Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2015 08:17

Γιατί η γάτα είναι εφτάψυχη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η εφτάψυχη γάτα

 

Λόγω της μεγάλης αντοχής της η γάτα θεωρείται εφτάψυχη.

Όποιος φονεύει γάτα για να εξιλεωθεί πρέπει να χτίσει επτά γέφυρες, μία για κάθε ψυχή της γάτας και κάθε ψυχή της γάτας θα χρησιμεύσει για τη στερέωση των θεμελίων της γέφυρας.

Κατά τον Μεσαίωνα οι γάτες θεωρούνταν πως είχαν ισχυρές μαγικές ιδιότητες και πίστευαν πως αν έπλεναν έναν άνθρωπο σοβαρά άρρωστο και κατόπιν με το ίδιο νερό έπλεναν μια γάτα, η γάτα έπαιρνε την αρρώστια πάνω της και ο ασθενής γινόταν καλά.

Οι τρίχες της γάτας ήταν συνηθισμένο συστατικό μαγικών συνταγών και φυλαχτών.

Πολλοί ναυτικοί παίρνουν μαζί τους, στο καράβι μια γάτα, ειδικά αν είναι απόλυτα μαύρη, χωρίς καθόλου λευκά σημάδια στη γούνα της.

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν μικρά φυλαχτά με τη μορφή γάτας που φοριούνται για καλή τύχη.

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδιά σας

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδιά σας

Διαβάστε, επίσης,

Φτιάξτε μόνοι σας σαμπουάν για τα κατοικίδιά σας

Εσείς τι προτιμάτε σκύλο η γάτα;

Τα κατοικίδια ωφελούν την υγεία μας

Τα ζώα σαν σύμβολα

Ρωσική Μπλε Γάτα

Εσείς έχετε αλλεργία στις γάτες;

Nόσος εξ ονύχων γάλης

Η καταγωγή της γάτας

Ατυχήματα στις γάτες

Γάτα Αβησσυνίας

Γάτα Balinese

Βρετανική γάτα

Μήπως η γάτα σας είναι αλήθωρη;

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 1867 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 06 Ιουλίου 2020 20:18
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Πλατυελμινθιάσεις Πλατυελμινθιάσεις

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις πλατυελμινθιάσεις

    Οι πλατυέλμινθες είναι σκώληκες (κεστώδη) του γαστρεντερικού με σωματική κατάτμηση. Η κεφαλή του ονομάζεται σκώληκας, το αλυσιδωτό τους σώμα ονομάζεται στρόβιλος, και κάθε τμήμα του είναι μια προγλωττίδα. Το αλυσιδωτό σώμα των προγλωττίδων ποικίλλει σε μήκος, από 3 mm έως 25 m.

    • Ο κύκλος ζωής των περισσότερων πλατυελμίνθων απαιτεί έναν ενδιάμεσο ξενιστή πριν προσβληθεί ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, συνήθως, μολύνεται τρώγοντας την κυστική μορφή σε κάποιον ιστό (χοιρινό, βοδινό, ψάρια του γλυκού νερού) ή τρώγοντας ένα μολυσμένο αρθρόποδο (ψύλλοι των αρουραίων, σκαθάρια, κατσαρίδες, ψύλλοι των σκύλων ή φθείρες) που μπορεί να βρεθεί σε αποξηραμένα ή ευμεγέθη δημητριακά ή σε αποθηκευμένα προϊόντα. Μικρά παιδιά και ενήλικοι που παίζουν με ένα κατοικίδιο σκύλο ή γάτα, μπορεί να μεταφέρουν ένα μολυσμένο ενδιάμεσο ξενιστή στα χέρια τους αν φάνε κάτι που έχει πέσει στο πάτωμα ή στο χώρο του ζώου. Σε ένα είδος πλατυελμινθίασης που δεν προσβάλλει το έντερο, την εχινοκοκκίαση, οι άνθρωποι μολύνονται από την επαφή με μολυσμένα περιττώματα σκύλων.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Γαστρεντερικό, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες προσβάλλονται 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    Taenia saginata (ταινία των βοοειδών):

    • Ήπιες κοιλιακές κράμπες 
    • Περιπρωκτική ενόχληση στο πέρασμα των προγλωττίδων
    • Στην εντερική φάση - ήπια κοιλιακά ενοχλήματα

    Taenia solium (ταινία του χοίρου):

    • Στην εντερική φάση - ήπια κοιλιακά ενοχλήματα 
    • Στη μεταναστευτική των προνυμφών: κυστικέρκωση του ανθρώπου με διαταραχή της λειτουργικότητας του κεντρικού νευρικού συστήματος: κεφαλαλγία, ελαττωμένη όραση, σπασμοί, ενδοκράνια υπέρταση, διανοητική έκπτωση

    Diphyllobothrium latum (έλμινθας των ψαριών):

    • Στην εντερική μορφή ανταγωνίζεται τη βιταμίνη Β12 και παρεμβαίνει στην απορρόφησή της από τον άνθρωπο. Μεγαλοβλαστική αναιμία με γλωσσίτιδα, απώλεια των θηλών της γλώσσας και νευρολογικά συμπτώματα

    Hymenolepis nana (σε μεγάλο αριθμό σκωλήκων):

    • Κοιλιακές κράμπες 
    • Διάρροια
    • Έμετοι
    • Απώλεια βάρους

    Εχινοκοκκίαση (υδατίδα νόσος):

    • Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το μέγεθος της κύστης. Πιο συχνή εντόπιση είναι στο δεξιό λοβό του ήπατος. Σπληνικές, νεφρικές, εγκεφαλικές, οφθαλμικές, οστέινες υδατίδες κύστεις έχουν αναφερθεί
    • Σπάνια είναι τα αλλεργικά συμπτώματα
    • Ήπια ως μέτρια ηωσινοφιλία 

    Dipilidium caninum:

    • Ήπια κοιλιακή δυσχέρεια
    • Ανησυχία
    • Ηωσινοφιλία 

    ΑΙΤΙΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    • Οι σημαντικοί πλατυέλμινθες που μπορούν να μολύνουν τον άνθρωπο περιλαμβάνουν: Taenia saginata (ταινία των βοοειδών), Taenia solium (ταινία του χοίρου), Diphyllobothrium latum (έλμινθας των ψαριών), Hymenolepis nana (έλμινθας των νάνων), Hymenolepis diminuta (έλμινθας των τρωκτικών) και Dipilidium caninum (έλμινθας των ζώων)
    • Η εχινονοκοκκίαση είναι η εξωεντερική πλατυελμινθίαση. Τρεις τύποι μπορεί να προσβάλλουν τον άνθρωπο: Echinococcus granulosis (υδατίδα νόσος ήπατος, σπληνός, κλπ.), Echinococcus multilocularis (κυψελιδική υδατίδα νόσος) και Echinococcus vogeli (πολυκυστική υδατίδα νόσος)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    Ταξίδι στη Μέση Ανατολή, Ρωσία, Αφρική και βρώση κακοψημένου φαγητού (T. saginata), ταξίδι στο Μεξικό, Λατινική Αμερική, Αφρική, Ινδία, Ισπανία, Μέση Ανατολή και βρώση μισοψημένου χοιρινού (T. solium), ταξίδι στην Αλάσκα, Καναδά, Ιαπωνία, Μέση Ανατολή και βρώση ψαριών του γλυκού νερού που δεν μαγειρεύτηκαν καλά (D. latum). Ποικίλα παιχνίδια με σκύλους (D. caninum). Επαφή με σκύλους, ιδιαίτερα εκείνους που φυλάνε πρόβατα (Ε. granulosis)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Η πλειοψηφία των εντερικών πλατυελμινθιάσεων είναι ασυμπτωματική. Ένας ασθενής μπορεί να το αντιληφθεί μόνο με την εμφάνιση μιας προγλωττίδας στα κόπρανα
    • Η διαφορική διάγνωση των γενικών εντερικών συμπτωμάτων είναι ευρεία
    • Η διαφορική διάγνωση των κύστεων εξαρτάται από την εντόπιση. Υπάρχει μεγάλο εύρος καλοήθων και καοήθων κύστεων 
    • Κακοήθης αναιμία (D. latum)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μικροσκοπική εξέταση της προγλωττίδας στα κόπρανα
    • Αναγνώριση των αυγών στα κόπρανα

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • T. solium: κυστίκερκοι μπορεί να εμφανισθούν σε οποιοδήποτε ιστό του σώματος. Κύστεις 5-10 mm στα μαλακά μόρια. Αποτιτανωμένες κύστεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα και τους γραμμωτούς μυς
    • D. latum: μακροκυτταρική μεγαλοβλαστική αναιμία
    • Ε. granulosis: υδατίδες κύστεις εμφανίζονται πιο συχνά στο δεξιό λοβό του ήπατος

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • T. saginata: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • T. solium: εξέταση κοπράνων για προγλωττίδες 
    • D. latum: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • H. nana: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • H. diminuta: δοκιμασίες με σελοτέϊπ περιπρωκτικά για τα ωάρια, ωάρια και παράσιτα κοπράνων
    • D. caninum: προγλωττίδες στα κόπρανα
    • Ε. granulosis: σκώληκες στην αναρρόφηση από την κύστη

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • T. saginata: σπάνια ορατή στο γαστρεντερικό ακτινογραφικό έλεγχο με σκιαγραφικό (λεπτό έντερο)
    • T. solium: απλές ακτινογραφίες μπορεί να δείξουν αποτιτανωμένες κύστεις στον υποδόριο ιστό ή τον εγκέφαλο. Η αξονική τομογραφία μπορεί να αποκαλύψει αποτιτανωμένες και μη κύστεις. Η μαγνητική τομογραφία μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη
    • Ε. granulosis: σπινθηρογράφημα ήπατος, αξονική τομογραφία και υπερηχογράφημα αποκαλύπτουν τις κύστεις

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • T. solium: βιοψία με εκτομή υποδόριου ιστού. Υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές ανοσοδιαγνωστικές δοκιμασίες 
    • D. latum: χαρακτηριστικά φλοιώδη αυγά στα κόπρανα
    • H. nana: αυγά με διπλή μεμβράνη στα κόπρανα 
    • Ε. granulosis: υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές ορολογικές δοκιμασίες. Επισυμβαίνουν όμως ψευδώς θετικές και ψευδώς αρνητικές αντιδράσεις 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικοί ασθενείς

