Σάββατο, 03 Δεκεμβρίου 2016 17:14

Οι μορφές των εκδηλώσεων της στεφανιαίας νόσου

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Η στεφανιαία νόσος είναι ύπουλη

Η καρδιά είναι ακούραστη και πάλλεται συνεχώς. 

Κάθε στένωση του αυλού των αρτηριών της καρδιάς προκαλεί ανάλογη μείωση στην παροχή αίματος στο μυοκάρδιο, με αποτέλεσμα ελάττωση της παροχής οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών στο μυοκάρδιο. Όταν η μείωση αυτή δεν μπορεί να εκπληρώσει τις απαιτήσεις της λειτουργίας της καρδιάς εμφανίζεται πόνος και δύσπνοια και στηθάγχη. Η στηθάγχη είναι ένας δυνατός πόνος στο στήθος ή ένα ενόχλημα στο λαιμό ή στο σαγόνι ή στη ράχη. Η ένταση των συμπτωμάτων αυξάνεται, καθώς, αυξάνεται και η στένωση της αρτηρίας λόγω προοδευτικής συσσώρευσης των λιπιδίων στο αγγειακό τοίχωμα.

Οι μορφές των εκδηλώσεων της στεφανιαίας νόσου:

-Ασυμπτωματική

Η στεφανιαία νόσος έχει ύπουλη διαδρομή. Μπορεί κάπου κάπου μόνο ο ασθενής να έχει κάποια πονάκια ή ταχυκαρδία ή μικρή δύσπνοια σε κόπωση ή ηρεμία.

-Σταθερή στηθάγχη

Η σταθερή στηθάγχη χαρακτηρίζεται από πόνο σταθερό και προβλέψιμο μετά από κόπωση. Με την πάροδο του χρόνου ο πόνος αυξάνεται σε ένταση, διάρκεια και επαναληψιμότητα, λόγω της μεγέθυνσης της αθηρωματικής πλάκας που τελικά θα προκαλέσει πλήρη απόφραξη της στεφανιαίας αρτηρίας. Γι΄αυτό απαιτείται σωστή διατροφή και αλλαγή του τρόπου ζωής.

-Ασταθής στηθάγχη

Στην ασταθή στηθάγχη η στένωση της αρτηρίας είναι απότομη και τα συμπτώματα μπορεί να έρθουν ξαφνικά λόγω ρήξης της αρτηριοσκληρωτικής πλάκας πάνω στα θραύσματα και στη συνέχεια εκεί επικάθεται ένας θρόμβος αίματος και μετά από τη μάζα αυτή αποφράσσεται ο αυλός της στεφανιαίας αρτηρίας και τα κύτταρα που δεν αιματώνονται νεκρώνονται.

-Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου

Αποφράσσεται ο αυλός της στεφανιαίας αρτηρίας και τα κύτταρα που δεν αιματώνονται νεκρώνονται.

-Αιφνίδιος θάνατος

Ο θάνατος είναι ξαφνικός από νέκρωση των κυττάρων της καρδιάς.


Πρόληψη της στεφανιαίας νόσου:

Διακοπή καπνίσματος

Χαλαρωτικές ασκήσεις

Διατροφή με ψάρια

Αποφυγή υπερβολικής κατανάλωσης ζωϊκών λιπαρών

Καθημερινή αεροβική άσκηση

Σε παχυσαρκία ελάττωση βάρους

Κατανάλωση πολλών λαχανικών και φρούτων

Κατανάλωση ξηρών καρπών

Διακοπή ζάχαρης

Κατανάλωση μικρής ποσότητας ανεπεξέργαστου θαλασσινού αλατιού

Κατανάλωση πολλών καρυκευμάτων

Προληπτικός εργαστηριακός έλεγχος

Σε κληρονομικό ιστορικό στεφανιαίας νόσου ο προληπτικός διαγνωστικός έλεγχος πρέπει να αρχίζει σε μικρότερη ηλικία

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία της καρδιάς σας

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία της καρδιάς σας

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

Διαβάστε, επίσης,

Η υψηλή χοληστερίνη μπορεί να καταπολεμηθεί με συμπληρώματα διατροφής

Ελέγξτε αν κινδυνεύετε από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό

Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία της καρδιάς σας

Μη αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων αρτηριών

Η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας για την καρδιά σας

Τροφές εναντίον θρόμβων

Στηθάγχη Prinzmetal

Σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου

Θεραπεία σε οξέα στεφανιαία σύνδρομα χωρίς ανάσπαση ST

Το ΤΙΜΙ τεστ για την πρόγνωση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων

Το TIPI τεστ για το έμφραγμα του μυοκαρδίου

Οξέα στεφανιαία σύνδρομα

Πρόληψη εμφράγματος

Προειδοποιητικά σημάδια του εμφράγματος

Αξονική τομογραφία καρδιάς

Μεταβολικό σύνδρομο

Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

Bypass

Το τεστ της μέσης

Επικίνδυνοι πόνοι

Σε υποψία εμφράγματος πάρτε ασπιρίνη

Ο πόνος που μοιάζει με αυτόν του εμφράγματος

Αθηροσκλήρωση

Οι απαραίτητες βιταμίνες για την θρόμβωση

Πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν βηματοδότη

Η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας για την καρδιά σας

Αιφνίδιος θάνατος σε νέους άνδρες

Αρρυθμιογόνος μυοκαρδιοπάθεια της δεξιάς κοιλίας

Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

Η ομάδα αίματος δείχνει τον κίνδυνο για καρδιοπάθεια

Κόλπο για να αυξήσετε την καλή χοληστερόλη

Πολικοζανόλη για τη χοληστερίνη

Τι είναι ο αθηρωματικός δείκτης;

Τι είναι τα ξανθελάσματα

Νέα απεικονιστική μέθοδος για τις αρτηρίες

Νόσοι από μεγαλοκυτταροϊό

Tα φυτά για την καλή κυκλοφορία του αίματος

Τα χλαμύδια υπεύθυνα για τη στεφανιαία νόσο

Οι βιταμίνες για την αθηροσκλήρωση

Η περιοδοντίτιδα έχει μεγάλη σχέση με την αθηροσκλήρωση

Κοκαΐνη

Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

Bypass

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 1221 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 03 Μαρτίου 2020 11:16
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα Λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα

    Η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα είναι νόσος που οφείλεται σε λοίμωξη πρωτογενώς μεν του ενδοκαρδίου των καρδιακών βαλβίδων και μερικές φορές δευτερογενώς μεν του ενδοκαρδίου του μυοκαρδιακού μυός

    • Οξεία ενδοκαρδίτιδα: Επιθετική πορεία που, συνήθως, οφείλεται σε περισσότερο παθογόνους οργανισμούς, όπως ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος και ο β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος, πιθανώς να μην έχει ως προδιάθεση υποκείμενη βλάβη των βαλβίδων 
    • Υποξεία ενδοκαρδίτιδα: Βραδεία πορεία, συνήθως, οφειλόμενη σε α-αιμολυτικούς στρεπτόκοκκους, εντερόκοκκους (συνήθως, στο έδαφος υποκείμενης βαλβιδικής βλάβης)
    • Ενδοκαρδίτιδα σε χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών: Συνήθως, αφορά την τριγλώχινα βαλβίδα. Ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος είναι ο συχνότερος παθογόνος μικροοργανισμός 
    • Πρώιμη ενδοκαρδίτιδα προσθετικής βαλβίδας: Εμφανίζεται μέσα σε 60 ημέρες μετά την αλλαγή βαλβίδας. Οι συχνότεροι λοιμώδεις μικροοργανισμοί είναι ο σταφυλόκοκκος, οι Gram (-) βάκιλλοι και η Candida
    • Όψιμη ενδοκαρδίτιδα προσθετικής βαλβίδας: Εμφανίζεται μετά τις 60 πρώτες ημέρες από την αντικατάσταση της βαλβίδας. Ο σταφυλόκοκκος επιδερμίδας, οι α-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι και ο εντερόκοκκος είναι οι συχνότεροι λοιμώδεις παράγοντες

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Καρδιαγγειακό και άλλα

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (ελάχιστα)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Πυρετός, μπορεί να είναι υψηλός, χαμηλός ή να απουσιάζει. Μπορεί να είναι το μόνο σύμπτωμα σε ενδοκαρδίτιδα προσθετικής βαλβίδας
    • Βραδινοί ιδρώτες, κρυάδες
    • Αδιαθεσία, μυαλγίες, αρθρικοί πόνοι
    • Πόνοι στην πλάτη, μερικές φορές οξείς 
    • Ανορεξία, απώλεια βάρους
    • Αυχενικός σπασμός
    • Παραλήρημα, πονοκέφαλος 
    • Παράλυση, ημιπάρεση, αφασία
    • Αιμωδίες, μυική αδυναμία
    • Ψυχρά, επώδυνα άκρα
    • Αιματουρία, μακροσκοπική ή μικροσκοπική
    • Αιμορραγικά πτύελα από σηπτική πνευμονική εμβολή
    • Πετέχειες
    • Αιμορραγίες επιπεφυκότος 
    • Αιμορραγικές ή νεκρωτικές βλατίδες
    • Πόνος στις θηλές των δακτύλων χειρών ή ποδιών (υποκειμενικό σύμπτωμα οζιδίων του Osler)
    • Θωρακικός πόνος, βήχας
    • Ωχρότητα
    • Κηλίδες Roth
    • Οζίδια Osler
    • Βλάβες Janeway
    • Καρδιακά φυσήματα, αν και μπορεί να απουσιάζουν 
    • Διάταση αυχενικών φλεβών 
    • Καλπαστικός ρυθμός 
    • Τρίζοντες
    • Καρδιακή αρρυθμία
    • Περικαρδιακή τριβή
    • Ήχος υπεζοκωτικής τριβής
    • Σπληνομεγαλία

    ΑΙΤΙΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    Ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος είναι ένας αιτιολογικός παράγοντας που απαντάται σε όλους  τους τύπους της ενδοκαρδιτιδας, αλλά, ιδιαίτερα στην οξεία ενδοκαρδίτιδα και στην ενδοκαρδίτιδα των χρηστών ενδοφλεβίως ναρκωτικών

    Οξεία ενδοκαρδιτιδα:

    • Σταφυλόκοκκος χρυσίζων 
    • Στρεπτόκοκκος, ομάδων Α, Β, C, G
    • Αιμόφιλος ινφλουέντσας
    • Αιμόφιλος παραϊνφλουέντσας
    • Στρεπτόκοκκος πνευμονίας
    • Εντερόκοκκος
    • Ναϊσσέρεια της γονόρροιας

    Υποξεία ενδοκαρδίτιδα:

    • Α-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι (πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι)
    • Στρεπτόκοκκος των βοειδών (bovis)
    • Είδη εντερόκοκκου (Ε. faecalis, E. faecium, E. durans)
    • Αιμόφιλος των ειδών aphrophilus και paraphrophilus
    • Ακτινοβάκιλλος actinomycetemcomitans
    • Cardiobacterium hominis
    • Eikenella corrodens
    • Kingella kingae
    • Σταφυλόκοκκος ο χρυσίζων 

    Ενδοκαρδίτιδα σε χρήστες ενδοφλεβίως ναρκωτικών

    • Σταφυλόκοκκος ο χρυσίζων
    • Ψευδομονάδα cepacia
    • Άλλοι Gram αρνητικοί βάκιλλοι
    • Είδη εντεροκόκκου
    • Μύκητες του γένους Candida

    Πρώιμη ενδοκαρδίτιδα προσθετικής βαλβίδας:

    • Σταφυλόκοκκος ο χρυσίζων 
    • Σταφυλόκοκκος επιδερμίδος
    • Gram αρνητικοί βάκιλλοι
    • Μύκητες του γένους Candida
    • Μύκητες του γένους Aspergilus

    Όψιμη ενδοκαρδίτιδα προσθετικής βαλβίδας:

    • α-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι (πρασινίζοντες στρεπτόκοκκοι)
    • Είδη εντεροκόκκων
    • Μύκητες του γένους Candida
    • Μύκητες του γένους Aspergilus

    5e7eec 6353627878694e0cabd614befd67e62b mv2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    Καταστάσεις που προδιαθέτουν στην ανάπτυξη ενδοκαρδίτιδας:

    • Προσθετικές καρδιακές βαλβίδες, που περιλαμβάνουν βιοπροσθετικές και βαλβίδες από ομοιομόσχευμα
    • Προηγούμενη βακτηριδιακή ενδοκαρδίτιδα ακόμη και σε απουσία καρδιακής νόσου
    • Οι περισσότερες συγγενείς καρδιακές ανωμαλίες
    • Ο ρευματικός πυρετός και άλλες επίκτητες βαλβιδικές δυσλειτουργίες ακόμη και μετά χειρουργική της βαλβίδας
    • Υπερτροφική καρδιομυοπάθεια
    • Πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδος με ανεπάρκεια αυτής 
    • Ενδοφλέβια παραμονή προσθετικών υλικών

    Οδοντιατρικές ή χειρουργικές επεμβάσεις που μπορεί να προκαλέσουν παροδική βακτηριαιμία οδηγώντας σε ενδοκαρδίτιδα σε ευπαθή άτομα:

    • Οδοντιατρικές επεμβάσεις που προκαλούν ερεθισμό των ούλων, ακόμη και το καθάρισμα των δοντιών από τον οδοντίατρο
    • Αμυγδαλεκτομή ή/και εκτομή αδενοειδών εκβλαστήσεων 
    • Χειρουργικές επεμβάσεις που αφορούν στο βλεννογόνο του γαστρεντερικού ή του αναπνευστικού 
    • Βρογχοσκόπηση με άκαμπτο βρογχοσκόπιο
    • Σκληροθεραπεία για οισοφαγικούς κιρσούς 
    • Διαστολές οισοφάγου
    • Χειρουργική χοληδόχου
    • Κυστεοσκόπηση
    • Διαστολές ουρήθρας
    • Καθετηριασμός ουρήθρας σε λοίμωξη ουροποιητικού 
    • Προσθετική χειρουργική 
    • Εκτομή και παροχέτευση μολυσμένων ιστών 
    • Διακολπική υπερεκτομία
    • Τοκετός μέσω κόλπου σε περίπτωση τοπικής λοίμωξης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Εγκεφαλικό απόστημα
    • Εγκεφαλικό έμβολο ειδικότερα σε νέο άτομο
    • Εγκεφαλική αιμορραγία με πυρετό
    • Νοσήματα του συνδετικού ιστού 
    • Πυρετός αγνώστου προελεύσεως 
    • Σπειραματονεφρίτιδα
    • Λοιμώξεις της κοιλίας
    • Μηνιγγίτιδα
    • Έμφραγμα μυοκαρδίου
    • Οστεομυελίτιδα
    • Περικαρδίτιδα
    • Πυώδης μηνιγγίτιδα
    • Ρευματικός πυρετός
    • Σμαλμονέλλωση
    • Φυματίωση
    • Σηπτικά πνευμονικά έμφρακτα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Θετικές καλλιέργειες που ελήφθησαν σε διαφορετικές στιγμές 
    • Η υπερηχοκαρδιογραφία 2-διαστάσεων δεν καταδεικνύει πάντα τις εκβλαστήσεις (διοισοφαγική υπερηχοκαρδιογραφία είναι πιο ευαίσθητη)
    • Λευκοκυττάρωση στην οξεία ενδοκαρδίτιδα
    • Αυξημένη ΤΚΕ
    • Ελαττωμένα C3, C4, CH50 σε υποξεία ενδοκαρδίτιδα
    • Αιματουρία, μικροσκοπική ή μακροσκοπική
    • Ρευματοειδής παράγων (RF) σε υποξεία ενδοκαρδίτιδα

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Αντιβιοτικά που μπορεί να μετατρέψουν τις καλλιέργειες σε ψευδώς αρνητικές 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Ενδοκαρδίτιδα που οφείλεται σε μύκητες, chlamydia trachomatis, chlamydia psittaci, Coxiella bumeti μπορεί να δίνει αρνητικές καλλιέργειες
    • Παρατεταμένη επώαση των καλλιεργειών είναι αναγκαία σε περιπτώσεις ειδικών οργανισμών , π.χ. είδη αιμόφιλου, Actinobacillus actnomycetemcomitans, cardiobacterium hominiw, Eikenella corrodens, Kingella species, Brucella species

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Οι εκβλαστήσεις του προσβεβλημένου ενδοκαρδίου αποτελούνται από αιμοπετάλια, ινική και αποικίες μικροοργανισμών. Καταστροφή του βαλβιδικού ενδοκαρδίου, διατήρηση των βαλβιδικών πετάλων, ρήξη των τενοντίων χορδών, αποστήματα μυοκαρδίου, ρήξη του κόλπου του Valsalva και περικαρδίτιδα μπορούν επίσης να εμφανισθούν 
    • Έμβολα και/ή έμφρακτα μπορούν να εμφανισθούν σε διάφορα όργανα. Αποστήματα και μικροαποστήματα μπορούν επίσης να βρεθούν σε διάφορα όργανα. Στους νεφρούς μπορεί να παρατηρηθεί σπειραματονεφρίτιδα, είτε λόγω εμφράκτου και φλεγμονής, είτε λόγω ανοσοσυμπλεγμάτων 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Σπινθηρογράφημα αερισμού/αιματώσεως του πνεύμονα μπορεί να αποκαλύψει πνευμονικά έμφρακτα και είναι χρήσιμο, ειδικά σε ενδοκαρδίτιδα προσθετικής/βιοπροσθετικής βαλβίδας
    • Αξονική τομογραφία σπονδυλικής στήλης μπορεί να είναι χρήσιμη στο να αποκαλύψει αποστήματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Διοισοφάγεια υπερηχοκαδιογραφία, ίσως χρήσιμη, ειδικά σε ενδοκαρδίτιδα προσθετικών/βιοπροσθετικών βαλβίδων 
    • Καρδιακός καθετηριασμός, ίσως, ενδείκνυται για υπολογισμό του βαθμού βαλβιδικής βλάβης
    • Σκιαγράφηση του αορτικού τόξου μπορεί να είναι χρήσιμη όταν υποπτευόμαστε αποστήματα του αορτικού τόξου ή ρήξη του κόλπου του Valsalva 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Αρχικά νοσοκομειακή φροντίδα
    • Μπορεί να απαιτείται εντατική φροντίδα σε ασθενείς που είναι κρίσιμα
    • Για ασθενείς που είναι σταθεροί και σε καλή κατάσταση μπορεί να ακολουθήσει νοσηλεία στο σπίτι με ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Θεραπεία για συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια αν έχει προστεθεί στην κλινική εικόνα
    • Ίσως απαιτείται χορήγηση οξυγόνου 
    • Για ασθενείς που ανέπτυξαν νεφρική ανεπάρκεια επιβάλλεται αιμοδιάλυση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Αρχικά κλινοστατισμός
    • Περιπατητικός ασθενής, όταν βελτιωθεί

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΟΙΜΩΔΗ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑ

    • Διδάξτε τον ασθενή για τη σημασία της στοματικής υγιεινής
    • Τονίστε με έμφαση στον ασθενή ότι είναι σημαντικό να παίρνει αντιβιοτικά σαν προφύλαξη όταν υποβάλλεται σε οδοντιατρικές/χειρουργικές επεμβάσεις

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    Τα αντιβιοτικά υψηλής δόσης είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας για τη μολυσματική ενδοκαρδίτιδα. Αυτά τα αντιβιοτικά χορηγούνται μέσω της ενδοφλέβιας οδού (IV) για μεγιστοποίηση της διάχυσης των μορίων αντιβιοτικών από το αίμα που γεμίζει τους θαλάμους της καρδιάς. Τα αντιβιοτικά συνεχίζονται, συνήθως, για δύο έως έξι εβδομάδες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της λοίμωξης και τους αιτιολογικούς μικροοργανισμούς. Η θεραπεία με αντιβιοτικά μειώνει τον κίνδυνο εμβολικών επεισοδίων σε άτομα με μολυσματική ενδοκαρδίτιδα. Στην οξεία ενδοκαρδίτιδα, λόγω της φλεγμονώδους φλεγμονής, η εμπειρική αντιβιοτική θεραπεία ξεκινά αμέσως μετά τη λήψη του αίματος για καλλιέργεια ώστε να αποσαφηνιστούν οι βακτηριακοί οργανισμοί που είναι υπεύθυνοι για τη μόλυνση. Αυτό, συνήθως, περιλαμβάνει εγχύσεις βανκομυκίνης και κεφτριαξόνης IV έως ότου εντοπιστεί ο μολυσματικός οργανισμός και να γίνει διαθέσιμη η έκθεση ευαισθησίας με την ελάχιστη ανασταλτική συγκέντρωση. Μόλις, αυτές οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες, αυτό επιτρέπει στον επαγγελματία υγείας να τροποποιήσει την αντιμικροβιακή θεραπεία για να στοχεύσει τον συγκεκριμένο μολυσματικό μικροοργανισμό. Η  χρήση γενταμυκίνης για τη θεραπεία της ενδοκαρδίτιδας είναι κατάλληλη για λοιμώξεις που προκαλούνται από Enterococcus και  στρεπτόκοκκους.  Οι στρεπτόκοκκοι της ομάδας Viridans και Streptococcus bovis είναι, συνήθως, πολύ ευαίσθητοι στην πενικιλίνη και μπορούν να αντιμετωπιστούν με πενικιλλίνη ή κεφτριαξόνη. Σχετικά ανθεκτικά στελέχη των στρεπτόκοκκων και Streptococcus bovis ομάδας viridans αντιμετωπίζονται με πενικιλλίνη ή κεφτριαξόνη μαζί με μια βραχύτερη χορήγηση δύο εβδομάδων αμινογλυκοσίδης κατά την αρχική φάση της θεραπείας. Πολύ ανθεκτικά σε πενικιλίνη στελέχη των στρεπτόκοκκων της ομάδας viridans, και στρεπτόκοκκοι όπως Granulicatella sp., Gemella sp., Abiotrophia defectiva, και Enterococci, συνήθως, αντιμετωπίζονται με μια συνδυαστική θεραπεία που αποτελείται από πενικιλλίνη και αμινογλυκοσίδη με διάρκεια 4– 6 εβδομάδες.

