Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014 11:27

Η ιστορία του καρκίνου μαστού το 18ο αιώνα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Πώς θεραπευόταν ο καρκίνος του μαστού το 18ο αιώνα

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD


Gerard Tabor (1721):

Εφεύρε ένα όργανο για απλοποίηση της μαστεκτομής:

Στην προσπάθειά του να απλοποιήσει την εκρίζωση του μαστού εφεύρε ένα όργανο που λειτουργούσε σαν κιλοτίνα. Αυτό συμπίεζε το μαστό στη βάση του και ένα κυρτό μαχαίρι που ήταν προσαρμοσμένο στο όργανο, μπορούσε να ακρωτηριάσει το μαστό με μια κίνηση ταχεία.

Mέθοδος μαστεκτομής, 1721, G. Tabor


Jean-Louis Petit (1674-1750):

Αρχίζει την εγχείρηση αφαιρώντας πρώτα τους αδένες της μασχάλης: 

Γεννήθηκε το 1674 στο Παρίσι. Το 1731 γίνεται ο πρώτος Διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας Χειρουργικής. Είναι από τους πρώτους που δεν ενδιαφέρονται μόνο για την τεχνική, αλλά και για τα σημεία των ασθενειών και για την έκβαση της θεραπείας. Αναγνωρίζει το ρόλο των λεμφαδένων και αρχίζει την εγχείρηση αφαιρώντας πρώτα τους αδένες της μασχάλης. ριζική200 χρόνια πριν τον Halsted περιέγραψε τα βασικά δόγματα μιας επαρκούς μαστεκτομής με ευρεία εξαίρεση του όγκου και αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων. Συνιστούσε την εγχείρηση που μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη ριζική μαστεκτομή. Αυτή διέφερε από τη σύγχρονη ριζική μαστεκτομή μόνο σε ότι αφορά την έκταση του αφαιρεθέντος υπερκείμενου δέρματος, που κατά την τεχνική του Petit ήταν περιορισμένη, εκτός αν το δέρμα ήταν πραγματικά διηθημένο. Έγραψε ότι οι ρίζες του καρκίνου είναι οι διογκωμένοι λεμφαδένες και ο αδένας πρέπει να αναζητηθεί και να αφαιρεθεί, το ίδιο και η θωρακική περιτονία και ακόμη και μερικές ίνες του μυός, παρά να αφεθεί τυχόν αμφίβολος ιστός. Ο μαζικός αδένας δεν πρέπει να διανοιχτεί κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Εάν το δέρμα έχει επίσης διηθηθεί και εάν έχει γερά προσκολληθεί στον καρκίνο, υπάρχει πολύ μικρή ελπίδα για πλήρη ίαση, εάν το δέρμα δεν αφαιρεθεί  τελείως μαζί με τον όγκο. Δεν πρέπει να αφήνεται κυτταρικός ιστός όταν αφαιρείται ένας καρκινωματώδης όγκος.

Jean-Louis Petit


Giovanni –Battista Morgagni (1682-1771):

Ιταλός, μαθητής του Valsalva στην Bologna που ίδρυσε τον κλάδο της Μορφολογικής Ανατομικής κατά τον 18ο αιώνα. Ακολουθώντας την ανατομοκλινική μέθοδο τοποθέτησε τα θεμέλια της σύγχρονης Παθολογικής Ανατομικής και δημιούργησε μια περίφημη Σχολή που άνοιξε νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα. Ο  Morgagni ηγήθηκε της ιταλικής επιστημονικής αναμορφωτικής προσπάθειας των αρχών του 18ου αιώνα. Πρόκειται για έναν ερευνητή που είχε βαθιές φιλοσοφικές γνώσεις. Κύρια χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ήταν η πρώιμη ευφυία, η κλασσική μόρφωση και ο σεβασμός του προς την πνευματική παράδοση. Η αξιοθαύμαστη ερευνητική του δραστηριότητα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αιώνα. Δίδαξε την παθολογία και την παθολογική ανατομική στην  Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πάντοβα επί 60 ολόκληρα χρόνια. Ο μεγαλοφυής ιατροφιλόσοφος διακρινόταν για το ήθος, τη μετριοφροσύνη, τη σεμνότητα και το σεβασμό προς το ιπποκρατικό έργο. Σ’ ένα βιβλίο του το De sedibus et causis morborum (1761) έθεσε τα θεμέλια της παθολογικής ανατομίας. Έτσι κατόρθωσε να συσχετίσει την παθολογοανατομική εικόνα με τα κλινικά ευρήματα και να καθορίσει τις σχέσεις μεταξύ των τοπικών ανατομικών βλαβών και της κλινικής εικόνας των νόσων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι αξιολογότερες ανατομικές μελέτες του 18ου αιώνα είναι μακροσκοπικές και συνεπώς μορφολογικές.

Παθολογοανατομική προσέγγιση του καρκίνου του μαστού:

Το φαινόμενο της μετάστασης ακόμη φαίνεται να είναι άγνωστο για τον Battista Morgagni. Περιέγραψε μια περίπτωση πνευμονικού σκίρρου στο θωρακικό κλωβό, στο σημείο όπου οι πλευρές εκτέθηκαν στον καρκίνο, λίγο καιρό μετά την αφαίρεση καρκινωματώδους μαστού. Σε άλλη περίπτωση παρατήρησε την παρουσία ενός μεγάλου όζου, «σκιρρώδους φυματίου» όπως το αποκάλεσε, στον μασχαλιαίο άξονα.  

Giovanni –Battista Morgagni       


Lorenz Heister (1683-1758):

Περιγραφή μιας μαστεκτομής:

Καθηγητής στο Altdorf  & Helmstedt. Η περιγραφή μιας μαστεκτομής που έγινε το 1720 μας δίνει μια ζωντανή ιδέα για το τι αυτή η επέμβαση περιελάμβανε εκείνες τις ημέρες. Περιγράφει την προσεκτική προεγχειρητική προετοιμασία, την μαστεκτομή που ελάμβανε χώρα το ταχύτερο δυνατόν και τις μετεγχειρητικές επιδέσεις  του εμπυημένου τραύματος, αν φυσικά η ασθενής ήταν τυχερή να επιβιώσει από την εγχείρηση. Η αναφερόμενη περίπτωση επίσης είναι σημαντική, γιατί δείχνει ότι οι καιροί δεν άλλαξαν και τόσο πολύ όσον αφορά την συμπεριφορά της ασθενούς απέναντι στον καρκίνο. Κατά καιρούς υπάρχει προσπάθεια  ανεύρεσης μιας αιτίας, όπως τότε που η ασθενής συσχέτισε τον όγκο της με τον κρύο αέρα  στο στήθος της, όταν ίδρωσε 16 χρόνια πριν ο όγκος εμφανισθεί και εφάρμοσαν έμπλαστρα, αλοιφές, και θερμόλουτρα. Παρόλο που ο Heister είχε πειστεί ότι ήταν καρκίνος, η περιγραφή του όγκου δηλαδή η κινητικότητά του, το χρώμα της υπερκείμενης επιδερμίδας, η απουσία δευτερευόντων μεταστάσεων στην μασχάληκαι η μακροχρόνια επιβίωση της ασθενούς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο όγκος ήταν ένα παράδειγμα φυλλώδους κυστεοσαρκώματος, ενός αργά εξελισσόμενου καλοήθους όγκου στο μαστό, ο οποίος μπορεί να λάβει τεράστιες διαστάσεις αν και μπορεί τελικά να μετατραπεί σε κακοήθη.

Όταν η ασθενής απευθύνθηκε στον Heister ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Αυτός σκέφθηκε τον Celsus, αυτόν τον εξαίρετο Ρωμαίο ιατρό, που είχε τονίσει ότι σε επικίνδυνες καταστάσεις είναι καλύτερα να δοκιμάσεις μια θεραπεία σωτηρίας, ακόμη και όταν οι ελάχιστες ελπίδες επιτυχίας παραμένουν μηδαμινές. Έτσι προχώρησε πολύ γρήγορα σε επέμβαση την 29η Ιανουαρίου και δεν την ανέβαλε μέχρι την Άνοιξη όπως συνηθιζόταν στην Γαλλία. Ετοίμασε τα πάντα το πρωί της επέμβασης, όπως ένα μαχαίρι αρκετά μεγάλο ειδικό για την περίπτωση, αφού ο όγκος ήταν αρκετά μεγάλος. Μετά παρήγγειλε μερικά θεραπευτικά για να σταματήσει την αιμορραγία και ετοίμασε τα σίδερα καυτηριασμού για να τα εφαρμόσει στις αρτηρίες, αν η αιμορραγία ήταν μεγάλη. Τέλος, ο βοηθός ετοίμασε ζεστή μπύρα με βούτυρο για να εφαρμοστεί πάνω από όλους τους επιδέσμους, όπως έκανε ο Ελβέτιος για την πρόληψη της φλεγμονής. Όταν όλα ήταν έτοιμα  προχώρησε στην εγχείρηση. Τοποθέτησε την ασθενή στην πολυθρόνα στο μέσο του δωματίου, στάθηκε στο δεξί μέρος λίγο προς τα πίσω, για να διευκολυνθεί στην διάνοιξη στο κατώτερο μέρος και μετά ζήτησε από τον βοηθό να σηκώσει το δεξί της χέρι. Την ίδια στιγμή ένας άλλος βοηθός κρατούσε σταθερά το κεφάλι της, ενώ ένας τρίτος κρατούσε το νοσηρό μαστό με τα δυό του χέρια, σηκώνοντάς τον και τραβώντας τον ταυτόχρονα προς το μέρος του, ώστε να μπορέσει με ευκολία ο Heister να τον διαχωρίσει από τους υποκείμενους μυς. Ένας τέταρτος βοηθός στεκόταν στο πλάι του, με τα εργαλεία και τα επιθέματα και ένας πέμπτος  κρατούσε τα τονωτικά φάρμακα. Ο χειρουργός ενθάρρυνε την ασθενή να συμπεριφερθεί με αποφασιστικότητα και μετά κρατώντας το μαστό με το αριστερό του χέρι, εφάρμοσε με το δεξί του χέρι το μαχαίρι στο κάτω μέρος, έκοβε και κατεύθυνε το βοηθό που κρατούσε το στήθος να το τραβά προς το μέρος του μέχρι που αυτό να αποκοπεί και αυτό είχε διάρκεια ένα λεπτό.

