Τετάρτη, 09 Απριλίου 2014 10:04

Η ιστορία του καρκίνου του μαστού το 19ο αιώνα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η θεραπεία του καρκίνου του μαστού το 19ο αιώνα

Dominique-Jean Larrey

1818: Dominique-Jean Larrey (1776-1842) :

Περιγραφή μιας μαστεκτομής από την ίδια την ασθενή:

Εγχειρίζεται η Αγγλίδα λογοτέχνης Fanny Burney  από τον Dominique-Jean Larrey που ήταν γιατρός του Ναπολέοντα, τον οποίο ακολούθησε σε όλες τις εκστρατείες του μέχρι το Waterloo. Έγινε μετά, καθηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Valede Grade, στρατιωτικός χειρουργός και διευθυντής κλινικής στο νοσοκομείο Hospital de la Garde. Γεννήθηκε στην Bagnezes de Bigore και πέθανε στην Lyon. Άφησε πολλά έργα πάνω στην στρατιωτική χειρουργική. Επίσης, ήταν μέλος της Ακαδημίας των φυσιοδιφών το 1829. Η εγχείρηση έγινε στην κρεβατοκάμαρα της ασθενούς. Για να γίνει όμως η εγχείρηση έπρεπε να περιμένει 3 εβδομάδες, μέχρι να μάθει μια υπηρέτρια πώς να περιποιείται το τραύμα, αφού τότεδεν υπήρχαν νοσηλεύτριες. Έζησε άλλα 30 χρόνια και γι’ αυτό υπάρχει κάποια αμφιβολία για την κακοήθεια της αρρώστιας της.

H ίδια περιέγραψε τη μαστεκτομή της. Ανέβηκα λοιπόν εκεί απρόσκλητη στο κρεβάτι και ο Κος Dubois (κατεύθυνε τον Larrey λέγοντάς του τι και που να κόψει) με τοποθέτησε πάνω στο στρώμα και άπλωσε ένα υφασμάτινο μαντήλι πάνω στο πρόσωπό μου. Ήταν διαφανές και είδα ότι το κρεβάτι είχε περικυκλωθεί από 7 άνδρες και την νοσοκόμα μου. Αρνήθηκα να με κρατάνε, αλλά όταν είδα μέσα από το μαντήλι τη γυαλάδα του ανοξείδωτου μαχαιριού έκλεισα τα μάτια μου. Μετά όταν το τρομακτικό μαχαίρι έκοβε το στήθος μου, τις φλέβες, τις αρτηρίες, την σάρκα, τα νεύρα, δεν χρειαζόμουν οδηγίες να μην συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Ξεκίνησα με μια κραυγή που διήρκησε καθόλη την διάρκεια της εκτομής και θαυμάζω το ότι ακόμη δεν ηχεί στα αυτιά μου, τόσο βασανιστική ήταν η αγωνία… Όταν το τραύμα έγινε και το εργαλείο απομακρύνθηκε, ο πόνος δεν σταμάτησε και ο αέρας που ξαφνικά  ακούμπησε τα ευαίσθητα αυτά κομμένα τμήματα, ήταν σαν μια μάζα από μικρά αλλά κοφτερά και διχαλωτά στιλέτα, που έσκιζαν τα άκρα του τραύματος. Συμπέρανα ότι η εγχείρηση τελείωσε, μα όχι το τρομερό κόψιμο ξεκίνησε πάλι και ήταν χειρότερος ο πόνος από πριν γιατί ήταν η αποκόλληση αυτού του τρομακτικού αδένα από τα μέρη στα οποία ήταν προσκολλημένος. Ξανά η περιγραφή θα ήταν μάταιη, γιατί ακόμη δεν είχαν τελειώσει. Ο Dr. Larrey ξεκουραζόταν μα το χέρι του, ω Θεέ μου, μετά ένιωσα το μαχαίρι στο κόκκαλο του μαστού βασανιστικά να το σκαλίζει....

Fanny Burney


Robert Liston (1794-1847):

Χειρουργεί σε πρώιμα στάδια της νόσου:

Καθηγητής της χειρουργικής στο «University College Hospital» στο Λονδίνο από το 1834 και διευθυντής στο North London Hospital και ο πρώτος χειρουργός που χειρούργησε χρησιμοποιώντας αναισθησία με αιθέρα στην Αγγλία. Γεννήθηκε στην Σκωτία και πέθανε στο Λονδίνο. Δίδαξε ανατομία στο Εδιμβούργο. Διάφορα χειρουργικά εργαλεία φέρουν ακόμα το όνομά του και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται. Βιβλία του είναι το «Principles of Surgery» του 1831 και «Practical Surgery» του 1837.

Έγραψε για τον καρκίνο του μαστού: Διέξοδος μπορεί να είναι το νυστέρι σε μερικές περιπτώσεις, αλλά οι περιστάσεις πρέπει να είναι πολύ ευνοϊκές πραγματικά, για να παρακινήσουν έναν χειρουργό να προτείνει ή να είναι βέβαιος στο να αναλάβει οποιαδήποτε εγχείρηση για την αφαίρεση κακοήθειας του μαστού. Όταν η νόσος είναι κάπως προχωρημένη υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες να έχουν επινεμηθεί. Κανένας τώρα δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απερίσκεπτος ή τόσο άσπλαχνος ώστε να προσπαθήσει να αφαιρέσει τους λεμφαδένες που έχουν μολυνθεί.  


Cooper Astley, Royal College of surgeons of England

1825: Astley Cooper (1768-1841) :

Γράφει μια πραγματεία για τις βασικές αρχές της χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού:

Γεννήθηκε στο Norfolc το 1768 και πέθανε στο Λονδίνο το 1841. Ήταν μεγάλος χειρουργός ονομαστός για την απολίνωση της αορτής σε ένα ανεύρυσμα. Ο Astley Cooper έγραψε στο «Lectures on the Principles and Practise of Surgery: Μπορεί να είναι μερικές φορές απαραίτητο να αφαιρέσεις όλο το μαστό, ιδίως όταν είναι προφανώς μολυσμένος και γενικά είναι περισσότερο εκτεταμένος ο όγκος από όσο φαίνεται και είναι καλό να μην αφήσεις μικρά υπολείμματα. Αν ένας αδένας  στην μασχάλη διογκωθεί πρέπει να αφαιρεθεί και μαζί μ' αυτόν όλα τα μεσολαβητικά κυτταρικά στοιχεία. Εάν πολλοί λεμφαδένες είναι διογκωμένοι, η αφαίρεσή τους δεν επιτυγχάνει τον έλεγχο της υποτροπής της νόσου


1829: Joseph-Claude-Anthelme Recamier (1774-1856):

Αναφέρει τα αποτελέσματα της θεραπείας του καρκίνου του μαστού με πίεση:

Γάλλος ιατρός στο Hotel-Dieu στο Παρίσι. Στο Recherches sur le traitement du cancer par la compression methodique simple ou combinee αναφέρει τα αποτελέσματα 100 περιπτώσεων θεραπείας καρκίνου του μαστού με συνεχή πίεση. 30 ασθενείς ανάρρωσαν ολοκληρωτικά μόνο με πίεση, 21 έδειξαν αξιοσημείωτη βελτίωση, 15 που είχαν αρχικά θεραπευτεί με πίεση στη συνέχεια υποβλήθηκαν σε εγχείρηση και 6 με πίεση σε συνδυασμό με καυτηριασμό. 12 ασθενείς δεν ανταποκρίθηκαν ευνοϊκά. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, μια σοβαρή ένσταση ήταν ότι η εφαρμογή πίεσης προκαλούσε πόνο και νέκρωση.


Νeil Arnott (1788-1874):

Κατασκευή συσκευής που ασκούσε πίεση στον καρκινωματώδη μαστό:

Σκωτσέζος ιατρός που γεννήθηκε το 1788 στο Arboath και πέθανε στο Λονδίνο το 1874. Εφεύρε το κρεβάτι από νερό, τον αεριστήρα και τον φούρνο του Arnott. Ήταν πολύ πρακτικός, αντίθετος στην κλασσική εκπαίδευση και άφησε από 2000 λίρες σε τέσσερα Πανεπιστήμια της Σκωτίας και άλλες 2000 στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για να προωθήσουν τις πρακτικές σπουδές. Τέλος, κατασκευάζει μια συσκευή που ασκούσε πίεση στο μαστό και ήταν γεμισμένη με αέρα.

Mηχανισμός πίεσης που σχεδιάστηκε από τον Νeil Arnott


Johannes Müller

1838: Johannes Müller (1801-1858):

Περιγράφει τους ιστολογικούς τύπους του καρκίνου:

Γεννήθηκε στο Kablenz το 1801 και πέθανε στο Βερολίνο το 1858. Σπούδασε στην Βιέννη. Το βιβλίο του Handbuch der Physiologie des Menilur ανήκει στα κλασσικά βιβλία της εποχής του. Περίφημος για τις εργασίες του πάνω στην φυσιολογία των νεύρων. Στο τέλος της ζωής του αφιερώθηκε στην συγκρητική ανατομία και την έρευνα της πανίδας των ωκεανών. Ο Johannes Müller καθηγητής της ανατομίας και φυσιολογίας στο Βερολίνο από το 1833 ως το 1835 περιγράφει τους ιστολογικούς τύπους του καρκίνου. Μπορεί να θεωρηθεί σαν ο ιδρυτής της ιστολογίας του καρκίνου. Εισήγαγε την ερευνητική φυσιολογία στην Γερμανία. Το 1838 έκδωσε την πραγματεία Uber den feinern Bau and die Formen der krankhaften Geschwulste, που έγινε κλασσική για την ιστορία της ογκολογίας. Τα στοιχεία των καρκινικών αποικιών είναι ανάλογα των αποικιών φυσιολογικών  κυττάρων ή έχουν εμβρυϊκούς χαρακτήρες δηλαδή τμήματα ιστών σε κατάσταση ανάπτυξης. Τα πιο διακεκριμένα ανάμεσα στα κυτταρικά στοιχεία των κακοηθών αποικιών ήταν κυψελιδικά κύτταρα, που περιείχαν κοκκία ή έναν κάπως μεγαλύτερο πυρήνα ή ακόμη και ολόκληρα νέα κύτταρα «seminium morbi». Ένας δεύτερος τύπος κυττάρων περιείχε σώματα με ουρές «tailed bodies» τα οποία θεώρησε ο  Müller ως κύτταρα συνδετικού ιστού σε ένα πρώιμο στάδιο ανάπτυξης. Επιπρόσθετα παρατήρησε ίνες και κρυστάλλους. Κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν ήταν παθογνωμικό. Ο Müller παραδέχτηκε ότι δεν μπορούσε να διακρίνει κακοήθεις από καλοήθεις διαδικασίες με το απλό μικροσκόπιο. Αν και ο Müller ήταν προσεκτικός άλλοι δεν ήταν και θεώρησαν σαν τυπικά χαρακτηριστικά στοιχεία του καρκίνου τα «tailed bodies».


1843: Adolph von Hannover(1818-1898):

Περιγράφει τα κύτταρα του καρκίνου:

Ο ανατόμος Adolph von  Hannover γεννήθηκε στην Κοπενγχάγη και ήταν μαθητής του Müller στο Βερολίνο, περιγράφει πρώτος τα κύτταρα του καρκίνου.  Πίστεψε ότι βρήκε ένα ειδικό καρκινικό κύτταρο που δεν ήταν σαν τα «tailed body» που είχε περιγράψει ο δάσκαλός του Johannes Müller. Αυτό το στρογγυλό ή οβάλ κύτταρο διακρινόταν από ένα συγκριτικά μεγάλο πυρήνα ή από αρκετούς πυρήνες στο ίδιο κύτταρο και από ένα διαφανή πυρηνίσκο.


1844:Jean-Jacques-Joseph Leroy d’ Étiolles (1798-1860):

Δείχνει με μια μελέτη ότι η χειρουργική εξαίρεση είναι περισσότερο επιβλαβής:

Oργάνωσε μια έρευνα που αποτελεί μια από τις πρώτες στατιστικές μελέτες. Απέστειλε στατιστικές επιστολές και πήρε 174 απαντήσεις. 18 από 1192 ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή έζησαν πάνω από 30 χρόνια και οι υπόλοιποι από 2-25 χρόνια. Από 804 που χειρουργήθηκαν μόνο 4 ζούσαν πάνω από 30 χρόνια, 15 έζησαν για πάνω από 20 χρόνια και 88 από 6-20 χρόνια. Το συμπέρασμα ήταν ότι η χειρουργική εξαίρεση ήταν περισσότερη επιβλαβής παρά πλεονεκτική.


Joseph Pancoast Robbins GF: The Breast. Austin, Silvergirl, 1984

1844: Joseph Pancoast (1805-1882):

Υποστηρίζει ότι μαστοί και λεμφαδένες πρέπει να αφαιρεθούν μαζί:

Ο Joseph Pancoastκαθηγητής της χειρουργικής στο Jeferson Medical College στη Φιλαδέλφεια που υποστήριξε σθεναρά τα διδάγματα των Petit & Bell συμβούλευε για ακόμη πιο ριζική επέμβαση. Ο εμπλεκόμενος θωρακικός μυς έπρεπε να αφαιρεθεί, ακόμη και οι εμπλεκόμενες πλευρές και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες εάν ήταν σκίρρος ή αν ήταν διηθημένοι και διογκωμένοι.137 Έχει περιγράψει τον Pancoast όγκο του πνεύμονα. Τόνισε ότι ο μαζικός αδένας και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες πρέπει να αφαιρεθούν σαν ένα κομμάτι. Επίσης, λέει πως καμιά ασθενής δεν θεραπεύτηκε οριστικά.

Η τεχνική της μαστεκτομής του  Pancoast  Pancoast J: Treatise on Operative Surgery,  Philadelphia, Carey and Hart, 1844.Surgery p 469


Richard van Volkman

1844: Richard van Volkman (1830-1889):

Αφαιρεί την περιτονία του μείζονος θωρακικού μυός: 

Την ίδια χρονιά ο  Richard vοn Volkman (1830-1889) καθηγητής της Halle στην Γερμανία αφαιρεί την περιτονία του μείζονος θωρακικού. Πάντα αφαιρούσε όλο το μαστό άσχετα με το πόσο μικρός ήταν ο όγκος. Ο Volkman καθαρά περιέγραψε την αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων. H αφαίρεση της περιτονίας του μείζονος θωρακικού μυός, αποτελεί το επόμενο μεγάλο βήμα στην επιθετική χειρουργική του καρκίνου του μαστού, μετά την αφαίρεση όλου του μαστού και των μασχαλιαίων λεμφαδένων. Δίνει ποσοστά 3ετούς επιβιώσης μετά από μαστεκτομή 17.8%.

Χρώση καρκινικού κυττάρου μαστού


1845: HermannLebert (1813-1878):

Ο Hermann Lebert(1813-1878) ήταν ένας εξέχον Γερμανός παθολογοανατόμος, στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης από το 1853 και στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών από το 1859. Το χειμώνα του 1842 και 1845 έμεινε στο Παρίσι όπου μεταξύ άλλων εξέδωσε την Παθολογική Φυσιολογία του. Μπορούσε να γράψει Γαλλικά τόσο εύκολα όσο και Γερμανικά και αυτό τον βοήθησε να παίξει σημαντικό ρόλο ως μεσάζoν ανάμεσα στην Γερμανική και Γαλλική ιατρική επιστήμη.

Διάκριση κακοήθους νόσου από άλλες ασθένειες μέσω του καρκινικού κυττάρου:     Έδωσε μεγάλη προσοχή στο καρκινικό κύτταρο από το οποίο η κακοήθης νόσος διακρίνεται από τις άλλες παθολογικές καταστάσεις.113Περιέγραψε ότι το καρκινικό κύτταρο είναι μικρό και στρογγυλό με ένα έκκεντρο ωοειδή πυρήνα που καταλαμβάνει μισό ή περισσότερο από το πρωτόπλασμα και περιέχει ένα ή περισσότερα μεγάλα πυρηνίδια. Αυτός ο πυρήνας ήταν το πιο χαρακτηριστικό μέρος του καρκινικού κυττάρου. Στο βιβλίο εργασία Traite pratique des maladies cancereuses το 1851, απέδωσε την προέλευση του καρκίνου στον εμποτισμό των μυικών ινών και αδένων με το ημίρρευστο υγρό ή βλάστημα από το οποίο το καρκινικό κύτταρο αναπτύσσεται. Με αυτήν την διαδικασία οι φυσιολογικοί ιστοί μπορεί να γίνουν ωχροί και να εξαφανιστούν και να αντικατασταθούν από καρκινικές μάζες. Ο καρκινικός χυμός, που ο  Lebert πίστευε ότι ήταν και αυτός τυπικός μπορεί επίσης να αναπτυχθεί από το καρκινικό βλάστημα.46 Αυτό ήταν πιθανό να προέρχεται από το αίμα.


