Κυριακή, 05 Ιανουαρίου 2014 07:05

Λύσσα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Λύσσα είναι μια ιογενής νόσος που προκαλεί οξεία εγκεφαλίτιδα

Σε παγκόσμια κλίμακα, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου 50.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από την ασθένεια, κυρίως σε Ινδία και Αφρική.

Κύριοι φορείς του ιού είναι ζώα όπως η αλεπού, το κουνάβι και η νυχτερίδα, που μπορούν να μεταφέρουν τον ιό της λύσσας σε αλλά ζώα και τον άνθρωπο.

Η μετάδοση της λύσσας στον άνθρωπο γίνεται με δάγκωμα από ζώο-φορέα.

Τα συμπτώματα στα ζώα είναι έντονη σιελόρροια, ανησυχία, καθώς και η εμφάνιση αφρού στο στόμα.

Σε περίπτωση μόλυνσης, απαιτείται άμεση έναρξη θεραπευτικής αγωγής με αντιλυσσικό εμβόλιο και αντιλυσσικό όρο προκείμενου να εξουδετερωθεί ο ιός.

Εάν η ασθένεια μεταφερθεί στον άνθρωπο με δάγκωμα και δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, ο ιός προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί εγκεφαλίτιδα και θάνατο.

Ο προληπτικός εμβολιασμός όλων των ζώων μπορεί να δημιουργήσει δίχτυ προστασίας για τη δημόσια υγεία ανακόπτοντας της μετάδοση του ιού.

Η λύσσα, ICD-10 A82, είναι οξεία λοιμώδης ιογενής νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος που προσβάλλει όλα τα θηλαστικά και την νυχτερίδα, επίσης.

Ο ιός βρίσκεται στο σάλιο και μεταφέρεται με γλύψιμο ή δάγκωμα σε λύση συνέχειας του δέρματος.

Η λύυσσα είναι ευρέως διαδεδομένη στα άγρια ζώα.

Η συχνότερη πηγή μόλυνσης του ανθρώπου είναι ο σκύλος και σπανιότερα η γάτα. Και άγρια ζώα μπορεί να μολύνουν τον άνθρωπο όπως ο λύκος, το τσακάλι, η αλεπού, η νυχτερίδα κ.α. Ειδικά οι νυχτερίδες άλλες πάσχουν και άλλες είναι απλοί φορείς του ιού. Πάντως αναφέρεται στη βιβλιογραφία θάνατος σπηλαιολόγων από λύσσα με απλή εισπνοή σταγονιδίων μολυσμένου σάλιου νυχτερίδων που κατοικούσαν στο σπήλαιο. Αν νυχτερίδα με ιό στο σάλιο δαγκώσει άνθρωπο ή ζώο η προσβολή και η νόσος και ο θάνατος είναι βέβαια.

Ο συστηματικός εμβολιασμός των κατοικίδιων ζώων μείωσε την συχνότητα της λύσσας.

Ο άνθρωπος μολύνεται από το σάλιο μολυσμένου ζώου.

Ο ιος κινείται κατά μήκος των νεύρων προς το κεντρικό νευρικό σύστημα. Όπου υπάρχουν περισσότερα νεύρα η ταχύτητα προσβολής είναι μεγαλύτερη.

Διακρίνονται δύο μορφές του ιού της λύσσας: ο φυσικός ιός και ο εργαστηριακός ιός (λαμβάνεται στα εργαστήρια από τον εγκέφαλο πειραματόζωων).

Ο φυσικός έχει μακρά επώαση, βρίσκεται στους σιελογόνους αδένες και δίνει στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου την χαρακτηριστική εικόνα των σωματίων Negri, που είναι αθροίσματα ιών.

Ο εργαστηριακός έχει βραχεία επώαση, δεν υπάρχει στους σιελογόνους αδένες και δεν σχηματίζει σωμάτια Negri.

Ο ιός αδρανοποιείται με φορμόλη, υπεριώδεις ακτίνες, ηλιακό φως και οινόπνευμα.

Η επώαση κυμαίνεται από 10 ημέρες έως 8 μήνες (συνήθως 1-3 μήνες).


Κλινικά σημεία και συμπτώματα λύσσας

Διακρίνονται 3 φάσεις και στον άνθρωπο και στα ζώα.

Η πρόδρομος φάση, που διαρκεί 2-4 ημέρες, με μέτριο πυρετό, κακουχία, ανορεξία και υπερευαισθησία στον ήχο και στο φως.

Η φάση διέγερσης, που παρατηρείται μετά από 2 ημέρες με διέγερση, σπασμούς μυών στόματος, φάρυγγα και λάρυγγα και υδροφοβία (και η απλή θέα νερού προκαλεί σπασμούς), καθολικούς σπασμούς και οπισθότονο.

Η παραλυτική φάση ακολουθεί με κώμα με εικόνα περιφερικής κυκλοφορικής ανεπάρκειας.


Διάγνωση λύσσας

Αν υπάρχει το ιστορικό δήγματος ζώου με λύσσα, επειδή η κλινική εικόνα είναι χαρακτηριστική η διάγνωση είναι εύκολη.

Διαφοροδιάγνωση πρέπει να γίνεται από την πολιομυελίτιδα, την εγκεφαλίτιδα και την παράλυση μετά από αντιλυσσικό εμβόλιο από νευρικό ιστό, αν δεν υπάρχει ιστορικό δήγματος.

Εργαστηριακά ο ιός ανιχνεύεται στο σάλιο, στις εκκρίσεις της μύτης και του φάρυγγα, στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και στα ούρα. Μετά τον θάνατο εξετάζεται ο εγκέφαλος, ο νωτιαίος μυελός και οι σιελογόννοι αδένες για ανεύρεση των ιών. Στον εγκέφαλο παρατηρούνται τα σωμάτια Negri.

Η αναζήτηση αντισωμάτων με ανοσοφθορισμό στον εγκέφαλο του ζώου γίνεται για διάγνωση με ακρίβεια 99,95%. Αν δεν βρεθούν αντισώματα ο άνθρωπος που υπέστη το δήγμα δεν υποβάλλεται σε θεραπεία.


Πρόγνωση

Η νόσος καταλήγει πάντα σε θάνατο


Θεραπεία λύσσας

Αν εμφανιστούν εκδηλώσεις θεραπεία δεν υπάρχει. Συμπτωματικά χορηγούνται βαρβιτουρικά, φαινοθειαζίνες και παραλδεϋδη. Οι ασθενείς παρακολουθούνται για κυκλοφορική και αναπνευστική ανεπάρκεια σε μονάδα εντατικής.

Θεραπευτικός αλγόριθμος σε δάγκωμα από ζώο

Τοπική αγωγή στο δάγκωμα

  • Το δήγμα του ζώου πλένεται με νερό και πράσινο σαπούνι. Με διάλυμα πράσινου σαπουνιού 20% γίνεται έγχυση με βελόνη στους εν τω βάθει ιστούς του τραύματος. Αυτό γίνεται μέχρι 1 ώρα από το δήγμα.
  • Προσοχή το τραύμα απαγορεύεται να ραφτεί.
  • Μετά τον καλό καθαρισμό γίνεται τοπικά υπεράνοσος αντιλυσσικός ορός με διαπότιση και των εν τω βάθει ιστών του δήγματος,

Συστηματική αγωγή

1. Ανθρώπειος άνοση αντιλυσσική σφαιρίνη (Human Rabies Immune Globulin Human, HRIG)

Ο ορός χορηγείται εφάπαξ σε δόση 20 IU/Kg  όσο το δυνατόν κοντά στο δάγκωμα, όχι πέραν των 72 ορών. Το μισό της δόσεως χορηγείται ενδομυικά στους γλουτούς και το άλλο μισό κοντά στην πληγή. Η HRIG δεν πρέπει να χορηγείται με την ίδια σύριγγα ούτε στο ίδιο ανατομικό σημείο με το εμβόλιο. Λόγω του ότι η HRIG μπορεί να αναστείλει εν μέρει την ενεργητική παραγωγή αντισωμάτων δεν πρέπει να χορηγείται δόση υψηλότερη από τη συνιστώμενη.

2. Αντιλυσσικό εμβόλιο

Με το εμβόλιο η νόσος αποφεύγεται στις περισσότερες περιπτώσεις.

α) Μετά από πιθανή έκθεση στον ιό συνιστώνται 5 δόσεις του 1 ml ενδομυϊκώς τις ημέρες 0, 3, 7, 14 και 28, και χορήγηση ειδικής υπεράνοσης ανοσοσφαιρίνης. Ο ΠOY πρόσφατα συνιστά και μία έκτη δόση 90 ημέρες, μετά την 1η δόση. Σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί στο παρελθόν με 3 τουλάχιστον δόσεις, πρέπει να χορηγούνται μόνο 2 δόσεις, 0 και 3 ημέρες μετά την έκθεση.

β) Σε προφυλακτική χορήγηση συνιστώνται 3 δόσεις του 1 ml ενδομυϊκώς τις ημέρες 0, 7, 21 ή 28 και αναμνηστικές δόσεις κάθε 2 χρόνια.

Επίσης, γίνεται αντιτετανικός ορός ή και αντιτετανικό εμβόλιο. Αν το τραύμα είναι βαθύ μπορεί να χρειαστεί αντιβίωση από το στόμα για αερόβια και αναερόβια (π.χ augmentin-flagyl)



Πηγή: www.galinos.gr

Πρόληψη λύσσας

-Εάν ένας άνθρωπος υποστεί γλύψιμο του δέρματος (όχι βλενογόννου), και το δέρμα δεν έχει σχίσιμο ή εκδορές καμιά θεραπεία δεν απαιτείται.

-Εάν ο άνθρωπος δαγκωθεί από ζώο γνωστό, το ζώο είναι υπό επητήρηση για 10 ημέρες. Εάν το ζώο δεν εμφανίσει λύσσα δεν γίνεται θεραπεία. Αν όμως εμφανίσει λύσσα τότε γίνεται αντιλυσσικός ορός και εμβόλιο όταν το ζώο εμφανίσει τα πρώτα συμπτώματα λύσσας. Εάν το ζώο με λύσσα εξαφανιστεί και δεν εξετασθεί ο εγκέφαλος αρχίζεια αμέσως η θεραπεία.

-Αν το δάγκωμα είναι βαρύ και το ζώο γνωστό γίνεται αντιλυσσικός ορός και το ζώο τίθεται υπό επιτήρηση. Αν το ζώο δεν εμφανίσει λύσσα σε 5 ημέρες δεν γίνεται άλλη θεραπεία. Αν εμφανίσει γίνεται εμβόλιο. Αν το ζώο εξαφανίσθηκε γίνεται ορός και εμβόλιο.

Το αντιλυσσικό εμβόλιο γίνεται στον δελτοειδή μυ στους ενήλικες και τα μεγαλύτερα παιδιά και στην πρόσθια έξω επιφάνεια του μηρού στα βρέφη και νήπια.

Σε περιοχές που η νόσος ενδημεί, τοποθετείται φίμωτρο στα ύποπτα ζώα, εμβολιάζονται τα αδέσποτα.

HRIG: Αντιλυσσική ανοσοσφαιρίνη (ανθρώπινη).

HDVC: Εμβόλιο αναπτυγμένο σε ανθρώπινα διπλοειδή κύτταρα.

RVA: Προσροφημένο αντιλυσσικό εμβόλιο αναπτυγμένο σε διπλοειδή κύτταρα πιθήκου Rhesus.

To εμβόλιο είναι εξασθενημένοι ιοί λύσσας από καλλιέργεια σε ανθρώπινα διπλοειδή κύτταρα (HDCV) ή διπλοειδή κύτταρα πιθήκου Rhesus (RVA).

