Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014 21:27

Μηνιγγίτιδα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Η μηνιγγίτιδα  είναι κατάσταση έκτακτης ιατρικής ανάγκης

Η μηνιγγίτιδα, ICD-10 G00-G03, είναι η οξεία φλεγμονή των προστατευτικών μεμβρανών που καλύπτουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό.

Η βακτηριακή μηνιγγίτιδα εμφανίζεται σε περίπου 3 άτομα ανά 100.000 ετησίως στις δυτικές χώρες.

Η ιογενής μηνιγγίτιδα είναι πιο συχνή, σε 10,9 άτομα ανά 100.000, και εμφανίζεται συχνότερα το καλοκαίρι.

Η μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος εμφανίζεται σε επιδημίες στις περιοχές όπου πολλοί άνθρωποι ζουν μαζί για πρώτη φορά, όπως στρατώνες, πανεπιστημιουπόλεις κ.ά.

Αρκετοί παράγοντες έχουν συσχετισθεί με την ανάπτυξη επιδημιών μηνιγγίτιδας: παθολογικές καταστάσεις (ανοσολογική ευαισθησία του πληθυσμού), δημογραφικές συνθήκες (ταξίδια και  μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών), κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (υπερπληθυσμός και  άσχημες συνθήκες διαβίωσης), οι κλιματικές συνθήκες (ξηρασία και αμμοθύελλες), και ταυτόχρονες λοιμώξεις (οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις).

Η φλεγμονή μπορεί να προκαλείται από μόλυνση με ιούς, βακτήρια ή άλλους μικροοργανισμούς, και λιγότερο συχνά από ορισμένα φάρμακα.

Η μηνιγγίτιδα μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή λόγω της εγγύτητας της φλεγμονής προς τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό.

Ως εκ τούτου, η κατάσταση έχει ταξινομηθεί ως έκτακτης ανάγκης.

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της μηνιγγίτιδας είναι ο πονοκέφαλος και η δυσκαμψία του αυχένα που σχετίζονται με πυρετό, σύγχυση ή αλλαγές του επιπέδου συνείδησης, έμετο, και μια ανικανότητα να ανεχθεί ο ασθενής το φως (φωτοφοβία) ή τους δυνατούς θορύβους.

Τα παιδιά συχνά εμφανίζουν μόνο μη ειδικά συμπτώματα, όπως ευερεθιστότητα και υπνηλία. Εάν ένα εξάνθημα είναι παρόν, μπορεί να υποδηλώνει μια συγκεκριμένη αιτία της μηνιγγίτιδας. Για παράδειγμα, η μηνιγγίτιδα που προκαλείται από βακτήρια του μηνιγγιτιδόκοκκου μπορεί να συνοδεύεται από ένα χαρακτηριστικό εξάνθημα.

Η οσφυονωτιαία παρακέντηση είναι απαραίτητη για τη διάγνωση της μηνιγγίτιδας. Μία βελόνα εισάγεται στο σπονδυλικό σωλήνα για να ληφθεί ένα δείγμα από το εγκεφαλονωτιαίο υγρό (CSF), που καλύπτει τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό.

Η πρώτη θεραπεία στην οξεία μηνιγγίτιδα αποτελείται από άμεσα χορηγούμενα αντιβιοτικά και μερικές φορές αντιικά φάρμακα. Τα κορτικοστεροειδή μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθούν για την πρόληψη των επιπλοκών. Η μηνιγγίτιδα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές μακροπρόθεσμες επιπλοκές, όπως κώφωση, επιληψία, υδροκέφαλο και γνωστικά ελλείμματα, ειδικά εάν δεν αντιμετωπιστεί γρήγορα. Ορισμένες μορφές της μηνιγγίτιδας (όπως αυτές που σχετίζονται με τον μηνιγγιτιδόκοκκο, τον Haemophilus influenzae τύπου Β, τον πνευμονιόκοκκο ή λοιμώξεις από τον ιό της παρωτίτιδας) μπορεί να προληφθούν με την ανοσοποίηση.


Σημεία και συμπτώματα  της μηνιγγίτιδας

Στους ενήλικες, το πιο κοινό σύμπτωμα της μηνιγγίτιδας είναι μια σοβαρή κεφαλαλγία, που εμφανίζεται σε περίπου 90% των περιπτώσεων βακτηριακής μηνιγγίτιδας, που ακολουθείται από αυχενική δυσκαμψία (αδυναμία του ασθενούς να λυγίσει το λαιμό προς τα εμπρός παθητικά λόγω της αύξησης του μυϊκού τόνου.

Η κλασική τριάδα των διαγνωστικών σημείων αποτελείται από αυχενική δυσκαμψία, ξαφνικό υψηλό πυρετό, και αλλαγή της νοητικής κατάστασης. Ωστόσο, και τα τρία χαρακτηριστικά είναι παρόντα μόνο σε 44-46% των περιπτώσεων της βακτηριακής μηνιγγίτιδας. Αν κανένα από τα τρία σημεία δεν είναι παρόντα, η οξεία μηνιγγίτιδα είναι εξαιρετικά απίθανη. Άλλα συμπτώματα που, συνήθως, συνδέονται με τη μηνιγγίτιδα περιλαμβάνουν τη φωτοφοβία (δυσανεξία στο έντονο φως) και τη δυσανεξία σε δυνατούς θορύβους.

Τα μικρά παιδιά συχνά δεν εμφανίζουν τα παραπάνω συμπτώματα. Το μαλακό σημείο στην κορυφή του κεφαλιού του μωρού μπορεί να διογκωθεί σε βρέφη ηλικίας έως 6 μηνών. Άλλα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τη μηνιγγίτιδα από λιγότερο σοβαρές ασθένειες στα μικρά παιδιά είναι ο πόνος στα κάτω άκρα, τα κρύα άκρα, και ένα μη φυσιολογικό χρώμα του δέρματος.

Η αυχενική δυσκαμψία συμβαίνει στο 70% της βακτηριακής μηνιγγίτιδας σε ενήλικες.

Άλλες ενδείξεις μηνιγγισμού περιλαμβάνουν την παρουσία θετικού σημείου Kernig ή Brudzinski.

To σημείο Kernig αξιολογείται με τον ασθενή σε ύπτια θέση, με το ισχίο και το γόνατο λυγισμένο στις 90 μοίρες. Σε ένα άτομο με θετικό σημείο, όταν το ισχίο βρίσκεται σε κάμψη προς την κοιλιά υπάρχει αδυναμία έκτασης του γόνατος.

To θετικό σημείο Brudzinski συμβαίνει όταν η κάμψη του αυχένα προκαλεί ακούσια κάμψη του γόνατος και του ισχίου.

Γρήγορη οριζόντια περιστροφή του κεφαλιού (jolt accentuation maneuver): Ζητείται από τον ασθενή να περιστρέψει γρήγορα το κεφάλι του στο οριζόντιο επίπεδο. Αν αυτός ο χειρισμός δεν επιδεινώνει την κεφαλαλγία, η διάγνωση μηνιγγίτιδας είναι απίθανη.

