που σχετίζονται με τη σπληνική φλέβα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πυλαία υπέρταση και μείωση της ροής αίματος. Όταν ένα άτομο με κίρρωση του ήπατος πάσχει από θρόμβωση, δεν είναι δυνατή η εκτέλεση μεταμόσχευσης ήπατος, εκτός εάν η θρόμβωση είναι πολύ μικρή. Σε περίπτωση ελάσσονος θρόμβωσης, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες επιβίωσης χρησιμοποιώντας ηπατικά μοσχεύματα.

    ascites 3

    Αιτίες ασκίτη

    -Διίδρωμα: Υψηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Κίρρωση - 81% (αλκοολική 65%, ιική 10%, άγνωστη 6%)

    Καρδιακή ανεπάρκεια - 3%

    Ηπατική φλεβική απόφραξη: σύνδρομο Budd-Chiari ή φλεβοαποφρακτική νόσος

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Σύνδρομο Kwashiorkor (παιδικός υποσιτισμός με απώλεια πρωτεΐνης-ενέργειας)

    -Εξίδρωμα: Χαμηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Καρκίνος (μεταστατική και πρωτοπαθής περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) - 10%

    Λοίμωξη: Φυματίωση - 2% ή αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Παγκρεατίτιδα - 1%

    Ορογονίτιδα

    Νεφρωσικό σύνδρομο 

    Κληρονομικό αγγειοοίδημα 

    Σύνδρομο Meigs: Η τριάδα του ασκίτη, της υπεζωκοτικής συλλογής και καλοήθους όγκου των ωοθηκών. Το σύνδρομο Meigs θεραπεύεται μετά την εκτομή του όγκου. Επειδή τα διαδιαφραγματικά λεμφικά κανάλια έχουν μεγαλύτερη διάμετρο στα δεξιά, η υπεζωκοτική συλλογή είναι κλασικά στη δεξιά πλευρά. 

    Αγγειίτιδα

    Υποθυρεοειδισμός

    Αιμοκάθαρση

    Μεσοθηλίωμα περιτοναίου

    Κοιλιακή φυματίωση

    Μαστοκυττάρωση

    Περιτοναϊκή φλεγμονή και διαπύηση

    Φυματίωση

    Μυκητίαση

    Χρόνια βακτηριδίαση λόγω ξένου σώματος ή συριγγίου

    Ρήξη σπλάχνων

    Κοκκιωματώδης περιτονίτιδα

    Αγγειίτιδα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Περιτοναϊκή διασπορά από καρκίνο

    Καρκίνος ωοθηκών

    Καρκίνος παγκρέατος

    Μεταβολική νόσος

    Υποθυρεοειδισμός

    Οικογενής μεσογειακός πυρετός

    Μεσεντέρια ή σπλαχνική λεμφαγγειεκτασία

    Εντεροπάθεια από απώλεια πρωτεϊνών

    Κίρρωση και πυλαία υπέρταση

    Κίρρωση

    Συγγενής ηπατική ίνωση

    Απόφραξη ηπατικής φλέβας ή σύνδρομο Budd-Chiari

    Τμηματική οζώδης μετατροπή

    Απόφραξη της κοίλης φλέβας

    Πολλαπλοί μεταστατικοί όζοι στο ήπαρ

    Τραυματικά αίτια

    Συρίγγιο παγκρέατος

    Πεπτικό συρίγγιο

    Λεμφικό συρίγγιο

    Αιμοπεριτόναιο από τραύμα, έκτοπη κύηση ή όγκο

    Καρδιακή και ηπατική συμφόρηση

    Καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Στένωση ή ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Ούρα

    Κακοήθεια

    Απόφραξη λεμφικού

    Λευχαιμία

    Λέμφωμα

    Άμεση περιτοναϊκή διήθηση με διασπορά από τις ωοθήκες

    Κακή θρέψη με υποαλβουμιναιμία

    Φιλαρίαση

    Διαφορική διάγνωση ασκίτη

    Παχυσαρκία

    Αέρας και υγρό σε διατεταμένο πεπτικό

    ascites 4

    Διάγνωση ασκίτη

    Ασκιτικό υγρό

    Λευκά αιμοσφαίρια περισσότερα από 500 mm3

    Λευκοκυτταρικός τύπος περισσότερα από 250 πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα λευκοκύτταρα

    Ολική πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Καλλιέργεια ασκιτικού υγρού σε 10 ml ασκιτικού υγρού

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200IU/L

    Αμυλάση ασκίτη μεγαλύτερη από την αμυλάση ορού

    Έλεγχος για οξεάντοχα ή μύκητες ή Gram θετικούς μικροργανισμούς ή σκώληκες

    Έλεγχος αν τα τριγλυκερίδια ασκίτη είναι περισσότερα από τα τριγλυκερίδια ορού

    Γίνεται διαγνωστική παρακέντηση, λαπαροσκόπηση, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία, αξονική τομογραφία

    Διίδρωμα

    Πρωτεϊνη μικρότερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική αφυδρογονάση μικρότερη από 200 IU/L

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Απόφραξη κάτω κοίλης φλέβας

    Σύνδρομο Budd-Chiari

    Κίρρωση

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Υποαλβουμιναιμία

    Εξίδρωμα

    Πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200 IU/L

    Πολυμορφοπύρηνα περισσότερα από 200 mm3

    Νεοπλάσματα

    Φυματίωση

    Παγκρεατίτιδα

    Μυξοίδημα

    Αγγειίτιδα

    Σε κίρρωση του ήπατος με ασκίτη

    Πρέπει να διεξάγεται γενική αίματος, βασικό μεταβολικό προφίλ, ηπατικά ένζυμα και πήξη. Οι περισσότεροι ειδικοί συστήνουν να γίνει μια διαγνωστική παρακέντηση εάν ο ασκίτης είναι νέος ή αν το άτομο με ασκίτη εισάγεται στο νοσοκομείο. Το υγρό στη συνέχεια εξετάζεται για τη συνολική εμφάνιση, το επίπεδο πρωτεΐνης, την αλβουμίνη και τον αριθμό των κυττάρων (ερυθρά και λευκά). Επιπρόσθετες δοκιμές θα πραγματοποιηθούν εάν υποδειχθεί, όπως μικροβιολογική καλλιέργεια, χρώση Gram και κυτταρολογική.

    Ο λόγος αλβουμίνης ορού-ασκίτη είναι καθοριστική για να βρεθούν οι αιτίες του ασκίτη. Μια υψηλή τιμή (> 1,1 g / dL) υποδεικνύει ότι ο ασκίτης οφείλεται σε πυλαία υπέρταση. Μία χαμηλή τιμή (<1,1 g / dL) υποδηλώνει ασκίτη μη πυλαίας υπέρτασης.