Eνδείξεις εμβολίου λύσσας

Προφύλαξη από λύσσα μετά από πιθανή έκθεση στον ιό:

α) Mετά από δήγμα άγνωστου ή λυσσασμένου σκύλου ή γάτας. Σε περίπτωση γνωστού ζώου, παρακολουθείται επί 10ήμερο

β) Mετά από δήγμα νυκτερίδας, αλεπούς, λύκου ή άλλου άγριου ζώου

γ) Mετά από δήγμα τρωκτικών ή λαγόμορφων ζώων, που δεν είναι δυνατόν να παρακολουθηθούν

Προφυλακτικά σε κτηνίατρους, άτομα που ασχολούνται στο εργαστήριο με καλλιέργειες ιού λύσσας ή άτομα που βρίσκονται σε στενή επαφή με ζώα.

Aντενδείξεις: Η κύηση δεν αποτελεί αντένδειξη για τον εμβολιασμό

Aνεπιθύμητες ενέργειες: Συνήθως ερυθρότητα, οίδημα και πόνος στο σημείο του εμβολιασμού. Σπανίως, συστηματικές αλλεργικές αντιδράσεις, πυρετός, ρίγος, κεφαλαλγία, ζάλη, καταβολή δυνάμεων, αρθραλγίες κοιλιακά άλγη, διάρροια.

Aλληλεπιδράσεις: Tα ανοσοκατασταλτικά και ανθελονοσιακά φάρμακα, όπως η χλωροκίνη και η κορτιζόνη μπορεί να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη ανοσίας.

Προσοχή στη χορήγηση: Σε άτομα που βρίσκονται σε ανοσοκαταστολή. Προσοχή! Δεν πρέπει να δίνονται στερινοειδή, γιατι καταστέλλουν την ανοσία. Χορηγούνται μόνο σε απειλητικές για τη ζωή νευροπαραλυτικές αντιδράσεις.

Δοσολογία: α) Μετά από πιθανή έκθεση στον ιό συνιστώνται 5 δόσεις του 1 ml ενδομυϊκώς τις ημέρες 0, 3, 7, 14 και 28, και χορήγηση ειδικής υπεράνοσης ανοσοσφαιρίνης. Ο ΠOY πρόσφατα συνιστά και μία έκτη δόση 90 ημέρες, μετά την 1η δόση. Σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί στο παρελθόν με 3 τουλάχιστον δόσεις, πρέπει να χορηγούνται μόνο 2 δόσεις, 0 και 3 ημέρες μετά την έκθεση. β) Σε προφυλακτική χορήγηση συνιστώνται 3 δόσεις του 1 ml ενδομυϊκώς τις ημέρες 0, 7, 21 ή 28 και αναμνηστικές δόσεις κάθε 2 χρόνια.

Για την πρόληψη της  λύσσας απαιτείται  αυστηρή διενέργεια ελέγχων των εισαγομένων από τις γειτονικές χώρες σκύλων,  υποχρεωτικός εμβολιασμός όλων των σκύλων, με ευθύνη των ιδιοκτητών τους με προτεραιότητα στους ποιμενικούς και κυνηγετικούς σκύλους σε γεωγραφική ζώνη έκτασης και βάθους 30 km από τα σύνορα της χώρας και  παρακολούθηση  κάθε  ύποπτου ζώου άγριου ή κατοικίδιου που φέρει παρεμφερή κλινικά συμπτώματα με τη λύσσα (απρόκλητη επιθετικότητα, υπερβολική σιελόρροια, άρνηση φαγητού-νερού).

Στον υποχρεωτικό εμβολιασμό των κατοικίδιων ζώων, διευκρινίζεται ότι στα δεσποζόμενα ζώα  εφαρμόζεται εμβολιασμός κατά της λύσσας με ευθύνη των ιδιοκτητών τους, ενώ τα αδέσποτα ζώα (σκύλοι-γάτες) τα οποία περισυλλέγονται από το ειδικό συνεργείο του Δήμου, προβλέπεται πρόγραμμα εμβολιασμού λύσσας και άλλων ασθενειών με ευθύνη του Δήμου και των φιλοζωικών οργανώσεων.

Οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων κάνουν  προληπτικό  εμβολιασμό σε αυτά κατά της λύσσας.

Το πρόβλημα της λύσσας εντοπίζεται συχνότερα σε αδέσποτα ζώα που κατοικούν σε αγροτικές ή ημιαστικές περιοχές, όπου τα οικόσιτα ζώα είναι πιθανότερο να έρθουν σε επαφή με άγρια σαρκοφάγα.

Στην Ευρώπη, κάθε χρόνο καταγράφονται και επιβεβαιώνονται περίπου 6.000 κρούσματα σε ζώα (κυρίως άγρια σαρκοφάγα), ενώ 8 με 10 άνθρωποι πεθαίνουν από λύσσα.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 4368 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020 17:24
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το υποσκληρίδιο αιμάτωμα Χρήσιμες πληροφορίες για το υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Υποσκληρίδιο αιμάτωμα είναι η συσσώρευση αίματος στον υποσκληρίδιο χώρο

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα: Η πιο βαριά μορφή συνήθως αποτέλεσμα τραύματος που περιλαμβάνει κρανιοεγκεφαλική κάκωση από επιτάχυνση ή επιβράδυνση και συχνά σχετιζόμενη με παρεγχυματική εγκεφαλική βλάβη. Η ηλικία του αιματώματος είναι 3 ημέρες ή λιγότερο 

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα: Συχνά αποτέλεσμα ασήμαντης κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης σε ηλικιωμένους ασθενείς, 25-50% δεν έχουν ιστορικό κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης. Το αιμάτωμα τυπικά έχει ηλικία μεγαλύτερη των τριών εβδομάδων και σχετίζεται με περιβάλλουσα μεμβράνη 

    Υποξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα: Εμφανίζεται στο διάστημα 4-21 ημερών από ωρίμανση οξέος υποσκληριδίου αιματώματος 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό, Καρδιαγγειακό

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - κάτω των 60 ετών 
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - άνω των 50 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άντρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΠΟΣΚΛΗΡΙΔΙΟΥ ΑΙΜΑΤΩΜΑΤΟΣ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Διαταραχή επιπέδου συνείδησης 99%
    • Ανωμαλία της κόρης (συνήθως ετερόπλευρη του αιματώματος) 47-53%
    • Ημιπάρεση (συνήθως ετερόπλευρη του αιματώματος) 34-47%
    • Στάση απεγκεφαλισμού ή εικόνα χαλαρής παράλυσης στην εξέταση της κινητικότητας 47%
    • Οίδημα οπτικής θηλής 16%
    • Πάρεση της 6ης συζυγίας 5%

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Επηρεασμός του επιπέδου συνείδησης 53%
    • Ημιπάρεση 45%
    • Οίδημα οπτικής θηλής 24%
    • Ανωμαλία της 3ης συζυγίας 11%
    • Ημιανοψία 7%

    ΑΙΤΙΑ ΥΠΟΣΚΛΗΡΙΔΙΟΥ ΑΙΜΑΤΩΜΑΤΟΣ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Κρανιοεγκεφαλική κάκωση από επιτάχυνση ή επιβράδυνση υψηλής ταχύτητας, που έχει ως αποτέλεσμα τη ρήξη των συνδετικών αγγείων μεταξύ εγκεφαλικού φλοιού και φλεβωδών κόλπων της σκληράς μήνιγγας 
    • Λόγω αιμορραγίας από τραυματισμένα φλοιώδη αγγεία 

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Συχνά από ασήμαντη κρανιοεγκεφαλική κάκωση σε ενηλίκους και από τραύμα περιγεννητικό ή κακοποίηση σε παιδιά. Η ισορροπία ανάμεσα στην υποτροπιάζουσα αιμορραγία της μεμβράνης του αιματώματος και την απορρόφηση αυτού, καθορίζει το τελικό μέγεθος του αιματώματος. Η ωσμωτική θεωρία της συσσώρευσης υγρού μέσα στην κοιλότητα του αιματώματος έχει απορριφθεί 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΥΠΟΣΚΛΗΡΙΔΙΟΥ ΑΙΜΑΤΩΜΑΤΟΣ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • 0,5-1% των σοβαρών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων 
    • Επιτάχυνση ή επιβράδυνση υψηλής ταχύτητας που προκαλεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση (αυτοκινητιστικό ατύχημα, πτώση, απότομο τραύμα της κεφαλής)

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Χρόνιος αλκοολισμός 
    • Επιληψία 
    • Διαταραχή της πηκτικότητας/θεραπεία με αντιπηκτικά
    • Παρέκκλιση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, στον υδροκέφαλο
    • Σπάνια, μεταστατικό καρκίνωμα στον υποσκληρίδιο χώρο

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΟΣΚΛΗΡΙΔΙΟΥ ΑΙΜΑΤΩΜΑΤΟΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα και άλλες μορφές ενδοκρανιακού αιματώματος (επισκληρίδιο αιμάτωμα, εγκεφαλική θλάση/αιμάτωμα)
    • Άνοια
    • Αποπληξία
    • Παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο
    • Εγκεφαλικός όγκος
    • Υποσκληρίδιο εμπύημα 
    • Μηνιγγίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Διαταραχή της πηκτικότητας από κατανάλωση παραγόντων λόγω υποκείμενης παρεγχυματικής βλάβης, διαγιγνώσκεται με την αύξηση της ΡΤ και ΡΤΤ, τα αυξημένα προϊόντα αποδομής ινώδους, το ελαττωμένο ινωδογόνο, ελαττωμένο αριθμό αιμοπεταλίων και τον αυξημένο χρόνο ροής
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Προδιαθεσικοί παράγοντες όπως διαταραχή της πηκτικότητας ή χρήση αντιπηκτικών δημιουργούν ανάλογες ανωμαλίες στο χρόνο ροής και τις παραμέτρους πηκτικότητας. Χαμηλά, μη θεραπευτικά επίπεδα φαρμάκων αντιεπιληπτικών σε επιληπτικούς. Επίπεδα αιθανόλης ορού στους αλκοολικούς

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Αντιπηκτικά (π.χ. κουμαρινικά)

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη και άλλες διαταραχές της πηκτικότητας (π.χ. αιμοφιλία) 

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Η αιμορραγία είναι πρόσφατη 
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Υπάρχει ένα ημίρρευστο αιμάτωμα, μια εξωτερική μεμβράνη κάτω από τη σκληρή μήνιγγα ύστερα από τρεις εβδομάδες. Η κυτταρολογική εξέταση μπορεί να αποκαλύψει κύτταρα μεταστατικού καρκινώματος που σχετίζονται με την αιμορραγία σε σπάνιες περιπτώσεις

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα στους σπασμούς και εντατική παρακολούθηση με συνεχή καρδιακό έλεγχο σε συνδυασμό συχνά με συνεχή έλεγχο ενδοαρτηριακής και ενδοκρανιακής πίεσης (κοιλιοστομία ή ενδοπαρεγχυματικός  ή υποσκληρίδιος καθετήρας ελέγχου της πίεσης)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Η απεικονιστική μέθοδος εκλογής είναι η αξονική τομογραφία εγκεφάλου (με ενδαγγειακή σκιαγράφηση αν η αιμοσφαιρίνη είναι μικρότερη ή ίση της 9 gm/dl)
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Και εδώ προτιμάται η αξονική τομογραφία. Η μαγνητική τομογραφία είναι συχνά απαραίτητηγια αιματώματα που δεν ξεχωρίζουν από τον εγκέφαλο λόγω της ανάμιξης χρόνιου αιματώματος και υποτροπιάζουσας αιμορραγίας 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΥΠΟΣΚΛΗΡΙΔΙΟΥ ΑΙΜΑΤΩΜΑΤΟΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Συντηρητικά, η αντιμετώπιση συνίσταται στον έλεγχο της αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης με ωσμωτικά και διουρητικά της αγκύλης και υπεραερισμό για να προκληθεί υποκαπνία (PaCO2 = 22-28). Επείγουσα κρανιοτομή ενδείκνυται για κένωση αιματωμάτων που προκαλούν σημαντικά πιεστικά φαινόμενα 
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - Παροχέτευση του αιματώματος από οστρακοειδή τομή