Η μηνιγγίτιδα που προκαλείται από το βακτήριο Neisseria meningitidis "μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα''  μπορεί να διαφοροποιηθεί από τη μηνιγγίτιδα από άλλα αίτια από την  ραγδαία εξάπλωση του πετεχειώδους εξανθήματος, το οποίο πρέπει να προηγηθεί των  άλλων συμπτωμάτων. Το εξάνθημα αποτελείται από πολλές μικρές, ακανόνιστες μοβ ή κόκκινες πετέχειες στον κορμό, τα κάτω άκρα, τους βλεννογόνους, τον επιπεφυκότα, και μερικές φορές τις παλάμες των χεριών ή τα πέλματα των ποδιών. Το εξάνθημα δεν εξαφανίζεται όταν πιέζεται με ένα δάχτυλο. Άλλες ενδείξεις σχετικά με την αιτία της μηνιγγίτιδας μπορεί να είναι τα σημεία του δέρματος των χεριών, του αφθώδους πυρετού και του έρπητα των γεννητικών οργάνων, τα οποία συνδέονται με τις διάφορες μορφές  ιογενούς μηνιγγίτιδας.


Πρώιμες επιπλοκές της μηνιγγίτιδας

Η μόλυνση μπορεί να προκαλέσει σήψη, ένα σύνδρομο με πτώση πίεσης του αίματος, ταχυκαρδία, υψηλή ή αφύσικα χαμηλή θερμοκρασία, και ταχεία αναπνοή. Πολύ χαμηλή πίεση του αίματος μπορεί να συμβεί σε πρώιμο στάδιο, ιδίως, αλλά όχι αποκλειστικά, σε μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανεπαρκή παροχή αίματος σε άλλα όργανα. Διάχυτη ενδαγγειακή πήξη και η υπερβολική ενεργοποίηση των παραγόντων της πήξης του αίματος, μπορεί να εμποδίσουν τη ροή του αίματος προς τα όργανα και παραδόξως αυξάνουν τον κίνδυνο αιμορραγίας. Γάγγραινα των άκρων μπορεί να συμβεί σε μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο. Σε σοβαρές μολύνσεις μηνιγγιτιδόκοκκου και πνευμονιόκοκκου  μπορεί να συμβεί αιμορραγία των επινεφριδίων, που οδηγεί σε σύνδρομο Waterhouse-Friderichsen, που είναι συχνά θανατηφόρο.

Ο ιστός του εγκεφάλου μπορεί να υποστεί οίδημα, η πίεση στο εσωτερικό του κρανίου μπορεί να αυξηθεί και να αυξηθεί η πίεση στη βάση του κρανίου. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό από τη μείωση του επιπέδου συνείδησης, από την απώλεια του αντανακλαστικού της κόρης, και την ανώμαλη στάση. Η φλεγμονή των ιστών του εγκεφάλου μπορεί, επίσης, να εμποδίζει τη φυσιολογική ροή του ΕΝΥ γύρω από τον εγκέφαλο (υδροκέφαλος). Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να συμβούν για διάφορους λόγους. Στα παιδιά, οι επιληπτικές κρίσεις είναι τα πρώτα σημεία της μηνιγγίτιδας (σε 30% των περιπτώσεων). Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να προκύψουν από αυξημένη πίεση και από περιοχές της φλεγμονής στον ιστό του εγκεφάλου. Οι εστιακές κρίσεις (σπασμοί σε ένα μέρος του σώματος), οι ανθεκτικές επιληπτικές κρίσεις, οι σπασμοί όψιμης έναρξης και εκείνες που είναι δύσκολο να ελεγχθούν με φαρμακευτική αγωγή έχουν χειρότερη πρόγνωση.

Η φλεγμονή των μηνίγγων μπορεί να οδηγήσει σε ανωμαλίες των κρανιακών νεύρων, τα οποία ελέγχουν τις κινήσεις των οφθαλμών, των μυών του προσώπου, και την ακοή. Τα οπτικά προβλήματα και η απώλεια ακοής μπορεί να παραμείνουν μετά από ένα επεισόδιο της μηνιγγίτιδας. Η φλεγμονή του εγκεφάλου (εγκεφαλίτιδα) ή των αιμοφόρων αγγείων (εγκεφαλική αγγειίτιδα), καθώς και ο σχηματισμός θρόμβων αίματος στις φλέβες (εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση), μπορεί όλα να οδηγήσουν σε αδυναμία, απώλεια της αίσθησης, ή ανώμαλη κίνηση ή λειτουργία του μέρους του σώματος που ελέγχεται από την πληγείσα περιοχή του εγκεφάλου.


Αιτίες μηνιγγίτιδας

Η μηνιγγίτιδα, συνήθως, προκαλείται από μόλυνση με μικροοργανισμούς. Οι περισσότερες μολύνσεις οφείλονται σε ιούς, βακτήρια, μύκητες και πρωτόζωα, Μπορεί, επίσης, να προκύψουν από διάφορEς μη μολυσματικές αιτίες. Ο όρος άσηπτη μηνιγγίτιδα αναφέρεται σε περιπτώσεις μηνιγγίτιδας στην οποία δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία βακτηριακή λοίμωξη. Αυτό το είδος της μηνιγγίτιδας προκαλείται, συνήθως, από ιούς, αλλά μπορεί να οφείλεται και σε βακτηριακή λοίμωξη, όταν τα βακτηρίδια εξαφανίζονται από τις μήνιγγες ή τα παθογόνα μολύνουν έναν χώρο δίπλα στις μήνιγγες (π.χ. ιγμορίτιδα). Ενδοκαρδίτιδα (λοίμωξη των βαλβίδων της καρδιάς, η οποία εξαπλώνεται μέσω της κυκλοφορίας του αίματος) μπορεί να προκαλέσει άσηπτη μηνιγγίτιδα. Άσηπτη μηνιγγίτιδα μπορεί να προκληθεί από μόλυνση με σπειροχαίτες, ένα είδος βακτηριδίου το Treponema pallidum (η αιτία της σύφιλης) και την Borrelia burgdorferi (πρόκληση της νόσου του Lyme). Μηνιγγίτιδα μπορεί να προκύψει από την ελονοσία ή μπορεί να συμβεί αμοιβαδική μηνιγγίτιδα, μηνιγγίτιδα που οφείλεται σε λοίμωξη με αμοιβάδες, όπως από Naegleria fowleri, από πηγές γλυκού νερού.

-Βακτηριδιακή μηνιγίτιδα

Τα είδη των βακτηρίων που προκαλούν βακτηριακή μηνιγγίτιδα ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία του μολυσμένου ατόμου.

Σε πρόωρα βρέφη και νεογέννητα έως τριών μηνών, συνήθεις αιτίες είναι οι στρεπτόκοκκοι της ομάδας Β (υπότυποι III, η οποία κανονικά κατοικούν στον κόλπο και είναι κυρίως η αιτία της μόλυνσης κατά την πρώτη εβδομάδα της ζωής) και τα βακτήρια που φυσιολογικά ζουν στο πεπτικό σύστημα, όπως η Escherichia coli (που φέρουν το αντιγόνο Κ1). Η Listeria monocytogenes (ορότυπος IVb) μπορεί να επηρεάσει το νεογέννητο και εμφανίζεται σε επιδημίες.

