Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013 12:35

Τα απαραίτητα εμβόλια

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Ανοσοποίηση με τα εμβόλια που θεωρούνται απαραίτητα

 

Ανοσοποίηση μπορεί να επιτευχθεί κατόπιν έκθεσης σε κάποιον οργανισμό ή να είναι αποτέλεσμα ένεσης εμβολίου.
Το εμβόλιο περιέχει μικρό τμήμα του μικροβίου ή του ιού ή μικρές ποσότητες ουσιών που παράγουν τα μικρόβια. Στα εμβόλια γίνεται ειδική επεξεργασία ώστε να μην μπορούν να προκαλέσουν νόσο ή αν προκαλούν όπως σπάνια τα «ζωντανά» εμβόλια αυτή είναι πολύ ελαφριά. Αντίθετα, βοηθούν τον οργανισμό να παράγει αντισώματα τα οποία θα καταπολεμήσουν το μικρόβιο σε επόμενη επαφή.
Η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου εξαρτάται από την διαφορετικότητα του κάθε οργανισμού. Δεν αντιδρούν όλοι οι οργανισμοί με τον ίδιο τρόπο στον ίδιο ιό. Γι’ αυτό και όταν νοσήσουν δύο εμβολιασμένα άτομα από την ίδια παιδική ασθένεια δεν θα έχουν συμπτώματα στην ίδια ένταση και έκταση.
Ορισμένες φορές οι αρρώστιες εκδηλώνονται είτε το παιδί έχει εμβολιαστεί είτε όχι, αλλά σε αυτήν την περίπτωση η αρρώστια αυτή περνιέται πιο ελαφριά από ότι αν δεν είχε εμβολιαστεί το παιδί.
Υπάρχουν μελέτες που αναφέρουν αποτυχία προστασίας από τα εμβόλια, αλλά και πλήθος σοβαρών παρενεργειών. Πριν μερικά χρόνια η Γαλλία απέσυρε το εμβόλιο ηπατίτιδας Β γιατί υπήρξαν βάσιμοι φόβοι ότι το εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει νευρολογικές διαταραχές και ειδικότερα σκλήρυνση κατά Πλάκας.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) ανακοίνωσε για παράδειγμα πως από το 1980 δεν ξαναεμφανίστηκε παγκόσμια πουθενά ούτε ένα κρούσμα ευλογιάς, οπότε δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος μόλυνσης από κανένα και επομένως το εμβόλιο δεν χρειάζεται. Τρεις αναπτυγμένες χώρες, η Μεγάλη Βρετανία, η Σουηδία και η Ιαπωνία ελάττωσαν τον εμβολιασμό για τον κοκκύτη από φόβο για το εμβόλιο. Τα αποτελέσματα ήταν δραματικά και άμεσα. Στην Μεγάλη Βρετανία η μείωση των εμβολιασμών το 1974 είχε σαν αποτέλεσμα επιδημία κοκκύτη με πάνω από 100.000 κρούσματα και 36 θανάτους. Παρόμοια ήταν τα αποτελέσματα και στις άλλες δύο χώρες. Στην Ελλάδα υπήρξαν δύο μεγάλες επιδημίες ιλαράς με θανάτους τα τελευταία χρόνια (η 2η ήταν το καλοκαίρι του 1996).
Οι εμβολιασμοί, λοιπόν, είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά και οικονομικά μέτρα που εφαρμόστηκαν για να βελτιώσουν το επίπεδο υγείας τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων.
Πολλές ασθένειες, έχουν εξαλειφθεί με την βοήθεια των εμβολίων από συγκεκριμένες χώρες ή και ηπείρους (όπως η πολιομυελίτιδα από την Αμερική και την Ευρώπη), ενώ υπάρχουν ακόμη σε άλλες (για παράδειγμα στην Αφρική και την Ασία), οπότε χρειαζόμαστε το εμβόλιο μόνο όταν ταξιδεύουμε σε χώρα όπου υπάρχει ο κίνδυνος μόλυνσης.

Εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμού
1. Εμβόλιο Διφθερίτιδας-κοκκύτη-τετάνου (DTaP)
Προστατεύει από τις αντίστοιχες 3 ασθένειες. Χορηγείται από την ηλικία των 2 μηνών και χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις.
Η Διφθερίτιδα προκαλεί εικόνα σαν της αμυγδαλίτιδας με ήπιο πυρετό που στην συνέχεια όμως εξελίσσεται σε βαριά νόσηση με επιπλοκές, κυρίως, από το καρδιαγγειακό σύστημα.
Ο Τέτανος είναι νόσος που προσβάλει το νευρικό σύστημα με έντονες κεφαλαλγίες, ευερεθιστότητα, δυσκαμψία, και στην συνέχεια μυϊκούς σπασμούς.
Ο Κοκκύτης προκαλεί έντονες κρίσεις βήχα, πνευμονία, σπασμούς και εγκεφαλίτιδα.
2. Εμβόλιο κατά της πολυομελίτιδας (IPV)
Προστατεύει από τον αντίστοιχο ιό που προσβάλει το νευρικό σύστημα και προκαλεί παραλύσεις των μυών. Χορηγείται, επίσης, από την ηλικία των 2 μηνών.
3. Εμβόλιο κατά της αιμόφυλου ινφλουέντζας
Προστατεύει από το συγκεκριμένο μικρόβιο που προκαλεί μηνιγγίτιδα, πνευμονία, ωτίτιδα, μικροβιαιμία (μόλυνση του αίματος). Χορηγείται από την ηλικία των 2 μηνών και χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις.
4. Εμβόλιο κατά του μηνιγγιτιδόκοκκου C (MCC)
Προφυλάσσει από την μηνιγγίτιδα από το συγκεκριμένο μικρόβιο, αλλά μόνο του τύπου C. Ο τύπος αυτός προκαλεί βαριές μηνιγγίτιδες. Χορηγείται από την ηλικία των 2 μηνών και χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις.
5. Εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου (PCV)
Το μικρόβιο αυτό προκαλεί βαριά μηνιγγίτιδα, πνευμονία, ωτίτιδα, μικροβιαιμία (μόλυνση του αίματος). Χορηγείται από την βρεφική ηλικία, χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις.
6. Εμβόλιο κατά της ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς (MMR)
Η Ιλαρά είναι μεταδοτική ασθένεια, με εξάνθημα, υπερπυρεξία, ρινική καταροή. Προκαλεί συχνά ωτίτιδες και πνευμονίες, ενώ σπανιότερα μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλίτιδα.
Η Παρωτίτιδα εμφανίζεται με πυρετό, κεφαλαλγία και οίδημα κάτω από το αυτί, ενώ είναι πολύ συχνό αίτιο μηνιγγίτιδας.
Η Ερυθρά, είναι ήπια νόσος με εξάνθημα και πυρετό. Αν προσβάλει την έγκυο προκαλεί σοβαρές βλάβες στο έμβρυο.
7. Εμβόλιο κατά της Ηπατίτιδας Β
Η νόσος εάν γίνει χρόνια μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή του ήπατος. Εάν η μητέρα είναι φορέας του ιού της ηπατίτιδας Β, τότε το εμβόλιο πρέπει να γίνεται αμέσως μετά την γέννηση του παιδιού μαζί με μια ειδική ουσία που προφυλάσσει άμεσα και λέγεται ανοσοσφαιρίνη.
8. Εμβόλιο κατά της Ηπατίτιδας Α
Χορηγείται σε όποιον θέλει να προστατευτεί από το νόσημα ή έχει υψηλό κίνδυνο να νοσήσει. Χορηγείται σε ηλικία 2 ετών και άνω.
9. Εμβόλιο Ανεμοβλογιάς (Var)
Πρέπει να γίνεται μετά τον 13ο -15ο μήνα ζωής. Η ανεμοβλογιά είναι πολύ μεταδοτική λοίμωξη με πυρετό και εξανθήματα. Μπορεί αυτά τα εξανθήματα να επιμολυνθούν με συνέπεια λοιμώξεις δέρματος.
10. Εμβόλιο έναντι του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus Vaccine)
Το εμβόλιο αυτό κυκλοφορεί είτε ως διδύναμο είτε ως τετραδύναμο. Χρησιμοποιείται  για την πρόληψη των προκαρκινικών βλαβών και του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας που σχετίζονται αιτιολογικά με τους τύπους 16 και 18 του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV). Το Gardasil επιπλέον χρησιμοποιείται και για την προφύλαξη από τους ακροχορδόνες των έξω γεννητικών οργάνων και των προκαρκινικών βλαβών που σχετίζονται με τους τύπους 6, 11, 16 και 18 του ιού HPV. Τα δύο εμβόλια δεν μπορεί να εναλλαχθούν. Παρασκευάζονται με την τεχνολογία ανασυνδυασμένου DNA από υψηλής καθαρότητας σωματίδια που προσομοιάζουν με τον ιό HPV, αλλά δεν περιέχουν το DNA του ιού και επομένως δεν μπορούν να μολύνουν τα κύτταρα. Έχει πολλές παρενέργειες!!!
11. Εμβόλιο φυματίωσης [Bacillus Calmette-Guerin Vaccine (BCG)]
Προφύλαξη από φυματίωση ατόμων με αρνητική φυματινοαντίδραση και κυρίως:
•           νεογνά, βρέφη και παιδιά που συγκατοικούν ή έρχονται σε συχνή επαφή με άτομα πάσχοντα από πνευμονική φυματίωση
•           ομάδες παιδιών στις οποίες διαπιστώνονται νέες περιπτώσεις διαμόλυνσης > 1% ανά έτος
•           άτομα που ζουν σε περιοχές με υψηλό δείκτη διαμόλυνσης (30/10.000 πληθυσμού).
Για την Ελλάδα προτείνεται ο μαζικός εμβολιασμός των παιδιών στην ηλικία των 6 ετών, νηπιαγωγών, δασκάλων πριν από την πρόσληψή τους, πρωτοετών φοιτητών Ιατρικής και Νοσηλευτικής, ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού που ευρίσκεται σε αυξημένο κίνδυνο έκθεσης. Επιπλέον πρέπει να ελέγχονται και να εμβολιάζονται ή να θεραπεύονται αλλοδαποί από χώρες χαμηλού υγειονομικού επιπέδου, που μεταναστεύουν στην Ελλάδα > 6 μήνες
Aντενδείξεις: Πάσχοντες από κακοήθη νοσήματα. άτομα με ανοσοκαταστολή ή AIDS. Κύηση. άτομα με εγκαύματα, έκζεμα και πυοδερμία. 
Υπάρχουν και τα πολυδύναμα εμβόλια που είναι σκευάσματα που περιέχουν πολλά εμβόλια σε μία σύριγγα. Με μια ένεση το άτομο προφυλάσσεται από πολλές λοιμώξεις συγχρόνως.
Τα συνιστώμενα εμβόλια εξαρτώνται από τον υπολογισμό μεταξύ του κινδύνου που αναμένεται από την αρρώστια ή τo εμβόλιο και της ωφέλειας που προκύπτει από τoν εμβoλιασμό και τρoπoπoιείται ανάλoγα με τις διαχρoνικές εξελίξεις του νοσήματος και τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας.
Για παράδειγμα, σε χώρες, όπως η Σουηδία, οι ΗΠΑ κ.α., που δεν σημειώνονται πια αυτόχθονα κρούσματα πολιομυελίτιδας, η πολιτική εμβολιασμού με ζώντες εξασθενημένους ιούς (Sabin) μεταβλήθηκε σταδιακά υπέρ της χορήγησης του εμβολίου με αδρανοποιημένους ιούς (Salk), ώστε να μειωθεί ο μικρός, αλλά υπαρκτός, κίνδυνος παραλυτικής πολιομυελίτιδας μετά τον εμβολιασμό.
Πληρoφορίες σχετικά με τo σχήμα εμβoλιασμών στη χώρα μας παρέχoνται από ειδικές εγκυκλίoυς του Υπoυργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Σε γενικές γραμμές, τo συνιστώμενο («υποχρεωτικό») σχήμα εμβoλιασμών ακoλoυθεί τις oδηγίες της Επιτρoπής για τα Λoιμώδη Νoσήματα της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρίας.
Η επιλoγή της κατάλληλης για εμβολιασμό ηλικίας εξαρτάται από την ικανότητα τoυ oργανισμού για ανoσoλoγική απάντηση, καθώς και από την πιθανότητα μόλυνσης του επίνοσου ατόμου και αντανακλάται στις διαφοροποιήσεις που παρουσιάζουν τα εμβoλιαστικά σχήματα, τα οποία χρησιμoπoιoύν oι διάφορες χώρες. Οι διαφoρές αυτές εξαρτώνται και από την εμβoλιαστική πολιτική πoυ ακoλoυθεί η κάθε χώρα.
Για παράδειγμα, στον εμβολιασμό της ερυθράς, οι ΗΠΑ συνήθιζαν να δίνoυν βάρος στην εμβoλιαστική κάλυψη των παιδιών της πρoσχoλικής ηλικίας, καθώς και στην ανίχνευση και εμβoλιασμό επίνoσων εφήβων, μαθητών κoλλεγίων και ιατρικού πρoσωπικoύ ιδρυματικής περίθαλψης.
Αντιθέτως, στη Μ. Βρετανία η υποδεικνυόμενη πoλιτική αφορούσε εμβoλιασμό των εφήβων κοριτσιών ώστε να προφυλαχθούν από τη νόσo κατά την αναπαραγωγική ηλικία. Η πoλιτική αυτή όμως στην ουσία διαιώνιζε τη διασπoρά και την κυκλoφορία τoυ ιoύ, αφoύ δεν διασφάλιζε την έμμεση πρoστασία των ανεμβoλίαστων ατόμων με τo μηχανισμό της συλλoγικής ανoσίας.
Στη συνέχεια, και οι δύο πολιτικές αναθεωρήθηκαν, όταν επιβεβαιώθηκε ότι ο εμβολιασμός για την ερυθρά, όπως και για την ιλαρά και παρωτίτιδα δεν παρέχει ισόβια ανοσία, αλλά χρειάζεται να γίνεται τόσο ο εμβολιασμός στην ηλικία των 15 μηνών όσο και αναμνηστική δόση του εμβολίου αργότερα.
Ως προς την υποχρέωση εμβολιασμού παιδιών η νομοθεσία μας περιέχει πολλές και ανομοιογενείς μεταξύ τους διατάξεις. Άλλες οι υποχρεώσεις των γονέων βρεφών, άλλες οι υποχρεώσεις των γονέων νηπίων, άλλες οι υποχρεώσεις των γονέων εφήβων και άλλες οι υποχρεώσεις των γονέων παιδιών που έχουν ασθενήσει ή έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κλπ.
Για ορισμένες ασθένειες προβλέπεται υποχρεωτικός εμβολιασμός, αν και αυτό πρέπει να αναθεωρηθεί!!!
Τα επιτυχή εμβoλιαστικά προγράμματα έχουν το τίμημά τους, υπό την έννoια ότι έχoυν εξαφανίσει τα αρνητικά πρότυπα της αρρώστιας και των επιπλoκών της από τη μνήμη των νεαρών γονιών με συνέπεια να υπoεκτιμάται o κίνδυνος όταν πρόκειται να αποφασίσουν ποιους εμβoλιασμoύς θα δεχθούν να γίνoυν στο παιδί τoυς.
Έτσι, λοιπόν, αξίζει τον κόπο και είναι δικαίωμά σας, να συζητήσετε μαζί με τον γιατρό σας για τις λεπτομέρειες του εμβολιασμού και πως μπορείτε να αποφύγετε να "επιβαρύνετε" το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού σας.
Υπάρχουν και φυσικοί, εναλλακτικοί τρόποι ανοσοποίησης