    PD S 029 en

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Υποξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Σε ασθενή νευρολογικά σταθερό, η εγχείρηση μπορεί να καθυστερήσει, ώσπου το αιμάτωμα να ωριμάσει και να γίνει χρόνιο, οπότε και μπορεί να παροχετευθεί 
    • Υποξέα αιματώματα που προκαλούν σημαντικά πιεστικά φαινόμενα και νευρολογικό έλλειμμα μπορεί να απαιτήσουν κρανιοτομή για κένωσή τους 
    • Διατήρηση ανοιχτών αεραγωγών και αερισμού και υποστήριξη της καρδιακής λειτουργίας, ώστε να ευνοηθεί η φυσιολογική εγκεφαλική διάχυση 
    • Θεραπεία πολυτραυματιών και προληπτικά μέτρα για αυχενική κάκωση ή άλλη κάκωση της σπονδυλικής στήλης

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - απαιτείται ανυψωμένη κεφαλή του κρεβατιού ώστε να ελαττώνεται η ενδοκρανιακή πίεση και πρέπει να αποφεύγεται η κάμψη του υπόλοιπου σώματος πριν αποκλειστούν κακώσεις της θωρακικής, οσφυϊκής ή ιερής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Ο ασθενής θα πρέπει να φορέσει άκαμπτο αυχενικό κολάρο ώσπου να ελεγχθεί ακτινολογικά η αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης 
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - η κεφαλή του κρεβατιού είναι ευθειασμένη και οι κατάλληλες προφυλάξεις πρέπει να παρθούν αν υπάρχει τραυματισμός της σπονδυλικής στήλης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Οι περισσότεροι ασθενείς με οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα απαιτούν εντερική ή ολική παρεντερική αγωγή αρχικά
    • Ανάλογα με το επίπεδο της συνείδησης, οι ασθενείς με χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα μπορούν να σιτιστούν με κανονική δίαιτα, όσο αυτή είναι ανεκτή

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Πριν τη χειρουργική επέμβαση, η αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος και της αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, μπορεί να απαιτήσει τη χορήγηση διαλύματος μαννιτόλης 20%, 0,5-1 gm/Kg και στη συνέχεια 0,25-0,75 gm/Kg κάθε 4-6 ώρες. Αν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη μαννιτόλη και ένα διουρητικό της αγκύλης, προτιμάται η φουροσεμίδη 0,5 mg/Kg ενδοφλέβια. Ελέγχεται η ωσμωτικότητα του ορού κάθε 8 ώρες και οι ηλεκτρολύτες του αίματος τουλάχιστον καθημερινά. Σκεύασμα αλβουμίνης 5% ή 25% μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε σε συνεχή είτε σε διακοπτόμενη έγχυση για να βοηθήσει την ωσμωθεραπεία, ανάλογα με τις ανάγκες 
    • Προφύλαξη από σπασμούς με φαινυτοΐνη 1.000 mg δόση εφόδου (50 mg/min ΕΦ) με ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση. Στη συνέχεια 100 mg ΕΦ κάθε 8 ώρες ή όπως χρειάζεται για να διατηρηθούν θεραπευτικά επίπεδα στο αιμά (10-20 mg/ml) Η θεραπεία με φαινυτοΐνη θα πρέπει να συνεχιστεί από το στόμα όσο το δυνατό πιο νωρίς, ώστε να αποφευχθούν οι καρδιαγγειακές επιπλοκές της ΕΦ χορήγησής της
    • Στο χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα, η φαρμακευτική αγωγή ως μόνη αντιμετώπιση είναι συχνά ανεπιτυχής και εμπεριέχει τον κίνδυνο νευρολογικής έκπτωσης. Σε μικρά και ασυμπτωματικά αιματώματα όμως, μπορεί να είναι κατάλληλη η συντηρητική αντιμετώπιση με παρακολούθηση, καθώς είναι γνωστό ότι ορισμένα χρόνια υποσκληρίδια αιματώματα λύονται αυτόματα 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Τα επίπεδα των αντιεπιληπτικών φαρμάκων πρέπει να ελέγχονται κάθε 3-6 μήνες μετά την έναρξη της χρήσης τους 
    • Πιθανή διακοπή της αντιεπιληπτικής αγωγής αν ο ασθενής είναι ελεύθερος κρίσεων για τουλάχιστον 1 έτος 
    • Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορεί να είναι χρήσιμο στην απόφαση για διακοπή των αντιεπιληπτικών

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Προγράμματα αποφυγής και πρόληψης κακώσεων

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Πρόληψη αλκοολισμού
    • Φαρμακευτική και χειρουργική αντιμετώπιση της επιληψίας 
    • Συντηρητική χρήση αντιπηκτικής αγωγής 
    • Κοιλιοπεριτοναϊκές βαλβίδες μέσης ή υψηλής πίεσης σε ασθενείς με υδροκέφαλο

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - άμεσες μετεγχειρητικές επιπλοκές περιλαμβάνουν την αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση και το εγκεφαλικό οίδημα, νέο ή επαναλαμβανόμενο αιμάτωμα, μόλυνση και σπασμούς (στο 1/3 περίπου των περιστατικών)
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - υποτροπιάζον αιμάτωμα στο 50% των περιπτώσεων (μπορεί να ανακουφιστεί με τη χρήση καθετήρων υποσκληρίδιας παροχέτευσης) μόλυνση (υποσκληρίδιο εμπύημα, πληγή) και σπασμοί στο 10% των περιστατικών 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα - η θνησιμότητα είναι μεγαλύτερη του 50%. Σημαντική νευρολογική δυσπραγία και ανικανότητα εμφανίζεται στους περισσότερους επιζήσαντες ασθενείς. Προφυλακτική αντιεπιληπτική αγωγή απαιτείται συνήθως για τουλάχιστον 1 έτος
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα - η θνησιμότητα είναι μικρότερη του 10%. Οι περισσότεροι ασθενείς επανέρχονται πλήρως στην πρότερη λειτουργική τους κατάσταση. Το αποτέλεσμα εξαρτάται κατά πολύ από την πρότερη νευρολογική κατάσταση 

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Πολυτραυματίες 
    • Κάκωση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης 
    • Κάκωση της θωρακικής, οσφυϊκής ή ιερής μοίρας της σπονδυλικής στήλης 
    • Διάχυτη ενδαγγειακή πήξη
    • Επιληψία

    Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα:

    • Αλκοολισμός 
    • Επιληψία
    • Διαταραχή πηκτικότητας 
    • Παρέκκλιση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού 
    • Περιγεννητική κάκωση 
    • Κακοποίηση παιδιών 
    • Σπάνια, μεταστατικό καρκίνωμα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό:

    • Συχνή εγκεφαλική ατροφία 
    • Μπορεί να συγχέεται κλινικά με γεροντική άνοια

    Άλλα:

    • Οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα: χαμηλότερη θνησιμότητα στις ηλικίες κάτω των 40 ετών από ότι σε αυτές άνω των 40 ετών
    • Χρόνιο υποσκληρίδιο αιμάτωμα: η πλειονότητα των ασθενών είναι άνω των 50 ετών 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

     

    Figure 1

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρανιοεγκεφαλική κάκωση

    Τι να κάνετε αν κάποιος κάνει σπασμούς

    Για όσους παίρνουν αντιπηκτικά

    Υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Αραχνοειδείς κύστεις

    Kροταφική αρτηρίτιδα

    Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

    Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

    Υπαραχνοειδής αιμορραγία

    Πώς θα καταλάβετε αν κάποιος έπαθε εγκεφαλικό

    Μηχανάκι για παρακολούθηση του INR

    Αιμορροφιλία

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεομυελίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεομυελίτιδα

    Οστεομυελίτιδα

    Η οστεομυελίτιδα είναι μία οξεία ή χρόνια φλεγμονή του οστού και των δομών του, που προκαλείται συνηθέστερα από βακτηρίδια και σπάνια από άλλους μικροοργανισμούς.

    Αυτή η λοίμωξη μπορεί να επέλθει είτε αιματογενώς, είτε εκ συνεχείας από τοπική λοιμώδη εστία ή από άμεσο ενοφθαλμισμό

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Αυτή η λοίμωξη εμφανίζεται συνήθως στους μεγαλύτερους ενήλικες, η αιματογενής έχει δικόρυφη επιδημιολογική καμπύλη, εμφανίζεται επίσης σε βρέφη και παιδιά

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    Αιματογενής λοίμωξη μακρών οστών (σε παιδιά με αιματογενή οστεομυελίτιδα):

    • Αιφνίδια έναρξη με υψηλό πυρετό
    • Ευερεθιστότητα
    • Κακουχία
    • Περιορισμός της κίνησης του ενεχόμενου άκρου 
    • Σημεία εντοπισμένης φλεγμονής 

    Αιματογενής σπονδυλική λοίμωξη (σε ενήλικες με σπονδυλική οστεομυελίτιδα):

    • Η νόσος είναι ύπουλη και συμπεριφέρεται περισσότερο σαν χρόνια λοίμωξη
    • Σε κάποιους ασθενείς μπορεί να βρεθεί ιστορικό ενός οξέος βακτηριαιμικού επεισοδίου σχετιζόμενου με λοίμωξη ενός συγκεκριμένου οργάνου 

    Λοίμωξη εκ συνεχείας ιστών και σχετιζόμενη με αγγειακή ανεπάρκεια:

    • Οξείες συστηματικές εκδηλώσεις εμφανίζονται σπάνια
    • Εντοπισμένα σημεία και συμπτώματα φλεγμονής με ή χωρίς έκκριμα εμφανίζονται συχνά 

    Χρόνια οστεομυελίτιδα:

    • Έλκος, που δεν επουλώνεται ή παροχετευόμενη κοιλότητα
    • Τα συστηματικά συμπτώματα, όταν είναι παρόντα, υποδεικνύουν οξεία διαπυηθείσα φλεγμονή στο οστό ή τους περιβαλλοντικούς ιστούς 

    Λοίμωξη σχετιζόμενη με προσθετικό μόσχευμα:

    • Η λοίμωξη μπορεί να αποκτηθεί είτε από αιματογενή οδό ή από παρακείμενες εστίες, όπως η τοπική λοίμωξη, χειρουργική επιμόλυνση ή μετεγχειρητική λοίμωξη 
    • Η οξεία μετεγχειρητική λοίμωξη μπορεί να εμφανιστεί σαν πυρετός, εντοπισμένο οίδημα, ευαισθησία και έκκριμα
    • Η χρόνια λοίμωξη χαρακτηρίζεται από δυσφορία στις αρθρώσεις, οίδημα, ερύθημα και δυσλειτουργία αρθρώσεων 

    ΑΙΤΙΑ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    Οξεία αιματογενής οστεομυελίτιδα:

    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος (περισσότερο σύνηθες)
    • Στρεπτόκοκκος, κοαγκουλάση-αρνητικός, σταφυλόκοκκος, αιμόφιλος της ινφουέντζας και Gram (-) οργανισμοί (λιγότερο συνήθεις)

    Σπονδυλική οστεομυελίτιδα:

    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος και Gram (-) εντερικοί οργανισμοί (συνήθεις)
    • Άλλοι μικροοργανισμοί υπό σκέψη περιλαμβάνουν το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης και μύκητες 

    Εκ συνεχείας οστών εστιακή οστεομυελίτιδα και οστεομυελίτιδα από αγγειακή ανεπάρκεια:

    • Μικτοί αερόβιοι/αναερόβιοι μικροοργανισμοί βρίσκονται συχνά 

    Λοίμωξη από προσθετικό μόσχευμα:

    • Κοαγκουλάση αρνητικός σταφυλόκοκκος και χρυσίζων σταφυλόκοκκος (περισσότερο συνήθεις)
    • Ψευδοδιφθεριτικά βακτηρίδια και Gram (-) βακτήρια (λιγότερο συνήθη)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    • Δρεπανοκυτταρική αναιμία
    • Άλλες καταστάσεις που προδιαθέτουν σε έμφρακτα οστών 
    • Ενδοφλέβια χρήση φαρμάκων 
    • Αιμοκάθαρση 
    • Τοπικό τραύμα
    • Επιπλεγμένα κατάγματα 
    • Παρουσία προσθετικού ορθοπεδικού μοσχεύματος 
    • Αγγειακή ανεπάρκεια 
    • Νευροπάθεια 
    • Σακχαρώδης διαβήτης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Συστηματική λοίμωξη από άλλη πηγή 
    • Άσηπτο έμφρακτο οστού 
    • Άλλη εντοπισμένη φλεγμονή του δέρματος και των μαλακών ιστών
    • Νευροπαθητική νόσος των αρθρώσεων 
    • Κατάγματα 
    • Ουρική αρθρίτιδα 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Η οριστική διάγνωση γίνεται με αναρρόφηση με βελόνα ή βιοψία οστού και ταυτοποίηση του μικροοργανισμού με καλλιέργεια ή ιστολογικά
    • Η καλλιέργεια αίματος μπορεί να είναι θετική σε περίπου 50% των νεότερων ασθενών με οξεία αιματογενή νόσο 
    • Ο αριθμός λευκοκυττάρων είναι συνήθως ανεβασμένος στις οξείες περιπτώσεις, αλλά όχι στις χρόνιες περιπτώσεις 
    • Η ταχύτητα καθίζησης είναι συνήθως αυξημένη, αλλά δεν είναι ειδική 
    • Το αντίσωμα κατά τειχοϊκού οξέος μπορεί να είναι αυξημένο σε έναν ασθενή που έχει λοίμωξη από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο για περισσότερο από 2 εβδομάδες 

    IMD osteomyelitis EN

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Αντιμικροβιακοί παράγοντες που χορηγούνται πριν την καλλιέργεια του οστού 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Καλλιέργειες από τον συριγγώδη πόρο είναι αναξιόπιστες, λόγω της συχνής επιμόλυνσης 

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    Φλεγμονώδης εξεργασία σε οστό με πυογενή βακτήρια 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Ακτινογραφικά - ακτινογραφία ρουτίνας (τα ευρήματα στην απλή ακτινογραφία συχνά καθυστερούν για 10-14 ημέρες στην οξεία λοίμωξη), υπολογιστική τομογραφία, μαγνητικός συντονισμός 
    • Ραδιονουκλεοτίδια (τεχνήτιο, ίνδιο ή γάλλιο), αλλά καλύτερα να μη γίνονται

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Βιοψία δια βελόνης ή βιοψία οστού για βακτηριακή καλλιέργεια 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εισαγωγή στο νοσοκομείο του ασθενούς με υποψία οξείας οστεομυελίτιδας για διαγνωστικό έλεγχο και αρχική θεραπεία 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Συμπτωματική αντιμετώπιση του πόνου 
    • Χειρουργική παροχέτευση και απομάκρυνση των νεκρωμένων ιστών είναι υψίστης σημασίας για αποτελεσματική ίαση 
    • Το υπερβαρικό οξυγόνο έχει ισχυρή θεραπευτική δράση
    • Σε ασθενείς με αγγειακή ανεπάρκεια ή σοβαρή γαγγραινώδη λοίμωξη, ο ακρωτηριασμός μπορεί να είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κλινήρης και ακινητοποίηση του ενεχόμενου οστού και της άρθρωσης 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Επείγουσα ανάγκη για μακροχρόνια θεραπεία και παρακολούθηση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΟΣΤΕΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Ο αντιμικροβιακός παράγοντας, που έχει επιλεγεί, πρέπει να βασίζεται σε δοκιμασίες ευαισθησίας και σε γνωστή κλινική αποτελεσματικότητα. Η διάρκεια της θεραπείας για οξεία οστεομυελίτιδα πρέπει να είναι τουλάχιστον 4-6 εβδομάδες. Σε χρόνια οστεομυελίτιδα μπορεί να χρειαστεί μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας
    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος και κοαγκουλάση-αρνητικός σταφυλόκοκκος - ναφσικιλλίνη 2 gr ΕΦ κάθε 4-6 ώρες. Βανκομυκίνη 1 gr κάθε 12 ώρες για σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη 
    • Είδη στρεπτοκόκκου - πενικιλλίνη G 2-4 εκατομμύρια μονάδες κάθε 4 ώρες ΕΦ 
    • Εντερικοί Gram (-) βάκιλλοι και ψευδομονάδα aeruginosa - πιπερακιλλίνη 4 gr κάθε 4-6 ώρες, ΕΦ, συν αμυνογλυκοσίδη 
    • Μικτή αερόβια/αναερόβια λοίμωξη (διαβητικό πόδι, πληγή από δάγκωμα) - συνδυασμός αναστολέα β-λακταμάσης (τικαρκιλλίνη/κλαβουλανικό 3,1 gr κάθε 6 ώρες ΕΦ - αμπικιλλίνη/σουλμπακτάμη 3 gr κάθε 6 ώρες ΕΦ

    Προφυλάξεις: Σε ασθενείς με νεφρική ή ηπατική ανεπάρκεια η αντιμικροβιακή δόση μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή  

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Χρυσίζων σταφυλόκοκκος και κοαγκουλάση-αρνητικός σταφυλόκοκκος: κλινδαμυκίνη 600 mg ΕΦ κάθε 6 ώρες, ναφσικιλλίνη 2 gr κάθε 4 ώρες ή κεφαζολίνη 1 gr κάθε 8 ώρες ΕΦ, ή βανκομυκίνη 1 gr κάθε 12 ώρες
    • Είδη στρεπτοκόκκου: πενικιλλίνη 2 εκατομμύρια μονάδες κάθε 12 ώρες 
    • Εντερικοί Gram (-) βάκιλλοι και ψευδομονάδα aeruginosa: κεφταζιδίμη 1 gr κάθε 8 ώρες ΕΦ ή κιπροφλοξασίνη (ή άλλη κινολόνη) 750 mg κάθε 12 ώρες από το στόμα. Μικτή αερόβια/αναερόβια λοίμωξη (διαβητικό πόδι, πληγή από δάγκωμα) αμπικιλλίνη/σουλβακτάμη 3 gr κάθε 6 ώρες ΕΦ, κλινδαμυκίνη συν κεφαλοσπορίνη 3ης γενιάς ή κινολόνη 
    • Συχνά γίνεται θεραπεία στο σπίτι - σκεφτείτε μία απλουστευμένη συνταγή αντιμικροβιακής θεραπείας για εξωνοσοκομειακή χρήση ή θεραπεία από το στόμα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Επίπεδο των αντιμικροβιακών παραγόντων στο αίμα, αντιβακτηριακοί τίτλοι ορού, ταχύτητα καθίζησης 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφύγετε το επιπλέον άγχος και τα βάρη μέχρι την ίαση 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Σχηματισμός αποστήματος 
    • Βακτηριαιμία 
    • Κάταγμα 
    • Χαλάρωση του προσθετικού μοσχεύματος 
    • Μετεγχειρητική λοίμωξη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η ίαση της οστεομυελίτιδας με φαρμακευτική αγωγή είναι προφανώς απρόβλεπτη, ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από χειρουργικό καθαρισμό των νεκρωμένων ιστών 
    • Σε ασθενείς με οξεία αιματογενή οστεομυελίτιδα, η πρόγνωση είναι συνήθως καλή ακόμα και χωρίς χειρουργείο. Η θεραπεία παίρνει περίπου 6 εβδομάδες 
    • Η πρόγνωση βελτιώνεται, αν ολόκληρο το μολυσμένο οστό έχει αφαιρεθεί

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Συμβαίνει πολύ συχνά στην ηλικιακή ομάδα των 5-14 και συχνότερα στα αγόρια 

    Γηριατρικό:

    • Η σπονδυλική οστεομυελίτιδα είναι συνηθέστερη 
    • Παρακείμενη εστία λοίμωξης είναι συνηθέστερη 
    • Αγγειακή ανεπάρκεια είναι η συνηθέστερη αιτία οστεομυελίτιδας στην ηλικιακή ομάδα των 50-70 (συνήθως λόγω της παρουσίας σχετιζόμενων καταστάσεων)

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    osteomyelitis 1280

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Υπερβαρικό Οξυγόνο

    Οστεομυελίτιδα

    Δρεπανοκυτταρικά Σύνδρομα

    Δαγκώματα ζώων

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Parkinson Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο του Parkinson

    Νόσος του Parkinson

    Η νόσος του Πάρκινσον είναι μια εκφυλιστική νευρική νόσος του εξωπυραμιδικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από συνδυασμό τρόμου ηρεμίας, ακαμψίας και βραδυκινησίας

    Ηλικία έναρξης - ενήλικη ζωή.

    Η διάγνωση απαιτεί θεραπευτική απόκριση στη λεβοντόπα, η οποία υποδηλώνει φυσιολογικούς νευρώνες του ραβδωτού σώματος.

    Αυτή είναι η μόνη εκφυλιστική νόσος, η οποία είναι θεραπεύσιμη μακροχρόνια 

    Γενετική: 5% των ασθενών έχουν θετικό οικογενειακό ιστορικό

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό και Μυοσκελετικό 

    Επικρατέστερη ηλικία: Ηλικία 60 με 5% μεταξύ ηλικιών 21 και 39

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (1, 4:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    Πρωτεύοντα σημεία: 

    Τρόμος ηρεμίας 

    • Παθογνωμικός αλλά όχι απαραίτητος 
    • Οδηγεί τους περισσότερους ασθενείς στη θεραπεία 
    • 48 κύκλοι ανά δευτερόλεπτο
    • Μειώνεται με την άσκηση, τη συγκέντρωση και τον ύπνο
    • Αυξάνεται σε στρες
    • 10% παρουσιάζονται μόνο με τρόμο 
    • 30% παρουσιάζονται χωρίς τρόμο
    • Οι περισσότεροι ξεκινούν με ετερόπλευρο τρόμο 

    Βραδυκινησία:

    • Απαιτείται για τη διάγνωση 
    • Εγκαθιστά μεγάλη αναπηρία 
    • Πρόβλημα με την έναρξη των κινήσεων 
    • Μπορεί να υπερνικηθεί, αν υπάρχει τέτοια θέληση
    • Διαταραχές στάσης 
    • Αίτιο των διαταραχών βάδισης 

    Ακαμψία - Δυσκαμψία

    • Τύπος μολύβδινου σωλήνα 
    • Τύπος οδοντωτού τροχού με τρόμο

    Άλλα σχετιζόμενα σημεία και συμπτώματα:

    • Ο λόγος είναι αργός, χαμηλής έντασης, μονότονος 
    • Διαταραχές όρασης, που περιλαμβάνουν ελαττωμένο παίξιμο βλεφάρου, βλαφαρόσπασμο, διαταραγμένη συζυγή προς τα πάνω καθήλωση του βλέμματος 
    • Διαταραχές από το αυτόνομο (δυσκοιλιότητα, κατακράτηση ούρων, σεξουαλική ανικανότητα)
    • Σμηγματόρροια 
    • Κατάθλιψη στα 2/3 των ασθενών 
    • Άνοια στο 20% των ασθενών 
    • Διαταραχές βαδίσματος συμπεριλαμβανομένων: κατηργημένης αιώρησης των χεριών, προβλήματα στο σήκωμα από την καρέκλα, επιταχυνόμενο βάδισμα, "πάγωμα" των κινήσεων
    • Προσθιοώθηση και οπισθιοώθηση
    • Μικρογραφία 
    • Πρόσωπο σαν μάσκα 
    • Αμέλεια κατάποσης με σιελόρροια  