Τα μεγαλύτερα παιδιά  πλήττονται πιο συχνά από Neisseria meningitidis (μηνιγγιτιδόκοκκος) και Streptococcus pneumoniae (ορότυποι 6, 9, 14, 18 και 23) και εκείνα κάτω των πέντε ετών από Haemophilus influenzae τύπου Β (σε χώρες που δεν γίνεται εμβολιασμός).

Στους ενήλικες, η Neisseria meningitidis και ο Streptococcus pneumoniae μαζί προκαλούν το 80% των περιπτώσεων της βακτηριακής μηνιγγίτιδας. Ο κίνδυνος μόλυνσης με Listeria monocytogenes είναι αυξημένος σε άτομα άνω των 50 ετών.

Η εισαγωγή των πνευμονιοκοκκικού εμβολίου μείωσε την πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα σε παιδιά και ενήλικες.

Το τραύμα στο κρανίο δυνητικά επιτρέπει στα βακτήρια από τη ρινική κοιλότητα να μπουν στο χώρο των μηνίγγων. Ομοίως, οι συσκευές στον εγκέφαλο και τις μήνιγγες, όπως σε εγκεφαλικές αναστομώσειςαποχετεύσεις των κοιλιών (Ommaya). Στις περιπτώσεις αυτές, τα άτομα είναι πιο πιθανό να έχουν μολυνθεί με σταφυλόκοκκους, ψευδομονάδα, και άλλα Gram-αρνητικά βακτήρια.  Αυτά τα παθογόνα συνδέονται, επίσης, με μηνιγγίτιδα σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Μια μόλυνση στο κεφάλι και στην περιοχή του λαιμού, όπως μέση ωτίτιδα ή μαστοειδίτιδα, μπορούν να οδηγήσουν σε μηνιγγίτιδα σε ένα μικρό ποσοστόΟι λήπτες κοχλιακών εμφυτευμάτων έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα.

Η φυματιώδης μηνιγγίτιδα, η οποία είναι η μηνιγγίτιδα που προκαλείται από το Mycobacterium tuberculosis, είναι πιο συχνή σε άτομα που προέρχονται από χώρες όπου η φυματίωση είναι ενδημική, αλλά συναντάται και σε άτομα με προβλήματα του ανοσοποιητικού, όπως το AIDS.

Επαναλαμβανόμενες βακτηριακές μηνιγγίτιδες μπορεί να προκληθούν από ανατομικές ανωμαλίες, είτε εκ γενετής ή επίκτητες, ή από διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος. Η πιο συχνή αιτία επαναλαμβανόμενης μηνιγγίτιδας είναι ένα το κάταγμα κρανίου, ιδίως κατάγματα που επηρεάζουν τη βάση του κρανίου ή εκτείνονται προς τα ιγμόρεια. Περίπου 59% των επαναλαμβανόμενων περιπτώσεων μηνιγγίτιδας οφείλονται σε τέτοιες ανατομικές ανωμαλίες, 36% οφείλονται σε ανεπάρκειες του ανοσοποιητικού (όπως ανεπάρκεια του συμπληρώματος, η οποία προδιαθέτει ιδιαίτερα σε επαναλαμβανόμενη μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα), και 5% οφείλονται σε λοιμώξεις σε περιοχές που γειτνιάζουν με τις μήνιγγες.

-Ιογενής μηνιγγίτιδα

Οι ιοί που προκαλούν μηνιγγίτιδα περιλαμβάνουν τους εντεροϊούς, τον ιό του απλού έρπητα τύπου 2 (και λιγότερο τον τύπο 1), τον ιό ανεμοβλογιάς (γνωστό για την πρόκληση ανεμοβλογιάς και έρπητα ζωστήρα), τον ιό της παρωτίτιδας και του HIV.

-Μυκητιασική μηνιγγίτιδα

Υπάρχει ένας αριθμός παραγόντων κινδύνου για μυκητιασική μηνιγγίτιδα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ανοσοκατασταλτικών (όπως μετά από μεταμόσχευση οργάνων), του HIV/AIDS, και της απώλεια της ανοσίας που σχετίζεται με τον καρκίνο και τη θεραπεία του και με τη γήρανση. Είναι ασυνήθιστη στα άτομα  με φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα. Η έναρξη των συμπτωμάτων είναι συνήθως πιο σταδιακή, με πονοκεφάλους και πυρετό τουλάχιστον δύο εβδομάδες πριν από τη διάγνωση. Η πιο συνή μυκητιασική μηνιγγίτιδα είναι η κρυπτοκοκκική μηνιγγίτιδα λόγω Cryptococcus neoformans. Στην Αφρική, η κρυπτοκοκκική μηνιγγίτιδα είναι η πιο συχνή αιτία της μηνιγγίτιδας και αντιπροσωπεύει το 20-25% των θανάτων από AIDS στην Αφρική. Οι πιο συχνοί μυκητιασικοί παράγοντες περιλαμβάνουν τα  Histoplasma capsulatum, Coccidioides immitis, Blastomyces dermatitidis, και Candida.

-Παρασιτική μηνιγγίτιδα

Όταν η αιτία είναι παρασιτική υπάρχει μια υπεροχή των ηωσινόφιλων (ένας τύπος λευκών αιμοσφαιρίων) στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα πιο συχνά παράσιτα που εμπλέκονται είναι τα Angiostrongylus cantonensis, Gnathostoma spinigerum, Schistosoma, καθώς και η κυστικέρκωση, η τοξοκαρίαση, η baylisascariasis, η παραγονιμίαση κ.α.

-Μη λοιμώδης μηνιγγίτιδα

Μηνιγγίτιδα μπορεί να προκύψει από μη μολυσματικές αιτίες: Εξάπλωση του καρκίνου στις μήνιγγες (κακοήθης νεοπλασματική μηνιγγίτιδα, από ορισμένα φάρμακα (κυρίως, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, αντιβιοτικά και ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες. Μπορεί, επίσης, να προκληθεί από διάφορες φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως η σαρκοείδωση (νευροσαρκοείδωση), διαταραχές του συνδετικού ιστού, όπως συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, και ορισμένες μορφές αγγειίτιδας (φλεγμονώδεις καταστάσεις του τοιχώματος των αιμοφόρων αγγείων), όπως η νόσος του Behcet. Οι δερμοειδείς κύστεις μπορεί να προκαλέσουν μηνιγγίτιδα απελευθερώνοντας ερεθιστικές ύλες στον υπαραχνοειδή χώρο. Η μηνιγγίτιδα Mollaret είναι ένα σύνδρομο επαναλαμβανόμενων επεισοδίων άσηπτης μηνιγγίτιδας και πιστεύεται ότι προκαλείται από τον ιό του απλού έρπητα τύπου 2. Σπάνια, η  ημικρανία μπορεί να προκαλέσει μηνιγγίτιδα.