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

 
Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό
Διαβάστε, επίσης,
www.emedi.gr
Διαβάστηκε 3882 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2020 21:52
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ιογενής εγκεφαλίτιδα Ιογενής εγκεφαλίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ιογενή εγκεφαλίτιδα

    Η ιογενής εγκεφαλίτιδα είναι η οξεία φλεγμονή του εγκεφάλου που οφείλεται σε προσβολή από ιό ή φλεγμονώδη απόκριση κατά του ιού που λαμβάνει χώρα στην εγκεφαλική ουσία και ακολουθεί μία συστηματική λοίμωξη από τον ιό. Προσβολή των μηνίγγων, του νωτιαίου μυελού και των νεύρων μπορεί να συνοδεύσει την εγκεφαλίτιδα. Οι περισσότερες περιπτώσεις ιογενούς εγκεφαλίτιδας είναι σπάνιες επιπλοκές συνήθων συστηματικών ιογενών λοιμώξεων. Μεταιϊκή εγκεφαλίτιδα, συνήθως, αναπτύσσεται μέσω ανοσολογικών μηχανισμών και εκδηλώνεται 2-12 ημέρες μετά την πρωτοπαθή ιογενή λοίμωξη. 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Υψηλότερος κίνδυνος στις ακραίες ηλικίες, ειδικά με τον ιό του απλού έρπητα

    Επικρατέστερο φύλο: Κανένα

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    • Μη ειδικά συμπτώματα (αδιαθεσία, πυρετός, ρινόρροια) μπορεί να προηγούνται των νευρολογικών συμπτωμάτων 
    • Η προσβολή των μηνίγγων σημαδεύεται από πονοκέφαλο και αυχενική δυσκαμψία
    • Φωτοφοβία, λήθαργος με προοδευτική επιβάρυνση προς κώμα και εστιακά νευρολογικά σημεία μπορεί να παρατηρηθούν 
    • Η πορεία ποικίλλει. Μπορεί να είναι ταχεία ή να ακολουθήσει μία πιο ήπια εξέλιξη

    ΑΙΤΙΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    Ενδημίες:

    • Ιός του απλού έρπητα τύποι 1 και 2
    • Ιός των Epstein-Barr
    • Ιός έρπητα ζωστήρα/ανεμοβλογιάς
    • Αδενοϊός
    • Λύσσα
    • Δάγγειος πυρετός
    • Ιός καλοήθους λευκοκυτταρικής χοριομηνιγγίτιδας
    • Ιός λοιμώδους μονοπυρηνώσεως
    • Ιός της Καλιφόρνια
    • Ιαπωνική Β-εγκεφαλίτιδα
    • Ρωσική εαρινή-καλοκαιρινή εγκεφαλίτιδα
    • Murray Valley (Ο ιός εγκεφαλίτιδας της κοιλάδας Murray (MVEV) είναι ένας ενδημικός ζωονοσογόνος φλαβοϊός στη βόρεια Αυστραλία και την Παπούα Νέα Γουινέα (αυστραλιανή εγκεφαλίτιδα ή Αυστραλιανή νόσος X). 

    Επιδημίες:

    • Αρμποϊοί (π.χ. εγκεφαλίτιδα του Σαιντ Λιούϊς, εγκεφαλίτιδα των ιπποειδών του Ανατολικού ημισφαιρίου, εγκεφαλίτιδα των ιπποειδών του Δυτικού ημισφαιρίου, εγκεφαλίτιδα των ιπποειδών της Βενεζουέλας)
    • Εντεροϊοί (πιο συχνά ιοί Coxsackie B)
    • Παρωτίτιδα
    • Έρπητα/ανεμοβλογιάς 
    • Γρίπης
    • HTLV III (HIV)

    4ed02888bdba40942e714ede6533d859 XL

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    • Πολλοί από τους παράγοντες που αναφέρθηκαν παράγουν περισσότερο βαριά νόσο στα νεογνά και στους ηλικιωμένους
    • Ταξίδι σε ενδημικές περιοχές
    • Έκθεση σε ενδιάμεσους ξενιστές/φορείς (π.χ. κουνούπια)
    • HIV θετικά άτομα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    Βακτηριακές λοιμώξεις

    • Μηνιγγίτιδα
    • Απόστημα εγκεφάλου
    • Φυματίωση 
    • Νόσος εξ ονύχων γαλής

    Ρικετσιακές λοιμώξεις

    • Κηλιδώδης πυρετός των Βραχωδών ορέων 
    • Ερλιχίωση

    Σειροχαιτικές λοιμώξεις

    • Σύφιλη
    • Νόσος του Lyme
    • Λεπτοσπείρωση

    Άλλοι λοιμώδεις παράγοντες

    • Ελεύθερη αμοιβάδα (Νεγκλέρια, Ακανθαμοιβάδα)
    • Τοξοπλάσμωση
    • Ενδοκρανιακή αιμορραγία
    • Ενδοκρανιακός όγκος
    • Τραύμα
    • Θρομβοεμβολή
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
    • Χρήση τοξινών 
    • Υπογλυκαιμία

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    • Βασικός εργαστηριακός έλεγχος (γενική αίματος, βιοχημικός έλεγχος) είναι, συνήθως, φυσιολογικός ή μη ειδικά, οριακά, παθολογικός
    • Εξέταση εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) είναι σημαντική:
    1. Λευκά (στο ΕΝΥ), συνήθως, αυξημένα (10-2.000 κύτταρα/mm3) αλλά μπορεί να είναι και φυσιολογικά, ειδικά σε ανοσοκατασταλμένο ξενιστή. Αρχικά υπερέχουν τα πολυμορφοπύρηνα, ακολούθως υπάρχει στροφή σε μονοπύρηνα κύτταρα
    2. Τα ερυθρά είναι φυσιολογικά (πιθανώς αυξημένα σε ιό απλού έρπητα)
    3. Το λεύκωμα είναι φυσιολογικό ή ελαφρά αυξημένο
    4. Το σάκχαρο μπορεί να είναι φυσιολογικό ή ελαφρά ελαττωμένο

    ba45d854096d11f0370f151b2fcca1b0

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρ;hματα:

    Θεραπεία με στεροειδή μπορεί να καλύψει τη φλεγμονώδη απόκριση του ΕΝΥ

    Ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν φυσιολογικά ευρήματα από το ΕΝΥ

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    • Ποικίλλουν ανάλογα με την αιτιολογία
    • Συνήθως, προεξάρχει περιαγγειακή φλεγμονή
    • Οίδημα και εκφυλιστικές αλλοιώσεις του νευρικού ιστού
    • Σωμάτια Negri μπορεί να είναι ορατά στον εγκέφαλο, στον επιπεφυκότα και στο δέρμα από τη βάση του αυχένα σε ασθενείς με λύσσα

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Ηλεκτροεγκεφαλογραφικά ευρήματα είναι, συνήθως, παθολογικά με παρουσία επιβραδυνόμενης ή επιληπτογόνου δραστηριότητας. Ανωμαλίες κροταφικού λοβού πρέπει να θέτουν υποψία εγκεφαλίτιδας από τον ιό του απλού έρπητα
    • Οι περισσότερες ιογενείς εγκεφαλίτιδες διαγιγνώσκονται από αύξηση τίτλων ειδικού αντι-ιϊκού αντισώματος στον ορό (2-3 εβδομάδες). Μία αύξηση κατά 4 φορές του τίτλου ενισχύει τη διάγνωση
    • Ο δείκτης ειδικού αντισώματος στο ΕΝΥ χρησιμοποιείται για επιβεβαίωση της παραγωγής ειδικού αντισώματος κατά συγκεκριμένου παθογόνου στον εγκέφαλο: προσδιορίζονται  IgG ειδικό αντίσωμα στον ορό και στο ΕΝΥ καθώς και αλβουμίνη ορού και ΕΝΥ. Η λοίμωξη είναι πιθανή όταν ο λόγος ειδικού αντισώματος/αλβουμίνης είναι μεγαλύτερος στο ΕΝΥ απ' ό,τι στον ορό
    • Προσδιορισμός αντιγόνου στο ΕΝΥ με αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης είναι χρήσιμος στις περιπτώσεις λοιμώξεως με ιούς του απλού έρπητα και εντεροϊούς, αλλά είναι διαθέσιμος, μόνο, σε μερικά ακαδημαϊκά κέντρα
    • Στο 60% των περιπτώσεων λοιμώξεως με εντεροϊούς είναι δυνατόν οι εντεροϊοί να ανακαλλιεργηθούν από το ΕΝΥ, αλλά οι λοιποί ιογενείς παράγοντες βρίσκονται σε τόσο μικρές ποσότητες που αυτό είναι αδύνατο 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    Απεικονιστικές μελέτες (Αξονική Τομογραφία, Μαγνητική Τομογραφία  εγκεφάλου) μπορεί να είναι φυσιολογικές αρχικά. Αργότερα μπορεί να φανούν μη ειδικές αλλοιώσεις. Επίσης παθολογία κροταφικού λοβού υποδηλώνει συχνότερα λοίμωξη από τον ιό του απλού έρπητα

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    Βιοψία εγκεφάλου μπορεί να είναι χρήσιμη σε μερικές περιπτώσεις, ειδικά για την διάγνωση περαπεύσιμων αιτίων

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    • Διατήρηση επαρκούς αναπνευστικής και κυκλοφορικής υποστήριξης
    • Έλεγχος εγκεφαλικού οιδήματος αν είναι αναγκαίος (υπεραερισμός, ωσμωτική διούρηση)
    • Αντιεπιληπτική θεραπεία όταν χρειάζεται
    • Παρακολούθηση για σύνδρομο απρόσφορης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (ΣΑΕΑΔΟ)

     ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΙΟΓΕΝΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑΣ

    Όπως επιβάλλεται η κλινική εικόνα

    ΔΙΑΙΤΑ

    Όπως επιβάλλει η κλινική εικόνα. Πιθανώς να απαιτείται περιορισμός υγρών για ΣΑΕΑΔΟ ή εγκεφαλικό οίδημα

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Συμβουλές στους ταξιδιώτες σε ειδικές περιοχές (π.χ. Ιαπωνία για την Ιαπωνική εγκεφαλίτιδα, στην Αφρική για πολλές λοιμώξεις που μεταδίδονται με αρθρόποδα)

    5e3eae3e7d5f3

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Η θεραπεία της ιογενούς εγκεφαλίτιδας είναι κατά κύριο λόγο υποστηρικτική με ενδοφλέβια αντιική θεραπεία, επειδή δεν υπάρχει ειδική ιατρική θεραπεία για τις περισσότερες ιογενείς λοιμώξεις που εμπλέκουν το κεντρικό νευρικό σύστημα. Τα άτομα μπορεί να απαιτούν εντατική φροντίδα για συχνές νευρολογικές εξετάσεις ή αναπνευστική υποστήριξη και θεραπεία για διαταραχές ηλεκτρολυτών, αυτόνομη διαταραχή και νεφρική και ηπατική δυσλειτουργία, καθώς και για επιληπτικές κρίσεις και επιληπτική κατάσταση. Μια πολύ συγκεκριμένη εξαίρεση είναι η εγκεφαλίτιδα του ιού του απλού έρπητα (HSV), η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί με ασυκλοβίρη για 2 έως 3 εβδομάδες εάν χορηγηθεί αρκετά νωρίς. Η Acyclovir μειώνει σημαντικά τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα της εγκεφαλίτιδας HSV και περιορίζει τις μακροχρόνιες γνωστικές διαταραχές που εμφανίζονται με την ασθένεια. Ως εκ τούτου, και επειδή ο HSV είναι η πιο κοινή αιτία της ιογενούς εγκεφαλίτιδας, η ασυκλοβίρη χορηγείται συχνά το συντομότερο δυνατό σε όλους τους ασθενείς που είναι ύποπτοι ότι έχουν ιογενή εγκεφαλίτιδα ακόμη και αν η ακριβής ιική προέλευση δεν είναι ακόμη γνωστή. Η αντοχή στον ιό στην ακυκλοβίρη, σπάνια, εμφανίζεται, κυρίως μεταξύ των ανοσοκατεσταλμένων, οπότε θα πρέπει να χρησιμοποιείται η foscarnet. Παρόλο που δεν είναι τόσο αποτελεσματικά, τα ανάλογα νουκλεοσιδίων χρησιμοποιούνται και για άλλους ιούς του έρπητα, όπως η ακυκλοβίρη, με πιθανά συμπληρωματικά κορτικοστεροειδή για ανοσοϊκανά άτομα, για εγκεφαλίτιδα του ιού της ανεμοβλογιάς-ζωστήρα και συνδυασμό γκανσικλοβίρης και φοσκαρνέτης για εγκεφαλίτιδα κυτταρομεγαλοϊού. Η ενδοκρανιακή πίεση (ICP) είναι σημαντική για παρακολούθηση, καθώς, η αυξημένη ICP σχετίζεται με κακή πρόγνωση. Η αυξημένη ICP μπορεί να ανακουφιστεί με στεροειδή και μαννιτόλη, αν και υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας θεραπείας όσον αφορά την ιογενή εγκεφαλίτιδα. Οι σπασμοί μπορούν να αντιμετωπιστούν με βαλπροϊκό οξύ ή φαινυτοΐνη. Η επιληπτική κατάσταση μπορεί να απαιτεί βενζοδιαζεπίνες. Τα αντιψυχωσικά φάρμακα μπορεί να χρειαστούν για σύντομο χρονικό διάστημα εάν υπάρχουν εναλλαγές συμπεριφοράς. Δεδομένης της πιθανότητας εμφάνισης επιπλοκών από ιογενή εγκεφαλίτιδα, μια διεπιστημονική ομάδα αποτελούμενη από κλινικούς, θεραπευτές, ειδικούς αποκατάστασης και λογοθεραπευτές είναι σημαντική για να βοηθήσει τους ασθενείς.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Για βαριές περιπτώσεις ίσως απαιτείται παρακολούθηση ενδοκράνιας πίεσης

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Χρήση κατάλληλων αποτρεπτικών ουσιών για τα έντομα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Ποικίλλουν ανάλογα με τον αιτιολογικό παράγοντα
    • Η εγκεφαλίτιδα του απλού έρπητα έχει τη μεγαλύτερη νοσηρότητα και θνητότητα από τις συνήθεις ιογενείς εγκεφαλίτιδες (αθεράπευτος ασθενής - θνητότητα 70%. < 5% των επιβιούντων έχουν φυσιολογική νευρολογική λειτουργία)

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Δύσκολο να προδικάσουμε την πρόγνωση. Μερικώς βασιζόμαστε στον λοιμώδη παράγοντα (π.χ. ιός απλού έρπητα βαριά, ανεμοβλογιά ήπια)
    • Όσον αφορά στον ιό του απλού έρπητα, αν δοθεί πολύ πρώιμα η θεραπεία βελτιώνει την πρόγνωση, ειδικά πριν ο ασθενής φτάσει σε κώμα)

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Λοιμώξεις από αρμποϊούς είναι περισσότερο συχνά συμπτωματικές στα παιδιά παρά στους ενήλικες
    • Νεογνά - βρέφη βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο για προσβολή ΚΝΣ από ιούς απλού έρπητα - εντεροϊούς 

    Γηριατρικό: Επίσης σε κίνδυνο για βαριά νόσο

    ΚΥΗΣΗ

    Ο κίνδυνος για ένα βρέφος να μολυνθεί με τον ιό του απλού έρπητα από μία μητέρα που έχει λοίμωξη γεννητικών οργάνων και γεννάει με την κολπική οδό είναι 40%-πέφτει στο 3-5% σε περίπτωση επανενεργοποίησης παλαιών βλαβών. Οι εντεροϊοί μπορεί να μεταδοθούν διαπλακουντιακά στο έμβρυο. Επάγουν νεογνική νόσο σε περίπτωση λοιμώξεως της μητέρας αμέσως πριν τον τοκετό

    image 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Λοίμωξη από τον Ιό Epstein-Barr

    Απλός έρπητας

    Ερυθρά

    Επιληπτική κατάσταση

    Έρπης ζωστήρας

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ημικρανία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τοξοπλάσμωση

    Μηνιγγίτιδα

    Ιός του δυτικού Νείλου

    Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Έλκος κερατοειδούς Έλκος κερατοειδούς

    Το έλκος κερατοειδούς προκύπτει από μια μόλυνση

    Μόλυνση του κερατοειδούς από μικρόβια, ιούς ή μύκητες, μετά από λύση της συνέχειας του προστατευτικού επιθηλίου του.

    Αν δεν αντιμετωπισθεί μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση.