    Μερικά άτομα μπορεί να υποβληθούν σε θεραπεία με σχετικά μικρότερη πορεία θεραπείας (δύο εβδομάδες) με βενζυλική πενικιλίνη IV εάν η μόλυνση προκαλείται από στρεπτόκοκκους της ομάδας viridans ή Streptococcus bovis εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες καταστάσεις:

    • Ενδοκαρδίτιδα φυσικής βαλβίδας, όχι προσθετικής βαλβίδας A MIC ≤ 0,12 mg / l
    • Παρουσιάζεται επιπλοκή, όπως, καρδιακή ανεπάρκεια, αρρυθμία ή πνευμονική εμβολή
    • Δεν υπάρχουν ενδείξεις εξωκαρδιακής επιπλοκής, όπως, ο σηπτικός θρομβοεμβολισμός
    • Ταχεία κλινική ανταπόκριση και εκκαθάριση της λοίμωξης από την κυκλοφορία του αίματος

    Επιπλέον, ο ευαίσθητος στην οξακιλλίνη Staphylococcus aureus στην ενδοκαρδίτιδα της βαλβίδας της δεξιάς καρδιάς μπορεί, επίσης, να αντιμετωπιστεί με μια σύντομη πορεία 2 εβδομάδων αντιβιοτικού βήτα-λακτάμης, όπως, η ναφκιλλίνη με ή χωρίς αμινογλυκοσίδες. Η χειρουργική απομάκρυνση του μολυσμένου υλικού και η αντικατάσταση της βαλβίδας με μηχανική ή βιοπροθετική τεχνητή καρδιακή βαλβίδα είναι απαραίτητη σε ορισμένες περιπτώσεις:

    • Ασθενείς με σημαντική στένωση βαλβίδας ή παλινδρόμηση που προκαλούν καρδιακή ανεπάρκεια
    • Απόδειξη αιμοδυναμικού συμβιβασμού με τη μορφή αυξημένης τελικής διαστολικής αριστερής κοιλίας ή αριστερής κολπικής πίεσης ή μέτριας έως σοβαρής πνευμονικής υπέρτασης
    • Παρουσία ενδοκαρδιακών επιπλοκών, όπως, απόστημα, ελαττώματα αγωγιμότητας ή καταστροφικές διεισδυτικές βλάβες
    • Επαναλαμβανόμενη σηπτική εμβολή παρά την κατάλληλη θεραπεία με αντιβιοτικά
    • Μεγάλες εκβλαστήσεις (> 10 mm)
    • Μόνιμα θετικές καλλιέργειες αίματος παρά την κατάλληλη θεραπεία με αντιβιοτικά
    • Αφαίρεση προσθετικής βαλβίδας
    • Υποτροπιάζουσα λοίμωξη παρουσία προσθετικής βαλβίδας
    • Σχηματισμός αποστήματος
    • Πρόωρο κλείσιμο της μιτροειδούς βαλβίδας
    • Μόλυνση που προκαλείται από μύκητες ή ανθεκτικά κατά Gram αρνητικά βακτήρια.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΟΙΜΩΔΗ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑ

    • Επίπεδα γενταμυκίνης αίματος αν χορηγείται γενταμυκίνη για πάνω από 5 ημέρες, και για σθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Τα υψηλότερα επίπεδα γενταμυκίνης πρέπει να είναι περίπου 3 μg/ml και τα χαμηλότερα κάτω από 1 μg/ml 
    • Επίπεδα βανκομυκίνης πρέπει να μετρώνται σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Επιθυμητό ανώτερο επίπεδο είναι 30-45 μg/ml  και κατώτατο κάτω από 10 μg/ml 
    • Δύο φορές την εβδομάδα άζωτο ουρίας αίματος και κρεατινίνη πρέπει να μετρώνται αν ο άρρωστος παίρνει γενταμυκίνη
    • Εξετάστε την πιθανότητα αυτοπαρακολουθήσεως εργαστηριακών δεικτών από τον ασθενή για μακροχρόνια θεραπεία με αμινογλυκοσίδες

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    Δεν χρειάζονται όλα τα άτομα με καρδιακές παθήσεις αντιβιοτικά για την πρόληψη της μολυσματικής ενδοκαρδίτιδας. Οι καρδιακές παθήσεις έχουν ταξινομηθεί σε υψηλού, μεσαίου και χαμηλού κινδύνου εμφάνισης λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας. Όσοι εμπίπτουν στην κατηγορία υψηλού κινδύνου απαιτούν χειμιοπροφύλαξη πριν από ενδοσκοπήσεις.

    Ασθένειες που αναφέρονται σε υψηλό κίνδυνο περιλαμβάνουν:

    • Προηγούμενη ενδοκαρδίτιδα
    • Μη επιδιορθωμένες κυανωτικές συγγενείς καρδιακές παθήσεις
    • Επιδιορθώσεις σε συγγενείς καρδιακές παθήσεις τους πρώτους 6 μήνες 
    • Προσθετικές καρδιακές βαλβίδες
    • Ανεπαρκής επιδιόρθωση συγγενών καρδιακών παθήσεων
    • Βαλβιδοπάθεια καρδιακής μεταμόσχευσης

    Ακολουθούν τα αντιβιοτικά σχήματα που προτείνει η American Heart Association για την πρόληψη των αντιβιοτικών:

    • Αμοξικιλλίνη από το στόμα μία ώρα πριν από τη διαδικασία
    • Ενδοφλέβια ή ενδομυϊκή αμπικιλλίνη μία ώρα πριν από τη διαδικασία
    • Σε ασθενείς αλλεργικούς στις πενικιλίνες αζιθρομυκίνη ή κλαριθρομυκίνη από το στόμα μία ώρα πριν από τη διαδικασία
    • Κεφαλεξίνη από το στόμα μία ώρα πριν από τη διαδικασία
    • Κλινδαμυκίνη από το στόμα μία ώρα πριν από τη διαδικασία

    Υπάρχουν κάποιοι που δεν συμβουλεύουν πλέον την χημειοπροφύλαξη (π.χ. αλλεργία και αυξημένη αντοχή σε βακτηρίδια)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
    • Ρήξη γλωχίνος βαλβίδας
    • Ανεύρυσμα του κόλπου του Valsalva 
    • Αποστήματα του αορτικού τόξου 
    • Μυοκαρδιακά αποστήματα
    • Περικαρδίτιδα
    • Καρδιακή αρρυθμία
    • Μηνιγγίτιδα
    • Εγκεφαλικά έμβολα
    • Αποστήματα εγκεφάλου
    • Ρήξη μυκωτικού ανευρύσματος 
    • Σηπτικά πνευμονικά έμφρακτα
    • Έμφρακτα σπληνός
    • Αρτηριακές εμβολές και έμφρακτα
    • Αρθρίτιδα
    • Σπειραματονεφρίτιδα
    • Οξεία νεφρική ανεπάρκεια 
    • Έμφρακτα μεσεντερίων αγγείων  

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΕΝΔΟΚΑΡΔΙΤΙΔΑΣ

    • Σε σταφυλοκοκκική ενδοκαρδίτιδα, ο πυρετός και οι θετικές καλλιέργειες αίματος μπορεί να επιμένουν για 10 ημέρες μετά την έναρξη κατάλληλης αντιβιοτικής αγωγής 
    • Σε στρεπτοκοκκική ενδοκαρδίτιδα θα υπάρχει κλινική ανταπόκριση μέσα σε 48 ώρες από την αντιβιοτική αγωγή και οι καλλιέργειες θα αρνητικοποιηθούν πολύ γρήγορα μετά την έναρξη αντιβιοτικής θεραπείας
    • Η πρόγνωση εξαρτάται κυρίως από την ανάπτυξη επιπλοκών 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Οι περισσότεροι ασθενείς με ενδοκαρδίτιδα τριγλώχινος είναι χρήστες ενδοφλεβίως ναρκωτικών ή έχουν μόνιμους φλεβικούς καθετήρες

    Γηριατρικό: Η πρόγνωση είναι βαρύτερη σε γηραιότερους ασθενείς

    ΚΥΗΣΗ

    Η χρήση γενταμυκίνης με προσοχή. Κατά το δυνατόν να αποφεύγεται

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιδιοπαθής υπερτροφική υπαορτική στένωση

    Ισθμική στένωση αορτής

    Η χρήση της κάνναβης στις απεξαρτήσεις

    Αντιμετωπίστε τις μολύνσεις με φυσικό τρόπο

    Να προτιμάτε τους εναλλακτικούς οδοντίατρους

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για την ουλίτιδα και την περιοδοντίτιδα

    Τα ξένα σώματα στο σώμα υπεύθυνα για πολλές λοιμώξεις

    Ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Στένωση τριγλώχινας

    Τρίχωρος καρδιά εκ δύο κόλπων και μίας κοιλίας

    Ποιοι πρέπει να βάλουν εμφυτεύσιμο απινιδωτή

    Η περιοδοντίτιδα σχετίζεται με πολλές ασθένειες

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Έλεγχος λοιμώξεων από εντερόκοκκους στο νοσοκομείο

    Η περιοδοντίτιδα επηρεάζει την καρδιά

    Προστασία από λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα

    Χημειοπροφύλαξη ενδοκαρδίτιδας

    www.emedi.gr

     

     

  • Νεφρωσικό σύνδρομο Νεφρωσικό σύνδρομο

    Το νεφρωσικό σύνδρομο είναι συμπτώματα από νεφρική βλάβη

    Το νεφρωσικό σύνδρομο είναι μια συλλογή συμπτωμάτων που οφείλονται σε νεφρική βλάβη, όπως πρωτεΐνες στα ούρα, χαμηλά επίπεδα λευκωματίνης στο αίμα, υψηλά λιπίδια στο αίμα και σημαντική διόγκωση. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αύξηση βάρους, αίσθημα κόπωσης και αφρώδη ούρα. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν θρόμβωση, λοιμώξεις και υψηλή αρτηριακή πίεση. Οι αιτίες περιλαμβάνουν έναν αριθμό νεφρικών παθήσεων, όπως, εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, μεμβρανώδης νεφροπάθεια και νόσος ελάχιστων αλλοιώσεων. Μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί ως επιπλοκή του διαβήτη ή του λύκου. Ο υποκείμενος μηχανισμός, συνήθως, περιλαμβάνει βλάβη στα σπειράματα του νεφρού. Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, σε εξετάσεις ούρων και μερικές φορές (καλύτερα όχι) σε βιοψία νεφρού. Διαφέρει από το νεφριτικό σύνδρομο στο ότι δεν υπάρχουν ερυθρά αιμοσφαίρια στα ούρα. Η θεραπεία κατευθύνεται στην υποκείμενη αιτία. Άλλες προσπάθειες περιλαμβάνουν τη διαχείριση της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της υψηλής χοληστερόλης στο αίμα και του κινδύνου μόλυνσης. Συνιστάται, συχνά, μια δίαιτα με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και περιορισμός υγρών.

    Περίπου 5 ανά 100.000 άτομα επηρεάζονται, ετησίως.

    Η συνήθης υποκείμενη αιτία διαφέρει μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. 

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε ηλικία, αν και εμφανίζεται, κυρίως, σε ενήλικες με αναλογία ενηλίκων προς παιδιά 26 προς 1. 

    Το σύνδρομο παρουσιάζεται με διαφορετικούς τρόπους στις δύο ομάδες: η συχνότερη σπειραματοπάθεια στα παιδιά είναι η νόσος ελαχίστων αλλοιώσεων (66% των περιπτώσεων), ακολουθούμενη από την εστιακή, τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (8%) και τη σπειραματονεφρίτιδα (6%). Στους ενήλικες η πιο συχνή ασθένεια είναι η σπειραματονεφρίτιδα (30-40%), ακολουθούμενη από την εστιακή, τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (15-25%) και τη νόσο ελαχίστων αλλοιώσεων (20%). Η τελευταία, συνήθως, εμφανίζεται ως δευτερογενής και όχι ως πρωτογενής, όπως, συμβαίνει στα παιδιά. Η κύρια αιτία της είναι η διαβητική νεφροπάθεια. Παρουσιάζεται, συνήθως, σε ένα άτομο 40 ή 50 ετών. Από τις περιπτώσεις σπειραματονεφρίτιδας περίπου 60% έως 80% είναι πρωτογενείς, ενώ οι υπόλοιπες είναι δευτερογενείς. Υπάρχουν, επίσης, διαφορές στην επιδημιολογία μεταξύ των δύο φύλων. Η ασθένεια είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες με αναλογία 2 προς 1. Τα επιδημιολογικά δεδομένα αποκαλύπτουν, επίσης, πληροφορίες σχετικά με τον πιο συνηθισμένο τρόπο εμφάνισης συμπτωμάτων σε άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο: αυτόματη ύφεση εμφανίζεται σε έως και 20% ή 30% των περιπτώσεων κατά το πρώτο έτος της ασθένειας. Ωστόσο, αυτή η βελτίωση δεν είναι οριστική, καθώς, περίπου 50% έως 60% των ατόμων με νεφρωσικό σύνδρομο πεθαίνουν ή / και αναπτύσσουν χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 6 έως 14 χρόνια μετά την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, μεταξύ 10% και 20% των ανθρώπων έχουν συνεχή επεισόδια ύφεσης και υποτροπών χωρίς να πεθάνουν ή να θέσουν σε κίνδυνο τα νεφρά τους. Οι κύριες αιτίες θανάτου είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ως αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του συνδρόμου και των θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο, συνήθως, συνοδεύεται από κατακράτηση νερού και νατρίου. Ο βαθμός στον οποίο συμβαίνει αυτό μπορεί να ποικίλλει μεταξύ ελαφρού οιδήματος στα βλέφαρα που μειώνεται κατά τη διάρκεια της ημέρας, επηρεάζοντας τα κάτω άκρα, έως γενικευμένο πρήξιμο και οίδημα ανά σάρκα. Το νεφρωσικό σύνδρομο χαρακτηρίζεται από μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνουρίας (> 3,5 g ανά 1,73 m2 επιφάνειας σώματος ανά ημέρα, ή > 40 mg ανά τετραγωνικό μέτρο επιφάνειας σώματος ανά ώρα σε παιδιά), υπολευκωματιναιμία (<2,5 g/dl), υπερλιπιδαιμία και οίδημα που ξεκινά στο πρόσωπο. Η λιποουρία (λιπίδια στα ούρα) μπορεί, επίσης, να εμφανιστεί, αλλά δεν είναι απαραίτητη για τη διάγνωση του νεφρωσικού συνδρόμου. Η υπονατριαιμία εμφανίζεται, επίσης, με χαμηλή κλασματική απέκκριση νατρίου.

    Η υπερλιπιδαιμία προκαλείται από δύο παράγοντες: 

    • Η υποπρωτεϊναιμία διεγείρει τη σύνθεση πρωτεϊνών στο ήπαρ, με αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή λιποπρωτεϊνών.
    • Ο καταβολισμός των λιπιδίων μειώνεται λόγω των χαμηλότερων επιπέδων λιπάσης της λιποπρωτεΐνης, του κύριου ενζύμου που εμπλέκεται στη διάσπαση των λιποπρωτεϊνών. Άλλες πρωτεϊνες, όπως η απολιποπρωτεΐνη C2 μπορεί, επίσης, να χαθούν με την αυξημένη διήθηση πρωτεϊνών.

    Μερικά άλλα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στο νεφρωσικό σύνδρομο είναι:

    • Το πιο συνηθισμένο σημείο είναι η περίσσεια υγρού στο σώμα λόγω της υπολευκωματιναιμίας στον ορό.
    • Η χαμηλότερη ωσμωτική πίεση στον ορό προκαλεί τη συσσώρευση υγρού στους διάμεσους ιστούς.
    • Η κατακράτηση νατρίου και νερού επιδεινώνει το οίδημα.

    Αυτό μπορεί να έχει διάφορες μορφές:

    • Πρήξιμο γύρω από τα μάτια, χαρακτηριστικά το πρωί.
    • Οίδημα στα πόδια.
    • Υγρό στην υπεζωκοτική κοιλότητα προκαλώντας υπεζωκοτική συλλογή και πνευμονικό οίδημα.
    • Υγρό στην περιτοναϊκή κοιλότητα που προκαλεί ασκίτη.
    • Γενικευμένο οίδημα σε όλο το σώμα γνωστό ως οίδημα ανά σάρκα.
    • Τα περισσότερα από τα άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο είναι φυσιολογικά, αλλά μπορεί να εμφανιστεί υπέρταση (σπάνια).
    • Μπορεί να υπάρχει αναιμία (μικροκυτταρική υπόχρωμη αναιμία) λόγω απώλειας τρανσφερίνης.
    • Η δύσπνοια μπορεί να παρουσιαστεί λόγω υπεζωκοτικής συλλογής ή λόγω διαφραγματικής συμπίεσης από τον ασκίτη.
    • Ο ρυθμός καθίζησης των ερυθροκυττάρων αυξάνεται λόγω αυξημένου ινωδογόνου και άλλων περιεχομένων στο πλάσμα.

    Μερικοί άνθρωποι μπορεί να παρατηρήσουν αφρώδη ούρα, λόγω της μείωσης της επιφανειακής τάσης από τη σοβαρή πρωτεϊνουρία. Η αιματουρία ή η ολιγουρία είναι ασυνήθιστα, αν και αυτά παρατηρούνται, συνήθως, στο νεφρωσικό σύνδρομο. Μπορεί κάποιος να έχει χαρακτηριστικά της υποκείμενης αιτίας, όπως το εξάνθημα που σχετίζεται με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή τη νευροπάθεια που σχετίζεται με τον διαβήτη. Η εξέταση πρέπει, επίσης, να αποκλείει άλλες αιτίες οιδήματος - ειδικά από το καρδιαγγειακό σύστημα και το συκώτι. Τα νύχια του Muehrcke είναι λευκές γραμμές που εκτείνονται σε όλο το μήκος του νυχιού και βρίσκονται παράλληλα με τη σελήνη.