William Morton

1846: WilliamThomas Green Morton (1819-1868):

Εισαγωγή της αναισθησίας:

Εισαγωγή της αναισθησίας από τον Αμερικανό οδοντίατροWilliamThomas Green Morton στην Βοστώνη. Aνακάλυψε τα αναισθητικά αποτελέσματα του σουλφουρικού αιθέρα και η μέθοδος διαδόθηκε πολύ γρήγορα σε όλον τον Δυτικό κόσμο και έφερε την χειρουργική σε νέα εποχή. Στην Ελλάδα η πρώτη νάρκωση με αιθέρα έγινε ήδη 6 μήνες αργότερα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Αθηνών, τo σημερινό κτίριο του αρχιτέκτονα Βάιλερ, Μουσείο εκμαγείων στην περιοχή Μακρυγιάννη από τον Ερρίκο Τράϊμπερ!

Ζωγραφική Robert Hinkley (1822),  Δείχνει την 1η αναισθησία που έγινε στις 16 Οκτωβρίου 1846 στο Γεν. Νοσ. Μασσαχουσέτης στις ΗΠΑ,   Ιατρική Βιβλιοθήκη Βοστώνης


Sir James Paget, Royal College of Surgeons of England

1853: Sir James Paget (1814-1899):

Ο James Paget στο St. Bartholomew’s Hospital στο Λονδίνο ήταν ένας σημαντικός παθολόγος, χειρουργός και δάσκαλος. Γεννήθηκε το 1814 στο Yarmouth και πέθανε το 1899 στο Λονδίνο. Προσλήφθηκε στο St. Bartholomew’s μόλις σε ηλικία 22 ετών και πέρασε όλη του την επαγγελματική ζωή σε αυτό το γνωστό ιατρικό σχολείο. Σαν μαθητής ήταν ο πρώτος που παρατήρησε το παράσιτο Trichina spiralis στο μυ ενός ασθενούς. Έδωσε την πρώτη περιγραφή το 1882 της αρκετά συχνής κατάστασης της παραμορφωτικής οστεϊτιδας, πιο γνωστής με το όνομα «Νόσος Paget των οστών» που ακόμη είναι άγνωστης αιτιολογίας. Περίγραψε 15 περιπτώσεις μιας νόσου της θηλής, που όλες ακολουθήθηκαν από καρκίνο του υποκείμενου μαστού, που τώρα ονομάζεται «Νόσος Paget της θηλής» και επίσης περιέγραψε την σπάνια προκαρκινωματώδη κατάσταση «Νόσος Paget των όρχεων». Διετέλεσε ως χειρουργός στο νοσοκομείο Queen Victoria και σαν πρόεδρος του Royal College of Surgeons of England. 

Μελέτη για την διεξαγωγή ή όχι της μαστεκτομής ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο του καρκίνου:

Γράφει στο σύγγραμμά του «Lectures on Surgical Pathology: «Πρέπει να αναρωτηθούμε αν η επέμβαση συμβάλλει στη παράταση ή στη βελτίωση της ποιότητος της ζωής. Σε περίπτωση οξέος σκληρού καρκίνου η εγχείρηση  πρέπει να γίνεται αμέσως, αν και ταχεία υποτροπή και θάνατος απειλούν, γιατί σε κάποιο ποσοστό παρατείνει τη ζωή και σώζει τον άρρωστο από το να υποφέρει. Ακόμη η επέμβαση είναι κατάλληλη όταν είναι ξεκάθαρο ότι η τοπική νόσος καταστρέφει τη ζωή από τον πόνο, την άφθονη έκκριση και την αγωνία και δεν συνοδεύεται από καχεξία, ώστε να αποβεί τελικά καταστροφική. Τέλος η εγχείρηση, γίνεται με το σκεπτικό ότι ο ασθενής θα υποφέρει λιγότερο. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες δεν συνιστάται επέμβαση, όπως σε καλά ανεπτυγμένους χρόνιους καρκίνους, ιδίως σε ηλικιωμένους ασθενείς, όπου είναι τόσο λίγο πιθανό ότι θα προσθέσει στην άνεση και στην επιβίωση. Επίσης αποφεύγεται σε περιπτώσεις όπου η καχεξία ή η αποδεδειγμένη σωματική νόσος είναι αναλογικά μεγαλύτερη από την τοπική νόσο, γιατί μπορεί  να είναι μοιραία από τις δικές της συνέπειες ή από την επιτάγχυνση του καρκίνου σε όργανα πιο σημαντικά από το μαστό. Τέλος, αν δεν υπάρχουν ενδείξεις μπορεί να αποφευχθεί σε όλους τους ασθενείς που η γενική τους υγεία τους θέτει σε κίνδυνο».

Αυτή η φιλοσοφία που γράφτηκε το 1863, είναι σχετική με τα όσα ισχύουν σήμερα. Το 1852 έβγαλε το συμπέρασμα ότι γυναίκες με σκίρρο που χειρουργήθηκαν, κατά μέσο όρο πέθαιναν 13 μήνες νωρίτερα από αυτές που δεν είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή. Η στατιστική του αφορούσε 60 γυναίκες, χωρίς αυτές που είχαν πεθάνει από την επέμβαση. Βέβαια αυτές που χειρουργήθηκαν και είχαν μυελοειδή καρκίνο ζούσαν 34 μήνες έναντι των 12 μηνών που ζούσαν οι μη χειρουργημένες. Ήταν πια προφανής η ανάγκη της συσχέτισης της διεξαγωγής ή μη της μαστεκτομής με τον ιστολογικό τύπο. Ο Paget έδειξε ότι σε 235 περιπτώσεις είχε μια εγχειρητική θνησιμότητα 10% και είπε ότι δεν είχε δει μια περίπτωση που η υποτροπή έγινε σε περισσότερο από 8 χρόνια. Πρέπει να θυμίσουμε βέβαια ότι εκείνες τις ημέρες, σπάνια οι ασθενείς παρουσιάζονταν στον χειρουργό όταν ο όγκος ήταν της τάξεως του 1 εκατοστού ή λιγότερο, κάτι που στις ημέρες μας είναι πολύ κοινό και σύνηθες. Για να το συνειδητοποιήσει κάποιος αυτό, απλώς πρέπει να διαβάσει τις περιγραφές περιστατικών ή να κοιτάξει τις φωτογραφίες των ασθενών του τελευταίου αιώνα. Έτσι καταλαβαίνει ότι οι πρώιμοι καρκίνοι μαστού τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν συχνά ορατοί με την επαφή του δέρματος και συχνά πραγματικά ελκοποημένοι σταδίου ΙΙΙ όγκοι.

Γενικά, η τοπική αφαίρεση όγκου μαστού ξεκίνησε το 1867 και αποτελεί το πρώτο στάδιο ανάπτυξης της χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού. Βέβαια η εγχείρηση για καρκίνο του μαστού τον καιρό εκείνο χρησιμοποιούταν σπάνια σαν ανακουφιστική θεραπεία. Όταν πάντως γινόταν, αυτή ήταν μια απλή τοπική αφαίρεση του κλινικά εμφανούς πρωτοπαθούς όγκου του μαστού μαζί με ένα υγιές περιθώριο του γύρω μαζικού αδένα. Ήταν βάναυσο γιατί η ασθενής είχε μεγάλη απώλεια αίματος και πολλές φορές ακολουθούσε μόλυνση του τραύματος και ίσως σηψαιμία.


 Mάθημα από τον Alfred Velpeau,   λιθογραφία από τον Louis Eugéne Pirodon,  περίπου το 1865

1854: Alfredo-Armand-Louis-Marie Velpeau (1795-1867):

Γεννήθηκε στο Breches το 1795 και πέθανε στο Παρίσι το 1867.  Ήταν γιος πεταλωτή και ο ίδιος δούλευε σαν πεταλωτής μέχρι τα 17 του χρόνια. Ήταν μαθητής του Pierre Bretonneau. Ο Velpeau που κατείχε την έδρα της χειρουργικής του Πανεπιστημίου της Ιατρικής στο Παρίσι, διάδοχος του Boyer στο νοσοκομείο La Charite, δίνει μια εκτεταμένη λίστα με γιατρικά και φάρμακα για τον καρκίνο του μαστού στην πραγματεία του «Τraite de malaries dei sein et dela region mammaire», που εκδόθηκε το 1854.

Διάκριση 3 τύπων καρκίνου:

Διακρίνει τρεις βασικές ομάδες καρκίνου του μαστού με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά: σκίρρους, εγκεφαλοειδή και ινώδη καρκινώματα. Πολλές ποικιλίες υπήρχαν, ιδιαίτερα στο σκίρρο, όπως και πολλοί υπότυποι τους οποίους και περιέγραψε. Ισχυρίστηκε ότι είδε πάνω από 1000 περιστατικά με καλοήθεις και κακοήθεις  όγκους του μαστού, στα 40 χρόνια. Μόνο ένα μικρό ποσοστό ήταν δυνατόν να παρακολουθηθεί μέχρι το τέλος.  Εάν ο όγκος είχε πραγματικά αφαιρεθεί και η πληγή είχε επουλωθεί, ο ασθενής και ο χειρουργός θα μπορούσαν να αλληλοστηριχτούν. Αισθάνθηκε ότι είχε θεραπεύσει αρκετές περιπτώσεις. Εναντιώθηκε στην θεραπεία του καρκίνου του μαστού με εφαρμογή πίεσης με διάφορες συσκευές.


Joseph Lister

1864: Joseph Lister(1827-1912):

Εισάγει την αντισηψία:  

Άγγλος χειρουργός που σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου. Δίδαξε χειρουργική στα πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και της Γλασκώβης και ασχολήθηκε με ιστολογικές και φυσιολογικές έρευνες. Εκλέχτηκε καθηγητής της χειρουργικής στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου, όπου και δίδαξε επί 15 χρόνια. Γεννήθηκε το 1827 στο Upton Essex και πέθανε το 1912 στο Walmer Kent. Ήταν γιός του περίφημου φυσιοδίφη Joseph Lister που βελτίωσε σημαντικά το μικροσκόπιο (On the improvement of compount microscope, 1830), ανακάλυψε δε και το τρίποδο των φωτογράφων. Είναι ο πρώτος μη γαλαζοαίματος που πήρε τον τίτλο του βαρώνου (sir).

Ο Lister έκανε ουσιώδεις μεταβολές στην εγχειρητική αγωγή και εγκαινίασε την αντισηπτική χειρουργική με τη μέθοδο του ψεκασμού με ανθρακικό οξύ, που δεν έτυχε γενικής αποδοχής στη χώρα του. Ο Lister πίστευε ότι η εξαφάνιση της αιτίας των μικροβίων από ένα εγχειρητικό πεδίο μπορεί να γίνει είτε με ανθρακικό οξύ είτε με θερμότητα. Εφάρμοσε τις αρχές της αντισηψίας που έδωσαν λύσεις στα προβλήματα των μολύνσεων και της θεραπείας των τραυμάτων. Εξάλλου σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην επίλυση πολλών άλλων χειρουργικών προβλημάτων, όπως στη βελτίωση της μεθόδου ακρωτηριασμού των άκρων και στην επινόηση ενός ειδικού εργαλείου με το οποίο περιορίζεται η απώλεια αίματος στο χειρουργείο.

Έγραψε, επίσης, πολλά έργα της ειδικότητάς του και τελειοποίησε διάφορες χειρουργικές μεθόδους και χειρουργικά εργαλεία. Για τις υπηρεσίες του στον τομέα της χειρουργικής, τιμήθηκε από πολλά ανώτατα ευρωπαϊκά πνευματικά ιδρύματα. Ο  Joseph Lister εισάγει την αντισηψία με σπρέι από καρβόλη. Φυσικά οι πρώτες μαστεκτομές πραγματοποιήθηκαν χωρίς αναισθησία και ασηψία. Κάποτε εφαρμόσθηκαν και οι μαστεκτομές γινόντουσαν προσεκτικά και χωρίς τον κίνδυνο εμπυήματος. Γι’ αυτό ο Lister είχε γράψει το 1870: «Έχω τώρα έναν ασθενή που θα φύγει από το νοσοκομείο 3 εβδομάδες μετά την αφαίρεση όλου του μαστού με σκίρρο, όλοι οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες έχουν την ίδια στιγμή αφαιρεθεί μετά από διαχωρισμό των 2 επιστήθιων μυών, ώστε να επιτραπεί στον ώμο να έρθει πίσω και να αποκαλυφθεί πλήρως η μασχάλη, μια τεχνική που έχω υιοθετήσει, όταν οι λεμφαδένες έχουν προσβληθεί από την νόσο». Ήταν σύμφωνος με τις αρχές του Moore, που ήταν γενική άποψη και δεν αφαιρούσε τον μείζονα θωρακικό μυ.

Με την εισαγωγή της αντισηψίας στη θεραπεία του τραύματος  η εγχειρητική θνησιμότητα  των μαστεκτομών με συναφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων έπεσε από το 21.3 στο 10.5 % και η συνολική θνησιμότητα από το 15.7 στο 5.8%.

Άσηπτη χειρουργική σύμφωνα με τις αρχές του Lister, Antiseptic Surgery W. Watson Cheyne’s, (London, 1882)


Charles Hewitt Moore

1867: Charles Hewitt Moore (1821-70):

Θέτει τις γενικές αρχές χειρουργικής θεραπείας του καρκίνου του μαστού:

Χειρουργός στο Middlesex & St. Luke’s Νοσοκομείου του Λονδίνου, ο οποίος θέτει τις γενικές αρχές χειρουργικής θεραπείας καρκίνου του μαστού. Συνέβαλε στην ανάπτυξη του δευτέρου σταδίου χειρουργικής του καρκίνου του μαστού που ήταν η αφαίρεση όλου του μαστού, παρά τμήματος αυτού, μαζί με τους μασχαλιαίους λεμφαδένες.

Την εποχή εκείνη μια τυποποιημένη επέμβαση δεν υπήρχε. Μερικοί χειρουργοί αφαιρούσαν μόνο τον όγκο, άλλοι έκοβαν το τεταρτημόριο του μαστού που είχε προσβληθεί από τον όγκο ή άρχιζαν με εξαίρεση της κεντρικής μάζας και αφαιρούσαν μετά συγκεκριμένα ύποπτα κομμάτια. Άλλοι αφαιρούσαν όλο τον μαστό διατηρώντας σε μερικές περιπτώσεις το δέρμα και την θηλή, όπως σε 14 ασθενείς που εμφανίστηκαν στο Middlesex Νοσοκομείο με υποτροπές κοντά στις πληγές ή τις ουλές. Με προσεκτική ανάλυση αυτών των περιπτώσεων ο Moore συμπέρανε ότι οι υποτροπές οφείλονταν σε ανεπαρκείς εγχειρήσεις. Άρα βασικό ήταν να γίνεται επαρκής αφαίρεση του όγκου. Γι’ αυτό πίστευε ότι ο καρκίνος του μαστού απαιτεί την προσεκτική αφαίρεση όλου του οργάνου. Όταν εμπλέκεται οποιοσδήποτε γειτονικός ιστός πρέπει να αφαιρείται μαζί με τον μαστό όπως το δέρμα, οι λεμφαδένες, το λίπος και ο θωρακικός μυς. Κατά την διάρκεια της επέμβασης πρέπει να αποφεύγονται οι χειρισμοί μέσα στον όγκο για να μην γίνεται επινέμηση με καρκινικά κύτταρα. Οι διηθημένοι μασχαλιαίοι λεμφαδένες πρέπει να αφαιρούνται με την ίδια επέμβαση χωρίς και αυτοί να διανοιχτούν. Η ιδέα του δεν έγινε ευρύτατα αποδεκτή παρά το γεγονός ότι μερικοί άρχισαν να υιοθετούν αυτήν την επέμβαση όπως ο Joseph Lister of Glasgow & o Mitchell Banks of Liverpool. Εξέδωσε σύγγραμμα με τον τίτλο «Η επίδραση των ανεπαρκών εγχειρήσεων στη θεωρία του καρκίνου».

Γενικά εξήγγειλε δύο σπουδαίες αρχές:

1) ότι ο όγκος θα πρέπει να μην διατέμνεται και να μην αποκαλύπτεται κατά τη διάρκεια της επέμβασης, και

2) ότι οι υποτροπές από τον καρκίνο προέρχονται από τον πρωτοπαθή όγκο (διασπορά) και όχι από μια ανεξάρτητη οργανική αρχή όπως νόμιζαν μέχρι τότε.