    Τα έλκη μπορεί να είναι περιφερικά ή κεντρικά

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Ερεθισμός βλεφάρου και επιπεφυκότα
    • Πυώδης απέκκριση
    • Καταστροφή του επιθηλίου από την εξέλκωση και διήθηση του στρώματος από λευκοκύτταρα
    • Αίσθημα ξένου σώματος
    • Θάμβος οράσεως
    • Φωτοφοβία
    • Πόνος

    ΑΙΤΙΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Εμφανίζεται μετά από λύση της συνέχειας του επιθηλίου, όπως, σε ξηροφθαλμία, εγκαύματα, εκδορές, φακούς επαφής, αλόγιστη χρήση τοπικών αναισθητικών, αντιβιοτικών ή αντιϊκών κολλυρίων, λήψη ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, σακχαρώδη διαβήτη και σε ανοσοανεπάρκεια.

    Λοιμωξιογόνοι παράγοντες

    • Gram θετικοί οργανισμοί (σταφυλόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι και βάκιλοι)
    • Αναερόβια (κόκκοι, βάκιλοι)
    • Gram αρνητικοί οργανισμοί (διπλόκοκκοι, ράβδοι και αναερόβια)
    • Ιοί, όπως, έρπητας

    11 b

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Τραυματικές εκδορές
    • Φακοί επαφής (ιδίως, μαλακοί)
    • Χρόνια χρήση τοπικών στερεοειδών

    ΤΥΠΟΙ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Επιφανειακά και βαθιά έλκη του κερατοειδούς

    Τα έλκη του κερατοειδούς είναι μια συχνή ασθένεια των ανθρώπινων ματιών. Προκαλούνται από τραύμα, ιδιαίτερα με φυτική ύλη, καθώς και χημικό τραυματισμό, φακούς επαφής και λοιμώξεις.

    Άλλες παθήσεις των ματιών μπορεί να προκαλέσουν έλκη του κερατοειδούς, όπως εντροπία, δισχιτίαση ή διπλή ανάπτυξη των βλεφαρίδων, δυστροφία του κερατοειδούς και κερατοεπιπεφυκίτιδα (ξηροφθαλμία)

    Πολλοί μικροοργανισμοί προκαλούν μολυσματικό έλκος του κερατοειδούς. Μεταξύ αυτών είναι τα βακτήρια, οι μύκητες, οι ιοί, τα πρωτόζωα και τα χλαμύδια:

    • Η βακτηριακή κερατίτιδα προκαλείται από Staphylococcus aureus, Streptococcus viridans, Escherichia coli, Enterococci, Pseudomonas, Nocardia, N. Gonorrhea και πολλά άλλα βακτήρια.
    • Η μυκητιασική κερατίτιδα προκαλεί βαθύ και σοβαρό έλκος του κερατοειδούς. Προκαλείται από Aspergillus sp., Fusarium sp., Candida sp., καθώς και Rhizopus, Mucor και άλλους μύκητες. Το τυπικό χαρακτηριστικό της μυκητιασικής κερατίτιδας είναι η αργή έναρξη και η σταδιακή εξέλιξη, όπου τα σημεία είναι πολύ περισσότερα από τα συμπτώματα. Μικρές δορυφορικές βλάβες γύρω από το έλκος είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό της μυκητιασικής κερατίτιδας και συνήθως, παρατηρείται υποπιονία ή ύφεμα.
    • Η ιογενής κερατίτιδα προκαλεί έλκος του κερατοειδούς. Προκαλείται, συνήθως, από τον απλό έρπητα, τον έρπητα ζωστήρα και τους αδενοϊούς. Επίσης μπορεί να προκληθεί από κοροναϊούς και πολλούς άλλους ιούς. Ο ιός του έρπητα προκαλεί ένα δενδριτικό έλκος, το οποίο μπορεί να υποτροπιάσει και να υποτροπιάσει κατά τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου.
    • Η λοίμωξη από πρωτόζωα όπως η κερατίτιδα Acanthamoeba χαρακτηρίζεται από έντονο πόνο και σχετίζεται με χρήστες φακών επαφής που κολυμπούν σε πισίνες.
    • Το Chlamydia trachomatis μπορεί επίσης να συμβάλει στην ανάπτυξη του έλκους του κερατοειδούς.
    • Τα επιφανειακά έλκη συνεπάγονται απώλεια μέρους του επιθηλίου. Τα βαθιά έλκη εκτείνονται μέσα ή μέσα από το στρώμα και μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές ουλές και διάτρηση του κερατοειδούς. Τα Descemetoceles εμφανίζονται όταν το έλκος εκτείνεται μέσω του στρώματος. Αυτός ο τύπος έλκους είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος και μπορεί γρήγορα να οδηγήσει σε διάτρηση του κερατοειδούς, εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως. Η θέση του έλκους εξαρτάται κάπως από την αιτία. Τα κεντρικά έλκη προκαλούνται, συνήθως, από τραύμα, ξηροφθαλμία ή έκθεση από παράλυση του προσωπικού νεύρου ή εξόφθαλμο. Η εντροπία, η σοβαρή ξηροφθαλμία και η τριχίαση (εισαγωγή βλεφαρίδων) μπορεί να προκαλέσουν έλκος του περιφερειακού κερατοειδούς. Η ανοσοποιητική μεσολαβούμενη οφθαλμική νόσος μπορεί να προκαλέσει έλκη στα όρια του κερατοειδούς και του σκληρού χιτώνα (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ροδόχρους ακμή, συστηματική σκλήρυνση που οδηγούν σε ειδικό τύπο έλκους του κερατοειδούς που ονομάζεται έλκος του Mooren. Έχει έναν περιφερειακό κρατήρα, ακριβώς μέσα στο άκρο, συνήθως, με προεξοχή.

    Υποτροπιάζοντα έλκη του κερατοειδούς

    Τα υποτροπιάζοντα έλκη του κερατοειδούς είναι επιφανειακά έλκη που επουλώνονται άσχημα και τείνουν να υποτροπιάζουν. Είναι, επίσης γνωστά ως έλκη Boxer. Πιστεύεται ότι προκαλείται από ένα ελάττωμα στην υπόγεια μεμβράνη και από έλλειψη αιμοσυσσωματικών προσκολλήσεων. Αναγνωρίζονται από το υποβαθμισμένο επιθήλιο που περιβάλλει το έλκος και ξεφλουδίζει εύκολα. Τα υποτροπιάζοντα έλκη του κερατοειδούς παρατηρούνται συχνότερα σε διαβητικούς και συχνά εμφανίζονται και στο άλλο μάτι αργότερα. Είναι παρόμοια με την κυστική δυστροφία του Cogan.

    Έλκη τήξης

    Τα έλκη τήξης είναι ένας τύπος έλκους του κερατοειδούς που συνεπάγεται προοδευτική απώλεια στρωμάτων με τρόπο διάλυσης. Αυτό παρατηρείται συχνότερα στη μόλυνση με ψευδομονάδα, αλλά, μπορεί να προκληθεί από άλλους τύπους βακτηρίων ή μυκήτων. Αυτοί οι μολυσματικοί παράγοντες παράγουν πρωτεάσες και κολλαγενάσες που διαλύουν το κερατοειδικό στρώμα. Η πλήρης απώλεια του στρώματος μπορεί να συμβεί εντός 24 ωρών. Η θεραπεία περιλαμβάνει αντιβιοτικά και αναστολείς της κολλαγενάσης, όπως, η ακετυλοκυστεΐνη. Η χειρουργική επέμβαση με τη μορφή μεταμόσχευσης κερατοειδούς (κερατοπλαστική) είναι συνήθως απαραίτητη για να σωθεί το μάτι.

    cross section of eye 985f13

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Απομόνωση του υπεύθυνου μικροοργανισμού

    Η διάγνωση γίνεται με άμεση παρατήρηση υπό μεγενθυμένη προβολή λαμπτήρα σχισμής που αποκαλύπτει το έλκος στον κερατοειδή. Η χρήση χρώσης φλουορεσκεΐνης, η οποία απορροφάται από το εκτεθειμένο στρώμα του κερατοειδούς και εμφανίζεται πράσινο, βοηθά στον καθορισμό των περιθωρίων του έλκους του κερατοειδούς και μπορεί να αποκαλύψει πρόσθετες λεπτομέρειες του περιβάλλοντος επιθηλίου. Τα έλκη του απλού έρπητα δείχνουν ένα τυπικό δενδριτικό σχέδιο χρώσης. Η χρώση Rose-Bengal χρησιμοποιείται, επίσης, αλλά μπορεί να είναι πολύ ερεθιστική για τα μάτια. Στα decemetoceles, η μεμβράνη του Descemet θα διογκωθεί προς τα εμπρός και μετά τη χρώση θα εμφανιστεί ως ένας μαύρος κύκλος με πράσινο όριο, επειδή δεν απορροφά τον λεκέ. Η απόξεση του κερατοειδούς και η εξέταση κάτω από το μικροσκόπιο με χρώση, όπως το παρασκεύασμα Gram και KOH μπορεί να αποκαλύψει τα βακτήρια και τους μύκητες αντίστοιχα. Μπορεί να είναι απαραίτητες δοκιμές μικροβιολογικής καλλιέργειας για την απομόνωση των αιτιολογικών οργανισμών για ορισμένες περιπτώσεις. Άλλες εξετάσεις που μπορεί να είναι απαραίτητες περιλαμβάνουν τη δοκιμή Schirmer για κερατοεπιπεφυκίτιδα sicca και έλεγχο της λειτουργίας του νευρικού προσώπου για παράλυση νευρικού προσώπου.