Μηχανισμός  μηνιγγίτιδας

Οι μήνιγγες περιλαμβάνουν τρεις μεμβράνες που, μαζί με το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, περικλείουν και προστατεύουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό (το κεντρικό νευρικό σύστημα).

Η χοριοειδής μήνιγγα είναι ένα πολύ ευαίσθητη αδιαπέραστη μεμβράνη που προσκολλάται σταθερά στην επιφάνεια του εγκεφάλου.

Η αραχνοειδής μήνιγγα είναι ένας χαλαρά τοποθετημένος σάκος πάνω από τη χοριοειδή  μήνιγγα.

Ο υπαραχνοειδής χώρος χωρίζει την αραχνοειδή και τη χοριοειδή μήνιγγα και είναι γεμάτος με εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Η εξώτερη μεμβράνη, η σκληρά μήνιγγα, είναι μία παχιά ανθεκτική μεμβράνη, η οποία συνδέεται τόσο με την αραχνοειδή μεμβράνη όσο και με το κρανίο.


Σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα, τα βακτήρια φθάνουν στις μήνιγγες με μία από δύο κύριες οδούς: μέσω του αίματος ή μέσω άμεσης επαφής των μηνίγγων με τη ρινική κοιλότητα ή το δέρμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η μηνιγγίτιδα ακολουθεί εισβολή στο αίμα από οργανισμούς που ζουν στη ρινική κοιλότητα. Μόλις τα βακτήρια εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος, εισέρχονται στον υπαραχνοειδή χώρο σε μέρη όπου το φράγμα αίματος-εγκεφάλου είναι ευάλωτο-όπως στο χοριοειδές πλέγμα. Η μηνιγγίτιδα εμφανίζεται στο 25% των νεογνών με  μολύνσεις στο αίμα που οφείλονται σε στρεπτόκοκκους της ομάδας Β. Αυτό το φαινόμενο είναι λιγότερο συχνό σε ενήλικες. Η άμεση μόλυνση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί να προκύψει από συσκευές, από κατάγματα του κρανίου, ή λοιμώξεις του ρινοφάρυγγα ή των ρινικών κόλπων που έχουν σχηματίσει συρίγγιο με τον υπαραχνοειδή χώρο.

Η φλεγμονή  που παρουσιάζεται στον υπαραχνοειδή χώρο κατά τη διάρκεια της μηνιγγίτιδας δεν είναι άμεσο αποτέλεσμα της βακτηριακής λοίμωξης, μερικές φορές, αλλά μπορεί μάλλον σε μεγάλο βαθμό να αποδοθεί στην απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος στην είσοδο των βακτηρίων μέσα στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Όταν τα συστατικά της κυτταρικής μεμβράνης των βακτηριδίων προσδιορίζονται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του εγκεφάλου (αστροκύτταρα και μικρογλοία), ανταποκρίνονται με την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων κυτοκινών, που είναι μεσολαβητές που στρατολογούν άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και διεγείρουν άλλους ιστούς για να συμμετάσχουν σε μια άνοση απόκριση.

Το φράγμα αίματος-εγκεφάλου γίνεται πιο διαπερατό, οδηγώντας σε "αγγειογενές" εγκεφαλικό οίδημα (οίδημα του εγκεφάλου λόγω διαρροής υγρού από τα αιμοφόρα αγγεία). Μεγάλοι αριθμοί λευκών αιμοσφαιρίων εισάγονται στο ΕΝΥ, προκαλώντας φλεγμονή των μηνίγγων και οδηγώντας σε "διάμεσο" οίδημα (οίδημα λόγω υγρού μεταξύ των κυττάρων). Επιπλέον, τα τοιχώματα των ίδιων των αιμοφόρων αγγείων αναπτύσσουν φλεγμονή (εγκεφαλική αγγειίτιδα), η οποία οδηγεί σε μειωμένη ροή αίματος και ένα τρίτο είδος οιδήματος, "κυτταροτοξικό" οίδημα. Οι τρεις μορφές εγκεφαλικού οιδήματος οδηγούν σε αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης, μαζί με μείωση της αρτηριακής πίεσης που συχνά απαντάται σε οξεία λοίμωξη, και είναι πιο δύσκολο για το αίμα να εισέλθει στον εγκέφαλο, κατά συνέπεια, και τα κύτταρα του εγκεφάλου στερούνται οξυγόνου και υφίστανται απόπτωση (αυτοματοποιημένος θάνατος κυττάρου).

Αναγνωρίζεται ότι η χορήγηση των αντιβιοτικών μπορεί αρχικά να επιδεινώσουν την διαδικασία που περιγράφηκε παραπάνω, αυξάνοντας την ποσότητα των βακτηριακών προϊόντων κυτταρικής μεμβράνης. Η χρήση κορτικοστεροειδών, στοχεύουν στην απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος σε αυτό το φαινόμενο.


Διάγνωση  μηνιγγίτιδας
Ευρήματα από το ΕΝΥ σε διάφορες μορφές μηνιγγίτιδας

Εγκεφαλονωτιαίο υγρό
Τύπος μηνιγγίτιδας  Σάκχαρο ΠρωτεϊνηΚύτταρα
Οξεία βακτηριδιακή Χαμηλό Υψηλή Πολυμορφοπύρηνα
  συνήθως > 300/mm³
Όξεία ιογενής Φυσιολογικό

φυσιολογική ή

υψηλή

μονοπονοπύρηνα,
< 300/mm³
Φυματιώδης Χαμηλό Υψηλή μονοπύρηνα και πολυμορφοπύρηνα < 300/mm³
Μυκητησιακή Χαμηλό Υψηλή μονοπύρηνα και πολυμορφοπύρηνα < 300/mm³
Κακοήθης Χαμηλό Υψηλή συνήθως, μονοπύρηνα

τα μονοπύρηνα είναι λεμφοκύτταρα και μονοκύτταρα μαζί...

Σε υποψία για μηνιγγίτιδα, γίνονται εξετάσεις για δείκτες  φλεγμονής (π.χ. C-αντιδρώσα πρωτεΐνη, πλήρη ανάλυση αίματος), καθώς και καλλιέργειες αίματος.


Το πιο σημαντικό τεστ για τον εντοπισμό ή τον αποκλεισμό μηνιγγίτιδας είναι η ανάλυση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού μέσω οσφυονωτιαίας παρακέντησης (LP, οσφυονωτιαία παρακέντηση). Ωστόσο, η οσφυϊκή παρακέντηση αντενδείκνυται όταν υπάρχει μια μάζα στον εγκέφαλο (όγκος ή απόστημα) ή η ενδοκράνια πίεση (ICP) είναι αυξημένη, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε κήλη του εγκεφάλου. Αν κάποιος είναι σε κίνδυνο είτε για μια μάζα ή αυξημένη ενδοκράνια πίεση ICP (πρόσφατος τραυματισμός στο κεφάλι, γνωστό πρόβλημα του ανοσοποιητικού συστήματος, έχει νευρολογικά συμπτώματα), μια αξονική ή μαγνητική τομογραφία συνιστάται πριν από την οσφυϊκή παρακέντηση. Αυτό ισχύει στο 45% του συνόλου των περιπτώσεων ενηλίκων. Εάν απαιτείται αξονική ή μαγνητική τομογραφία πριν την ΟΦΠ, ή αν η ΟΦΠ αποδεικνύεται δύσκολη, αντιβιοτικά θα πρέπει να χορηγούνται αρχικά για να αποφευχθεί καθυστέρηση στη θεραπεία.