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    • Άγνωστο 
    • Απώλεια ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία, με πσοστό απώλειας 1% το χρόνο σε ασθενείς με Parkinson, ενώ είναι 5% σε φυσιολογική γήρανση 
    • Πιθανά μη γενετικά, αλλά τοξικά ή λοιμώδη 
    • Γνωστή τοξική ουσία είναι η έκθεση σε MPTP (1-μεθυλ-4-φαινυλ-1,2,5,6 τετραϋδροπυριδίνη)
    • Άλλοι μη ντοπαμινεργικοί νευρώνες, μπορεί επίσης να επηρεαστούν

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    Άγνωστοι στην ιδιοπαθή νόσο 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Παρκινσονισμός: βραδυκινησία και σποραδικά τρόμος με μικρή η καθόλου απάντηση στη λεβοντόπα, υποδηλώνει ότι οι νευρώνες του ραβδωτού σώματος είναι επίσης εκφυλισμένοι 

    • Προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση 
    • Πολυσυστηματική ατροφία 
    • Νόσος Alzheimer με εξωπυραμιδικά σημεία
    • Ανεπιθύμητες ενέργειες των νευροληπτικών φαρμάκων 
    • Αγγειώδης - βοθριώδης κατάσταση
    • Λοιμώδη - μετεγκεφαλιδική
    • Τοξίνες 
    • Μεταβολική νόσος του Wilson
    • Καλοήθης ιδιοπαθής τρόμος

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    Τυπικές αλλαγές που επιτρέπουν συγκεκριμένη παθολογική διάγνωση. Σωμάτια Lewy

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Η αξονική (ΥΤ) και μαγνητική (ΜΥΤ) τομογραφία, μπορούν να περιορίσουν τις διαταραχές που μιμούνται το Parkinson. Ποζιτρονική τομογραφία (ΠΕΤ)

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής πλην επιπλοκών ή προαιρετικού χειρουργείου 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ερευνήστε για κάποιο πιθανό αίτιο επαγώγιμο από φάρμακο. Πλήρης υποχώρηση των συμπτωμάτων μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες έως μήνες
    • Δεν υπάρχει θεραπεία ίασης για την πρωτοπαθή νόσο του Parkinson. Η θεραπεία εξατομικεύεται 
    • Η νόσος απαιτεί θεραπεία εφ'όρου ζωής κατευθυνόμενη στον έλεγχο των συμπτωμάτων και στην επιβράδυνση της πορείας της νόσου 
    • Μπορεί να είναι χρήσιμη η λογοθεραπεία, φυσιοθεραπεία και εργασιοθεραπεία 
    • Οι φυσικοί περιορισμοί του ασθενούς μπορεί να απαιτήσουν προσαρμογές στο σπίτι, π.χ. ειδικές καρέκλες, ανυψωμένο κάθισμα στην τουαλέτα, στα σκεύη φαγητού, στο ντύσιμο
    • Χειρουργείο (μερικές φορές)

    134673 parkinsons disease

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Διατηρείστε τη δραστηριότητα σε όποιο επίπεδο είναι δυνατό 
    • Χρησιμοποιείστε μπαστούνι για περπάτημα

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μικρά, συχνά γεύματα, εάν ο ασθενής δυσκολεύεται να φάει 
    • Είναι απαραίτητη η μεγάλη πρόσληψη υγρών 
    • Φαγητά που διογκώνουν το έντερο
    • Δεν είναι απαραίτητος ο περιορισμός της πρωτεΐνης στη δίαιτα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Τα φάρμακα μπορεί να σας βοηθήσουν να διαχειριστείτε προβλήματα με το περπάτημα, την κίνηση και τον τρόμο. Αυτά τα φάρμακα αυξάνουν ή υποκαθιστούν τη ντοπαμίνη. Τα άτομα με νόσο του Πάρκινσον έχουν χαμηλές συγκεντρώσεις ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Ωστόσο, η ντοπαμίνη δε μπορεί να χορηγηθεί απευθείας, καθώς δεν μπορεί να εισέλθει στον εγκέφαλό σας. Μπορεί να έχετε σημαντική βελτίωση των συμπτωμάτων σας μετά την έναρξη της θεραπείας με νόσο του Πάρκινσον. Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, τα οφέλη των ναρκωτικών μειώνονται συχνά ή γίνονται λιγότερο συνεπή. Συνήθως, μπορείτε να ελέγχετε τα συμπτώματά σας αρκετά καλά.

    Τα φάρμακα που μπορεί να συνταγογραφήσει ο γιατρός σας περιλαμβάνουν:

    • Καρβιντόπα-λεβοντόπα. Η λεβοντόπα, το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για τη νόσο του Πάρκινσον, είναι μια φυσική χημική ουσία που περνά στον εγκέφαλό σας και μετατρέπεται σε ντοπαμίνη. Η λεβοντόπα συνδυάζεται με καρβιντόπα, η οποία προστατεύει τη λεβοντόπα από την πρώιμη μετατροπή σε ντοπαμίνη έξω από τον εγκέφαλο. Αυτό αποτρέπει ή μειώνει παρενέργειες όπως ναυτία. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ναυτία ή ζάλη (ορθοστατική υπόταση). Μετά από χρόνια, καθώς η νόσος εξελίσσεται, το όφελος από τη λεβοντόπα μπορεί να γίνει λιγότερο σταθερό. Επίσης, μπορεί να αντιμετωπίσετε ακούσιες κινήσεις (δυσκινησία) μετά τη λήψη υψηλότερων δόσεων λεβοντόπα. Ο γιατρός μπορεί να μειώσει τη δόση σας ή να προσαρμόσει τους χρόνους των δόσεων σας για να ελέγξει αυτά τα αποτελέσματα.
    • Εισπνεόμενη καρβιντόπα-λεβοντόπα. Μπορεί να είναι χρήσιμη στη διαχείριση των συμπτωμάτων που προκύπτουν όταν τα από του στόματος φάρμακα σταματούν ξαφνικά να λειτουργούν κατά τη διάρκεια της ημέρας.
    • Έγχυση καρβιντόπα-λεβοντόπα. Αποτελείται από καρβιντόπα και λεβοντόπα και χορηγείται μέσω ενός σωλήνα τροφοδοσίας που παραδίδει το φάρμακο σε μορφή γέλης απευθείας στο λεπτό έντερο και προορίζεται για ασθενείς με πιο προχωρημένο Πάρκινσον που εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στην καρβιντόπα-λεβοντόπα, αλλά που έχουν πολλές διακυμάνσεις στην απόκρισή τους. Το φάρμακο εγχύεται συνεχώς και η τοποθέτηση του σωλήνα απαιτεί μια μικρή χειρουργική επέμβαση. Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με την ύπαρξη του σωλήνα περιλαμβάνουν μετακίνηση του σωλήνα ή μολύνσεις στο σημείο έγχυσης.
    • Αγωνιστές ντοπαμίνης. Σε αντίθεση με τη λεβοντόπα, οι αγωνιστές της ντοπαμίνης δε μετατρέπονται σε ντοπαμίνη. Αντ 'αυτού, μιμούνται τα αποτελέσματα της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Δεν είναι τόσο αποτελεσματικά όσο η λεβοντόπα στη θεραπεία των συμπτωμάτων. Ωστόσο, διαρκούν περισσότερο και μπορούν να χρησιμοποιηθούν με λεβοντόπα για να εξομαλύνουν την ενίοτε επίδραση της λεβοντόπα. Οι αγωνιστές ντοπαμίνης περιλαμβάνουν την πραμιπεξόλη, τη ροπινιρόλη και τη ροτιγοτίνη (χορηγούμενα ως έμπλαστρο). Η απομορφίνη είναι ένας ενέσιμος αγωνιστής ντοπαμίνης βραχείας δράσης που χρησιμοποιείται για γρήγορη ανακούφιση. Μερικές από τις παρενέργειες των αγωνιστών ντοπαμίνης είναι παρόμοιες με τις παρενέργειες της καρβιντόπα-λεβοντόπα. Αλλά μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν ψευδαισθήσεις, υπνηλία και καταναγκαστικές συμπεριφορές όπως η υπερσεξουαλικότητα, τα τυχερά παιχνίδια και το φαγητό. Εάν παίρνετε αυτά τα φάρμακα και συμπεριφέρεστε με τρόπο που δεν σας ταιριάζει, μιλήστε με το γιατρό σας.
    • Αναστολείς ΜΑΟ Β. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνουν τη σελεγιλίνη, τη ρασαγιλίνη και τη σαφιναμίδη. Βοηθούν στην αποτροπή της διάσπασης της εγκεφαλικής ντοπαμίνης αναστέλλοντας το εγκεφαλικό ένζυμο μονοαμινοξειδάση Β (ΜΑΟ Β). Αυτό το ένζυμο μεταβολίζει τη ντοπαμίνη του εγκεφάλου. Η σελεγιλίνη που χορηγείται με λεβοντόπα μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της φθοράς. Οι παρενέργειες των αναστολέων ΜΑΟ Β μπορεί να περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, ναυτία ή αϋπνία. Όταν προστίθενται στην καρβιντόπα-λεβοντόπα, αυτά τα φάρμακα αυξάνουν τον κίνδυνο ψευδαισθήσεων. Αυτά τα φάρμακα δε χρησιμοποιούνται συχνά σε συνδυασμό με τα περισσότερα αντικαταθλιπτικά ή ορισμένα ναρκωτικά λόγω δυνητικά σοβαρών αλλά σπάνιων αντιδράσεων. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας προτού πάρετε επιπλέον φάρμακα με αναστολέα ΜΑΟ Β.
    • Αναστολείς της Catechol O-methyltransferase (COMT). Η εντακαπόνη και η οπικαπόνη είναι τα κύρια φάρμακα αυτής της κατηγορίας. Αυτό το φάρμακο παρατείνει ελαφρώς την επίδραση της θεραπείας με λεβοντόπα αναστέλλοντας ένα ένζυμο που διαλύει τη ντοπαμίνη. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένου του αυξημένου κινδύνου ακούσιων κινήσεων (δυσκινησία), οφείλονται κυρίως σε αυξημένη επίδραση της λεβοντόπα. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν διάρροια, ναυτία ή έμετο. Το Tolcapone είναι ένας άλλος αναστολέας COMT που σπάνια συνταγογραφείται λόγω του κινδύνου σοβαρής ηπατικής βλάβης και ηπατικής ανεπάρκειας.
    • Αντιχολινεργικά. Αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται για πολλά χρόνια για να βοηθήσουν στον έλεγχο του τρόμου που σχετίζεται με τη νόσο του Πάρκινσον. Διάφορα αντιχολινεργικά φάρμακα είναι διαθέσιμα, όπως η βενζοτροπίνη ή το τριεξυφαινιδύλιο. Ωστόσο, τα μέτρια οφέλη τους συχνά αντισταθμίζονται από παρενέργειες όπως εξασθενημένη μνήμη, σύγχυση, παραισθήσεις, δυσκοιλιότητα, ξηροστομία και μειωμένη ούρηση.
    • Αμανταδίνη. Οι γιατροί μπορεί να συνταγογραφήσουν μόνο την αμανταδίνη για να παρέχουν βραχυπρόθεσμη ανακούφιση από συμπτώματα ήπιας, πρώιμης φάσης νόσου του Πάρκινσον. Μπορεί επίσης να χορηγηθεί με θεραπεία με καρβιντόπα-λεβοντόπα κατά τη διάρκεια των μεταγενέστερων σταδίων της νόσου του Πάρκινσον για τον έλεγχο των ακούσιων κινήσεων (δυσκινησία)από την καρβιντόπα-λεβοντόπα. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν μωβ στίγματα του δέρματος, πρήξιμο στους αστράγαλους ή παραισθήσεις.