    Τα κύρια σημεία του νεφρωσικού συνδρόμου είναι: 

    Μια πρωτεϊνουρία μεγαλύτερη από 3,5 g/24 h/1,73 m2 (μεταξύ 3 και 3,5 g/24 h/1,73 m2 θεωρείται πρωτεϊνουρία νεφρωσικού συνδρόμου) ή μεγαλύτερη από 40 mg/h/m2 σε παιδιά. Η αναλογία μεταξύ συγκεντρώσεων λευκωματίνης και κρεατινίνης στα ούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί απουσία 24ωρης εξέτασης ούρων για ολική πρωτεΐνη. Αυτός ο συντελεστής θα είναι μεγαλύτερος από 200-400 mg/mmol στο νεφρωσικό σύνδρομο. Αυτή η έντονη απώλεια πρωτεϊνών οφείλεται στην αύξηση της σπειραματικής διαπερατότητας που επιτρέπει στις πρωτεΐνες να περάσουν στα ούρα αντί να συγκρατηθούν στο αίμα. Υπό κανονικές συνθήκες, ένα δείγμα ούρων 24 ωρών δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 80 χιλιοστόγραμμα ή τα 10 χιλιοστόγραμμα ανά δεκατόλιτρο. 
    Μια υπολευκωματιναιμία μικρότερη από 2,5 g/dL, που υπερβαίνει το επίπεδο κάθαρσης του ήπατος, δηλαδή η σύνθεση πρωτεϊνών στο ήπαρ δεν επαρκεί για να αυξήσει τα χαμηλά επίπεδα πρωτεϊνών στο αίμα.
    Το οίδημα θεωρείται ότι προκαλείται από δύο μηχανισμούς. Η πρώτη είναι η υποαλβουμινιαιμία που μειώνει την ωσμωτική πίεση εντός των αγγείων με αποτέλεσμα την υπογκαιμία και την επακόλουθη ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης και συνεπώς, κατακράτηση νατρίου και νερού. Επιπλέον, πιστεύεται ότι η αλβουμίνη προκαλεί άμεση επίδραση στο επιθηλιακό κανάλι νατρίου (ENaC) στο κύριο κύτταρο που οδηγεί στην επαναπορρόφηση νατρίου και νερού. Το οίδημα του νεφρωσικού συνδρόμου εμφανίζεται αρχικά σε μέρη του κάτω σώματος (όπως τα πόδια) και στα βλέφαρα. Στα προχωρημένα στάδια εκτείνεται, επίσης, στην υπεζωκοτική κοιλότητα και το περιτόναιο (ασκίτης) και μπορεί ακόμη και να εξελιχθεί σε γενικευμένο οίδημα ανά σαρκά.
    Η υπερλιπιδαιμία προκαλείται από την αύξηση της σύνθεσης λιποπρωτεϊνών χαμηλής και πολύ χαμηλής πυκνότητας στο ήπαρ που είναι υπεύθυνα για τη μεταφορά χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Υπάρχει, επίσης, μια αύξηση στη σύνθεση της χοληστερόλης στο ήπαρ.
    Η θρομβοφιλία ή η υπερπηκτική ικανότητα είναι μια μεγαλύτερη προδιάθεση για το σχηματισμό θρόμβων αίματος που προκαλείται από μείωση των επιπέδων της αντιθρομβίνης III στο αίμα λόγω της απώλειάς της στα ούρα.
    Η λιποουρία ή η απώλεια λιπιδίων στα ούρα είναι ενδεικτική σπειραματικής παθολογίας λόγω της αύξησης της διήθησης των λιποπρωτεϊνών.

    Nephrotic Syndrome

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να συσχετιστεί με μια σειρά επιπλοκών που μπορούν να επηρεάσουν την υγεία και την ποιότητα ζωής ενός ατόμου: 

    Θρομβοεμβολικές διαταραχές: ιδιαίτερα αυτές που προκαλούνται από μείωση των επιπέδων αντιθρομβίνης III στο αίμα λόγω διαρροής. Η αντιθρομβίνη III εξουδετερώνει τη δράση της θρομβίνης. Η θρόμβωση εμφανίζεται, συνήθως, στις φλέβες των νεφρών, αν και μπορεί επίσης να εμφανιστεί στις αρτηρίες. Η θεραπεία γίνεται με αντιπηκτικά από το στόμα (όχι ηπαρίνη, καθώς η ηπαρίνη δρα μέσω της αντιθρομβίνης 3, η οποία χάνεται στην πρωτεϊνουρία, επομένως θα είναι αναποτελεσματική.)

    Λοιμώξεις: Η αυξημένη ευαισθησία των ατόμων με νεφρωσικό σύνδρομο σε λοιμώξεις μπορεί να είναι αποτέλεσμα της διαρροής ανοσοσφαιρινών από το αίμα, της απώλειας πρωτεϊνών γενικά και της παρουσίας οιδηματώδους υγρού (το οποίο λειτουργεί ως έδαφος αναπαραγωγής λοιμώξεων). Η πιο συχνή λοίμωξη είναι η περιτονίτιδα, ακολουθούμενη από πνευμονικές, δερματικές και ουρολογικές λοιμώξεις, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα και στις πιο σοβαρές περιπτώσεις σηψαιμία. Οι πιο αξιοσημείωτοι από τους αιτιολογικούς οργανισμούς είναι οι Streptococcus pneumoniae και Haemophilus influenzae.

    • Η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα μπορεί να αναπτυχθεί όταν υπάρχει ασκίτης. Αυτή είναι συχνή σε παιδιά, αλλά, πολύ σπάνια, απαντάται σε ενήλικες. 
    • Οξεία νεφρική ανεπάρκεια λόγω υποογκαιμίας: η απώλεια αγγειακού υγρού στους ιστούς (οίδημα) προκαλεί μειωμένη παροχή αίματος στους νεφρούς που προκαλεί απώλεια της λειτουργίας των νεφρών. Συνεπώς, είναι δύσκολο να απαλλαγείτε από την περίσσεια υγρών στο σώμα, διατηρώντας παράλληλα την κυκλοφορία του αίματος.
    • Πνευμονικό οίδημα: η απώλεια πρωτεϊνών από το πλάσμα του αίματος και η επακόλουθη πτώση της ωσμωτικής πίεσης προκαλεί ανώμαλη συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες προκαλώντας υποξία και δύσπνοια.
    • Υποθυρεοειδισμός: ανεπάρκεια της σφαιρίνης μεταφοράς της θυροξίνης (μια γλυκοπρωτεΐνη που είναι πλούσια σε ιώδιο και βρίσκεται στον θυρεοειδή αδένα) λόγω μειωμένης σφαιρίνης δέσμευσης του θυρεοειδούς.
    • Μπορεί να εμφανιστεί ανεπάρκεια βιταμίνης D. Η πρωτεΐνη που δεσμεύει τη βιταμίνη D χάνεται.
    • Υποκαλιαιμία: έλλειψη 25-υδροξυχοληκαλσιφερόλης (ο τρόπος αποθήκευσης της βιταμίνης D στο σώμα). Καθώς, η βιταμίνη D ρυθμίζει την ποσότητα ασβεστίου που υπάρχει στο αίμα, μια μείωση της συγκέντρωσής της θα οδηγήσει σε μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί να είναι αρκετά σημαντικό για να προκαλέσει τετανία. Η υποκαλιαιμία μπορεί να είναι σχετική. Τα επίπεδα ασβεστίου πρέπει να προσαρμόζονται με βάση το επίπεδο αλβουμίνης και τα επίπεδα ιονισμένου ασβεστίου πρέπει να ελέγχονται
    • Μικροκυτταρική υποχρωμική αναιμία: ανεπάρκεια σιδήρου που προκαλείται από την απώλεια φερριτίνης (ένωση που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση σιδήρου στο σώμα). Είναι ανθεκτική στη θεραπεία σιδήρου.
    • Υποσιτισμός πρωτεϊνών: αυτό συμβαίνει όταν η ποσότητα πρωτεΐνης που χάνεται στα ούρα είναι μεγαλύτερη από αυτήν που καταναλώνεται, αυτό οδηγεί σε αρνητική ισορροπία αζώτου. 
    • Καθυστέρηση ανάπτυξης: μπορεί να συμβεί σε περιπτώσεις υποτροπής ή αντίστασης στη θεραπεία. Αιτίες επιβράδυνσης της ανάπτυξης είναι η ανεπάρκεια πρωτεΐνης από την απώλεια πρωτεΐνης στα ούρα, η ανορεξία (μειωμένη πρόσληψη πρωτεΐνης) και η θεραπεία με στερεοειδή (καταβολισμός).
    • Σύνδρομο Cushing.

    ΑΙΤΙΕΣ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο έχει πολλές αιτίες και μπορεί είτε να είναι αποτέλεσμα σπειραματικής νόσου που μπορεί είτε να περιορίζεται στο νεφρό, που ονομάζεται πρωτογενές νεφρωσικό σύνδρομο (πρωτοπαθής σπειραματονεφρίτιδα), είτε μια κατάσταση που επηρεάζει το νεφρό και άλλα μέρη του σώματος, που ονομάζεται δευτερογενές νεφρωσικό σύνδρομο.

    Πρωτοπαθής σπειραματονεφρίτιδα

    Οι πρωτογενείς αιτίες του νεφρωσικού συνδρόμου συνήθως περιγράφονται από την ιστολογία τους: 

    • Νόσος των ελάχιστων αλλοιώσεων: είναι η πιο συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου στα παιδιά. Οφείλει το όνομά του στο γεγονός ότι οι νεφρώνες εμφανίζονται φυσιολογικοί όταν προβάλλονται με το οπτικό μικροσκόπιο και είναι ορατές μόνο χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Ένα άλλο σύμπτωμα είναι η έντονη πρωτεϊνουρία.
    • Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση: είναι η πιο συχνή αιτία νεφρωσικού συνδρόμου σε ενήλικες. Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ουλώδους ιστού στα σπειράματα. Ο όρος εστιακή χρησιμοποιείται, καθώς, μερικά από τα σπειράματα έχουν ουλές, ενώ άλλα φαίνονται ανέπαφα. Ο όρος τμηματικός αναφέρεται στο γεγονός ότι μόνο ένα μέρος της σπειραματικής συσκευής υφίσταται τη βλάβη.
    • Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα: Η φλεγμονή της σπειραματικής μεμβράνης προκαλεί αυξημένη διαρροή στα νεφρά. Δεν είναι σαφές, γιατί αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται στους περισσότερους ανθρώπους, αν και υπάρχει υποψία για έναν αυτοάνοσο μηχανισμό. 
    • Μεμβρανοϋπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα: είναι η φλεγμονή των σπειραμάτων μαζί με την εναπόθεση αντισωμάτων στις μεμβράνες τους, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διήθηση.
    • Ταχέως προοδευτική σπειραματονεφρίτιδα: (Συνήθως εμφανίζεται ως νεφριτικό σύνδρομο) Τα σπειράματα ενός ατόμου έχουν σχήμα ημισελήνου. Χαρακτηρίζεται κλινικά από μια ταχεία μείωση του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (GFR) κατά τουλάχιστον 50% σε σύντομο χρονικό διάστημα, συνήθως, από μερικές ημέρες έως 3 μήνες. 

    Θεωρούνται «διαγνώσεις αποκλεισμού», δηλαδή διαγιγνώσκονται μόνο μετά την εξαίρεση δευτερογενών αιτιών.

    Δευτεροπαθής σπειραματονεφρίτιδα

    Οι δευτερογενείς αιτίες του νεφρωσικού συνδρόμου έχουν τα ίδια ιστολογικά σχήματα με τις κύριες αιτίες, αν και μπορεί να παρουσιάζουν κάποια διαφορά υποδηλώνοντας μια δευτερογενή αιτία, όπως τα σώματα εγκλεισμού.

    Συνήθως περιγράφονται από την υποκείμενη αιτία.

    • Διαβητική νεφροπάθεια: είναι μια επιπλοκή που εμφανίζεται σε ορισμένους διαβητικούς. Η περίσσεια σακχάρου στο αίμα συσσωρεύεται στα νεφρά προκαλώντας τη φλεγμονή και αδυναμία να εκτελέσουν τη φυσιολογική λειτουργία τους. Αυτό οδηγεί στη διαρροή πρωτεϊνών στα ούρα.
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος: αυτή η αυτοάνοση ασθένεια μπορεί να επηρεάσει ορισμένα όργανα, μεταξύ των οποίων και τους νεφρούς, λόγω της εναπόθεσης ανοσοσυμπλεγμάτων που είναι χαρακτηριστικά για αυτήν την ασθένεια. Η ασθένεια μπορεί, επίσης, να προκαλέσει νεφρίτιδα λύκου.
    • Σαρκοείδωση: Αυτή η ασθένεια δεν επηρεάζει, συνήθως, τα νεφρά, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, η συσσώρευση φλεγμονωδών κοκκιωμάτων (συλλογή ανοσοκυττάρων) στα σπειράματα μπορεί να οδηγήσει σε νεφρωσικό σύνδρομο.
    • Σύφιλη: Βλάβη στα νεφρά μπορεί να συμβεί κατά το δευτερογενές στάδιο αυτής της νόσου (μεταξύ 2 και 8 εβδομάδων από την έναρξη).
    • Ηπατίτιδα Β: Ορισμένα αντιγόνα που υπάρχουν κατά τη διάρκεια της ηπατίτιδας μπορούν να συσσωρευτούν στα νεφρά και να τα καταστρέψουν.
    • Σύνδρομο Sjögren: Αυτή η αυτοάνοση ασθένεια προκαλεί την εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων στα σπειράματα, προκαλώντας τη φλεγμονή τους. αυτός είναι ο ίδιος μηχανισμός που συμβαίνει στον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο.
    • HIV: Τα αντιγόνα του ιού προκαλούν απόφραξη στον αυλό του σπειραματικού τριχοειδούς που μεταβάλλει τη φυσιολογική λειτουργία των νεφρών.
    • Αμυλοείδωση: Η εναπόθεση αμυλοειδών ουσιών (πρωτεΐνες με ανώμαλες δομές) στα σπειράματα τροποποιούν το σχήμα και τη λειτουργία τους.
    • Πολλαπλό μυέλωμα: Η νεφρική δυσλειτουργία προκαλείται από τη συσσώρευση και την καταβύθιση ελαφρών αλυσίδων, οι οποίες σχηματίζουν βλάβη στα απομακρυσμένα σωληνάρια, με αποτέλεσμα την απόφραξη των νεφρών. Επιπλέον, οι ελαφριές αλυσίδες μυελώματος είναι, επίσης, άμεσα τοξικές στα εγγύς νεφρικά σωληνάρια, αυξάνοντας περαιτέρω τη δυσλειτουργία των νεφρών.
    • Αγγειίτιδα: Φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων σε σπειραματικό επίπεδο εμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αίματος και βλάπτει τους νεφρούς.
    • Καρκίνος: Όπως συμβαίνει στο μυέλωμα, η εισβολή των σπειραμάτων από καρκινικά κύτταρα διαταράσσει τη φυσιολογική λειτουργία τους.
    • Γενετικές διαταραχές: Το συγγενές νεφρωσικό σύνδρομο είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή στην οποία η πρωτεΐνη νεφρίνη, ένα συστατικό του φραγμού σπειραματικής διήθησης, μεταβάλλεται.
    • Φάρμακα (π.χ. άλατα χρυσού, πενικιλλίνη, καπτοπρίλη): Για παράδειγμα, τα άλατα χρυσού μπορεί να προκαλέσουν περισσότερο ή λιγότερο σημαντική απώλεια πρωτεϊνών στα ούρα ως συνέπεια της συσσώρευσης μετάλλων. Η πενικιλλίνη είναι νεφροτοξική σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και η καπτοπρίλη μπορεί να επιδεινώσει την πρωτεϊνουρία. Πολλά φάρμακα προκαλούν νεφρωσικό σύνδρομο.

    Νεφρωσικό σύνδρομο ανάλογα με το ιστολογικό πρότυπο

    Μεμβρανώδης νεφροπάθεια 

    • Σύνδρομο Sjögren
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Σαρκοείδωση
    • Φάρμακα (όπως κορτικοστεροειδή, χρυσός, ενδοφλέβια ηρωίνη)
    • Κακοήθεια (καρκίνος)
    • Βακτηριακές λοιμώξεις, π.χ. λέπρα & σύφιλη
    • Πρωτοζωικές λοιμώξεις, π.χ. ελονοσία
    • Εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση 

    Υπερτασική νεφροσκλήρυνση

    • HIV 
    • Παχυσαρκία
    • Απώλεια νεφρού

    Νόσος ελάχιστων αλλοιώσεων

    • Φάρμακα, ειδικά Μη Στερινοειδή Φλεγμονώδη στους ηλικιωμένους
    • Κακοήθεια, ειδικά λέμφωμα Hodgkin
    • Αλλεργία
    • Τσίμπημα μέλισσας

    Μεμβρανοϋπερπλαστική σπειραματονεφρίτιδα

    • Ηπατίτιδα C

    Γενετική: Είναι γνωστό ότι πάνω από 50 μεταλλάξεις σχετίζονται με αυτήν την κατάσταση.

    B9781437711554000638 f063 002 9781437711554

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η σπειραματική συσκευή του νεφρού φιλτράρει το αίμα που φτάνει εκεί. Αποτελείται από τριχοειδή αγγεία με μικρούς πόρους που επιτρέπουν τη διέλευση μικρών μορίων που έχουν μοριακό βάρος μικρότερο από 40.000 Daltons, αλλά όχι μεγαλύτερα μακρομόρια, όπως, πρωτεΐνες. Στο νεφρωσικό σύνδρομο, τα σπειράματα επηρεάζονται από φλεγμονή ή υαλίνωση (σχηματισμός ομοιογενούς κρυσταλλικού υλικού εντός κυττάρων) που επιτρέπει σε πρωτεΐνες, όπως, την αλβουμίνη, την αντιθρομβίνη ή τις ανοσοσφαιρίνες να διέρχονται μέσω της κυτταρικής μεμβράνης και να εμφανίζονται στα ούρα. Η λευκωματίνη είναι η κύρια πρωτεΐνη στο αίμα που είναι ικανή να διατηρήσει μια ογκοτική πίεση, η οποία αποτρέπει τη διαρροή υγρού στον εξωκυτταρικό χώρο και τον επακόλουθο σχηματισμό οιδημάτων. Ως απόκριση στην υποπρωτεϊναιμία το ήπαρ ξεκινά έναν αντισταθμιστικό μηχανισμό που περιλαμβάνει τη σύνθεση πρωτεϊνών, όπως η μακροσφαιρίνη άλφα-2 και οι λιποπρωτεΐνες. Η αύξηση των τελευταίων μπορεί να προκαλέσει την υπερλιπιδαιμία που σχετίζεται με αυτό το σύνδρομο.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Μαζί με την απόκτηση πλήρους ιατρικού ιστορικού, απαιτείται μια σειρά βιοχημικών εξετάσεων προκειμένου να καταλήξουμε σε μια ακριβή διάγνωση που επιβεβαιώνει την παρουσία της ασθένειας. Επιπλέον, μερικές φορές πραγματοποιείται απεικόνιση των νεφρών (για δομή και παρουσία δύο νεφρών). Το πρώτο τεστ θα είναι μια ανάλυση ούρων για τον έλεγχο υψηλών επιπέδων πρωτεϊνών, καθώς ένα υγιές άτομο εκκρίνει μια ασήμαντη ποσότητα πρωτεΐνης στα ούρα. Η δοκιμή θα περιλαμβάνει μια 24ωρη εκτίμηση συνολικής πρωτεΐνης ούρων. Το δείγμα ούρων ελέγχεται για πρωτεϊνουρία (> 3,5 g ανά 1,73 m2 ανά 24 ώρες).  Στη συνέχεια, γίνεται εξέταση αίματος για υπολευκωματιναιμία: επίπεδα λευκωματίνης ≤2,5 g / dL (φυσιολογική τιμή = 3,5-5 g / dL). Στη συνέχεια, μια δοκιμασία κάθαρσης κρεατινίνης Clearance CCr θα αξιολογήσει τη λειτουργία των νεφρών, ιδίως, την ικανότητα σπειραματικής διήθησης. Ο σχηματισμός κρεατινίνης είναι αποτέλεσμα της διάσπασης του μυϊκού ιστού, μεταφέρεται στο αίμα και αποβάλλεται στα ούρα. Η μέτρηση της συγκέντρωσης οργανικών ενώσεων και στα δύο υγρά (αίμα και ούρα) αξιολογεί την ικανότητα των σπειραμάτων να φιλτράρουν το αίμα. Τα επίπεδα των ηλεκτρολυτών και της ουρίας μπορούν, επίσης, να αναλυθούν ταυτόχρονα με την κρεατινίνη, προκειμένου να αξιολογηθεί η λειτουργία των νεφρών. Ένα προφίλ λιπιδίων θα πραγματοποιηθεί, επίσης, καθώς υψηλά επίπεδα χοληστερόλης (υπερχοληστερολαιμία), ειδικά αυξημένη LDL, συνήθως, με ταυτόχρονα αυξημένη VLDL, είναι ενδεικτική του νεφρωσικού συνδρόμου. Μια βιοψία νεφρού μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί ως μια πιο συγκεκριμένη και επεμβατική μέθοδος δοκιμής. Τέλος, απαιτείται ανάλυση των αυτοάνοσων δεικτών (ANA, ASTO, C3, κρυοσφαιρίνες, ηλεκτροφόρηση λευκωμάτων ορού) και υπερηχογράφημα άνω και κάτω κοιλίας.