    Ταξινόμηση του ασκίτη

    Βαθμός 1: ήπιος, ορατός μόνο σε υπερήχους και CT

    Βαθμός 2: ανιχνεύσιμος με κλινική εξέταση

    Βαθμός 3: άμεσα ορατός, και επιβεβαιώνεται με τη δοκιμή υγρού κύματος

    Παθοφυσιολογία ασκίτη

    Το διίδρωμα είναι αποτέλεσμα αυξημένης πίεσης στην πυλαία φλέβα (> 8 mmHg, συνήθως, γύρω στα 20 mmHg), π.χ. λόγω  κίρρωσης, ενώ τα εξιδρώματα παρατηρούνται λόγω φλεγμονής ή κακοήθειας, είναι υψηλά σε πρωτεΐνη και γαλακτική αφυδρογονάση και έχουν χαμηλό pH (<7,30), χαμηλό επίπεδο γλυκόζης και περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια. Τα διιδρώματα έχουν χαμηλή πρωτεΐνη (<30 g / L), χαμηλή LDH, υψηλό pΗ, φυσιολογική γλυκόζη και λιγότερα από 1 λευκά κύτταρα ανά 1000 mm3. Κλινικά, το πιο χρήσιμο μέτρο είναι η διαφορά μεταξύ των συγκεντρώσεων λευκωματίνης ορού και ασκιτικού υγρού. Μια διαφορά μικρότερη από 1 g / dl (10 g / L) συνεπάγεται εξίδρωμα.

    Η συλλογή του υγρού μέσα στην κοιλιακή χώρα οδηγεί σε επιπρόσθετη κατακράτηση υγρών από τα νεφρά λόγω διεγερτικής επίδρασης στις ορμόνες πίεσης του αίματος, κυρίως, στην αλδοστερόνη. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται, επίσης και η παραγωγή ρενίνης αυξάνεται λόγω μειωμένης αιμάτωσης των νεφρών. Η ακραία διάσπαση της νεφρικής ροής αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ηπατονεφρικό σύνδρομο. Άλλες επιπλοκές του ασκίτη είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, λόγω μειωμένων αντιβακτηριακών παραγόντων στο ασκτικό υγρό, όπως το συμπλήρωμα.

    Θεραπεία ασκίτη

    Για ασκίτη με οίδημα

    Περιορισμός άλατος και διουρητικά, συνήθως, προκαλούν διούρηση.

    Περιορισμός νατρίου.

    Περιορισμός νερού όταν τα επίπεδα νατρίου του ορού πέσουν κάτω από 130 mEq/L.

    Η μέγιστη απώλεια νερού υπολογίζεται σε 2.5 Kg/ημέρα.

    Για ασκίτη χωρίς οίδημα

    Περιορισμός νατρίου και νερού και διουρητικά.

    Μέγιστη απώλεια 1 Kg/ημέρα.

    Ασκίτης που αυξάνεται ή δεν απαντά στη θεραπεία

    Λαμβάνεται δείγμα νατρίου ούρων για να αναγνωρισθεί η αντίδραση.

    Παρακέντηση έως 10 λίτρα εάν είναι αυξημένη η ουρία ή η κρεατινίνη, αντικατάσταση της αλβουμίνης ενδοφλέβια, για κάθε 10 gr/Lt που μετακινείται.

    Σε χρόνιες περιπτώσεις τοποθετείται φλεβοπεριτοναϊκή επικοινωνία ή σφαγιτιδο ενδοηπατική πυλαία επικοινωνία-TIPS. Η TIPS είναι πιο αποτελεσματική στην απομάκρυνση του ασκίτη σε σύγκριση με την παρακέντηση ... ωστόσο, τα άτομα με TIPS αναπτύσσουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια σημαντικά πιο συχνά.

    Τα διουρητικά

    Σπιρονολακτόνη 100-300 mg/ημέρα από το στόμα σε μια δόση για την κίρρωση και φουροσεμίδη 40-120 mg/ημέρα για τις άλλες αιτιολογίες. Έτσι, γίνεται καθαρή απώλεια νατρίου στα ούρα.

    Κλάσμα νατρίου σε mEq/L x εκτιμώμενη αποβολή ούρων (1 L) πρέπει να ισούται με την εκτιμώμενη διαιτητική πρόσληψη νατρίου. Πρέπει να γίνεται μέτρηση ηλεκτρολυτών. Γίνεται έλεγχος για μεταβολές στο διανοητικό επίπεδο, ολιγουρία, αζωθαιμία και υπερκαλιαιμία, για σημεία εξάντλησης, εγκεφαλοπάθεια και νεφρική ανεπάρκεια. Όταν χορηγείται σπιρονολακτόνη δεν χορηγούνται συμπληρώματα καλίου.

    Η σπιρονολακτόνη  είναι το φάρμακο επιλογής, επειδή εμποδίζει τον υποδοχέα αλδοστερόνης στο σωληνάριο συλλογής. Το επίπεδο του καλίου στον ορό και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά.

    Παρακολούθηση της διούρησης: Η διούρηση παρακολουθείται με ζύγισμα του ατόμου καθημερινά. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερης από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Ελέγχεται και η συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Η δοσολογία αυξάνεται έως ότου εμφανιστεί αρνητική ισορροπία νατρίου. Μια τυχαία αναλογία νατρίου προς κάλιο ούρων > 1 δείχνει 90% ευαισθησία στην πρόβλεψη του αρνητικού ισοζυγίου (> 78-mmol / ημέρα απέκκριση νατρίου).

    Διουρητική αντοχή: Η διουρητική αντίσταση μπορεί να προβλεφθεί με χορήγηση ενδοφλέβιας φουροσεμίδης 80 mg μετά από 3 ημέρες χωρίς διουρητικά και με δίαιτα νατρίου 80 mEq ημερησίως / ημέρα. Η απέκκριση νατρίου ούρων σε διάστημα 8 ωρών <50 mEq / 8 ώρες προβλέπει αντίσταση.

    Εάν το άτομο παρουσιάζει αντίσταση ή κακή ανταπόκριση στη θεραπεία με διουρητικά, μπορεί να χρειαστεί υπερδιήθηση ή υδραφαίρεση, για να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος της κατακράτησης υγρών και της συμφόρησης. Η χρήση τέτοιων μηχανικών μεθόδων απομάκρυνσης υγρών μπορεί να παράγει σημαντικά κλινικά οφέλη σε άτομα με διουρητική αντοχή και μπορεί να αποκαταστήσει την ανταπόκριση σε συμβατικές δόσεις διουρητικών.