Επίσης, έθεσε τρία κύρια συμπεράσματα:

α) ο καρκίνος του μαστού απαιτεί προσεκτική εκρίζωση ολόκληρου του οργάνου,

β) η αφαίρεση του μαστού είναι πιθανόν να είναι ατελής στο στερνικό χείλος, και

γ) επισφαλείς συνορεύοντες ιστοί, ιδιαίτερα στο δέρμα, θα πρέπει να αφαιρούνται σε ένα παρασκεύασμα με την κύρια μάζα της νόσου.

4 παραδείγματα από τον C. H. Moore (1867) που δείχνουν τοπική υποτροπή μετά από μη επαρκή εγχείρηση


1878: Alexander von Winiwarter (1848-1917):

Δημοσίευση στοιχείων αποτελεσμάτων μαστεκτομής:

Για τον Theodor  Billorth καθηγητή της χειρουργικής (1824-67) στη Ζυρίχη δημοσιεύει στοιχεία ο Alexander von Winiwarter (1848-1917) που ήταν προσωπικός του βοηθός, για τριετή επιβίωση 4.7% και λίγο αργότερα για 13.3% σε 143 ασθενείς μετά από μαστεκτομή. Aφού η αντισηψία, που πρωτοανακαλύφθηκε το 1864 δεν είχε ακόμη εφαρμοστεί στην πτέρυγα του Billorth στην Ζυρίχη, δεν μένουμε έκπληκτοι όταν βλέπουμε ότι η διεγχειρητική θνησιμότητα είναι της τάξης του 23.7%. Την ίδια χρονιά ανάλογες δημοσιεύσεις έχουν κάνει και ο Friedrich von Esmarch στο Kiel  με 3ετή επιβίωση 11.7% και ο Volkmann με 17.8%. Η περιεγχειρητική θνησιμότητα είναι ακόμα μεγαλύτερη από 20%. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως η μετεγχειρητική παρακολούθηση έγινε μια αποδεκτή διαδικασία.

Μετεγχειρητική φωτογραφία μαστεκτομής από το Earth as a Topical Application in Surgery (1872) Addinell Hewsen


The Gross Clinic, Portrait of Professor Gross (1875) Thomas Eakins Διακρίνεται ο πατέρας Samuel D. Gross και στα δεξιά, στην σκιά στο κέντρο του αμφιθεάτρου διακρίνεται ο γιός του Samuel W. Gross «Διεξαγωγή ακρωτηριασμού μηρού, λόγω επιμόλυνσης»

1880: Samuel Weissel Gross(1837-1889):

Ανακοίνωση συγκριτικών αποτελεσμάτων χειρουργικής θεραπείας μαστού:

Καθηγητής της χειρουργικής στο Lousville & Jefferson Medical College στην Αμερική. Κάνει την ίδια εγχείρηση με τον Richard van Volkman δηλαδή αφαιρεί όλο τον μαστό, τους μασχαλιαίους λεμφαδένες και την περιτονία του μείζονος θωρακικού μυός. Το 1880 εκδίδει το βιβλίο «Tumors of the Mammary Gland» που ήταν η καλύτερη διατριβή για τους όγκους μαστού που είχε γραφτεί μέχρι τότε.

Ο Samuel Weissel Gross στη Φιλαδέλφεια ανακοινώνει τα αποτελέσματα της χειρουργικής θεραπείας 200 γυναικών με καρκίνο του μαστού. Είχε εγχειρήσει τις 55 με απλή εξαίρεση, χωρίς να έχει καθαρίσει την μασχάλη με έναν συστηματικό τρόπο και αυτοί οι ασθενείς πέθαναν από υποτροπές μετά την επέμβαση. Στις υπόλοιπες αφαίρεσε τον μαζικό αδένα μαζί με την θωρακική περιτονία και τους λεμφαδένες της μασχάλης και η 3ετής επιβίωση ήταν 19.44%.


Theodor Billroth

Theodor Billroth (1829-1894):

Γεννήθηκε το 1829 από σουηδούς γονείς στο Bergen και πέθανε το 1894 στην Abbazia. Σπούδασε στο Greifswald, Gottingen και Βερολίνο.Υπήρξε βοηθός του περίφημου χειρουργού v.Langenback. Ήταν καθηγητής της χειρουργικής, πρώτα στο Βερολίνο, το 1860 στην Ζυρίχη και μετά το 1867 στην Βιέννη. Ανήκε στην ηρωική γενιά των χειρουργών που λίγες δεκαετίες μετά την εφαρμογή της αντισηψίας έκανε την χειρουργική επιστήμη. Ο Billroth ήταν από τους ιδρυτές της χειρουργικής της κοιλιάς και επίσης εξέχον παθολόγος. Οι τολμηρές χειρουργικές επεμβάσεις του στο πεπτικό σύστημα τον καθιέρωσαν ως στυλοβάτη του κλάδου της χειρουργικής της κοιλίας. Πραγματοποίησε επιτυχώς την πρώτη ολική γαστρεκτομή για καρκίνο στομάχου. Επίσης, συνδέθηκε το όνομά του με τολμηρές χειρουργικές επεμβάσεις για την εποχή όπως οισοφαγεκτομή, ολική λαρυγγεκτομή, πυλωροπλαστική και τμηματική εντερεκτομή. Ο κορυφαίος Γερμανός χειρουργός, διακρινόταν για την εγχειρητική δεξιοτεχνία, τα πολύπλευρα πνευματικά ενδιαφέροντα, την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία, τις απαράμιλλες διδακτικές ικανότητες και το ερευνητικό του ταλέντο. Το όνομά του συνδέθηκε με την ίδρυση της περίφημης Χειρουργικής Σχολής της Βιέννης.

Μια από τις περιπτώσεις του Theodor Billorth στην Ζυρίχη, 1860-67

 Αποδέχτηκε 4 είδη καρκίνου του μαστού που τα συσχέτισε με ανάλογη συμπεριφορά:

Για τις απόψεις του για τον καρκίνο του μαστού υπάρχει το βιβλίο του Die Krankheiten der Brustdruse που πρωτοεκδόθηκε το 1880. Προσπάθησε να βάλει τα πράγματα σε τάξη και αποδέκτηκε  4 είδη καρκίνου του μαστού. Έτσι έκανε μια λίστα με τα είδη καρκίνου του μαστού που ονόμασε ο ίδιος και τα συσχέτισε με αυτά των άλλων (Billroth-Schuh-Birkett-Gross-Velpeau). Ο μυελώδης καρκίνος είχε σύμφωνα με τις στατιστικές του Alexander von Winiwarter την πιο γρήγορη εξέλιξη και εμφανιζόταν σε πιο νέες γυναίκες 35-45 ετών. Το πιο συχνό ήταν το απλό καρκίνωμα το οποίο είχε ποικίλη κλινική έκφραση και εξέλιξη. Ο κολλοειδής καρκίνος είχε αργή εξέλιξη, αλλά ο πιο καλοήθης ήταν ο ατροφικός, ουλώδης σκίρος καρκίνος. Έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή για τα μικτά και μικροσκοπικά χαρακτηριστικά αυτών των τύπων. Ήταν υποστηρικτής της επιθηλιακής προέλευσης του καρκίνου του μαστού. Επίσης ασχολήθηκε με την μετάσταση του καρκίνου αυτού. Παρόλο που μπόρεσε να συσχετίσει την συμπεριφορά ενός καρκίνου με τον ιστολογικό του τύπο δεν έκανε προσπάθεια κλινικής σταδιοποίησής του ούτε είχε πολλά να πει για την αιτιολογία προέλευσής του. Αφαιρούσε όλο τον μαστό αν και πίστευε ότι και η τοπική αφαίρεση σε υγιή όρια ίσως ήταν εξίσου αποτελεσματική. Έκοβε και την θωρακική περιτονία μαζί με ένα στρώμα του υποκείμενου μυός σε περίπτωση που ο όγκος ήταν προσκολλημένος στο θωρακικό τοίχωμα.

Ελαιογραφία του Arlond Seligmann: Ο Billorth διδάσκει στο αμφιθέατρο του χειρουργείου


William Steward Halsted Ελαιογραφία του John H. Stocksdale’s, 1922

1882: William Steward Halsted (1852-1922):

Ο William Stewart Halsted ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στην άσηπτη χειρουργική τεχνική με την εισαγωγή των χειρουργικών γαντιών και την δουλειά του πάνω στην τοπική αναισθησία. Επίσης, βοήθησε στην πρόοδο και άλλων πεδίων όπως της χειρουργικής της κήλης, των εντεροαναστομώσεων και επινόησε μια σχολαστική αιμοστατική μέθοδο χειρουργείου. Αγνοούσε ότι η κοκαϊνη προκαλούσε εθισμό και έκοψε τα ναρκωτικά αντικαθιστώντας την κοκαϊνη με μορφίνη και ήταν έτσι για το υπόλοιπο της ζωής του ένα άτομο με μεταπτώσεις στην υγεία του.

Ριζική μαστεκτομή κατά Halsted  Θωρακικοί μύες                  Johns Hopkins Hospital Bulletin 1894-5; 4, 297  Τα αποτελέσματα των επεμβάσεων για την θεραπεία του καρκίνου του μαστού έγιναν στο Johns Hopkins Hospital από τον Ιούνιο του 1889 έως τον Ιανουάριο του 1894

Μοντέρνα ριζική μαστεκτομή του  Halsted:

Πρώτος ο Volkman (1830-1889) στo Greifswald και μετά ο William Steward Halsted (1852-1922) στο Νοσοκομείο Tohn Hopkins στη Βαλτιμόρη αφαιρούν μαζί με τον μαστό, τον μείζονα και  τον ελάσσονα θωρακικό μυ και λεμφαδένες σε ένα μπλόκ. Η μέθοδος θα πάρει το όνομα του Halsted και θα γίνει επέμβαση ρουτίνας στην Ευρώπη μέχρι το 1950 και στις Η.Π.Α μέχρι το 1983 (Davies Haagensen, Columbia Center, N.Y.). Με τη μέθοδο αυτή η πενταετής επιβίωση θα φτάσει στο 42% (Rotter, Helferich, Halsted).

Στη Γερμανία η ιδέα της μετάδοσης του καρκίνου μέσω των λεμφαγγείων διαδόθηκε χάρις στη δουλειά του Volkman από την Halle και του Heidenhain από το Βερολίνο, που έκδωσε μια λεπτομερειακή μελέτη για την εξάπλωση του καρκίνου του μαστού το 1889. Το 1875 ο Volkman συνηγορούσε για την αφαίρεση της περιτονίας πάνω από τον μείζονα θωρακικό μαζί με όλο τον μαστό και με ένα εκτεταμένο τμήμα του υπερκείμενου δέρματος και όλου του λιπώδους ιστού της μασχάλης. Εάν ο υποκείμενος μυς είχε προσβληθεί από τον όγκο, ένα παχύ τμήμα του μυός το αφαιρούσαν και αυτό. Γενικά οι χειρουργοί υιοθετούσαν την ιδέα της ριζικής μαστεκτομής που είχε αναπτυχθεί από τον Willy Meyer (1858-1932) του νοσοκομείου της Νέας Υόρκης και τον Stewart Halsted (1852-1922).

H πρώτη φωτογραφία της ριζικής μαστεκτομής κατά Halsted, που δείχνει και την χρήση των πλαστικών γαντιών στο χειρουργείο, 19ος ΑΙΩΝΑΣ

O Meyer έδωσε προσοχή στον κίνδυνο της  διασποράς των καρκινικών κυττάρων στην πληγή εάν ο όγκος διανοιχθεί κατά την επέμβαση και το 1894 έγραψε: Από τότε που ο Heidenhain έδειξε ότι σ’ έναν μεγάλο αριθμό περιπτώσεων καρκίνου του μαστού, ο μείζον θωρακικός μυς προσβάλλεται από την νόσο και αν είναι αριστερά η υποτροπή είναι πιο πιθανή,  γι’ αυτό είναι καθήκον του χειρουργού να αφαιρέσει αυτόν τον μυ με το μαστό και το περιεχόμενο της μασχάλης και τα τελευταία 3 χρόνια με αυτήν την μέθοδο έχουν χειρουργηθεί 6 γυναίκες. Ο Meyer περιέλαβε την αφαίρεση του ελάσσονος θωρακικού στην εγχειρητική του διαδικασία, μια τεχνική που αργότερα υιοθετήθηκε από τον Halsted. Η μεγάλη πληγή θεραπευόταν με μεταμόσχευση δέρματος 8-10 ημέρες μετά την αρχική μαστεκτομή.  

Η πρώτη δημοσιευμένη φωτογραφία του Halsted που δείχνει τραύμα ριζικής μαστεκτομής

Η μοντέρνα ριζική μαστεκτομή του  Halsted το 1882 στο New York’s Roosevelt Hospital  ήταν το τελευταίο βήμα στην εγχείρηση αυτή που όλοι ονομάζουμε ριζική μαστεκτομή. Παρά το ότι ο Halsted είχε αμερικανική ιατρική μόρφωση έζησε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της εκπαίδευσής του στην Γερμανία πριν γυρίσει στην Αμερική και ήταν πολύ ανήσυχος με τις ιδέες της χειρουργικής του Volkman και αυτών που πίστευαν στην λεμφική εξάπλωση του καρκίνου. Προετοίμασε το έδαφος για να καθιερωθεί η καινούρια ιδέα μιας πραγματικά ριζικής εκτομής, αλλά και ήταν πρωτοπόρος στην ανάπτυξη αυτής της ιδέας. Πίστευε ότι ο θωρακικός μυς έπρεπε να αφαιρείται σχεδόν σε κάθε περίπτωση, ακόμα και στους μικρούς όγκους.

Χρησιμοποίησε πρώτος για την επέμβαση μικρές αιμοστατικές λαβίδες και μεταξωτά ράμματα. Ήταν από τους λίγους χειρουργούς των ημερών του που τελειοποίησε την τεχνική μεταμόσχευσης του δέρματος, που του επέτρεπε να αφαιρέσει όσο πιο πολύ ιστό μπορούσε από το θωρακικό τοίχωμα και χωρίς να κλείσει με τάση την πληγή. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά αυτής της τεχνικής τονβοήθησαν να προωθήσει την εκτεταμένη αφαίρεση με καλύτερη επούλωση του τραύματος.

Ο Halsted παρουσίασε το 1889 την πρώτη σειρά ριζικών μαστεκτομών σε 50 ασθενείς, όπου δηλώνει ότι σε συνδυασμό με τα ευρήματα των χειρουργών της προηγούμενης γενιάς, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως σχεδόν σε κάθε περίπτωση καρκίνου του μαστού υπάρχει διήθηση των λεμφαγγείων. Παρατηρεί, επίσης, ότι σε ασθενείς με μικροσκοπικώς αρνητικούς λεμφαδένες και παρά τις εκτεταμένες επεμβάσεις, είχε 23,4% ποσοστό θανάτων από μεταστάσεις. Αν και από την ανασκόπηση των περιπτώσεων του Halsted φαίνεται ότι πολλές από τις «πρώιμες» περιπτώσεις, όπως πίστευε ήταν σταδίου ΙΙΙ, με θνητότητα 64% σε 3 χρόνια από την μαστεκτομή, ο Halsted με την παραπάνω παρατήρηση αγγίζει την πολύ αργότερα διατυπωθείσα θεωρία του Fisher.

Ο Halsted έκανε πολλά για να καθιερώσει την ριζική μαστεκτομή που στην Αμερική έχει μείνει με το όνομά του (Halsted Mastectomy). Tο 1890 έγραψε: «Πριν από 8 χρόνια άρχισα όχι μόνο να καθαρίζω την μασχάλη σε όλες τις περιπτώσεις καρκίνου του μαστού, αλλά και να αφαιρώ σχεδόν σε κάθε περίπτωση τον μείζονα θωρακικό ή τουλάχιστον τμήμα αυτού. Δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσει κανείς με γυμνό μάτι αν η νόσος έχει επεκταθεί στον θωρακικό μυ».

 Έγραψε 4 άρθρα όπου παρουσίαζε την επιθετική χειρουργική του καρκίνου του μαστού και τ’ αποτελέσματα. Δημοσιεύτηκαν το 1894, 1898, 1907 και 1912. Και διαβάστηκαν από κάθε χερουργό και φοιτητή.

Στην πρώτη του δημοσίευση το 1894 ο Halsted ανακεφαλαίωσε τα αποτελέσματα των προηγούμενων και σαφώς λιγότερο ριζικών μαστεκτομών Γερμανών, Γάλλων και Αμερικανών χειρουργών και τόνισε το μειονέκτημα αυτών. Μετά περιέγραψε την δική του εγχείρηση, δίνοντας έμφαση στο ότι ο ύποπτος ιστός πρέπει να αφαιρείται σαν ένα κομμάτι. Περιέλαβε μικρές αναφορές σε 50 ριζικές μαστεκτομές που είχε πραγματοποιήσει χωρίς κανένα  διεγχειρητικό θάνατο.