Οι αρτηρίες μετά την μαστεκτομή αιμορραγούσαν πολύ και έτσι εφάρμοσε κομπρέσες εμποτισμένες με τερεβίνθη, καθοδηγώντας τους βοηθούς να πιέζουν με τα δάκτυλά τους. Μετά εφάρμοσε στην υπόλοιπη πληγή το ξαντόν, σκορπίζοντας την στυπτική πούδρα και τοποθέτησε τις υπόλοιπες επιδέσεις με πίεση, μέχρι που σταμάτησε η αιμορραγία. Στην ασθενή έδωσαν ένα ηδύποτο τονωτικό και της κρατούσαν οινόπνευμα κάτω από τη μύτη για να το μυρίζει και να μην λιποθυμήσει. Ο Heister στην συνέχεια ζύγισε τον κομμένο μαστό. Έπειτα προχώρησε στην περιγραφή της μακράς περιόδου παρακολούθησης του τραύματος  και της ασθενούς, η οποία έζησε για αρκετά χρόνια μετά την επέμβαση.

Αυτός ο καρκινωματώδης μαστός ήταν ο μεγαλύτερος που αφαιρέθηκε ή περιγράφηκε από τους συγγραφείς.

Ενδιαφέρουσα φαίνεται η σταδιακή μετεγχειρητική σίτιση της ασθενούς με σούπα, γλυκά, φρούτα, μελάτα αυγά, μπύρα και κρασί.

H περιγραφή μιας μαστεκτομής, την εποχή πριν από την εφαρμογή της αναισθησίας, προτρέπει τους χειρουργούς και τους ψευτογιατρούς εκείνης της εποχής, να ψάχνουν να βρουν μη χειρουργικές διαδικασίες για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού.

Lorenz Heister, Royal College of surgeons of England

Μαστεκτομή του Heister, Medical, Chirurgical and Anatomical Cases, English Edition, 1755


Henri François Le Dran (1685-1770):

Επισήμανε ότι η πρόγνωση του καρκίνου του μαστού ήταν χειρότερη όταν υπήρχε εμπλοκή των μασχαλιαίων λεμφαδένων:

Χειρουργός του νοσοκομείου Charite Hospital στο Παρίσι, που δίδαξε ότι ο καρκίνος του μαστού ήταν μια τοπική βλάβη σε πρώιμο στάδιο, το οποίο μπορούσε να εξαπλωθεί μέσω των λεμφικών οδών στους επιχώριους λεμφαδένες. Εάν υπήρχε εμπλοκή των λεμφαδένων στη μασχάλη η πρόγνωση θα ήταν σημαντικά χειρότερη. Αυτό υπήρξε μεγάλης σπουδαιότητος, γιατί αντιλέγει τις χυμικές θεωρίες του Γαληνού που είχαν κυριαρχήσει για πάνω από χίλια χρόνια και που ακόμα υποστηριζόταν από πολλούς, για δύο ή περισσότερους αιώνες. Αυτή του η παρατήρηση, που ήδη είχε επισημανθεί από τον Petit, ήταν σημαντική για την κατανόηση του καρκίνου του μαστού. Στην πραγματικότητα είναι η ισχύουσα αρχή σήμερα με την οποία διαλέγονται οι ασθενείς για βοηθητική θεραπεία μετά τη μαστεκτομή. Αναφέρει ότι είχε ένα αίσθημα καψίματος στο πρόσωπό του, ενώ το ένδυμα που φορούσε αποχρωματίστηκε μόνιμα σε μερικά σημεία, όταν υγρό από τον καρκίνο πετάχτηκε επάνω του. Ισχυρίστηκε ότι είχε κάνει πολλές επεμβάσεις τις περισσότερες με επιτυχία. Δυστυχώς ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί το επίπεδο της επιτυχίας με αυτές τις αρχαϊκές θεραπείες. Παρά ταύτα υπάρχουν αποδείξεις για να υποθέσουμε ότι αυτές οι γυναίκες επιζούσαν μέσα από αυτές τις πρωτόγνωρες διαδικασίες και προσδοκούσαν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.  

Henri François Le Dran


Hendrik Ulhoorn (1692-1749):

Αναφέρει τους κανόνες της χειρουργικής του καρκίνου του μαστού:

Ολλανδός χειρουργός, μαθητής του Bidloo, ο οποίος αναφέρεται στους κανόνες εγχειρήσιμου και ανεγχείρητου καρκίνου μαστού, που διατυπώθηκαν στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν γίνεται ξεκάθαρο ότι η παρουσία μασχαλιαίων λεμφαδένων και η προσκόλληση στις πλευρές έπρεπε να αποκλείει την μαστεκτομή. Αν γινόταν μαστεκτομή το μεγάλο τραύμα θα έπρεπε να θεραπευτεί με υλικά που εμπόδιζαν το τραύμα να κολλήσει στις επιδέσεις και να επιμολυνθεί.


 

Καρκίνος μαστού  Theatro chirurgico anatomico (1729), Francisco Suarez de Riveira

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Petrus Camper (1722-1789):

Ολλανδός γιατρός και φυσιοδίφης που γεννήθηκε στο Leyden το 1722 και πέθανε στη Χάγη το 1789. Διατέλεσε καθηγητής της ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (1750) και του Γρόνιγκεν (1763). Σ’ αυτόν οφείλεται η ανακάλυψη των ακουστικών οργάνων των ψαριών και η διαπίστωση ότι τα οστά των πουλιών περιέχουν αέρα. Ο Camper όμως έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τη διατύπωση της μεθόδου του για τον προσδιορισμό του βαθμού ευφυϊας ενός ανθρώπου. Σύμφωνα με αυτήν, η ευφυϊα είναι συνάρτηση του μικρού ή μεγάλου ανοίγματος του κεφαλιού, που ονομάζεται «προσωρινή γωνία» ή «γωνία του Camper». Οι έρευνες και τα πορίσματα του Ολλανδού επιστήμονα για το θέμα αυτό δημοσιεύτηκαν από τον Γιάνσεν σε τόμο με τον τίτλο «Εργασίες του Κάμπερ».

Προσηλυτίστηκε στην λεμφογενή θεωρία της μετάδοσης του καρκίνου του μαστού:

Πρώτος σκέφτηκε ότι το «καρκινικό δηλητήριο» εξαπλώνεται από το νοσούντα μαστό κατά μήκος των μυών και των νεύρων. Μετά την ανακάλυψη των βρυωδών αδένων, όπως τους αποκάλεσε κατά μήκος των εσωτερικών μαστικών φλεβών, που συσχέτισε με την τοπική υποτροπή, προσηλυτίστηκε στη λεμφογενή θεωρία της μετάδοσης. Επίσης, ο ίδιος αρνήθηκε ότι ο καρκίνος μπορούσε να θεραπευτεί με εξωτερικά ή εσωτερικά φάρμακα και απέρριψε την φλεβοτομία.

Γενικά εκείνη την  εποχή πίστευαν και οι παθολόγοι και οι χειρουργοί ότι «με το μαχαίρι μπορούν να πάνε εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν να φθάσουν».

Υπήρχαν βέβαια μια σειρά από αντενδείξεις: Μια κακή φυσική κατάσταση, ένας μελαγχολικός χαρακτήρας, η δύσπνοια, ο πόνος κατά μήκος του στέρνου μεταξύ 2ης και 3ης πλευράς, που σήμαινε ότι οι έσω μαστικοί αδένες είχαν επινεμηθεί, η προσκόλληση στο θωρακικό τοίχωμα, η επέκταση στη μασχάλη, οι ψηλαφητοί λεμφαδένες στη μασχάλη κ.α.

Στην επέμβαση σημασία είχε η σωστή παρατήρηση του διεγχειρητικού δείγματος, έτσι ώστε να πιστοποιηθεί ότι όλος ο όγκος αφαιρέθηκε.

Προεγχειρητικά μέτρα περιελάμβαναν φλεβοτομίες, καθαρισμούς και ειδικές δίαιτες.

Μετεγχειρητικά άφηναν το τραύμα να αιμορραγήσει πριν εφαρμόσουν πιεστική επίδεση, για να εμποδίσουν την φλεγμονή και τον πυρετό. Ακόμη μετά την επέμβαση εφάρμοζαν διαιτητικά μέτρα, καυτηρίαζαν τον όγκο και έπαιρναν μέτρα αποφυγής συγκόλλησης των επιδέσεων με το τραύμα.

Οι επεμβάσεις γινόντουσαν στο σπίτι της ασθενούς και στο νοσοκομείο νοσηλεύονταν μόνο, όσα περιστατικά  ήταν δύσκολο να νοσηλευτούν στο σπίτι.

Καρκίνος μαστού και γεννητικών οργάνων  Los dies y siete secretos del doctor Juan Curzo Semmedo, (1732)


Jean Godinot 1740:

Ίδρυση του πρώτου ογκολογικού νοσοκομείου:

Το πρώτο νοσοκομείο αποκλειστικά για καρκινοπαθείς ιδρύθηκε από τον Jean Godinot στο Λονδίνο, το 1740. Είχε 12 κρεβάτια.

Το 1792 από φιλανθρωπίες άνοιξε μια πτέρυγα για καρκινοπαθείς στο Middlesex Hospital του Λονδίνου από τον John Howard. Η πτέρυγα νοσήλευε καρκινοπαθείς ασθενείς για ανακούφιση, αλλά έδινε και την ευκαιρία στους ιατρούς να μελετήσουν την φυσική πορεία της νόσου, ώστε να βελτιωθεί η θεραπεία.


1745:

Διαχωρισμός των χειρουργών από τους κουρείς:

Από τα τέλη του μεσαίωνα είχε αρχίσει μια περίοδος παρακμής. Οι χειρουργικές επεμβάσεις πέρασαν στα χέρια πλανόδιων εμπειρικών, ολόκληρων οικογενειών, που περιορίζονταν στην εκτέλεση λίγων επεμβάσεων βασιζόμενοι στην τεχνική επιδεξιότητά τους χωρίς καμιά θεωρητική γνώση. Από τότε, μεταξύ των άλλων, άρχισαν οι κουρείς να κάνουν αφαιμάξεις, συνήθεια που διατηρήθηκε σε μερικές περιοχές σχεδόν μέχρι σήμερα.