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Προσδιορισμός του τρόπου μετάδοσης και γενική υποστηρικτική αγωγή κατά τη θεραπεία
    • Υγιεινή όσον αφορά τα κόπρανα κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της θεραπευτικής αγωγής
    • Στη νευροκυστικέρκωση, σκέψη για κορτικοστεροειδή (για το εγκεφαλικό οίδημα) και αντισπασμωδικά

    Echinococcus LifeCycleCDC

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Για τις ταινίες, καλά μαγειρεμένα βοδινό και χοιρινό κρέας (ιδιαίτερα σε ταξίδια εκτός χώρας)
    • Να αποφεύγονται ωμά και άψητα ψάρια 
    • Προσοχή στα κατοικίδια σκυλιά, ιδιαίτερα αν χρησιμοποιούνται για το φύλαγμα προβάτων με ενδημική υδατίδα νόσο
    • Προσεκτικό πλύσιμο χεριών μετά την τουαλέτα 
    • Να αποφεύγεται η βρώση τροφής που έχει πέσει στο πάτωμα (H. nana)
    • Να εξασφαλίζεται ότι τα κατοικίδια δεν έχουν ψύλλους ή φθείρες ή αν έχουν να αποφεύγεται η επαφή τους με μικρά παιδιά (D. caninum)
    • Να αποφεύγεται το τάισμα των σκύλων με τα άχρηστα προϊόντα σφαγμένων ζώων (υδατίδα νόσος)

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΛΑΤΥΕΛΜΙΝΘΙΑΣΕΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Εντερική φάση D. latum (ψάρια), T. saginata (βοδινό), D. caninum (σκύλος) και T. solium (χοιρινό): νικλοζαμίδη, μασώμενα δισκία (1 gr) καλά μασημένα. Παιδιά βάρους άνω των 40 Kg 3 δισκία (1,5 gr). Και στους ενήλικες και στα παιδιά, η δόση είναι εφάπαξ
    • H. nana (πλατυέλμινθα των νάνος): πραζικουαντέλη 25 mg/kg σε μία δόση 
    • Προνυμφική φάση του Ε. granulosis (υδατίδες κύστεις): δοκιμή της αλβενδαζόλης. Στους ενήλικες 400 mf δύο φορές την ημέρα για 28 ημέρες. Σε παιδιά άνω των 2 ετών δίνεται η δόση των ενηλίκων. Σε παιδιά 1-2 ετών, 200 mg/ημέρα
    • Στην κυστικέρκωση (προνυμφική φάση της T. solium): πραζικουαντέλη 50 mg/Kg την ημέρα σε 3 δόσεις για 14 ημέρες, τόσο σε παιδιά όσο και ενήλικες 

    Προφυλάξεις: 

    • Νικλοζαμίδη: σπάνια ναυτία και κοιλιακά άλγη
    • Πραζικουαντέλη: αίσθημα κακουχίας, καφαλαλγία και ζάλη συμβαίνουν συχνά. Σπάνια αίσθημα νάρκωσης, κοιλιακή δυσφορία, πυρετός, εφιδρώσεις, ναυτία, ηωσινοφιλία και αίσθημα κόπωσης. Πιο σπάνια επισυμβαίνουν κνησμός και εξάνθημα 
    • Αλβενδαζόλη: σπάνια διάρροια και πόνος, πιο σπάνια λευκοπενία. Μπορεί να αυξηθούν τα επίπεδα των τρανσαμινασών στον ορό

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Για την εντερική φάση των D. latum, T. saginata, T. solium και D. caninum: πραζικουαντέλη 10-20 mg/Kg σε δόση εφάπαξ. Για το H. nana, 4 δισκία σε μία δόση (2 gr) και έπειτα 2 δισκία την ημέρα για 6 ημέρες, στους ενήλικες 
    • Στην κυστικέρκωση ενηλίκων και απιδιών, αλβενδαζόλη 15 mg/Kg την ημέρα σε 3 δόσεις, για 30 ημέρες 
    • Το διχλωροφαίνιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ταινίασης 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Έλεγχος κοπράνων για ωάρια και παράσιτα μέσα σε δύο εβδομάδες από τη λήξη της θεραπείας των πλατυελμινθιάσεων του εντερικού σωλήνα

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Οδηγίες στους ασθενείς εκείνων των εθνικών ομάδων που οι διαιτητικές τους συνήθειες τους εκθέτουν σε μόλυνση 
    • Σε ταξίδι στην Άπω Ανατολή, την Αφρική και τη Ρωσία να αποφεύγεται το όχι καλά ψημένο βοδινό
    • Η ταινία του χοίρου επιπολάζει στο Μεξικό, τη Λατινική Αμερική, την Ασία, Ινδία και Κίνα
    • Οι άνθρωποι μολύνονται τρώγοντας άψητο βοδινό και από τα ανθρώπινα απορρίμματα σε φτωχές πρακτικές υγιεινής. Κακομαγειρεμένο ψάρι (περιλαμβάνεται και ο σολομός) από γλυκά ή υφάλμυρα νερά της Ευρώπης, της Ασίας, του Καναδά, της Αλάσκας και της Αφρικής θα πρέπει να αποφεύγεται 
    • Υγιεινομική προσέγγιση της διαδικασίας κατάψυξης των ψαριών 
    • Οι έλμινθες του σκύλου αποφεύγονται με την υγιεινή εκπαίδευση των παιδιών, όταν παίζουν με κατοικίδια 
    • Έλεγχος υγιεινής της αποχέτευσης και συνεχής υγιεινομική επιθεώρηση των κρεάτων. Σε περιοχές που ανατρέφονται πρόβατα, θα πρέπει να καθαρίζονται συχνά από τα παράσιτα τους οι σκύλοι. Πτώματα προβάτων δεν θα πρέπει να ρίχνονται στους σκύλους για τροφή ώστε να αποφεύγεται επαφή τους με υδατίδες κύστεις
    • Η κατάψυξη ψαριών του γλυκού νερού στους 10 βαθμούς C για 48 ώρες θα σκοτώσει τα παράσιτα του D. latum
    • Οικογένειες που μένουν στο εξωτερικό, σε ενδημικές περιοχές και που θέλουν να προσλάβουν μάγειρες ή άλλο προσωπικό θα πρέπει να τους εξετάζουν κατάλληλα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Προνυμφική μορφή του T. solium: διάχυτη πολυσυστηματική κυστικέρκωση μπορεί να επισυμβεί. Προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος - νευροκυστικέρκωση με σπασμούς, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα και μυϊκή συμμετοχή μπορεί να παρουσιαστεί
    • Ε. granulosis (ενοχοκοκκίαση): απλές ή πολλαπλές κύστεις μπορεί να εμφανιστούν. Οι κύστεις μπορεί να ραγούν ενδοκοιλιακά. Ηπατικές, σπληνικές, οφθαλμικές, κοιλιακές, εγκεφαλικές κύστεις έχουν αναφερθεί
    • D. latum: αναιμία από ανεπάρκεια της βιταμίνης Β12 παρατηρείται κυρίως στους κατοίκους της Φινλανδίας. Τα νευρολογικά συμπτώματα περιλαμβάνουν αιμωδίες, παραισθησίες, αστάθεια βαδίσματος και αδυναμία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οι περισσότερες εντερικές μορφές των πλατυελμίνθων των ενηλίκων αντιμετωπίζονται ικανοποιητικά με τα τρέχοντα φάρμακα. Αναφέρονται ποσοστά ίασης 95%
    • Μπορεί να χρειαστεί δεύτερος γύρος θεραπείας 
    • Στην υδατίδα νόσο των κυψελίδων (πνευμονική εχινοκοκκίαση) αν η πνευμονική κύστη δεν εξαχθεί άθικτη, η θνησιμότητα μέσα στη 10ετία ανέρχεται στο 90%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Φτωχή ατομική υγιεινή και επιθυμία για ποικίλα παιχνίδια με σκύλους, μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    kjp 55 1 61f1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρόνια διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αμοιβάδωση

    Ασκαρίδες εντέρου

    Οξεία διάρροια

    Εντερικά παράσιτα

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Κνησμός δακτυλίου του πρωκτού

    Τα οφέλη από το μαύρο κύμινο στην υγεία

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Λαμβλίαση

    Tριχίνωση

    Κρυπτοσποριδίωση

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τα δαγκώματα ζώων Χρήσιμες πληροφορίες για τα δαγκώματα ζώων

    Δαγκώματα ζώων

    Μετά τα δαγκώματα από ζώα προκύπτουν πληγές από δαγκώματα σε ανθρώπους από σκύλους, γάτες, άλλα ζώα, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ενδοκρινικό/Μεταβολικό, Δέρμα, Εξωκρινείς αδένες, Αιμοποιητικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Όλες οι ηλικίες, αλλά τα παιδιά είναι πιο πιθανό να προσβληθούν

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    Πληγές από δαγκώματα μπορεί να είναι σχισίματα, σκασίματα, αμυχές, γδαρσίματα (εξορύξεις, γρατζουνιές) ή τραύματα από συντριβή

    Δαγκώματα από σκύλο:

    • Τα χέρια προσβάλλονται πιο συχνά σε 68% περίπου των δαγκωμάτων 
    • Το πρόσωπο είναι η θέση του τραύματος σε περίπου 29% των περιπτώσεων, τα κάτω άκρα σε 10% και συμμετοχή του κορμού είναι ασυνήθης

    Δαγκώματα από γάτα:

    • Κυρίως, αφορούν τα χέρια, ακολουθούν τα κάτω άκρα, το πρόσωπο και ο κορμός 
    • Είναι πιο πιθανό να μολυνθούν 

    ΑΙΤΙΑ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    • Οι περισσότερες πληγές από δάγκωμα προέρχονται από κατοικίδιο ζώο, γνωστό στο θύμα. Οι μεγάλοι σκύλοι είναι το πιο συχνό αίτιο 
    • Τα δαγκώματα από άνθρωπο οφείλονται στην ακούσια προσπάθεια ενός ατόμου να προστατευθεί από γροθιά που δέχεται στο πρόσωπο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    • Τα δαγκώματα από σκύλο είναι περισσότερο συνήθη νωρίς το απόγευμα, ειδικά σε ζεστό καιρό 
    • Τα δαγκώματα από γάτα είναι περισσότερο συνήθη το πρωί
    • Τραύματα από σφιγμένη γροθιά σχετίζονται συχνά με τη χρήση οινοπνεύματος

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Η διάγνωση είναι προφανής. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να εκτιμηθεί ο κίνδυνος για τον άνθρωπο, από το τραύμα και την προκαλούμενη μόλυνση