Οι κίνδυνοι της καθυστερημένης διάγνωσης είχαν επισημανθεί τότε από τον Halsted ακριβώς όπως είναι γνωστοί σήμερα: «Είθε να μπορούσα να διαφωτίσω τους ανθρώπους, αλλά και τους γιατρούς σε όλες τις περιοχές της χώρας, σχετικά με τον καρκίνο του μαστού και να τους κάνω να αντιληφθούν πόσο σημαντικό είναι η επέμβαση να γίνεται αμέσως μόλις ανακαλυφθεί ο όγκος». 

Συγχρόνως ο Willy Meyer αναφέρει ότι είχε κάνει την ίδια εγχείρηση σε 6 ασθενείς τα προηγούμενα 3 χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Halsted και ο Meyer υιοθέτησαν ανεξάρτητα την ολική μαστεκτομή, αλλά για την ιστορία πρέπει να τονιστεί ότι ο Halsted ξεκίνησε το 1882 να κάνει την εγχείρηση, ενώ ο Meyer για πρώτη φορά το 1891. Παρά το ότι οι επεμβάσεις τους ήταν ίδιες υπήρχαν σοβαρές διαφορές στον τρόπο που γινόντουσαν οι διάφορες διαδικασίες. Ίσως ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή να σκεφτεί ο Halsted κάτι άλλο από αυτό που σκέφτηκε «ακόμη ριζικότερες επεμβάσεις» φθάνοντας μέχρι και στους υπερκλείδιους λεμφαδένες σχεδόν σε κάθε περίπτωση. Η επέμβαση αυτή υποστηρίχθηκε ένθερμα από τον Καθηγητή της Χειρουργικής Willy Meyer ο οποίος ανακοινώνει την ίδια επέμβαση στις 12 Νοεμβρίου 1894, παραδεχόμενος όμως ότι ο Halsted την είχε δημοσιεύσει 10 μέρες νωρίτερα στο Annals of Surgery. Εντούτοις φαίνεται ότι οι αρχές της θεωρίας του Halsted εκφράστηκαν αρχικά το 1907 από τον Handley ο οποίος πίστευε ότι οι περιοχικοί λεμφαδένες αποτελούν έναν αποτελεσματικό φραγμό στην διάδοση των καρκινικών κυττάρων και ότι ηαιματογενής διασπορά είχε ελάχιστη σημασία.

Ο Halsted όμως ήταν αυτός ο οποίος πρώτος και οργανωμένα έκανε τη θεωρία πράξη. Ο Halsted αποκολλούσε το θωρακικό μυ από την κλείδα, το στέρνο και το θωρακικό τοίχωμα γρήγορα. Στην συνέχεια το εγχειρισμένο τμήμα αφηνόταν να πέσει στο πλάϊ για να υπάρχει πρόσβαση στο μασχαλιαίο περιεχόμενο που το αφαιρούσαν τελευταίο. Στην εγχείρηση του Meyer το περιεχόμενο της μασχάλης έβγαινε πρώτα. Ο Halsted σπάνια αφαιρούσε τον ελάσσονα θωρακικό ενώ ο Meyer τον αφαιρούσε. Μια άλλη διαφορά ανάμεσα στις δύο επεμβάσεις ήταν ότι ο Halsted θυσίαζε πολύ δέρμα πάνω από το μαστό και έτσι έπρεπε να χρησιμοποιήσει μόσχευμα, ενώ ο Meyer θυσίαζε λιγότερο δέρμα και συχνά έκλεινε η πληγή χωρίς μόσχευμα. Ένα πλεονέκτημα της εγχείρησης Halsted ήταν ότι η αφαίρεση ήταν πιο προσεκτική με καλή αιμόσταση και απαιτούσε 4 ώρες για να ολοκληρωθεί. Ενώ του  Meyer ήταν πολύ πιο γρήγορη αφού χρειαζόταν 2 ώρες για να ολοκληρωθεί, αλλά ήταν πιο αιματηρή. Καθώς ο χρόνος περνούσε τόσο ο Halsted όσο και ο Meyer τυποποιούσαν τις τεχνικές τους. Ο Halsted γρήγορα υιοθέτησε ξανά την αφαίρεση του θωρακικού μυ. Για πολλά χρόνια έκανε μια υπερκλείδια διάνοιξη για αφαίρεση λεμφαδένων, αλλά τελικά την εγκατέλειψε. Το 1910 περίπου εισήγαγε μια καινούρια τεχνική διάνοιξης του δέρματος. Σταμάτησε να κάνει την διάνοιξη στον βραχίονα και την έκανε κυκλικά γύρω από το στήθος με επέκταση της γραμμής στο κέντρο του ώμου. Αυτό εμπόδιζε την παραμόρφωση της μασχάλης και του άνω βραχίονα. Το 1912 σε μια μελέτη του περιέγραψε την μέθοδο μεταμόσχευσης του δέρματος που εφάρμοζε για 16 χρόνια: «Είναι καλύτερα να αφαιρέσεις περισσότερο δέρμα, γιατί έτσι μην αφαιρώντας ικανοποιητική έκταση επηρεάζεται δυσμενώς η ανάρρωση της ασθενούς».

Πάντως και οι 2 επεμβάσεις έγιναν γρήγορα αποδεκτές στην χώρα. Ίσως πιο αποδεκτή ήταν του Meyer και είναι αυτή η τεχνική που σήμερα ονομάζουμε τυπική Αμερικανική Ριζική Μαστεκτομή γιατί είχε λιγότερες παρενέργειες και δεν χρειαζόταν μόσχευμα δέρματος για να κλείσει η πληγή και έτσι ο μέσος χρόνος νοσηλείας ήταν πολύ μικρότερος.

WillyMeyer  Robbins GF: The Breast, Austin, Silvetgirl, 1984

Το 1898 συμβούλευε για αφαίρεση των υπερκλείδιων λεμφαδένων στο πλείστο των περιπτώσεων και ακόμη αφαίρεση των μεσοθωρακικών λεμφαδένων, αν και τα επόμενα χρόνια εγκατέλειψε την ιδέα της αφαίρεσης των υπερκλείδιων. Έτσι αυτήν την χρονολογία αναφέρει τα αποτελέσματα 3 ετών σε 76 περιπτώσεις. Η τοπική υποτροπή ήταν 10% και η κλινική θεραπεία 41%. Ο  Meyer έκανε την εγχείρηση σε 44 ασθενείς από το 1901. Η 3ετής κλινική θεραπεία ήταν 25%. Ερμηνεύοντας αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να τονίσουμε ότι υπήρχαν λίγα διαλογής περιστατικά γιατί σχεδόν όλοι οι ασθενείς που προσέρχονταν με καρκίνο χειρουργούνταν.

WillyMeyer’s αυθεντική εικόνα που δείχνει την τεχνική που ακολουθούσε στο τελικό στάδιο της επέμβασης   Πρόκειται για την πρώτη φωτογραφική απεικόνιση εγχειρήσεως  (From Meyer W.: Medical Record. 46:746. 1894.)

Το 1907 ήταν σε θέση να  επιδείξει τη σχέση μεταξύ του σταδίου του όγκου και της πρόγνωσης. Σ’ ένα σύνολο 210 ριζικών μαστεκτομών, 60 ασθενείς είχαν μασχαλιαίους λεμφαδένες που ήταν αρνητικοί για όγκο, και 85% αυτών ήταν ζωντανοί 3 χρόνια αργότερα. Σε 110 ασθενείς με θετικούς λεμφαδένες  το ποσοστό επιβίωσης έπεσε στο 31%, σε 40 ασθενείς με θετικούς μασχαλιαίους και υπερκλείδιους λεμφαδένες η επιβίωση ήταν μόνο 10%. Έχουμε ήδη αναφέρει ότι πολλές από τις πρώιμες περιπτώσεις του Halsted είναι αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα σαν τοπικά προχωρημένους όγκους και δεν είναι παράξενο που το ποσοστόθανάτων με τοπική υποτροπή και απομακρυσμένη μετάσταση σε 3 χρόνια από την μαστεκτομή είναι 64%.

Ο Halsted τελικά είχε θέσει την ακριβή μορφή στην οποία η ριζική μαστεκτομή θα γινόταν για εκατό και πλέον έτη:

1. Ευρεία εκτομή του δέρματος του όγκου έτσι ώστε το έλλειμμα να καλύπτεται με μοσχεύματα κατά Thiersch.

2. Ρουτίνας αφαίρεση του μείζονος θωρακικού μυός.

3. Ρουτίνας μασχαλιαίος καθαρισμός.

4. Αφαίρεση όλων των ιστών, σε ένα παρασκεύασμα κόβοντας τόσο ευρέως, όσο είναι δυνατόν, προς όλες τις πλευρές αυξήσεως.

Η θεωρία του  Halsted για τον τρόπο της βιολογικής συμπεριφοράς του καρκίνου του μαστού, σε ότι αφορά τη διασπορά του, κατεύθυνε για τα πρώτα τρία τέταρτα του αιώνα μας τις χειρουργικές θεραπευτικές επιλογές. Πολλές μελέτες προσπάθησαν να επιβεβαιώσουν την θεωρία αυτή πλην όμως ενώ φαινόταν ότι ο τοπικός έλεγχος της νόσου ήταν ικανοποιητικός, εντούτοις τα ποσοστά των απομακρυσμένων μεταστάσεων και της συνολικής επιβίωσης παρέμεναν τα ίδια. Στη συνέχεια η ανακάλυψη και η εφαρμογή της ακτινοθεραπείας, της ορμονοθεραπείας, της ορμονικής εξαρτήσεως, της εφαρμογής χημειοθεραπείας στη θεραπευτική, αλλά κυρίως στην ανάπτυξη της παθολογοανατομικής μελέτης των όγκων έπαιξαν ένα από τους μέγιστους ρόλους στην αντιμετώπιση της νόσου.

Καρτέλλα ασθενούς με καρκίνο του μαστού και ακόλουθη μαστεκτομή συμπληρωμένη από τον Halsted


1883: Ernst Georg Ferdinand Küster (1839-1922):

Πρότεινε την αφαίρεση του μασχαλιαίου λίπους:

Καθηγητής διευθυντής χειρουργικής στο Augusta-Spital στο Βερολίνο. Πρότεινε την αφαίρεση του μασχαλιαίου λίπους. Από τότε που αυτή η μέθοδος έγινε διαδικασία ρουτίνας παρατήρησε μόνο ένα περιστατικό υποτροπής στην μασχάλη, ανάμεσα σε 95 περιστατικά υποτροπής.

Ernst Georg Ferdinand Küster


1889: Lothar Heidenhain (1860-1940):
Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1860 στο Worms της Γερμανίας. Πέθανε το 1940. Σπούδασε στο Freiburg, Breslau και Halle. Αποφοίτησε το 1886. Ειδικεύθηκε στη Χειρουργική στο Worms μέχρι το 1890. Μεταξύ των ετών 1890 και 1897 ήταν Λέκτωρ στο Worms και έγινε Διευθυντής στο Δημοτικό Νοσοκομείο το 1897.

Πρότεινε την αφαίρεση του μείζονος θωρακικού και της περιτονίας του, σε προσκόλληση του όγκου στο θωρακικό τοίχωμα:

Σε εγχειρητικά δείγματα παρατήρησε ότι σε μερικές περιπτώσεις η θωρακική περιτονία ήταν πολύ λεπτή. Όταν διαχώριζε την θωρακική περιτονία από τον μυ, παρέμεναν τμήματα συνδετικού ιστού. Λεμφικά αγγεία υπάρχουν μαζί με τα αγγεία του αίματος, σ’ αυτόν το συνδετικό ιστό. Σε 2/3 των περιπτώσεων με καρκίνο του μαστού πολλαπλές μικρομεταστάσεις βρίσκονται μέσα στα λεμφικά αγγεία. Γρήγορα διεισδύουν μέσα στην περιτονία και στην συνέχεια παρατηρούνται μικρές διηθήσεις μέσα στο μυ. Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που ο Billorth είχε δημοσιεύσει τις μικροσκοπικές παρατηρήσεις του και οι ιστολογικές τεχνικές είχαν κάνει μεγάλη πρόοδο. Έτσι και ο Heidenhain, που ο πατέρας του ήταν καθηγητής της φυσιολογίας και μικροσκοπικής ανατομίας στις Βρυξέλλες, χρησιμοποιούσε μοντέρνες τεχνικέςμονιμοποίησης και χρώσης με κολλοειδή και αιματοξυλίνη όπως και μικροτόμο. Η δημοσίευσή του έκανε μεγάλη αίσθηση εκείνο τον καιρό. Οι μοντέρνες μελέτες, ωστόσο, δεν τον επιβεβαιώνουν, αφού δεν υπάρχουν άμεσες λεμφικοί οδοί ανάμεσα στο μαστό και τον μείζονα θωρακικό μυ. Βέβαια ο Heidenhain δήλωσε ότι όταν ο όγκος είναι κινητός πάνω από τις υποκείμενες κατασκευές, ο μυς είναι ακόμη υγιής. Προσβάλλεται όταν υπάρχει  μια μετάσταση πάνω από την περιτονία ή με επαφή καθώς ο όγκος διεισδύει μέσω των ινών του. Κάνοντας αναφορά στην χειρουργική θεραπεία ο  Heidenhain τόνισε ότι εάν ο όγκος έχει προσκολληθεί στο θωρακικό τοίχωμα, ο μείζων θωρακικός μυς πρέπει να αφαιρεθεί συμπεριλαμβάνοντας και το συνδετικό ιστό πίσω από αυτόν.

Μαστεκτομή.  The portrait of Danid Hayes Agnew,1889, by Thomas Eakins.  Χρησιμοποιούνται αποστειρωμένα εργαλεία, αλλά όχι χειρουργικά γάντια

William Α. Cooper: 

Ο William A. Cooper από το τμήμα της Χειρουργικής του νοσοκομείου και του Cornell Medical College της Νέας Υόρκης κατάταξε σε πίνακα τα αποτελέσματα των 3ετών ποσοστών επιβίωσης διαφόρων κλινικών, κυρίως, γερμανικών.

-Μερική ή ολική μαστεκτομή με ή χωρίς αφαίρεση της θωρακικής περιτονίας και των μασχαλιαίων λεμφαδένων (Billorth). Mέσος όρος: 4.7%.

-Ολική μαστεκτομή και αφαίρεση των μασχαλιαίων λεμφαδένων στο πλείστο των περιπτώσεων (Esmarch-Kuster κ.α.). Mέσος όρος: 18.1%.

-Ολική μαστεκτομή, μασχαλιαίος καθαρισμός, αφαίρεση της θωρακικής περιτονίας και μικρών ή μεγάλων τμημάτων του θωρακικού μυός (Volkmann κ.α.). 19.9%.

-Μοντέρνα ριζική μαστεκτομή (Halsted). Mέσος όρος 38.3-45%.

Τροποποιήθηκε μετά τον William Α. Cooper  3ετή ποσοστά επιβίωσης μετά από διάφορα είδη μαστεκτομής 19ος ΑΙΩΝΑΣ


William Conrad Röntgen. Ανακάλυψε τις ακτίνες Χ

1895: William Conrad Röntgen (1845-1923):

Εισάγει τις ακτίνες Χ:

Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1845 στο Lennep της Ρηνανίας στη Γερμανία από Δανέζα μητέρα και Γερμανό πατέρα και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου του 1923 στο Μόναχο. Μεγάλωσε στην Ολλανδία. Σπούδασε αρχικά στην Πολυτεχνική Σχολή της Ουτρέχτης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Απεφοίτησε το 1869. Σύντομα το ενδιαφέρον του μετατοπίσθηκε στις Φυσικές Επιστήμες. Συνέχισε τις σπουδές του στο Würzburg και στο Στρασβούργο. Έγινε υφηγητής στη Γεωπονική Σχολή του Hohenheim όπου δίδασκε Φυσική. Το 1879 ο Röntgen έγινε Αναπληρωτής Καθηγητής και στη συνέχεια τακτικός Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Τον ίδιο χρόνο έγινε Διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής στοΠανεπιστήμιο του Giessen. Το 1885 εκλήθη στο Πανεπιστήμιο του Würzburg και τρία χρόνια αργότερα (1888) έγινε Καθηγητής Φυσικής. Εκεί ανακάλυψε τις ακτίνες που ο ίδιος απεκάλεσε ακτίνες Χ. Τη σημαντική αυτή ανακάλυψη ανακοίνωσε το 1895. Το 1898 μετακλήθηκε στο Μόναχο.