Σε σοβαρές μορφές μηνιγγίτιδας, η παρακολούθηση των ηλεκτρολυτών του αίματος μπορεί να είναι σημαντική.  Για παράδειγμα, η υπονατριαιμία είναι συχνή σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα, λόγω αφυδάτωσης και της απρόσφορης έκκρισης της αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH), ή από υπερβολικά επιθετική ενδοφλέβια χορήγηση υγρών.

Η οσφυϊκή παρακέντηση γίνεται, συνήθως, με την τοποθέτηση του ατόμου στα πλάγια εφαρμόζοντας τοπικό αναισθητικό, και με την εισαγωγή μιας βελόνας μέσα στο σάκο γύρω από το νωτιαίο μυελό, για τη συλλογή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Καταρχήν μετρείται η πίεση ΕΝΥ με μανόμετρο. Η πίεση είναι κανονικά μεταξύ 6 έως 18 cm ύδατος (cmH2O). Σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα η πίεση είναι συνήθως αυξημένη. Σε κρυπτοκοκκική μηνιγγίτιδα, η ενδοκρανιακή πίεση είναι σημαντικά αυξημένη. Η αρχική εμφάνιση του υγρού μπορεί να είναι ένδειξη της φύσης της μόλυνσης: το θολό ΕΝΥ υποδεικνύει υψηλότερα επίπεδα πρωτεΐνης, λευκών και ερυθρών αιμοσφαιρίων και/ή  βακτηριδίων, και ως εκ τούτου αυτό μπορεί να σημαίνει βακτηριακή μηνιγγίτιδα.

Το δείγμα ΕΝΥ εξετάζεται για την παρουσία και τους τύπους των λευκών αιμοσφαιρίων, ερυθρών αιμοσφαιρίων, την περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και τα επίπεδα γλυκόζης. Η Gram χρώση του δείγματος μπορεί να δείξει βακτήρια σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα, αλλά η απουσία των βακτηρίων δεν αποκλείει τη βακτηριακή μηνιγγίτιδα. Η Gram χρώση είναι λιγότερο αξιόπιστη, σε λοιμώξεις όπως η λιστερίωση.

Ο τύπος των λευκών κυττάρων αίματος  δείχνει αν μηνιγγίτιδα είναι βακτηριακή (υπερέχουν τα ουδετερόφιλα) ή ιογενής (υπερέχουν τα λεμφοκύτταρα),  αν και στην αρχή της ασθένειας αυτό δεν είναι πάντα ένας αξιόπιστος δείκτης. Λιγότερο συχνά, τα ηωσινόφιλα κυριαρχούν, γεγονός που υποδηλώνει παρασιτική ή μυκητιασική αιτιολογία.

Η συγκέντρωση της γλυκόζης στο ΕΝΥ είναι συνήθως πάνω από 40% αυτής στο αίμα. Στην βακτηριακή μηνιγγίτιδα είναι συνήθως χαμηλότερη. Ως εκ τούτου, το επίπεδο γλυκόζης στο ΕΝΥ διαιρείται με την γλυκόζη του αίματος. Ένας λόγος 0,4 είναι ενδεικτικό  βακτηριακής μηνιγγίτιδας. Στα νεογέννητα, τα επίπεδα γλυκόζης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό είναι συνήθως υψηλότερα 0,6 (60%). Τα υψηλά επίπεδα γαλακτικού οξέος στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό δείχνουν μια μεγαλύτερη πιθανότητα βακτηριακής μηνιγγίτιδας, όπως και ο υψηλότερος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων. Αν τα επίπεδα γαλακτικού είναι μικρότερα από 35 mg/dl και το άτομο δεν έχει λάβει προηγουμένως αντιβιοτικά, τότε αυτό μπορεί να αποκλείσει τη βακτηριακή μηνιγγίτιδα.

Διάφορες άλλες εξειδικευμένες δοκιμές μπορούν να χρησιμοποιούνται για τη διάκριση μεταξύ των διαφόρων τύπων της μηνιγγίτιδας. Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR) είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται για να ενισχύσει τα μικρά ίχνη του βακτηριακών DNA με σκοπό την ανίχνευση της παρουσίας βακτηριακού ή ιογενούς DNA στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Είναι μια ιδιαίτερα ευαίσθητη και ειδική δοκιμασία, δεδομένου ότι μόνο ίχνη από το DNA του μολυσματικού παράγοντα είναι απαραίτητα. Μπορεί να προσδιορίσει τα βακτηρίδια σε βακτηριακή μηνιγγίτιδα και μπορεί να βοηθήσει στη διάκριση των διαφόρων αιτίων της ιογενούς μηνιγγίτιδας (εντεροϊός, ιός του απλού έρπητα 2 και παρωτίτιδας)Η ορολογική εξέταση (προσδιορισμός των αντισωμάτων έναντι των ιών) μπορεί να είναι χρήσιμη σε ιογενή μηνιγγίτιδα. Εάν υπάρχει υποψία για φυματιώδη μηνιγγίτιδα, το δείγμα υφίσταται επεξεργασία για Ziehl-Neelsen, η οποία έχει χαμηλή ευαισθησία. Και εδώ η PCR χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο.


Πρόληψη  μηνιγγίτιδας

Για ορισμένες αιτίες της μηνιγγίτιδας, η προστασία μπορεί να παρέχεται μακροπρόθεσμα μέσω του εμβολιασμού, ή βραχυπρόθεσμα με αντιβιοτικά.

Η βακτηριακή και ιογενής μηνιγγίτιδα είναι μεταδοτικές. Ωστόσο, δεν είναι τόσο μεταδοτικές, όπως το κοινό κρυολόγημα ή η γρίπηΚαι οι δύο μπορούν να μεταδοθούν μέσω σταγονιδίων των αναπνευστικών εκκρίσεων κατά τη διάρκεια της στενής επαφής, όπως τα φιλιά, το φτέρνισμα ή το βήχα, αλλά δεν μπορεί να μεταδοθούν μόνο από την αναπνοή του αέρα. Η ιογενής μηνιγγίτιδα που συνήθως προκαλείται από εντεροϊούς, μπορεί να εξαπλωθεί μέσω των κοπράνων.