    Η υπερβολική διούρηση μπορεί να οδηγήσει σε υποκαλιαιμία χειρότερη της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ενδοαγγειακή εξάντληση όγκου, αζωθαιμία και νεφρική ανεπάρκεια.

    ascites 2

    Παρακέντηση

    Σε εκείνους με σοβαρό ασκίτη, υπό τάση, μπορεί να χρειαστεί θεραπευτική παρακέντηση. Καθώς, αυτό μπορεί να καταστρέφει τα επίπεδα αλβουμίνης ορού στο αίμα, η αλβουμίνη γενικά χορηγείται ενδοφλέβια σε αναλογία με την ποσότητα του ασκίτη που έχει αφαιρεθεί.

    Χειρουργική επέμβαση

    Ο ασκίτης που είναι ανθεκτικός στην ιατρική θεραπεία θεωρείται μια ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Ο εξιδρωτικός ασκίτης γενικά δεν αποκρίνεται στον χειρισμό της ισορροπίας του άλατος ή της διουρητικής θεραπείας. Η επαναλαμβανόμενη παρακέντηση και η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας είναι ο βασικός άξονας της θεραπείας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    ascites 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Ο καρκίνος ωοθηκών θεραπεύεται

    Ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Στένωση τριγλώχινας

    Σύνδρομο Pickwick

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Μεσοθηλίωμα

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Φιλαρίαση

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ψευδοκύστη του παγκρέατος

    Χυλώδης ασκίτης

    Η ανάλυση του ασκιτικού υγρού

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Παρακέντηση ασκιτικού υγρού

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Καρκίνος ήπατος

    Καρκίνος παγκρέατος

    Καρκίνος ωοθηκών

    www.emedi.gr

     

  • Μαστοειδίτιδα Μαστοειδίτιδα

    Μαστοειδίτιδα είναι η φλεγμονή των μαστοειδών κυψελών

    Η μαστοειδίτις είναι το αποτέλεσμα μιας λοίμωξης που εκτείνεται στο κρανίο πίσω από το αυτί. Συγκεκριμένα, είναι μια φλεγμονή της επένδυσης του βλεννογόνου του μαστοειδούς άντρου και του συστήματος των μαστοειδών κυττάρων του αέρα μέσα στο μαστοειδές σύστημα.

    Το μαστοειδές οστό είναι το τμήμα του κροταφικού οστού του κρανίου που βρίσκεται πίσω από το αυτί και περιέχει ανοικτούς χώρους που περιέχουν αέρα. 

    Η μαστοειδίτιδα προκαλείται, συνήθως, από την οξεία μέση ωτίτιδα (λοίμωξη μεσαίου ωτός) και εμφανίζεται στα παιδιά. Η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί στις περιβάλλοντες δομές, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, προκαλώντας σοβαρές επιπλοκές. 

    Η επίπτωση της μαστοειδίτιδας είναι αρκετά χαμηλή, περίπου 0,004%, αν και είναι υψηλότερη στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η κατάσταση συχνότερα επηρεάζει τα παιδιά ηλικίας από δύο έως δεκατριών μηνών, όταν εμφανίζονται συχνότερα οι μολύνσεις των αυτιών. Επηρεάζεται και η μέση ηλικία. Τα αρσενικά και τα θηλυκά επηρεάζονται εξίσου.

    Τύποι μαστοειδίτιδας

    Οξεία Μαστοειδίτιδα: Οξεία πυώδης φλεγμονή, επιπλοκή της οξείας μέσης ωτίτιδας.

    Χρόνια μαστοειδίτιδα: Σχετίζεται με το χολοστεάτωμα και με χρόνια πάθηση του αυτιού.

    Συμφυτική μαστοειδίτιδα.

    Υποξεία μαστοειδίτιδα.

    Σύνδρομο Gradenigo: με παράλυση της 6ης συζυγίας, ωτόρροια και οπισθοκογχικός πόνος.

    Οξεία λιθοειδίτιδα.

    Τα συμπτώματα της μαστοειδίτιδας είναι πόνος, ευαισθησία και οίδημα στην περιοχή του μαστοειδούς οστού. Μπορεί να υπάρχει πόνος στο αυτί και η περιοχή του αυτιού και του μαστοειδούς μπορεί να είναι κόκκινη (ερυθηματώδης). Πυρετός ή πονοκεφάλοι μπορεί, επίσης, να είναι παρόντες. Τα βρέφη εμφανίζουν, συνήθως, μη ειδικά συμπτώματα, όπως ανορεξία, διάρροια ή ευερεθιστότητα. Η αποστράγγιση από το αυτί συμβαίνει σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, με καφέ έκκριση στη μαξιλαροθήκη κατά το ξύπνημα. 

    Σημεία και συμπτώματα μαστοειδίτιδας

    Ωταλγία

    Προβολή και ερυθρότητα της τυμπανικής μεμβράνης

    Οπισθοωτιαία διόγκωση και μάζα

    Οπισθοωτιαίο ερύθημα

    Οπισθοωτιαία ευαισθησία

    Απώθηση του πτερυγίου του ωτός

    Πυρετός

    Αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων

    Θολερότητα των μαστοειδών κυψελών στις ακτινογραφίες

    Συλλογή πύου στο μέσο αυτί και τις μαστοειδείς κυψέλες με ή χωρίς καταστροφή της αρχιτεκτονικής των οστών

    Πιθανή ωτόρροια σε διάτρηση του τυμπάνου

    Υποπεριοστικό απόστημα

    Αίτια μαστοειδίτιδας

    Οξεία μέση ωτίτιδα

    Ατελώς θεραπευθείσα μέση πυώδης ωτίτιδα

    Χολοστεάτωμα

    Απόφραξη του αποχετευτικού συστήματος των μαστοειδών κυψελών

    Παράγοντες κινδύνου μαστοειδίτιδας

    Χολοστεάτωμα

    Υποτροπιάζουσα οξεία μέση ωτίτιδα

    Ανοσοκαταστολή

    Διαφορική διάγνωση μαστοειδίτιδας

    Οπισθοωτιαία φλεγμονώδης αδενοπάθεια

    Βαριά εξωτερική ωτίτιδα

    Οπισθοωτιαία κυτταρίτιδα

    Καλοήθης νεοπλασία, όπως ανευρυσματική οστική κύστη, ινώδης δυσπλασία

    Κακόηθες νεόπλασμα: ραβδομυοσάρκωμα

    Διάγνωση μαστοειδίτιδας

    Γενική αίματος και τύπος που δείχνει λευκοκυττάρωση

    Η διάγνωση της μαστοειδίτιδας γίνεται βάσει του ιατρικού ιστορικού και της φυσικής εξέτασης. Οι μελέτες απεικόνισης παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες. Η πρότυπη μέθοδος διάγνωσης είναι μέσω της σάρωσης με μαγνητική τομογραφία.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα μαστοειδίτιδας