Η σύγχρονη χειρουργική γεννήθηκε στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα και είναι γεγονός ότι τότε εμφανίστηκαν οι μεγάλες σχολές χειρουργικής. Οι θαρραλέες και ευφυείς επεμβάσεις όμως υπέφεραν από την αδυναμία ελέγχου των αιμορραγιών, πρόληψης των μολύνσεων ή φαίνονταν απάνθρωπες εξαιτίας των πόνων των χειρουργημένων. Στα μέσα περίπου του αιώνα πετυχαίνεται επιτέλους η λύση αυτών των προβλημάτων και προσφέρονται άπειρες δυνατότητες στην χειρουργική.

Αίθουσα γυναικών στο νοσοκομείο Middlesex Hospital του Λονδίνου, 1808 Th. Rowlandsou


Sauver-François Morand (1697-1773):

Ίδρυσε την Ακαδημία των Χειρουργών στην Γαλλία.Το 1751 λέει σε μια ασθενή ότι η μαστεκτομή δεν θα διαρκέσει πάνω από ένα λεπτό και εκείνη του απαντά: Σας δίνω 4, αλλά κάντε σωστή δουλειά.

Mαστεκτομή 18ου αιώνα, ανώνυμη ελαιογραφία, Ινστιτούτο Λονδίνου


Alexander Monro (1733-1817):

Είχε πεσιμιστικές απόψεις για τον καρκίνο:

Μετεγχειρητικά ποσοστά επιβίωσης δεν αναφέρονται σε εκείνη την εποχή. Ο Monro στο Edinburg γράφει μια μελέτη η οποία δημοσιεύεται από τον γιό του το 1781. 4 από τους 60 ασθενείς που χειρούργησε επιβίωσαν για 2 χρόνια. 3 είχαν κρυφούς όγκους στους μαστούς, ενώ ο τέταρτος ένα ελκοποιημένο καρκίνο στο χείλος. Γι’ αυτό είχε πολύ πεσιμιστικές απόψεις για τον καρκίνο. Η νόσος σχεδόν πάντα επιστρέφει μετά την επέμβαση, όχι αναγκαστικά στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε, αλλά συχνά σε γειτονική περιοχή ή ακόμη και σε μεγάλη απόσταση. Η χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται μόνο σε νέες και υγιείς γυναίκες με έναν κρυφό καρκίνο, που έχει προκληθεί από ένα χτύπημα ή από κάποια άλλη εξωτερική αιτία. Στις άλλες περιπτώσεις εγχείρηση πρέπει να γίνεται με ένθερμη απαίτηση της ασθενούς, που είχε τον κίνδυνο της υποτροπής και της είχε εξηγηθεί ξεκάθαρα. Ο Monro ήταν ένας συγγραφέας που ασκούσε επιρροή. Η απόρριψη της μαστεκτομής ήταν υπεύθυνη για την συντηρητική θεραπεία που υιοθέτησαν πολλοί χειρουργοί στο τέλος του 18ου αιώνα.

Alexander Monro


Sir Charles Βenjamin Bell (1774-1842):

Υποστηρίζει την αφαίρεση όλου του μαζικού αδένα στον καρκίνο του μαστού ανεξάρτητα από το μέγεθος του όγκου:

Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο το 1774 και πέθανε στο Worchester το 1842. Aνακαλύπτει ότι τα νεύρα έχουν δύο ρίζες, την κινητική και την αισθητική. Ήταν χειρουργός στο Endinburg Royal Infirmary μαθητής του Monro και το 1784 γράφει: Ακόμη και όταν μια πολύ μικρή περιοχή του μαστού έχει νόσο, όλος ο μαζικός αδένας πρέπει να αφαιρεθεί. Οι μασχαλιαίοι αδένες πρέπει να αποκοπούν με διάνοιξη του βραχίονα, αλλά πρέπει να διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο δέρμα.

Βenjamin Bell


1795:

Ίδρυσητης «Society for Investigation the Nature and Cure of Cancer»:

Κατά τα μισά του 19ου αιώνα οι χειρουργοί σιγά σιγά, αρχίζουν να διατηρούν λεπτομερείς αναφορές για τον καρκίνο του μαστού. Αυτές οι στατιστικές δείχνουν ότι ακόμη και αυτές οι ασθενείς που υποβάλλονται σε μαστεκτομή, έχουν μια υψηλή συχνότητα υποτροπών μέσα σε 8 χρόνια, ειδικά εκείνες στις οποίες οι λεμφαδένες είχαν προσβληθεί. Παρόλα αυτά, η κοινή θεραπεία ήταν η αφαίρεση του μαστού και των γύρω αδένων, σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης της περαιτέρω εξέλιξης του όγκου. Αυτό είναι υψίστης σημασίας, επειδή δείχνει ότι η κοινή γνώμη στην ιατρική κοινωνία τότε ήταν ότι ο καρκίνος του μαστού ήταν μια συστηματική νόσος και ότι μπορούσε να εξαπλωθεί και να επηρεάσει άλλα μέρη του σώματος.

Στα τέλη των 19ου αιώνα ριζικές μαστεκτομές και αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων γινόντουσαν, για να εμποδίσουν την υποτροπή ή την εξάπλωση της νόσου. Οι περισσότερες επεμβάσεις βέβαια ήταν για τοπικά προχωρημένους καρκίνους παρά για μικρά οζίδια, όπως συμβαίνει σήμερα. Η θεραπεία βασιζόταν στην 3ετή επιβίωση. Αυτό το ποσοστό ήταν αποδεκτό τότε, αλλά όχι και σήμερα. Στην πραγματικότητα οι στατιστικές που γινόντουσαν τότε από το John Hopkins Hospital δείχνουν ότι η 10ετής επιβίωση ήταν μόνο 12%, με 30% ποσοστό τοπικής υποτροπής.


Alexis Boyer (1757-1833):

Περιγράφει το κλινικό σημείο «φλοιός πορτοκαλιού»:

Γεννήθηκε στο Uzerche το 1757 και πέθανε στο Παρίσι το 1833. Χειρουργός του νοσοκομείου La Charite στο Παρίσι και μέλος της Ακαδημίας των φυσιοδιφών  από το 1825. Τα δυό βιβλία που τον έκαναν πασίγνωστο είναι: Traite complet d’ anatomie & Traite des maladies chirurgicales et des operations qui leur conviennent.  Ίσως ήταν ο πρώτος που περιέγραψε το κλινικό σημείο ''φλοιός πορτοκαλιού" αν και δεν χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο. Οι λεμφαδένες  εμπλέκονται μόνο δευτεροπαθώς και σε περίπτωση που είναι σε άμεση επικοινωνία με το νοσούν τμήμα, με την οδό της απορρόφησης από τα αγγεία. Η θεραπεία του επίσης ήταν παραδοσιακή. Είχε πεσιμιστική άποψη όσον αφορά τα αποτελέσματα κάθε μεθόδου θεραπείας. Είχε προσωπικά χειρουργήσει πάνω από 100 περιπτώσεις καρκίνου μαστού και αλλού και μόνο 4 ή 5 από αυτά είχαν ριζικά θεραπευτεί. Η πρώτη ένδειξη για επιτυχία ήταν το χειρουργείο σε πρώιμο στάδιο. Όταν αυτό το στάδιο έχει περάσει, ο χειρουργός έπρεπε να προχωρά στην εγχείρηση, μετά από άμεση απαίτηση της ασθενούς και έχοντάς την ενημερώσει για  τον κίνδυνο της υποτροπής. Το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο Monro 50 χρόνια πριν. Ο Boyer τo 1818 εκτελεί μια επέμβαση που περιγράφεται από τον χειρουργό Logger. Ήταν η εκρίζωση ενός ανοικτού καρκίνου μαστού αριστερά και κράτησε 10 λεπτά. Ο όγκος αφαιρέθηκε με 2 οριζόντιες σε σχήμα μισοφέγγαρου τομές μεγάλης έκτασης, αφού όλος ο μαζικός αδένας ήταν προσβεβλημένος. Αρκετές σοβαρές συμφύσεις έπρεπε να αποκολληθούν από την επιφάνεια του θωρακικού τραύματος και από τον βραχίονα στην ίδια μεριά. 5 επιδέσεις χρησιμοποιήθηκαν στο μαστό, η μια από αυτές στη μασχάλη.


Guillaume Dupuytren

Guillaume Dupuytren (1778-1834):

Αποδεικνύει ότι ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μεταδοτική ασθένεια:

Γεννήθηκε στο Limnonsiu το 1778 και πέθανε στο Παρίσι το 1834. Ήταν ιατρός των Louis XVIII & Charles X. Εισήγαγε πολλές νέες εγχειρήσεις και περιέγραψε πολλές ασθένειες που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά του. Το 1802 αποδεικνύει ότι ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μεταδοτική ασθένεια. Τάισε τους σκύλους του με καρκινικό κρέας και κανένα δεν έπαθε καρκίνο.

 

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

sympliromata karkinos mastoy 1

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 20ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου του μαστού τον 19ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 17ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 16ο αιώνα

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού τον 13ο αιώνα

Ο μαστός στην Τέχνη 

Ο ακρωτηριασμός των μαστών

Μαστός και μαστεκτομή

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Ο καρκίνος του μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην βυζαντινή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην εποχή των Αράβων

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 1167 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019 22:34
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη σπιρουλίνα Χρήσιμες πληροφορίες για τη σπιρουλίνα

    Η σπιρουλίνα είναι ένα γαλαζοπράσινο φύκι της θάλασσας και είναι πολύ χρήσιμη για την υγεία μας

     

    Η σπιρουλίνα είναι ένα γαλαζοπράσινο φύκι της θάλασσας που χρησιμοποιείται σαν κύρια τροφή από τους Ατζέκους του Μεξικού και καλλιεργείται σαν διατροφικό συμπλήρωμα υψηλής πρωτεϊνης που είναι πλούσιο σε βιταμίνες και μέταλλα.

