Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013 09:59

Η πέψη στους κροκόδειλους

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Οι κροκόδειλοι  έχουν την συνήθεια να καταπίνουν πέτρες

 

Αυτό βοηθάει πολύ στην πέψη τους και ελέγχει τον τρόπο που κολυμπούν μέσα στο νερό.

Τα δόντια τους δεν είναι σχεδιασμένα για να μασούν τροφή. Όταν πιάνουν τη λεία τους την καταπίνουν σε μία μάζα, ενώ αν αυτή η λεία ζει στη στεριά τότε την σέρνουν μέσα στο νερό για να την πνίξουν προτού την καταπιούν.

Τότε είναι που χρειάζονται πέτρες για να «αλέσουν» την τροφή στο στομάχι.

Οι κροκόδειλοι τρώνε κυρίως ψάρια, αμφίβια, καρκινοειδή, μαλάκια, πουλιά, ερπετά, θηλαστικά ξηράς και κατά καιρούς μικρότερους κροκόδειλους.

Οι κροκόδειλοι έχουν την πιο όξινο στομάχι κάθε σπονδυλωτό. Μπορούν εύκολα να πέψουν τα οστά, τις οπλές και κέρατα.

Όταν έχει πιάσει το θήραμα, κλείνει το αορτικό τόξο για να ξεπλύνει το αίμα που είναι φορτωμένο με διοξείδιο του άνθρακα. Η προκύπτουσα περίσσεια οξύτητα στην παροχή αίματος του καθιστά πολύ πιο εύκολο για το βλεννογόνο του στομάχου να εκκρίνει περισσότερα οξέα και να διαλύσει ότι υπάρχει μέσα σε αυτό. Οι πέτρες βοηθούν στην σύνθλιψη των τροφών.

Κλαίνε, άραγε, οι κροκόδειλοι; Η φράση έχει αρχαιοελληνική προέλευση και βασίζεται σε μια κροκοδείλια τακτική προσέλκυσης των θυμάτων τους.  Όταν θέλουν να  ξεγελάσουν, το θύμα τους καταστρώνουν ένα «έξυπνο, πλην όμως πονηρό» σχέδιο: κρύβονται και βγάζουν παράξενους ήχους, όμοιους με κλάμα παιδιού. Πάνω στην προσπάθεια αυτή τρέχουν από τα μάτια τους άφθονα και χοντρά δάκρυα. Έτσι, με τέτοια ψεύτικα δάκρυα, ψεύτικο κλάμα, επιτυγχάνει το σκοπό του, την εύρεση της τροφής του. Όσοι, δηλαδή, τους ακούν ξεγελιούνται και, τελικά, πιάνονται στα «ηχητικά» δίχτυα του θύτη κροκόδειλου, ο οποίος επιτίθεται ξαφνικά και γεύεται τη λεία του.

Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν γνώριζαν τους κροκόδειλους. Οι μόνες φήμες γι’ αυτά τα ερπετά προέρχονταν από τους Φοίνικες εμπόρους, οι οποίοι, όταν έφταναν στα λιμάνια της αρχαίας Ελλάδας, διηγούνταν για εξωτικά πουλιά και ερπετά της χώρας τους και προκαλούσαν κατάπληξη αλλά και τρόμο. Οι διηγήσεις για τους κροκόδειλους μάλλον τους έκαναν την πιο μεγάλη εντύπωση, γι’ αυτό ο αρχαίος φιλόσοφος και ποιητής του 6ου π. Χ. αιώνα και δάσκαλος του Πυθαγόρα, ο Φερεκύδης από τη Σύρο, έγραψε κάποτε το επίγραμμα: «Εάν η γη ήθελε να συλλάβει εκ των δακρύων της γυναικός, εκάστη ρανίς των θα εγέννα κροκόδειλον». Έτσι έγιναν γνωστά τα δάκρυα του κροκοδείλου στην Αρχαία Ελλάδα και η φράση από τότε ταξιδεύει σε μας μέχρι σήμερα.

Διαβάστε, επίσης,

Τα δόντια μπορούν να αναγεννηθούν

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 1318 φορές
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.