    Φλεγμονώδης ιστός στις μαστοειδείς κυψέλες

    Κοκκιωματώδης ιστός

    Οστεϊτιδα

    Γίνεται ακοόγραμμα

    Απεικονιστικές εξετάσεις για τη μαστοειδίτιδα

    Ακτινογραφίες μαστοειδών που δείχνουν θολερότητα μαστοειδών κυψελών

    Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία μαστοειδών κυψελών

    Παθοφυσιολογία μαστοειδίτιδας

    Τα βακτηρίδια απλώνονται από το μέσο αυτί στα μαστοειδή κύτταρα, όπου η φλεγμονή προκαλεί βλάβη στις οστικές δομές. Ο Streptococcus pneumoniae, ο Streptococcus pyogenes, ο Staphylococcus aureus, o Haemophilus influenzae και η Moraxella catarrhalis είναι οι συνηθέστεροι οργανισμοί που παρατηρούνται σε οξεία μαστοειδίτιδα. Οι οργανισμοί που σπάνια βρίσκονται είναι η Pseudomonas aeruginosa και άλλοι Gram-αρνητικοί αερόβιοι βακίλλοι και αναερόβια βακτήρια. Η P. aeruginosa, τα Enterobacteriaceae, S. aureus και αναερόβια βακτηρίδια (Prevotella, Bacteroides, Fusobacterium και Peptostreptococcus spp.) Είναι τα πιο κοινά προϊόντα  στη χρόνια μαστοειδίτιδα. Σπανίως, το είδος Mycobacterium μπορεί επίσης να προκαλέσει τη μόλυνση.

    Η μαστοειδίτιδα προκαλείται από το χολοστεάτωμα, το οποίο είναι ένας σάκος κερατινοποιητικού πλακώδους επιθηλίου στο μέσο αυτί που συνήθως προκύπτει από επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του μέσου ωτός. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, το χολοστεάτωμα μπορεί να προκαλέσει μαστοειδίτιδα, καθώς και άλλες επιπλοκές.

    mastoeiditis 4

    Θεραπεία μαστοειδίτιδας

    Προφύλαξη του αυτιού από υγρά

    Συχνός καθαρισμός του ακουστικού πόρου υπό μικροσκοπικό έλεγχο για την εξίσωση της πίεσης, τη διαβατότητα του σωληναρίου αερισμού και επαρκή παροχέτευση του μέσου ωτός

    Μυριγγοτομή και τοποθέτηση σωληναρίου αερισμού

    Λήψη υλικού για καλλιέργειες κατά τη μυριγγοτομή  

    Ενδοφλέβια αντιμικροβιακά για την αντιμετώπιση των πιο συχνών μικροβίων

    Σε υποπεριοριστικό απόστημα θα πρέπει να γίνει παρακέντηση, διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος

    Η μαστοειδεκτομή εκτελείται στους ασθενείς που δεν ανταποκρίνεται στα παραπάνω μέτρα σε 18-72 ώρες ή σε αυτούς που παρουσιάζουν μηνιγγικές ή ενδοκρανιακές επιπλοκές

    Μετά από την τοποθέτηση σωληναρίου αερισμού χρησιμοποιούνται, επίσης, αντιμικροβιακές σταγόνες, τοπικά.

    Οι περισσότερες λοιμώξεις του αυτιού εμφανίζονται στα βρέφη, καθώς, οι ευσταχιανοί σωλήνες δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένοι και δεν αποστραγγίζονται εύκολα.

    Η θεραπεία της μαστοειδίτιδας περιλαμβάνει τη χορήγηση ενδοφλέβιων αντιβιοτικών. Αρχικά, δίνονται αντιβιοτικά ευρέως φάσματος, όπως η κεφτριαξόνη. Μόλις βγουν τα αποτελέσματα της καλλιέργειας μπορεί να χορηγηθούν πιο ειδικά αντιβιοτικά για τα αερόβια και αναερόβια βακτηρίδια. Μπορεί να χρειαστεί να γίνουν χειρουργικές επεμβάσεις, όπως μυρυοτομή, η μικρή τομή στην τυμπανική μεμβράνη (τύμπανο) και η εισαγωγή ενός σωλήνα τυμπανοστομίας στο τύμπανο και γίνεται αποστράγγιση του πύου από το μέσο αυτί, συμβάλλοντας στη θεραπεία της λοίμωξης. Ο σωλήνας πέφτει αυτόματα μετά από μερικές εβδομάδες έως μήνες, και η τομή θεραπεύεται φυσικά. Εάν υπάρχουν επιπλοκές ή η μαστοειδίτιδα δεν ανταποκρίνεται στις παραπάνω θεραπείες, μπορεί να χρειαστεί να εκτελεστεί μαστοειδεκτομή: μια διαδικασία στην οποία ένα τμήμα του οστού απομακρύνεται και η μόλυνση αποστραγγίζεται.

    Χορηγούνται αντιβιοτικά κατά των πιο κοινών μικροργανισμών, όπως β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος της ομάδας Α, σταφυλόκοκκος πνευμονίας και αιμόφιλος ινφλουέντζας.

    Σε ασθενείς με χολοστεάτωμα χορηγούνται αντιβιοτικά για πρωτέα, βακτηρίδια και S. Aureus και ψευδομονάδες.

    Σε ενήλικες χορηγείται ενδοφλέβια αμπικιλλίνη σε δόση 2 gr κάθε 6 ώρες ή αμπικιλλίνη/σουλφακτάμη ή κεφουροξίμη (750 mg) κάθε 8 ώρες. Σε παιδιά χορηγείται αμπικιλλίνη (100-200mg/kg την ημέρα διαiρεμένα κάθε 6 ώρες ή κεφουροξίμη 750 mg κάθε 8 ώρες.

    Επίσης, τοποθετούνται σταγόνες τοπικά, όπως, κορτισπορίνη, ωτικές σταγόνες, γενταμυκίνη και οφθαλμικό διάλυμα.

    Τέλος, μπορεί να χορηγηθούν αντιβιοτικά από το στόμα, όπως αμοξυκιλλίνη/κλαβουναλικό.

    Πρόγνωση μαστοειδίτιδας

    Με την άμεση θεραπεία, είναι δυνατό να θεραπευθεί η μαστοειδίτιδα. Η αναζήτηση ιατρικής φροντίδας πρώιμα στην έναρξη της νόσου είναι σημαντική. Ωστόσο, είναι δύσκολο για τα αντιβιοτικά να διεισδύσουν στο εσωτερικό των μαστοειδών οστών και έτσι μπορεί να μην είναι εύκολο να θεραπευτεί η λοίμωξη και μπορεί να υποτροπιάσει.

    Η μαστοειδίτιδα έχει πολλές πιθανές επιπλοκές και όλες συνδέονται με τη μόλυνση που μεταδίδεται στις γύρω δομές.