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Μερικά συμπτώματα που εμφανίζονται στο νεφρωτικό σύνδρομο, όπως, οίδημα και πρωτεϊνουρία, εμφανίζονται, επίσης, σε άλλες ασθένειες. Επομένως, άλλες παθολογίες πρέπει να αποκλειστούν για να καταλήξουμε σε οριστική διάγνωση.

    • Οίδημα: Εκτός από το νεφρωσικό σύνδρομο υπάρχουν δύο άλλες διαταραχές που συχνά εμφανίζονται με οίδημα. Αυτές είναι η καρδιακή ανεπάρκεια και η ηπατική ανεπάρκεια. Η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να προκαλέσει κατακράτηση υγρών στους ιστούς ως συνέπεια της μείωσης της ισχύος των κοιλιακών συστολών. Το υγρό συγκεντρώνεται αρχικά στους αστραγάλους, αλλά, στη συνέχεια γενικεύεται και ονομάζεται ανά σάρκα. Τα άτομα με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια έχουν, επίσης, καρδιομεγαλία και αυτό βοηθά στη σωστή διάγνωση. Η σφαγιτιδική φλεβική πίεση μπορεί, επίσης, να αυξηθεί και μπορεί να είναι δυνατή η ακρόαση καρδιακών φυσημάτων. Ένα ηχοκαρδιογράφημα είναι η προτιμώμενη μέθοδος διερεύνησης για αυτά τα συμπτώματα. Ηπατική ανεπάρκεια που προκαλείται από κίρρωση, ηπατίτιδα και άλλες καταστάσεις, όπως ο αλκοολισμός, η χρήση ναρκωτικών ενδοφλεβίως ή ορισμένες κληρονομικές ασθένειες μπορεί να οδηγήσουν σε οίδημα στα κάτω άκρα και στην κοιλιακή κοιλότητα. Άλλα συνοδευτικά συμπτώματα περιλαμβάνουν τον ίκτερο, τις διασταλμένες φλέβες πάνω από τον ομφάλιο λώρο, σημάδια γρατσουνίσματος (λόγω εκτεταμένου κνησμού, γνωστή ως φαγούρα), διογκωμένο σπλήνα, αραχνοειδή αιμαγγειώματα, εγκεφαλοπάθεια, μώλωπες, οζώδες ήπαρ και ανωμαλίες στις δοκιμές λειτουργίας του ήπατος. Επίσης, τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη χορήγηση ορισμένων φαρμάκων πρέπει να εξαιρεθούν. Αυτά τα φάρμακα προάγουν την κατακράτηση υγρού στα άκρα, όπως, συμβαίνει με τα μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη, ορισμένα αντιυπερτασικά φάρμακα, τα κορτικοστεροειδή και τις ορμόνες κ.ά. Η οξεία υπερφόρτωση υγρών μπορεί να προκαλέσει οίδημα σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια. Αυτά τα άτομα είναι γνωστό ότι έχουν νεφρική ανεπάρκεια και είτε έχουν πιει πάρα πολλά υγρά είτε έχουν καθυστερήσει την αιμοκάθαρσή τους. Επιπλέον, όταν ο μεταστατικός καρκίνος εξαπλώνεται στους πνεύμονες ή την κοιλιά, προκαλεί συλλογές και συσσώρευση υγρών λόγω απόφραξης των λεμφικών αγγείων και φλεβών, καθώς και ορώδους εξίδρωσης. 
    • Πρωτεϊνουρία: Η απώλεια πρωτεϊνών από τα ούρα προκαλείται από πολλούς παθολογικούς παράγοντες και η μόλυνση από αυτούς τους παράγοντες πρέπει να αποκλειστεί πριν να είναι βέβαιο ότι ένα άτομο έχει νεφρωσικό σύνδρομο. Το πολλαπλούν μυέλωμα μπορεί να προκαλέσει μια πρωτεϊνουρία που δεν συνοδεύεται από υπολευκωματιναιμία, η οποία είναι σημαντική βοήθεια για τη διαφορική διάγνωση. Άλλες πιθανές αιτίες πρωτεϊνουρίας περιλαμβάνουν την ασθένεια, την απώλεια βάρους ή τον πόνο στα οστά. Στον σακχαρώδη διαβήτη υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των αυξήσεων των επιπέδων γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης και της εμφάνισης πρωτεϊνουρίας. Άλλες αιτίες είναι η αμυλοείδωση και ορισμένες άλλες αλλεργικές και μολυσματικές ασθένειες.

    1 mfZ56zNx6o2w4PiyL34geA

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η θεραπεία του νεφρωσικού συνδρόμου μπορεί να είναι συμπτωματική ή πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα τους τραυματισμούς που προκαλούνται στα νεφρά.

    Συμπτωματική θεραπεία

    Ο στόχος αυτής της θεραπείας είναι η αντιμετώπιση των ανισορροπιών που προκαλούνται από την ασθένεια: οίδημα, υπολευκωματιναιμία, υπερλιπιδαιμία, υπερπηκτικότητα και μολυσματικές επιπλοκές.

    -Οίδημα: 

    Η αντιμετώπιση του οιδήματος είναι ο πρωταρχικός στόχος της θεραπείας του νεφρωσικού συνδρόμου.

    Πραγματοποιείται μέσω του συνδυασμού ορισμένων συστάσεων:

    • Ανάπαυση: ανάλογα με τη σοβαρότητα του οιδήματος και λαμβάνοντας υπόψη τον κίνδυνο θρόμβωσης που προκαλείται από την παρατεταμένη ανάπαυση στο κρεβάτι. 
    • Θεραπεία με διατροφή: Διατροφή βασισμένη σε μια δίαιτα με τη σωστή πρόσληψη ενέργειας και ισορροπία πρωτεϊνών που θα χρησιμοποιηθούν σε διαδικασίες σύνθεσης και όχι ως πηγή θερμίδων. Συνιστάται, συνήθως, συνολικά 35 kcal / kg σωματικού βάρους / ημέρα. Αυτή η δίαιτα πρέπει, επίσης, να συμμορφώνεται με δύο ακόμη απαιτήσεις: η πρώτη είναι να μην καταναλώνεται περισσότερο από 1 g πρωτεΐνης / kg σωματικού βάρους / ημέρα, καθώς μια μεγαλύτερη ποσότητα θα μπορούσε να αυξήσει τον βαθμό πρωτεϊνουρίας και να προκαλέσει αρνητική ισορροπία αζώτου. Συνήθως, συνιστάται στους ανθρώπους κομμάτια κρέατος, ψαριού και πουλερικών. Η δεύτερη κατευθυντήρια γραμμή απαιτεί ότι η ποσότητα νερού που καταναλώνεται δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από το επίπεδο της διούρησης. Για να διευκολυνθεί αυτό, η κατανάλωση αλατιού πρέπει, επίσης, να ελέγχεται, καθώς, συμβάλλει στην κατακράτηση νερού. Συνιστάται να περιορίσετε την πρόσληψη νατρίου σε 1 ή 2 g / ημέρα, πράγμα που σημαίνει ότι το αλάτι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα και θα πρέπει, επίσης, να αποφεύγετε τα αλμυρά τρόφιμα. Τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε νάτριο περιλαμβάνουν μείγματα καρυκευμάτων, κονσέρβες, σούπες, κονσερβοποιημένα λαχανικά που περιέχουν αλάτι, κρέατα, όπως γαλοπούλα, ζαμπόν, σαλάμι, επεξεργασμένα τρόφιμα, fast food, σάλτσα σόγιας, κέτσαπ και σάλτσες σαλάτας. Στις ετικέτες τροφίμων αναγράφονται τα χιλιοστόγραμμα νατρίου ανά μερίδα. Το νάτριο πρέπει να είναι μικρότερο ή ίσο με τις θερμίδες ανά μερίδα. Να χρησιμοποιείτε καλύτερα ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι.
    • Φάρμακα: Η φαρμακολογική θεραπεία του οιδήματος βασίζεται σε διουρητικά φάρμακα (ειδικά διουρητικά αγκύλης, όπως η φουροσεμίδη). Σε σοβαρές περιπτώσεις οιδήματος (ή σε περιπτώσεις με  επιπτώσεις, όπως οίδημα του οσχέου, πρωκτού ή της ουρήθρας) ή σε άτομα με σοβαρές λοιμώξεις (όπως, σήψη ή υπεζωκοτική συλλογή), τα διουρητικά μπορούν να χορηγηθούν ενδοφλεβίως. Αυτό συμβαίνει όταν ο κίνδυνος από την αύξηση των υγρών θεωρείται μεγαλύτερος από τον κίνδυνο σοβαρής υποογκαιμίας, η οποία μπορεί να προκληθεί από την ισχυρή διουρητική δράση της ενδοφλέβιας θεραπείας. Να ελέγχετε, συχνά, τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη. Χρησιμοποιείται διάλυμα 25% λευκωματίνης που χορηγείται μόνο για 4 ώρες προκειμένου να αποφευχθεί το πνευμονικό οίδημα. Τα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη αναλύονται ξανά: εάν η τιμή του αιματοκρίτη είναι μικρότερη από την αρχική τιμή (είναι σημείο σωστής επέκτασης), τα διουρητικά χορηγούνται για τουλάχιστον 30 λεπτά. Εάν το επίπεδο του αιματοκρίτη είναι μεγαλύτερο από το αρχικό, αυτό αποτελεί αντένδειξη για τη χρήση διουρητικών, καθώς, θα αυξάνουν την εν λόγω τιμή. Μπορεί να είναι απαραίτητο να δοθεί σε ένα άτομο κάλιο ή να απαιτείται αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες εάν το διουρητικό φάρμακο προκαλεί υποκαλιαιμία, ως παρενέργεια.

    -Υπολευκωματιναιμία: 

    Αντιμετωπίζεται με τη θεραπεία διατροφής που περιγράφεται ως θεραπεία για το οίδημα. Περιλαμβάνει μέτρια πρόσληψη τροφών πλούσιων σε ζωικές πρωτεΐνες. 

    -Υπερλιπιδαιμία:

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα της πάθησης, μπορεί να αντιμετωπιστεί με υπολιπιδαιμική δίαιτα. Η κατάποση χοληστερόλης θα πρέπει να είναι μικρότερη από 300 mg / ημέρα, και απαιτούνται τρόφιμα με χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λίπη. Αποφύγετε τα κορεσμένα λίπη, όπως το βούτυρο, το τυρί, τα τηγανητά τρόφιμα, τα λιπαρά κομμάτια κόκκινου κρέατος και το δέρμα των πουλερικών. Αυξήστε την πρόσληψη ακόρεστου λίπους, όπως ελαιόλαδο, έλαιο canola, φυστικοβούτυρο, αβοκάντο, ψάρι και ξηρούς καρπούς. 

    -Θρομβοφιλία:

    Η ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους (LMWH) μπορεί να είναι κατάλληλη για χρήση ως προφυλακτικό σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε ασυμπτωματικά άτομα που δεν έχουν ιστορικό πάθησης από θρομβοεμβολισμό. Όταν η θρομβοφιλία είναι τέτοια που οδηγεί στο σχηματισμό θρόμβων αίματος, η ηπαρίνη χορηγείται για τουλάχιστον 5 ημέρες μαζί με από του στόματος αντιπηκτικά. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και εάν ο χρόνος προθρομβίνης βρίσκεται εντός του θεραπευτικού εύρους του (μεταξύ 2 και 3), ενδέχεται να είναι δυνατή η αναστολή της LMWH διατηρώντας παράλληλα τα αντιπηκτικά από το στόμα για τουλάχιστον 6 μήνες.

    -Λοιμώδεις επιπλοκές:

    Μπορεί να ληφθούν αντιβακτηριακά φάρμακα σύμφωνα με το μολυσματικό παράγοντα.

    Εκτός από αυτές τις βασικές ανισορροπίες, η βιταμίνη D και το ασβέστιο λαμβάνονται, επίσης, από το στόμα σε περίπτωση που η ανεπάρκεια της βιταμίνης D προκαλεί σοβαρή υποκαλιαιμία. Αυτή η θεραπεία έχει ως στόχο την αποκατάσταση των φυσιολογικών επιπέδων ασβεστίου στο άτομο. 

    -Επίτευξη καλύτερου ελέγχου επιπέδων γλυκόζης στο αίμα εάν το άτομο είναι διαβητικό.

    -Έλεγχος της αρτηριακής πίεσης:

    Οι αναστολείς ACE είναι το φάρμακο επιλογής. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μείωσης της αρτηριακής πίεσης, έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν την απώλεια πρωτεΐνης.

    Βλάβη στα νεφρά

    Η θεραπεία της βλάβης των νεφρών μπορεί να αντιστρέψει ή να καθυστερήσει την εξέλιξη της νόσου.

    Η νεφρική βλάβη αντιμετωπίζεται με συνταγογράφηση φαρμάκων:

    Κορτικοστερεοειδή: το αποτέλεσμα είναι η μείωση της πρωτεϊνουρίας και ο κίνδυνος μόλυνσης καθώς και η επίλυση του οιδήματος. Η πρεδνιζόνη συνταγογραφείται, συνήθως, σε δόση 60 mg/m2 της επιφάνειας του σώματος/ημέρα σε μια πρώτη θεραπεία για 4-8 εβδομάδες. Μετά από αυτήν την περίοδο η δόση μειώνεται στα 40 mg/m2 για άλλες 4 εβδομάδες. Τα άτομα με υποτροπή ή τα παιδιά λαμβάνουν πρεδνιζολόνη 2 mg/kg/ημέρα έως ότου τα ούρα γίνουν αρνητικά για την πρωτεΐνη. Στη συνέχεια, 1,5 mg/kg/ημέρα για 4 εβδομάδες.

    Συχνές υποτροπές αντιμετωπίζονται με: κυκλοφωσφαμίδη ή μουστάρδα αζώτου (μεχλωραιθαμίνη) ή κυκλοσπορίνη ή λεβαμιζόλη.

    Οι άνθρωποι μπορούν να ανταποκριθούν στην πρεδνιζόνη με διάφορους τρόπους:

    • Άτομα με ευαίσθησία στα κορτικοστεεροειδή ή πρώιμη ανταπόκριση στα στερεοειδή: το άτομο ανταποκρίνεται στα κορτικοστερεοειδή τις πρώτες 8 εβδομάδες θεραπείας. Αυτό αποδεικνύεται από την έντονη διούρηση και την εξαφάνιση οιδημάτων, καθώς και από αρνητικό τεστ για πρωτεϊνουρία σε τρία δείγματα ούρων που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια της νύχτας.
    • Άτομα με ανθεκτικότητα στα κορτικοστερεοειδή ή καθυστερημένη ανταπόκριση στα στερεοειδή: η πρωτεϊνουρία επιμένει μετά τη θεραπεία των 8 εβδομάδων. Η έλλειψη ανταπόκρισης είναι ενδεικτική της σοβαρότητας της σπειραματικής βλάβης, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια.
    • Άτομα με δυσανεξία στα κορτικοστερεοειδή: εμφανίζονται επιπλοκές, όπως, η υπέρταση και κερδίζουν πολύ βάρος και μπορούν να αναπτύξουν άσηπτη ή αγγειακή νέκρωση του ισχίου ή του γόνατος, καταρράκτη και θρόμβωση ή / και εμβολές.
    • Άτομα εξαρτώμενα από τα κορτικοστερεοειδή: πρωτεϊνουρία εμφανίζεται όταν η δόση του κορτικοστερεοειδούς μειώνεται ή υπάρχει υποτροπή τις δύο πρώτες εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.

    Ο έλεγχος ευαισθησίας in vitro στα γλυκοκορτικοειδή, με την επίδρασή τους στα μονοπύρηνα κύτταρα του περιφερικού αίματος του ατόμου σχετίζεται με τον αριθμό των  μη βέλτιστων κλινικών αποκρίσεων: τα πιο ευαίσθητα άτομα in vitro έχουν μεγαλύτερη εξάρτηση από τα κορτικοειδή, ενώ στα πιο ανθεκτικά άτομα vitro τα κορτικοειδή είναι αναποτελεσματική θεραπεία. 

    Ανοσοκατασταλτικά (κυκλοφωσφαμίδη): ενδείκνυται μόνο σε επαναλαμβανόμενο νεφρωσικό σύνδρομο σε άτομα που εξαρτώνται από τα κορτικοστεροειδή ή σε δυσανεξία στα κορτικοστερεοειδή. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις, η πρωτεϊνουρία πρέπει να διορθωθεί πριν ξεκινήσει η θεραπεία με τον ανοσοκατασταλτικό, με παρατεταμένη θεραπεία με πρεδνιζόνη. Η αναστολή της πρωτεϊνουρίας δείχνει την ακριβή στιγμή κατά την οποία μπορεί να ξεκινήσει η θεραπεία με κυκλοφωσφαμίδη. Η θεραπεία συνεχίζεται για 8 εβδομάδες σε δόση 3 mg/kg/ημέρα, η ανοσοκαταστολή σταματά μετά από αυτήν την περίοδο. Για να μπορέσει να ξεκινήσει αυτή τη θεραπεία, το άτομο δεν πρέπει να πάσχει από ουδετεροπενία, ούτε αναιμία, κάτι που θα προκαλούσε περαιτέρω επιπλοκές. Η κυκλοφωσφαμίδη έχει πολλές παρενέργειες και η πιο ήπια είναι η αλωπεκία. Πραγματοποιούνται πλήρεις εξετάσεις μέτρησης αίματος κατά τη διάρκεια της θεραπείας προκειμένου να φανεί πιθανή μόλυνση.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Η πρόγνωση για το νεφρωσικό σύνδρομο υπό θεραπεία είναι γενικά καλή, αν και αυτό εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία, την ηλικία του ατόμου και την ανταπόκρισή του στη θεραπεία. Συνήθως, είναι καλή στα παιδιά, επειδή η νόσος ελαχίστων αλλοιώσεων ανταποκρίνεται πολύ καλά στα στεροειδή και δεν προκαλεί χρόνια νεφρική ανεπάρκεια. Τυχόν υποτροπές που συμβαίνουν γίνονται λιγότερο συχνές με την πάροδο του χρόνου. Το αντίθετο συμβαίνει με τη σπειραματονεφρίτιδα, στην οποία ο νεφρός παθαίνει βλάβη εντός τριών ετών από την ανάπτυξη της νόσου, καθιστώντας απαραίτητη την αιμοκάθαρση και την επακόλουθη μεταμόσχευση νεφρού. Επιπλέον, τα παιδιά κάτω των 5 ετών έχουν γενικά μια φτωχή πρόγνωση, όπως και οι ενήλικες ηλικίας άνω των 30 ετών, καθώς έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο νεφρικής ανεπάρκειας. Άλλες αιτίες, όπως η εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση, συχνά, οδηγούν σε νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Παράγοντες που σχετίζονται με μια φτωχή πρόγνωση σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνουν τα επίπεδα πρωτεϊνουρίας, τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και τη νεφρική λειτουργία (GFR). Χωρίς θεραπεία, το νεφρωσικό σύνδρομο έχει πολύ κακή πρόγνωση, ιδιαίτερα η ταχέως εξελισσόμενη σπειραματονεφρίτιδα, η οποία οδηγεί σε οξεία νεφρική ανεπάρκεια μετά από μερικούς μήνες.