    Οι βιταμίνες που υπάρχουν στη σπιρουλίνα (χλγρ ανά 100 γρ):

    Καροτίνη 250

    Βιταμίνη Ε 19

    Θειαμίνη 5,5

    Ριβοφλαβίνη 4

    Νικοτινικό οξύ 11,8

    Πυριδοξίνη 0,3

    Παντοθενικό οξύ 1,1

    Ινοζιτόλη 35

    Φυλλικό οξύ 0,05

    Βιοτίνη 0,04

    Βιταμίνη Β12 0,2

    Τα μέταλλα που υπάρχουν στη σπιρουλίνα (χλγρ ανά 100 γρ):

    Ασβέστιο 104,5-131,5

    Μαγνήσιο 141-191,5

    Φώσφορος 761,7-894,2

    Σίδηρος 47,5-58

    Νάτριο 27,5-41,2

    Κάλιο 1331-1540

    Χλώριο 400-440

    Μαγγάνιο 1,8-2,5

    Ψευδάργυρος 2,7-3,9

    Ίχνη βισμουθίου

    'Ιχνη χρωμίου

    Ίχνη χρωμίου

    Ίχνη κοβαλτίου

    Ίχνη σεληνίου

    spirulina3

    Τα οφέλη στην υγεία από τη σπιρουλίνα

    Η σπιρουλίνα έχει πολλά θρεπτικά συστατικά και αντιοξειδωτικά που μπορούν να ωφελήσουν το σώμα και τον εγκέφαλο.

    -Η σπιρουλίνα έχει πολλά θρεπτικά συστατικά

    Η σπιρουλίνα είναι ένας οργανισμός που αναπτύσσεται τόσο σε γλυκό ​​όσο και σε αλμυρό νερό. Πρόκειται για ένα είδος κυανοβακτηρίων, που είναι μια οικογένεια μονοκυτταρικών μικροβίων, η μπλε-πράσινη άλγη. Ακριβώς όπως τα φυτά, τα κυανοβακτήρια μπορούν να παράγουν ενέργεια από το φως του ήλιου μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται φωτοσύνθεση. Η σπιρουλίνα καταναλώθηκε από τους αρχαίους Αζτέκους, αλλά έγινε και πάλι δημοφιλής όταν η NASA πρότεινε να αναπτυχθεί στο διάστημα για χρήση από τους αστροναύτες. Μια τυπική ημερήσια δόση σπιρουλίνας είναι 1-3 γραμμάρια, αλλά έχουν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά δόσεις μέχρι 10 γραμμάρια ημερησίως.

    Μια απλή κουταλιά της σούπας (7 γραμμάρια) ξηρής σκόνης σπιρουλίνας περιέχει:

    Πρωτεΐνη: 4 γραμμάρια

    Βιταμίνη Β1 (θειαμίνη): 11% RDA

    Βιταμίνη Β2 (ριβοφλαβίνη): 15% RDA

    Βιταμίνη Β3 (νιασίνη): 4% RDA

    Χαλκός: 21% RDA

    Σίδηρος: 11%  RDA

    Περιέχει επίσης αξιοπρεπείς ποσότητες μαγνησίου, καλίου και μαγγανίου και μικρές ποσότητες σχεδόν όλων των άλλων θρεπτικών ουσιών που χρειάζεται ο άνθρωπος.

    Επιπλέον, περιέχει μόνο 20 θερμίδες και 1,7 γραμμάρια αφομοιώσιμων υδατανθράκων.

    Μια κουταλιά της σπιρουλίνας (7 γραμμάρια) παρέχει μια μικρή ποσότητα λίπους - περίπου 1 γραμμάριο - συμπεριλαμβανομένων και των ωμέγα-6 και των ω-3 λιπαρών οξέων σε αναλογία περίπου 1,5-1,0.

    Η ποιότητα της πρωτεΐνης στην σπιρουλίνα θεωρείται εξαιρετική - συγκρίσιμη με τα αυγά. Παρέχει όλα τα απαραίτητα αμινοξέα που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός.

    Η σπιρουλίνα δεν περιέχει βιταμίνη Β12, αλλά ψευδοβιταμίνη Β12, η ​​οποία δεν είναι αποτελεσματική στον άνθρωπο.

    -Η σπιρουλίνα έχει ισχυρές αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες

    Η οξειδωτική βλάβη μπορεί να βλάψει το DNA και τα κύτταρα. Αυτή η βλάβη μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονή, η οποία προκαλεί καρκίνο και άλλες ασθένειες. Η σπιρουλίνα είναι μια καλή πηγή αντιοξειδωτικών και προστατεύει από την οξειδωτική βλάβη. Το κύριο ενεργό συστατικό της ονομάζεται φυκοκυανίνη. Αυτή η αντιοξειδωτική ουσία δίνει, επίσης, στη σπιρουλίνα στο μοναδικό μπλε-πράσινο χρώμα της. Η φυκοκυανίνη μπορεί να καταπολεμήσει τις ελεύθερες ρίζες και να εμποδίσει την παραγωγή φλεγμονωδών σηματοδοτικών μορίων, παρέχοντας εντυπωσιακά αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα.

    -Η σπιρουλίνα ελαττώνει την κακή χοληστερίνη LDL και τα τριγλυκερίδια

    Οι καρδιακές παθήσεις είναι η κύρια αιτία θανάτου στον κόσμο. Πολλοί παράγοντες κινδύνου συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Όπως αποδεικνύεται, η σπιρουλίνα μπορεί να μειώσει την ολική χοληστερόλη, την "κακή" LDL χοληστερόλη και τα τριγλυκερίδια, ενώ αυξάνει την "καλή" HDL χοληστερόλη. Σε μια μελέτη σε  άτομα με διαβήτη τύπου 2, 2 γραμμάρια σπιρουλίνας ημερησίως βελτίωσαν σημαντικά αυτούς τους δείκτες. Μια άλλη μελέτη σε άτομα με υψηλή χοληστερόλη αποδεικνύει ότι 1 γραμμάριο σπιρουλίνας ανά ημέρα μειώνει τα τριγλυκερίδια κατά 16,3% και την «κακή» LDL κατά 10,1%. Αρκετές άλλες μελέτες έχουν δείξει τις ευνοϊκές επιδράσεις και με υψηλότερες δόσεις 4,5-8 γραμμάρια ημερησίως.

    -Η σπιρουλίνα προστατεύει την «κακή» χοληστερόλη LDL από την οξείδωση

    Οι λιπαρές δομές στο σώμα είναι επιρρεπείς στην οξειδωτική βλάβη. Αυτό είναι γνωστό ως υπεροξείδωση λιπιδίων και είναι ένας βασικός παράγοντας πολλών σοβαρών ασθενειών. Για παράδειγμα, ένα από τα βασικά βήματα στην ανάπτυξη καρδιακών παθήσεων είναι η οξείδωση της «κακής» LDL χοληστερόλης. Είναι ενδιαφέρον ότι τα αντιοξειδωτικά της σπιρουλίνας φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά στη μείωση της υπεροξείδωσης των λιπιδίων σε ανθρώπους και ζώα. Σε μια μελέτη σε άτομα με διαβήτη τύπου 2, 8 γραμμάρια σπιρουλίνας ημερησίως μειώνουν σημαντικά τους δείκτες οξειδωτικής βλάβης. Επίσης, αυξάνονται τα επίπεδα των αντιοξειδωτικών ενζύμων στο αίμα.

    -Η σπιρουλίνα έχει αντικαρκινικές ιδιότητες

    Η σπιρουλίνα έχει αντικαρκινικές ιδιότητες και μπορεί να μειώσει την εμφάνιση του καρκίνου και το μέγεθος του όγκου. Οι επιδράσεις της σπιρουλίνας στον καρκίνο του στόματος έχουν μελετηθεί ιδιαίτερα πολύ. Μια μελέτη σε ανθρώπους με προκαρκινικές αλλοιώσεις (στοματική υποβλεννογόνια ίνωση) που έλαβαν 1 γραμμάριο σπιρουλίνας ανά ημέρα για ένα έτος, κατά  45% είδε τις αλλοιώσεις τους να εξαφανίζονται - σε σύγκριση με μόνο το 7% στην ομάδα ελέγχου. Όταν αυτοί οι άνθρωποι σταμάτησαν να λαμβάνουν σπιρουλίνα, σχεδόν οι μισοί από αυτούς ξαναείχαν αλλοιώσεις το επόμενο έτος. Σε άλλη μελέτη μεστοματική υποβλεννογόνια ίνωση, 1 γραμμάριο σπιρουλίνας ημερησίως βελτιώνει τα συμπτώματα σε σχέση με το φάρμακο πεντοξυφυλλίνη.

    -Η σπιρουλίνα μειώνει την αρτηριακή πίεση

    Η υψηλή αρτηριακή πίεση αποτελεί κύριο παράγοντα πολλών σοβαρών ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών προσβολών, των εγκεφαλικών επεισοδίων και της χρόνιας νεφροπάθειας. Ενώ το 1 γραμμάριο σπιρουλίνας είναι αναποτελεσματικό, έχει αποδειχθεί ότι η δόση των 4,5 γραμμαρίων ημερησίως μειώνει την αρτηριακή πίεση. Αυτή η μείωση πιστεύεται ότι προκαλείται από μια αυξημένη παραγωγή του μονοξειδίου του αζώτου, ένα σηματοδοτικό μόριο που βοηθά τα αιμοφόρα αγγεία σας να χαλαρώνουν και να διαστέλλονται.

    -Η σπιρουλίνα βελτιώνει τα συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας

    Η αλλεργική ρινίτιδα χαρακτηρίζεται από φλεγμονή στις ρινικές οδούς και προκαλείται από περιβαλλοντικά αλλεργιογόνα, όπως γύρη, τρίχες ζώων ή ακόμη και σκόνη σίτου. Η σπιρουλίνα είναι μια δημοφιλής εναλλακτική θεραπεία για τα συμπτώματα της αλλεργικής ρινίτιδας, Σε μία μελέτη άτομα με αλλεργική ρινίτιδα, που ελάμβαναν 2 γραμμάρια ημερησίως μείωσαν δραματικά τα συμπτώματα, όπως τη ρινική έκκριση, φτέρνισμα, ρινική συμφόρηση και φαγούρα.