Η συγκλονιστική ανακάλυψη των ακτίνων Χ – που ονομάστηκαν έτσι από το σεμνό επιστήμονα επειδή αγνοούσε την ακριβή τους προέλευση – οδήγησε στην εκρηκτική ανάπτυξη της ακτινολογίας που σφράγισε θριαμβευτικά την ιατρική πρόοδο του τέλους του 19ου αιώνα. Τιμήθηκε με βραβείο Nobel Φυσικής το 1901 που έγινε η πρώτη απονομή. Η ανακάλυψη των ακτίνων Χ το 1895 από τον Röntgen υπήρξε εξαιρετικής σημασίας όχι μόνο για την Ιατρική, αλλά και για τις τεχνικές και φυσικές επιστήμες. Αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας και της ατομικής ενέργειας.

Δυστυχώς, όμως, μετά την τόσο σημαντική αυτή ανακάλυψη υπήρξαν φήμες, ότι δήθεν έγινε τυχαίως ή ότι έγινε από τον βοηθό του Röntgen. Οι φήμες αυτές αποδόθηκαν αργότερα στο Ινστιτούτο Quincke της Χαϊδελβέργης. Ο Röntgen θύμωσε πάρα πολύ, δεν έδωσε την τιμητική διάλεξη κατά την απονομή του βραβείου Nobel και ανέστειλε τη συγγραφική του δραστηριότητα. Ο χαρακτήρας του άλλαξε σημαντικά. Απομωνονόταν ολοένα και περισσότερο. Πέθανε καταθλιπτικός και μόνος το 1923 στο Μόναχο.

Η ακτινοβολία, υδατογραφία του I. Salinger (1921)


Hermann Gocht

1896 Hermann Gocht (1869-1938):

Παρηγορητική ακτινοβολία σε 2 περιπτώσεις καρκίνου μαστού:

Ακτινοβολία από τον Gocht, που δούλευε ως βοηθός στο χειρουργικό τμήμα του Hermann Kummell στο Neue Allgemeine Krankenhaus στο Hamburg, σε δύο περιπτώσεις με καρκίνο του μαστού. Δημοσίευσε το 1897 τα αποτελέσματα της ιατρικής χρήσης των ακτίνων Χ με την εργασία του «Fortschritte auf dem Gebiete der Roentgenstrahlen». Η μια ασθενής έπασχε από έναν ελκοποιημένο καρκίνο και η άλλη είχε υποτροπή του καρκίνου του μαστού με μασχαλιαίους λεμφαδένες μετά από επανειλημμένες επεμβάσεις. Και στις δυο περιπτώσεις ο πόνος εξαφανίστηκε. Η πρώτη ασθενής πέθανε τη 17η μέρα της θεραπείας από καχεξία και σήψη, μετά από συνεχιζόμενες μεγάλες αιμορραγίες από την εξέλκωση. Η δεύτερη γυναίκα πέθανε μετά από 3 μήνες. Για λόγους οικονομίας ο Gocht χρησιμοποίησε ακτινολογικούς σωλήνες. Η ισχύς ήταν αρκετά μεγάλη, τουλάχιστον 50 volts. Ο σωλήνας τοποθετούνταν σε μια απόσταση 6-7 εκατοστών και η διάρκεια των συνεδριών ήταν 15-30 λεπτά 2 φορές την ημέρα. Οι γύρω περιοχές προστατεύονταν με μόλυβδο.


1897 Emile Groubbe:

Πρώτος που ακτινοβόλησε θεραπευτικά καρκίνο μαστού:

Ο  Emile Groubbe ήταν ένας δευτεροετής φοιτητής στο Σικάγο, που μετά από δύο χρόνια από την ανακάλυψη των ακτίνων Röentgen είναι ο πρώτος που ακτινοβόλησε για θεραπευτικό σκοπό μια άρρωστη με καρκίνο μαστού. Αυτός έγινε και ο πρώτος καθηγητής της Ακτινολογίας το 1897 στο Hahneman Medical College.


1898 Maria Curie:

Ανακάλυψη του ραδίου. Στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί στον καρκίνο.


1899 Kαλλιοντζής Ευάγγελος:

Έκδοση της «Εγχειρητικής»:

            Με την «Εγχειρητική» που εκδίδεται το 1899 από το τυπογραφείο της εστίας παίρνουμε μια σαφή εικόνα για όσα ίσχυαν τότε για τις διάφορες παθήσεις του μαστού συμπεριλαμβανομένων και των κακοηθών νεοπλασμάτων των μαστών. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Εις την πράξιν δήλα δη υμών, Κύριοι, θ΄ απαντήσετε και όγκους κακοήθεις κατά τους μαστούς, οίτινες επιβάλλουσι την ολική αφαίρεση τούτων, αλλά τας τοιαύτας αφαιρέσεις ή ακρωτηριασμούς των μαστών θα ενεργήτε εν όσω είναι δυνατή η ολική αφαίρεση του όλου νεοπλασματικού κακοήθους όγκου μετά και των συστοίχων μασχαλιαίων αδένων, εγχειρούντες μακράν της εστίας του νεοπλάσματος, επί υγιών δήλα δη ιστών, αποφεύγοντες δε πάσαν εγχειρητικήν επέμβασιν επί αδυνάτου αφαιρέσεως του όλου νεοπλάσματος ή επί γενικεύσεως τούτου».

Διπλή καρκινωματώδης διάχυτος διήθηση αμφότερων των μαστών  «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899  Από το βιβλίο: Die Krankheiten der Brustdrüsen, 1880 του  Th. Billroth

Γενικά, υποστηρίζει ότι οπωσδήποτε πρέπει να αφαιρούνται και οι μασχαλιαίοι λεμφαδένες, ακόμα και αν δεν έχουν εμφανώς διηθηθεί, καθώς και το δέρμα που καλύπτει τον μαστό. Όχι σπάνια και ανάλογα με το περιστατικό πρέπει να αφαιρείται και ο υποκείμενος μείζων και ελάσσων θωρακικός μυς. Ακολούθως αναφέρει τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην εγχείρηση και προχωρά στην λεπτομερήπεριγραφή διεξαγωγής της μαστεκτομής. Μετά επεκτείνεται στην αντιμετώπιση της πιθανής τρώσης της μασχαλιαίας αρτηρίας και φλέβας και στην αιμόσταση του τραύματος. Εκτός από τον τρόπο αφαίρεσης του μαστού με τις μηνοειδείς τομές αναφέρει και την μέθοδο Ηalsted. Tην διατήρηση του δέρματος δέχεται μόνο για καλοήθη νεόπλασματα του μαστού.

Α): Μηνοειδείς τομές (1,2,3,5) για αφαίρεση του μαστού, με επέκταση αυτών στην μασχάλη (4, 6) «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899

) Αφαίρεση του μαστού (1-1) και των σύστοιχων μασχαλιαίων λεμφαδένων (2-2) «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899 

Τομή κατά Halsted για αφαίρεση του μαστού και υποδορά μασχαλιαίου δερματικού κρημνού για αφαίρεση των σύστοιχων μασχαλιαίων γαγγλίων  «Εγχειρητική» Ευάγγελου Καλιοντζή, έκδοση από την Εστία 1899                                                                          

Μεταξύ του 1900 και του 1950 οι εξελίξεις στην θεραπεία ήταν αξιοσημείωτες. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν στις κλινικές μεθόδους της σταδιοποίησης και της εξέλιξης της νόσου.

Όσον αφορά τη σταδιοποίηση η εξέλιξη ήρθε από το 1905 με τον διαχωρισμό των ασθενών με καρκίνο του μαστού σε δύο ομάδες βασιζόμενες σε καθορισμένα κλινικά σημεία. Από τη μια τα στάδια Ι & ΙΙ όπου η νόσος ήταν εγχειρήσιμη και θεραπεύσιμη, και από την άλλη το στάδιο ΙΙΙ όπου οι ασθενείς είχαν προχωρημένη νόσο και ο καρκίνος θεωρούνταν μη εγχειρήσιμος και το στάδιο ΙV όπου περιγράφονταν ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις. Τα ποσοστά επιβίωσης βελτιώθηκαν πολύ κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα. Η 10ετής επιβίωση αυξήθηκε από το 1920 που ήταν 10%, στο 50% το 1950.Υπάρχει έκτοτε μια σταθερή αύξηση. Πιστεύεται ότι τα ποσοστά υποτροπής ήταν τόσο υψηλά  (με τα σημερινά standards) επειδή δεν υπήρχαν καλές διαγνωστικές τεχνικές. Το 1975 μια σημαντική ανακάλυψη έγινε, λύνοντας το μυστήριο του καρκίνου. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας ανακάλυψαν ότι συγκεκριμένα γονίδια σε φυσιολογικά σωματικά κύτταρα με κάποιο τρόπο γινόντουσαν ανώμαλα. Βασιζόμενοι σ’ αυτήν την ανακάλυψη, οι επιστήμονες από τότε βρήκαν περίπου 70 γονίδια που μπορούν να διεγείρουν την ανάπτυξη καρκίνου και τουλάχιστον άλλα 12 που θα μπορούσαν να αποτρέψουν μια τέτοια ανάπτυξη, αλλά δεν μπορούν.

Όσον αφορά τη νεώτερη Ελλάδα οι χειρουργοί που επηρέασαν την πορεία του κλάδου κατά την περίοδο αυτή ήταν οι Καθηγητές Γ. Φωκάς, Κ. Μέρμηγκας (μαθήματα μαστεκτομής στο αμφιθέατρο 1930-1939),  Μ. Γερουλάνος (εκτελεί μαστεκτομή το 1942), Π. Κόκκαλης και ο Μ. Μακκάς στον Ερυθρό Σταυρό που ήταν όλοι εκπρόσωποι της Γερμανικής σχολής. Ο Καθηγητής Γ. Καραγιαννόπουλος, τελευταίος εκπρόσωπος, άφησε μια πλειάδα μαθητών που σφράγισε την χειρουργική του μαστού και όχι μόνο, όπως οι Ν. Χρηστέας, Μακρής, Κ. Τούντας στη Θεσσαλονίκη, Μίχας κ.α. Πρέπει να αναφερθεί επίσης το έργο των Κ. Αλιβιζάτου και μετά του Ν. Οικονόμου στο Ιπποκράτειο, Ξανθοπουλίδη, Γιαννόπουλου, Α. Μάνου, Χ. Σταθάτου στον Ευαγγελισμό, Περράκη, Κοντήρη, Προπατορίδη στο Κρατικό, Σμπαρούνη – Τρίκορφου, Β. Κούρια στον Ερυθρό, Π. Χρυσοσπάθη στο Λαϊκό, του Γρ. Σκαλκέα, του Πολίτη και του Γκαρά. Τα χρόνια αυτά μαστεκτομές εκτελούσαν όλοι οι χειρουργοί αφού η εξειδίκευση της μαστολογίας δεν υπήρχε ούτε υπάρχει επίσημα μέχρι σήμερα. Οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν αυτές που χρησιμοποιούσαν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αφού οι Έλληνες χειρουργοί παρακολουθούσαν από κοντά τις εξελίξεις και τις διάφορες τάσεις. Η υπεριζική, η πρώτη μαστεκτομή κατά Halsted είχε μέτρια αποτελέσματα και δημιουργούσε στις ασθενείς μεγάλα προβλήματα. Ακολούθως εφαρμοζόταν η τροποποιημένη μαστεκτομή κατά Patey που έδινε καλύτερα αποτελέσματα και λιγότερα προβλήματα. Τέλος εφαρμόστηκε η ογκεκτομή με κένωση της μασχάλης που προτάθηκε από τον Veronesi.

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο μαστού

sympliromata karkinos mastoy 1

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 20ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου του μαστού τον 19ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 18ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 17ο αιώνα

Η ιστορία του καρκίνου μαστού τον 16ο αιώνα

Η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού τον 13ο αιώνα

Ο μαστός στην Τέχνη 

Ο ακρωτηριασμός των μαστών

Μαστός και μαστεκτομή

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Αίγυπτο

Ο καρκίνος του μαστού στην αρχαία Ελλάδα

Ο καρκίνος του μαστού στην ελληνορωμαϊκή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην βυζαντινή περίοδο

Ο καρκίνος του μαστού στην εποχή των Αράβων

Βιβλιογραφία

Διδακτορική Διατριβή Σάββη Μάλλιου Κριαρά

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 3412 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020 09:56
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την επιγλωττίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την επιγλωττίτιδα

    Eπιγλωττίτιδα είναι η φλεγμονή της επιγλωττίδας 

    Επιγλωττίτιδα είναι η οξεία φλεγμονή των υπεργλωττιδικών δομών με φλεγμονή της επιγλωττίδος, των αρυταινοεπιγλωττιδικών πτυχών και των αρυταινοειδών

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ανώτερο αναπνευστικό

    Επικρατέστερη ηλικία:

    • 3-7 χρονών, περισσότερο συχνή, αν και παιδιά κάθε ηλικίας μπορούν να προσβληθούν
    • Γενικά μεγαλύτερα από την τυπική ομάδα ασθενών με κοκκύτη
    • Ασύνηθες στους ενήλικες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Ταχεία έναρξη και κεραυνοβόλος πορεία
    • Πυρετός
    • Δυσφαγία, παραλήρημα
    • Πόνος στο λαιμό
    • Τραχηλική λεμφαδενοπάθεια
    • Θέση "τρίποδος" (κάθεται στηριζόμενο στα χέρια με το κεφάλι μπροστά και τη γλώσσα έξω)
    • Υπόκωφη φωνή/κλάμα (σε αντίθεση με τη βραχνάδα στον κοκκύτη)
    • Ελάχιστος βήχας (σε αντίθεση με τον έντονο βήχα του κοκκύτη)
    • Τοξική εμφάνιση/καταπληξία (μερικές φορές οφείλεται σε υποκείμενη σηψαιμία)
    • Συριγμός πιο μαλακός και όχι έντονα επιμένων, όπως, στον κοκκύτη
    • Συνήθως, όχι ιστορικό πρόδρομης λοίμωξης των ανώτερων αεραγωγών (σε αντίθεση με θετικό ιστορικό στον κοκκύτη)
    • Βακτηριαιμία
    • Υποξία. Ένα σύμπτωμα που, συνήθως, απουσιάζει, εκτός και αν υπάρχει πλήρης απόφραξη 

    069eb57b8076cd5ef9c8e8d77be8f307

    ΑΙΤΙΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Στα παιδιά ο αιμόφιλος της ινφλουέντσας
    • Στους ενήλικες ο αιμόφιλος της ινφλουέντσας και ο στρεπτόκοκκος της ομάδας Α

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Ιογενής κυνάγχη (λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα)
    • Σηψαιμία
    • Εισπνοή ξένου σώματος
    • Βακτηριακή τραχειΐτιδα (ψευδομεμβρανώδης κυνάγχη)
    • Περιαμυγδαλικό απόστημα
    • Διφθερίτιδα σε μη ανοσοποιημένο ασθενή

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Καλλιέργειες αίματος (θετικές > 90%). Δεν πρέπει να εξετάζετε με άμεση επισκόπηση ούτε να παίρνετε επίχρισμα από την επιγλωττίτιδα εκτός και αν ο ασθενής βρίσκεται στο ελεγχόμενο περιβάλλον χειρουργείου. Οι εξετάσεις αίματος επίσης δεν πρέπει να εκτελούνται μέχρι να βεβαιωθεί η βατότητα των αεραγωγών
    • Καλλιέργεια επιχρίσματος επιγλωττίτιδος (θετική στο 70%)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ 

    • Ακτινογραφίες αυχένος αντενδείκνυνται στην υποψία επιγλωττίτιδος λόγω του κινδύνου για ξαφνική, πλήρη απόφραξη των αεραγωγών
    • Ακτινογραφίες θώρακα επιβάλλονται για την τοποθέτηση ενδοτραχειακού σωλήνα. Πνευμονία είναι μια πιθανή επιπλοκή

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Επισκόπηση της επιγλωττίτιδος με κατάσπαση της γλώσσας αντενδείκνυται λόγω του κινδύνου απότομης πλήρους απόφραξης των αεραγωγών
    • Ελεγχόμενη επισκόπηση της επιγλωττίτιδος μέσω ενδοσκοπήσεως στο χειρουργείο είναι διαγνωστική
    • Οσφυονωτιαία παρακέντηση ενδείκνυται αν υπάρχει κλινική υποψία μηνιγγίτιδος
    • Στον ενήλικα, έμμεση λαρυγγοσκόπηση είναι γενικά ασφαλής