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΝΕΦΡΩΣΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

    Το νεφρωσικό σύνδρομο μπορεί να επηρεάσει οποιαδήποτε ηλικία, αν και εμφανίζεται κυρίως σε ενήλικες με αναλογία ενηλίκων προς παιδιά από 26 έως 1. Το σύνδρομο παρουσιάζεται με διαφορετικούς τρόπους στις δύο ομάδες: η συχνότερη σπειραματοπάθεια στα παιδιά είναι η ασθένεια ελάχιστης αλλαγής (66% των περιπτώσεων), ακολουθούμενη από εστιακή τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (8%) και μεσαγγειοκαχοειδή σπειραματονεφρίτιδα (6%). Στους ενήλικες η πιο συχνή ασθένεια είναι η μεσαγγειο-τριχοειδής σπειραματονεφρίτιδα (30-40%), ακολουθούμενη από εστιακή και τμηματική σπειραματοσκλήρυνση (15-25%) και ασθένεια ελάχιστης αλλαγής (20%). Το τελευταίο συνήθως εμφανίζεται ως δευτερογενές και όχι πρωτογενές όπως συμβαίνει στα παιδιά. Η κύρια αιτία της είναι η διαβητική νεφροπάθεια. Παρουσιάζεται συνήθως σε ένα άτομο από τη δεκαετία του '40 ή του '50. Από τις περιπτώσεις σπειραματονεφρίτιδας περίπου 60% έως 80% είναι πρωτογενείς, ενώ οι υπόλοιπες είναι δευτερογενείς. Υπάρχουν επίσης διαφορές στην επιδημιολογία μεταξύ των δύο φύλων, η ασθένεια είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες με αναλογία 2 προς 1. Τα επιδημιολογικά δεδομένα αποκαλύπτουν επίσης πληροφορίες σχετικά με τον πιο συνηθισμένο τρόπο εμφάνισης συμπτωμάτων σε άτομα με νεφρωσικό σύνδρομο: η αυθόρμητη ύφεση εμφανίζεται σε έως και 20% ή 30% των περιπτώσεων κατά το πρώτο έτος της ασθένειας. Ωστόσο, αυτή η βελτίωση δεν είναι οριστική καθώς περίπου 50% έως 60% των ατόμων με νεφρωτικό σύνδρομο πεθαίνουν ή / και αναπτύσσουν χρόνια νεφρική ανεπάρκεια 6 έως 14 χρόνια μετά την ύφεση. Από την άλλη πλευρά, μεταξύ 10% και 20% των ανθρώπων έχουν συνεχή επεισόδια ύφεσης και υποτροπών χωρίς να πεθάνουν ή να θέσουν σε κίνδυνο τα νεφρά τους. Οι κύριες αιτίες θανάτου είναι καρδιαγγειακά, ως αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του συνδρόμου και θρομβοεμβολικών ατυχημάτων.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών

    thumbnail

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Το σύνδρομο Fanconi

    Θρόμβωση νεφρικής φλέβας

    Θρόμβωση των εν τω βάθει φλεβών

    Σπιρονολακτόνη

    Ασκίτης

    Η αφυδάτωση προκαλεί πολλές ασθένειες

    Α1 αντιθρυψίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη θρομβοφιλία

    Η θεραπεία για όλες τις κυτταρίτιδες

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Βαζοπρεσσίνη

    Καροτιναιμία

    Μήπως έχετε κατακράτηση υγρών;

    Η οικογενής αμυλοειδική νευροπάθεια

    Σύφιλη

    Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα

    Ασβέστιο

    Πνευμονική εμβολή

    Λέμφωμα Hodgkin

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική ούρων

    Οζώδης πολυαρτηρίτιδα

    Ολικά λευκώματα αίματος

    Αλδοστερόνη

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    α2- μακροσφαιρίνη

    Νόσος του Crohn

    Ποιοι πρέπει να κάνουν το εμβόλιο πνευμονιόκοκκου

    Εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο στα παιδιά

    Ανοσοανεπάρκεια

    Δηλητηρίαση από υδράργυρο

    www.emedi.gr

     

  • Πνευμονία από εισρόφηση Πνευμονία από εισρόφηση

    Πνευμονία από εισρόφηση γαστρικού περιεχομένου

    Η πνευμονία από εισρόφηση ή πνευμονία εξ εισροφήσεως είναι ένας τύπος πνευμονικής λοίμωξης που οφείλεται σε σχετικά μεγάλη ποσότητα υλικού από το στομάχι ή το στόμα που εισέρχεται στους πνεύμονες.

    Λοίμωξη του πνεύμονα λόγω εισρόφησης τροφίμων, υγρών ή γαστρικού περιεχομένου από την ανώτερη αναπνευστική οδό.

    Συνήθης πορεία - οξεία, διαλείπουσα. 

    Τα σημεία και τα συμπτώματα περιλαμβάνουν, συχνά, πυρετό και βήχα σχετικά γρήγορης έναρξης.

    Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν απόστημα πνεύμονα και χημική φλεγμονή των πνευμόνων, η οποία εμφανίζεται από όξινα, αλλά, μη μολυσματικά περιεχόμενα στομάχου που εισέρχονται στους πνεύμονες. 

    Η μόλυνση μπορεί να οφείλεται σε ποικιλία βακτηρίων.

    Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το μειωμένο επίπεδο συνείδησης, τα προβλήματα κατάποσης, τον αλκοολισμό, τη διατροφή με ρινογαστρικό σωλήνα και την κακή στοματική υγιεινή. 

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στο ιστορικό, τα συμπτώματα, την ακτινογραφία θώρακος και την καλλιέργεια πτυέλων.

    Μπορεί να είναι δύσκολη η διαφοροποίηση από άλλους τύπους πνευμονίας. 

    Η θεραπεία γίνεται, συνήθως, με αντιβιοτικά, όπως, κλινδαμυκίνη, μεροπενέμη, αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη ή μοξιφλοξασίνη.

    Για όσους έχουν μόνο χημική πνευμονίτιδα, συνήθως, δεν απαιτούνται αντιβιοτικά.

    Μεταξύ των ατόμων που νοσηλεύονται με πνευμονία, περίπου το 10% οφείλεται στην εισρόφηση.

    Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους, ειδικά σε γηροκομεία.

    Και τα δύο φύλα επηρεάζονται εξίσου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Το άτομο μπορεί να έχει αυξημένο αναπνευστικό ρυθμό, πτύελα που μυρίζουν, αιμόπτυση και πυρετό. Μπορεί να προκύψουν επιπλοκές, όπως, εξιδρωματική υπεζωκοτική συλλογή, εμπύημα και αποστήματα πνευμόνων. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να  σχηματίσει πνευμονικό απόστημα. Μια άλλη πιθανή επιπλοκή είναι ένα εμπύημα, στο οποίο συλλέγεται πύον μέσα στους πνεύμονες. Εάν συμβαίνει συχνά εισρόφηση, η χρόνια φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει πάχυνση των πνευμόνων, με αποτέλεσμα βρογχεκτασίες. 

    ΑΙΤΙΕΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Η πνευμονία από εισρόφηση προκαλείται, συχνά, από έναν ελαττωματικό μηχανισμό κατάποσης, όπως, μια νευρολογική ασθένεια ή ως αποτέλεσμα τραυματισμού που βλάπτει άμεσα την κατάποση ή παρεμβαίνει στη συνείδηση. Η εξασθενημένη συνείδηση ​​μπορεί να είναι σκόπιμη, όπως, η χρήση γενικής αναισθησίας για χειρουργική επέμβαση. Για πολλούς τύπους χειρουργικών επεμβάσεων, οι άνθρωποι που προετοιμάζονται για χειρουργική επέμβαση, επομένως, καθοδηγούνται να μην παίρνουν τίποτα από το στόμα, για τουλάχιστον τέσσερις ώρες πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Αυτές οι καταστάσεις επιτρέπουν την είσοδο βακτηρίων στους πνεύμονες, επιτρέποντας, έτσι, την ανάπτυξη μιας λοίμωξης.

    page 2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    • Μειωμένη κατάποση: Οι καταστάσεις που προκαλούν δυσφαγία επιδεινώνουν την ικανότητα των ανθρώπων να καταπιούν, προκαλώντας αυξημένο κίνδυνο εισόδου σωματιδίων από το στομάχι ή το στόμα στους αεραγωγούς. Ενώ, η δυσλειτουργία κατάποσης σχετίζεται με πνευμονία από εισρόφηση, η δυσφαγία μπορεί να μην επαρκεί εκτός εάν υπάρχουν άλλοι παράγοντες κινδύνου. Οι νευρολογικές καταστάσεις που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τα νεύρα που εμπλέκονται στον μηχανισμό κατάποσης περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο, νόσο του Πάρκινσον και σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι ανατομικές αλλαγές στο στήθος μπορούν, επίσης, να διαταράξουν τον μηχανισμό κατάποσης. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με προχωρημένη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή ΧΑΠ τείνουν να αναπτύσσουν διογκωμένους πνεύμονες, με αποτέλεσμα τη συμπίεση του οισοφάγου και κατά συνέπεια την παλινδρόμηση. 
    • Τροποποιημένη ψυχική κατάσταση: Αλλαγές στο επίπεδο συνείδησης επηρεάζουν τον μηχανισμό κατάποσης απενεργοποιώντας τόσο τα φυσικά προστατευτικά μέτρα του σώματος κατά της αναρρόφησης, όσο και πιθανώς προκαλώντας ναυτία και έμετο. Η αλλοιωμένη ψυχική κατάσταση μπορεί να προκληθεί από ιατρικές καταστάσεις, όπως, επιληπτικές κρίσεις. Ωστόσο, πολλοί άλλοι παράγοντες μπορούν, επίσης, να είναι υπεύθυνοι, συμπεριλαμβανομένης της γενικής αναισθησίας και του αλκοόλ.
    • Βακτηριακός αποικισμός: Η κακή στοματική υγιεινή μπορεί να οδηγήσει σε αποικισμό του στόματος με υπερβολικές ποσότητες βακτηρίων, η οποία συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση.
    • Εθνικότητα: Οι Ασιάτες που έχουν διαγνωστεί με πνευμονία από εισρόφηφη έχουν χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με άλλες εθνοτικές ομάδες, ενώ οι Αφροαμερικανοί και οι λευκοί έχουν παρόμοιο κίνδυνο θανάτου. Οι ισπανόφωνοι έχουν μικρότερο κίνδυνο θανάτου από τους μη ισπανόφωνους.
    • Άλλα: Ηλικία, αρσενικό φύλο, σακχαρώδης διαβήτης, υποσιτισμός, χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων, αναστολείς αντλίας πρωτονίων και αναστολείς μετατροπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης, η παρατεταμένη νοσηλεία, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η σίτιση με γαστρικό σωλήνα, οι μηχανικές παρεμβάσεις αεραγωγών, οι ανοσοκατασταλμένοι, το ιστορικό καπνίσματος, τα αντιβιοτικά, η προχωρημένη ηλικία, η μειωμένη πνευμονική κάθαρση, το μειωμένο αντανακλαστικό βήχα, η διαταραχή του φυσιολογικού βλεννογόνου, η μειωμένη κάθαρση φλεγμάτων, η αλλοίωση της κυτταρικής και χυμικής ανοσίας, η απόφραξη των αεραγωγών και ο χαλασμένος πνευμονικός ιστός, όλοι αυτοί αποτελούν παράγοντες κινδύνου.

    ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Τα βακτήρια που εμπλέκονται στην πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να είναι αερόβια ή αναερόβια.

    Τα συχνότερα αερόβια βακτήρια που εμπλέκονται περιλαμβάνουν:

    • Streptococcus pneumoniae 
    • Staphylococcus aureus 
    • Haemophilus influenzae 
    • Pseudomonas aeruginosa
    • Klebsiella: συχνά, εμφανίζεται στην πνευμονία από εισρόφηση στους αλκοολικούς 

    Τα αναερόβια βακτήρια διαδραματίζουν, επίσης, βασικό ρόλο στην παθογένεση της πνευμονίας από εισρόφηση. Αποτελούν την πλειοψηφία της φυσιολογικής στοματικής χλωρίδας και η παρουσία υγρού υγρού στους πνεύμονες υποδηλώνει έντονα την πνευμονία από εισρόφηση δευτερογενώς από έναν αναερόβιο οργανισμό. Αν και είναι δύσκολο να επιβεβαιωθεί η παρουσία αναερόβιων μικροργανισμών μέσω καλλιεργειών, η θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιλαμβάνει, συνήθως, αναερόβια κάλυψη με αντιβιοτικά.

    Τα πιθανά αναερόβια βακτήρια:

    • Βακτηριοειδή 
    • Prevotella
    • Fusobacterium
    • Πεπτοστρεπτόκοκκος

    1d5576daec72b8c2c297de85cc8e6182

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η εισρόφηση ορίζεται ως η εισπνοή στοματοφαρυγγικού ή γαστρικού περιεχομένου στο πνευμονικό δέντρο.

    Ανάλογα με τη σύνθεση της εισρόφησης, έχουν περιγραφεί τρεις επιπλοκές: 

    • Μπορεί να αναπτυχθεί χημική πνευμονίτιδα της οποίας η σοβαρότητα εξαρτάται από την τιμή του pH και την ποσότητα της αναρρόφησης. Οι δύο πνευμονικές αλλαγές μετά την αναρρόφηση οξέος είναι:

    α) άμεση τοξική βλάβη στο αναπνευστικό επιθήλιο με αποτέλεσμα το διάμεσο πνευμονικό οίδημα και

    β) λίγες ώρες αργότερα, φλεγμονώδης απόκριση με παραγωγή κυτοκινών, διήθηση ουδετερόφιλων και ενεργοποίηση μακροφάγων. Δημιουργούνται ελεύθερες ρίζες οξυγόνου οι οποίες, με τη σειρά τους, οδηγούν σε περαιτέρω βλάβη των πνευμόνων. Οι ασθενείς μπορεί να παραμείνουν ασυμπτωματικοί μετά από αναρρόφηση οξέος. Άλλοι μπορεί να αναπτύξουν δύσπνοια, πόνο στο πλευριτικό στήθος, βήχα, πυρετό, αιματηρά ή αφρώδη πτύελα και αναπνευστική ανεπάρκεια.

    • Μπορεί να αναπτυχθεί πνευμονία από εισρόφηση.
    • Η τρίτη επιπλοκή εμφανίζεται μετά την εισπνοή σωματιδιακών υλικών που εμποδίζουν τους αεραγωγούς. Οι ασθενείς θα έχουν ξαφνική αρτηριακή υποξαιμία με ανάπτυξη πνευμονικής ατελεκτασίας.

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η τοποθεσία εξαρτάται συχνά από τη βαρύτητα και εξαρτάται από τη θέση του ατόμου. Γενικά, οι δεξιοί μεσαίοι και κάτω λοβοί του πνεύμονα είναι οι πιο συχνές περιοχές που επηρεάζονται, λόγω του μεγαλύτερου διαμετρήματος και του κατακόρυφου προσανατολισμού του δεξιού βασικού βρόγχου. Σε άτομα που παθαίνουν εισρόφηση, ενώ στέκονται μπορούν να προσβληθούν και οι δύο κάτω λοβοί των πνευμόνων. Ο δεξιός άνω λοβός είναι μια συχνή περιοχή εντόπισης, όπου, τα υγρά συσσωρεύονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του πνεύμονα, σε αλκοολικούς που παθαίνουν εισρόφηση σε ύπτια θέση. 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η αξιολόγηση της εισρόφησης πραγματοποιείται γενικά με μια μελέτη κατάποσης που περιλαμβάνει ακτινολογική αξιολόγηση του μηχανισμού κατάποσης μέσω προκλήσεων με υγρές και στερεές τροφές. Αυτές οι μελέτες επιτρέπουν την αξιολόγηση της διείσδυσης στις φωνητικές πτυχές και πιο κάτω, αλλά δεν αποτελούν ευαίσθητο και ειδικό δείκτη για την πιθανότητα εισρόφησης. Επιπλέον, είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ πνευμονίας από εισρόφηση και πνευμονίτιδας από εισρόφηση. 

    Η πνευμονία από εισρόφηση διαγιγνώσκεται, συνήθως, με συνδυασμό της κλινικής εικόνας (άτομα με παράγοντες κινδύνου για αναρρόφηση) και τα ακτινολογικά ευρήματα (διήθηση στη σωστή θέση). Μια ακτινογραφία θώρακος πραγματοποιείται, συνήθως, σε περιπτώσεις όπου υπάρχει υποψία πνευμονίας, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας από εισρόφηση. Τα ευρήματα στην ακτινογραφία θώρακα που υποστηρίζουν την πνευμονία από εισρόφηση περιλαμβάνουν την εντοπισμένη θέση της πνευμονίας, ανάλογα με τη θέση του ασθενούς όταν συνέβη η εισρόφηση. Για παράδειγμα, τα άτομα που είναι ύπτια όταν παθαίνουν εισρόφηση, συχνά, αναπτύσσουν σταθεροποίηση στο δεξιό κάτω λοβό του πνεύμονα. Οι καλλιέργειες πτυέλων δεν χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση πνευμονίας από εισρόφηση λόγω του υψηλού κινδύνου επιμόλυνσης. Τα κλινικά συμπτώματα μπορεί, επίσης, να αυξήσουν την υποψία για πνευμονία εισρόφησης, συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας στην αναπνοή και του πυρετού μετά από ένα συμβάν εισρόφησης. Ομοίως, τα ευρήματα της φυσικής εξέτασης, όπως οι ήχοι της αναπνοής που ακούγονται στα προσβεβλημένα πεδία των πνευμόνων μπορεί, επίσης, να υποδηλώνουν πνευμονία από εισρόφηση. Ορισμένες περιπτώσεις πνευμονίας από εισρόφηση προκαλούνται από την αναρρόφηση σωματιδίων τροφίμων ή άλλων σωματιδιακών ουσιών, όπως, θραύσματα χαπιών. Ενώ η πνευμονία από εισρόφηση και η χημική πνευμονίτιδα μπορεί να εμφανίζονται παρόμοια, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο λόγω σημαντικών διαφορών στη διαχείριση αυτών των καταστάσεων. Η χημική πνευμονίτιδα προκαλείται από βλάβη στο εσωτερικό στρώμα του πνευμονικού ιστού, η οποία προκαλεί εισροή υγρού. Η φλεγμονή που προκαλείται από αυτήν την αντίδραση μπορεί γρήγορα να προκαλέσει παρόμοια ευρήματα που παρατηρούνται στην πνευμονία εισρόφησης, όπως αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων, ακτινολογικά ευρήματα και πυρετός. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα ευρήματα της χημικής πνευμονίτιδας προκαλούνται από φλεγμονή που δεν προκαλείται από λοίμωξη, όπως, φαίνεται στην πνευμονία εισρόφησης. Η φλεγμονή είναι η ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε οποιαδήποτε απειλή για τον οργανισμό. Έτσι, η θεραπεία της χημικής πνευμονίτιδας, συνήθως, περιλαμβάνει την απομάκρυνση του φλεγμονώδους υγρού και τα υποστηρικτικά μέτρα. Η χρήση αντιμικροβιακών ουσιών προορίζεται για χημική πνευμονίτιδα που περιπλέκεται από δευτερογενή βακτηριακή λοίμωξη. 