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Σε 85% των πληγών από δαγκώματα θα αναπτυχθεί μια θετική καλλιέργεια. Η χρώση Gram είναι ευαίσθητη, αλλά μη ειδική για το λοιμογόνο οργανισμό. Η καλλιέργεια από την πληγή είναι βασική για τον καθορισμό της θεραπείας 
    • Δαγκώματα από σκύλο: Η Pasteurella multocida είναι παρούσα στο 25% των δαγκωμάτων. Ο Streptococcus viridans, ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος, ο κοαγκουλάση αρνητικός σταφυλόκοκκος, βακτηριοειδή, EF-2, DF-2, και Fusciobacterium μπορεί, επίσης, να βρεθούν
    • Δαγκώματα από γάτα: Επίσης Pasteurella multocida είναι παρούσα στο 25% των δαγκωμάτων. Η πληγή είναι συχνά επιμολυσμένη με άλλα ανάμεικτα βακτήρια, συμπεριλαμβανομένων πολλών ειδών αερόβιων και αναερόβιων οργανισμών 
    • Δαγκώματα από άνθρωπο: Είδη στρεπτοκόκκων, χρυσίζων σταφυλόκοκκος. Eikenella corrodens και ποικίλα αναερόβια βακτήρια είναι συνήθη

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Εάν το τραύμα από δάγκωμα είναι κοντά σε οστό ή άρθρωση, μια απλή ακτινογραφία χρειάζεται για να χρησιμοποιηθεί αργότερα για σύγκριση, εφ'όσον υποψιάζεστε οστεομυελίτιδα
    • Σε τραύματα από ανθρώπινα δαγκώματα από τραύματα με τεντωμένη γροθιά, ζητείστε ακτινογραφίες για να ελέγξετε για κάταγμα μετακαρπίου ή φάλαγγας

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Μπορεί να χρειάζεται χειρουργική διερεύνηση για να επιβεβαιώσετε την έκταση των τραυμάτων. Η διερεύνηση πρέπει να γίνεται σε όλα τα σοβαρά τραύματα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ασθενής, εκτός αν έχει κεραυνοβόλο λοίμωξη, που απαιτεί λήψη αντιβιοτικών συστηματικά, στενή παρακολούθηση ή χειρουργείο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Άφθονος καταιονισμός του τραύματος με φυσιολογικό ορό μέσω του άκρου ενός καθετήρα απαιτείται για να ελαττωθεί ο κίνδυνος λοίμωξης 
    • Απονεκρωμένοι ιστοί χρειάζονται αφαίρεση και νεαροποίηση των χειλέων του τραύματος 
    • Σκεφθείτε χειρουργική σύγκλιση εάν το τραύμα είναι καθαρό μετά τον καταιονισμό και εφ'όσον το δάγκωμα είναι λιγότερο από 12 ωρών 
    • Βάλτε σε νάρθηκα το χέρι εάν είναι τραυματισμένο 

    DogBite 650x450

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΑΓΚΩΜΑΤΩΝ ΖΩΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Σκεφθείτε αντιλυσσική θεραπεία
    • Χρησιμοποιήστε αντιτοξίνη τετάνου σε αυτούς που έχουν ανοσοποιηθεί προηγουμένως, αλλά έχουν περάσει πάνω από 5 χρόνια από την τελευταία δόση 
    • Σκεφτείτε την αντιτετανική ανοσοσφαιρίνη σε ασθενείς χωρίς πλήρη προηγούμενη σειρά εμβολιασμών 

    Προφυλακτική αγωγή εάν το τραύμα παρακολουθείται τις πρώτες 12 ώρες:

    • Δάγκωμα σκύλου: πενικιλλίνη VK 500 mg από το στόμα 4 φορές την εβδομάδα (παιδιά 50 mg/Kg/ημέρα από το στόμα 4 φορές την ημέρα) x 3 ημέρες 
    • Δάγκωμα γάτας: πενικιλλίνη VK 500 mg από το στόμα σε 4 δόσεις (παιδιά 50 mg/Kg/ημέρα από το στόμα 4 φορές την ημέρα) x 3 ημέρες
    • Δάγκωμα φιδιού: αν είναι δηλητηριώδες, ο ασθενής χρειάζεται ταχεία μεταφορά σε υπηρεσία υγείας ικανή για χορήγηση αντιοφικού ορού για οριστική θεραπεία. Εάν έχει προκύψει είσοδος και ενέργεια του δηλητηρίου προετοιμαστείτε να μεταφέρετε τον ασθενή σε ένα εξειδικευμένο κέντρο στην περιοχή ή προετοιμάστε τον για χορήγηση αντιοφικού ορού. Σιγουρευτείτε ότι ο ασθενής είναι σταθερός για μεταφορά, σκεφτείτε τη μέτρηση και/ή να θεραπεύσετε την πήξη και την κατάσταση της νεφρικής λειτουργίας μαζί με κάθε αναφυλακτική αντίδραση πριν την μεταφορά 
    • Άλλα - αμοξυξιλλίνη. Δοσολογία: ενήλικες 500 mg από το στόμα 3 φορές την ημέρα, παιδιά: 40 mg/Kg/ημέρα διαιρεμένα σε 3 δόσεις ή αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό κάλιο (Augmentin): δοσολογία, ενήλικες 250-500 mg από το στόμα 3 φορές την ημέρα, παιδιά 20-40 mg/Kg/ημέρα, διαιρεμένα σε 3 δόσεις 

    Εγκατεστημένη λοίμωξη:

    • Εφ'οσον ο ασθενής έχει αναπτύξει μια κλινική λοίμωξη, η αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό κάλιο εν αναμονή των αποτελεσμάτων των καλλιεργειών 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Εναλλακτική θεραπεία σε ασθενείς αλλεργικούς στην πενικιλλίνη:

    • Περίπου 10% διασταυρούμενη αντίδραση με καφαλοσπορίνες σε ασθενείς αλλεργικούς στην πενικιλλίνη
    • Δάγκωμα σκύλου: τετρακυκλίνες εάν ο ασθενής είναι μεγαλύτερος από 9 ετών και σε έγκυες ή θηλάζουσες. Η κεφτριαξόνη ή η ερυθρομυκίνη μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν
    • Δάγκωμα γάτας: όπως και το δάγκωμα σκύλου
    • Δάγκωμα ανθρώπου: κεφοξιτίνη 80-160 mg/Kg/ημέρα (έως 12 gr) διαιρεμένο σε 3 ή 4 δόσεις ισότιμα. Η συνήθης δόση είναι 1-2 gr κάθε 6-8 ώρες. Η ερυθρομυκίνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί 30-40 mg/Kg/ημέρα σε 4 ισάριθμα διαιρεμένες δόσεις. Συνήθως η δόση των ενηλίκων είναι 250 mg 4 φορές την ημέρα

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Συζήτηση με τους γονείς στους ελέγχους παιδικής μέριμνας πρέπει να περιλαμβάνει εκπαίδευση για το πώς να αποφεύγουν τα δαγκώματα ζώων 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Ο ασθενής πρέπει να επανελέγχεται σε 24-48 ώρες εάν δεν έχει μολυνθεί την ώρα της 1ης έκθεσης 
    • Καθημερινή παρακολούθηση είναι επιβεβλημένη σε ενεργές λοιμώξεις 
    • Εάν τα αντιβιοτικά χρησιμοποιούνται σε μια ενεργή λοίμωξη, η διάρκεια της θεραπείας πρέπει να είναι 7-14 ημέρες εξαρτώμενη από τη σοβαρότητα της λοίμωξης και την κλινική απόκριση 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Πληροφορείστε τα παιδιά και τους ενήλικες, σχετικά με τους κινδύνους από ζώα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Οι επιπλοκές από τα δαγκώματα μπορεί να περιλαμβάνουν σηπτική αρθρίτιδα, οστεομυελίτιδα, εκτενή τραύματα μαλακών ιστών με ουλή, σήψη, αιμορραγία, θάνατο. Η αερογόνος γάγγραινα μπορεί να πάρει μια υπερβολικά ταχεία πορεία και πρέπει να θεραπεύεται πολύ επιθετικά

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Τα τραύματα πρέπει να βελτιώνονται σταθερά και να κλείνουν μέσα σε 7-10 ημέρες

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Μη ειδικές προφυλάξεις

    Γηριατρικό: Σοβαρός τραυματισμός από οποιοδήποτε δάγκωμα είναι πιο συνηθισμένος σε άτομα μεγαλύτερα από 50 ετών, σε αυτούς με πληγές στα άνω άκρα ή σε αυτούς με εκδορές ή σχισμές δέρματος. Αυξημένος κίνδυνος λοίμωξης σε αυτούς που είναι μεγαλύτεροι από 50 ετών 

    ΚΥΗΣΗ

    Μη ειδικές προφυλάξεις

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    3LYTXG55FNKBFCFIEF7O43MOLQ

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεομυελίτιδα

    Υπάρχει λύσσα σήμερα;

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Δαγκώματα ζώων

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Υπερασβεστιαιμία Υπερασβεστιαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερασβεστιαιμία

    Υπερασβεστιαιμία είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου (Ca2 +) στον ορό του αίματος.

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία.

    Εκείνοι με ήπια αύξηση που έχει αναπτυχθεί αργά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.

    Σε άτομα με υψηλότερα επίπεδα ή ταχεία έναρξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, πόνο στα οστά, σύγχυση, κατάθλιψη, αδυναμία, πέτρες στα νεφρά ή μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τον καρκίνο. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σαρκοείδωση, τη φυματίωση, τη νόσο Paget, την πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN), την τοξικότητα βιταμίνης D, την οικογενειακή υποκαλιαυρική υπερασβεστιαιμία και ορισμένα φάρμακα όπως το λίθιο και η υδροχλωροθειαζίδη.

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένα επίπεδα ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα.

    Συγκεκριμένες αλλαγές, όπως μικρότερο διάστημα QT και παρατεταμένο διάστημα PR, μπορεί να παρατηρηθούν σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). 

    Η θεραπεία περιλαμβάνει ενδοφλέβια υγρά, φουροσεμίδη, καλσιτονίνη ή παμιδρονάτη επιπλέον της θεραπείας της υποκείμενης αιτίας.

    Σε άτομα με πολύ υψηλά επίπεδα, ενδέχεται να απαιτείται νοσηλεία.

    Η αιμοκάθαρση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.

    Σε άτομα με τοξικότητα στη βιταμίνη D, τα στεροειδή μπορεί να είναι χρήσιμα.

    Η υπερασβεστιαιμία είναι σχετικά συχνή.