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    Ενδονοσοκομειακή νοσηλεία κατά την οξεία νόσο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κάθε ίδρυμα πρέπει να έχει πρωτόκολλο επείγουσας θεραπείας που να περιλαμβάνει μία ομάδα ιατρών επειγόντων περιστατικών, παθολόγους, παιδιάτρους με ειδικότητα στην εντατική θεραπεία, νοσηλεύτριες παιδιατρικών ΜΕΘ (οι αρχές οι ίδιες παιδιατρικούς και ενήλικες ασθενείς)
    • Καλέστε αναισθησιολόγο στο κρεβάτι του ασθενούς
    • Έχετε τα απαραίτητα για διασωλήνωση και βελόνη κρικοθυροτομίας ή διαδερμικής τραχειοστομίας στο κρεβάτι του ασθενούς
    • Ειδοποιήστε το χειρουργείο
    • Ειδοποιήστε χειρουργό ή ΩΡΛ για επιφυλακή στο χειρουργείο αν η περίπτωση τραχειοστομίας γίνεται αναγκαία 
    • Κρατήστε τον ασθενή ήρεμο και ήσυχο, σε εγρήγορση (στα χέρια των γονιών)
    • Αποφύγετε φλεβοκεντήσεις, λήψη αερίων αίματος, μάσκες οξυγόνου, ενδοφλέβιες γραμμές, ενέσεις, ηλεκτρονική παρακολούθηση καρδιακού ρυθμού και ακτινογραφίες
    • Αποφύγετε την καταστολή
    • Αποφύγετε ρακεμικό μείγμα επινεφρίνης
    • Αποφύγετε εξέταση του φάρυγγα
    • Μεταφέρετε ασθενή και γονιό μαζί στο χειρουργείο σε κυλιόμενο κάθισμα
    • Διασωληνώστε όλους τους ασθενείς, κατά προτίμηση στο χειρουργείο κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες από έμπειρο αναισθησιολόγο με χειρουργό ή ΩΡΛ γιατρό σε επιφυλακή μέσα στο χειρουργείο ώστε να κάνει επείγουσα τραχειοστομία αν χρειασθεί
    • Η τραχιοστομία δεν χρειάζεται εκτός και αν η διασωλήνωση αποτύχει
    • Τοποθετήστε και στερεώστε τον αεραγωγό με ασφάλεια
    • Σταθεροποιήστε τους αγκώνες με νάρθηκα και ευθειάστε τους βραχίονες για να αποφύγετε αυτοαποσωλήνωση
    • Χρησιμοποιήστε υγρασία σε τέντα και αποφύγετε τεμάχιο τύπου Τ στο στόμιο του τραχειοσωλήνα (αυξάνει την πιθανότητα έλξεως του τραχειοσωλήνα από το παιδί και αποσωληνώσεως)
    • Μηχανική αναπνοή και ύπνωση, συνήθως, δεν χρειάζονται
    • Μεγάλη προσοχή στην επιτήρηση και στην πνευμονική αναρρόφηση για να ελαττώσετε τον κίνδυνο ύπαρξης εντός του ενδοτραχειακού σωλήνα ψευδομεμβρανών και εκκρίσεων

    322664 2200 732x549

    ΔΙΑΙΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    Αρχικά, υγρά ενδοφλεβίως, έπειτα ρινογαστρική σίτιση κατά τη διάρκεια της διασωληνώσεως

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑ

    Δώστε κουράγιο και αισιοδοξία όσον αφορά θεραπεία και έκβαση

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κεφουροξίμη (150 mg/kg/ημέρα, διαιρεμένα σε 4 δόσεις, ανά 6ωρο). Ξεκινήστε γρήγορα μετά τη λήψη καλλιεργειών αίματος και επιγλωττιδικού επιχρίσματος

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Χλωραμφαινικόλη (100 mg/kg/ημέρα διαιρεμένα σε 4 δόσεις ανά 6ωρο). Παρακολουθήστε επίπεδα.
    • Στεροειδή και ρακεμική επινεφρίνη δεν βοηθούν 
    • Αντιπυρετικά αν χρειάζονται

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑ

    • Διαδοχικές εξετάσεις για να αποκλεισθεί η πιθανότητα δευτεροπαθώς εστιών λοιμώξεως
    • Παρακολουθείστε την ικανότητα καταπόσεως και την παρουσία διαφυγής αέρος γύρω από τον ενδοτραχειακό σωλήνα
    • Λαρυγγοσκόπηση για παρακολούθηση πριν από την αποσωλήνωση (συνηγορούν μερικοί)
    • Παρακολούθηση στη ΜΕΘ 24 ώρες μετά την αποσωλήνωση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Εμβόλιο για τον αιμόφιλο της ινφλουέντσας είναι αποτελεσματικό αν και όχι 100% προφυλακτικό
    • Προφύλαξη με ριφαμπικίνη (20 mg/kg μία φορά την ημέρα για 4 ημέρες, μέγιστη ημερήσια δόση 600 mg) για όλους τους έχοντες έλθει σε επαφή με τον ασθενή είτε στο σπίτι, είτε κατά τη διάρκεια της φροντίδας προς αυτόν. Όσοι ήλθαν σε στενή επαφή καθώς και η οικογένεια μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί φορείς του αιμοφίλου της ινφλουέντσας

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Πνευμονία, μηνιγγίτιδα, τραχηλική αδενίτιδα, σηπτική αρθρίτιδα, περικαρδίτιδα, κυτταρίτιδα (σπάνια)
    • Σηπτική καταπληξία (σε περίπου 1%)
    • Πνευμοθώρακας, πνευμομεσοθωράκιο (πολύ σπάνιο)
    • Θάνατος από ασφυξία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Οι περισσότεροι μπορούν να αποσωληνωθούν μετά 24 ως 46 ώρες
    • Η νοσηρότητα και θνητότητα είναι μικρή με την κατάλληλη παρέμβαση

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    unnamed

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μήπως έχετε πονόλαιμο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία δυσφαγία

    Μήπως έχετε συριγμό;

    Λαρυγγίτιδα

    Λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

     

     

  • Ενδομητρίωση Ενδομητρίωση

    Ενδομητρίωση είναι το έκτοπο ενδομήτριο στο σώμα

    Ενδομηρίωση είναι ετεροτροπικές νησίδες βλεννογόνου της μήτρας (ενδομήτριο) που βρίσκονται σε διάφορες τοποθεσίες

    • Πυελικές περιοχές - επιφάνειες περιτοναίου, κύστης, τοιχώματα πυέλου, πλατείς σύνδεσμοι, ιερομητρικοί σύνδεσμοι, σάλπιγγες, μήτρα, λεμφαδένες, ωοθήκες, έντερο
    • Απομακρυσμένες περιοχές - κόλπος, τράχηλος, κοιλιακά τοιχώματα, βραχίονες, πόδια, πλευρές, πνεύμονας, διάφραγμα, νεφροί, σπλήνας, χοληδόχος κύστη, ρινικός βλεννογόνος, νωτιαίος σωλήνας, στόμαχος, μαστός

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας 

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Αδυναμία συλλήψεως (30-40% των ασθενών με ενδομητρίωση)
    • Δυσπαρευνία
    • Δυσμηνόρροια
    • Επώδυνες κενώσεις
    • Χρόνιος πυελικός πόνος
    • Προεμμηνορρυσιακή σταγονοειδής αιμόρροια
    • Αυτόματη αποβολή
    • Σύνδρομο αρρήκτου ωοθυλακίου

     ομητρίωση 41273216

    ΑΙΤΙΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Παλίνδρομη έμμηνος ρύση (θεωρία του Sampson)
    • Λεμφικές/αγγειακές μεταεντοπίσεις (θεωρία του Halban)
    • Άμεση εμφύτευση 
    • Επιθηλιακή μεταπλασία με μετατροπή σε λειτουργικό ενδομήτριο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Οικογενής/γενετική προδιάθεση
    • Χαρακτήρας προσωπικότητας (δημιουργικός, εγωκεντρικός, υπεραγχώδης, ανικανοποίητος, ευφυής, ισχνός)
    • Όψιμη τεκνοποίηση
    • Σύνδρομο αρρήκτου ωοθυλακίου (τα κύτταρα της κοκκιώδους στιβάδας οδηγούνται σε ωχρινοποίηση, αλλά δεν επισυμβαίνει αληθής ρήξη ωοθυλακίου, πράγμα που προδιαθέτει σε ελαττωμένη έκκριση προγεστερόνης μέσα στην περιτοναϊκή κοιλότητα, ώστε να είναι δυνατή η εμφύτευση και ανάπτυξη των ενδομητρικών κυττάρων τα οποία αποκολλώνται)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ 

    Η διαφορική διάγνωση πυελικού πόνου περιλαμβάνει όλες τις αιτίες οξείας κοιλίας μαζί με τις επιπλοκές ενδομήτριας και εξωμήτριας κυήσεως, λοιμώξεις ουροποιητικού, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, ελκώδη κολίτιδα, νόσο του Crohn, συμφύσεις πυέλου, οξεία σαλπιγγίτιδα, ρήξη ωοθηκικής κύστης και άλλες καταστάσεις

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ 

    Χωρίς ειδική αξία, η εξέταση για CA-125 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    Βιοψία βλαβών με ιστολογία ενδομητρίου συνήθως καταδεικνύει ενδομητρικούς αδένες και στρώμα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    Κολπική/κοιλιακή υπερηχοτομογραφία (αποκαλύπτει μόνο ενδομητριώματα των ωοθηκών)

     ΟΡΙΣΜΟΙ

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Λαπαροσκόπηση

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ  ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    Διαγνώστε και θεραπεύστε "το νωρίτερο" για να αποφύγετε επιπτώσεις, όπως στείρωση και πόνους πυέλου

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Τη στιγμή της λαμπαροσκόπησης, επιχειρείστε τη διάλυση των μεταμφυτεύσεων βλεννογόνου με laser, την εκτομή ωοθηκικών ενδομητριωμάτων και τη λύση των πυελικών συμφύσεων 
    • Εξετάστε την πιθανότητα εκτομής του ιεροκοκκυγικού συνδέσμου με laser ή εκτομής του ιερού πλέγματος για σοβαρό πόνο και δυσμηνόρροια. Ίσως, είναι αναγκαία μικροχειρουργική των σαλπίγγων, εξωσωματική γονιμοποίηση ή μεταφορά των γαμετών στις σάλπιγγες, όταν άλλες μέθοδοι, όπως η επαγωγή ωορρηξίας με ανθρώπινες γοναδοτροπίνες ή η τεχνητή ενδομητρική σπερματέγχυση έχουν αποτύχει

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Μπορεί να είναι περιορισμένη, αυτό εξαρτάται από τη σοβαρότητα του πυελικού πόνου

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    Αγωνιστές της ορμόνης απελευθερώσεως γοναδοτροπινών (GnRH), όπως:

    • Ναφαρελίνη (Synarel) 400 mg/ημέρα διαιρεμένα σε 2 εισπνοές την ημέρα, μία σε κάθε ρώθωνα. Αν ο ασθενής έχει έμμηνο ρύση μετά θεραπεία 2 μηνών, η δόση αυξάνεται στα 800 mg
    • Leuprolide acetate (Leupron, Depolupron) 0,5-1,0 mg/ημέρα ή 3,75-7,5 mg/μήνα, αντιστοίχως
    • Gosereline acetate implant (Zoladex) 3,6 mg υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες για 6 μήνες

    Συντήρηση:

    • Μετά 6-9 μήνες θεραπείας μπορεί να αρχίσει προγραμματισμένη προσπάθεια για εγκυμοσύνη  ή συντήρηση με από του στόματος αντισυλληπτικά
    • Υποστήριξη με ασβέστιο 1.000-1.500 mg/ημέρα συνιστάται όταν χορηγούμε θεραπεία με ανάλογα GnRH επειδή οι γυναίκες που μπαίνουν σε αυτή τη θεραπεία γίνονται έντονα υποοιστρογοναιμικές και χάνουν ασβέστιο

    Αντενδείξεις:

    Κάθε αντένδειξη του φαρμάκου καθ' εαυτού ή της υποοιστρογοναιμίας

    Προφυλάξεις: 

    • Απώλεια ασβεστίου δευτεροπαθής σε υποοιστρογοναιμία
    • Εξάψεις δευτεροπαθείς της υποοιστρογοναιμίας
    • Παραισθησίες στο πρόσωπο και στα άνω άκρα
    • Μέτρα αντισύλληψης πρέπει να λαμβάνονται στις σεξουαλικά ενεργείς γυναίκες, γιατί με τα ανάλογα GnRH μπορεί να σταματά η έμμηνος ρύση, αλλά, όχι αναγκαστικά και η ωορρηξία

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Danazol (Danocrine) 400-800 mg/ημέρα για 6-9 μήνες
    • Οξεική μεδροξυπρογεστερόνη (Provera) 30 mg/ημέρα για 6-9 μήνες
    • Οξεική μεγκεστρόλη (Megace) 40 mg/ημέρα για 6-9 μήνες
    • Συνεχή από του στόματος αντισυλληπτικά (Lo/Ovral ή Ovral) μέχρι να αρχίσουν προσπάθειες για εγκυμοσύνη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗ

    • Παρακολουθήστε τα επίπεδα οιστραδιόλης ορού εκτός και αν είναι κάτω από 10 pg/ml (37 pmol/It) όταν χρησιμοποιείτε ανάλογα GnRH 
    • Παρακολουθήστε την απόκριση του πόνου στους ασθενείς, με ιστορικό και φυσική εξέταση κάθε 6-12 εβδομάδες
    • Παρακολουθήστε το μέγεθος ενδομητριωμάτων των ωοθηκών με υπερηχοτομογραφία κάθε 8-12 εβδομάδες
    • Για πολλούς ασθενείς μπορεί να απαιτείται επιπλέον χειρουργική επέμβαση- πράγμα που εξαρτάται από την κατάσταση γονιμότητας του ασθενούς και/ή την παρουσία πυελικού πόνου

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Η κύηση φαίνεται να έχει μόνο μία παροδική επίπτωση στην ύφεση της νόσου
    • Η ενδομητρίωση είναι γενικά μια υποτροπιάζουσα νόσος που μπορεί να παραμένει ακόμη και μέχρι την πρώιμη φάση της εμμηνόπαυσης 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Αδυναμία συλλήψεως
    • Στειρότητα
    • Χρόνιος πόνος πυέλου
    • Ολική κοιλιακή υστερεκτομία και ωοθηκεκτομή

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΩΣΗΣ

    • Εγκυμοσύνη μπορεί να λάβει χώρα αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τη βαρύτητα της νόσου
    • Σημεία και συμπτώματα γενικώς υφίενται με την έναρξη της εμμηνόπαυσης, αλλά, μπορούν συνήθως να ελεγχθούν και κατά τα χρόνια της αναπαραγωγικής ζωής

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Πυελική ενδομητρίωση, σπανίως, σχετίζεται με ενδομητριοειδές καρκίνωμα ωοθηκών 
    • Αιματουρία με προσβολή κύστης
    • Αιμορραγία ορθού με προσβολή εντέρου 
    • Αιμόπτυση με προσβολή πνεύμονα 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Μπορεί να υπάρχει μέχρι τα πρώτα χρόνια της εμμηνόπαυσης και μπορεί να υποτροπιάσει με θεραπεία υποκατάστασης οιστρογόνων

    Άλλα: 

    • Ενδομητρίωση στο ισθμικό τμήμα των ωαγωγών μπορεί να προκαλέσει απόφραξη και αδυναμία συλλήψεως
    • Η αδυναμία συλλήψεως μπορεί να οφείλεται όχι μόνο στην αλλαγή των πυελικών δομών, αλλά και στην απελευθέρωση των περιτοναϊκών μακροφάγων που προδιαθέτουν σε φαγοκυττάρωση των γαμετών
    • Ανοσολογικές νόσοι με παραγωγή αντιενδομητρικών αντισωμάτων μπορεί να συμμετέχουν στην επιδείνωση της ικανότητας για σύλληψη

    ΚΥΗΣΗ

    Αντιμετώπιση από ειδικό γυναικολόγο ή ενδοκρινολόγο αναπαραγωγής ειδικό σε μελέτη αδυναμίας συλλήψεως

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την ενδομητρίωση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ενδομητρίωση

    endimitriosis

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Εντερική απόφραξη

    Επίσταξη ή ρινορραγία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ενδομητρίωση

    Καταμήνιος πνευμοθώρακας

    Για πoιους λόγους δεν μπορείτε να κάνετε παιδί

    Ενδομήτριες συμφύσεις

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Πονάτε κατά την σεξουαλική επαφή;

    Κύστη ωοθηκών

    Έκτοπη κύηση

    Ο καρκινικός δείκτης CA-125

    Ενδομητρίωση

    Δυσμηνόρροια

    Γιατί μια γυναίκα δεν μπορεί να μείνει έγκυος;

    Λεμφαγγειολειομυομάτωση

    www.emedi.gr

     

  • Εντερική απόφραξη Εντερική απόφραξη

    Εντερική απόφραξη είναι η διακοπή διέλευσης του εντερικού περιεχομένου

    Εντερική απόφραξη υπάρχει όπου εμφανίζεται ανεπάρκεια, διακοπή ή ελάττωση της φυσιολογικής διέλευσης του εντερικού περιεχομένου.