    Γενικές αρχές:

    • Αντιμετωπίστε την αναπηρία 
    • Τα φάρμακα μπορεί να έχουν αθροιστικά θεραπευτικά και τοξικά αποτελέσματα 
    • Οξεία επιδείνωση μπορεί να σημαίνει μη σωστή λήψη φαρμάκων ή κατάθλιψη ή περεμπίπτουσα ασθένεια 
    • Η πορεία είναι προοδευτική με ή χωρίς φάρμακα

    Λεβοντόπα/Καρβιντόπα

    • Κύριο στήριγμα της θεραπείας για αναπηρία
    • Ξεκινήστε με 1/2 ταμπλέτες των 25/100 mg, 3 φορές την ημέρα 
    • Το εύρος της δόσης είναι από 300-1000/75 - 200 του συνδυασμού ημερησίως 
    • Εάν χρησιμοποιείτε μορφή συνεχούς αποδέσμευσης, ξεκινήστε με 50/200, 2 φορές την ημέρα 
    • Εάν μεταπηδήσετε στη μορφή συνεχούς αποδέσμευσης, αυξήστε τη συνηθισμένη καθημερινή δόση σε 110%

    Αγωνιστές - βρωμοκρυπτίνη, περγολίδη 

    • Μικρή ισχύς 
    • Δουλεύει καλύτερα ως επιπρόσθετο στη λεβοντόπα/καρβιντόπα 
    • Τιτλοποιείστε το συνδυασμό λεβοντόπα/καρβιντόπα προς τα κάτω, τη στιγμή που αυτοί οι παράγοντες αθροίζονται, έτσι ώστε 1 mg βρωμοκρυπτίνης να ισοδυναμεί με 10 mg λεβοντόπα και 1 mg περγολίδης να ισούται με 10 mg βρωμοκρυπτίνης 
    • Συνήθης δόση έναρξης 25 mg βρωμοκρυπτίνης ή 0,5 mg περγολίδης, 3 φορές την ημέρα

    Αναστολείς ΜΑΟ - σελεγιλίνη

    • Μπλοκάρει το μεταβολισμό της Dopa στον εγκέφαλο
    • Μπορεί να εμποδίσει τη πρόοδο
    • Χρησιμοποιείται πρώιμα σε ασθενείς χωρίς σημαντική αναπηρία για να αυξήσουν το χρόνο πριν την αναγκαιότητα χρησιμοποίησης της λεβοντόπα/καρβιντόπα 
    • Η συνήθως δόση είναι 5 mg το πρωί και 5 mg to ap;ogeyma, για να αποδειχθεί η διαταραχή του ύπνου

    Αντιχολινεργικά:

    • 30% βελτίωση σε 50% των ασθενών 
    • Για τον τρόμο σε πρώιμα στάδια ή επιπρόσθετα 
    • Trihexyphenidyl Hydrochloride: 1 mg αυξανόμενα σε 2 mg κάθε 3-5 ημέρες έως ότου δοθεί η δόση των 6-10 mg
    • Βενζατροπίνη: Συνήθως δόση 1-2 mg μια φορά την ημέρα. Ξεκινήστε με μικρές δόσεις 0,5 mg ανά ημέρα και αυξήστε τη δόση αργά με 0,5 mg κάθε 5-6 ημέρες. Μέγιστη δόση 6 mg 

    Διεγέρτης απελευθέρωσης ντοπαμίνης - Αμανταδίνη 

    • Χρήσιμη πρώιμα στη νόσο για τη δυσκινησία και τη δυσκαμψία 
    • Συνέργεια με την L-dopa
    • Ξεκινήστε με 100 mg την ημέρα και στη συνέχεια μπορείτε να αυξήσετε σε 200 mg 2 φορές την ημέρα 

    Προφυλάξεις: 

    L-dopa/Carbidopa

    • Πρόβλημα σχετικά με το χρόνο της δοσολογίας το οποίο εμφανίζεται σε 50% των ασθενών σε 4-5 χρόνια 
    • Δυσκινησία (χορεία, αθέτωση και δυστονία) πιθανά δευτεροπαθής σε υπερευαισθησία υποδοχέων. Συνήθως εμφανίζεται σε μέγιστη συγκέντρωση του φαρμάκου ή 2 ώρες μετά στη μορφή άμεσης αποδέσμευσης 
    • Τα φαινόμενα εξαφάνισης της δράσης συνήθως εμφανίζονται 3-4 ώρες μετά την τελευταία δόση. Μπορεί να βελτιωθούν χρησιμοποιώντας τη μορφή παρατεταμένης αποδέσμευσης με την προσθήκη ενός ανταγωνιστή 
    • Φαινόμενο "on-off", 15-20% των ασθενών εμφανίζουν σοβαρή διακύμανση της απόκρισης, προκαλώντας αυτό το σύνδρομο. Η πιο δύσκολα αντιμετωπιζόμενη παρενέργεια 

    Αγωνιστές ντοπαμίνης

    • Μπορεί να αυξήσουν τη ναυτία, την ορθοστατική υπόταση, τους εφιάλτες, τις ψευδαισθήσεις, τη νευρικότητα
    • Μπορεί να προκαλέσουν φαινόμενο Raynaud  σε δόσεις μεγαλύτερες των 30 mg την ημέρα, οίδημα, υπέρταση, επιδείνωση συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας 

    Αναστολείς ΜΑΟ

    • Μπορεί να προκαλέσουν άγχος και διαταραχές ύπνου

    Αντιχολινεργικά 

    • Μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση, δυσκοιλιότητα, κατακράτηση ούρων, ξηροστομία και γλαύκωμα

    Διεγέρτες απελευθέρωσης ντοπαμίνης 

    • Μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση, ψευδαισθήσεις, οίδημα, δικτυωτή πελίνδωση και επιδείνωση της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας 

    6Artboard 2

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά για κατευνασμό τη νύχτα και σχετιζόμενη κατάθλιψη 
    • Αντιόξινα ή βιταμίνη Ε έδειξαν καθοριστική βελτίωση 
    • Τρέχουσες έρευνες περιλαμβάνουν εκλεκτικό αναστολέα της κατεχολο-Ο-μεθυλοτρανοφεράσης 
    • Νέοι αγωνιστές για να επιδράσουν σε κάποιον από τους άλλους 5 υποδοχείς ντοπαμίνης 
    • Αναστολή του υποθαλαμικού πυρήνα και των νευρωνικών αυξητικών παραγόντων 
    • Μοσχεύματα επινεφριδικού και εγκεφαλικού ιστού 
    • Θαλαμοτομή, μονόπλευρη, για τον τρόμο

    Οι υποστηρικτικές θεραπείες μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση ορισμένων συμπτωμάτων και επιπλοκών της νόσου του Πάρκινσον, όπως πόνος, κόπωση και κατάθλιψη. Όταν εκτελούνται σε συνδυασμό με τις θεραπείες σας, αυτές οι θεραπείες μπορεί να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής σας:

    • Μασάζ. Η θεραπεία μασάζ μπορεί να μειώσει την ένταση των μυών και να προωθήσει τη χαλάρωση. Αυτή η θεραπεία, ωστόσο, σπάνια καλύπτεται από ασφάλιση υγείας.
    • Tai Chi. Μια αρχαία μορφή κινεζικής άσκησης, το tai chi χρησιμοποιεί αργές, ρέουσες κινήσεις που μπορεί να βελτιώσουν την ευελιξία, την ισορροπία και τη μυϊκή δύναμη. Το Τάι Τσι μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αποτροπή πτώσεων. Διάφορες μορφές tai chi είναι προσαρμοσμένες σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας ή φυσικής κατάστασης. Μια μελέτη έδειξε ότι το tai chi μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία των ατόμων με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον περισσότερο από το τέντωμα και την άσκηση αντίστασης.
    • Γιόγκα. Στη γιόγκα, απαλές κινήσεις τεντώματος και πόζες μπορεί να αυξήσουν την ευελιξία και την ισορροπία σας. Μπορείτε να τροποποιήσετε τις περισσότερες πόζες για να ταιριάζει στις φυσικές σας ικανότητες.
    • Τεχνική Alexander. Αυτή η τεχνική - που εστιάζει στη στάση των μυών, στην ισορροπία και στο να σκεφτόμαστε πώς χρησιμοποιείτε τους μυς - μπορεί να μειώσει την ένταση και τον πόνο των μυών.
    • Διαλογισμός. Στον διαλογισμό, σκεφτείτε ήσυχα και εστιάζετε το μυαλό σας σε μια ιδέα ή εικόνα. Ο διαλογισμός μπορεί να μειώσει το άγχος και τον πόνο και να βελτιώσει την αίσθηση ευεξίας σας. Θεραπεία για κατοικίδια. Το να έχετε σκύλο ή γάτα μπορεί να αυξήσει την ευελιξία και την κίνηση σας και να βελτιώσει τη συναισθηματική σας υγεία.

    Εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση

    Στην εν τω βάθει διέγερση του εγκεφάλου (DBS), οι χειρουργοί εμφυτεύουν ηλεκτρόδια σε ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου σας. Τα ηλεκτρόδια συνδέονται με μια γεννήτρια που εμφυτεύεται στο στήθος σας κοντά στο λαιμό σας που στέλνει ηλεκτρικούς παλμούς στον εγκέφαλό σας και μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα της νόσου του Πάρκινσον. Ο γιατρός σας μπορεί να προσαρμόσει τις ρυθμίσεις σας όπως απαιτείται για τη θεραπεία της κατάστασής σας. Η χειρουργική επέμβαση περιλαμβάνει κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων λοιμώξεων, εγκεφαλικών επεισοδίων ή εγκεφαλικής αιμορραγίας. Μερικά άτομα αντιμετωπίζουν προβλήματα με το σύστημα DBS ή έχουν επιπλοκές λόγω διέγερσης και ο γιατρός σας μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσει ή να αντικαταστήσει ορισμένα μέρη του συστήματος. Η εν τω βάθει διέγερση του εγκεφάλου προσφέρεται συχνότερα σε άτομα με προχωρημένη νόσο του Πάρκινσον που έχουν ασταθή φαρμακευτική αγωγή (λεβοντόπα). Το DBS μπορεί να σταθεροποιήσει τις διακυμάνσεις των φαρμάκων, να μειώσει ή να σταματήσει τις ακούσιες κινήσεις (δυσκινησία), να μειώσει τον τρόμο, να μειώσει την ακαμψία και να βελτιώσει την επιβράδυνση της κίνησης. Το DBS είναι αποτελεσματικό στον έλεγχο των ακανόνιστων και κυμαινόμενων αποκρίσεων στη λεβοντόπα ή στον έλεγχο της δυσκινησίας που δεν βελτιώνεται με τις προσαρμογές φαρμάκων. Ωστόσο, το DBS δεν είναι χρήσιμο για προβλήματα που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία με λεβοντόπα εκτός από τρόμο. Ένας τρόμος μπορεί να ελεγχθεί από το DBS ακόμη και αν ο τρόμος δεν ανταποκρίνεται πολύ στη λεβοντόπα. Αν και το DBS μπορεί να προσφέρει σταθερό όφελος για τα συμπτώματα του Πάρκινσον, δεν αποτρέπει την πρόοδο της νόσου του Πάρκινσον. Επειδή υπήρξαν σπάνιες αναφορές ότι η θεραπεία DBS επηρεάζει τις κινήσεις που απαιτούνται για κολύμπι, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων συνιστά να συμβουλευτείτε το γιατρό σας και να λάβετε προφυλάξεις για την ασφάλεια πριν κολυμπήσετε.