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται σε 1,7 ανά 1.000 άτομα και η υπερασβεστιαιμία εμφανίζεται σε περίπου 2,7% των ατόμων με καρκίνο.

    Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να είναι νηπιακή που οδηγεί σε υπερβολική ασβεστοποίηση των οστών, σκλήρυνση των αρτηριών και διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί να συμβεί και σε ενήλικες, προκαλώντας εναπόθεση ασβεστίου στους μαλακούς ιστούς.

    Σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας

    Πέτρες στα νεφρά και στη χολή

    Πόνος στα οστά

    Κοιλιακή δυσφορία

    Δυσκοιλιότητα

    Συχνή ούρηση

    Ελαττωμένος μυϊκός τόνος Μυϊκή αδυναμία, μειωμένα αντανακλαστικά

    Κατάθλιψη, άγχος, γνωστική δυσλειτουργία

    Τα νευρομυϊκά συμπτώματα της υπερασβεστιαιμίας προκαλούνται λόγω της αυξημένης αλληλεπίδρασης ασβεστίου με τους διαύλους νατρίου. Εφόσον το ασβέστιο εμποδίζει τα κανάλια νατρίου και αναστέλλει την αποπόλωση των νευρικών και μυϊκών ινών, το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει το κατώφλι για την αποπόλωση. Αυτό οδηγεί σε μειωμένα τενόντια εν τω βάθει αντανακλαστικά και αδυναμία των σκελετικών μυών.

    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν καρδιακές αρρυθμίες (ειδικά σε όσους λαμβάνουν διγοξίνη), κόπωση, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, κοιλιακό άλγος και παραλυτικό ειλεό. Εάν προκύψει νεφρική δυσλειτουργία, οι εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη διούρηση, ούρηση τη νύχτα και αυξημένη δίψα. Η ψυχιατρική εκδήλωση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική αστάθεια, σύγχυση, παραλήρημα, ψύχωση και αναισθητοποίηση.

    Οι εναποθέσεις ασβεστίου μπορεί να είναι ορατές στα μάτια. 

    Τα συμπτώματα είναι πιο συχνά σε υψηλές τιμές αίματος ασβεστίου (12,0 mg / dl ή 3 mmol / l). Η σοβαρή υπερασβεστιαιμία (άνω των 15-16 mg / dl ή 3,75-4 mmol / l) θεωρείται ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης: σε αυτά τα επίπεδα και μπορεί να προκύψει κώμα και καρδιακή ανακοπή. Τα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου μειώνουν τη διαπερατότητα της μεμβράνης των νευρώνων στα ιόντα νατρίου, μειώνοντας έτσι τη διέγερση, η οποία οδηγεί σε υποτονικότητα των λείων και ραβδωτών μυών. Αυτό εξηγεί την κόπωση, την μυϊκή αδυναμία, τον χαμηλό τόνο και τα αργά αντανακλαστικά σε ομάδες μυών. Έτσι, εξηγείται, επίσης η υπνηλία, η σύγχυση, οι παραισθήσεις, η δυσφορία ή το κώμα. Στο έντερο αυτό προκαλεί δυσκοιλιότητα. Η υποκαλιαιμία προκαλεί το αντίθετο με τον ίδιο μηχανισμό. 

    Υπερασβεστιαιμική κρίση

    Η υπερασβεστιαιμική κρίση είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης με σοβαρή υπερασβεστιαιμία, γενικά πάνω από περίπου 14 mg / dL (ή 3,5 mmol / l). 

    Τα κύρια συμπτώματα μιας υπερασβεστιαιμικής κρίσης είναι η ολιγουρία ή η ανουρία, καθώς και η υπνηλία ή το κώμα. Μετά την αναγνώριση, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός πρέπει να αποδειχθεί ή να αποκλειστεί. 

    Σε ακραίες περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η απομάκρυνση του παραθυρεοειδούς αδένα μετά από χειρουργική εξερεύνηση είναι ο μόνος τρόπος για την αποφυγή θανάτου. Το διαγνωστικό πρόγραμμα πρέπει να εκτελείται εντός ωρών, παράλληλα με μέτρα για τη μείωση του ασβεστίου στον ορό. Η θεραπεία επιλογής για οξεία μείωση του ασβεστίου είναι η εκτεταμένη ενυδάτωση και η καλσιτονίνη, καθώς και τα διφωσφονικά (που επηρεάζουν τα επίπεδα ασβεστίου μετά από μία ή δύο ημέρες).

    hyprca 2

    Αιτίες υπερασβεστιαμίας

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η κακοήθεια αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των περιπτώσεων υπερασβεστιαιμίας. 

    -Λειτουργία παραθυρεοειδών αδένων

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Αδένωμα παραθυρεοειδούς

    Πρωτοπαθής υπερπλασία παραθυρεοειδούς

    Παραθυρεοειδές καρκίνωμα

    Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN1 & MEN2A)

    Οικογενειακός υπερπαραθυρεοειδισμός

    -Χρήση λιθίου

    -Οικογενειακή υποκαλιουρική υπερασβεστιαιμία / οικογενειακή καλοήθης υπερασβεστιαιμία 

    -Καρκίνος

    Συμπαγής όγκος με μετάσταση (π.χ. καρκίνος του μαστού ή κλασικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων, το οποίο μπορεί να προκαλείται από το PTHrP)

    Συμπαγής όγκος με χυμική διαμεσολάβηση της υπερασβεστιαιμίας (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα, συνήθως μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα ή καρκίνος των νεφρών, φαιοχρωμοκύτωμα)

    Αιματολογικοί καρκίνοι (πολλαπλό μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία)

    Καρκίνωμα μικρών κυττάρων ωοθηκών υπερασβεστιαιμικού τύπου

    -Διαταραχές της βιταμίνης-D

    Υπερβιταμίνωση D (δηλητηρίαση από βιταμίνη D)

    Αυξημένα επίπεδα 1,25 (OH) 2D  (π.χ. σαρκοείδωση και άλλες κοκκιωματώδεις ασθένειες όπως φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, νόσος του Crohn και κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα)

    Ανάκαμψη της υπερασβεστιαιμίας μετά από ραβδομυόλυση

    Υψηλός κύκλος εργασιών

    Υπερθυρεοειδισμός

    Πολλαπλό μυέλωμα

    Παρατεταμένη ακινητοποίηση

    Η νόσος του Paget

    Χρήση θειαζίδης

    Η δηλητηρίαση από βιταμίνη Α

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Τριτογενής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Δηλητηρίαση από αλουμίνιο

    Σύνδρομο γάλακτος-αλκαλίων

    -Άλλα

    Ακρομεγαλία

    Ανεπάρκεια αδρεναλίνης

    Σύνδρομο Zollinger – Ellison

    Διάγνωση υπερασβεστιαιμίας

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένο επίπεδο ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα. Υπάρχει, ωστόσο, διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα του διορθωμένου ασβεστίου, καθώς μπορεί να μην είναι καλύτερο από το ολικό ασβέστιο. 

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία. Η μέτρια υπερασβεστιαιμία είναι επίπεδα 2,88-3,5 mmol / L (11,5-14 mg / dL), ενώ η σοβαρή υπερασβεστιαιμία είναι> 3,5 mmol / L (> 14 mg / dL). [19]

    ΗΚΓ

    Ένα κύμα Osborn που μπορεί να σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία.  Η υπερασβεστιαιμία είναι γνωστό ότι προκαλεί εύρημα στο ΗΚΓ που μιμείται την υποθερμία, γνωστή ως κύμα Osborn. 

    Μπορεί, επίσης, να προκύψουν μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί και ευρήματα ΗΚΓ, όπως σύντομο διάστημα QT. Σημαντική υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο ΗΚΓ που μιμούνται ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. 

    hyprca 1

    Θεραπείες υπερασβεστιαιμίας

    Ο στόχος της θεραπείας είναι η θεραπεία της υπερασβεστιαιμίας και στη συνέχεια η προσπάθεια της θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.

    Υγρά και διουρητικά

    Αρχική θεραπεία:

    ενυδάτωση, αύξηση της πρόσληψης αλατιού και αναγκαστική διούρηση. Απαιτείται ενυδάτωση επειδή πολλοί ασθενείς αφυδατώνονται λόγω εμέτου ή νεφρικών ελαττωμάτων στη συγκέντρωση ούρων.. Η αυξημένη πρόσληψη αλατιού μπορεί επίσης να αυξήσει τον όγκο υγρών του σώματος καθώς και την αύξηση της απέκκρισης νατρίου στα ούρα, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα.

    -μετά την επανυδάτωση, μπορεί να χορηγηθεί διουρητικό βρόχου όπως η φουροσεμίδη για να επιτρέπεται η συνεχής ενδοφλέβια χορήγηση νατρίου και η αντικατάσταση νερού μεγάλου όγκου, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο υπερφόρτωσης όγκου αίματος και πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον, τα διουρητικά του βρόχου τείνουν να καταστέλλουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τα νεφρά βοηθώντας έτσι στη μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί, συνήθως, να μειώσουν το ασβέστιο του ορού κατά 1-3 mg / dL εντός 24 ωρών Πρέπει να ληφθεί προσοχή για να αποφευχθεί η εξάντληση του καλίου ή του μαγνησίου.

    Διφωσφονικά και καλσιτονίνη

    Πρόσθετη θεραπεία:

    τα διφωσφονικά είναι πυροφωσφορικά ανάλογα με υψηλή συγγένεια για τα οστά, ειδικά περιοχές με υψηλό κύκλο οστού. Λαμβάνονται από οστεοκλάστες και αναστέλλουν την οστεοκλαστική επαναρρόφηση οστού

    Τα τρέχοντα διαθέσιμα φάρμακα περιλαμβάνουν (κατά σειρά ισχύος): (1ης γενιάς) ετιδρονάτη, (2ης γενιάς) τιλουδρονάτη, παμδρονάτη, αλενδρονάτη (3ης γενιάς), ζολεδρονάτη και ρισεδρονάτη

    Όλα τα άτομα με καρκίνο που σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διφωσφονικά άλατα, καθώς η θεραπεία «πρώτης γραμμής». Επιπλέον, ακόμη και αν η θεραπεία «πρώτης γραμμής» είναι  αποτελεσματική, η υπερασβεστιαιμία θα επανεμφανιστεί στο άτομο με υπερασβεστιαιμία από κακοήθεια. Η χρήση διφωσφονικών σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται, τόσο θεραπευτικά όσο και προληπτικά.