    Η απώλεια ακοής είναι πιθανή ή μπορεί να εμφανιστεί φλεγμονή του λαβυρίνθου του εσωτερικού αυτιού (λαβυρινθίτιδα), προκαλώντας ίλιγγο και μπορεί να αναπτυχθεί δακτύλιος αυτιού μαζί με την απώλεια ακοής, καθιστώντας πιο δύσκολη την επικοινωνία.

    Η λοίμωξη μπορεί, επίσης, να εξαπλωθεί στο νεύρο του προσώπου (κρανιακό νεύρο VII), προκαλώντας παράλυση του προσωπικού νεύρου, προκαλώντας αδυναμία ή παράλυση ορισμένων μυών έκφρασης του προσώπου, στην ίδια πλευρά του προσώπου.

    Άλλες επιπλοκές περιλαμβάνουν το απόστημα του Bezold, ένα απόστημα (μια συγκέντρωση πύου που περιβάλλεται από φλεγμονώδη ιστό) πίσω από τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ του λαιμού ή ένα υποπεριτόναιο απόστημα μεταξύ του περιστόρθου και του μαστοειδούς οστού (με αποτέλεσμα την τυπική εμφάνιση ενός προεξέχοντος αυτιού).

    Σοβαρές επιπλοκές προκύπτουν εάν η μόλυνση εξαπλωθεί στον εγκέφαλο. Αυτές περιλαμβάνουν τη μηνιγγίτιδα (φλεγμονή των προστατευτικών μεμβρανών που περιβάλλουν τον εγκέφαλο), επισκληρίδιο απόστημα (απόστημα μεταξύ του κρανίου και της εξωτερικής μεμβράνης του εγκεφάλου), θρομβοφλεβίτιδα φλεβωδών κόλπων εγκεφάλου (φλεγμονή των φλεβικών δομών του εγκεφάλου) ή απόστημα του εγκεφάλου. 

    Μετεγχειρητικά γίνεται ακοόγραμμα μετά την υποχώρηση της οξείας φάσης.

    Πρόληψη μαστοειδίτιδας

    Θεραπεία οξείας μέσης ωτίτιδας.

    Αντιμετώπιση της χρόνιας δυσλειτουργίας της ευσταχιανής σάλπιγγας με σωληνάρια αερισμού.

    Πρώιμη διάγνωση χολοστεατώματος.

    Επιπλοκές μαστοειδίτιδας

    Υποπεριοστικό απόστημα

    Σύνδρομο Gradenigo με παράλυση της 6ης συζυγίας, ωτόρροια και οπισθοκογχικός πόνος

    Απόστηματου Bezold

    Θρόμβωση σιγμοειδούς κόλπου

    Μηνιγγίτιδα

    Ενδοκράνιο απόστημα

    Επισκληρίδιο απόστημα

    Υποσκληρίδιο απόστημα

    Παρεγχυματικό απόστημα

    Σε βαρυκοϊα αγωγιμότητας μπορεί να χρειαστεί χειρουργική αποκατάσταση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μαστοειδίτιδα

    Πατήστε, εδώ,για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μαστοειδίτιδα

    mastoeiditis 3

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Η λαβυρινθίτιδα

    Μηνιγγίτιδα

    Νευροαισθητήριος βαρυκοΐα

    Μέση ωτίτιδα

    Οξεία μαστοειδίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Οι κινολόνες έχουν πολλές παρενέργειες Οι κινολόνες έχουν πολλές παρενέργειες

    Η κινολόνη και φθοριοκινολόνη έχουν πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες

     

    Τα συστηματικά και εισπνεόμενα αντιβιοτικά κινολόνης και φθοριοκινολόνης έχουν πολλές περιοριστικές, μακροχρόνιες και δυνητικά μη αναστρέψιμες παρενέργειες.

    Οι παρενέργειες αυτές αφορούν, κυρίως, το μυοσκελετικό και το νευρικό σύστημα.

    Μάλιστα όσα φάρμακα περιέχουν κινοξασίνη, φλουμεκίνη, ναλιδιξικό οξύ και πιπεμιδικό οξύ αποσύρονται από την αγορά.

    kinolones 5

    Απαγορεύεται, πλέον, η συνταγογράφηση κινολόνης και φθοριοκινολόνης:

    Για μη βαριά ή αυτοπεριοριζόμενη λοίμωξη, όπως η φαρυγγίτιδα, η αμυγδαλίτιδα και η οξεία βρογχίτιδα.

    Για την πρόληψη της διάρροιας των ταξιδιωτών.

    Για τις υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος.

    Για μη βακτηριακές λοιμώξεις, όπως μη βακτηριακή ή χρόνια προστατίτιδα.

    Για ήπιες έως μέτριες λοιμώξεις, όπως μη επιπεπλεγμένη κυστίτιδα, παρόξυνση χρόνιας βρογχίτιδας, παρόξυνση χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, οξεία βακτηριακή ρινοκολπίτιδα, οξεία μέση ωτίτιδα.

    Σε ασθενείς που εμφάνισαν παρενέργειες με ένα αντιβιοτικό κινολόνης ή φθοριοκινολόνης.

    Σε ηλικιωμένους ασθενείς.

    Σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια.

    Σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων.

    Σε ασθενείς που παίρνουν κορτικοστερεοειδή.

    kinolones 3

    Οι ανεπιθύμητες ενέργειες των κινολονών και φθοριοκινολονών

    Τενοντίτιδα

    Ρήξη τένοντα

    Μυαλγία

    Μυϊκή αδυναμία

    Αρθραλγία

    Οίδημα των αρθρώσεων

    Περιφερική νευροπάθεια

    Επιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα

    Διαταραχές βάδισης

    Αϋπνία

    Κατάθλιψη

    Κόπωση

    Διαταραχές της μνήμης

    Διαταραχές της όρασης

    Διαταραχές της όσφρησης

    Διαταραχές της γεύσης

    Αορτικό ανεύρυσμα

    Αορτικός διαχωρισμός

    Το αορτικό ανεύρυσμα και ο διαχωρισμός είναι πιο πιθανά σε οικογενειακό ιστορικό ανευρυσματικής νόσου, προϋπάρχον αορτικό ανεύρυσμα, προϋπάρχοντα αορτικό διαχωρισμό, σύνδρομο Marfan, αγγειακό σύνδρομο Ehlers-Danlos, αρτηρίτιδα Takayasu, γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα, νόσο Behcet, υπέρταη και αθηροσκλήρωση. Το αορτικό ανεύρυσμα και ο διαχωρισμός εκδηώνονται με αιφνίδιο πόνο στην κοιλιακή χώρα, το θώρακα ή την πλάτη.

    Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων

    Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων

    Τα κατάλληλα φυσικά αντιβιοτικά για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα φυσικά αντιβιοτικά για την υγεία σας

    kinolones 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ο άνθρωπος πάνω απ΄ όλα στην ιατρική

    Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας στο πεπτικό σύστημα

    Γιατί η συμβατική ιατρική δεν είναι αποδοτική

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Τα σημεία τοξινών στο πρόσωπο

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Σταματήστε να παίρνετε φάρμακα για το στομάχι

    Η καλύτερη αποτοξίνωση του ήπατος και της χοληδόχου κύστεως

    Τι συμβαίνει όταν ένας γιατρός αρρωσταίνει;

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ζεόλιθο

    Τα πιο εθιστικά ναρκωτικά

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το ανθρώπινο σώμα

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Μαζική επίθεση των Ιατρικών Συλλόγων Ελλάδας κατά των ιατρών που εφαρμόζουν φυσικές θεραπείες

    Επικίνδυνες κατευθυντήριες γραμμές για την υπέρταση

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες προκαλούν καρκίνο

    Μειώστε την αρτηριακή σας πίεση με φυσικούς τρόπους

    Όλα τα χημικά φάρμακα έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην υγεία

    Τα φάρμακα που προκαλούν χολολιθίαση

    Προσοχή!!! Σταματήστε να κάνετε απεικονιστικές εξετάσεις με σκιαγραφικά

    Μην παίρνετε φάρμακα για την ακμή

    Η διαλείπουσα νηστεία κάνει καλό στην υγεία

    Το ενδοκανναβινοειδές σύστημα

    Πώς θεραπεύει η νηστεία

    Η νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης θα προάγει την υγεία

    www.emedi.gr

     

  • Πυώδης ιδρωταδενίτιδα Πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η ιδρωταδενίτιδα

     

    Η πυώδης ιδρωταδενίτιδα ή ιδρωταδενίτιδα, ή ανάστροφη ακμή ή οζαιοκυστική ακμή ή νόσος Velpeau ή ακμή αποκρινών αδένων, ICD - 10 : L73.2, είναι οξέα, ευαίσθητα, κυστόμορφα αποστήματα των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται στις τριχωτές επιφάνειες του δέρματος (μασχάλες, πρωκτογεννητική περιοχή, κάτω από τα στήθη, εφήβαιο, θηλαία άλω) και των εξωκρινών αδένων που βρίσκονται διασκορπισμένοι γύρω από τον ομφαλό, στο τριχωτό της κεφαλής, τον κορμό και το πρόσωπο.

    Στις χρόνιες περιπτώσεις σχηματίζονται ινώδεις, συριγγώδεις πόροι με διαλείπουσα παροχέτευση και οξεία, κατά περιόδους, αποστηματοποίηση.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Είναι συχνότερη κατά την όψιμη ήβη μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

    Στις γυναίκες εμφανίζεται συχνότερα περιπρωκτικά και στους άνδρες μασχαλιαία.

    Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1% και 4% των ανθρώπων προσβάλλονται από πυώδη ιρωταδενίτιδα. Οι γυναίκες προσβάλλονται τρεις φορές συχνότερα από τους άνδρες.

    Η έναρξη της νόσου συμβαίνει σε νεαρή ηλικία και ενδέχεται να είναι λιγότερο συχνή μετά την ηλικία των 50 ετών.

    idradenitida 1

    Σύστημα ταξινόμησης της ιδρωταδενίτιδας του Hurley

    ΣτάδιοΧαρακτηριστικά
    I Ένα ή πολλαπλά μαζί αποστήματα χωρίς ουλές ή ίνωση, με σπάνια φλεγμονή και μπορεί να συγχέονται με την ακμή
    ΙΙ Επαναλαμβανόμενα αποστήματα, μεμονωμένες ή πολλαπλές μακρινές βλάβες με σχηματισμό θόλου. Υπάρχει φλεγμονή και μπορεί να απαιτεί μικρό χειρουργείο, όπως τομή και παροχέτευση)
    III Διάχυτη ή ευρεία συμμετοχή σε μια περιφερειακή περιοχή με πολλαπλές ουλές και αποστήματα. Υπάρχει φλεγμονή έχουν το μέγεθος της μπάλας του γκολφ ή μεγαλύτερο, υπάρχει ανάπτυξη ουλών, και υποδόρια λοίμωξη, συρίγγια και οι ασθενείς σε αυτό το στάδιο ενδέχεται να αδυνατούν να λειτουργήσουν

    Σύστημα σταδιοποίησης Sartorius

    Ανατομικές περιοχές που εμπλέκονται (μασχάλη, βουβωνική κοιλότητα, ή άλλη περιοχή αριστερά ή δεξιά)
    Αριθμός και τύποι σχετικών βλαβών (αποστήματα, οζίδια, συρίγγια, ουλές, σημεία τραυματισμού από όλες τις εμπλεκόμενες περιοχές)
    Η απόσταση μεταξύ των βλαβών, ειδικότερα η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ δύο σχετικών βλαβών (π.χ. οζίδια και συρίγγια σε κάθε περιοχή ή μέγεθος εάν υπάρχει μόνο μία βλάβη)
    Η παρουσία φυσιολογικού δέρματος μεταξύ των βλαβών (δηλαδή, όλες οι βλάβες που διαχωρίζονται σαφώς από το φυσιολογικό δέρμα)
    Οι βαθμοί συλλέγονται σε κάθε μία από τις παραπάνω κατηγορίες και προστίθενται για να δώσουν ένα σκορ. Επιπλέον, γίνεται προσθήκη μιας  αναλογικής κλίμακας για τον πόνο ή την ποιότητα ζωής.

    Σημεία και συμπτώματα πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Βλατίδες σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οζίδια σε σχήμα θόλου μεγέθους 1-3 εκατοστά

    Οι μεγαλύτερες αλλοιώσεις παρουσιάζουν κλυδασμό

    Κατανομή αποκρινείς αδένες με πιο συχνή εντόπιση στις μασχάλες και τους βουβώνες

    Πολλαπλές υποτροπές στην ίδια πλευρά

    Οι περιοχές επούλωσης συνοδεύονται από ουλοποίηση και συραγγοποίηση

    Μπορεί να υπάρχουν φαγέσωρες

    idradenitida 3

    Αίτια πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Απόφραξη των τριχοσμηγματογόνων μονάδων με τις οποίες επικοινωνούν οι αποκρινείς αδένες

    Η απόφραξη των θυλάκων των εξωκρινών αδένων μπορεί να οφείλεται σε εμβρυολογική δυσπλασία των εξωκρινών πόρων, σε πίεση των πόρων από κατακράτηση ιδρώτα ή βακτηριακή λοίμωξη

    Μπορεί να αποτελεί μέρος της τριάδας της θυλακίτιδας: συρρέουσα ακμή, διαχωριστική κυτταρίτιδα του τριχωτού της κεφαλής, πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Η κατάσταση είναι, πιθανώς, αποτέλεσμα ενός συνδυασμού γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

    Δυσλειτουργία ανδρογόνων.