    -Η σπιρουλίνα είναι αποτελεσματική κατά της αναιμίας

    Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές αναιμίας. Η πιο συχνή είναι η υπόχρωμη μικροκυτταρική αναιμία που χαρακτηρίζεται από μείωση της αιμοσφαιρίνης ή των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα. Η αναιμία είναι αρκετά συχνή στους ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, με αποτέλεσμα τα παρατεταμένα συναισθήματα αδυναμίας και κόπωσης. Σε μια μελέτη σε ηλικιωμένους με ιστορικό αναιμίας, τα συμπληρώματα σπιρουλίνας αύξησαν την περιεκτικότητα σε αιμοσφαιρίνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων και βελτίωσαν την ανοσολογική λειτουργία.

    -Η σπιρουλίνα βελτιώνει τη μυϊκή δύναμη και την αντοχή

    Η επαγόμενη από την άσκηση οξειδωτική βλάβη αποτελεί μείζονα παράγοντα κόπωσης των μυών. Ορισμένες φυτικές τροφές έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες που μπορούν να βοηθήσουν τους αθλητές και τα σωματικά ενεργά άτομα να ελαχιστοποιήσουν αυτή τη βλάβη. Η σπιρουλίνα βελτιώνει τη μυϊκή δύναμη και την αντοχή. Σε μελέτες, η spirulina ενίσχυσε την αντοχή, αυξάνοντας σημαντικά το χρόνο μέχρι να εμφανιστεί η κούραση.

    -Η σπιρουλίνα βοηθά στον έλεγχο του σακχάρου αίματος
    Μελέτες σε ζώα συνδέουν τη σπιρουλίνα με σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Σε άτομα με διαβήτη τύπου 2, 2 γραμμάρια σπιρουλίνας ημερησίως οδηγούν σε εντυπωσιακή μείωση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη HbA1c, ένας δείκτης για τα μακροπρόθεσμα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, μειώθηκε από 9% σε 8%, γεγονός που είναι σημαντικό. Μελέτες εκτιμούν ότι η μείωση κατά 1% αυτού του δείκτη μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου που σχετίζεται με το διαβήτη κατά 21%.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με σπιρουλίνα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής με σπιρουλίνα για την υγεία σας

    spirulina2

    Διαβάστε, επίσης,

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν σπιρουλίνα

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Ότι πρέπει να κάνετε αν είσαστε στην εμμηνόπαυση

    Εξαιρετικές φυτικές πηγές πρωτεϊνών

    Σούπα για να πάρετε σίδηρο

    Μήπως είσαστε αγχωμένοι και κουρασμένοι;

    Θαλασσοθεραπεία με φύκια

    Κόπωση και φυτά

    Ανεπάρκεια σιδήρου

    www.emedi.gr

     

  • Η καπεσιταμπίνη έχει πολλές παρενέργειες Η καπεσιταμπίνη έχει πολλές παρενέργειες

    Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις προκαλεί η capecitabine

     

    Η καπεσιταμπίνη ενδείκνυται για την επικουρική θεραπεία ασθενών με καρκίνο παχέος εντέρου σταδίου ΙΙΙ (C κατά Dukes) μετά τη χειρουργική εκτομή, για τη θεραπεία του μεταστατικού κολοορθικού καρκίνου, ως θεραπεία πρώτης γραμμής του προχωρημένου γαστρικού καρκίνου σε συνδυασμό με σχήμα βασιζόμενο σε πλατίνη, σε συνδυασμό με δοσεταξέλη σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο του μαστού, κατόπιν αποτυχίας της κυτταροτοξικής χημειοθεραπείας με ανθρακυκλίνη και ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο μαστού, κατόπιν αποτυχίας των ταξανών ή άλλου χημειοθεραπευτικού σχήματος με ανθρακυκλίνες ή όταν οι ασθενείς δεν μπορούν να λάβουν ανθρακυκλίνες.

    capecitabine 3

    Οι σοβαρές δερματικές αντιδράσεις είναι το σύνδρομο Stevens-Johnson και η τοξική επιδερμική νεκρόλυση που οδηγούν σε κάποιες περιπτώσεις σε θάνατο.

    Η τοξική επιδερμική νεκρόλυση και το σύνδρομο Stevens-Johnson χαρακτηρίζονται από γενικευμένες ερυθηματώδεις κηλίδες που εξελίσσονται σε φλύκταινες και απολέπιση και συχνά προηγείται φωτοφοβία, συμπτώματα λοίμωξης του ανώτερου αναπνευστικού και πυρετός.

    Επίσης, η καπεσιταμπίνη προκαλεί παλαμο-πελματιαία ερυθροδυσαισθησία ή σύνδρομο χειρός-ποδός και δερματίτιδα με εξάνθημα, αλωπεκία, ερύθημα, και ξηροδερμία. Κνησμός, τοπική απολέπιση, υπέρχρωση δέρματος, αντιδράσεις φωτοευαισθησίας και σύνδρομα αναμνηστικής ακτινοβολίας παρατηρούνται, επίσης, με την capecitabine.

    capecitabine 1

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο  

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    karkinos stomatos 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι δερματικές βλάβες από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες

    Οι πιο πολύτιμοι δείκτες στην ογκολογία

    Σύνδρομο χεριών ποδιών

    Η καπεσιταμπίνη σβήνει τα δακτυλικά αποτυπώματα

    Υπάρχει ανάγκη για θεραπείες που δε ρίχνουν τα μαλλιά στον καρκίνο

    Capecitabine

    www.emedi.gr

     

     
  • Ασκίτης Ασκίτης

    Ασκίτης είναι η παραγωγή και συσσώρρευση ορώδους υγρού στην περτοναϊκή κοιλότητα

    Ο ασκίτης μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση που προκαλεί γενικευμένο οίδημα.

    Στα παιδιά το νεφρωσικό σύνδρομο και οι κακοήθειες είναι οι κυρίαρχες αιτίες.

    Στους ενήλικες η κίρρωση, η καρδιακή ανεπάρκεια, το νεφρωσικό σύνδρομο και η χρόνια περιτονίτιδα είναι οι πιο κοινές αιτίες.

    Ασκίτης είναι η ανώμαλη συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή χώρα (περισσότερα από 25 ml).

    Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αυξημένο μέγεθος κοιλίας, αυξημένο βάρος, κοιλιακή δυσφορία και δύσπνοια.

    Οι επιπλοκές είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    Στον αναπτυγμένο κόσμο, η πιο κοινή αιτία είναι η κίρρωση του ήπατος. Άλλες αιτίες είναι ο καρκίνος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η φυματίωση, η παγκρεατίτιδα και η απόφραξη της ηπατικής φλέβας.

    Στην κίρρωση, ο βασικός μηχανισμός περιλαμβάνει υψηλή αρτηριακή πίεση στο σύστημα πύλης του ήπατος και δυσλειτουργία των αιμοφόρων αγγείων.

    Η διάγνωση γίνεται με υπερηχογράφημα, αξονική και μαγνητική τομογραφία.

    Η εξέταση του υγρού μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας. 

    Η θεραπεία, συχνά, περιλαμβάνει δίαιτα χαμηλού αλατιού, φάρμακα, όπως, διουρητικά και αποστράγγιση του υγρού. Μπορεί να τοποθετηθεί μια συσκευή ηπατικής παράκαμψης (TIPS-transjugular intrahepatic portosystemic shunt), αλλά, αυτή σχετίζεται με επιπλοκές, όπως εγκεφαλοπάθεια. Μπορεί να γίνει θεραπεία της υποκείμενης αιτίας, όπως μεταμόσχευση ήπατος, για παράδειγμα. Όσοι έχουν κίρρωση, κατά 50% αναπτύσσουν ασκίτη δέκα χρόνια μετά τη διάγνωση.  Από αυτούς  που αναπτύσσουν ασκίτη, οι μισοί πεθάνουν μέσα σε τρία χρόνια.

    Επηρεάζονται το καρδιοαγγειακό, το αιμοποιητικό, το λεμφικό, το ανοσολογικό και το γαστρεντερικό σύστημα.

    ascites 1

    Σημεία και συμπτώματα ασκίτη

    Ο ήπιος ασκίτης είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, αλλά ο σοβαρός ασκίτης οδηγεί σε κοιλιακή διάταση. Τα άτομα με ασκίτη, γενικά, διαμαρτύρονται για προοδευτική κοιλιακή βαρύτητα και πίεση, καθώς και για δυσκολία στην αναπνοή λόγω μηχανικής πίεσης του διαφράγματος.

    Ο ασκίτης ανιχνεύεται με φυσική εξέταση της κοιλιάς, όπου υπάρχει ορατή διόγκωση και πλευρική διόγκωση, διαφορά ήχου μετά από πλήξη στα πλευρικά τοιχώματα που μετατοπίζεται όταν το πρόσωπο είναι στραμμένο στο πλάι και ροή του υγρού. Όταν γίνει ώθηση στη μία πλευρά δημιουργείται ένα φαινόμενο που μοιάζει με κύμα που γίνεται αισθητό στην αντίθετη πλευρά της κοιλιάς.

    Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σημεία ασκίτη λόγω της υποκείμενης αιτίας. Για παράδειγμα, στην πυλαία υπέρταση (λόγω κίρρωσης ή ίνωσης του ήπατος), υπάρχει οίδημα στα πόδια, μώλωπες, γυναικομαστία, αιματέμεση ή διανοητικές μεταβολές λόγω εγκεφαλοπάθειας. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρκίνου (περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) μπορεί να διαμαρτύρονται για χρόνια κόπωση ή απώλεια βάρους. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μπορεί, επίσης, να διαμαρτύρονται για δύσπνοια, καθώς και συριγμό και δυσανεξία στη σωματική άσκηση.