    Τα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να έχουν ανάλυση κινδύνου-οφέλους προτού τους δοθούν διφωσφονικά, δεδομένου ότι αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

    Η καλσιτονίνη εμποδίζει την απορρόφηση των οστών και επίσης αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα αναστέλλοντας την επαναπορρόφηση ασβεστίου από τα νεφρά.

    Συνήθως, χρησιμοποιείται στην απειλητική για τη ζωή υπερασβεστιαιμία μαζί με την ενυδάτωση, τη διούρηση και τα διφωσφονικά

    Η καλσιτονίνη βοηθά στην πρόληψη της επανεμφάνισης της υπερασβεστιαιμίας. Η δόση είναι 4 διεθνείς μονάδες ανά χιλιόγραμμο μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής ένεσης κάθε 12 ώρες.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται διφωσφονικά και καλσιτονίνη.

    Άλλες θεραπείες

    Η πικυμυκίνη αναστέλλει την απορρόφηση των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Το νιτρικό γάλλιο αναστέλλει την απορρόφηση των οστών και αλλάζει τη δομή των κρυστάλλων των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Τα γλυκοκορτικοειδή αυξάνουν την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και μειώνουν την εντερική απορρόφηση ασβεστίου. Δεν έχουν καμία επίδραση στο επίπεδο ασβεστίου σε φυσιολογικό ή πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. ΑποτελεσματικΆ στην υπερασβεστιαιμία λόγω οστεολυτικών κακοηθειών (πολλαπλό μυέλωμα, λευχαιμία, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του μαστού) λόγω αντικαρκινικών ιδιοτήτων. Επίσης αποτελεσματικά στην υπερβιταμίνωση D και τη σαρκοείδωση.

    Η αιμοκάθαρση χρησιμοποιείται συνήθως σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία που περιπλέκεται από νεφρική ανεπάρκεια. Συμπληρωματικά φωσφορικά θα πρέπει να προστίθενται εάν είναι απαραίτητο. Η θεραπεία με φωσφορικά άλατα μπορεί να διορθώσει την υποφωσφαταιμία και να μειώσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Συχνά, οι αιτίες της υπερασβεστιαιμίας έχουν συσχέτιση με το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι οργανισμοί. Η υπερασβεστιαιμία στα κατοικίδια ζώα οφείλεται συνήθως σε ασθένειες, αλλά άλλες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε τυχαία κατάποση φυτών ή χημικών στο σπίτι. Τα υπαίθρια ζώα αναπτύσσουν, συνήθως, υπερασβεστιαιμία μέσω τοξικότητας βιταμίνης D από άγρια ​​φυτά στο περιβάλλον τους.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Τα κατοικίδια ζώα όπως σκύλοι και γάτες βρέθηκαν να αναπτύσσουν υπερασβεστιαιμία. Σε σκύλους, το λεμφοσάρκωμα, η νόσος του Addison, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες της υπερασβεστιαιμίας, αλλά υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικές αιτίες. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων καλσιποτριενίου που βρίσκονται στην κρέμα ψωρίασης μπορεί να αποβεί μοιραία για ένα κατοικίδιο. Η καλσιποτρίνη προκαλεί ταχεία αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Τα επίπεδα ιόντων ασβεστίου μπορούν να παραμείνουν υψηλά για εβδομάδες. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις υπερασβεστιαιμίας που αναφέρθηκαν εξαιτίας σκύλων που λαμβάνουν τρωκτικοκτόνα που περιέχουν μια χημική ουσία παρόμοια με την καλσιποτρίνη που βρίσκεται στην κρέμα ψωρίασης. Επιπλέον, η κατάποση των οικιακών φυτών είναι μια αιτία υπερασβεστιαιμίας. Φυτά όπως το Cestrum diurnum και το Solanum malacoxylon περιέχουν εργοκαλσιφερόλη ή χοληκαλσιφερόλη που προκαλούν την εμφάνιση υπερασβεστιαιμίας. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αυτών των φυτών μπορεί να αποβεί μοιραία για τα κατοικίδια ζώα. Παρατηρήσιμα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως πολυδιψία, πολυουρία, ακραία κόπωση ή δυσκοιλιότητα.

    Σε ορισμένα εξωτερικά περιβάλλοντα, ζώα όπως άλογα, χοίροι, βοοειδή και πρόβατα παρουσιάζουν συνήθως υπερασβεστιαιμία. Στη νότια Βραζιλία και το Mattewara της Ινδίας, το 17% περίπου των προβάτων επηρεάζεται, με το 60% αυτών των περιπτώσεων είναι θανατηφόρο. Πολλές περιπτώσεις τεκμηριώνονται επίσης στην Αργεντινή, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Τζαμάικα, τη Χαβάη και τη Βαυαρία. Αυτές οι περιπτώσεις υπερασβεσταιμίας προκαλούνται συνήθως από την κατάποση Trisetum flavescens προτού στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει το Trisetum flavescens, η τοξικότητά του μειώνεται. Άλλα φυτά που προκαλούν υπερασβεστιαιμία είναι το Cestrum diurnum, Nierembergia veitchii, Solanum esuriale, Solanum torvum και Solanum malacoxylon. Αυτά τα φυτά περιέχουν καλσιτριόλη ή παρόμοιες ουσίες που προκαλούν αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Η υπερασβεστιαιμία είναι πιο συχνή σε βοσκότοπους σε υψόμετρα πάνω από 1500 μέτρα όπου η ανάπτυξη φυτών όπως το Trisetum flavescens είναι ευνοϊκή. Ακόμα κι αν μικρές ποσότητες καταναλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα παρατεταμένα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου έχουν μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στα ζώα. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζώα είναι η μυϊκή αδυναμία και η ασβεστοποίηση των αιμοφόρων αγγείων, των καρδιακών βαλβίδων, του ήπατος, των νεφρών και άλλων μαλακών ιστών, τα οποία τελικά μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο. 

    hyprca 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατίτιδα

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσκοιλιότητα

    Οστεοπέτρωση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Οστά και κάνναβη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Η δυσκοιλιότητα είναι αιτία πολλών ασθενειών

    Προσέξτε πώς λαμβάνετε τα συμπληρώματα ασβεστίου

    Για όσους έχουν καρκίνο και υποφέρουν από δυσκοιλιότητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Υποφωσφατασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Μεταστατικός καρκίνος μαστού

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Καλσιτονίνη

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε θα ανησυχήσετε αν έχετε δυσκοιλιότητα

    Ασβέστιο

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Καρκίνος νεφρού

    Ο κίνδυνος από την καλσιτονίνη

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας και υπασβεστιαιμίας

    www.emedi.gr

     

  • Νόσος Von Willebrand Νόσος Von Willebrand

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Von Willebrand

    Η νόσος Von Willebrand (vWF) είναι η πιο κοινή κληρονομική διαταραχή πήξης αίματος στον άνθρωπο. Προκύπτει από έλλειψη ποιότητας ή ποσότητας του παράγοντα von Willebrand (vWF), μιας πολυμερούς πρωτεΐνης που απαιτείται για την πρόσφυση των αιμοπεταλίων. Η νόσος επηρεάζει και πολλές φυλές σκύλων. Πρόκειται για ομάδα αιμορραγικών διαταραχών, κατά τις οποίες ο παράγοντας Von Willebrand είναι ανώμαλος είτε ποιοτικά είτε ποσοτικά. Συνήθως, μεταδίδεται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα χαρακτήρα αν και, σπάνια, μπορεί να μεταδοθεί με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τον τύπο της νόσου και μπορεί να περιλαμβάνουν παράταση του χρόνου ροής, ανεπάρκεια του παράγοντα VIII και μειωμένη ικανότητα προσκόλλησης των αιμοπεταλίων.

    Συνήθης πορεία - χρόνια.

    Επιδημιολογία

    Ο επιπολασμός της vWD είναι περίπου ένα στα 100 άτομα. Ωστόσο, η πλειονότητα αυτών των ανθρώπων δεν έχει συμπτώματα. Ο επιπολασμός κλινικά σημαντικών περιπτώσεων είναι ένας ανά 10.000. Επειδή, οι περισσότερες μορφές είναι μάλλον ήπιες, εντοπίζονται συχνότερα σε γυναίκες, των οποίων η τάση αιμορραγίας εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Μπορεί να είναι πιο σοβαρό ή εμφανές σε άτομα με αίμα τύπου Ο.

    Οι τρεις μορφές νόσου Von Willebrand είναι:

    • κληρονομικές
    • αποκτηθείσες
    • ψευδο ή τύπου αιμοπεταλίων.

    Οι τρεις τύποι κληρονομικής νόσου vWD είναι:

    • vWD τύπου 1
    • vWD τύπου 2
    • vWD τύπου 3

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ νόσου Von Willebrand

    Οι διάφοροι τύποι νόσου vWD υπάρχουν με ποικίλους βαθμούς αιμορραγικής τάσης, συνήθως με μώλωπες, ρινορραγίες και αιμορραγία ούλων. Οι γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν βαριές εμμηνόρροιες και απώλεια αίματος κατά τον τοκετό. Σοβαρή εσωτερική αιμορραγία και αιμορραγία στις αρθρώσεις είναι ασυνήθιστες σε όλους, αλλά, συχνές σε τύπο vWD 3.

    Παθοφυσιολογία νόσου Von Willebrand

    Το γονίδιο vWF βρίσκεται στον βραχίονα p του χρωμοσώματος 12. Έχει 52 εξόνια 178kbp. Οι τύποι 1 και 2 κληρονομούνται ως αυτοσωματικά κυρίαρχα χαρακτηριστικά. Ο τύπος 3 κληρονομείται ως αυτοσωματικός υπολειπόμενος. Ωστόσο, ορισμένα άτομα ετερόζυγα για τον τύπο 3 μπορεί να διαγνωστούν ως vWD τύπου 1, υποδεικνύοντας μια ενδιάμεση κληρονομικότητα σε αυτές τις περιπτώσεις. Το γονίδιο vWD εμφανίζεται σε περίπου 1% του πληθυσμού και επηρεάζει εξίσου τους άνδρες και τις γυναίκες.

    von willebrands disease 665x285

    Ο παράγοντας Von Willebrand υπάρχει στην αγγειοδυσπλασία, μια μορφή τελαγγειεκτασίας του παχέος εντέρου με μεγάλο κίνδυνο αιμορραγίας.  