    Πρακτικές που σχετίζονται με μειωμένη επίπτωση και μειωμένη σοβαρότητα της πνευμονίας από εισρόφηση:

    -Στοματική υγιεινή

    Μελέτες έδειξαν ότι η μείωση των στοματικών βακτηρίων συσχετίζεται με μείωση τόσο της συχνότητας εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση όσο και θνησιμότητας από πνευμονία αναρρόφησης. Μια μέθοδος μείωσης του αριθμού των βακτηρίων στο στόμα περιλαμβάνει τη χρήση αντιμικροβιακών, όπως τοπικά αντιβιοτικά έως ενδοφλέβια χρήση αντιβιοτικών. Ενώ η χρήση αντιβιοτικών επικεντρώνεται στην καταστροφή και την παρεμπόδιση της ανάπτυξης βακτηρίων, η μηχανική απομάκρυνση των στοματικών βακτηρίων από έναν οδοντίατρο παίζει, επίσης, βασικό ρόλο στη μείωση του βακτηριακού φορτίου. Μειώνοντας την ποσότητα των βακτηρίων στο στόμα, μειώνεται, επίσης, η πιθανότητα μόλυνσης κατά την εισρόφηση. Για άτομα που είναι σοβαρά άρρωστα και απαιτούν σωλήνα σίτισης, υπάρχουν ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος πνευμονίας εισρόφησης μπορεί να μειωθεί με την εισαγωγή του σωλήνα στο δωδεκαδάκτυλο ή τη νήστιδα σε σύγκριση με την εισαγωγή του σωλήνα τροφοδοσίας στο στομάχι (γαστρική σίτιση). 

    -Διατήρηση του μηχανισμού κατάποσης

    Πολλοί άνθρωποι που διατρέχουν κίνδυνο πνευμονίας από εισρόφηση έχουν μειωμένο λειτουργικό μηχανισμό κατάποσης, ο οποίος μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα εισρόφησης σωματιδίων τροφής με τα γεύματα. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που δείχνουν ότι η εξάσκηση διαφόρων τμημάτων του σώματος που εμπλέκονται στην κατάποση, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας και των χειλιών, μπορεί να μειώσει τα επεισόδια εισρόφησης και πνευμονίας από εισρόφηση. Άλλες απλές ενέργειες κατά τη διάρκεια της σίτισης μπορούν να βελτιώσουν την ικανότητα κατάποσης ενός ατόμου και, συνεπώς, να μειώσουν τον κίνδυνο αναρρόφησης, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στη θέση και της βοήθειας στη σίτιση. 

    -Μετά τη χειρουργική επέμβαση

    Πολλές περιπτώσεις αναρρόφησης συμβαίνουν κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων, ειδικά κατά την επαγωγή αναισθησίας. Η χορήγηση αναισθησίας προκαλεί καταστολή των προστατευτικών αντανακλαστικών, κυρίως, το αντανακλαστικό εμέτου ή gag. Ως αποτέλεσμα, τα σωματίδια του στομάχου μπορούν εύκολα να εισέλθουν στους πνεύμονες. Ορισμένοι παράγοντες κινδύνου προδιαθέτουν τα άτομα στην εισρόφηση, ιδίως, καταστάσεις που προκαλούν δυσλειτουργία του ανώτερου γαστρεντερικού συστήματος. Ο προσδιορισμός αυτών των συνθηκών πριν από την έναρξη της επέμβασης είναι απαραίτητος για την κατάλληλη προετοιμασία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Άλλες πρακτικές, είναι η χρήση φαρμάκων που μειώνουν την οξύτητα του γαστρικού περιεχομένου. Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά τη μείωση της οξύτητας του στομάχου, απαιτείται ένα όξινο περιβάλλον για να σκοτωθούν οι οργανισμοί που αποικίζουν το γαστρεντερικό σωλήνα. Παράγοντες, όπως, οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων, που μειώνουν την οξύτητα του στομάχου, μπορούν να ευνοήσουν την ανάπτυξη βακτηρίων και να αυξήσουν τον κίνδυνο πνευμονίας.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗΣ

    Η κύρια θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιστρέφεται γύρω από τη χρήση αντιβιοτικών για την απομάκρυνση των βακτηρίων που προκαλούν τη μόλυνση. Απαιτείται χρήση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος για να καλυφθούν οι διάφοροι τύποι βακτηρίων που προκαλούν, πιθανώς, τη μόλυνση. Τα αντιβιοτικά που συνιστώνται, σήμερα, περιλαμβάνουν την κλινδαμυκίνη, τη μεροπενέμη, την ερατεπενέμη, την αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη και τη μοξιφλοξασίνη. Συνιστάται θεραπεία με πιπερακιλλίνη/ταζομπακτάμη, κεφεπίμη, λεβοφλοξασίνη, ιμιπενέμη ή μεροπενέμη σε περιπτώσεις πιθανής αντοχής στα αντιβιοτικά.

    Η τυπική διάρκεια της αντιβιοτικής θεραπείας είναι περίπου 5 έως 7 ημέρες.

    Εάν υπάρχει μεγάλη συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες, η αποστράγγιση του υγρού μπορεί, επίσης, να βοηθήσει στη διαδικασία επούλωσης. 

    AspirationPneumonia 01

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Οι κλινικοί γιατροί, συχνά, προτείνουν την αλλαγή της θέσης της κεφαλής κατά τη σίτιση (στο πλάι) ή τη διακοπή της διατροφής. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πνευμονίας σε ασθενείς με  δυσφαγία σε σύγκριση με ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο, επειδή οι ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο θα βελτιωθούν καθώς αναρρώνουν από τον οξύ τραυματισμό τους, ενώ η δυσφαγία είναι πιθανό να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Η πνευμονία από εισρόφηση σχετίζεται με αυξημένη θνησιμότητα στο νοσοκομείο σε σύγκριση με άλλες μορφές πνευμονίας. Άτομα που διαγνώστηκαν με πνευμονία αναρρόφησης έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μελλοντικών επεισοδίων πνευμονίας.  

    Ηλικιωμένοι

    Η γήρανση αυξάνει τον κίνδυνο δυσφαγίας. Ο επιπολασμός της δυσφαγίας στα γηροκομεία είναι περίπου 50% και το 30% των ηλικιωμένων με δυσφαγία αναπτύσσουν πνευμονία από εισρόφηση. Για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών, ο κίνδυνος πνευμονίας λόγω δυσφαγίας είναι έξι φορές μεγαλύτερος από αυτούς των 65 ετών. Λόγω πολλαπλών παραγόντων, όπως αδυναμία, μειωμένη αποτελεσματικότητα κατάποσης, μειωμένο αντανακλαστικό βήχα και νευρολογικές επιπλοκές, η δυσφαγία μπορεί να θεωρηθεί ως γηριατρικό σύνδρομο. Η άτυπη παρουσίαση της πνευμονίας είναι συχνή στους ηλικιωμένους. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν μειωμένη λειτουργία των Τ κυττάρων και ως εκ τούτου, ενδέχεται να μην είναι σε θέση να προκαλέσουν εμπύρετη απόκριση. Η βλεννογονική κάθαρση των ηλικιωμένων είναι, επίσης, μειωμένη, με αποτέλεσμα μειωμένη παραγωγή πτυέλων και βήχα.  

    Στους ηλικιωμένους, η δυσφαγία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη πνευμονίας από εισρόφηση. Η πνευμονία από εισρόφηση αναπτύσσεται, συχνότερα, λόγω της εισρόφησης του σάλιου ή βακτηρίων που μεταφέρονται σε τρόφιμα και υγρά, σε συνδυασμό με την εξασθενημένη ανοσολογική λειτουργία. Η χρόνια φλεγμονή των πνευμόνων αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της πνευμονίας από εισρόφηση σε ηλικιωμένους κατοίκους γηροκομείων και εμφανίζεται ως σποραδικός πυρετός (μία ημέρα την εβδομάδα για αρκετούς μήνες). Η ακτινολογική εξέταση δείχνει χρόνια φλεγμονή στον ενοποιημένο πνευμονικό ιστό.

    Μετά τις πτώσεις, ο πνιγμός από φαγητό αποτελεί τη δεύτερη υψηλότερη αιτία θανάτου που μπορεί να προληφθεί κατά τη φροντίδα ηλικιωμένων. Αν και ο κίνδυνος πνιγμού από τρόφιμα συμβαίνει, συνήθως, σε μικρά παιδιά, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα άνω των 65 ετών έχουν συχνότητα πνιγμού επτά φορές υψηλότερη από τα παιδιά ηλικίας 1-4 ετών.

    Η νόσος του Πάρκινσον

    Ο αναφερόμενος επιπολασμός της δυσφαγίας σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον κυμαίνεται από 20% έως 100% λόγω διακυμάνσεων στις μεθόδους αξιολόγησης της λειτουργίας κατάποσης. Σε αντίθεση με ορισμένα ιατρικά προβλήματα, όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο, η δυσφαγία στη νόσο του Πάρκινσον επιδεινώνεται με την εξέλιξη της νόσου. Η πνευμονία από εισρόφηση είναι ο πιο συχνός λόγος για την επείγουσα εισαγωγή ασθενών με νόσο του Πάρκινσον των οποίων η διάρκεια της νόσου είναι > από 5 χρόνια και η πνευμονία είναι μία από τις κύριες αιτίες θανάτου.

    Άνοια

    Πολλά άτομα με άνοια δεν μπορούν να διαχειριστούν το φαγητό. Υπάρχουν, επίσης, πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν, όπως, η κακή στοματική υγιεινή, τα υψηλά επίπεδα εξάρτησης για τοποθέτηση και σίτιση, καθώς και η ανάγκη για αναρρόφηση από το στόμα. Ενώ η τροφοδοσία με σωλήνα μπορεί να θεωρηθεί ασφαλέστερη επιλογή, η σίτιση με σωλήνα δεν έχει αποδειχθεί ωφέλιμη σε άτομα με προχωρημένη άνοια. Επομένως, η προτιμώμενη επιλογή είναι να συνεχίσουν, αυτοί οι ασθενείς να τρώνε και να πίνουν από το στόμα, παρά, τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων στους πνεύμονες. 

    6ea8061471fd2c95a147a9abc2ed31ae XL

    Διαβάστε, επίσης,

    Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας;

    Πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Τα ηρεμιστικά προκαλούν άνοια

    Επιληπτική κατάσταση

    Καρκίνος οισοφάγου

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Ατρησία οισοφάγου

    www.emedi.gr

     

     

  • Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας; Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας;

    Οι παρενέργειες από την παρατεταμένη χρήση μάσκας 

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Σε κάποια επαγγέλματα η χρήση μάσκας, κάτω από συγκεκριμένους όρους, που καθορίζουν οι ιατροί εργασίας είναι απαραίτητη.

    Διαβάστε, επίσης,

    Παράγοντες κινδύνου για καρκίνο που σχετίζονται με την εργασία

    Επαγγελματικοί καρκίνοι

    Τι γίνεται όταν, όμως η χρήση της μάσκας είναι μόνιμη και εφαρμόζεται, συνεχώς, σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους;

    Επιδράσεις που έχει η μόνιμη μάσκα στο δέρμα μας

    Η χρήση μάσκας για πολλές ώρες μπορεί να οδηγήσει σε σημάδια πίεσης, αλλεργίες, εξανθήματα, μυκητιασικές λοιμώξεις και ακόμη και χαλάρωση του δέρματος γύρω από το στόμα σας. Οι περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο είναι, κυρίως, η γέφυρα της μύτης, το γύρω γύρω από το στόμα και τα άκρα των αυτιών. Όταν φοράμε μάσκα, η παγιδευμένη αναπνοή κάτω από αυτήν αναμιγνύεται με ιδρώτα και σμήγμα, διαταράσσοντας την ισορροπία pH του δέρματος. Η συνεχής πίεση στο πρόσωπο, επίσης, αυξάνει τις πιθανότητες εξανθήματος, ακμής, προκαλεί αλλαγή περιγράμματος προσώπου και μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε χαλάρωση του δέρματος.
    Οι συνθετικές μάσκες, επιπρόσθετα, μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στο δέρμα λόγω συνεχούς τριβής  και προκαλούν εξανθήματα στη μύτη,  ξηρότητα στα χείλη, έρπητα προσώπου και τραυματισμό στα μάγουλα.

    Μία μάσκα απορροφά τον ιδρώτα, επίσης. Καλύτερα να αποφύγετε τις μεταξωτές, τις  τζιν και τις συνθετικές μάσκες.

    Συμβουλές που πρέπει να ακολουθήσετε για την πρόληψη βλάβης του δέρματος από τις μάσκες:

    Μη φοράτε μάσκα που δεν σας ταιριάζει.

    Είναι σημαντικό να αλλάζετε τη μάσκα σας κάθε μέρα. Επίσης, το σχέδιο της μάσκας πρέπει να είναι διαφορετικό κάθε μέρα. Με αυτόν τον τρόπο, το κολλαγόνο του δέρματος δεν θα σπάσει και το δέρμα δε θα χαλάσει.

    Χρησιμοποιήστε φυσικό αντηλιακό και φυσική ενυδατική κρέμα, αφού καθαρίσετε το πρόσωπό σας, πριν τη χρήση της μάσκας.

    Όσοι περνούν παρατεταμένες ώρες στα γραφεία πρέπει να φορούν μάσκες που τους επιτρέπουν να αναπνέουν σωστά. 

    Να απολυμαίνετε τη μάσκα σας κάθε μέρα, αν δεν φοράτε μάσκα μιας χρήσης.

    Ενυδατώστε το δέρμα σας: Το πόσιμο νερό δεν είναι αρκετό. Χρησιμοποιήστε μάσκες και ενυδατικούς ορούς, αφού καθαρίσετε το δέρμα σας και πριν ξαπλώσετε.

    maskes bad 4

    Ο μέσος υγιής άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοράει μάσκες, ισχυρίζονται πολλοί γιατροί.

    Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η χρήση μάσκας σε υγιείς ανθρώπους θα τους προστατεύει.

    Τις φοράνε λανθασμένα και μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο μόλυνσης επειδή αγγίζουν το πρόσωπό τους πιο συχνά.

    Οι τυπικές χειρουργικές μάσκες - το είδος που αγοράζουν και φορούν οι περισσότεροι άνθρωποι - δεν βοηθούν, επειδή, ο κορωναϊός εξαπλώνεται σε σταγονίδια, τα οποία οι χειρουργικές μάσκες δεν αποκλείουν. Στην πραγματικότητα, οι χειρουργικές μάσκες μπορούν να παγιδεύσουν σταγονίδια που περιέχουν τον ιό μέσα, αυξάνοντας τον κίνδυνο αντί να τον μειώνουν.

    Πρέπει να φοριούνται μόνο από άτομα που έχουν ήδη τον ιό για να αποτρέψουν τη διάδοσή του σε άλλους.

    Η χρήση μάσκας είναι δύσκολη, επειδή, μπορεί να δημιουργήσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Εάν δεν πλένετε τα χέρια σας πριν φορέσετε τη μάσκα και αφού βγάλετε τη μάσκα μπορείτε να αυξήσετε τον κίνδυνο.

    Φορώντας τη μάσκα κάνει κάποιον να αγγίζει το πρόσωπό του πιο συχνά, αυξάνοντας, επίσης, τον κίνδυνο.

    Οι ακατάλληλες χειρουργικές μάσκες μπορεί, επίσης, να αυξήσουν την εξάπλωση του κορωνοϊού.

    Προτείνεται η αποφυγή στενής επαφής με άτομα που είναι άρρωστα, η αποφυγή αγγίγματος των ματιών, της μύτης και του στόματος, η παραμονή στο σπίτι όταν είστε άρρωστοι, να καλύπτετε το στόμα σας κατά τον βήχα ή το φτέρνισμα με ένα χαρτομάντιλο και να καθαρίζετε και να απολυμάνετε αντικείμενα και επιφάνειες που αγγίζονται, συχνά, χρησιμοποιώντας τακτικά σπρέι καθαρισμού οικιακής χρήσης.

    Να πλένετε τα χέρια σας συχνά με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα, ειδικά μετά το μπάνιο. πριν το φαγητό και αφού φυσήξετε τη μύτη σας, βήξετε ή φταρνιστείτε.

    maskes bad 2

    Οι παρενέργειες που έχουν ήδη αναγνωριστεί από την παρατεταμένη χρήση μάσκας είναι:

    (1) Η χρήση μάσκας προσώπου μπορεί να δώσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας και να κάνει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν μείωση της συμμόρφωσης με άλλα μέτρα ελέγχου των λοιμώξεων, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής απόστασης και του πλυσίματος των χεριών. 

    (2) Ακατάλληλη χρήση μάσκας προσώπου: οι άνθρωποι δεν πρέπει να αγγίζουν τις μάσκες τους, πρέπει να αλλάζουν συχνά τις μάσκες μίας χρήσης ή να τις πλένουν τακτικά, να τις απορρίπτουν σωστά και να υιοθετούν άλλα μέτρα διαχείρισης, διαφορετικά ενδέχεται να αυξηθούν οι κίνδυνοι.

    (3) Η ποιότητα της ομιλίας μεταξύ δύο ατόμων που φορούν μάσκες διακυβεύεται σημαντικά και μπορεί ασυνείδητα να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. 

    (4) Η χρήση μάσκας προσώπου κάνει τον εκπνεόμενο αέρα να μπαίνει στα μάτια. Αυτό δημιουργεί ένα άβολο συναίσθημα στα μάτια. Εάν τα χέρια σας είναι μολυσμένα, μολύνετε τον εαυτό σας.

    (5) Οι μάσκες προσώπου κάνουν την αναπνοή πιο δύσκολη. Για άτομα με ΧΑΠ, στην πραγματικότητα οι μάσκες προσώπου είναι ανυπόφορες επιδεινώνουν τη δύσπνοια. Επιπλέον, ένα κλάσμα διοξειδίου του άνθρακα που εκπνεύστηκε προηγουμένως εισπνέεται σε κάθε αναπνευστικό κύκλο. Αυτά τα δύο φαινόμενα αυξάνουν τη συχνότητα αναπνοής και το βάθος, και ως εκ τούτου αυξάνουν την ποσότητα εισπνεόμενου και εκπνεόμενου αέρα. Αυτό μπορεί να επιδεινώσει το βάρος της μόλυνσης, εάν τα μολυσμένα άτομα που φορούν μάσκες εξαπλώνουν περισσότερο μολυσμένο αέρα. Αυτό μπορεί, επίσης, να επιδεινώσει την κλινική κατάσταση των μολυσμένων ατόμων εάν η βελτιωμένη αναπνοή ωθεί το ιικό φορτίο στους πνεύμονές τους, ειδικά, αν οι μάσκες προσώπου είναι πολύ μολυσμένες. 

    (6) Ενώ η παρεμπόδιση της μετάδοσης από άτομο σε άτομο είναι το κλειδί για τον περιορισμό της επιδημίας, μέχρι στιγμής λίγη σημασία έχει δοθεί στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα μετά τη μετάδοση, όταν η έμφυτη σνοσία παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο κύριος σκοπός της έμφυτης ανοσοαπόκρισης είναι η άμεση πρόληψη της εξάπλωσης και της κίνησης ξένων παθογόνων σε όλο το σώμα. Η αποτελεσματικότητα της έμφυτης ανοσίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ιικό φορτίο. Οι μάσκες προσώπου αποτελούν έναν υγρό βιότοπο όπου ο SARS-CoV-2 μπορεί να παραμείνει ενεργός λόγω των υδρατμών που παρέχονται συνεχώς με την αναπνοή και συλλαμβάνονται από το ύφασμα μάσκας προκαλούν αύξηση του ιικού φορτίου και συνεπώς, μπορούν να προκαλέσουν μείωση της έμφυτης ανοσίας και αύξηση των λοιμώξεων.

    maskes bad 1

    Οι παρενέργειες από τις ιατρικές μάσκες 

    -Μπορούν να μειώσουν την ορατότητά σας

    Η χρήση μάσκας προσώπου κάνει τον εκπνεόμενο αέρα να μπει στα μάτια. Αυτό δημιουργεί ένα άβολο συναίσθημα και ώθηση να αγγίζει, κάποιος, τα μάτια του. Εάν τα χέρια σας είναι μολυσμένα, μολύνει τον εαυτό του.