    Κοιλιακός πόνος

    Κοιλιακή πληρότητα

    Κοιλιακή δυσφορία

    Κοιλιακή διάταση και διόγκωση

    Στένεμα ρούχων

    Κόντεμα αναπνοής

    Ανορεξία

    Ναυτία

    Πρώιμος κορεσμός

    Πύρωση

    Λαγόνιο άλγος

    Αύξηση βάρους

    Ορθόπνοια

    Λαγόνια διόγκωση

    Κοιλιακό κύμα υγρού και μετακινούμενη αμβλύτητα

    Οίδημα πέους

    Οίδημα οσχέου

    Πλευριτικό υγρό

    Ομφαλοκήλη

    Οίδημα ποδιών και σφυρών

    Μουσικοί ήχοι

    Ταχυκαρδία

    Επιπλοκές ασκίτη

    Αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Θρόμβωση. Η θρόμβωση της ηπατικής και η θρόμβωση της σπληνικής φλέβας συνεπάγονται πήξη του αίματος που επηρεάζει την ηπατική πυλαία φλέβα ή κιρσούς που σχετίζονται με τη σπληνική φλέβα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πυλαία υπέρταση και μείωση της ροής αίματος. Όταν ένα άτομο με κίρρωση του ήπατος πάσχει από θρόμβωση, δεν είναι δυνατή η εκτέλεση μεταμόσχευσης ήπατος, εκτός εάν η θρόμβωση είναι πολύ μικρή. Σε περίπτωση ελάσσονος θρόμβωσης, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες επιβίωσης χρησιμοποιώντας ηπατικά μοσχεύματα.

    ascites 3

    Αιτίες ασκίτη

    -Διίδρωμα: Υψηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Κίρρωση - 81% (αλκοολική 65%, ιική 10%, άγνωστη 6%)

    Καρδιακή ανεπάρκεια - 3%

    Ηπατική φλεβική απόφραξη: σύνδρομο Budd-Chiari ή φλεβοαποφρακτική νόσος

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Σύνδρομο Kwashiorkor (παιδικός υποσιτισμός με απώλεια πρωτεΐνης-ενέργειας)

    -Εξίδρωμα: Χαμηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Καρκίνος (μεταστατική και πρωτοπαθής περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) - 10%

    Λοίμωξη: Φυματίωση - 2% ή αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Παγκρεατίτιδα - 1%

    Ορογονίτιδα

    Νεφρωσικό σύνδρομο 

    Κληρονομικό αγγειοοίδημα 

    Σύνδρομο Meigs: Η τριάδα του ασκίτη, της υπεζωκοτικής συλλογής και καλοήθους όγκου των ωοθηκών. Το σύνδρομο Meigs θεραπεύεται μετά την εκτομή του όγκου. Επειδή τα διαδιαφραγματικά λεμφικά κανάλια έχουν μεγαλύτερη διάμετρο στα δεξιά, η υπεζωκοτική συλλογή είναι κλασικά στη δεξιά πλευρά. 

    Αγγειίτιδα

    Υποθυρεοειδισμός

    Αιμοκάθαρση

    Μεσοθηλίωμα περιτοναίου

    Κοιλιακή φυματίωση

    Μαστοκυττάρωση

    Περιτοναϊκή φλεγμονή και διαπύηση

    Φυματίωση

    Μυκητίαση

    Χρόνια βακτηριδίαση λόγω ξένου σώματος ή συριγγίου

    Ρήξη σπλάχνων

    Κοκκιωματώδης περιτονίτιδα

    Αγγειίτιδα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Περιτοναϊκή διασπορά από καρκίνο

    Καρκίνος ωοθηκών

    Καρκίνος παγκρέατος

    Μεταβολική νόσος

    Υποθυρεοειδισμός

    Οικογενής μεσογειακός πυρετός

    Μεσεντέρια ή σπλαχνική λεμφαγγειεκτασία

    Εντεροπάθεια από απώλεια πρωτεϊνών

    Κίρρωση και πυλαία υπέρταση

    Κίρρωση

    Συγγενής ηπατική ίνωση

    Απόφραξη ηπατικής φλέβας ή σύνδρομο Budd-Chiari

    Τμηματική οζώδης μετατροπή

    Απόφραξη της κοίλης φλέβας

    Πολλαπλοί μεταστατικοί όζοι στο ήπαρ

    Τραυματικά αίτια

    Συρίγγιο παγκρέατος

    Πεπτικό συρίγγιο

    Λεμφικό συρίγγιο

    Αιμοπεριτόναιο από τραύμα, έκτοπη κύηση ή όγκο

    Καρδιακή και ηπατική συμφόρηση

    Καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Στένωση ή ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Ούρα

    Κακοήθεια

    Απόφραξη λεμφικού

    Λευχαιμία

    Λέμφωμα

    Άμεση περιτοναϊκή διήθηση με διασπορά από τις ωοθήκες

    Κακή θρέψη με υποαλβουμιναιμία

    Φιλαρίαση

    Διαφορική διάγνωση ασκίτη

    Παχυσαρκία

    Αέρας και υγρό σε διατεταμένο πεπτικό

    ascites 4

    Διάγνωση ασκίτη

    Ασκιτικό υγρό

    Λευκά αιμοσφαίρια περισσότερα από 500 mm3

    Λευκοκυτταρικός τύπος περισσότερα από 250 πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα λευκοκύτταρα

    Ολική πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Καλλιέργεια ασκιτικού υγρού σε 10 ml ασκιτικού υγρού

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200IU/L

    Αμυλάση ασκίτη μεγαλύτερη από την αμυλάση ορού

    Έλεγχος για οξεάντοχα ή μύκητες ή Gram θετικούς μικροργανισμούς ή σκώληκες

    Έλεγχος αν τα τριγλυκερίδια ασκίτη είναι περισσότερα από τα τριγλυκερίδια ορού

    Γίνεται διαγνωστική παρακέντηση, λαπαροσκόπηση, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία, αξονική τομογραφία

    Διίδρωμα

    Πρωτεϊνη μικρότερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική αφυδρογονάση μικρότερη από 200 IU/L

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Απόφραξη κάτω κοίλης φλέβας

    Σύνδρομο Budd-Chiari

    Κίρρωση

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Υποαλβουμιναιμία

    Εξίδρωμα

    Πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200 IU/L

    Πολυμορφοπύρηνα περισσότερα από 200 mm3

    Νεοπλάσματα

    Φυματίωση

    Παγκρεατίτιδα

    Μυξοίδημα

    Αγγειίτιδα

    Σε κίρρωση του ήπατος με ασκίτη

    Πρέπει να διεξάγεται γενική αίματος, βασικό μεταβολικό προφίλ, ηπατικά ένζυμα και πήξη. Οι περισσότεροι ειδικοί συστήνουν να γίνει μια διαγνωστική παρακέντηση εάν ο ασκίτης είναι νέος ή αν το άτομο με ασκίτη εισάγεται στο νοσοκομείο. Το υγρό στη συνέχεια εξετάζεται για τη συνολική εμφάνιση, το επίπεδο πρωτεΐνης, την αλβουμίνη και τον αριθμό των κυττάρων (ερυθρά και λευκά). Επιπρόσθετες δοκιμές θα πραγματοποιηθούν εάν υποδειχθεί, όπως μικροβιολογική καλλιέργεια, χρώση Gram και κυτταρολογική.

    Ο λόγος αλβουμίνης ορού-ασκίτη είναι καθοριστική για να βρεθούν οι αιτίες του ασκίτη. Μια υψηλή τιμή (> 1,1 g / dL) υποδεικνύει ότι ο ασκίτης οφείλεται σε πυλαία υπέρταση. Μία χαμηλή τιμή (<1,1 g / dL) υποδηλώνει ασκίτη μη πυλαίας υπέρτασης.

    Ταξινόμηση του ασκίτη

    Βαθμός 1: ήπιος, ορατός μόνο σε υπερήχους και CT

    Βαθμός 2: ανιχνεύσιμος με κλινική εξέταση

    Βαθμός 3: άμεσα ορατός, και επιβεβαιώνεται με τη δοκιμή υγρού κύματος

    Παθοφυσιολογία ασκίτη

    Το διίδρωμα είναι αποτέλεσμα αυξημένης πίεσης στην πυλαία φλέβα (> 8 mmHg, συνήθως, γύρω στα 20 mmHg), π.χ. λόγω  κίρρωσης, ενώ τα εξιδρώματα παρατηρούνται λόγω φλεγμονής ή κακοήθειας, είναι υψηλά σε πρωτεΐνη και γαλακτική αφυδρογονάση και έχουν χαμηλό pH (<7,30), χαμηλό επίπεδο γλυκόζης και περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια. Τα διιδρώματα έχουν χαμηλή πρωτεΐνη (<30 g / L), χαμηλή LDH, υψηλό pΗ, φυσιολογική γλυκόζη και λιγότερα από 1 λευκά κύτταρα ανά 1000 mm3. Κλινικά, το πιο χρήσιμο μέτρο είναι η διαφορά μεταξύ των συγκεντρώσεων λευκωματίνης ορού και ασκιτικού υγρού. Μια διαφορά μικρότερη από 1 g / dl (10 g / L) συνεπάγεται εξίδρωμα.

    Η συλλογή του υγρού μέσα στην κοιλιακή χώρα οδηγεί σε επιπρόσθετη κατακράτηση υγρών από τα νεφρά λόγω διεγερτικής επίδρασης στις ορμόνες πίεσης του αίματος, κυρίως, στην αλδοστερόνη. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται, επίσης και η παραγωγή ρενίνης αυξάνεται λόγω μειωμένης αιμάτωσης των νεφρών. Η ακραία διάσπαση της νεφρικής ροής αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ηπατονεφρικό σύνδρομο. Άλλες επιπλοκές του ασκίτη είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, λόγω μειωμένων αντιβακτηριακών παραγόντων στο ασκτικό υγρό, όπως το συμπλήρωμα.

    Θεραπεία ασκίτη

    Για ασκίτη με οίδημα

    Περιορισμός άλατος και διουρητικά, συνήθως, προκαλούν διούρηση.

    Περιορισμός νατρίου.

    Περιορισμός νερού όταν τα επίπεδα νατρίου του ορού πέσουν κάτω από 130 mEq/L.

    Η μέγιστη απώλεια νερού υπολογίζεται σε 2.5 Kg/ημέρα.