    ΑΙΤΙΑ νόσου Von Willebrand

    • Έλλειψη πρωτεϊνών σχετιζόμενων με τον παράγοντα VIII
    • Ελάττωση της δραστικότητας των πρωτεϊνών που σχετίζονται με τον παράγοντα VIII

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ νόσου Von Willebrand

    Όταν υπάρχει υποψία vWD, το πλάσμα αίματος ενός ασθενούς πρέπει να διερευνηθεί για ποσοτικές και ποιοτικές ανεπάρκειες του vWF. Η ανεπάρκεια του vWF μπορεί στη συνέχεια να οδηγήσει σε μείωση των επιπέδων του παράγοντα VIII, γεγονός που εξηγεί την αύξηση του PTT. 

    haematology for dental students bleeding disorders 19 638

    Τύποι νόσου Von Willebrand

    Οι τέσσερις κληρονομικοί τύποι vWD που περιγράφονται είναι τύπου 1, τύπος 2, τύπος 3 και ψευδονόσος. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι κληρονομικές.

    Τύπος 1

    Ο τύπος 1 vWD (60-80% όλων των περιπτώσεων vWD) είναι ένα ποσοτικό ελάττωμα που είναι ετερόζυγο για το ελαττωματικό γονίδιο. Μπορεί να προκύψει από την αποτυχία έκκρισης του vWF στην κυκλοφορία ή από τον καθαρισμό του vWF πιο γρήγορα από το φυσιολογικό. Μειωμένα επίπεδα vWF ανιχνεύονται στο 20-50% του φυσιολογικού, δηλαδή 20-50 IU. Πολλοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί ή μπορεί να έχουν ήπια συμπτώματα και δεν έχουν σαφώς μειωμένη πήξη, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει αιμορραγική διαταραχή. Συχνά, η ανακάλυψη της νόσου vWD συμβαίνει τυχαία. Οι περισσότερες περιπτώσεις vWD τύπου 1 δεν διαγιγνώσκονται ποτέ λόγω της ασυμπτωματικής ή ήπιας παρουσίασης και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια φυσιολογική ζωή χωρίς επιπλοκές, με πολλούς να μην γνωρίζουν ότι έχουν τη διαταραχή. Ωστόσο, μπορεί να προκύψουν προβλήματα σε μερικούς ασθενείς με τη μορφή αιμορραγίας μετά από χειρουργική επέμβαση (οδοντιατρικές διαδικασίες),  εύκολοι μώλωπες ή μηνορραγία (βαριές εμμηνορροϊκές περίοδοι). Η μειοψηφία των περιπτώσεων τύπου 1 μπορεί να παρουσιάσει σοβαρά αιμορραγικά συμπτώματα.

    Τύπος 2

    Ο τύπος 2 vWD (15-30% των περιπτώσεων) είναι ένα ποιοτικό ελάττωμα και η τάση αιμορραγίας μπορεί να διαφέρει μεταξύ των ατόμων. Υπάρχουν τέσσερις υπότυποι: 2Α, 2Β, 2Μ και 2Ν. Αυτοί οι υπότυποι εξαρτώνται από την παρουσία και τη συμπεριφορά των υποκείμενων πολυμερών.

    Τύπος 2Α

    Η ικανότητα των ποιοτικά ελαττωματικών παραγόντων von Willebrand να συγχωνεύονται και να σχηματίζουν μεγάλα πολυμερή vWF μειώνεται, με αποτέλεσμα μειωμένη ποσότητα μεγάλων πολυμερών vWF και χαμηλή δραστηριότητα RCoF. Μόνο μικρές πολυμερείς μονάδες ανιχνεύονται στην κυκλοφορία. Η ανάλυση αντιγόνου παράγοντα Von Willebrand (vWF: Ag) είναι χαμηλή ή φυσιολογική.

    Τύπος 2Β

    Η ικανότητα του ποιοτικά ελαττωματικού vWF να προσδένεται στον υποδοχέα γλυκοπρωτεΐνης Ib (GPIb) στην μεμβράνη των αιμοπεταλίων ενισχύεται ασυνήθιστα, οδηγώντας στην αυθόρμητη πρόσδεσή του στα αιμοπετάλια και στη συνέχεια ταχεία κάθαρση των δεσμευμένων αιμοπεταλίων και των μεγάλων πολυμερών vWF. Μπορεί να εμφανιστεί θρομβοπενία. Τα μεγάλα πολυμερή vWF μειώνονται ή απουσιάζουν από την κυκλοφορία. Τα μεγάλα πολυμερή vWF παραμένουν δεσμευμένα στα αιμοπετάλια του ασθενούς. Οι ασθενείς με αυτόν τον υπότυπο δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη δεσμοπρεσσίνη ως θεραπεία αιμορραγίας, επειδή μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητη συσσώρευση αιμοπεταλίων και επιδείνωση της θρομβοπενίας.

    Τύπος 2Μ

    Ο τύπος 2Μ vWD είναι ένα ποιοτικό ελάττωμα του vWF που χαρακτηρίζεται από τη μειωμένη ικανότητά του να συνδέεται με τον υποδοχέα GPIb στη μεμβράνη των αιμοπεταλίων και την κανονική ικανότητα σε πολυμερισμό. Τα επίπεδα αντιγόνου vWF είναι φυσιολογικά. Η δραστικότητα του συμπαράγοντα ριστοκετίνης μειώνεται και στην κυκλοφορία υπάρχουν μεγάλα πολυμερή μεγάλου μοριακού βάρους.

    Τύπος 2Ν (Νορμανδία)

    Αυτή είναι μια ανεπάρκεια της δέσμευσης του vWF με τον παράγοντα πήξης VIII. Η δοκιμή αντιγόνου vWF είναι φυσιολογική, υποδεικνύοντας φυσιολογική ποσότητα vWF. Η δοκιμασία συνπαράγοντα ριστοκετίνης είναι φυσιολογική. Η ανάλυση για τον παράγοντα πήξης VIII αποκαλύπτει αξιοσημείωτη ποσοτική μείωση ισοδύναμη με τα επίπεδα που παρατηρούνται στην αιμορροφιλία A.

    Τύπος 3

    Ο τύπος 3 είναι η πιο σοβαρή μορφή του vWD (ομόζυγος για το ελαττωματικό γονίδιο) και χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία παραγωγής vWF. Ο παράγοντας von Willebrand δεν είναι ανιχνεύσιμος στον προσδιορισμό αντιγόνου vWF. Δεδομένου ότι ο vWF προστατεύει τον παράγοντα πήξης VIII από την πρωτεολυτική αποδόμηση, η ολική απουσία vWF οδηγεί σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο παράγοντα VIII, ισοδύναμο με αυτό που παρατηρείται σε σοβαρή αιμοφιλία Α με τις κλινικές εκδηλώσεις της απειλητικής για τη ζωή εξωτερικών και εσωτερικών αιμορραγιών. Το μοτίβο κληρονομιάς του vWD τύπου 3 είναι αυτοσωμικό υπολειπόμενο, ενώ το πρότυπο κληρονομιάς της αιμοφιλίας Α είναι συνδεδεμένο με το Χ χρωμόσωμα υπολειπόμενο.

    Ψευδονόσος Von Willebrand

    Η ψευδονόσος Von Willebrand  είναι ένα αυτοσωμικό κυρίαρχο γενετικό ελάττωμα των αιμοπεταλίων. Ο vWF είναι ποιοτικά φυσιολογικός και ο γενετικός έλεγχος του γονιδίου von Willebrand και της πρωτεΐνης vWF δεν αποκαλύπτει καμία μεταλλακτική μεταβολή. Το ελάττωμα έγκειται στον ποιοτικά αλλοιωμένο υποδοχέα GPIb στη μεμβράνη των αιμοπεταλίων, ο οποίος αυξάνει τη συγγένειά του να συνδέεται με τον vWF. Μεγάλα συσσωματώματα αιμοπεταλίων και πολυμερή vWF υψηλού μοριακού βάρους απομακρύνονται από την κυκλοφορία με αποτέλεσμα τη θρομβοπενία και μειωμένα ή απουσιάζουν μεγάλα πολυμερή vWF. Η δραστικότητα του συμπαράγοντα ριστοκετίνης και η απώλεια μεγάλων πολυμερών vWF είναι παρόμοιες με τον τύπο 2Β vWD.

    Επίκτητος νόσος Von Willebrand

    Η επίκτητη vWD μπορεί να συμβεί σε ασθενείς με αυτοαντισώματα. Σε αυτήν την περίπτωση, η λειτουργία του vWF δεν αναστέλλεται, αλλά το σύμπλεγμα vWF-αντισώματος καθαρίζεται γρήγορα από την κυκλοφορία. Μια μορφή vWD εμφανίζεται σε ασθενείς με στένωση αορτικής βαλβίδας, που οδηγεί σε γαστρεντερική αιμορραγία (σύνδρομο Heyde). Αυτή η μορφή επίκτητης νόσου vWD είναι πιο διαδεδομένη από ό, τι πιστεύεται σήμερα. Οι ασθενείς με επίκτητη vWD και στένωση αορτής που υποβάλλονται σε αντικατάσταση βαλβίδας παρουσιάζουν διόρθωση των αιμοστατικών τους ανωμαλιών, αλλά οι αιμοστατικές ανωμαλίες μπορούν να επαναληφθούν μετά από 6 μήνες όταν η προσθετική βαλβίδα είναι κακή. Ομοίως, η επίκτητη vWD συμβάλλει στην τάση αιμορραγίας σε άτομα με εμφύτευμα συσκευής υποβοήθησης της αριστερής κοιλίας (μια αντλία που αντλεί αίμα από την αριστερή κοιλία της καρδιάς στην αορτή).