    Αντισταθείτε στον πειρασμό να αγγίζετε το πρόσωπό σας και να πλύνετε τα χέρια σας με σαπούνι για 20 δευτερόλεπτα μετά από επαφή με ουσίες, όπως λαβές πόρτας, κουμπιά ανελκυστήρα, συσκευασίες ή οτιδήποτε άλλο όπου αναπτύσσονται μικρόβια.

    -Σας κάνουν να νιώθετε άβολα

    Η εύρεση της σωστής εφαρμογής ξεκινά με τη χρήση του σωστού υφάσματος. Το βαμβακερό υλικό θεωρείται ότι έχει καλύτερο αερισμό και παγιδεύει λιγότερη υγρασία που συσσωρεύεται από την αναπνοή και την εφίδρωση.

    Βεβαιωθείτε ότι η μάσκα είναι άνετη και όχι σφιχτή. Ενώ θέλετε τη μάσκα σας να ταιριάζει άνετα στο πρόσωπό σας για να αποτρέψετε τη διαφυγή ή την είσοδο των αναπνευστικών σταγονιδίων, δε θέλετε να είναι τόσο σφιχτή και πονάει το πρόσωπό σας. Επίσης, εάν είναι πολύ σφιχτή, αυτό σας δίνει λιγότερη δυνατότητα για να αναπνέετε καλά. 

    -Μπορούν να περιορίσουν τη ροή του αέρα σας

    Πολλοί με τη μάσκα αναπτύσσουν δύσπνοια, δυσκολία στην αναπνοή και αναπνευστική δυσχέρεια σε ανθυγιεινό και μολυσμένο περιβάλλον. Οι μάσκες προσώπου κάνουν την αναπνοή πιο δύσκολη. Για άτομα με ΧΑΠ ή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η οποία προκαλεί μειωμένη ροή αέρα - οι μάσκες προσώπου είναι στην πραγματικότητα ανυπόφορες,  καθώς, επιδεινώνουν την δύσπνοια. Επιπλέον, ένα κλάσμα διοξειδίου του άνθρακα που εκπνεύστηκε προηγουμένως εισπνέεται σε κάθε αναπνευστικό κύκλο. Αυτά τα δύο φαινόμενα αυξάνουν τη συχνότητα αναπνοής και το βάθος, και ως εκ τούτου αυξάνουν την ποσότητα εισπνεόμενου και εκπνεόμενου αέρα. Αυτό μπορεί να επιδεινώσει το βάρος ιικού φορτίου εάν τα μολυσμένα άτομα που φορούν μάσκες εκπνέουν περισσότερο μολυσμένο αέρα. Αυτό μπορεί, επίσης, να επιδεινώσει την κλινική κατάσταση των μολυσμένων ατόμων εάν η ενισχυμένη αναπνοή ωθεί το ιικό φορτίο στους πνεύμονες. Εάν έχετε υποψία μόλυνσης θα πρέπει να κρατήσετε τον εαυτό σας μακριά από τους άλλους και να αφαιρέσετε τη μάσκα. 

    -Μπορούν να προκαλέσουν θόλωση στα γυαλιά σας

    Όταν εκπνέετε ζεστό αέρα χωρίς να φοράτε μάσκα, διαλύεται στην ατμόσφαιρα. Όταν τα φοράτε φορώντας μάσκα, τείνει να πηγαίνει στα γυαλιά σας και να τα θολώνει. Πλύνετε τα γυαλιά σας με σαπουνόνερο και αφήστε τα να στεγνώσουν στον αέρα και αυτό αποτρέπει τη θόλωση των γυαλιών. Μια άλλη τακτική είναι να εξετάσετε την εφαρμογή της μάσκας προσώπου, για να αποτρέψετε την εκπνοή να φτάσει στα γυαλιά σας. Τοποθετήστε ένα διπλωμένο χαρτμάντιλο μεταξύ του στόματος και της μάσκας και θα απορροφήσει τον ζεστό, υγρό αέρα, εμποδίζοντάς τον να φτάσει στα γυαλιά σας. Επίσης, βεβαιωθείτε ότι το πάνω μέρος της μάσκας σας είναι σφιχτό και το κάτω χαλαρό, για να διευκολύνετε την εκπνοή μακριά από τα μάτια σας. 

    -Μπορούν να σας αναγκάσουν να πλησιάζετε τους γύρω σας

    Η ποιότητα ομιλίας μεταξύ δύο ατόμων που φορούν μάσκες διακυβεύεται σημαντικά και μπορεί ασυνείδητα να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον. Φροντίστε να μείνετε μακριά από κάποιον όταν του μιλάτε. Σκεφτείτε το μήκος 160 εκατοστών.

    -Μπορούν να δώσουν μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας

    Το συχνό πλύσιμο των χεριών και τη συχνή απολύμανση των συχνά αγγιζόμενων επιφανειών είναι ισχυρότερα μέτρα πρόληψης λοιμώξεων από τη χρήση μάσκας.

    maskes bad 3

    Πλύσιμο μασκών

    Πρέπει να πλένονται τακτικά ανάλογα με τη συχνότητα χρήσης.

    Τα άτομα πρέπει να προσέχουν να μην αγγίζουν τα μάτια, τη μύτη και το στόμα τους όταν αφαιρούν το κάλυμμα του προσώπου τους και να πλένουν τα χέρια, αμέσως, μετά την αφαίρεση.

    Μπορούν να βλάψουν παιδιά κάτω των δύο ετών - ή άλλα ανίκανα άτομα.

    Τα καλύμματα προσώπου δεν πρέπει να τοποθετούνται σε μικρά παιδιά κάτω των 2 ετών, σε όσους έχουν προβλήματα αναπνοής ή είναι αναίσθητοι, ανίκανοι ή έχουν αδυναμία αφαίρεσης της μάσκας, χωρίς, βοήθεια.

    Μη χρησιμοποιείτε μάσκες υπό αυτές τις συνθήκες.

    Μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό του δέρματος.

    Εάν έχετε ξηρό δέρμα, είναι καλύτερο να φοράτε ενυδατική κρέμα πριν φοράτε τη μάσκα που μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του ερεθισμού του δέρματος στο σημείο, όπου, η μάσκα τρίβει το πρόσωπό σας. Εάν έχετε ευαίσθητο δέρμα, παραλείψετε εντελώς το μακιγιάζ κάτω από τη μάσκα σας και να καθαρίσετε το πρόσωπό σας πριν και μετά τη χρήση μάσκας.  Το make up μπορεί, επίσης, να τρίβεται στη μάσκα σας, οδηγώντας σε μειωμένη διήθηση αέρα, καθιστώντας δυσκολότερη την αναπνοή.

    maskes bad 8

    Ποιο είναι λοιπόν το καλύτερο είδος μάσκας προσώπου;

    Οι καλύτερες μάσκες πρέπει να:

    ταιριάζουν άνετα στο πρόσωπο
    να ασφαλίζουν καλά στα αυτιά
    να έχουν πολλά στρώματα υφάσματος
    να επιτρέπουν την αναπνοή χωρίς περιορισμούς
    να μπορούν να πλυθούν και να στεγνωθούν, χωρίς να χαλάει η ποιότητα ή να αλλάζει το σχήμα τους

    maskes bad 7

    ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΑΣΚΕΣ

    Για την πανδημία COVID-19 προτείνονται ορισμένες οδηγίες:

    -διατήρηση της κοινωνικής απόστασης,

    -χρήση μάσκας προσώπου,

    -χρήση γαντιών,

    -χρήση προσωπικού προστατευτικού εξοπλισμού,

    -συχνά πλύσιμο χεριών

    -χρήση απολυμαντικών και ακόμη και ψεκασμό απολυμαντικών σε ολόκληρο το σώμα για τα άτομα σε όλo ton κόσμο για να προστατευθούν από τη μόλυνση των παθογόνων COVID-19 και το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο κοροναϊού 2 (SARS-CoV-2). 

    Οι μάσκες προσώπου μπορεί να προκαλέσουν ορισμένες μολυσματικές ασθένειες, καρκίνο του πνεύμονα, υποξαιμία και υπερκαπνία, και απόλυτα υψηλότερα κίνδυνο για την υγεία λόγω της παρατεταμένης χρήσης τους. 

    Η χρήση μάσκας προσώπου είναι ένα από τα μέσα προστασίας του ανθρώπινου συστήματος αναπνοής από την άμεση επίθεση ιών, σωματιδίων, σκόνης, άλλων μικροβίων, δηλητηριωδών αερίων και ούτω καθεξής. 

    Κατά την αναπνοή, εκπέμπουμε διάφορους τύπους επιβλαβών ουσιών όπως CO2, N2, O2 και σταγονίδια νερού. Μαζί με τα εκπνεόμενα σωματίδια, κατά τη στιγμή της ομιλίας, ο βήχας και το φτέρνισμα πτητικών και ημιπτητικών ουσιών μπορεί να σχηματίσουν ενώσεις, όπως το εκπνεόμενο νιτρικό οξείδιο. Εάν κάποιος φοράει μάσκα προσώπου, τότε τα εκπνεόμενα σωματίδια δεν μπορούν να εξαπλωθούν στον αέρα, αλλά αντιδρούν μεταξύ τους και οδηγούν σε σχηματισμό HNO3, H2CO3 και NO2, τα οποία μολύνουν άμεσα τους βλεννογόνους και την κάτω και άνω αναπνευστική οδό.

    Εκτός αυτού, η παρατεταμένη χρήση μάσκας προσώπου μπορεί να προκαλέσει κακή αναπνοή που εισέρχεται και στο στομάχι και προκαλεί φλεγμονή του στομάχου, έμετο, διάρροια, γαστρίτιδα, διαβήτη, νεφρική ανεπάρκεια ή ηπατική δυσλειτουργία και άλλες σοβαρές λοιμώξεις στα πεπτικά όργανα και τελικά έως και θάνατο.

    Οι τοπικές μάσκες προσώπου κατασκευασμένες από βαμβακερό ύφασμα χρησιμοποιούνται για τους ανθρώπους  και φέρουν διάφορους τύπους νανοπόρων. Όταν φοριούνται αυτές οι συμβατικές τοπικές μάσκες προσώπου, απελευθερώνουν διάφορα νανοσωματίδια από αυτές κατά την εισπνοή και εισέρχονται στους πνεύμονες και το στομάχι. Τα εισπνεόμενα νανοσωματίδια από αυτές τις τοπικές συμβατικές μάσκες οδηγούν σε φλεγμονή πνευμόνων, προκαλούν δυσκολία στην αναπνοή και καρκίνο του πνεύμονα μετά από την παρατεταμένη χρήση τους. Οι τοπικές συμβατικές μάσκες προσώπου είναι, συνήθως, χαλαρές και έτσι αποδεικνύονται αναποτελεσματικές για την προστασία ιών και σωματιδίων που μοιάζουν με ιούς. Επιπλέον, τα εκκενωμένα σωματίδια χτυπούν άμεσα τα μάτια λόγω της χαλαρής τοποθέτησης αυτών των τοπικών μασκών με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό αμφιβληστροειδούς.

    Η μάσκα προσώπου N95 χρησιμοποιείται από την προστασία έναντι σωματιδίων αλλά όχι έναντι αερίων ή ατμών. Αν και οι μάσκες N95 προστατεύουν τον άνθρωπο από εξωτερικά σωματίδια, μπορούν να  θέσουν τους χρήστες σε κίνδυνο για  ασθένειες. Οι χρήστες μάσκας N95 αισθάνονται δυσφορία λόγω της στεγανότητας της μάσκας και δυσκολία στην αναπνοή. Οι χρήστες μάσκας N95 υποφέρουν από σοβαρούς πονοκεφάλους, επειδή χρησιμοποιούνται για παρατεταμένη διάρκεια. Εξάλλου, η παρατεταμένη χρήση μάσκας προσώπου N95 προκαλεί υποξαιμία (ένα ασυνήθιστα χαμηλό επίπεδο οξυγόνου στο αίμα), με αποτέλεσμα τη διάσπαση της γλυκόζης και την απειλή της αύξησης του γαλακτικού οξέος. Επιπλέον, η χρήση μάσκας προσώπου N95 προκαλεί δυσφορία στο στήθος, μειώνει τη μερική πίεση του Ο2 και αυξάνει τις αναπνευστικές ανεπιθύμητες ενέργειες σε ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Επίσης, οι χρήστες μάσκας N95 πάσχουν από υπερκαπνία. Η υπερκαπνία οδηγεί σε κατακράτηση CO2 στον πνεύμονα και οδηγεί σε ανώμαλα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στο αίμα. Μπορεί, επίσης, να προκληθεί από την επανεισπνοή του εκπνεόμενου CO2, φορώντας μάσκες προσώπου N95 ή άλλες σφιχτές μάσκες. Η υπερκαπνία προκαλεί ζάλη, υπνηλία, κόπωση, πονοκεφάλους, αίσθημα αποπροσανατολισμού, έξαψη του δέρματος, μειωμένη όραση, μείωση της ακοής, δύσπνοια και ανωμαλίες του καρδιακού παλμού. Επίσης, μπορεί να υπάρξουν σοβαρά συμπτώματα που περιλαμβάνουν απώλεια συνείδησης, κώμα, υπεραερισμό, συσπάσεις μυών και επιληπτικές κρίσεις, μεταξύ άλλων.

    Συμπέρασμα: Η παρατεταμένη χρήση της μάσκας προσώπου δεν παίζει αποτελεσματικό ρόλο στην προστασία από το COVID-19, αλλά μάλλον προκαλεί σοβαρές ασθένειες όπως καρκίνο του πνεύμονα, διάρροια, υποξαιμία και υπερκαπνία και τελικά να προκαλέσει θάνατο. 

    maskes bad 5

    Χρήση μασκών από επαγγελματίες υγείας

    Η παρατεταμένη χρήση των μασκών N95 και των χειρουργικών μασκών από επαγγελματίες της υγειονομικής περίθαλψης προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες. όπως πονοκεφάλους, εξάνθημα, ακμή, βλάβη του δέρματος και μειωμένη γνωστική ικανότητα. Επίσης, παρεμβαίνει στην όραση, στην επικοινωνία και στη θερμική ισορροπία.

    Τα συχνά διαλείμματα, η ενυδάτωση και η ανάπαυση, η περιποίηση του δέρματος και οι δυνητικά πρόσφατα σχεδιασμένες άνετες μάσκες αποτελούν συστάσεις για την αντιμετώπιση των ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με την παρατεταμένη χρήση μάσκας.

    Η χρήση μάσκας για παρατεταμένο χρονικό διάστημα προκαλεί πλήθος φυσιολογικών και ψυχολογικών επιβαρύνσεων και μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα της εργασίας. 

    Οι πονοκέφαλοι που σχετίζονται με την παρατεταμένη χρήση μάσκας μπορούν να αποδοθούν σε μηχανικούς παράγοντες, όπως υπερκαπνία και υποξαιμία. Οι στενοί ιμάντες και η πίεση στα επιφανειακά νεύρα του προσώπου και του τραχήλου είναι μηχανικά τεχνικά χαρακτηριστικά που προκαλούν πονοκεφάλους. Το αυχενικό σύνδρομο, η έλλειψη ύπνου, τα ανώμαλα γεύματα και το συναισθηματικό στρες είναι άλλες πηγές πονοκεφάλων μεταξύ των επαγγελματιών του τομέα της υγείας κατά την παρατεταμένη χρήση μάσκας. Οι σφιχτές μάσκες προκαλούν ανεπαρκή αερισμό και αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (CO2) γνωστά ως υπερκαπνία. Καθώς το CO2 είναι γνωστό αναπνευστικό διεγερτικό, η συσσώρευση εκπνεόμενου CO2 μεταξύ της μάσκας και του προσώπου θα προκαλέσει αυξημένο αερισμό των πνευμόνων και αναπνευστική υπερδραστηριότητα. Συμπτώματα υποξαιμίας, όπως δυσφορία στο στήθος και ταχύπνοια παρατηρούνται, επίσης, σε επαγγελματίες υγείας με παρατεταμένη χρήση μάσκας. Το εκπνεόμενο CO2 συσσωρεύεται μεταξύ της μάσκας και του προσώπου και τα αυξημένα επίπεδα CO2 προκαλούν σύγχυση, μειωμένη γνωστική ικανότητα και αποπροσανατολισμό.

    Ένα ζεστό και υγρό περιβάλλον που βρίσκεται στην περιοχή του προσώπου που καλύπτεται από μάσκες, προκαλεί δυσφορία και υπερθερμία. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση κατά την οποία ο επαγγελματίας υγείας δε μπορεί να αναγνωρίσει τους κινδύνους και να εκτελέσει χειροκίνητα καθήκοντα, και επηρεάζει, επίσης, σημαντικά τις κινητικές δεξιότητες. Το υγρό περιβάλλον και η πίεση από σφιχτές μάσκες τοποθέτησης εμποδίζουν, επίσης, τους πόρους του προσώπου. Αυτό μπορεί να εξηγήσει την αύξηση της ακμής σε παρατεταμένη χρήση μάσκας.

    Η παρατεταμένη χρήση μάσκας μπορεί να προκαλέσει διάτμηση και διάσπαση του δέρματος, και διάσπαση στη γέφυρα της μύτης και των οστών του προσώπου (σφιχτές μάσκες και γυαλιά που ασκούν πίεση σε αυτές τις συγκεκριμένες περιοχές).

    Η κνίδωση και η δερματίτιδα εξ επαφής μπορεί να προκύψουν από ευαισθησία στα συστατικά της μάσκας. Η φορμαλδεΰδη είναι μια χημική ουσία που χρησιμοποιείται σε ορισμένες χειρουργικές μάσκες στην οποία ορισμένα  άτομα είναι ευαίσθητα ή / και αλλεργικά. Άλλοι μπορεί να αντιδράσουν στο thiuram ή latex που βρίσκεται στους βρόγχους των χειρουργικών μασκών.

    maskes bad 10

    Πώς μπορείτε να καλλιεργήσετε μικρόβια και να αυξήσετε τις αποικίες τους

    Φτιάξτε ένα εκκολαπτήριο μικροβίων 

    Τα μικρόβια χρειάζονται ένα ζεστό και υγρό περιβάλλον μεταξύ 21 o C και 35 ο C για ιδανική καλλιέργεια.

    Οι μάσκες και τα τρυβλία Petri ή μια κεντρική μονάδα κλιματισμoύ δημιουργεί περίφημα σε κάτι τέτοιο!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    maskes bad 9

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων προϊόντων, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για τη λοίμωξή σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Διαβάστες, επίσης,

    Παράγοντες κινδύνου για καρκίνο που σχετίζονται με την εργασία

    Επαγγελματικοί καρκίνοι

    Οι παράγοντες κινδύνου για τις παροξύνσεις στη χρόνια βρογχίτιδα

    Κοροναϊοί

    Μετάγγιση πλάσματος με αντισώματα έναντι του κορωναϊού

    Ρεμδεσιβίρη

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Χλωροκίνη

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Ο ζαμπούκος είναι πολύτιμος για τις λοιμώξεις

    Νόσος Kawasaki

    Η EMEDI ενημέρωσε δωρεάν τον κόσμο για τον κορωνοϊό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον κοροναϊό

    Ιός SARS

    www.emedi.gr

     

  • Έμφραγμα του μυοκαρδίου Έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Το έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι η ταχεία νέκρωση του μυοκαρδίου

    Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου αποτελεί μια ταχεία εκδήλωση νέκρωσης του μυοκαρδίου σαν αποτέλεσμα επίμονης και πλήρους ελαττώσεως της ροής του αίματος σ' ένα τμήμα του μυοκαρδίου η οποία προκαλείται λόγω θρόμβωσης που δημιουργείται σε προϋπάρχουσα αθηρωματική πλάκα των στεφανιαίων αγγείων.