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Καλλιέργεια ελκών και PCR

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Προηγούμενη εφαρμογή αντιβιοτικών ή κορτικοστεροειδών κολλυρίων 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Στα ξέσματα για την Gram και Giemsa χρώση ανευρίσκονται μικρόβια, ζυμομύκητες ή ενδοπυρηνικά έγκλειστα που βοηθούν την διάγνωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Ο υπεύθυνος μικροοργανισμός ανευρίσκεται στα ξέσματα από το έλκος. Το υλικό πρέπει να επιστρώνεται αμέσως στο πλακίδιο για καλλιέργεια

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Όλες οι περιπτώσεις κερατοειδικού έλκους πρέπει να αντιμετωπίζονται από οφθαλμίατρο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Άμεση κάλυψη με τοπική αντιβιοτική θεραπεία μέχρι τα αποτελέσματα της καλλιέργειας
    • Συμπληρωματικά η κυκλοπηγία ή μυδρίαση ελαττώνει τον ερεθισμό και ανακουφίζει τον ασθενή
    • Η επίδεση του οφθαλμού πρέπει να αποφεύγεται. Η χρησιμοποίηση κολλυρίων κορτιζόνης αντενδείκνυται απόλυτα.
    • Συνιστάται καθημερινή παρακολούθηση του έλκους σε συνεργασία με οφθαλμίατρο

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΜΕ ΕΛΚΟΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Αποφυγή εκδορών και ήπιοι χωρισμοί κατά την εφαρμογή φακών επαφής

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Διάλυμα σουλφακεταμίδης 10% σε ήπιες φλεγμονές του επιπεφυκότα
    • Γενταμυκίνη και τομπραμυκίνη τοπικά κατά της ψευδομονάδας εντεροβακτηριδίου, κλεμπσιέλλα και Gram αρνητικών μικροοργανισμών και κεφαλοσπορίνες (όπως κεφαζολίνη 50 mg/mL) έναντι πολλών Gram αρνητικών μικροοργανισμών. Αποτελεσματικότερο σχήμα είναι ο συνδυασμός αμινογλυκοσίδης - κεφαλοσπορίνης
    • Οι κινολόνες τοπικά (κυπροφλοξασίνη ciloxan 0,3%) έχουν πρόσφατα εισαχθεί στην οφθαλμολογία. Μπορεί να αποτελέσουν το φάρμακο εκλογής κατά την ψευδομονάδα
    • Η θεραπεία της μυκητιασικής κερατίτιδας συνιστάται σε παρεντερική χορήγηση αμφοτερικίνης Β για την Gandida και τον ασπέργιλλο ή άλλων αντιμυκητιασικών όπως κλοτριμαζόλη, μικοναζόλη, εκοναζόλη, κετοκοναζόλη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΛΚΟΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Καθημερινή παρακολούθηση του ασθενούς

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή εκδορών ή τραυματισμών του κερατοειδούς.

    Ήπιοι χειρισμοί κατά την εφαρμογή φακών επαφής.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    Κερατοειδικές ουλές και απώλεια οράσεως

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΛΚΟΥΣ ΚΕΡΑΤΟΕΙΔΟΥΣ

    • Τα κερατοειδικά έλκη επουλώνονται γρήγορα με την σωστή θεραπεία
    • Αν η επούλωση καθυστερεί και το έλκος επεκτείνεται προσανατολιζόμαστε σε άλλη διάγνωση και θεραπεία

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Χρόνια έλκη μπορεί να οφείλονται σε νευροπαραλυτική κερατίτιδα λόγω έκπτωσης της λειτουργίας του τριδύμου νεύρου. Άτομα με διαταραχές του θυροειδούς, σακχαρώδη διαβήτη, ανοσοκαταστολή παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των ματιών

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των ματιών

    shutterstock 173117501 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Επιπεφυκίτιδα

    Έρπης της κυήσεως

    Οι καλύτερες θεραπείες για τις αλλεργίες

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις αλλεργίες

    Οι κίνδυνοι από τους φακούς επαφής

    Μην φοράτε φακούς επαφής στην πισίνα

    Αποστολή μηνυμάτων σε φακούς επαφής

    Κερατόκωνος

    Πότε δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται φακοί επαφής

    Μήπως έχετε ξηροφθαλμία;

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    Κερατίτιδες

    Αλλεργική επιπεφυκίτιδα

    Φλυκταινώδης κερατοεπιπεφυκίτιδα

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Κερατόκωνος

    Σύνδρομο Sjögren

    Μηνύματα προσώπου που δείχνουν ασθένειες

    Κερατίτιδες

    Ιλαρά

    Λοίμωξη από χλαμύδια

    Αλλεργία στα μάτια

    Τράχωμα

    Σύνδρομο Reiter

    Επιπεφυκίτιδα στα παιδιά

    Έρπης ζωστήρας

    Απλός έρπητας οφθαλμού

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Πνευμονία από εισρόφηση Πνευμονία από εισρόφηση

    Πνευμονία από εισρόφηση γαστρικού περιεχομένου

    Η πνευμονία από εισρόφηση ή πνευμονία εξ εισροφήσεως είναι ένας τύπος πνευμονικής λοίμωξης που οφείλεται σε σχετικά μεγάλη ποσότητα υλικού από το στομάχι ή το στόμα που εισέρχεται στους πνεύμονες.

    Λοίμωξη του πνεύμονα λόγω εισρόφησης τροφίμων, υγρών ή γαστρικού περιεχομένου από την ανώτερη αναπνευστική οδό.

    Συνήθης πορεία - οξεία, διαλείπουσα. 

    Τα σημεία και τα συμπτώματα περιλαμβάνουν, συχνά, πυρετό και βήχα σχετικά γρήγορης έναρξης.

    Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν απόστημα πνεύμονα και χημική φλεγμονή των πνευμόνων, η οποία εμφανίζεται από όξινα, αλλά, μη μολυσματικά περιεχόμενα στομάχου που εισέρχονται στους πνεύμονες. 

    Η μόλυνση μπορεί να οφείλεται σε ποικιλία βακτηρίων.

    Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το μειωμένο επίπεδο συνείδησης, τα προβλήματα κατάποσης, τον αλκοολισμό, τη διατροφή με ρινογαστρικό σωλήνα και την κακή στοματική υγιεινή. 

    Η διάγνωση βασίζεται, συνήθως, στο ιστορικό, τα συμπτώματα, την ακτινογραφία θώρακος και την καλλιέργεια πτυέλων.

    Μπορεί να είναι δύσκολη η διαφοροποίηση από άλλους τύπους πνευμονίας. 

    Η θεραπεία γίνεται, συνήθως, με αντιβιοτικά, όπως, κλινδαμυκίνη, μεροπενέμη, αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη ή μοξιφλοξασίνη.

    Για όσους έχουν μόνο χημική πνευμονίτιδα, συνήθως, δεν απαιτούνται αντιβιοτικά.

    Μεταξύ των ατόμων που νοσηλεύονται με πνευμονία, περίπου το 10% οφείλεται στην εισρόφηση.

    Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους, ειδικά σε γηροκομεία.

    Και τα δύο φύλα επηρεάζονται εξίσου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Το άτομο μπορεί να έχει αυξημένο αναπνευστικό ρυθμό, πτύελα που μυρίζουν, αιμόπτυση και πυρετό. Μπορεί να προκύψουν επιπλοκές, όπως, εξιδρωματική υπεζωκοτική συλλογή, εμπύημα και αποστήματα πνευμόνων. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να  σχηματίσει πνευμονικό απόστημα. Μια άλλη πιθανή επιπλοκή είναι ένα εμπύημα, στο οποίο συλλέγεται πύον μέσα στους πνεύμονες. Εάν συμβαίνει συχνά εισρόφηση, η χρόνια φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει πάχυνση των πνευμόνων, με αποτέλεσμα βρογχεκτασίες. 

    ΑΙΤΙΕΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Η πνευμονία από εισρόφηση προκαλείται, συχνά, από έναν ελαττωματικό μηχανισμό κατάποσης, όπως, μια νευρολογική ασθένεια ή ως αποτέλεσμα τραυματισμού που βλάπτει άμεσα την κατάποση ή παρεμβαίνει στη συνείδηση. Η εξασθενημένη συνείδηση ​​μπορεί να είναι σκόπιμη, όπως, η χρήση γενικής αναισθησίας για χειρουργική επέμβαση. Για πολλούς τύπους χειρουργικών επεμβάσεων, οι άνθρωποι που προετοιμάζονται για χειρουργική επέμβαση, επομένως, καθοδηγούνται να μην παίρνουν τίποτα από το στόμα, για τουλάχιστον τέσσερις ώρες πριν από τη χειρουργική επέμβαση. Αυτές οι καταστάσεις επιτρέπουν την είσοδο βακτηρίων στους πνεύμονες, επιτρέποντας, έτσι, την ανάπτυξη μιας λοίμωξης.

    page 2

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    • Μειωμένη κατάποση: Οι καταστάσεις που προκαλούν δυσφαγία επιδεινώνουν την ικανότητα των ανθρώπων να καταπιούν, προκαλώντας αυξημένο κίνδυνο εισόδου σωματιδίων από το στομάχι ή το στόμα στους αεραγωγούς. Ενώ, η δυσλειτουργία κατάποσης σχετίζεται με πνευμονία από εισρόφηση, η δυσφαγία μπορεί να μην επαρκεί εκτός εάν υπάρχουν άλλοι παράγοντες κινδύνου. Οι νευρολογικές καταστάσεις που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τα νεύρα που εμπλέκονται στον μηχανισμό κατάποσης περιλαμβάνουν εγκεφαλικό επεισόδιο, νόσο του Πάρκινσον και σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι ανατομικές αλλαγές στο στήθος μπορούν, επίσης, να διαταράξουν τον μηχανισμό κατάποσης. Για παράδειγμα, οι ασθενείς με προχωρημένη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή ΧΑΠ τείνουν να αναπτύσσουν διογκωμένους πνεύμονες, με αποτέλεσμα τη συμπίεση του οισοφάγου και κατά συνέπεια την παλινδρόμηση. 
    • Τροποποιημένη ψυχική κατάσταση: Αλλαγές στο επίπεδο συνείδησης επηρεάζουν τον μηχανισμό κατάποσης απενεργοποιώντας τόσο τα φυσικά προστατευτικά μέτρα του σώματος κατά της αναρρόφησης, όσο και πιθανώς προκαλώντας ναυτία και έμετο. Η αλλοιωμένη ψυχική κατάσταση μπορεί να προκληθεί από ιατρικές καταστάσεις, όπως, επιληπτικές κρίσεις. Ωστόσο, πολλοί άλλοι παράγοντες μπορούν, επίσης, να είναι υπεύθυνοι, συμπεριλαμβανομένης της γενικής αναισθησίας και του αλκοόλ.
    • Βακτηριακός αποικισμός: Η κακή στοματική υγιεινή μπορεί να οδηγήσει σε αποικισμό του στόματος με υπερβολικές ποσότητες βακτηρίων, η οποία συνδέεται με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση.
    • Εθνικότητα: Οι Ασιάτες που έχουν διαγνωστεί με πνευμονία από εισρόφηφη έχουν χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με άλλες εθνοτικές ομάδες, ενώ οι Αφροαμερικανοί και οι λευκοί έχουν παρόμοιο κίνδυνο θανάτου. Οι ισπανόφωνοι έχουν μικρότερο κίνδυνο θανάτου από τους μη ισπανόφωνους.
    • Άλλα: Ηλικία, αρσενικό φύλο, σακχαρώδης διαβήτης, υποσιτισμός, χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων, αναστολείς αντλίας πρωτονίων και αναστολείς μετατροπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης, η παρατεταμένη νοσηλεία, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η σίτιση με γαστρικό σωλήνα, οι μηχανικές παρεμβάσεις αεραγωγών, οι ανοσοκατασταλμένοι, το ιστορικό καπνίσματος, τα αντιβιοτικά, η προχωρημένη ηλικία, η μειωμένη πνευμονική κάθαρση, το μειωμένο αντανακλαστικό βήχα, η διαταραχή του φυσιολογικού βλεννογόνου, η μειωμένη κάθαρση φλεγμάτων, η αλλοίωση της κυτταρικής και χυμικής ανοσίας, η απόφραξη των αεραγωγών και ο χαλασμένος πνευμονικός ιστός, όλοι αυτοί αποτελούν παράγοντες κινδύνου.

    ΒΑΚΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Τα βακτήρια που εμπλέκονται στην πνευμονία από εισρόφηση μπορεί να είναι αερόβια ή αναερόβια.

    Τα συχνότερα αερόβια βακτήρια που εμπλέκονται περιλαμβάνουν:

    • Streptococcus pneumoniae 
    • Staphylococcus aureus 
    • Haemophilus influenzae 
    • Pseudomonas aeruginosa
    • Klebsiella: συχνά, εμφανίζεται στην πνευμονία από εισρόφηση στους αλκοολικούς 

    Τα αναερόβια βακτήρια διαδραματίζουν, επίσης, βασικό ρόλο στην παθογένεση της πνευμονίας από εισρόφηση. Αποτελούν την πλειοψηφία της φυσιολογικής στοματικής χλωρίδας και η παρουσία υγρού υγρού στους πνεύμονες υποδηλώνει έντονα την πνευμονία από εισρόφηση δευτερογενώς από έναν αναερόβιο οργανισμό. Αν και είναι δύσκολο να επιβεβαιωθεί η παρουσία αναερόβιων μικροργανισμών μέσω καλλιεργειών, η θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιλαμβάνει, συνήθως, αναερόβια κάλυψη με αντιβιοτικά.

    Τα πιθανά αναερόβια βακτήρια:

    • Βακτηριοειδή 
    • Prevotella
    • Fusobacterium
    • Πεπτοστρεπτόκοκκος

    1d5576daec72b8c2c297de85cc8e6182

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η εισρόφηση ορίζεται ως η εισπνοή στοματοφαρυγγικού ή γαστρικού περιεχομένου στο πνευμονικό δέντρο.

    Ανάλογα με τη σύνθεση της εισρόφησης, έχουν περιγραφεί τρεις επιπλοκές: 

    • Μπορεί να αναπτυχθεί χημική πνευμονίτιδα της οποίας η σοβαρότητα εξαρτάται από την τιμή του pH και την ποσότητα της αναρρόφησης. Οι δύο πνευμονικές αλλαγές μετά την αναρρόφηση οξέος είναι:

    α) άμεση τοξική βλάβη στο αναπνευστικό επιθήλιο με αποτέλεσμα το διάμεσο πνευμονικό οίδημα και

    β) λίγες ώρες αργότερα, φλεγμονώδης απόκριση με παραγωγή κυτοκινών, διήθηση ουδετερόφιλων και ενεργοποίηση μακροφάγων. Δημιουργούνται ελεύθερες ρίζες οξυγόνου οι οποίες, με τη σειρά τους, οδηγούν σε περαιτέρω βλάβη των πνευμόνων. Οι ασθενείς μπορεί να παραμείνουν ασυμπτωματικοί μετά από αναρρόφηση οξέος. Άλλοι μπορεί να αναπτύξουν δύσπνοια, πόνο στο πλευριτικό στήθος, βήχα, πυρετό, αιματηρά ή αφρώδη πτύελα και αναπνευστική ανεπάρκεια.

    • Μπορεί να αναπτυχθεί πνευμονία από εισρόφηση.
    • Η τρίτη επιπλοκή εμφανίζεται μετά την εισπνοή σωματιδιακών υλικών που εμποδίζουν τους αεραγωγούς. Οι ασθενείς θα έχουν ξαφνική αρτηριακή υποξαιμία με ανάπτυξη πνευμονικής ατελεκτασίας.

    ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η τοποθεσία εξαρτάται συχνά από τη βαρύτητα και εξαρτάται από τη θέση του ατόμου. Γενικά, οι δεξιοί μεσαίοι και κάτω λοβοί του πνεύμονα είναι οι πιο συχνές περιοχές που επηρεάζονται, λόγω του μεγαλύτερου διαμετρήματος και του κατακόρυφου προσανατολισμού του δεξιού βασικού βρόγχου. Σε άτομα που παθαίνουν εισρόφηση, ενώ στέκονται μπορούν να προσβληθούν και οι δύο κάτω λοβοί των πνευμόνων. Ο δεξιός άνω λοβός είναι μια συχνή περιοχή εντόπισης, όπου, τα υγρά συσσωρεύονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του πνεύμονα, σε αλκοολικούς που παθαίνουν εισρόφηση σε ύπτια θέση. 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΙΣΡΟΦΗΦΗ

    Η αξιολόγηση της εισρόφησης πραγματοποιείται γενικά με μια μελέτη κατάποσης που περιλαμβάνει ακτινολογική αξιολόγηση του μηχανισμού κατάποσης μέσω προκλήσεων με υγρές και στερεές τροφές. Αυτές οι μελέτες επιτρέπουν την αξιολόγηση της διείσδυσης στις φωνητικές πτυχές και πιο κάτω, αλλά δεν αποτελούν ευαίσθητο και ειδικό δείκτη για την πιθανότητα εισρόφησης. Επιπλέον, είναι δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ πνευμονίας από εισρόφηση και πνευμονίτιδας από εισρόφηση. 

    Η πνευμονία από εισρόφηση διαγιγνώσκεται, συνήθως, με συνδυασμό της κλινικής εικόνας (άτομα με παράγοντες κινδύνου για αναρρόφηση) και τα ακτινολογικά ευρήματα (διήθηση στη σωστή θέση). Μια ακτινογραφία θώρακος πραγματοποιείται, συνήθως, σε περιπτώσεις όπου υπάρχει υποψία πνευμονίας, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας από εισρόφηση. Τα ευρήματα στην ακτινογραφία θώρακα που υποστηρίζουν την πνευμονία από εισρόφηση περιλαμβάνουν την εντοπισμένη θέση της πνευμονίας, ανάλογα με τη θέση του ασθενούς όταν συνέβη η εισρόφηση. Για παράδειγμα, τα άτομα που είναι ύπτια όταν παθαίνουν εισρόφηση, συχνά, αναπτύσσουν σταθεροποίηση στο δεξιό κάτω λοβό του πνεύμονα. Οι καλλιέργειες πτυέλων δεν χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση πνευμονίας από εισρόφηση λόγω του υψηλού κινδύνου επιμόλυνσης. Τα κλινικά συμπτώματα μπορεί, επίσης, να αυξήσουν την υποψία για πνευμονία εισρόφησης, συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας στην αναπνοή και του πυρετού μετά από ένα συμβάν εισρόφησης. Ομοίως, τα ευρήματα της φυσικής εξέτασης, όπως οι ήχοι της αναπνοής που ακούγονται στα προσβεβλημένα πεδία των πνευμόνων μπορεί, επίσης, να υποδηλώνουν πνευμονία από εισρόφηση. Ορισμένες περιπτώσεις πνευμονίας από εισρόφηση προκαλούνται από την αναρρόφηση σωματιδίων τροφίμων ή άλλων σωματιδιακών ουσιών, όπως, θραύσματα χαπιών. Ενώ η πνευμονία από εισρόφηση και η χημική πνευμονίτιδα μπορεί να εμφανίζονται παρόμοια, είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο λόγω σημαντικών διαφορών στη διαχείριση αυτών των καταστάσεων. Η χημική πνευμονίτιδα προκαλείται από βλάβη στο εσωτερικό στρώμα του πνευμονικού ιστού, η οποία προκαλεί εισροή υγρού. Η φλεγμονή που προκαλείται από αυτήν την αντίδραση μπορεί γρήγορα να προκαλέσει παρόμοια ευρήματα που παρατηρούνται στην πνευμονία εισρόφησης, όπως αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων, ακτινολογικά ευρήματα και πυρετός. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα ευρήματα της χημικής πνευμονίτιδας προκαλούνται από φλεγμονή που δεν προκαλείται από λοίμωξη, όπως, φαίνεται στην πνευμονία εισρόφησης. Η φλεγμονή είναι η ανοσολογική απόκριση του οργανισμού σε οποιαδήποτε απειλή για τον οργανισμό. Έτσι, η θεραπεία της χημικής πνευμονίτιδας, συνήθως, περιλαμβάνει την απομάκρυνση του φλεγμονώδους υγρού και τα υποστηρικτικά μέτρα. Η χρήση αντιμικροβιακών ουσιών προορίζεται για χημική πνευμονίτιδα που περιπλέκεται από δευτερογενή βακτηριακή λοίμωξη. 

    Πρακτικές που σχετίζονται με μειωμένη επίπτωση και μειωμένη σοβαρότητα της πνευμονίας από εισρόφηση:

    -Στοματική υγιεινή

    Μελέτες έδειξαν ότι η μείωση των στοματικών βακτηρίων συσχετίζεται με μείωση τόσο της συχνότητας εμφάνισης πνευμονίας από εισρόφηση όσο και θνησιμότητας από πνευμονία αναρρόφησης. Μια μέθοδος μείωσης του αριθμού των βακτηρίων στο στόμα περιλαμβάνει τη χρήση αντιμικροβιακών, όπως τοπικά αντιβιοτικά έως ενδοφλέβια χρήση αντιβιοτικών. Ενώ η χρήση αντιβιοτικών επικεντρώνεται στην καταστροφή και την παρεμπόδιση της ανάπτυξης βακτηρίων, η μηχανική απομάκρυνση των στοματικών βακτηρίων από έναν οδοντίατρο παίζει, επίσης, βασικό ρόλο στη μείωση του βακτηριακού φορτίου. Μειώνοντας την ποσότητα των βακτηρίων στο στόμα, μειώνεται, επίσης, η πιθανότητα μόλυνσης κατά την εισρόφηση. Για άτομα που είναι σοβαρά άρρωστα και απαιτούν σωλήνα σίτισης, υπάρχουν ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος πνευμονίας εισρόφησης μπορεί να μειωθεί με την εισαγωγή του σωλήνα στο δωδεκαδάκτυλο ή τη νήστιδα σε σύγκριση με την εισαγωγή του σωλήνα τροφοδοσίας στο στομάχι (γαστρική σίτιση). 

    -Διατήρηση του μηχανισμού κατάποσης

    Πολλοί άνθρωποι που διατρέχουν κίνδυνο πνευμονίας από εισρόφηση έχουν μειωμένο λειτουργικό μηχανισμό κατάποσης, ο οποίος μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα εισρόφησης σωματιδίων τροφής με τα γεύματα. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που δείχνουν ότι η εξάσκηση διαφόρων τμημάτων του σώματος που εμπλέκονται στην κατάποση, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας και των χειλιών, μπορεί να μειώσει τα επεισόδια εισρόφησης και πνευμονίας από εισρόφηση. Άλλες απλές ενέργειες κατά τη διάρκεια της σίτισης μπορούν να βελτιώσουν την ικανότητα κατάποσης ενός ατόμου και, συνεπώς, να μειώσουν τον κίνδυνο αναρρόφησης, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στη θέση και της βοήθειας στη σίτιση. 