    Τρόπος ζωής και θεραπείες στο σπίτι

    Εάν έχετε λάβει διάγνωση της νόσου του Πάρκινσον, θα πρέπει να συνεργαστείτε στενά με το γιατρό σας για να βρείτε ένα σχέδιο θεραπείας που σας προσφέρει τη μεγαλύτερη ανακούφιση από τα συμπτώματα με τις λιγότερες παρενέργειες. Ορισμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν επίσης να διευκολύνουν τη διαβίωση με τη νόσο του Πάρκινσον.

    Υγιεινή διατροφή

    Ορισμένα τρόφιμα μπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση ορισμένων από τα συμπτώματα. Για παράδειγμα, η κατανάλωση τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες και η κατανάλωση επαρκούς ποσότητας υγρών μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας που είναι συχνή στη νόσο του Πάρκινσον. Μια ισορροπημένη διατροφή παρέχει επίσης θρεπτικά συστατικά, όπως τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, που μπορεί να είναι ευεργετικά για άτομα με νόσο του Πάρκινσον.

    Άσκηση

    Η άσκηση μπορεί να αυξήσει τη μυϊκή δύναμη, την ευελιξία και την ισορροπία σας. Η άσκηση μπορεί επίσης να βελτιώσει την ευημερία σας και να μειώσει την κατάθλιψη ή το άγχος. Ο γιατρός σας μπορεί να προτείνει να συνεργαστείτε με έναν φυσιοθεραπευτή για να μάθετε ένα πρόγραμμα άσκησης που σας ταιριάζει. Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε ασκήσεις όπως περπάτημα, κολύμπι, κηπουρική, χορό, αερόμπικ στο νερό ή διατάσεις. Η νόσος του Πάρκινσον μπορεί να διαταράξει την αίσθηση της ισορροπίας σας, καθιστώντας δύσκολο να περπατήσετε με ένα κανονικό βάδισμα. Η άσκηση μπορεί να βελτιώσει την ισορροπία σας.

    Αυτές οι προτάσεις μπορεί επίσης να βοηθήσουν:

    • Προσπαθήστε να μην κινείστε πολύ γρήγορα: Εάν παρατηρήσετε ότι ανακατεύεστε, σταματήστε και ελέγξτε τη στάση σας. Είναι καλύτερο να σηκώνεστε ευθεία. Κοιτάξτε μπροστά σας, όχι απευθείας κάτω, ενώ περπατάτε.
    • Αποφυγή πτώσεων: Στα μεταγενέστερα στάδια της νόσου, μπορεί να πέσετε πιο εύκολα. Στην πραγματικότητα, μπορεί ναχάσετε την ισορροπία σας. Οι ακόλουθες προτάσεις μπορεί να βοηθήσουν: Μην περιστρέφετε το σώμα σας πάνω από τα πόδια σας. Κατανείμετε το βάρος σας ομοιόμορφα μεταξύ των δύο ποδιώνμην. Αποφύγετε να μεταφέρετε τα πράγματα ενώ περπατάτε. Αποφύγετε να περπατάτε προς τα πίσω.
    • Καθημερινές δραστηριότητες διαβίωσης: Οι καθημερινές δραστηριότητες - όπως ντύσιμο, φαγητό, μπάνιο και γραφή - μπορεί να είναι δύσκολες για άτομα με νόσο του Πάρκινσον. Ένας επαγγελματίας θεραπευτής μπορεί να σας δείξει τεχνικές που διευκολύνουν την καθημερινή ζωή.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Εφ'όρου ζωής για φαρμακευτική προσαρμογή και φυσιοθεραπεία 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφύγετε φάρμακα που είναι γνωστό ότι προκαλούν όψιμη δυσκινησία, όπως:

    • Flyphenazine
    • Περφαναζίνη 
    • Προχλωροπεραζίνη
    • Thiopropazate
    • Trifluoperazine 
    • Θειοριδαζίνη
    • Αλοπεριδόλη
    • Δροπεριδόλη 
    • Beuperidol
    • Fluspirilene
    • Πιμοζίδη
    • Trifluperidol
    • Χλωροπροθιξένη 
    • Clopenthuxol
    • Θειοθιξένη

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Άνοια
    • Κατάθλιψη 
    • Πνευμονία από εισρόφηση 
    • Πτώσεις 
    • "Πάγωμα" των κινήσεων
    • Δυσκινησία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Βραδέως προοδευτική 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ψύχωση
    • Κατάθλιψη 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Μπορεί να συμβεί ως δευτεροπαθής παρκινσονισμός σε αυτή την ηλικιακή ομάδα

    Γηριατρικό: Συχνό στους ηλικιωμένους

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Parkinsons Disease Paseidonia Healthcare 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την άνοια

    Κάνναβη και νόσος του Πάρκινσον

    Όταν υπάρχει ανισορροπία νευροδιαβιβαστών

    Προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση και κάνναβη

    Αν έχετε νόσο του Πάρκινσον να παίρνετε νιασίνη

    Νιασίνη

    Η νόσος Πάρκινσον ξεκινά στο έντερο

    Τα φυτοφάρμακα προκαλούν νόσο του Πάρκινσον

    Διατροφή για τη νόσο Πάρκινσον

    Σύνδρομο παρκινσονισμού

    Θεραπεία της νόσου Πάρκινσον με βλαστοκύτταρα

    Ντοπαμίνη

    Πώς γίνεται η εργαστηριακή διάγνωση της νόσου Parkinson;

    Τι κάνει η ντοπαμίνη στον οργανισμό μας;

    Τροφές που οι ειδικοί δεν θα έτρωγαν ποτέ

    Η παραδοσιακή κρητική διατροφή διατηρεί την υγεία και προλαμβάνει τις ασθένειες

    Διατηρήστε υγιή τα μιτοχόνδριά σας

    Τα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο του Πάρκινσον

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Υδράργυρος Υδράργυρος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον υδράργυρο

    Χημικό σύμβουλο του υδραργύρου είναι το Hg από το λατινικό hydrargyrum. Ατομικό βάρος 200,6. Είναι γνωστός ως υγρός άργυρος. Εμφανίζεται στη φύση σαν κιννάβαρι ή υδραργυρικό σουλφίδιο, με μια αφθονία στο φλοιό της γης της τάξης των 0,5 χλγρ ανά χιλιόγραμμο.

    Σε υγρή ή αέρια μορφή ο υδράργυρος είναι τοξικός.

    Τα άλατα υδραργύρου και ιδιαίτερα οι οργανικές μορφές υδραργύρου είναι πιο δηλητηριώδη από το ίδιο το στοιχείο.

    Τα οδοντικά αμαλγάματα που χρησιμοποιούνται για το γέμισμα κοιλοτήτων των δοντιών είναι τόσο αδιάλυτα, που, συνήθως, δε θεωρούνται σαν τοξικά, αλλά, δεν υπάρχει και πάλι ασφάλεια, γιατί μικροσκοπικές ποσότητες διαφεύγουν από τα οδοντικά σφραγίσματα.

    Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι καρκίνοι, καρδιοπάθειες, προβλήματα της εμμήνου ρύσεως και του θυρεοειδούς υποχωρούν με την αφαίρεση των αμαγαλμάτων σφραγίσματος.

    mercury 2

    Οι πιο επικίνδυνες μορφές υδραργύρου είναι τα αλκυλικά παράγωγα μεθυλυδραργύρου και αιθυλυδραργύρου. Αυτά, συνήθως, εισάγονται στο σώμα από τα ψάρια και τις τροφές με σπόρους.

    Τα ανόργανα άλατα υδραργύρου που εισάγονται μέσω της οικολογικής μόλυνσης σε ρέοντα και θαλάσσια νερά μετατρέπονται από μικροοργανισμούς σε μεθυλυδράργυρο. Αυτός εισάγεται μέσα στην αλυσίδα των τροφών, μέσω των μικρών ψαριών που τρώνε θαλάσσια φυτά μέχρι των σαρκοβόρων μεγάλων ψαριών, όπως ο τόνος, ο ξιφίας και ο λύκος. Όταν αυτά τα ψάρια καταναλωθούν από τον άνθρωπο προκύπτει δηλητηρίαση. Θανατηφόρα επίπεδα μόλυνσης σε τέτοια ψάρια έχουν αναφερθεί από την Ιαπωνία, όπου η βιομηχανική ρύπανση εισήγαγε άλατα υδραργύρου στο θαλάσσιο νερό.

    Ψάρια από λίμνες γλυκού νερού στη Σουηδία και τη Βόρεια Αμερική μπορεί να περιέχουν μέχρι και 503 μγρ υδραργύρου ανά 100 γραμμάρια, ποσό το οποίο και αποτελεί τοξικό επίπεδο.

    Ο κονσερβοποιημένος τόνος μπορεί να περιέχει από 10-80 μγρ υδραργύρου ανά 100 γραμμάρια, με το μισό σαν μεθυλυδράργυρο.

    Τα ψάρια βαθιάς θάλασσας που ψαρεύονται έξω από τα αλίπεδα της Μεγάλης Βρετανίας περιέχουν μόνο 8 μγρ υδραργύρου ανά 100 γραμμάρια, αλλά πιο κοντά στις ακτές, όπου πέφτουν χημικά απόβλητα στη θάλασσα, τα ψάρια μπορεί να περιέχουν μέχρι και 50 μγρ υδραργύρου ανά 100 γραμμάρια.

    Η υψηλότερη ανεκτή εβδομαδιαία πρόσληψη υδραργύρου είναι 300 μγρ στα οποία δεν θα πρέπει να υπάρχουν περισσότερο από 200 μγρ μεθυλυδραργύρου.

    mercury 4

    Σπόροι που ραντίσθηκαν με αλκυλικές ενώσεις υδραργύρου, για να προληφθεί η μόλυνση από μύκητες έχουν προκαλέσει δηλητηριάσεις στο Πακιστάν, στο Ιράκ και στη Γουατεμάλα. Οι επεξεργασμένοι σπόροι με τους οποίους τρέφονται ζώα σε αγροκτήματα προκαλούν δηλητηριάσεις από υδράργυρο σε ανθρώπους που τρώνε κρέας από αυτά τα ζώα.

    Ο στοιχειακός υδράργυρος μπορεί να προκύψει από τυχαίο σπάσιμο θερμομέτρων ή βαρομέτρων, από πεταμένες μπαταρίες, από λάμπες υδραργύρου, από διακόπτες υδραργύρου, από καύση κάρβουνου που μπορεί να αποφέρει επιβάρυνση 3000 μετρικών τόνων το χρόνο στην ατμόσφαιρα, από τη φυσική φθορά βράχων και χωμάτων, που αποφέρει ετήσια επιβάρυνση 230 μετρικών τόνων και από την επαργύρωση νομισμάτων ή από την κατασκευή αμαλγαμάτων υδραργύρου.

    Οι καταναλισκόμενες με κατάποση και πέψη ενώσεις υδραργύρου συσσωρεύονται σε ορισμένα σημεία του εγκεφάλου και προκαλούν βλάβες.

    Άλλα προσβαλλόμενα όργανα είναι το παχύ έντεο ή κόλον και τα νεφρά.

    Ο μεθυλυδράργυρος προκαλεί εκφύλιση των νεύρων, αναπηρίες εκ γεννήσεως, γενεττικά ελαττώματα, βλάβες των χρωμοσωμάτων, υπερβολική σιελόρροια, απώλεια δοντιών κι έντονους μυϊκούς τρόμους ή τρεμούλιασμα. Όταν εφαρμοσθεί στην επιδερμίδα προκαλεί ερεθισμό, ερυθρότητα και φλύκταινες.