    Θεραπευτική αγωγή

    Για ασθενείς με vWD τύπου 1 και vWD τύπου 2Α, η δεσμοπρεσσίνη διατίθεται για χρήση σε περιπτώσεις τραύματος ή σε προετοιμασία για οδοντικές ή μικρές χειρουργικές επεμβάσεις. Η δεσμοπρεσσίνη διεγείρει την απελευθέρωση του vWF από τα σώματα των ενδοθηλιακών κυττάρων Weibel-Palade, αυξάνοντας έτσι τα επίπεδα του vWF (καθώς και του πηκτικού παράγοντα VIII) τρεις έως πέντε φορές. Η δεσμοπρεσίνη διατίθεται, επίσης, ως παρασκεύασμα για ενδορινική χορήγηση και ως παρασκεύασμα για ενδοφλέβια χορήγηση. Η δεσμοπρεσσίνη αντενδείκνυται σε vWD τύπου 2b λόγω του κινδύνου επιδεινωμένης θρομβοπενίας και θρομβωτικών επιπλοκών. Η δεσμοπρεσσίνη πιθανότατα δεν είναι αποτελεσματική στη νόσο vWD τύπου 2M και σπάνια είναι αποτελεσματική στο vWD τύπου 2N. Είναι εντελώς αναποτελεσματική στον τύπο 3. Για γυναίκες με βαριά εμμηνορροϊκή αιμορραγία, τα από του στόματος αντισυλληπτικά φάρμακα που περιέχουν οιστρογόνα είναι αποτελεσματικά στη μείωση της συχνότητας και της διάρκειας των εμμηνορροϊκών περιόδων. Οι ενώσεις οιστρογόνου και προγεστερόνης που διατίθενται για χρήση στη διόρθωση της μηνορραγίας είναι η αιθινυλοιστραδιόλη και η λεβονοργεστρέλη. Η χορήγηση αιθινυλοιστραδιόλης μειώνει την έκκριση της ωχρινοτρόπου ορμόνης και της ωοθηλακιοτρόπου ορμόνης από την υπόφυση, οδηγώντας σε σταθεροποίηση της ενδομητριακής επιφάνειας της μήτρας. Η δεσμοπρεσσίνη είναι ένα συνθετικό ανάλογο της φυσικής αντιδιουρητικής ορμόνης αγγειοπιεσίνη. Η υπερβολική χρήση μπορεί να οδηγήσει σε κατακράτηση νερού και αραιωτική υπονατριαιμία με επακόλουθους σπασμούς. Για ασθενείς με vWD που έχουν προγραμματιστεί για χειρουργική επέμβαση και περιπτώσεις ασθένειας vWD που περιπλέκονται από κλινικά σημαντική αιμορραγία, τα συμπυκνώματα παράγοντα VIII μέσου καθαρότητας που προέρχονται από τον άνθρωπο, τα οποία περιέχουν, επίσης, παράγοντες von Willebrand, είναι διαθέσιμα για προφύλαξη και θεραπεία.  Τα μονοκλωνικά κεκαθαρμένα συμπυκνώματα παράγοντα VIII και τα συμπυκνώματα ανασυνδυασμένου παράγοντα VIII περιέχουν ασήμαντη ποσότητα vWF, επομένως δεν είναι κλινικά χρήσιμα. Η ανάπτυξη αλλοαντισωμάτων συμβαίνει στο 10-15% των ασθενών που λαμβάνουν συμπυκνώματα παράγοντα VIII μέσης καθαρότητας που προέρχονται από τον άνθρωπο και ο κίνδυνος αλλεργικών αντιδράσεων συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη χορήγηση αυτών των παρασκευασμάτων. Η χορήγηση του τελευταίου σχετίζεται, επίσης, με αυξημένο κίνδυνο φλεβικών θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Οι μεταγγίσεις αίματος χορηγούνται όπως απαιτείται για τη διόρθωση της αναιμίας και της υπότασης δευτερογενώς της υποογκαιμίας. Συνιστάται η έγχυση συμπυκνωμάτων αιμοπεταλίων για τη διόρθωση της αιμορραγίας που σχετίζεται με vWD τύπου αιμοπεταλίων. Το Vonicog alfa είναι ένας ανασυνδυασμένος παράγοντας von Willebrand που εγκρίθηκε για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 2015 και για χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Αύγουστο του 2018. 

    dc189b83330eade5a512a8e5bff39026

    Άλλα ζώα

    Η νόσος vWD μπορεί, επίσης, να επηρεάσει σκύλους, χοίρους και ποντίκια. Επιπλέον, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις σε γάτες, άλογα, βοοειδή και κουνέλια. Η αιτιώδης μετάλλαξη για vWD τύπου 1 εντοπίστηκε σε σκύλους των φυλών Doberman Pinscher, German Pinscher, Bernese Mountain Dog, Manchester Terrier, Kerry Blue Terrier, Cardigan Welsh Corgi, Poodle, Coton de Tulear, Drentse Patrijshond, Papillon και Stabyhoun. Αιτιώδεις μεταλλάξεις για τον τύπο 2 εντοπίστηκαν σε σκύλους των φυλών German Wirehaired Pointer, German Shorthaired Pointer και Chinese Crested. και για τον τύπο 3 σε σκύλους των φυλών Kooikerhondje, Scottish Terrier και Shetland Sheepdog. Σε σκύλους που έχουν προσβληθεί από τον τύπο 1 vWD, η αιτιώδης μετάλλαξη ήταν η ίδια σε όλες τις φυλές και η ίδια μετάλλαξη ανιχνεύθηκε επίσης σε ορισμένους ασθενείς με ανθρώπινο τύπο VWD 1. Αντίθετα, οι μεταλλάξεις που προκαλούν vWD τύπου 3 σε σκύλους είναι συγκεκριμένες για κάθε φυλή. Ο γενετικός έλεγχος προσφέρεται για γνωστές φυλές. Σε χοίρους, έχει, επίσης, αναγνωριστεί η αιτιώδης μετάλλαξη για vWD τύπου 3. Είναι μια μεγάλη επανάληψη στο γονίδιο vWF και προκαλεί σοβαρή βλάβη στη λειτουργία του γονιδίου, έτσι ώστε ουσιαστικά δεν παράγεται πρωτεΐνη vWF. Η κλινική εικόνα στους χοίρους είναι πιο παρόμοια με εκείνη σε ανθρώπους με vWD τύπου 3. Επομένως, αυτοί οι χοίροι είναι πολύτιμα μοντέλα για κλινική και φαρμακολογική έρευνα. Ποντίκια που έχουν προσβληθεί από vWD τύπου 3 παρήχθησαν με γενετική μηχανική για να αποκτήσουν ένα μοντέλο μικρού μεγέθους για την ανθρώπινη νόσο. Σε αυτά τα στελέχη, το γονίδιο vWF έχει εξαφανιστεί. Σε ζώα άλλων ειδών που έχουν προσβληθεί από vWD, οι αιτιώδεις μεταλλάξεις δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί.

    Επιπλοκές νόσου Von Willebrand

    Σε περίπτωση σοβαρής ανεπάρκειας, μπορεί να υπάρχει αυτόματη αιμορραγία των ούλων, εκχύμωση και επίσταξη. Τα συμπτώματα της vWD περιλαμβάνουν μετεγχειρητική αιμορραγία, αιμορραγία μετά από οδοντική επέμβαση, αιμορραγία των ούλων, επίσταξη και εύκολοι μώλωπες. Η λήψη από του στόματος αντισυλληπτικών ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την εμμηνόρροια μπορεί να οδηγήσει σε διόγκωση των ούλων και αιμορραγία στις γυναίκες. Οι διαταραχές των αιμοπεταλίων ή της πήξης με σοβαρά μεταβαλλόμενη αιμόσταση μπορεί να προκαλέσουν αυτόματη αιμορραγία των ούλων, όπως φαίνεται σε συνδυασμό με υπερπλαστικές υπεραιμικές αυξήσεις ούλων σε λευχαιμικούς ασθενείς. Η απόθεση αιμοσιδηρίνης και άλλων προϊόντων αποδόμησης του αίματος στις επιφάνειες των δοντιών τα χρωματίζει καφέ εάν συμβεί στοματική αιμορραγία για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η αιμορραγία προκαλείται επίσης από ιατρογενείς παράγοντες και από κακές πρακτικές στοματικής υγιεινής και από τραυματισμούς. 

    Οδοντιατρικά θέματα

    Τα πρωτόκολλα προτείνουν τη χρήση συμπυκνωμένου παράγοντα μαζί με τη χρήση τοπικών αιμοστατικών τεχνικών, όπως ράψιμο, και τοπικών μέτρων, όπως η χρήση οξειδωμένης κυτταρίνης, για παράδειγμα ή κόλλα ινώδους σε συνδυασμό με μετεγχειρητικά χορηγούμενους αντιφιμπρινολυτικούς παράγοντες. Η χρήση οποιουδήποτε μη στερεοειδούς αντιφλεγμονώδους φαρμάκου (ΜΣΑΦ) πρέπει να συζητηθεί εκ των προτέρων με τον αιματολόγο του ασθενούς λόγω της επίδρασής του στη συσσώρευση αιμοπεταλίων. Δεν υπάρχουν περιορισμοί σχετικά με τον τύπο του τοπικού αναισθητικού παράγοντα που χρησιμοποιείται αν και αυτοί με αγγειοσυσταλτικά παρέχουν επιπλέον τοπική αιμόσταση. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το αιμοποιητικό σύστημα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το αιμοποιητικό σύστημα

    AdobeStock 118047510

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Επίσταξη ή ρινορραγία

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Η βιταμίνη Κ έχει πολλά οφέλη για την υγεία

    Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Λευχαιμία και κάνναβη

    Οι αγγειακές βλάβες που προκαλούνται από τις χημειοθεραπείες

    Θρομβοκυττάρωση

    Βαρφαρίνη

    Οξεία αιμορραγία κατώτερου πεπτικού

    Οξείες λευχαιμίες

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Οι βιταμίνες για την περίοδο

    Ύφαιμα

    Τι να κάνετε αν έχετε εμμηνορραγία

    Μάθετε να αξιολογείτε τη γενική αίματος

    Πεπτικό έλκος

    Εξαγωγή δοντιού

    Θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα

    Βαζοπρεσσίνη

    Θρομβοποιητίνη

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    D-dimers

    Αιματέμεση

    Ανεπάρκεια της προθρομβίνης του αίματος

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Για όσους παίρνουν αντιπηκτικά

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα αντιπηκτικά;

    Αιμορραγία από τη μύτη

    Γιατί ματώνουν τα ούλα;

    Διάγνωση υπαραχνοειδούς αιμορραγίας

    Σε ποιες εγκεφαλικές βλάβες γίνεται εμβολισμός

    Θεραπευτικές εφαρμογές εμβολισμού

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Ηπατικός έλεγχος

    Θρομβοπενία

    Αιμορραγία στον καρκίνο

    Έλεγχος πηκτικότητας αίματος

    Έλεγχος θρομβοφιλίας

    Υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Υπαραχνοειδής αιμορραγία

    Οι βιταμίνες για τους μώλωπες

    Τι να κάνετε αν τρέχει η μύτη σας αίμα

    Μήπως τρέχει συχνά η μύτη σας αίμα;

    Αιμορροφιλία

    Αιμορραγία από τη μύτη

    www.emedi.gr

     

  • Οι θόρυβοι που ακούνε τα κατοικίδιά σας Οι θόρυβοι που ακούνε τα κατοικίδιά σας

    Κάποιοι θόρυβοι ενοχλούν τα κατοικίδιά σας

    Η έντονη αίσθηση ακοής που έχουν τα κατοικίδιά σας, μπορεί να οδηγήσει σε απροσδόκητες αντιδράσεις, όταν πρόκειται για συγκεκριμένους καθημερινούς ήχους.