-Εμβολιασμός

Από τη δεκαετία του 1980, πολλές χώρες κάνουν ανοσοποίηση έναντι του Haemophilus influenzae τύπου Β. Ομοίως, ο εμβολιασμός κατά της παρωτίτιδας οδήγησε σε απότομη πτώση του αριθμού των κρουσμάτων της μηνιγγίτιδας από τον ιό της παρωτίτιδας.

Υπάρχουν εμβόλια του μηνιγγόκοκκου κατά των ομάδων A, C, W135 και Y. Στις χώρες όπου εισήχθη το εμβόλιο για την ομάδα του μηνιγγιτιδόκοκκου C, η μηνιγγίτιδα έχει μειωθεί σημαντικά.  Ένα τετραδύναμο εμβόλιο υπάρχει σήμερα (εμβόλιο ACW135Y κατά των τεσσάρων στελεχών). Η ανάπτυξη ενός εμβολίου κατά της ομάδας Β του μηνιγγιτιδόκοκκου αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη, γιατί οι πρωτεΐνες στην επιφάνειά του προκαλούν μόνο μια αδύναμη απάντηση από το ανοσοποιητικό σύστημα.

Ο εμβολιασμός κατά του Streptococcus pneumoniae με το πνευμονιοκοκκικό συζευγμένο εμβόλιο (PCV), είναι δραστικός έναντι επτά κοινών οροτύπων αυτού του παθογόνου και μειώνει σημαντικά τη συχνότητα εμφάνισης της πνευμονιοκοκκικής μηνιγγίτιδας. Το πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο πολυσακχαρίτη, το οποίο καλύπτει 23 στελέχη, χορηγείται σε ορισμένες ομάδες.

Ο εμβολιασμός παιδιών με το εμβόλιο Bacillus Calmette-Guérin έχει μειώσει σημαντικά το ποσοστό της φυματιώδους μηνιγγίτιδας.

-Αντιβιοτικά

Η βραχυπρόθεσμη αντιβιοτική προφύλαξη είναι μια άλλη μέθοδος πρόληψης, ιδιαίτερα από μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα. Σε περιπτώσεις μηνιγγιτιδοκοκκικής μηνιγγίτιδας, προφυλακτική θεραπεία όσων έχουν έρθει σε στενή επαφή με τους πάσχοντες, με αντιβιοτικά (π.χ. ριφαμπικίνη, σιπροφλοξασίνη ή κεφτριαξόνη) μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο προσβολής από την πάθηση, αλλά δεν προστατεύει από μελλοντικές λοιμώξεις. Η αντίσταση στη ριφαμπικίνη έχει αυξηθεί.


Αντιμετώπιση μηνιγγίτιδας

Η μηνιγγίτιδα είναι δυνητικά απειλητική για τη ζωή και έχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας αν δεν αντιμετωπιστεί. Η καθυστέρηση της θεραπείας έχει συσχετιστεί με χειρότερη έκβαση. Έτσι, η θεραπεία με αντιβιοτικά ευρέως φάσματος δεν θα πρέπει να καθυστερήσει, ενώ οι επιβεβαιωτικές δοκιμές διάγνωσης διεξάγονται.

-Μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα

Εάν η μηνιγγιτιδοκοκκική νόσος είναι πιθανή βενζυλοπενικιλίνη χορηγείται πριν από τη μεταφορά στο νοσοκομείο. Ενδοφλέβια υγρά θα πρέπει να χορηγούνται εάν υπάρχει υπόταση (χαμηλή αρτηριακή πίεση) ή σοκ Δεδομένου ότι η μηνιγγίτιδα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, τακτική ιατρική εξέταση συνιστάται για να εντοπιστούν αυτές τις επιπλοκές νωρίς και να τοποθετηθεί ο ασθενής σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Μπορεί να χρειαστεί μηχανικός αερισμός, εάν το επίπεδο της συνείδησης είναι πολύ χαμηλό, ή εάν υπάρχουν ενδείξεις αναπνευστικής ανεπάρκειας. Εάν υπάρχουν ενδείξεις αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, μπορούν να ληφθούν μέτρα για τη βελτιστοποίηση της εγκεφαλικής αιμάτωσης και δίνονται διάφορες θεραπείες για να μειώσουν την ενδοκρανιακή πίεση (π.χ. μαννιτόλη). Οι επιληπτικές κρίσεις αντιμετωπίζονται με αντιεπιληπτικά φάρμακα. Η υδροκεφαλία μπορεί να απαιτήσει την εισαγωγή παροχέτευσης.

-Στρεπτοκοκκική μηνιγγίτιδα

Η κεφτριαξόνη, μία τρίτης γενιάς κεφαλοσπορίνη συνιστάται για την αρχική θεραπεία της βακτηριακής μηνιγγίτιδας.

Εμπειρικά αντιβιοτικά (θεραπεία χωρίς ακριβή διάγνωση) θα πρέπει να ξεκινήσουν αμέσως, ακόμη και πριν από τα αποτελέσματα της οσφυονωτιαίας παρακέντησης και ανάλυσης του ΕΝΥ. Η επιλογή της αρχικής θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το είδος των βακτηρίων που προκαλούν μηνιγγίτιδα σε ένα συγκεκριμένο τόπο και πληθυσμό.

Σε περιοχές που οι στρεπτόκοκκοι έχουν αντοχή, προσθήκη βανκομυκίνης στην αρχική θεραπεία συνιστάται. Η χλωραμφενικόλη, είτε μόνη είτε σε συνδυασμό με αμπικιλλίνη, λειτουργεί εξίσου καλά.

Η εμπειρική θεραπεία μπορεί να επιλεγεί με βάση την ηλικία του ατόμου, αν η μόλυνση προηγήθηκε έναν τραυματισμό στο κεφάλι, αν το άτομο έχει υποστεί πρόσφατη νευροχειρουργική επέμβαση και κατά πόσον μια εγκεφαλική παροχέτευση έχει τοποθετηθεί. Σε μικρά παιδιά και άτομα άνω των 50 ετών, καθώς και εκείνους οι οποίοι είναι ανοσοκατασταλμένοι, η προσθήκη αμπικιλλίνης συνιστάται για να καλύψει τη Listeria monocytogenes

Μόλις τα αποτελέσματα χρώσης κατά Gram είναι διαθέσιμα, και το η αιτία είναι γνωστή, μπορεί να αλλάξουν τα αντιβιοτικά. Ανάλογα με τα αποτελέσματα της καλλιέργειας ΕΝΥ που είναι έτοιμα σε (24-48 ώρες) η εμπειρική θεραπεία αλλάζει σε ειδική αντιβιοτική θεραπεία. Για ένα αντιβιοτικό για να είναι αποτελεσματικό στη μηνιγγίτιδα πρέπει να είναι δραστικό έναντι του παθογόνου βακτηρίου και να υπάρχει στις μήνιγγες σε επαρκείς ποσότητες.  Ορισμένα αντιβιοτικά έχουν ανεπαρκή διεισδυτικότητα.

Φυματιώδης μηνιγγίτιδα απαιτεί παρατεταμένη θεραπεία με αντιβιοτικά (για ένα χρόνο ή περισσότερο).