    Οι αποφράξεις είναι μερικές ή ολικές και εκδηλώνονται με κοιλιακό πόνο, έμετο και επίμονη δυσκοιλιότητα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό

    Γενετική:  Δεν υπάρχει γνωστός συσχετισμός

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Ευθύνεται για το 20% περίπου όλων των εισαγωγών περιστατικών που προσέρχονται με εικόνα οξείας κοιλίας

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Κοιλιακό άλγος - διάχυτο, μυϊκές συσπάσεις στην κοιλιακή χώρα που επέρχονται ανά 5 έως 15 λεπτά
    • Έμετος - συνήθως, εμφανίζεται αμέσως μετά την απόφραξη του εντέρου. Εμφανίζεται, συχνότερα, όταν η απόφραξη αφορά εγγύς τμήμα του εντέρου. Δεν είναι συχνό σύμπτωμα σε απόφραξη του παχέος εντέρου μέχρι να εμφανιστεί διάταση του λεπτού εντέρου
    • Επίμονη δυσκοιλιότητα - σύνηθες σύμπτωμα. Το περιεχόμενο του εντέρου μπορεί να περάσει από τις περιοχές που βρίσκονται μακριά από την απόφραξη, ιδιαίτερα, σε αποφράξεις που εντοπίζονται στα αρχικά τμήματα του εντέρου. Πόνος ακολουθούμενος από εκρηκτική διάρροια εμφανίζεται, συχνά, σε μερική απόφραξη
    • Επισκόπηση - με ή χωρίς διάταση (όψιμο εύρημα), λιγότερο πιθανό εύρημα σε απόφραξη εγγύς τμήματος του εντέρου
    • Ακρόαση - υψηλής συχνότητας εντερικοί ήχοι, έντονος περισταλτισμός 
    • Ψηλάφηση - (τα 3 αυτά ευρήματα υποδηλώνουν περίσφιξη εντέρου) ευαισθησία, ψηλαφητή μάζα, σημεία περιτονίτιδας
    • Δακτυλική εξέταση - μπορεί να διαπιστωθεί ότι υπάρχουν σφηνωμένα κόπρανα.
    • Μικροσκοπική αιμορραγία μπορεί να υποδηλώνει κακοήθεια παχέος εντέρου

    eileos apofraxi toy enteroy katastasi gia epeigoysa antimetopisi aities therapeia kai symvoyles prolipsis 3

    ΑΙΤΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Βλάβες του αυλού:
    1. Κοπρόσταση
    2. Χολόλιθοι
    3. Μηκώνιο στα νεογνά
    4. Εγκολεασμός στα βρέφη
    • Ενδογενές βλάβες:
    1. Συγγενείς (π.χ. ατρησία και στένωση, ατρησία πρωκτού, μεκέλειος απόφυση, διπλά ανατομικά στοιχεία)
    2. Τραύμα
    3. Φλεγμονές (π.χ. νόσος Crohn, εκκολπωματίτιδα, ελκώδεις κολίτιδα, ακτινοβολία, τοξικά προϊόντα)
    4. Νεοπλάσματα (είναι το πιο συχνό αίτιο εντερικής απόφραξης)
    5. Διάφορα (π.χ. ενδομητρίωση)
    • Εξωγενείς βλάβες:
    1. Συμφύσεις (το πιο συχνό αίτιο απόφραξης του λεπτού εντέρου)
    2. Κήλη και διάνοιξη τραύματος
    3. Μάζες (π.χ. δακτυλιοειδές πάγκρεας, αγγειακές δυσπλασίες, απόστημα και αιμάτωμα, νεοπλάσματα)
    4. Συστροφή εντέρου
    5. Νευρομυϊκές διαταραχές (π.χ. μεγάκολο, διαταραχές κινητικότητας)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Προηγηθείσα χειρουργική επέμβαση στην κοιλιά και/ή στην πύελο
    • Κήλη
    • Χρόνια δυσκοιλιότητα
    • Χολολιθίαση
    • Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου
    • Κατάποση ξένων σωμάτων - σύνδρομο ανεξέλεγκτης όρεξης εγκύων, δισκία καλίου 
    • Εκκολπωμάτωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    Παραλυτικός ειλεός 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Λευκά αιμοσφαίρια, ήπια αύξηση (15.000/mm3). Η σημαντική αύξηση συσχετίζεται με περίσφιξη του εντέρου
    • Αιματοκρίτης: η ήπια αύξηση συσχετίζεται με απώλεια εξωκυττάριου υγρού
    • Νεφρά: ειδικό βάρος ούρων 1025-1030 και αύξηση ουρίας και κρεατινίνης λόγω απώλειας εξωκυττάριου όγκου
    • Αμυλάση: μπορεί να είναι αυξημένη. Δεν αποτελεί διαγνωστικό δείκτη απόφραξης ή περίσφιξης
    • Αέρια αίματος: μπορεί να είναι φυσιολογικά. Οξέωση εμφανίζεται σαν όψιμη διαταραχή 
    • Δεν υπάρχει κάποιο εργαστηριακό εύρημα ή κάποιος συνδυασμός ευρημάτων που να είναι διαγνωστικά της περίσφιξης του εντέρου

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Οίδημα του βλεννογόνου
    • Υπέκκριση 
    • Νέκρωση

    management of intestinal obstruction 15 638

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Ακτινογραφία θώρακος και κοιλίας:
    1. Διάταση του λεπτού ή του παχέος εντέρου
    2. Υδραερικά επίπεδα (μπορεί να εμφανισθούν σε ειλεό, γαστρεντερίτιδα, δυσκοιλιότητα)
    3. Απουσία αέρα στο παχύ έντερο
    4. Ελεύθερος αέρας στο περιτόναιο (περίσφιξη με διάτρηση)
    5. Εικόνα "ράμφους πουλιού" σε συστροφή του παχέος εντέρου
    6. Απεικόνιση ξένου σώματος 
    • Α/α με χορήγηση σκιαγραφικού:
    1. Ο βαριούχος υποκλυσμός βοηθάει στη διάγνωση της εντερικής απόφραξης και μπορεί να έχει θεραπευτική δράση σε περιπτώσεις εγκολεασμού
    2. Το βαριούχο γεύμα ή η χορήγηση γαστρογραφίνης από το στόμα μπορεί να βοηθήσουν στη διαφορική διάγνωση μεταξύ απόφραξης και ειλεού
    3. Η εντερόκλυση μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό του τμήματος του λεπτού εντέρου που έχει αποφραχθεί

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ 

    • Ορθοσκόπηση με άκαμπτο ενδοσκόπιο. Μπορεί να έχει θεραπευτική δράση σε περίπτωση συστροφής του σιγμοειδούς
    • Σιγμοειδοσκόπηση με εύκαμπτο ενδοσκόπιο

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Νοσηλεία 
    • Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις στοχεύουν στη γρήγορη αποσυμφόρηση του γαστρεντερικού, στη διόρθωση των διαταραχών υγρών και ηλεκτρολυτών, στην έγκαιρη χειρουργική επέμβαση, χρειάζεται δε, συνεργασία χειρουργού/γαστρεντερολόγου

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Ρινογαστρικός καθετήρας
    • Ουροκαθετήρας Folley
    • Καθετήρας Swan-Ganz ή άλλου είδους κεντρική οδός παρακολούθησης, όταν χρειάζεται
    • Ενδοφλέβια χορήγηση υγρών: φυσιολογικός ορός/διάλυμα Ringer με συμπλήρωμα καλίου ανάλογα με τις ανάγκες 
    • Η χορήγηση αντιβιοτικών αμφισβητείται αν δεν υπάρχει σήψη, όμως η προφυλακτική χορήγηση αντιβίωσης μάλλον ενδείκνυται
    • Η έγκαιρη χειρουργική παρέμβαση είναι ζωτικής σημασίας, πριν το χειρουργείο θα πρέπει να γίνει άμεση διόρθωση ηλεκτρολυτών διαταραχών
    • Χειρουργικές παρεμβάσεις
    1. Επεμβάσεις χωρίς διάνοιξη του εντέρου: λύση των συμφύσεων, ανάταξη εγκολεασμού, ανάταξη συστροφής, ανάταξη περισφιγμένης κήλης
    2. Εντερεκτομή για αφαίρεση τριχοπιλημάτων, ξένων σωμάτων, χολόλιθων 
    3. Εκτομή τμήματος του εντέρου που έχει τη βλάβη η οποία ευθύνεται για την απόφραξη καθώς και του περισφιγμένου τμήματος του εντέρου
    4. Επέμβαση παράκαμψης του εντέρου γύρω από το σημείο της απόφραξης
    5. Εντεροδερματικό συρίγγιο μακριά από την απόφραξη: κολοστομία, τυφλοστομία

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κατάκλιση

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτε από το στόμα

     εντέρου

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    Η χορήγηση προφυλακτικής αγωγής είναι θέμα χειρουργού.

    Οι περισσότεροι ασθενείς βελτιώνονται με συντηρητική φροντίδα σε 2-5 ημέρες.

    Η απόφραξη του λεπτού εντέρου που προκαλείται από τη νόσο του Crohn, την περιτοναϊκή καρκινομάτωση, την περιτονίτιδα, την εντερίτιδα από ακτινοβολία και την απόφραξη του εντέρου μετά τον τοκετό αντιμετωπίζονται, συνήθως, συντηρητικά, δηλαδή, χωρίς, χειρουργική επέμβαση.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΝΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΦΡΑΞΗ

    Μετά το χειρουργείο εβδομαδιαία παρακολούθηση για διάστημα 2-8 εβδομάδων 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Επιβράδυνση της επανόδου της φυσιολογικής λειτουργίας του εντέρου
    • Μεγαλύτερος κίνδυνος για νέο αποφρακτικό επεισόδιο
    • Σήψη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΝΤΕΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΡΑΞΗΣ

    • Συνήθως άριστη πρόγνωση. Γενικά, η θνησιμότητα από εντερική απόφραξη κυμαίνεται από < 1% έως > 20%, ανάλογα με το αίτιο, τη βιωσιμότητα του εντέρου, συνυπάρχουσες νόσους, κλπ

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Διάφορα αίτια εντερικής απόφραξης στην παιδική ηλικία:
    1. Δυσπλασίες του δωδεκαδακτύλου
    2. Νηστιδο/ειλεακή ατρησία
    3. Συστροφή του μεσαίου τμήματος του εντέρου 
    4. Ειλεός από μηκώνιο
    5. Νεκρωτική εντεροκολίτιδα
    6. Νόσος Hirschsprung
    7. Εγκολεασμός
    8. Διπλά ανατομικά στοιχεία
    9. Μεκέλειος απόφυση
    10. Ατρησία πρωκτού

    Γηριατρικό:

    • Τα νεοπλάσματα του παχέος εντέρου είναι συχνότερα
    • Η χρόνια δυσκοιλιότητα/κοπρόσταση είναι συχνότερη

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Εάν η δακτυλική εξέταση δείξει μικροσκοπική αιμορραγία τότε μπορεί ένα νεόπλασμα του παχέος εντέρου να αποτελεί το αίτιο της απόφραξης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του εντέρου

    enterikes diataraches

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Καρκίνος παχέος εντέρου

    Χάρτης κοιλιακού πόνου

    Φασιολοψίαση

    Κυστική ίνωση

    Έμφραγμα μεσεντερίου

    Εκκολπωματική νόσος

    Κήλες

    Μήπως έχετε πόνο στην πύελο;

    Αμυλάση

    Η αποτελεσματικότερη θεραπεία για τη δυσκοιλιότητα

    Πρόπτωση του ορθού

    Πώς θα καταλάβετε την εντερική απόφραξη

    Ηλεκτροπληξία

    Παθήσεις οξείας χειρουργικής κοιλίας

    Πώς θα αναγνωρίσετε τον πόνο της σκωληκοειδίτιδας

    Μήπως έχετε πολλά αέρια;

    Κολονοσκόπηση

    Επικίνδυνοι πόνοι

    Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων

    Τα δαγκώματα και τσιμπήματα από έντομα

    Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων

    Τα αρθρόποδα προσβάλλουν τον άνθρωπο με τον ενοφθαλμισμό δηλητηρίου, την εισβολή στους ιστούς  και τη μετάδοση παθήσεων.

    Εδώ, γίνεται αναφορά μόνο στις ερεθιστικές, δηλητηριώδεις και αλλεργικές δράσεις τους.

    Στα βλαβερά αρθρόποδα περιλαμβάνονται:

    • Μέλισσες: μπούμπουρες, μέλισσες μελιού
    • Σφήκες: μικρές σφήκες, μεγάλες σφήκες
    • Μυρμήγκια: κοινά μυρμήγκια, τερμίτες
    • Καφέ αράχνη, ερημίτης
    • Αράχνη, μαύρη χήρα
    • Σκορπιοί 
    • Κουνούπια
    • Μύγες: ελαφιού, αλόγου, μαύρη, σταύλου, σκνίπες
    • Ψείρες: κορμού, κεφαλής, εφηβαίου
    • Κοριοί: κλίνης, τροχού
    • Ψύλλοι: ανθρώπου, γάτας, σκύλου
    • Ακάρεα: ψώρας, ερυθρό
    • Τσιμπούρια
    • Κάμπιες: γάτας, με σκούρα ουρά, κουνελιού
    • Σαρανταποδαρούσες

    Χαρακτηριστικές αντιδράσεις:

    • Τοπικός ιστικός ερεθισμός, φλεγμονή και παραμόρφωση
    • Συστηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με τον ενδοφθαλμισμό του δηλητηρίου
    • Αλλεργικές αντιδράσεις: άμεσες ή επιβραδυνόμενες 

    ukusy bloh 2 1

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Πολύ συχνά (ποικίλουν ανάλογα με την εποχή και την περιοχή)

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

    Τοπικές αντιδράσεις:

    • Ερύθημα
    • Πόνος
    • Θερμότητα
    • Οίδημα
    • Κνησμός
    • Φυσαλίδες
    • Δευτεροπαθής λοίμωξη
    • Νέκρωση
    • Εξέλκωση
    • Παροχέτευση

    Τοξικές αντιδράσεις: μη - αντιγονικές:

    • Ναυτία
    • Έμετοι
    • Κεφαλαλγία
    • Πυρετός
    • Διάρροια
    • Ζάλη
    • Συγκοπή
    • Νωθρότητα
    • Μυϊκές συσπάσεις
    • Οίδημα
    • Σπασμοί

    Συστηματικές αντιδράσεις: αλλεργικές:

    • Κνησμός ματιών
    • Ερυθρότητα προσώπου
    • Γενικευμένη κνίδωση
    • Ξηρός βήχας
    • Συσφιγκτικό αίσθημα θώρακα/λαιμού
    • Συριγμός 
    • Δύσπνοια 
    • Κυάνωση
    • Κοιλιακά άλγη
    • Διάρροια
    • Ναυτία
    • Έμετοι
    • Ίλιγγος
    • Ρίγη/Πυρετός 
    • Καταπληξία 
    • Απώλεια συνείδησης
    • Ακούσια απώλεια ούρων/κοπράνων
    • Αφρώδη πτύελα
    • Αναπνευστική ανεπάρκεια
    • Καρδιαγγειακή ανεπάρκεια
    • Θάνατος

    Επιβραδυνόμενες αντίδρασεις:

    • Αντιδράσεις τύπου ορονοσίας
    • Πυρετός
    • Κακουχία
    • Κεφαλαλγία
    • Κνίδωση
    • Λεμφαδενοπάθεια
    • Πολυαρθρίτιδα

    Ασυνήθιστες αντιδράσεις:

    • Εγκεφαλοπάθεια
    • Νευρίτιδα
    • Αγγειΐτιδα
    • Νεφροπάθεια
    • Έντονος φόβος/άγχος

    cf87cf89cf81ceafcf82cf84ceafcf84cebbcebf127

    ΑΙΤΙΑ 

    • Τοπική φλεγμονή και καταστροφή του ιστού από το δηλητήριο
    • Αλλεργική αντίδραση λόγω προηγούμενης ευαισθητοποίησης
    • Τοξική αντίδραση λόγω ενδοφθαλμισμού μεγάλης ποσότητας δηλητηρίου 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    • Περιβάλλον με πολλά έντομα
    • Κλίμα
    • Εποχή
    • Ρουχισμός
    • Έλλειψη προστατευτικών μέτρων 
    • Αρώματα, κολόνιες
    • Προηγούμενη ευαισθητοποίηση
    • Οι νέοι και οι ηλικιωμένοι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Τοπική αντίδραση: λοίμωξη, κυτταρίτιδα, δερματοπάθειες, παρακεντήσεις, ξένα σώματα
    • Τοξική αντίδραση: έκθεση/πρόσληψη χημικών, φάρμακα, ενδοφλέβια χρήση ουσιών, περιβάλλον, φυτά, χημικά

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Λευκοκυττάρωση, θρομβοπενία, διαταραχές της πήξης, ΔΕΠ, πρωτεϊνουρία, αιμοσφαιριναιμία, μυοσφαιρινουρία και αζωθαιμία - πρόκειται για σπάνια αλλά πιθανά ευρήματα σε σοβαρές αντιδράσεις