    Για ασκίτη χωρίς οίδημα

    Περιορισμός νατρίου και νερού και διουρητικά.

    Μέγιστη απώλεια 1 Kg/ημέρα.

    Ασκίτης που αυξάνεται ή δεν απαντά στη θεραπεία

    Λαμβάνεται δείγμα νατρίου ούρων για να αναγνωρισθεί η αντίδραση.

    Παρακέντηση έως 10 λίτρα εάν είναι αυξημένη η ουρία ή η κρεατινίνη, αντικατάσταση της αλβουμίνης ενδοφλέβια, για κάθε 10 gr/Lt που μετακινείται.

    Σε χρόνιες περιπτώσεις τοποθετείται φλεβοπεριτοναϊκή επικοινωνία ή σφαγιτιδο ενδοηπατική πυλαία επικοινωνία-TIPS. Η TIPS είναι πιο αποτελεσματική στην απομάκρυνση του ασκίτη σε σύγκριση με την παρακέντηση ... ωστόσο, τα άτομα με TIPS αναπτύσσουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια σημαντικά πιο συχνά.

    Τα διουρητικά

    Σπιρονολακτόνη 100-300 mg/ημέρα από το στόμα σε μια δόση για την κίρρωση και φουροσεμίδη 40-120 mg/ημέρα για τις άλλες αιτιολογίες. Έτσι, γίνεται καθαρή απώλεια νατρίου στα ούρα.

    Κλάσμα νατρίου σε mEq/L x εκτιμώμενη αποβολή ούρων (1 L) πρέπει να ισούται με την εκτιμώμενη διαιτητική πρόσληψη νατρίου. Πρέπει να γίνεται μέτρηση ηλεκτρολυτών. Γίνεται έλεγχος για μεταβολές στο διανοητικό επίπεδο, ολιγουρία, αζωθαιμία και υπερκαλιαιμία, για σημεία εξάντλησης, εγκεφαλοπάθεια και νεφρική ανεπάρκεια. Όταν χορηγείται σπιρονολακτόνη δεν χορηγούνται συμπληρώματα καλίου.

    Η σπιρονολακτόνη  είναι το φάρμακο επιλογής, επειδή εμποδίζει τον υποδοχέα αλδοστερόνης στο σωληνάριο συλλογής. Το επίπεδο του καλίου στον ορό και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά.

    Παρακολούθηση της διούρησης: Η διούρηση παρακολουθείται με ζύγισμα του ατόμου καθημερινά. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερης από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Ελέγχεται και η συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Η δοσολογία αυξάνεται έως ότου εμφανιστεί αρνητική ισορροπία νατρίου. Μια τυχαία αναλογία νατρίου προς κάλιο ούρων > 1 δείχνει 90% ευαισθησία στην πρόβλεψη του αρνητικού ισοζυγίου (> 78-mmol / ημέρα απέκκριση νατρίου).

    Διουρητική αντοχή: Η διουρητική αντίσταση μπορεί να προβλεφθεί με χορήγηση ενδοφλέβιας φουροσεμίδης 80 mg μετά από 3 ημέρες χωρίς διουρητικά και με δίαιτα νατρίου 80 mEq ημερησίως / ημέρα. Η απέκκριση νατρίου ούρων σε διάστημα 8 ωρών <50 mEq / 8 ώρες προβλέπει αντίσταση.

    Εάν το άτομο παρουσιάζει αντίσταση ή κακή ανταπόκριση στη θεραπεία με διουρητικά, μπορεί να χρειαστεί υπερδιήθηση ή υδραφαίρεση, για να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος της κατακράτησης υγρών και της συμφόρησης. Η χρήση τέτοιων μηχανικών μεθόδων απομάκρυνσης υγρών μπορεί να παράγει σημαντικά κλινικά οφέλη σε άτομα με διουρητική αντοχή και μπορεί να αποκαταστήσει την ανταπόκριση σε συμβατικές δόσεις διουρητικών.

    Η υπερβολική διούρηση μπορεί να οδηγήσει σε υποκαλιαιμία χειρότερη της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ενδοαγγειακή εξάντληση όγκου, αζωθαιμία και νεφρική ανεπάρκεια.

    ascites 2

    Παρακέντηση

    Σε εκείνους με σοβαρό ασκίτη, υπό τάση, μπορεί να χρειαστεί θεραπευτική παρακέντηση. Καθώς, αυτό μπορεί να καταστρέφει τα επίπεδα αλβουμίνης ορού στο αίμα, η αλβουμίνη γενικά χορηγείται ενδοφλέβια σε αναλογία με την ποσότητα του ασκίτη που έχει αφαιρεθεί.

    Χειρουργική επέμβαση

    Ο ασκίτης που είναι ανθεκτικός στην ιατρική θεραπεία θεωρείται μια ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Ο εξιδρωτικός ασκίτης γενικά δεν αποκρίνεται στον χειρισμό της ισορροπίας του άλατος ή της διουρητικής θεραπείας. Η επαναλαμβανόμενη παρακέντηση και η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας είναι ο βασικός άξονας της θεραπείας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    ascites 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Ο καρκίνος ωοθηκών θεραπεύεται

    Ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Στένωση τριγλώχινας

    Σύνδρομο Pickwick

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Μεσοθηλίωμα

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Φιλαρίαση

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ψευδοκύστη του παγκρέατος

    Χυλώδης ασκίτης

    Η ανάλυση του ασκιτικού υγρού

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Παρακέντηση ασκιτικού υγρού

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Καρκίνος ήπατος

    Καρκίνος παγκρέατος

    Καρκίνος ωοθηκών

    www.emedi.gr

     

  • Απόστημα μαστού Απόστημα μαστού

    Το μαζικό απόστημα ή περιφερικό απόστημα μαστού ή απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω ή επιλόχειο απόστημα

     

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Το απόστημα μαστού μπορεί να είναι οξύ ή χρόνιο και μη επιλόχειο ή επιλόχειο μετά τον τοκετό.

    Το απόστημα μαστού είναι συλλογή πύου, συνήθως, εντοπισμένη. Περισσότερο σχετίζεται με το θηλασμό μετά τον τοκετό ή με συριγγώδεις πόρους ή είναι δευτεροπαθές σε νεόπλασμα πλακώδους επιθηλίου ή προέρχεται από απόφραξη των πόρων.

    Επηρεάζεται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Το απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω παρουσιάζεται μετά την εμμηνόπαυση, ενώ το επιλόχειο απόστημα παρουσιάζεται πριν την εμμηνόπαυση.

    Το απόστημα μαστού παρουσιάζεται, συνήθως, σε γυναίκες.

    Σημεία και συμπτώματα αποστήματος μαστού

    Μικροζίδιο μαστού, με ευαισθησία στην πίεση που κλυδάζει, συνήθως, μονόπλευρα

    Ερύθημα

    Παροχετευόμενο πύον

    Εντοπισμένο οίδημα

    Συστηματική κακουχία

    Πυρετός

    Εισολκή της θηλής του μαστού και του δέρματος

    Εγγύς λεμφαδενοπάθεια

    Αίτια αποστήματος μαστού

    Επιλόχεια αποστήματα από αποφραγμένο γαλακτικό πόρο

    Απόστημα κάτω από τη θηλαία άλω, από νεόπλασμα πλακώδους επιθηλίου, με βύσματα κερατίνης ή επέκταση φλεγμονής μέσω του πόρου

    Περιφερικό απόστημα από στάση υγρού μέσα στον πόρο

    breast abcess 1

    Παράγοντες κινδύνου για απόστημα μαστού

    Η επιλόχεια μαστίτιδα σε ποσοστά 5-11% οδηγεί σε αποστήματα

    Διαβήτης

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Στερεοειδή

    Εμφυτεύματα ή προθέματα σιλικόνης ή παραφίνης

    Ακτινοβολία μαστού

    Κάπνισμα

    Εισολκή θηλής

    Διαφοροδιάγνωση αποστήματος μαστού

    Καρκίνωμα μαστού και φλεγμoνώδης καρκίνος μαστού

    Φυματίωση

    Ακτινομύκωση

    Τυφοειδής πυρετός

    Σαρκωματώδης νόσος

    Σύφιλη

    Υδατίδα κύστη

    Σμηγματογόνος κύστη

    Διάγνωση αποστήματος μαστού

    Λευκοκυττάρωση

    Αυξημένη ταχύτητα καθίζησης ερυθρών

    Καλλιέργεια και τεστ ευαισθησίας του παροχετευόμενου υγρού για αναγνώριση του παθογόνου μικροργανισμού, συνήθως, σταφυλόκοκκος ή στρεπτόκοκκος

    \Γίνεται υπέρηχος μαστών

    Παθολογοανατομικά ευρήματα αποστήματος μαστού

    Πλακώδης μεταπλασία των πόρων

    Ενδοπορική υπερπλασία

    Επιθηλίωση

    Λιπώδης νέκρωση

    Πορεκτασία

    breast abcess 2

    Θεραπεία αποστήματος μαστού

    Αναρρόφηση

    Ψυχρά επιθέματα

    Έκθλιψη γάλακτος

    Εντομή και παροχέτευση με απομάκρυνση των διαφραγμάτων

    Διάνοιξη όλων των συριγγωδών πόρων

    Φροντίδα του τραύματος

    Προφυλάξεις για θηλασμό

    Χορηγούνται μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη

    Ερυθρομυκίνη 250-500 mg 4 φορές την ημέρα

    Από το στόμα κεφαλοσπορίνη 1ης γενιάς, όπως κεφαλεξίνη 500 mg 2 φορές την ημέρα ή κεφακλόρη 250 mg 3 φορές την ημέρα ή αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό άλας 625 mg 3 φορές την ημέρα ή κλινδαμυκίνη 300 mg 3 φορές την ημέρα σε αναερόβια μικρόβια. Τα αντιβιοτικά έχουν πολλές παρενέργειες.