Στεροειδή

Η συμπληρωματική θεραπεία με κορτικοστεροειδή (συνήθως δεξαμεθαζόνη) έχει δείξει κάποια οφέλη, όπως η μείωση της απώλειας ακοής, και η καλύτερη βραχυπρόθεσμη νευρολογική έκβαση. Ως εκ τούτου, συνιστάται η έναρξη δεξαμεθαζόνης  λίγο πριν από την πρώτη δόση των αντιβιοτικών  και συνεχίζεται για τέσσερις ημέρες. Το όφελος της θεραπείας είναι μεγαλύτερο σε πνευμονιοκοκκική μηνιγγίτιδα. Ο πιθανός μηχανισμός είναι η καταστολή της υπερδραστήριας φλεγμονής. Επίσης, έχουν όφελος έχουν και σε Η. influenzae σε παιδιά.

ογενής μηνιγγίτιδα

Η ιογενής μηνιγγίτιδα, συνήθως, απαιτεί μόνο υποστηρικτική θεραπεία. Ο ιός του έρπητα ζωστήρα ή ο ιός του απλού έρπητα μπορεί να ανταποκριθούν στη θεραπεία με αντιιικά φάρμακα, όπως η ακυκλοβίρη. Ήπιες περιπτώσεις ιογενούς μηνιγγίτιδας μπορεί να αντιμετωπιστούν στο σπίτι με συντηρητικά μέτρα όπως υγρά, ξεκούραση και αναλγητικά.

-Μυκητιασική μηνιγγίτιδα

Η μυκητιασική μηνιγγίτιδα, όπως η κρυπτοκοκκική μηνιγγίτιδα, απαιτεί υψηλές δόσεις αντιμυκητιασικών, όπως αμφοτερικίνη Β και φλουοκυτοσίνη. Η αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση είναι συχνή σε μυκητιασική μηνιγγίτιδα, και απαιτούνται καθημερινές οσφυϊκές παρακεντήσεις.


Πρόγνωση μηνιγγίτιδας

-Η βακτηριακή μηνιγγίτιδα αν αφεθεί χωρίς θεραπεία είναι σχεδόν πάντα θανατηφόρα.

-Η ιογενής μηνιγγίτιδα, αντίθετα, θεραπεύεται αυτόματα και σπάνια είναι θανατηφόρα.

μηνιγγίτιδα που προκαλείται από H. influenzae και μηνιγγιτιδόκοκκο έχουν καλύτερη πρόγνωση από τη μηνιγγίτιδα που προκαλείται από στρεπτόκοκκους ομάδας Β, και κολοβακτηρίδια. Στους ενήλικες, επίσης, η μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα έχει χαμηλότερη θνησιμότητα (3-7%) σε σχέση με την πνευμονιοκοκκική νόσο.

Στα παιδιά, υπάρχουν πιθανότητες να αναπτυχθούν αναπηρίες, όπως η νευροαισθητήρια απώλεια ακοής, η επιληψία, οι μαθησιακές δυσκολίες και συμπεριφοράς, καθώς και μειωμένη νοημοσύνη, σε περίπου 15% των επιζώντων. Μερικές φορές η απώλεια ακοής μπορεί να είναι αναστρέψιμη.

Στους ενήλικες το 66% όλων των περιπτώσεων θεραπεύεται χωρίς αναπηρία. Τα κυριότερα προβλήματα είναι η κώφωση (σε 14%) και η γνωστική δυσλειτουργία (10%). 

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Πνευμονία από μυκόπλασμα

Μέση ωτίτιδα

Εμβόλιο μηνιγγιτιδόκοκκου

Νόσος Kawasaki

Ο πνευμονιόκοκκος και η πρόληψη

Υδροκέφαλος

Σάκχαρο αίματος

Κοκκιδιομύκωση

Πολλαπλούν μυέλωμα

Προστατίτιδα από ουρεόπλασμα

Ιός του δυτικού Νείλου

Βρουκέλλωση

Μέτρα σε μεταδοτικά νοσήματα

Εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο στα παιδιά

Ποιοι πρέπει να κάνουν το εμβόλιο πνευμονιόκοκκου

Επιληψία του κροταφικού λοβού

Λιστερίωση

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Nόσος εξ ονύχων γάλης

Ουρεόπλασμα

Οι χρησιμότερες πληροφορίες για τα λεμόνια

Νόσος Αδαμαντιάδη-Behcet

Αντιφυματικά φάρμακα

Τα απαραίτητα εμβόλια

Aναπνευστική αλκάλωση

Λοιμώξεις από πνευμονιόκοκκο

Αραχνοειδίτιδα

Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 7969 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2020 17:34
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριάδα Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριάδα

    Αγριάδα

    Triticum repens - Agropyron repens

    Το τρίτικουμ το έρπον ή Triticum repens ή Agropyron repens ή Cynodon dactylon Rich είναι η κοινή αγριάδα και ανήκει στην οικoγένεια των Αγροστωδών.

    Στην ονομασία αγριάδα θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και όλα τα είδη γρασιδιού που αν λάβουμε υπόψη μας ότι ολοένα και περισσότερα σπίτια φυτεύουν γρασίδι, τότε μπορούμε να υπολογίσουμε ότι υπάρχουν αρκετά είδη αγριάδας στον τόπο μας. Τα περισσότερα είδη είναι εισαγόμενα, όμως από τη στιγμή που φυτρώνουν περισσότερο από δύο χρόνια στα δικά μας χώματα, τότε γίνεται εγκλιματισμός τους και περιέχουν συστατικά που είναι ταυτόσημα με το δικό μας οικοσύστημα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για φαρμακευτικούς σκοπούς με καλύτερα αποτελέσματα, απ' ό,τι αν αγοράσουμε έτοιμα για χρήση, εισαγόμενα βότανα.

    Είναι πολυετή φυτά με ρίζωμα που έρπει και με μακρόστενα λογχοειδή φύλλα.

    agriada 1

    Χρήσιμα μέρη αγριάδας

    Χρήσιμα μέρη τους είναι τα ριζώματα τους που μαζεύονται και ξηραίνονται και τα φρέσκα φύλλα τους.

    Συστατικά αγριάδας

    Περιέχουν βλέννα, τριτικίνη, αγροπυρίνη, λευκώματα, ινοζίτη, προβιταμίνη Α, βιταμίνη C, ινσουλίνη, σαπωνίνες και ανόργανα άλατα.

    agriada 2

    Ιδιότητες κι ενδείξεις αγριάδας

    Η αγριάδα ήταν γνωστή από τα παλιά χρόνια για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

    Ο Πλίνιος και ο Διοσκουρίδης την αναφέρουν συστήνοντας της για τις παθήσεις του ουροποιητικού.

    Κατά το 18ο αιώνα είχε τη φήμη σαν ένα ισχυρό διαλυτικό για τις πέτρες της χολής.