    Παράγοντες κινδύνου πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Παχυσαρκία που προκαλεί μηχανικό ερεθισμό, απόφραξη και διαβροχή

    Μαύρη φυλή

    Γυναίκες

    Ακμή

    Σακχαρώδης διαβήτης

    Υπερχοληστερολαιμία

    Χαμηλός βασικός ρυθμός μεταβολισμού

    Κατάθλιψη

    Στενά ρούχα κατασκευασμένα από βαριά και συνθετικά υλικά

    Αποσμητικά, προϊόντα αποτρίχωσης, ξύρισμα της πληγείσας περιοχής

    Φάρμακα, ιδιαίτερα από του στόματος αντισυλληπτικά (δηλαδή από του στόματος ορμονική αντισύλληψη, "χάπι") και το λίθιο

    Ζεστά κα ιδιαίτερα υγρά κλίματα (το ξηρό κλίμα συχνά προκαλεί ύφεση)

    Γενετικοί παράγοντες: έχει προταθεί ένας αυτοσωμικός κυρίαρχος τύπος κληρονομικότητας

    Ενδοκρινικοί παράγοντες: πιστεύεται ότι εμπλέκονται οι σεξουαλικές ορμόνες, ιδιαίτερα η περίσσεια ανδρογόνων, αν και οι αποκριτικοί αδένες δεν είναι ευαίσθητοι σε αυτές τις ορμόνες. Οι γυναίκες έχουν, συχνά, εστίες πριν από την εμμηνόρροια και μετά την εγκυμοσύνη. Η σοβαρότητα, συνήθως, αυξάνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά την εμμηνόπαυση.

    Κάποιες περιπτώσεις έχει βρεθεί ότι οφείλονται σε μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN , PSEN1 ή PSENEN. Τα γονίδια παράγουν πρωτεΐνες που είναι όλα συστατικά ενός συμπλέγματος που ονομάζεται γάμμα (γ) εκκριτάση. Αυτό το σύμπλοκο διαχωρίζει πολλές διαφορετικές πρωτεΐνες, το οποίο είναι ένα σημαντικό βήμα σε διαφορετικά μονοπάτια χημικής σηματοδότησης . Μία από αυτές τις οδούς, γνωστή ως μονοπάτι Notch, είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική ωρίμανση και διαίρεση των κυττάρων των θυλάκων της τρίχας και άλλων μορφών δερματικών κυττάρων. Το μονοπάτι Notch εμπλέκεται, επίσης, στο φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα. Μελέτες υποδηλώνουν ότι οι μεταλλάξεις στα γονίδια NCSTN, PSEN1 ή PSENEN βλάπτουν τη σηματοδότηση Notch στα θυλάκια τρίχας. Η μη φυσιολογική σηματοδότηση Notch προάγει την ανάπτυξη οζιδίων και οδηγεί σε φλεγμονή στο δέρμα.

    idradenitida 5

    Διαφορική διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Δοθιήνωση. Η διαφοροδιάγνωση γίνεται με ειδικές καλλιέργειες

    Καρκίνος

    Διάγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Καλλιέργεια του εξιδρώματος των βλαβών: σταφυλόκοκκος, στρεπτόκοκκος, κολοβακτηρίδιο, πρωτέας και ορθοκυτταρική αναιμία σε χρόνιες περιπτώσεις

    Τα παθολογοανατομικά ευρήματα δείχνουν οξεία και χρόνια φλεγμονή, πολλαπλές φαγέσωρες και συριγγώδεις πόρους σε υποτροπές

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών και βιοψία

    Θεραπεία πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Τα ζεστά λουτρά μπορούν να δοκιμαστούν σε άτομα με ήπια ασθένεια.

    Ενώ χρησιμοποιούνται, συχνά, αντιβιοτικά δεν έχουν αποτελέσματα.

    Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα δοκιμάζουν κάποιοι, χωρίς καλά αποτελέσματα.

    Σε ασθενείς με πιο σοβαρή ασθένεια, μπορεί να γίνει θεραπεία με λέιζερ ή χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του προσβεβλημένου δέρματος. 

    Γίνεται χειρουργική αφαίρεση συριγγίων, εξαίρεση με απόξεση και ηλεκροκαυτηρίαση και σε σοβαρές και δύσκολες περιπτώσεις γίνεται εκτομή και τοποθετείται δερματικό μόσχευμα.

    Απαιτείται τοπικός καθαρισμός με αντισηπτικό σαπούνι.

    Αποφυγή έκθεσης σε θερμότητα και εφίδρωσης.

    Απώλεια βάρους αν ο ασθενής είναι υπέρβαρος.

    Διακοπή καπνίσματος.

    Αποφεύγονται τα στενά ρούχα για να μη δημιουργηθούν τραύματα από τριβή. Να φοράτε πάντα χαλαρά και άνετα βαμβακερά ρούχα.

    Αποφεύγονται τα αποσμητικά μασχάλης.

    Λαμβάνονται φυσικά αντιβιοτικά.

    Φροντίστε να καθαρίσετε την πληγείσα περιοχή καθαρίζοντάς την απαλά με ένα φυσικό αντιβακτηριδιακό σαπούνι, μετά στεγνώνεται κι εφαρμόζεται ένα φυσικό αντιβιοτικό.

    Η εφαρμογή θερμών επιθεμάτων βοηθά στην ανακούφιση του πόνου και του πρηξίματος.

    Εάν είστε υπέρβαροι, η απώλεια βάρους θα βοηθήσει, καθώς το υπερβολικό βάρος προκαλεί, ανάμεσα στους μηρούς, τις πτυχώσεις του δέρματος κ.α αυξημένη τριβή, εφίδρωση και βακτηριακή ανάπτυξη.

    Πολλοί κάνουν έγχυση στις βλάβες στερεοειδών, τύπου βραδείας αποδέσμευσης, όπως τριαμσινολόνης.

    Γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση των βλαβών.

    Γίνεται χειρουργική εκτομή.

    Χορηγούνται ρετινοειδή από το στόμα και μερικοί χορηγούν κορτικοστερεοειδή για μικρό χρονικό διάστημα.

    Το λέιζερ μήκους κύματος 1064 νανομέτρων για αποτρίχωση Nd: YAG μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία.

    idradenitida 6

    Τα φάρμακα που χορηγούνται στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ένας συνδυασμός ριφαμπικίνης και κλινδαμυκίνης χορηγείται ταυτόχρονα για 2-3 μήνες.