    -Μετά τη χειρουργική επέμβαση

    Πολλές περιπτώσεις αναρρόφησης συμβαίνουν κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων, ειδικά κατά την επαγωγή αναισθησίας. Η χορήγηση αναισθησίας προκαλεί καταστολή των προστατευτικών αντανακλαστικών, κυρίως, το αντανακλαστικό εμέτου ή gag. Ως αποτέλεσμα, τα σωματίδια του στομάχου μπορούν εύκολα να εισέλθουν στους πνεύμονες. Ορισμένοι παράγοντες κινδύνου προδιαθέτουν τα άτομα στην εισρόφηση, ιδίως, καταστάσεις που προκαλούν δυσλειτουργία του ανώτερου γαστρεντερικού συστήματος. Ο προσδιορισμός αυτών των συνθηκών πριν από την έναρξη της επέμβασης είναι απαραίτητος για την κατάλληλη προετοιμασία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Άλλες πρακτικές, είναι η χρήση φαρμάκων που μειώνουν την οξύτητα του γαστρικού περιεχομένου. Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά τη μείωση της οξύτητας του στομάχου, απαιτείται ένα όξινο περιβάλλον για να σκοτωθούν οι οργανισμοί που αποικίζουν το γαστρεντερικό σωλήνα. Παράγοντες, όπως, οι αναστολείς της αντλίας πρωτονίων, που μειώνουν την οξύτητα του στομάχου, μπορούν να ευνοήσουν την ανάπτυξη βακτηρίων και να αυξήσουν τον κίνδυνο πνευμονίας.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗΣ

    Η κύρια θεραπεία της πνευμονίας από εισρόφηση περιστρέφεται γύρω από τη χρήση αντιβιοτικών για την απομάκρυνση των βακτηρίων που προκαλούν τη μόλυνση. Απαιτείται χρήση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος για να καλυφθούν οι διάφοροι τύποι βακτηρίων που προκαλούν, πιθανώς, τη μόλυνση. Τα αντιβιοτικά που συνιστώνται, σήμερα, περιλαμβάνουν την κλινδαμυκίνη, τη μεροπενέμη, την ερατεπενέμη, την αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη και τη μοξιφλοξασίνη. Συνιστάται θεραπεία με πιπερακιλλίνη/ταζομπακτάμη, κεφεπίμη, λεβοφλοξασίνη, ιμιπενέμη ή μεροπενέμη σε περιπτώσεις πιθανής αντοχής στα αντιβιοτικά.

    Η τυπική διάρκεια της αντιβιοτικής θεραπείας είναι περίπου 5 έως 7 ημέρες.

    Εάν υπάρχει μεγάλη συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες, η αποστράγγιση του υγρού μπορεί, επίσης, να βοηθήσει στη διαδικασία επούλωσης. 

    AspirationPneumonia 01

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑΣ ΑΠΌ ΕΙΣΡΟΦΗΣΗ

    Οι κλινικοί γιατροί, συχνά, προτείνουν την αλλαγή της θέσης της κεφαλής κατά τη σίτιση (στο πλάι) ή τη διακοπή της διατροφής. Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος πνευμονίας σε ασθενείς με  δυσφαγία σε σύγκριση με ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο, επειδή οι ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο θα βελτιωθούν καθώς αναρρώνουν από τον οξύ τραυματισμό τους, ενώ η δυσφαγία είναι πιθανό να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Η πνευμονία από εισρόφηση σχετίζεται με αυξημένη θνησιμότητα στο νοσοκομείο σε σύγκριση με άλλες μορφές πνευμονίας. Άτομα που διαγνώστηκαν με πνευμονία αναρρόφησης έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μελλοντικών επεισοδίων πνευμονίας.  

    Ηλικιωμένοι

    Η γήρανση αυξάνει τον κίνδυνο δυσφαγίας. Ο επιπολασμός της δυσφαγίας στα γηροκομεία είναι περίπου 50% και το 30% των ηλικιωμένων με δυσφαγία αναπτύσσουν πνευμονία από εισρόφηση. Για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών, ο κίνδυνος πνευμονίας λόγω δυσφαγίας είναι έξι φορές μεγαλύτερος από αυτούς των 65 ετών. Λόγω πολλαπλών παραγόντων, όπως αδυναμία, μειωμένη αποτελεσματικότητα κατάποσης, μειωμένο αντανακλαστικό βήχα και νευρολογικές επιπλοκές, η δυσφαγία μπορεί να θεωρηθεί ως γηριατρικό σύνδρομο. Η άτυπη παρουσίαση της πνευμονίας είναι συχνή στους ηλικιωμένους. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν μειωμένη λειτουργία των Τ κυττάρων και ως εκ τούτου, ενδέχεται να μην είναι σε θέση να προκαλέσουν εμπύρετη απόκριση. Η βλεννογονική κάθαρση των ηλικιωμένων είναι, επίσης, μειωμένη, με αποτέλεσμα μειωμένη παραγωγή πτυέλων και βήχα.  

    Στους ηλικιωμένους, η δυσφαγία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη πνευμονίας από εισρόφηση. Η πνευμονία από εισρόφηση αναπτύσσεται, συχνότερα, λόγω της εισρόφησης του σάλιου ή βακτηρίων που μεταφέρονται σε τρόφιμα και υγρά, σε συνδυασμό με την εξασθενημένη ανοσολογική λειτουργία. Η χρόνια φλεγμονή των πνευμόνων αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της πνευμονίας από εισρόφηση σε ηλικιωμένους κατοίκους γηροκομείων και εμφανίζεται ως σποραδικός πυρετός (μία ημέρα την εβδομάδα για αρκετούς μήνες). Η ακτινολογική εξέταση δείχνει χρόνια φλεγμονή στον ενοποιημένο πνευμονικό ιστό.

    Μετά τις πτώσεις, ο πνιγμός από φαγητό αποτελεί τη δεύτερη υψηλότερη αιτία θανάτου που μπορεί να προληφθεί κατά τη φροντίδα ηλικιωμένων. Αν και ο κίνδυνος πνιγμού από τρόφιμα συμβαίνει, συνήθως, σε μικρά παιδιά, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα άνω των 65 ετών έχουν συχνότητα πνιγμού επτά φορές υψηλότερη από τα παιδιά ηλικίας 1-4 ετών.

    Η νόσος του Πάρκινσον

    Ο αναφερόμενος επιπολασμός της δυσφαγίας σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον κυμαίνεται από 20% έως 100% λόγω διακυμάνσεων στις μεθόδους αξιολόγησης της λειτουργίας κατάποσης. Σε αντίθεση με ορισμένα ιατρικά προβλήματα, όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο, η δυσφαγία στη νόσο του Πάρκινσον επιδεινώνεται με την εξέλιξη της νόσου. Η πνευμονία από εισρόφηση είναι ο πιο συχνός λόγος για την επείγουσα εισαγωγή ασθενών με νόσο του Πάρκινσον των οποίων η διάρκεια της νόσου είναι > από 5 χρόνια και η πνευμονία είναι μία από τις κύριες αιτίες θανάτου.

    Άνοια

    Πολλά άτομα με άνοια δεν μπορούν να διαχειριστούν το φαγητό. Υπάρχουν, επίσης, πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν, όπως, η κακή στοματική υγιεινή, τα υψηλά επίπεδα εξάρτησης για τοποθέτηση και σίτιση, καθώς και η ανάγκη για αναρρόφηση από το στόμα. Ενώ η τροφοδοσία με σωλήνα μπορεί να θεωρηθεί ασφαλέστερη επιλογή, η σίτιση με σωλήνα δεν έχει αποδειχθεί ωφέλιμη σε άτομα με προχωρημένη άνοια. Επομένως, η προτιμώμενη επιλογή είναι να συνεχίσουν, αυτοί οι ασθενείς να τρώνε και να πίνουν από το στόμα, παρά, τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων στους πνεύμονες. 

    6ea8061471fd2c95a147a9abc2ed31ae XL

    Διαβάστε, επίσης,

    Έχει παρενέργειες η συνεχής χρήση της μάσκας;

    Πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Τα ηρεμιστικά προκαλούν άνοια

    Επιληπτική κατάσταση

    Καρκίνος οισοφάγου

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Ατρησία οισοφάγου

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την επιγλωττίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την επιγλωττίτιδα

    Eπιγλωττίτιδα είναι η φλεγμονή της επιγλωττίδας 

    Επιγλωττίτιδα είναι η οξεία φλεγμονή των υπεργλωττιδικών δομών με φλεγμονή της επιγλωττίδος, των αρυταινοεπιγλωττιδικών πτυχών και των αρυταινοειδών

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Ανώτερο αναπνευστικό

    Επικρατέστερη ηλικία:

    • 3-7 χρονών, περισσότερο συχνή, αν και παιδιά κάθε ηλικίας μπορούν να προσβληθούν
    • Γενικά μεγαλύτερα από την τυπική ομάδα ασθενών με κοκκύτη
    • Ασύνηθες στους ενήλικες

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Ταχεία έναρξη και κεραυνοβόλος πορεία
    • Πυρετός
    • Δυσφαγία, παραλήρημα
    • Πόνος στο λαιμό
    • Τραχηλική λεμφαδενοπάθεια
    • Θέση "τρίποδος" (κάθεται στηριζόμενο στα χέρια με το κεφάλι μπροστά και τη γλώσσα έξω)
    • Υπόκωφη φωνή/κλάμα (σε αντίθεση με τη βραχνάδα στον κοκκύτη)
    • Ελάχιστος βήχας (σε αντίθεση με τον έντονο βήχα του κοκκύτη)
    • Τοξική εμφάνιση/καταπληξία (μερικές φορές οφείλεται σε υποκείμενη σηψαιμία)
    • Συριγμός πιο μαλακός και όχι έντονα επιμένων, όπως, στον κοκκύτη
    • Συνήθως, όχι ιστορικό πρόδρομης λοίμωξης των ανώτερων αεραγωγών (σε αντίθεση με θετικό ιστορικό στον κοκκύτη)
    • Βακτηριαιμία
    • Υποξία. Ένα σύμπτωμα που, συνήθως, απουσιάζει, εκτός και αν υπάρχει πλήρης απόφραξη 

    069eb57b8076cd5ef9c8e8d77be8f307

    ΑΙΤΙΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Στα παιδιά ο αιμόφιλος της ινφλουέντσας
    • Στους ενήλικες ο αιμόφιλος της ινφλουέντσας και ο στρεπτόκοκκος της ομάδας Α

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Ιογενής κυνάγχη (λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα)
    • Σηψαιμία
    • Εισπνοή ξένου σώματος
    • Βακτηριακή τραχειΐτιδα (ψευδομεμβρανώδης κυνάγχη)
    • Περιαμυγδαλικό απόστημα
    • Διφθερίτιδα σε μη ανοσοποιημένο ασθενή