    Τα περισσότερα κατοικίδια έχουν μία οξεία αίσθηση ακοής και αναγνωρίζουν ήχους που εμείς δεν ακούμε, λόγω του ότι βρίσκονται έξω από την ανθρώπινη συχνότητα ακοής.

    Οι άνθρωποι ακούν μέχρι 20kHz, ενώ οι σκύλοι και οι λαγοί μπορούν να ακούσουν συχνότητες έως και 45kHz.

    Αλλά, ακόμα και αυτό επισκιάζεται από τις γάτες, οι οποίες ακούν συχνότητες έως 64kHz, από τους αρουραίους που φτάνουν τα 76kHz και τα ποντίκια που φτάνουν συχνότητες έως 90kHz!

    Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το κατοικίδιο σας μπορεί να ξαφνιαστεί από κάποιους θορύβους και συγκεκριμένα από διαπεραστικά τριξίματα, χτύπους και σφυρίγματα.

    Το κατοικίδιό σας, συνεχώς, αξιολογεί το περιβάλλον του για ενδεχόμενο κίνδυνο, επομένως, ένας ξαφνικός και ανεξήγητος θόρυβος (ειδικά εάν δεν μπορεί να καταλάβει από που προέρχεται), μπορεί να πανικοβάλει τον σκύλο, τη γάτα ή τον λαγό.

    Κάποιοι καθημερινοί θόρυβοι, όπως, το χτύπημα του τηλεφώνου ή η ηλεκτρική σκούπα, ακούγονται πολύ πιο έντονα στα κατοικίδια μας από ότι σε εμάς.

    Ακόμα και η μουσική γίνεται αισθητή με διαφορετικό τρόπο ανάμεσα στον άνθρωπο και στα ζώα.

    Σύμφωνα με επιστήμονες τα σκυλιά μπορούν να εντοπίσουν πάρα πολύ μικρές διαφορές ανάμεσα στις μουσικές νότες, κάτι που πιθανόν εξηγεί, γιατί, κάποιοι σκύλοι ουρλιάζουν στο άκουσμα συγκεκριμένων μελωδιών στην τηλεόραση. 

    kitty 551554 1280 1

    Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι οι δυνατοί θόρυβοι μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα της κορτιζόλης σε ορισμένα είδη ζώων, συμπεριλαμβανομένων των σκύλων, των ποντικιών και των κοτόπουλων, όπως ακριβώς και στους ανθρώπους. Η κορτιζόλη είναι μία ορμόνη η οποία ρυθμίζει ένα μεγάλο μέρος των διεργασιών του σώματος, όπως το μεταβολισμό και το ανοσοποιητικό, και επίσης,  υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά το σώμα στο στρες. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι δυνατοί θόρυβοι είναι δυνατό να επηρεάσουν τα επίπεδα του άγχους του κατοικίδιού σας. Το άγχος από τους θορύβους μάλιστα, φαίνεται να επηρεάζει περισσότερο τα θηλυκά από ότι τα αρσενικά. Άλλα σημεία της υγείας του κατοικίδιού σας που μπορεί να επηρεαστούν από τον έντονο θόρυβο, περιλαμβάνουν την πέψη, τα επίπεδα χοληστερόλης, τους χτύπους της καρδιάς, καθώς και την επιθυμία για αναζήτηση τροφής.

    Ο ήχος, επίσης, εμπλέκεται με την ικανότητα πλοήγησης, την αποφυγή αρπακτικών και την κοινωνικοποίηση με άλλα ζώα. Έτσι, ακόμα και αν το κατοικίδιο σας κατάφερνε να προσαρμοστεί με το πέρασμα του χρόνου σε συγκεκριμένους ήχους ή ακόμα και αν εκπαιδευόταν, ώστε να τους αποδεχτεί, η έκθεσή του σε θορύβους, με τους οποίους νοιώθει ξεκάθαρα αμηχανία, μπορεί να αποδειχθεί κακό για την μελλοντική του υγεία.

    Πρόσφατα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι ήχοι που προέρχονται από τον άνθρωπο επηρεάζουν τις γάτες με έναν τρόπο ο οποίος ήταν προηγουμένως ανεξήγητος. Αυτό που πλέον ονομάζεται FARS (Feline Audiogenic Reflex Seizures-ηχογενείς αντανακλαστικές κρίσεις αιλουροειδών) είναι αυτό που μπορεί να προκαλέσει κρίσεις επιληπτικού τύπου στις γάτες και συγκεκριμένα στις γάτες μεγαλύτερης ηλικίας και συγκεκριμένης ράτσας, όπως στις γάτες Βιρμανίας. Το σύνδρομο αυτό αναπτύσσεται συχνά όταν μια γάτα είναι περίπου 15 ετών και πιθανόν να έχει ήδη μερική απώλεια ακοής στις χαμηλές συχνότητες, το οποίο και εξηγεί, γιατί οι υψηλότερης συχνότητας ήχοι μπορούν να γίνουν ενοχλητικοί. Οι αναλύσεις λένε ότι οι ήχοι που πυροδοτούν τις γάτες ποικίλλουν, αλλά κάποιοι από τους πιο συνηθισμένους είναι ο ήχος από το τσαλάκωμα αλουμινόχαρτου, χαρτιού ή πλαστικής σακούλας, το τσούγκρισμα ποτηριών, ο ήχος των κερμάτων και των κλειδιών, ο ήχος από την πληκτρολόγηση στον υπολογιστή ακόμα και το ελαφρύ χτύπημα της γλώσσας του ιδιοκτήτη τους.

    Shutterstock cat listening to music while wearing headphones 2

    Μπορείτε να βοηθήσετε τη γάτα σας να νοιώθει πιο άνετα αποφεύγοντας τους ήχους αυτούς που θα μπορούσαν δυνητικά να πυροδοτήσουν μία κρίση.

    Για να βοηθήσετε το κατοικίδιό σας να διαχειριστεί τον θόρυβο κάντε τα εξής:

    • Σιγουρευτείτε ότι το γατάκι ή το κουτάβι σας έχει εξοικειωθεί πλήρως με τους ήχους του σπιτιού από μικρή ηλικία, όπως, τον ήχο της σκούπας, του τηλεφώνου και του πλυντηρίου.
    • Εάν το κατοικίδιο σας δυσφορεί με συγκεκριμένους ήχους, όπως η ηλεκτρική σκούπα ή το ηλεκτρικό τρυπάνι, φροντίστε να τα μεταφέρετε σε ένα πιο ήσυχο μέρος του σπιτιού πριν ξεκινήσετε τις εργασίες.
    • Να είστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί όταν στην βόλτα με τον σκύλο σας περνάτε από μέρη με έντονους ήχους όπως π.χ. δρόμος με κίνηση. Η κόρνα ή ο ήχος της όπισθεν ενός αυτοκινήτου μπορεί εύκολα να τρομάξει το κατοικίδιο σας.
    • Χρησιμοποιήστε ένα ξύλινο κουτάλι όταν βάζετε φαγητό στο μεταλλικό ή κεραμικό μπολ της γατούλας σας, προκειμένου να αποφύγετε τον έντονο μεταλλικό ήχο.
    • Αποφύγετε κατσαρόλες ή βραστήρες που σφυρίζουν.
    • Προσπαθήστε να μην μιλάτε έντονα ή να αυξάνεται ξαφνικά τον τόνο της φωνής σας, όταν είστε κοντά στο κατοικίδιο σας και να ενθαρρύνετε και τους υπόλοιπους να ακολουθούν αυτή τη τακτική, ιδιαιτέρως, τα μικρά παιδιά. 
    • Χρησιμοποιήστε CD που μπορούν να βοηθήσουν το κατοικίδιο σας να εξοικειωθεί με αγχωτικούς ήχους, όπως, πυροτεχνήματα και κεραυνοί.

    164

    Τηλεόραση ή ραδιόφωνο: Ξαφνικοί θόρυβοι ή συγκεκριμένες μουσικές συχνότητες μπορούν να αποπροσανατολίσουν τα κατοικίδια.

    Μωράκια και μικρά παιδιά: Τα μωράκια και τα μικρά παιδιά έχουν την τάση να κάνουν υψηλών τόνων ήχους.

    Τσούγκρισμα και μεταλλικοί ήχοι: Ακόμα και οι απλοί καθημερινοί ήχοι μπορούν να προκαλέσουν δυσχέρεια στα κατοικίδια.

    Τσαλακώνοντας πλαστικά αντικείμενα: Αυτός είναι ένας από τους ήχους που συνδέεται με το σύνδρομο FARS και αφορά τις γατούλες .

    Αιφνίδιοι θόρυβοι: Ισχυροί θόρυβοι για τους οποίους δεν υπάρχει εμφανής αιτία μπορούν να τρομοκρατήσουν τους σκύλους (π.χ. κεραυνός)

    Ένταση φωνής: Οι γάτες αγχώνονται  ιδιαιτέρως από τους ήχους μιας έντονης λογομαχίας.

    Οικιακές μικροσυσκευές: Τα κατοικίδια σας μπορούν να ακούσουν ήχους σε υψηλή συχνότητα τους οποίους οι άνθρωποι αγνοούν (π.χ. ήχοι στην τηλεόραση).

    Παιχνίδια: Παιχνίδια που παράγουν έντονους ήχους όπως τρίξιμο μπορούν να προκαλέσουν στρες στα κατοικίδια σας.

    Ήχοι κίνησης: Οι σκύλοι μπορούν να πανικοβληθούν όταν δεν μπορούν  να αναγνωρίσουν από που πηγάζει κάποιος θόρυβος (ήχος κόρνας ή εξάτμισης αυτοκινήτου).

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδια

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα κατοικίδια

    119791614 653160748652679 1700398995668500913 o 

    Διαβάστε, επίσης,

    Υγιεινή διατροφή για το σκύλο σας

    Καλωσορίστε το νέο σας κουτάβι

    Υγιεινή διατροφή για τις γάτες σας

    Ο σκύλος σας πρέπει να τρέφεται σωστά

    Πώς ο σκύλος εκδηλώνει την αγάπη του

    Οι πρώτες ημέρες με το σκύλο σας

    www.emedi.gr