    Άλλα αντιβιοτικά είναι η τετρακυκλίνη, η μινοκυκλίνη και η κλινδαμυκίνη.

    Η τοπική κλινδαμυκίνη χρησιμοποιείται, επίσης.

    Τετρακυκλίνη 250 mg 4 φορές την ημέρα ή 500 mg 3 φορές την ημέρα για 2 ή περισσότερους μήνες

    Μινοκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα από το στόμα

    Κλινδαμυκίνη 2% λοσιόν ή νεομυκίνη κρέμα, τοπικά για τον έλεγχο της οσμής

    Ερυθρομυκίνη 1-1,5 gr 4 φορές την ημέρα από το στόμα

    Δοξυκυκλίνη 100 mg 2 φορές την ημέρα για 7-14 ημέρες

    Άλλα αντιβιοτικά ανάλογα με τις καλλιέργειες

    Τα αντιβιοτικά έχουν πολλές παρενέργειες

    Ισοτρετινοϊνη 40-80 mg ανά ημέρα από το στόμα για 4 μήνες, η οποία έχει πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματική

    Μερικοί δίνουν αντισυλληπτικά χάπια που έχουν πολλές παρενέργειες και δεν είναι αποτελεσματικά

    Θεραπεία με αντιανδρογόνα: Η ορμονική θεραπεία με οξική κυπροτερόνη και αιθινυλική οιστραδιόλη με υψηλές δόσεις

    Οι αναστολείς παράγοντα νέκρωσης όγκου TNF-α / όγκου περιλαμβάνουν φάρμακα, όπως το adalimumab και το infliximab, τα οποία βοηθούν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, αλλά κάνουν τον ασθενή πιο ευάλωτο σε λοίμωξη, καρδιακή ανεπάρκεια και κάποιους καρκίνους.

    Απαιτείται αντιφλεγμονώδης διατροφή στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Ο ψευδάργυρος μπορεί να βοηθήσει. Οι ασθενείς που παίρνουν γλυκονικό ψευδάργυρο, 90mg / ημέρα, μαζί με τοπικό φυσικό αντιβιοτικό, παρουσιάζουν σημαντικές μειώσεις στην εμφάνιση της νόσου 3 μήνες μετά την έναρξη θεραπείας.

    Απαιτείται διατροφή που είναι πλούσια σε φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

    Καταναλώνετε λιπαρά ψάρια τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα.

    Να λαμβάνετε πολλά ακόρεστα λίπη στη διατροφή όπως το ελαιόλαδο, το αβοκάντο, τα καρύδια και τους σπόρους.

    Να πίνετε άφθονους πράσινους χυμούς.

    Να καταναλώνετε, κυρίως, βιολογικά κρέατα, προϊόντα και άλλα βιολογικά τρόφιμα

    Τρόφιμα που πρέπει να αποφύγετε στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα

    Αποφύγετε τη ζάχαρη. Ο περιορισμός των τροφίμων με πρόσθετα σάκχαρα και σιρόπια, όπως δημητριακά, σόδες, καραμέλες κ.λπ., μπορεί να μειώσει τα επίπεδα ινσουλίνης και επίσης, να ελαφρύνει τα συμπτώματα της νόσου.
    Αποφύγετε τα γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το γάλα, το τυρί κλπ. που αυξάνουν τα επίπεδα ινσουλίνης, γεγονός που μπορεί με τη σειρά του να οδηγήσει σε υπερπαραγωγή ανδρογόνων ορμονών που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην πυώδη ιδρωταδενίτιδα. Η εξάλειψη των γαλακτοκομικών προϊόντων από τη διατροφή μειώνει τον αριθμό των νέων αλλοιώσεων που αναπτύσσονται και τα συμπτώματα.
    Αποφύγετε τα ραφιναρισμένα ή επεξεργασμένα τρόφιμα.

    Χρειάζεται παρακολούθηση.

    Πιθανές επιπλοκές πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Λεμφοίδημα

    Ρικνώσεις στη θέση των αλλοιώσεων

    Σε ανώδυνους συριγγώδεις πόρους μπορεί να αναπτυχθεί επιδερμοειδές καρκίνωμα

    Διάσπαρτη λοίμωξη. Παρουσιάζονται τοπικές και συστηματικές λοιμώξεις (μηνιγγίτιδα, βρογχίτιδα, πνευμονία, κλπ.), οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν, ακόμη και σε σηψαιμία 

    Περιορισμός της κινητικότητας των άκρων άνω και κάτω από το λεμφοίδημα, ως συνέπεια της ίνωσης και των ουλών

    Ουρηθρικό ή ορθρικό ή πρωκτικό συρίγγιο

    Αναιμία νορμοχρωμική ή υποχρωμική αναιμία

    Αρθρίτιδα

    Αμυλοείδωση

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Διάμεση κερατίτιδα

    Καρκίνος δέρματος

    Καρκίνος πνεύμονα

    Καρκίνος στόματος

    Καρκίνος ήπατος

    Πρόγνωση πυώδους ιδρωταδενίτιδας

    Οι μεμονωμένες βλάβες επουλώνονται σε 10-30 ημέρες

    Οι υποτροπές διαρκούν χρόνια

    Μπορεί να συνυπάρχει ακμή, περιθυλακίτιδα της κεφαλής ή διαχωριστική θυλακίτιδα του τριχωτού της κεφαλής ή παχυσαρκία που σχετίζεται με σακχαρώδη διαβήτη, ατοπία και μελανίζουσα ακάνθωση

    Μερικοί ασθενείς εμφανίζουν 1 ή 2 βλατίδες το χρόνο

    Τα καλύτερα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις δερματικές παθήσεις

    idradenitida 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς αποβάλλονται οι τοξίνες από το ανθρώπινο σώμα

    Μην παίρνετε φάρμακα για την ακμή

    Οι πολύτιμες λειτουργίες του δέρματος

    Τροπικός λειχήνας

    Τα αποσμητικά μασχάλης προκαλούν καρκίνο μαστού

    Αποσμητικό για τον ιδρώτα

    Καταπολεμήστε την έντονη εφίδρωση

    Απαραίτητο συστατικό για τα αποσμητικά μασχάλης

    Οδηγίες για την ενυδάτωση στην άσκηση

    Κόλπο για την αποτελεσματική θεραπεία των δοθιήνων

    Θυλακίτιδα

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Καντιτίαση

    Τι είναι οι φλύκταινες

    Θεραπεία για τις ουλές

    Λίγα γένια είναι της μόδας

    Ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

    Δοθιήνωση

    Αποτρίχωση γεννητικών οργάνων

    Πώς τα ακατάλληλα ρούχα και αξεσουάρ μπορούν να σας αρρωστήσουν

    www.emedi.gr