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Καλλιέργειες αίματος (θετικές > 90%). Δεν πρέπει να εξετάζετε με άμεση επισκόπηση ούτε να παίρνετε επίχρισμα από την επιγλωττίτιδα εκτός και αν ο ασθενής βρίσκεται στο ελεγχόμενο περιβάλλον χειρουργείου. Οι εξετάσεις αίματος επίσης δεν πρέπει να εκτελούνται μέχρι να βεβαιωθεί η βατότητα των αεραγωγών
    • Καλλιέργεια επιχρίσματος επιγλωττίτιδος (θετική στο 70%)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ 

    • Ακτινογραφίες αυχένος αντενδείκνυνται στην υποψία επιγλωττίτιδος λόγω του κινδύνου για ξαφνική, πλήρη απόφραξη των αεραγωγών
    • Ακτινογραφίες θώρακα επιβάλλονται για την τοποθέτηση ενδοτραχειακού σωλήνα. Πνευμονία είναι μια πιθανή επιπλοκή

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Επισκόπηση της επιγλωττίτιδος με κατάσπαση της γλώσσας αντενδείκνυται λόγω του κινδύνου απότομης πλήρους απόφραξης των αεραγωγών
    • Ελεγχόμενη επισκόπηση της επιγλωττίτιδος μέσω ενδοσκοπήσεως στο χειρουργείο είναι διαγνωστική
    • Οσφυονωτιαία παρακέντηση ενδείκνυται αν υπάρχει κλινική υποψία μηνιγγίτιδος
    • Στον ενήλικα, έμμεση λαρυγγοσκόπηση είναι γενικά ασφαλής

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    Ενδονοσοκομειακή νοσηλεία κατά την οξεία νόσο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κάθε ίδρυμα πρέπει να έχει πρωτόκολλο επείγουσας θεραπείας που να περιλαμβάνει μία ομάδα ιατρών επειγόντων περιστατικών, παθολόγους, παιδιάτρους με ειδικότητα στην εντατική θεραπεία, νοσηλεύτριες παιδιατρικών ΜΕΘ (οι αρχές οι ίδιες παιδιατρικούς και ενήλικες ασθενείς)
    • Καλέστε αναισθησιολόγο στο κρεβάτι του ασθενούς
    • Έχετε τα απαραίτητα για διασωλήνωση και βελόνη κρικοθυροτομίας ή διαδερμικής τραχειοστομίας στο κρεβάτι του ασθενούς
    • Ειδοποιήστε το χειρουργείο
    • Ειδοποιήστε χειρουργό ή ΩΡΛ για επιφυλακή στο χειρουργείο αν η περίπτωση τραχειοστομίας γίνεται αναγκαία 
    • Κρατήστε τον ασθενή ήρεμο και ήσυχο, σε εγρήγορση (στα χέρια των γονιών)
    • Αποφύγετε φλεβοκεντήσεις, λήψη αερίων αίματος, μάσκες οξυγόνου, ενδοφλέβιες γραμμές, ενέσεις, ηλεκτρονική παρακολούθηση καρδιακού ρυθμού και ακτινογραφίες
    • Αποφύγετε την καταστολή
    • Αποφύγετε ρακεμικό μείγμα επινεφρίνης
    • Αποφύγετε εξέταση του φάρυγγα
    • Μεταφέρετε ασθενή και γονιό μαζί στο χειρουργείο σε κυλιόμενο κάθισμα
    • Διασωληνώστε όλους τους ασθενείς, κατά προτίμηση στο χειρουργείο κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες από έμπειρο αναισθησιολόγο με χειρουργό ή ΩΡΛ γιατρό σε επιφυλακή μέσα στο χειρουργείο ώστε να κάνει επείγουσα τραχειοστομία αν χρειασθεί
    • Η τραχιοστομία δεν χρειάζεται εκτός και αν η διασωλήνωση αποτύχει
    • Τοποθετήστε και στερεώστε τον αεραγωγό με ασφάλεια
    • Σταθεροποιήστε τους αγκώνες με νάρθηκα και ευθειάστε τους βραχίονες για να αποφύγετε αυτοαποσωλήνωση
    • Χρησιμοποιήστε υγρασία σε τέντα και αποφύγετε τεμάχιο τύπου Τ στο στόμιο του τραχειοσωλήνα (αυξάνει την πιθανότητα έλξεως του τραχειοσωλήνα από το παιδί και αποσωληνώσεως)
    • Μηχανική αναπνοή και ύπνωση, συνήθως, δεν χρειάζονται
    • Μεγάλη προσοχή στην επιτήρηση και στην πνευμονική αναρρόφηση για να ελαττώσετε τον κίνδυνο ύπαρξης εντός του ενδοτραχειακού σωλήνα ψευδομεμβρανών και εκκρίσεων

    322664 2200 732x549

    ΔΙΑΙΤΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    Αρχικά, υγρά ενδοφλεβίως, έπειτα ρινογαστρική σίτιση κατά τη διάρκεια της διασωληνώσεως

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑ

    Δώστε κουράγιο και αισιοδοξία όσον αφορά θεραπεία και έκβαση

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Κεφουροξίμη (150 mg/kg/ημέρα, διαιρεμένα σε 4 δόσεις, ανά 6ωρο). Ξεκινήστε γρήγορα μετά τη λήψη καλλιεργειών αίματος και επιγλωττιδικού επιχρίσματος

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Χλωραμφαινικόλη (100 mg/kg/ημέρα διαιρεμένα σε 4 δόσεις ανά 6ωρο). Παρακολουθήστε επίπεδα.
    • Στεροειδή και ρακεμική επινεφρίνη δεν βοηθούν 
    • Αντιπυρετικά αν χρειάζονται

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑ

    • Διαδοχικές εξετάσεις για να αποκλεισθεί η πιθανότητα δευτεροπαθώς εστιών λοιμώξεως
    • Παρακολουθείστε την ικανότητα καταπόσεως και την παρουσία διαφυγής αέρος γύρω από τον ενδοτραχειακό σωλήνα
    • Λαρυγγοσκόπηση για παρακολούθηση πριν από την αποσωλήνωση (συνηγορούν μερικοί)
    • Παρακολούθηση στη ΜΕΘ 24 ώρες μετά την αποσωλήνωση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Εμβόλιο για τον αιμόφιλο της ινφλουέντσας είναι αποτελεσματικό αν και όχι 100% προφυλακτικό
    • Προφύλαξη με ριφαμπικίνη (20 mg/kg μία φορά την ημέρα για 4 ημέρες, μέγιστη ημερήσια δόση 600 mg) για όλους τους έχοντες έλθει σε επαφή με τον ασθενή είτε στο σπίτι, είτε κατά τη διάρκεια της φροντίδας προς αυτόν. Όσοι ήλθαν σε στενή επαφή καθώς και η οικογένεια μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί φορείς του αιμοφίλου της ινφλουέντσας

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Πνευμονία, μηνιγγίτιδα, τραχηλική αδενίτιδα, σηπτική αρθρίτιδα, περικαρδίτιδα, κυτταρίτιδα (σπάνια)
    • Σηπτική καταπληξία (σε περίπου 1%)
    • Πνευμοθώρακας, πνευμομεσοθωράκιο (πολύ σπάνιο)
    • Θάνατος από ασφυξία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΤΤΙΤΙΔΑΣ

    • Οι περισσότεροι μπορούν να αποσωληνωθούν μετά 24 ως 46 ώρες
    • Η νοσηρότητα και θνητότητα είναι μικρή με την κατάλληλη παρέμβαση

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    unnamed

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Μήπως έχετε πονόλαιμο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία δυσφαγία

    Μήπως έχετε συριγμό;

    Λαρυγγίτιδα

    Λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

     

     

  • Να περπατάτε καθημερινά Να περπατάτε καθημερινά

    Το καθημερινό περπάτημα χαρίζει υγεία

     

    Τα οφέλη από το καθημερινό περπάτημα στην υγεία

    -Το περπάτημα δίνει ενέργεια

    Το περπάτημα αυξάνει τη ροή του οξυγόνου, τα επίπεδα της επινεφρίνης, της νορεπινεφρίνης και της κορτιζόλης που είναι ορμόνες που αυξάνουν την ενέργεια. Να περπατάτε 1 ώρα καθημερινά.

    -Το περπάτημα προστατεύει από τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Το περπάτημα μειώνει τον κίνδυνο για στεφανιαία νόσο και δυναμώνει την καρδιά.

    -Το περπάτημα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα

    Το περπάτημα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και προστατεύει από τα κρυολογήματα, τη γρίπη και τις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.

    -Το περπάτημα προστατεύει από το σακχαρώδη διαβήτη

    Το περπάτημα μειώνει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα και τη μεταγευματική υπεργλυκαιμία.

    -Το περπάτημα μειώνει τους πόνους στις αρθρώσεις

    Το περπάτημα λιπαίνει τις αρθρώσεις κι ενισχύει τους μυς που υποστηρίζουν τις αρθρώσεις. Το περπάτημα προστατεύει τις αρθρώσεις στα γόνατα και τα ισχία.

    -Το περπάτημα ενισχύει τους πνεύμονες

    Το περπάτημα αυξάνει τη ζωτική χωρητικότητα των πνευμόνων.

    -Το περπάτημα βοηθά στην απώλεια βάρους

    Αν κάνετε δίαιτα για να αδυνατίσετε να περπατάτε, τουλάχιστον 1 ώρα καθημερινά.

    -Το περπάτημα καθυστερεί τη γήρανση

    Το καθημερινό περπάτημα έχει αντιγηραντικές ιδιότητες.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία σας

    walking daily 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Μειώστε τον πόνο της αρθρίτιδας με τη διατροφή

    Η γυμναστική δρα θεραπευτικά στην κατάθλιψη

    Όλα τα κόλπα για να δυναμώσετε τα κόκαλά σας

    Διατηρείστε υγιές το βιολογικό σας ρολόι

    Συμβουλές για την υγεία της καρδιάς σας

    Αυξήστε τα φιλικά βακτήρια του εντέρου με το περπάτημα

    Το γρήγορο περπάτημα είναι θεραπευτικό για την καρδιά

    Η άσκηση γυμνάζει τον εγκέφαλο

    Πότε πρέπει να κάνουν άσκηση οι καρκινοπαθείς

    Η άσκηση ως φάρμακο για πολλές ασθένειες

    Εσείς πόσο δραστήριοι είστε;

    Μήπως είστε βυθισμένοι;

    Εσείς βαριέστε στο γυμναστήριο;

    Συμβουλές για την διατροφή και την άσκηση

    Δεν μπορείτε να ασκηθείτε;

    Τα προβιοτικά θεραπεύουν την οστεοπόρωση

    Τι σχέση έχει η καρδιά με το έντερο

    www.emedi.gr