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Φλεγμονή, εξέλκωση, σχηματισμός φυσαλίδων και πομφολύγων , ρήξη, εσχαροποίηση, οίδημα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Εξωτερικός ή εσωτερικός ασθενής ανάλογα με την αντίδραση κάθε ατόμου στο δήγμα
    • Εισαγωγή σε νοσοκομείο σε σοβαρές περιπτώσεις με κίνδυνο απόφραξης των αεραγωγών, βρογχόσπασμου, υπότασης, βαριάς αγγειοδερματίτιδας ή πόνου

    tsimpimata entomon tsimpima koriou

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Μέτρα πρώτων βοηθειών, τοπική φροντίδα, ενεργοποίηση των υπηρεσιών επείγουσας αντιμετώπισης σε σοβαρές περιπτώσεις. Σε ιστορικό αλλεργίας ή ενδοφθαλμισμού μεγάλης ποσότητας δηλητηρίου ειδοποιήστε αμέσως τα επείγοντα
    • Χρησιμοποιείστε - αν υπάρχει και όταν χρειάζεται - το φαρμακείο με τα αντιαλλεργικά φάρμακα και τα κοινά αντιϊσταμινικά

    Τοπικά (ανάλογα με τη βαρύτητα):

    • Αφαίρεση του κεντριού (αφαιρέστε το δια της τριβής - μην το συνθλίβετε με λαβίδα)
    • Καθαρισμός πληγής
    • Επιθέματα πάγου στη θέση του δήγματος ή του κεντρίσματος (εναλλάξ 10 λεπτά με 10 λεπτά χωρίς πάγο)
    • Ανύψωση προσβεβλημένης περιοχής
    • Περιποίηση των ελκών
    • Παροχέτευση αποστημάτων

    Συστηματικά (ανάλογα με τη βαρύτητα και το είδος της αντίδρασης):

    • Επαρκής αερισμός (διασωλήνωση, τραχειοστομία) - αν είναι απαραίτητες για την παράκαμψη της απόφραξης
    • Οξυγόνο (4-6 lt/min) - σε αναπνευστική δυσχέρεια
    • Εισαγωγή σε νοσοκομείο και  παρακολούθηση για 24-48 ώρες

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση για να αποφύγουμε επέκταση του δηλητηρίου

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ 

    • Προστατευτικά μέτρα, φαρμακείο με αντιαναφυλακτικά φάρμακα, κίνδυνοι
    • Άτομα με γνωστή ευαισθησία θα πρέπει να φορούν ιατρική ταυτότητα (βραχιόλι, ετικέτα) ή να φορούν κάρτα

    37304865 2174821719415770 3125533467501133824 o

    ΦΑΡΜΑΚΑ

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    Τοπικά (ανάλογα με τη βαρύτητα):

    • Αναλγητικά
    • Αντιϊσταμινικά - 25-50 mg 4 φορές την ημέρα
    • Στερεοειδή τοπικά ή από το στόμα - πρεδνιζόνη 20-40 mg την ημέρα
    • Αντιβιοτικά

    Συστηματικά (ανάλογα με τη βαρύτητα και το είδος της αντίδρασης):

    • Επινεφρίνη (1:1.000) υποδορίως - για την αντιμετώπιση της κνίδωσης, βρογχόσπασμου και του αγγειοοιδήμταος - παιδιά 0,01 ml/Kg ενήλικες 0,3-0,5 ml
    • Αντιϊσταμινικά - 25-50 mg ΕΦ ή ΕΜ για την αντιμετώπιση της κνίδωσης, βρογχόσπασμου, αγγειοοιδήματος
    • Αμινοφυλλίνη - ενήλικες 500 mg  ΕΦ σε 20-30 λεπτά, παιδιά 7,5 mg/Kg, όταν χρειάζεται σε βρογχόσπασμα
    • Ενδοφλέβια υγρά (Ringers lactate) - όταν χρειάζεται σε υπόταση, υποογκαιμία
    • Ντοπαμίνη - 200 mg σε 250 ml, 5 mcg/Kg/λεπτό - για την αντιμετώπιση του collapsus των αγγείων. Διατηρήστε την συστηματική αρτηριακή πίεση > 40 mm Hg
    • Υδροκορτιζόνη - 100-125 mg ΕΦ, όταν χρειάζεται σε βαριά κνίδωση
    • Αντιτετανικός ορός και αντιβιοτικά - αν ενδείκνυνται
    • Διαζεπάμη - 5-10 mg όταν χρειάζεται σε έντονο μυϊκό σπασμό
    • Μορφίνη ή Demerol - όταν χρειάζεται σε έντονο πόνο

    Προφυλάξεις: 

    • Η δοσολογία εξαρτάται από την ηλικία
    • Σε σοβαρές αντιδράσεις μην καθυστερείτε τη θεραπεία
    • Σε βαρύ αγγειακό collapsus μπορεί να χρειαστεί παρακολούθηση της κεντρικής πίεσης 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ 

    Παρακολούθηση τραύματος

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Τα άτομα με γνωστή υπερευαισθησία να αποφεύγουν την έκθεση
    • Συνταγογραφία αντιαναφυλακτικών φαρμάκων, όταν ενδείκνυται
    • Ενημέρωση σχετικά με τους κινδύνους των όλων και πιο έντονων αναμνηστικών αντιδράσεων στο μέλλον 
    • Απευαισθητοποίηση με ανοσοθεραπεία σε βαριές περιπτώσεις

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Λοίμωξη
    • Ουλοποίηση
    • Φαρμακευτικές αντιδράσεις
    • Ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων
    • Θάνατος

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    • Ήπιες αντιδράσεις - άριστη
    • Βαριές περιπτώσεις - άριστη μη έγκαιρη, κατάλληλη θεραπεία

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ 

    Παιδιατρικό: Μεγαλύτερος κίνδυνος

    Γηριατρικό: Μεγαλύτερος κίνδυνος

    ΚΥΗΣΗ

    Δεν αποτελεί αντένδειξη για την κατάλληλη θεραπεία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αλλεργίες

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αλλεργίες

     μέλισσας 1038x576

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα οφέλη στην υγεία από το αιθέριο έλαιο δεντρολίβανου

    Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης

    Απαλλαγείτε από τις σφήκες

    Αλλεργικά διαγνωστικά τεστ

    Παράξενα συστατικά θεραπεύουν αρρώστιες των ανθρώπων

    Προστατευτείτε από τα κουνούπια

    Λάδι για τα κουνούπια για μεικτές και λιπαρές επιδερμίδες

    Λάδι για τα κουνούπια για ξηρές επιδερμίδες

    Λεμονόχορτο

    Οικολογικά εντομοκτόνα

    Το μασάζ για τους μυϊκούς πόνους

    Ιός του δυτικού Νείλου

    Όταν ταξιδεύετε σε προορισμούς υψηλού κινδύνου

    Ένα σπρέι για όλα τα τσιμπήματα

    Ελονοσία

    Η αλλαγή του κλίματος και η επίπτωση στην υγεία μας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον ιό Ζίκα

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    www.emedi.gr

     

     

  • Εξωτερική ωτίτιδα Εξωτερική ωτίτιδα

    Εξωτερική ωτίτιδα είναι η φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου

    Φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου

    • Οξεία διάχυτη εξωτερική ωτίτιδα - η πιο συνήθης μορφή, μία λοιμώδης διαδικασία, συνήθως βακτηριακή, μερικές φορές μυκητιασική
    • Οξεία περιγεγραμμένη εξωτερική ωτίτιδα - συνώνυμη με το δοθιήνα. Σχετίζεται με τη λοίμωξη του θυλάκου της τρίχας
    • Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - ίδια με την οξεία διάχυτη, αλλά μεγαλύτερης διάρκειας (μεγαλύτερη από 6 εβδομάδες)
    • Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα - μπορεί να συνοδεύει το τυπικό ατοπικό έκζεμα ή άλλες πρωτοπαθείς δερματικές καταστάσεις 
    • Νεκρωτική κακοήθης εξωτερική ωτίτιδα - μία λοίμωξη που εκτείνεται στους παρακείμενους του πόρου εν τω βάθει ιστούς. Μπορεί να περιλαμβάνει οστεομυελίτιδα και κυτταρίτιδα. Σπάνιο, σε παιδιά

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Είναι υψηλότερη στους καλοκαιρινούς μήνες

    • Οξεία, χρόνια και εκζεματοειδής - συνήθης
    • Νεκρωτική - ασυνήθης

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    2020 06 11 280 e 2 notospress.gr

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κνησμός
    • Έμφραξη του ωτός
    • Ωταλγία
    • Περιωτική αδενίτιδα
    • Ερυθηματώδης πόρος
    • Πυώδες έκκριμα
    • Έκζεμα του πτερυγίου του ωτός
    • Συμμετοχή του κρανιακού νεύρου (ΙΙΙ, ΙΧ, ΧΙΙ) 

    ΑΙΤΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία διάχυτη εξωτερική ωτίτιδα:

    • Βακτηριδιακή λοίμωξη - ψευδομονάδα (67% των περιπτώσεων ). Σταφυλόκοκκος, στρεπτόκοκκος, Gram (-) ραβδία
    • Μυκητιασική λοίμωξη - ασπέργιλλος (90% των περιπτώσεων). Φυκομύκητες, Rhizopus, ακτινομύκητες, πενικίλλιο, ζύμη

    Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Βακρηριακή λοίμωξη - ψευδομονάδα

    Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα (σχετιζόμενη με πρωτοπαθή διαταραχή του δέρματος):

    • Έκζεμα
    • Σμηγματόρροια
    • Νευροδερματίτιδα
    • Δερματίτιδα επαφής 
    • Πυώδης μέση ωτίτιδα
    • Ευαισθησία σε τοπικά φάρμακα

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Εισβάλλουσα βακτηριακή λοίμωξη - ψευδομονάδα

    otitida

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τραυματισμός του έξω ακουστικού πόρου
    • Κολύμβηση
    • Ζεστός, υγρός καιρός
    • Χρήση ακουστικού βοηθήματος

    Εκζεματοειδής:

    • Πρωτοπαθής δερματική διαταραχή 

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα σε ενήλικες:

    • Λευκοπενία
    • Κακή θρέψη
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Άποιος διαβήτης

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Πόνος στο αυτί
    • Πυώδες έκκριμα του ωτός 
    • Απώλεια ακοής 
    • Παράλυση κρανιακού νεύρου (ΙΙΙ, ΙΧ, ΧΙΙ) σε νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    Χρώση Gram και καλλιέργεια του εκκρίματος του πόρου (μερικές φορές βοηθά)

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγούμενη αντιβιοτική θεραπεία

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Οξεία και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - απολέπιση του επιπολής επιθηλίου του έξω ακουστικού πόρου σε λοίμωξη
    • Εκζεματοειδής  εξωτερική ωτίτιδα -παθολογικά ευρήματα που συμφωνούν με προηγούμενη δερματική διαταραχή, δευτεροπαθής λοίμωξη ευκαιριακά
    • Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα - αγγειΐτιδα, θρόμβωση και νέκρωση των προσβεβλημένων ιστών, οστεομυελίτιδα

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινολογική αξιολόγηση των εν τω βάθει ιστών στη νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ex2

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής, εκτός από ανθεκτικές περιπτώσεις και νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Σχολαστικός καθαρισμός του έξω ακουστικού πόρου 
    • Φάρμακα για τον πόνο
    • Αντικνησμώδη και αντισταμινικά (Εκζεματοειδής μορφή)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία βακτηριακή και χρόνια εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τοπική θεραπεία για 10 περίπου ημέρες 
    • 2% οξικό οξύ
    • Αντιβιοτικά
    • Κορτικοστεροειδή

    Μυκητιασική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Τοπική θεραπεία αντιμυκητιασική για την κάντιντα ή ζύμη-νυστατίνη
    • Παρεντερική αντιμυκητιασική θεραπεία - αμφοτερεκίνη Β

    Εκζεματοειδής  εξωτερική ωτίτιδα - τοπική θεραπεία:

    • Οξικό αργίλιο 8%
    • Οξικό οξύ 2% σε οξικό αργίλιο
    • Διάλυμα του Burrow ή αλουμινόνερο
    • Στερεοειδική κρέμα, λοσιόν, αλοιφή
    • Αντιβακτηριακά αν είναι αναμόλυνση

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Παρεντερικά αντιβιοτικά - αντισταφυλοκοκκικά και αντιψευδομοναδικά
    • 4-6 εβδομάδες θεραπείας

    Αντενδείξεις:

    • Υπερευαισθησία στην τοπική ή παρεντερική θεραπεία
    • Νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια, όταν γίνεται χρήση αμφοτερικίνης Β

    Προφυλάξεις: 

    Προσαρμογή της δοσολογίας της αμφοτερικίνης Β σε ασθενείς με νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

    slide 52

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Υποκαλιαιμία σχετιζόμενη με αμφοτερικίνη Β μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα από δακτυλίτιδα
    • Σύγχρονη χορήγηση μη απορροφούμενων ανιόντων, όπως η καρβενικιλλίνη, μπορεί να επιδεινώσει την υποκαλιαιμία

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΩΤΙΤΙΔΑ

    Οξεία εξωτερική ωτίτιδα:

    • 48 ώρες μετά την έναρξη της θεραπείας για να αξιολογηθεί η βελτίωση 
    • Στο τέλος της θεραπείας

    Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα: 

    • Κάθε 2-3 εβδομάδες για επαναλαμβανόμενο καθαρισμό του πόρου
    • Μπορεί να απαιτηθούν διαφοροποιήσεις στα τοπικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των αντιβιοτικών και των στερεοειδών

    Νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα:

    • Καθημερινή παρακολούθηση στο νοσοκομείο για την έκταση της λοίμωξης 
    • Βασικός ακουστικός και αιθουσαίος έλεγχος στην έναρξη και το τέλος της θεραπείας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Αποφυγή παρατεταμένης έκθεσης σε υγρασία 
    • Χρησιμοποιείστε αντισηπτικά προληπτικά
    • Αντιμετωπίστε τις προδιαθεσικές δερματικές  καταστάσεις
    • Εξαλείψτε το αυτοπροκαλούμενο τραύμα στον πόρο
    • Διαγνώστε και θεραπεύστε υποκείμενες συστηματικές καταστάσεις

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κύρια υπάρχει πρόβλημα με τη νεκρωτική εξωτερική ωτίτιδα. Μπορεί να διασπαρεί και να μολύνει το παρακείμενο οστούν και τις δομές του ΚΝΣ
    • Η οξεία εξωτερική ωτίτιδα μπορεί να διασπαρεί στο πτερύγιο του αυτιού, προκαλώντας μία χονδρίτιδα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΩΤΙΤΙΔΑΣ

    • Οξεία εξωτερική ωτίτιδα - ταχεία αντίδραση στη θεραπεία με καθολική ίαση
    • Χρόνια εξωτερική ωτίτιδα - με επαναλαμβανόμενο καθαρισμό και αντιβιοτική θεραπεία, οι περισσότερες των περιπτώσεων θα λυθούν. Περιστασιακά απαιτείται χειρουργική παρέμβαση για ανθεκτικές περιπτώσεις
    • Εκζεματοειδής εξωτερική ωτίτιδα - μπορεί συνήθως να ελεγχθεί με χειρουργική απομάκρυνση των νεκρωμένων ιστών και παρατεταμένα αντιβιοτικά παρεντερικά. Το ποσοστό υποτροπής είναι 100% όταν η θεραπεία δεν είναι ικανοποιητική. Μπορεί να χρειαστεί χειρουργική παρέμβαση σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή αν υπάρχει ανάμειξη του κρανιακού νεύρου. Το ποσοστό θνησιμότητας είναι σημαντικό, πιθανόν δευτεροπαθές στην υποκείμενο νόσο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις ΩΡΛ παθήσεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις ΩΡΛ παθήσεις

    372724 211

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερυθρά

    Πολύμορφο ερύθημα

    Η αντιφλεγμονώδης δράση της κάνναβης

    Σύνδρομο Kartagener

    Μαστοειδίτιδα

    Αντιεμβολιαστιακό κίνημα

    Πολυμυξίνη B

    Τα ξένα σώματα στο σώμα υπεύθυνα για πολλές λοιμώξεις

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Προσέξτε όταν χρησιμοποιείτε μπατονέτες για να καθαρίσετε τα αυτιά σας

    Χρήσιμες πληροφορίες για το υπεροξείδιο του υδρογόνου

    Πώς πρέπει να καθαρίζετε τα αυτιά σας;

    Μήπως βουίζουν τ' αυτιά σας;

    Βουίζουν τ’ αυτιά σας;

    www.emedi.gr