    Επιπλοκές αποστήματος μαστού 

    Συρίγγιο

    Αν το απόστημα διανοιχθεί και παροχετευθεί ίαση παρατηρείται σε 10 ημέρες.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα προϊόντα για τους μαστούς

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τους μαστούς

    breast abcess 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Η διαμάχη για το θηλασμό

    Η μαστίτιδα κατά το θηλασμό

    Διαφορική διάγνωση έκκρισης θηλής

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Το μελάνωμα θεραπεύεται Το μελάνωμα θεραπεύεται

    Η κακοήθης εξαλλαγή των μελανοκυττάρων

     

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Μελάνωμα, ICD-10 C43, είναι η κακοήθης εξαλλαγή των μελανοκυττάρων. 

    Η συντριπτική πλειοψηφία εμφανίζεται στο δέρμα, μπορεί, όμως να εμφανισθεί ως πρωτοπαθές νεόπλασμα, σε οποιοδήποτε ιστό με χρωστική.

    Μπορεί να δώσει μεταστάσεις σε οποιοδήποτε περιοχή του σώματος.

    Επηρεάζονται το δέρμα και οι εξωκρινείς αδένες.

    Η μέση ηλικία εμφάνισης είναι τα 53 έτη και η επίπτωση στις γυναίκες και στους άνδρες είναι ίση. Στα παιδιά απαντάται σπάνια. Σε ηλικιωμένους το μελάνωμα είναι μια μελαγχρωστική βλάβη που  μεγαλώνει αργά και βρίσκεται, συνήθως, στο πρόσωπο.

    Η μελανινοτρόπος ορμόνη

    Γενετική μελανώματος

    Το οικογενές σύνδρομο των δυσπλαστικών σπίλων αυξάνει τον κίνδυνο για μελάνωμα 100%.

    Η μελάγχρωση του δέρματος μεταβιβάζεται γενετικά και είναι προδιαθεσικός παράγοντας.

    melanoma 4

    Σημεία και συμπτώματα μελανώματος

    Οποιαδήποτε αλλαγή σε μια μελαγχρωστική αλλοίωση, όπως η υποχρωμία ή η υπέρχρωση, η αιμορραγία, η ουλοποίηση και η αλλαγή στο μέγεθος ή την υφή.

    Αίτια μελανώματος

    Υπεριώδης ακτινοβολία Β

    Χημικά αντηλιακά

    Παράγοντες κινδύνου μελανώματος

    Ενήλικες

    Δυσπλαστικοί σπίλοι και μελαγχρωστικές αλλοιώσεις

    Ανοιχτόχρωμο δέρμα, εφηλίδες, μπλε μάτια και ξανθά μαλλιά

    Διπλάσιος κίνδυνος σε άτομα με ηλιακό έγκαυμα, με σχηματισμός φυσαλίδων στην εφηβεία και με οικογενειακό ιστορικό μελανώματος ή συγγενών σπίλων

    Διαφορική Διάγνωση μελανώματος

    Δυσπλαστικοί σπίλοι

    Αγγειακοί όγκοι δέρματος

    Μελαγχρωστικά επιδερμοειδή και βασικοκυτταρικά καρκινώματα

    Σμηγματορροϊκή κεράτωση 

    Άλλοι σπίλοι

    Στη διαφοροδιάγνωση βοηθούν τα εξής χαρακτηριστικά:

    Ασυμμετρία

    Ανώμαλα όρια

    Ποικιλοχρωμία

    Διάμετρος πάνω από 6 mm και κύρια εντόπιση στους Λευκούς στην πλάτη και τα κάτω άκρα και στους Μαύρους Αμερικανούς τα χέρια, τα πόδια και τα νύχια

    Υπέργερση της επιφάνειας του δέρματος

    melanoma 2

    Διάγνωση μελανώματος

    Κλινική διάκριση μελανώματος

    Επιπολής εκτεινόμενο μελάνωμα (70% των περιπτώσεων)

    Οζώδες μελάνωμα (15% των περιπτώσεων)

    Κακόηθες μελάνωμα των άκρων

    Κηλίδα του Hutchinson (4-10% των περιπτώσεων)

    Το οζώδες μελάνωμα αναπτύσσεται κάθετα, ενώ οι άλλοι τύποι επιφανειακά

    Γίνονται απεικονιστικές εξετάσεις για έλεγχο μεταστάσεων, που συνήθως είναι στον εγκέφαλο, στους λεμφαδένες και τους πνεύμονες.

    Θεραπεία μελανώματος

    Η κατάλληλη θεραπεία του μελανώματος είναι η χειρουργική εκτομή. Τα χειρουργικά όρια εκτομής είναι 1 εκατοστό αν η βλάβη είναι πάχους κάτω από 2 χιλιοστά. Αν έχει μεγαλύτερο πάχος τότε τα όρια εκτείνονται στα 3 εκατοστά.

    Καλύτερα να μην γίνεται αφαίρεση των λεμφαδένων!!!

    Το κλειδί στη θεραπεία του μελανώματος είναι η πρόληψη: αποφυγή της ηλιακής ακτινοβολίας και των χημικών αντηλιακών κρεμών. Να χρησιμοποιείτε μόνο φυσικά αντηλιακά, όταν είναι απαραίτητο.

    Οι ασθενείς με μελάνωμα ή σύνδρομο δυσπλαστικών σπίλων πρέπει να υποβάλλονται τακτικά σε πλήρη φυσική εξέταση για την εντόπιση οποιασδήποτε αλλοίωσης ή μεταβολής κάποιου σπίλου.

    Φάρμακα για το μελάνωμα

    Οι χημειοθεραπείες στο μελάνωμα δεν είναι αποτελεσματικές.

    Χορηγείται BCG και λεβιμαζόλη.

    Η συνηθισμένη χημειοθεραπεία περιλαμβάνει τη δακαρβαζίνη και τη σισπλατίνη.

    Γίνεται ανοσοθεραπεία με λευκαφαίρεση και διέγερση με IL-2 των φυσικών φονικών κυττάρων (LAKs-Lymphokine activated killer cells) και με νεώτερα χημικά φάρμακα.

    Τα συμβατικά χημικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες: Καταστολή μυελού, αλωπεκία, ναυτία, έμετοι, νεφροσωληναριακή βλάβη, ωτοτοξικότητα, περιφερική νευροπάθεια, υποκαλιαιμία και υπομαγνησιαιμία, αλλά και καταστροφή όλων των οργάνων και συστημάτων του σώματος.

    Να χρησιμοποιείτε μόνο φυσικές θεραπείες για τη θεραπεία του μελανώματος που δεν έχουν παρενέργειες!!!

    Παρακολούθηση του ασθενούς με μελάνωμα

    Μετά τη διάγνωση του κακοήθους μελανώματος συνιστάται εξέταση του δέρματος κάθε 6 μήνες, συνήθως.

    Ο βιοχημικός έλεγχος, οι ηπατικές δοκιμασίες και η μαγνητική εγκεφάλου γίνονται εξατομικευμένα.

    Ο ασθενής πρέπει να αυτοεξετάζει το δέρμα του κάθε εβδομάδα.

    Πρόληψη μελανώματος

    Αποφυγή ηλιακών εγκαυμάτων

    Χρήση φυσικών αντηλιακών όταν είναι απαραίτητο

    Επιπλοκές μελανώματος

    Μεταστάσεις

    Δυσμορφία από τη χειρουργική εξαίρεση του μελανώματος

    Πρόγνωση μελανώματος

    Η πρόγνωση εξαρτάται από τη σταδιοποίηση της βλάβης

    Σταδιοποίηση Breslow:

    70% πενταετής επιβίωση όλων των ασθενών χωρίς τοπική ή απομακρυσμένη λεμφαδενική προσβολή

    Σταδιοποίηση Clark

    Εξαρτάται από το βάθος διήθησης. Την καλύτερη πρόγνωση έχουν αλλοιώσεις με πάχος κάτω από 85 mm και 95-100% πενταετή επιβίωση. Αν γίνει αφαίρεση των λεμφαδένων η πενταετής επιβίωση είναι λιγότερο από 5%.

    Η μελανινοτρόπος ορμόνη ή MSH αυξάνεται κατά τη διάρκεια της κύησης και το μελάνωμα μπορεί να προσβάλλει τον πλακούντα. Καλύτερα η κύηση να γίνεται 2 χρόνια μετά, γιατί υπάρχει και κίνδυνος για το έμβρυο.

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του του μελανώματος, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το μελάνωμα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το μελάνωμα

    melanoma 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Θεραπεία με δηλητήριο της μέλισσας

    Σύνδρομο Werner

    Είναι απαραίτητη η απομάκρυνση λεμφαδένων στον καρκίνο;

    Καρκίνος του δέρματος και κάνναβη

    Το νόμπελ ιατρικής 2018 και η EMEDI

    Τι σχέση έχει η χοληστερόλη με τον καρκίνο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ηλιοθεραπεία

    Οι χημικές ανοσοθεραπείες έχουν πολλές παρενέργειες

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες προκαλούν καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρεσβερατρόλη

    Αν διαγνωσθείτε με καρκίνο ανακτήσετε την υγεία σας με τη φαρμακευτική κάνναβη

    Issels' Whole Body Therapy για τον καρκίνο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Μάθετε να αναγνωρίζετε τα εξανθήματα του δέρματος

    Πώς το λεμφοίδημα προκαλεί καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για το μελάνωμα

    Δερματολογικά παρανεοπλασματικά σύνδρομα

    ΟγκοΥπερθερμία

    Αυτοθεραπεία με GcMAF

    Στοχευμένες θεραπείες στον καρκίνο

    Τα αιθέρια έλαια για τον καρκίνο

    Μάθετε τα σημεία του μελανώματος

    Η ανοσοθεραπεία το κλειδί της θεραπείας στο μελάνωμα

    Pembrolizumab για το μελάνωμα

    Έχετε πολλές ελιές;

    Ιπιλιμουμάμπη για το μελάνωμα

    Το Solarium δεν είναι ασφαλές

    Διάγνωση καρκίνου του δέρματος με το κινητό τηλέφωνο

    Μελάνωμα

    Vemurafenib

    Ο MEK αναστολέας για το μελάνωμα

    Οι επιπτώσεις της ηλιακής ακτινοβολίας στην υγεία

    Πρόληψη καρκίνου του δέρματος

    Αν έχετε πολλές ελιές

    Γιατί τα αντηλιακά είναι υπεύθυνα για το μελάνωμα

    Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

    Μελάνωμα στο μάτι

    www.emedi.gr