    Στα μωρά το πουδράρισμα της επιδερμίδας ή οι επαλείψεις της με αλοιφές που περιέχουν υδράργυρο προκαλούν μια νόσο γνωστή ως ροδόχρους νόσο ή ακρωδυνία. Αυτή χαρακτηρίζεται από πληγές στην επιδερμίδα των χεριών και των ποδιών, πρηξίματα των άκρων, πεπτικές διαταραχές, φαγούρα στα χέρια και τα πόδια, ροδαλό χρωματισμό των χεριών, των ποδιών, των παρειών και της άκρης της μύτης, μυϊκή αδυναμία και αρθρίτιδα.

    Η οξεία δηλητηρίαση από διαλυτές ενώσεις υδραργύρου προκαλούν μεταλλική γεύση, δίψα, σοβαρούς κοιλιακούς πόνους, εμέτους, φαιούς αποχρωματισμούς του στόματος και του λαιμού και διάρροια με αίμα. Αργότερα μπορεί ν΄αναπτυχθούν έλκος, νεφροπάθεια και κολίτιδα με σοβαρές αιμορραγίες.

    Οι ατμοί υδραργύρου όταν εισπνέονται προκαλούν αναπνευστικά συμπτώματα και βλάβες των νεφρών.

    Η χρόνια δηλητηρίαση από ατμούς υδραργύρου ή από διαλυτά άλατα του υδραργύρου ή από παρατεταμένη επαφή τους με την επιδερμίδα προκαλεί τρεμούλιασμα, μυϊκή αστάθεια, αισθητηριακές διαταραχές, γαστρεντερικά συμπτώματα, δερματίτιδα, βλάβες στα νεφρά και στο συκώτι, αναιμία και διανοητικό εκφυλισμό. Μια γαλάζια διαγράμμιση των ούλων είναι ενδεικτική χρόνιας δηλητηρίασης από υδράργυρο.

    Οι μέγιστες ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις που θεωρούνται επιτρεπτές δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 50 μγρ ανά κυβικό μέτρο αέρα και 10 μγρ αλκυλυδραργύρου ανά κυβικό μέτρο αέρα.

    mercury 3

    Οι φαρμακευτικές ενώσεις του υδραργύρου περιλαμβάνουν τις εξής ουσίες:

    -αμμωνιούχος υδράργυρος για θεραπεία του εξανθήματος impetigo. Το Impetigo είναι μια ανώτατη λοίμωξη του δέρματος που είναι πολύ μεταδοτική και προκαλεί πόνο. Ως αποτέλεσμα, ένα κόκκινο εξάνθημα γεμάτο με υγρό θα σχηματιστεί και μπορεί να διαρρηχθεί ανά πάσα στιγμή.

    Αυτό το κόκκινο εξάνθημα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Ωστόσο, εμφανίζεται συχνότερα γύρω από τη μύτη, το στόμα, την περιοχή γύρω από τα χέρια και τα πόδια. Μετά τη ρήξη, το εξάνθημα θα κάνει το δέρμα κρούστα κίτρινο και καφέ.

    -ελαιώδης άργυρος σαν αμμωνιωμένος υδράργυρος

    -υδραργυρικά διουρητικά για το καρδιακό οίδημα

    -υδραργυρικό κυανίδιο ή κυανούχος υδράργυρος για διαλύματα που απολυμαίνουν τα μάτια

    -κόκκινο υδραργιρικό ιωδίδιο ή ιωδιούχος υδράργυρος για απολύμανση πληγών, για κολπικές πλύσεις, για απολύμανση του δέρματος, για την αντιμετώπιση των δακτυλιοσκωλήκων και της ασθένειας του λύκου και για τη θεραπεία της σύφιλης

    -νιτρικός υδράργυρος για τη θεραπεία συφιλιδικών εξανθημάτων και βλατίδων για τα εκζέματα και την ψωρίαση

    -κίτρινο υδραργυρικό οξείδιο για τη θεραπεία της βλεφαρίτιδας και της επιπεφυκίτιδας. Η παρατεταμένη χρήση του θα πρέπει να αποφεύγεται, καθώς ο υδράργυρος μπορεί να απορροφηθεί μέσω των ιστών του ματιού

    -υδραργυρικό οξυκυανίδιο χρησιμοποιείται σαν απολυμαντικό της επιδερμίδας και οφθαλμική αλοιφή

    -υδραργυρώδες χλωρίδιο χρησιμοποιείται σαν καθαρτικό, σε δόσεις 30-200 χλγ. Σαν αλοιφή ή σα σκόνη πούδρας χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κνησμού, της ψωρίασης και του εκζέματος και σαν ισχυρή αλοιφή επάλειψης (30-50%) για την πρόληψη της σύφιλης

    Να διαβάζετε προσεκτικά τις ετικέτες των φαρμάκων, των εμβολίων, των αλοιφών, των κολλυρίων, των καλλυντικών και όλων των προϊόντων που χρησιμοποιείτε!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για αποτοξίνωση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για αποτοξίνωση

    mercury 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα οφέλη από την Ν-ακετυλοκυστεΐνη στην υγεία

    Αντιεμβολιαστιακό κίνημα

    Να προτιμάτε τους εναλλακτικούς οδοντίατρους

    Θεραπεία καρκίνου με χηλικές ενώσεις

    Τα νέα υγιεινά σφραγίσματα δοντιών

    Τεχνολογία LED και υγεία

    Τι είναι τα ιχνοστοιχεία

    Τα θαλασσινά στην εγκυμοσύνη

    Υπάρχουν κίνδυνοι από τα θαλασσινά;

    Μήπως έχετε μαύρα σφραγίσματα;

    Οι καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές

    Δηλητηρίαση από υδράργυρο

    Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

    Λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας

    www.emedi.gr

     

  • Υδραλαζίνη Υδραλαζίνη

    Η υδραλαζίνη είναι φάρμακο για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης

     

    Η υδραλαζίνη είναι φάρμακο για την υψηλή αρτηριακή πίεση.

    Χορηγείται από το στόμα ή ενδοφλέβια. Τα αποτελέσματα αρχίζουν, συνήθως, περίπου σε 15 λεπτά και διαρκούν έως και έξι ώρες. 

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ο πονοκέφαλος και η ταχυκαρδία.

    Δε συνιστάται σε άτομα με στεφανιαία νόσο ή σε άτομα με ρευματική καρδιακή νόσο που επηρεάζει τη μιτροειδή βαλβίδα.

    Σε άτομα με νεφρική νόσο συνιστάται χαμηλή δόση.

    Η υδραλαζίνη ανήκει στην οικογένεια αγγειοδιασταλτικών φαρμάκων.

    Η υδραλαζίνη δε χρησιμοποιείται ως πρωταρχικό φάρμακο για τη θεραπεία της υπέρτασης επειδή προκαλεί μια αντανακλαστική συμπαθητική διέγερση της καρδιάς. Η συμπαθητική διέγερση μπορεί να αυξήσει τον καρδιακό ρυθμό και την καρδιακή έξοδο και σε άτομα με στεφανιαία νόσο και  μπορεί να προκαλέσει στηθάγχη ή έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η υδραλαζίνη μπορεί, επίσης, να αυξήσει τη συγκέντρωση ρενίνης στο πλάσμα, με αποτέλεσμα την κατακράτηση υγρών. Για να αποφευχθούν αυτές οι ανεπιθύμητες παρενέργειες, η υδραλαζίνη συνταγογραφείται συνήθως σε συνδυασμό με έναν β-αποκλειστή (π.χ. προπρανολόλη) και ένα διουρητικό. Οι β-αποκλειστές  για τη θεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας περιλαμβάνουν τη δισοπρολόλη, την καρβεντιλόλη και τη νεμπιιβολόλη. 

    Η υδραλαζίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της σοβαρής υπέρτασης, αλλά δεν αποτελεί θεραπεία πρώτης γραμμής.

    Η υδραλαζίνη χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία της υπέρτασης κατά την εγκυμοσύνη, ωστόσο, είτε μαζί με λαμπεταλόλη ή / και μεθυλντόπα.

    Η υδραλαζίνη χρησιμοποιείται, συνήθως, σε συνδυασμό με δινιτρικό ισοσορβίδιο για τη θεραπεία της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας.

    Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε άτομα που έχουν ταχυκαρδία, καρδιακή ανεπάρκεια, συσφιγκτική περικαρδίτιδα, λύκο, ανατομικό αορτικό ανεύρυσμα ή πορφυρία. 

    Η παρατεταμένη θεραπεία μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο παρόμοιο με το λύκο, το οποίο μπορεί να αποβεί θανατηφόρο εάν δεν παρατηρηθούν τα συμπτώματα και σταματήσει η θεραπεία με φάρμακα.

    Πολύ συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (συχνότητας > 10%) περιλαμβάνουν τον πονοκέφαλο, την ταχυκαρδία και το αίσθημα παλμών.

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (συχνότητα 1-10%) περιλαμβάνουν έξαψη, υπόταση, συμπτώματα στηθάγχης, πόνοι ή πρήξιμο των αρθρώσεων, μυϊκοί πόνοι, θετικές εξετάσεις για κολπικό νατριουρητικό πεπτίδιο, στομαχικές διαταραχές, διάρροια, ναυτία και έμετος και πρήξιμο (κατακράτηση νατρίου και νερού).

    hydralazine 3

    Αλληλεπιδράσεις

    Μπορεί να ενισχύσει τα αντιυπερτασικά αποτελέσματα με: 

    Αγγειοδιασταλτικά
    Ανταγωνιστές ασβεστίου
    Αναστολείς ACE
    Διουρητικά
    Άλλα αντιυπερτασικά
    Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά
    Ηρεμιστικά
    Αιθανόλη (αλκοόλη)
    Διαζοξείδιο

    Οι β-αποκλειστές, μπορούν να αυξήσουν τη βιοδιαθεσιμότητα της υδραλαζίνης. Η επινεφρίνη (αδρεναλίνη), λόγω των επιδράσεων που επιταχύνουν τον καρδιακό ρυθμό καθώς αυξάνεται από την υδραλαζίνη, μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα. 

    Μηχανισμός δράσης

    Είναι ένα χαλαρωτικό λείου μυός άμεσης δράσης και δρα ως αγγειοδιασταλτικό. Ο μοριακός μηχανισμός συνεπάγεται την αναστολή της απελευθέρωσης Ca2 + που προκαλείται από την τριφωσφορική ινοσιτόλη από το σαρκοπλασματικό δίκτυο στα κύτταρα των αρτηριακών λείων μυών. Χαλαρώνοντας τους αγγειακούς λείους μυς, τα αγγειοδιασταλτικά δρουν για να μειώσουν την περιφερική αντίσταση, μειώνοντας έτσι την αρτηριακή πίεση και μειώνοντας τη μεταφόρτωση. 

    Η υδραλαζίνη ανήκει στην κατηγορία φαρμάκων υδραζινοφθαλαζίνης. 

    Η υδραλαζίνη έχει, επίσης, μελετηθεί ως θεραπεία για το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο ως προς την ιδιότητά της ως αναστολέας της μεθυλτρανσφεράσης του DNA.

    Ενισχύει την απέκκριση της πυριδοξίνης.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    hydralazine 2

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Δερματικές αντιδράσεις φαρμάκων

    Tοξιναιμία της κυήσεως

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Τι είναι η εκλαμψία

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Πότε πρέπει να κάνετε εξέταση αίματος για ρενίνη

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Λαμβλίαση Εμβόλιο μηνιγγιτιδόκοκκου »