    • Κλινικές επιπτώσεις - εξαρτώνται από την θέση και το μέγεθος της ισχαιμίας και την ταχύτητα με την οποία είναι δυνατόν να επιτευχθεί η επαναιμάτωση της περιοχής είτε με φάρμακα είτε με μηχανικούς χειρισμούς
    • Αποτελέσματα ερευνών δείχνουν ότι η νέκρωση του μυοκαρδίου σαν αποτέλεσμα αποφράξεως ολοκληρώνεται σε 4-6 ώρες. Μελέτες δείχνουν ότι η ροή του αίματος στην ισχαιμική περιοχή πρέπει να είναι πάνω από το 40% της ροής πριν την απόφραξη ώστε να μην νεκρωθεί η περιοχή
    • Τα εμφράγματα μπορεί να διαιρεθούν σε εμφράγματα με Q-κύματα και χωρίς Q-κύματα. Τα πρώτα είναι διατοιχωματικά και συσχετίζονται με πλήρη απόφραξη της υπεύθυνης αρτηρίας ενώ τα δεύτερα δεν είναι διατοιχωματικά και συσχετίζονται με μη απόφραξη αλλά με μεγάλη στένωση της υπεύθυνης αρτηρίας
    • Η πλήρης απόφραξη της αριστερής κύριας στεφανιαίας αρτηρίας, η οποία αρδεύει το 70% της αριστερής κοιλίας είναι καταστροφική και επιφέρει τον θάνατο μέσα σε λεπτά ή ώρες

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Καρδιαγγειακό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 40

    Επικρατέστερο φύλο: 

    • Ηλικία 40-70: Άνδρες > Γυναίκες
    • Πάνω από 70: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Πόνος - στην κοιλιά, το βραχίονα, τη ράχη, τη γνάθο, το λαιμό, το στήθος
    • Άγχος
    • Υψηλά, οξύαιχμα σφαγιτιδικά κύματα Α (εάν υπάρχει αποκλεισμός ή δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια)
    • Αίσθημα βάρους ή συσφιγκτικό στο στήθος
    • Βήχας, εφίδρωση, δύσπνοια, τρίζοντες, συριγμός
    • Πυρετός
    • Καλπαστικός ρυθμός, φύσημα, ταχυκαρδία, βραδυκαρδία, εναλλακτικός σφυγμός, περικαρδιακός ήχος τριβής
    • Υπέρταση, υπόταση
    • Διάταση σφραγίτιδων
    • Φωτοφοβία, ωχρότητα, αδυναμία, συγκοπή
    • Ναυτία, έμετος
    • Ορθόπνοια

    ΑΙΤΙΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Θρόμβωση στεφανιαίων - η συχνότερη αιτία
    • Σπασμός στεφανιαίας αρτηρίας
    • Αρτηριΐτιδα
    • Τραύμα (π.χ. θλάση θώρακα)
    • Μεταβολική νόσος (π.χ. αμυλοείδωση)
    • Εμβολή
    • Συγγενείς ανωμαλίες των στεφανιαίων αγγείων
    • Οξυγόνωση - μεγάλη διαταραχή ισορροπίας, δηλητηρίαση με μονοξείδιο του άνθρακα
    • In situ θρόμβωση - λόγω αιματολογικής διαταραχής (π.χ. ιδιοπαθής πολυκυτταραιμία)
    • Κοκαΐνη

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Υπερχοληστερολαιμία (αυξημένη LDL, ελαττωμένη HDL)
    • Υπερτριγλυκεριδαιμία
    • Οικογενής πρώιμη εμφάνιση στεφανιαίας νόσου (πριν την ηλικία των 55 χρόνων)
    • Κάπνισμα
    • Υπέρταση
    • Παχυσαρκία
    • Καθιστική ζωή
    • Σακχαρώδης διαβήτης
    • Ηλικία
    • Άγχος
    • Επιθετική, εριστική προσωπικότητα που προβάλλεται π.χ. με την επικίνδυνη οδήγηση

    image

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Ασταθής στηθάγχη - διαδοχικά ΗΚΓ και μετρήσεις ενζύμων για την διάγνωση
    • Ρήξη αορτής
    • Πνευμονική εμβολή
    • Περικαρδίτιδα - διαφοροδιαγιγνώσκεται από το ιστορικό βελτίωσης του πόνου και του πλευρικού στοιχείου με την αλλαγή της θέσης, από την παρουσία περικαρδιακού ήχου τριβής και από την ανάσπαση με το κοίλο προς τα πάνω του διαστήματος ST στο ΗΚΓ
    • Σπασμός οισοφάγου - δεν υπάρχουν ΗΚΓ διαταραχές ή αυξήσεις ενζύμων 
    • Παγκρεατίτιδα και χολοκυστοπάθεια

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Η κρεατινική φωσφοκινάση (CK) και τα ισοένζυμα αυτής είναι τα πρώτα που αυξάνονται μετά το έμφραγμα, η CK αρχίζει να αυξάνεται 4-8 ώρες μετά το έμφραγμα, φτάνει την μέγιστη τιμή σε 24 ώρες και υποχωρεί σε 3-4 ημέρες. Αποτελεί τον πιο ευαίσθητο δείκτη νέκρωσης του μυοκαρδίου. Το ποσοστό ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων είναι 15%
    • Ανάλυση των ισοενζύμων της CK - ΜΜ, ΜΒ και ΒΒ τύποι αναγνωρίζονται στους σκελετικούς μύες, ο ΒΒ στον εγκέφαλο και τους νεφρούς και οι ΜΒ και ΜΜ στον καρδιακό μυ. Αύξηση του CK-ΜΒ στον ορό μπορεί να θεωρηθεί διαγνωστική για το έμφραγμα του μυοκαρδίου εκτός και αν υπάρχει πρόσφατο ιστορικό τραυματισμού ή χειρουργικής επέμβασης στον εγκέφαλο, στους νεφρούς ή τους μύες
    • Η LDH αυξάνεται 24 ώρες μετά το "Ε", φτάνει σε μέγιστη τιμή σε 3-6 ημέρες και επιστρέφει στις φυσιολογικές τιμές σε 8-12 ημέρες . Μπορεί να βοηθήσει στον χρονικό προσδιορισμό πρόσφατου οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου ακόμη και όταν έχει παρέλθει το οξύ επεισόδιο
    • ΤΚΕ - αυξάνει σε 3 ημέρες και μπορεί να παραμείνει αυξημένη για αρκετές εβδομάδες
    • Λευκοκυττάρωση - εμφανίζεται μέσα σε ώρες μετά την εγκατάσταση του εμφράγματος, φτάνει την μέγιστη τιμή σε 2-4 ημέρες και υποχωρεί σε 1 εβδομάδα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Νέκρωση του μυοκαρδίου στις περιοχές που στερούνται αιμάτωσης

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ηλεκτροκαρδιογράφημα

    • Ανάσπαση του διαστήματος ST σε ορισμένες απαγωγές - τυπική οξείας διατοιχωματικής ισχαιμίας του μυοκαρδίου
    • Κατάσπαση του διαστήματος ST με αναστροφή του κύματος Τ - τυπική υπενδοκάρδιας ισχαιμίας
    • Η ανάσπαση και η κατάσπαση του διαστήματος ST αποτελούν πρώιμα ευρήματα της ισχαιμίας και της κάκωσης του μυοκαρδίου. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών όταν προσέρχονται στο γιατρό έχουν μη-ειδικά ευρήματα όπως οξύαιχμα κύματα Τ και ανάσπαση του διαστήματος ST μικρότερη από 0,1 mV. Ένα πολύ μικρό ποσοστό ασθενών με διατοιχωματική ισχαιμία όταν προσέρχονται στον γιατρό έχουν φυσιολογικό ηλεκτροκαρδιογράφημα
    • Τα κύματα Q που χαρακτηρίζουν την διατοιχωματική νέκρωση του μυοκαρδίου εμφανίζονται σε 24-48 ώρες

    Ηχοκαρδιογράφημα

    • Το ηχοκαρδιογράφημα τύπου Μ 2 διαστάσεων βοηθάει στην εκτίμηση της κινητικότητας του τοιχώματος σε έμφραγμα του μυοκαρδίου καθώς και στην εκτίμηση της συνολικής λειτουργικότητας της αριστερής κοιλίας
    • Χρήσιμη στην περιγραφή και εκτίμηση των μηχανικών επιπλοκών

    electrocardiogram vs echocardiogram echo

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Ακτινογραφία θώρακος

    • Τα ευρήματα εξαρτώνται από την βαρύτητα και την εξέλιξη του εμφράγματος του μυοκαρδίου

    Ραδιοϊσοτοπικές μελέτες

    • Σπινθηρογράφημα με πυροφωσφορικό
    • Σπινθηρογράφημα με θάλλιο
    • Σπινθηρογράφημα με τεχνήτιο - 99 - μη επεμβατικός τρόπος εκτίμησης της λειτουργικότητας των κοιλιών

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Η αγγειογραφία αποτελεί την πρώτη μέθοδο επανεκτίμησης της διαβατότητας των στεφανιαίων

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Νοσηλεία στην μονάδα εμφραγμάτων 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Βασίζονται σε ορισμένες βασικές αρχές: Αναλγησία, πρόληψη και αντιμετώπιση των επιπλοκών ηλεκτρικών και μηχανικών, περιορισμός του μεγέθους του εμφράκτου και διάσωση του μυοκαρδίου
    • Χορήγηση Ο2 για τις πρώτες 24-48 ώρες σαν μέσο πρόληψης της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, της βραδυκαρδίας και του κολποκοιλιακού αποκλεισμού
    • Ενδοαορτικός καθετήρας για την μέτρηση των πιέσεων
    • Κοιλιακή ταχυκαρδία - αντιμετώπιση με απινίδωση, λιδοκαΐνη και/ή προκαϊναμίδη (Pronestyl)
    • Κοιλιακή μαρμαρυγή - αντιμετώπιση με κανονική απινίδωση και επανειλημμένες απινιδώσεις, αν δεν έχει αποτέλεσμα τότε καρδιοαναπνευστική ανάνηψη με φάρμακα, μηχανικό αερισμό και επανάληψη της απινίδωσης
    • Κολπικός πτερυγισμός ή μαρμαρυγή - δακτυλίτιδα ή ΕΦ βεραπαμίλη. Εάν υπάρχει αιμοδυναμική καταστολή - ηλεκτρική απινίδωση ή άμεση βηματοδότηση
    • Κολποκοιλιακή βραδυκαρδία - δεν χρειάζεται θεραπεία εκτός κι αν συνοδεύεται από υπόταση ή αιμοδυναμική καταστολή. Τότε χορήγηση ατροπίνης και αν δεν έχει αποτελέσματα, ηλεκτρική βηματοδότηση
    • Κολποκοιλιακός αποκλεισμός - στον πλήρη αποκλεισμό σε περίπτωση κατώτερου εμφράγματος και αν ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά κατασταλμένος απαιτείται τοποθέτηση βηματοδότη μέσω καθετηριασμού αγγείων εάν ο ασθενής είναι αιμοδυναμικά κατασταλμένος. Σε περίπτωση πρόσθιου εμφράγματος συνήθως χρειάζεται τοποθέτηση βηματοδότη γιατί ο παλμός διαφυγής είναι ασταθής και ξαφνικά μπορεί να εμφανισθεί κοιλιακή ασυστολία

    Επίτευξη της διαβατότητας των στεφανιαίων

    • Μια σχετικά πρόσφατη θεραπευτική προσέγγιση για να εξασφαλίσουμε την επαναιμάτωση του μυός που ισχαιμεί. Περιλαμβάνει ενδοφλέβια θρομβόλυση με τους παρακάτω παράγοντες (κανένας δεν υπερέχει των άλλων).
    • Στρεπτοκινάση - έχει συστηματική δράση εκτός από την τοπική θρομβόλυση
    • Ενεργοποιητής του ιστικού πλασμινογόνου (ΤΡΑ) - πιο αποτελεσματικός λυτικός παράγοντας με μεγαλύτερο ποσοστό διάνοιξης 90 λεπτά μετά την χορήγηση συγκριτικά με την στρεπτοκινάση. Έχει μικρότερη συστηματική λυτική δράση και υψηλότερο ποσοστό υποτροπής της απόφραξης
    • Επείγουσα διαδερμική διαυλική αγγειοπλαστική (PTCA) - εξασφάλιση της ροής των στεφανιαίων με μηχανικό τρόπο. Δεν υπάρχουν συγκριτικές μελέτες που να δείχνουν ότι αυτή η τεχνική είναι ανώτερη από την ενδοφλέβια θρομβόλυση
    • Επείγουσα χειρουργική παρέμβαση για την επίτευξη της διαβατότητας - μπορεί να γίνει με μικρό ποσοστό θνησιμότητας. Θα πρέπει να γίνει μέσα σε 4 ώρες από την έναρξη του γεγονότος. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η τεχνική σπανίως ενδείκνυται

    emfragma myokardiou

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Κατάκλιση για τις πρώτες 24 ώρες 
    • Σταδιακή επαναδραστηριοποίηση σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτε από το στόμα μέχρι να σταθεροποιηθεί. Αργότερα δίαιτα μικρής περιεκτικότητας σε λίπη και αλάτι

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Ενδοφλέβια χορήγηση νιτρωδών 5 mcg/λεπτό, αυξάνουμε αργά. Η αρτηριακή πίεση να μην είναι χαμηλότερη από 20 mm Hg
    • Λιδοκαΐνη 1-2 mg/kg εφ' απαξ και μετά 1-4 mg/λεπτό. Χορηγείται μόνο σε αρρυθμίες. Δεν προφυλάσσει από την εμφάνιση αρρυθμιών 
    • Μικρή δόση ηπαρίνης
    • Ο2 με ρινικό καθετήρα (2-4 L το λεπτό)
    • Οξαζεπάμη 10 mg από το στόμα κάθε 6 ώρες εάν χρειάζεται καταστολή
    • Οποιούχα για αναλγησία - ιδιαίτερα μορφίνη 2 mg ΕΦ σε 15 λεπτά για έντονο πόνο

    B-blockers (διαλέξτε 1) - αντενδείκνυται σε αρχόμενη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    • Μετοπρολόλη 5 mg ΕΦ x 3 σε μεσοδιάστημα περίπου 2 λεπτών, μετά 50 mg κάθε 6 ώρες x 48 ώρες. Μετά 100 mg δύο φορές την ημέρα. Εάν δεν είναι ανεκτή αυτή η δόση χορηγήστε μικρότερη δόση από το στόμα
    • Ατενολόλη 5 mg ΕΦ σε 5 λεπτά. επαναλαμβάνουμε την δόση 10 λεπτά αργότερα. Στη συνέχεια 50 mg σε 10 λεπτά από το στόμα μετά την 2η ΕΦ δόση. Μετά κάθε 12 ώρες για τουλάχιστον 7 ημέρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΜΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Καθορίζεται από την κατάσταση του ασθενούς

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή των παραγόντων κινδύνου για στεφανιαία νόσο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
    • Καρδιογενής καταπληξία
    • Ρήξη μυοκαρδίου
    • Ανεύρυσμα αριστερής κοιλίας
    • Σχηματισμός θρόμβου στην αριστερή κοιλίας και περιφερική εμβολή 
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και πνευμονική εμβολή
    • Περικαρδίτιδα
    • Αρρυθμίες
    • Ανεπάρκεια μιτροειδούς βαλβίδας
    • Βλάβη κοιλιακού διαφράγματος
    • Σύνδρομο Dressler
    • Καρδιακή ανακοπή
    • Θάνατος

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

    Η συνολική θνητότητα κυμαίνεται περίπου στο 10% κατά τη διάρκεια της νοσηλείας με αύξηση περίπου 10% κατά τον επόμενο χρόνο. Πάνω από το 60% των θανάτων συμβαίνουν μέσα στην πρώτη ώρα από την εμφάνιση του επεισοδίου

    Κατάταξη κατά Killip

    • Κατηγορία Ι - χωρίς ενδείξεις συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, θνητότητα < 5%
    • Κατηγορία ΙΙ - ήπια έως μέτριας βαρύτητας συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, τρίζοντες στις βάσεις άμφω και/ή S3 καλπαστικός ρυθμός, πνευμονικό οίδημα, θνητότητα 30%
    • Κατηγορία ΙV - καρδιογενής καταπληξία, ΑΠ < 90 mm Hg (< 12 kPa) και σημεία συστηματικής ελάττωσης της αιμάτωσης, π.χ. ολιγουρία, σύγχυση, υγρό ψυχρό δέρμα, θνητότητα 80-100%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής
    • Εξωκρανιακή εγκεφαλοαγγειακή νόσος 
    • Αθηρωματική νόσος περιφερικών αγγείων

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το καρδιοαγγειακό σας σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το καρδιοαγγειακό σας σύστημα

    bigstock 188509309

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Συμβουλές για την υγεία της καρδιάς σας

    Κάνναβη και καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Οι αγγειακές βλάβες που προκαλούνται από τις χημειοθεραπείες

    Βελτιώστε την υγεία της καρδιάς σας

    Θέλετε να έχετε τις υγιέστερες αρτηρίες;

    Προστατευτείτε από τη στεφανιαία νόσο

    Οι μορφές των εκδηλώσεων της στεφανιαίας νόσου

    Οι βιταμίνες που πρέπει να παίρνουν όσοι έχουν στεφανιαία νόσο

    Οι στατίνες σας κόβουν χρόνια ζωής

    Για όσους παίρνουν ασπιρίνη

    Ελέγξτε αν κινδυνεύετε από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό

    Να προτιμάτε τις ενδοαγγειακές επεμβάσεις για τις αγγειακές παθήσεις

    Τρώτε φρούτα για την μείωση του καρδιοαγγειακού κινδύνου

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Σκορ κινδύνου για καρδιακή νόσο κι εγκεφαλικό επεισόδιο

    Σύγχρονη εργαστηριακή διάγνωση της αθηροσκλήρωσης

    Μη αποφρακτική νόσος των στεφανιαίων αρτηριών

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας για την καρδιά σας

    Τροφές εναντίον θρόμβων

    Στηθάγχη Prinzmetal

    Σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου

    Θεραπεία σε οξέα στεφανιαία σύνδρομα χωρίς ανάσπαση ST

    Το ΤΙΜΙ τεστ για την πρόγνωση των οξέων στεφανιαίων συνδρόμων

    Το TIPI τεστ για το έμφραγμα του μυοκαρδίου

    Οξέα στεφανιαία σύνδρομα

    Πρόληψη εμφράγματος

    Σε υποψία εμφράγματος πάρτε ασπιρίνη

    Προειδοποιητικά σημάδια του εμφράγματος

    Τι είναι ο αθηρωματικός δείκτης;

    Κανέλα

    Αθηροσκλήρωση

    Πρωτεΐνη ΒΑΧ

    Nanopatch που επιδιορθώνει τις καρδιακές βλάβες

    Κοκαΐνη

    Κλοπιδογρέλη

    Πρέπει οι παχύσαρκοι να παίρνουν ω-3 λιπαρά οξέα;

    Κόλπο για να απαλλαγείτε από το μεταβολικό σύνδρομο

    Κόλπο για να αυξήσετε την καλή χοληστερόλη

    Ποια είναι η καλύτερη στατίνη;

    Πολικοζανόλη για τη χοληστερίνη

    Τι είναι τα ξανθελάσματα

    Λιπιδαιμικός έλεγχος

    Που οφελεί το κόκκινο κρασί

    Ο πόνος που μοιάζει με αυτόν του εμφράγματος

    Οι βιταμίνες για την αθηροσκλήρωση

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για την χοληστερίνη

    www.emedi.gr