    Σημειώνεται ότι παλιά, όταν οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν χόρτα την άνοιξη στη διατροφή τους, δεν είχαν να φοβηθούν από πολλές αρρώστιες της σύγχρονής μας εποχής, όπως αρθρίτιδα, πέτρες στα νεφρά και τη χολή, αιμορροΐδες, ψωρίαση, ακμή και άλλες παθήσεις που οφείλονται κύρια στη συσσώρευση τοξινών στον οργανισμό.

    agriada 3

    Η αγριάδα έχει μαλακτικές, δροσιστικές, διουρητικές, διαλυτικές, αντιφλεγμονώδεις και τονωτικές ιδιότητες. 

    Συστήνεται για ανωμαλίες του ουροποιητικού συστήματος, όπως φλεγμονές, πέτρες στα νεφρά, νεφρικές διαταραχές, νυχτερινή ενούρηση, κολικούς των νεφρών, αρθριτικά και ρευματικά.

    Σαν αποσυμφορητικό συστήνεται σε συμφόρηση του ήπατος και της χολής, διαλύει τις πέτρες στη χολή και βοηθά την απόρριψή τους. Χρησιμοποιείται ο χυμός του φυτού και αφέψημα των ριζωμάτων του.

    Σαν αντιφλεγμονώδες συστήνεται σε χρόνιο κατάρρου του αναπνευστικού, σε φλεγμονές και πυρετούς.

    Θεωρείται ένα από τα καλύτερα βότανα για μια αποτοξίνωση του οργανισμού και συνδυάζεται με τις προσπάθειες για θεραπεία της ακμής, της ψωρίασης και γενικά για δερματικές παθήσεις.

    Βοηθά τους διαβητικούς να ρίξουν το σάκχαρό τους στο αίμα.

    Σαν τονωτικό βοηθά σε καχεξία και ραχιτισμό και καλυτερεύει την όραση.

    default

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγριάδα

    Τα φαρμακευτικά της παρασκευάσματα τα παίρνουμε με τους παρακάτω τρόπους:

    Χυμός

    Λιώνετε φρέσκα φύλλα αγριάδας τα σουρώνετε και παίρνετε το χυμό τους. Πίνετε 50-100 γραμμάρια χυμό την ημέρα. Για προβλήματα χολής προτιμήστε να το παίρνετε πρωί νηστικοί.

    Ένα ωφέλιμο μείγμα χυμού μπορείτε να πάρετε αν λιώσετε μαζί ίσα μέρη αγριάδας, πικραλίδας και αρνόγλωσσου. Η καθημερινή δοσολογία είναι 100-500 γραμμάρια από το χυμό αυτό.

    Αφέψημα

    Αφήνετε δύο κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένο ρίζωμα σε μισό λίτρο ζεστό νερό να φουσκώσει για 1-2 ώρες. Ακολούθως, το βράζετε για 10 λεπτά, το αφήνετε σκεπασμένο για άλλα 30 λεπτά, σουρώνετε και παίρνετε από ένα ποτήρι τρεις φορές την ημέρα. Επειδή το αφέψημα αυτό είναι πικρό, μπορείτε να το γλυκάνετε με μέλι και να τακτοποιήσετε τη γεύση με χυμό λεμονιού.

    Σε αρκετά μέρη συνηθίζουν να προσθέτουν μερικά φρέσκα φύλλα τους σε σαλάτες.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    agriada 4

    Διαβάστε, επίσης,

    Αδίαντος

    Αντικαρκινική και αντιπαρασιτική θεραπεία Clark

    Σαξιφράγα για να ρίξετε τις πέτρες από τα νεφρά

    Προστατευθείτε από τα παράσιτα

    Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

    Που κάνει καλό η αγριάδα

    Τα βότανα για την κυστίτιδα

    Αγριάδα

    Νεφρολιθίαση

    www.emedi.gr

     

     

  • Ζοχός Ζοχός

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ζοχούς

    Sonchus oleraceus

    Ο σόγχος ο λείος γνωστός και σαν τσόχος, γαλατούνα και γαλατόχορτο ή ζοχός ή Sonchus oleraceus ανήκει στην οικογένεια των Συνθετών.

    Είναι όρθιο, μονοετές ή διετές, λείο φυτό, 20-70 εκ., με ακραίες διακλαδώσεις και γαλακτώδη χυμό. Έχει φύλλα πτερόσχιδα, δελτοειδή σε περίγραμμα με οδοντωτούς οξύκορφους λοβούς. Τα άνθη του είναι κίτρινα κεφάλια 20-25 χιλ. και βρίσκονται σε ανισομερή κόρυβους. Ο καρπός του είναι αχαίνιο με πάππο. Ανθίζει από το Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο και το βρίσκουμε σε καλλιεργημένα μέρη και σε χαντάκια κατά μήκος των δρόμων. Μπορεί μάλιστα να βλαστήσει όλο το χρόνο εάν το έδαφος είναι αρκετά υγρό.

    Είναι από τα φυτά που δεν έχουν διερευνηθεί και ένας από τους λόγους είναι ότι οι ιδιότητες του δεν είναι τόσες που να διακιολογούν τη διερεύνησή του.

    Θεωρείται σαν ένα μαλακτικό και ηρεμιστικό φυτό και συστήνεται για τις ιδιότητές του αυτές.

    Όμως περισσότερο είναι γνωστό σαν ένα αγριόχορτο που τηγανισμένο με τα αυγά αποτελεί για τα σημερινά δεδομένα ένα μεζέ για τους καλοφαγάδες, ενώ παλιά αποτελούσε συνάμα και ένα συμπλήρωμα στο πενιχρό διαιτολόγιο πολλών φτωχών οικογενειών.

    Επίσης, τρώγεται βραστό σε σαλάτα, συνήθως, με άλλα χόρτα.

    Φύλλα και βλαστοί μπορεί να μαγειρευτούν, όπως, το σπανάκι.

    Οι ρίζες τρώγονται ωμές ή σε σούπες.

    Περιέχει βιταμίνη C και βιταμίνη Κ, πολυφαινόλες, φλαβονοειδή, ω-3 λιπαρά οξέα και σε α-λινολενικό οξύ, συστατικά που συνεισφέρουν σημαντικά στην αντιοξειδωτική ικανότητα του οργανισμού.

    Κάποιες φυλές το χρησιμοποιούσαν ως αντιπυρετικό, αιμοκαθαρτικό, διουρητικό, για την ενδυνάμωση του ήπατος και κατά των μολύνσεων.

    Υπάρχει και ο Sonchus asper ssp. asper,  Sonchus asper ssp. glaucescens.

    zoxos 1

    zoxos 2

    zoxos 3

    tumblr oq1apdkZCg1wpejr7o1 1280

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ζοχούς

    Τρώγεται βραστό σε σαλάτα, συνήθως μαζί με άλλα χόρτα. Φύλλα και βλαστοί μπορεί να μαγειρευτούν όπως το σπανάκι. Οι ρίζες τρώγονται ωμές ή σε σούπα

    Ο Θησέας, πριν αντιμετωπίσιε το Μινώταυρο, τέρας της ελληνικής μυθολογίας, λέγεται ότι ζήτησε να γευτεί ένα πιάτο ζοχούς.

    Όταν τους καταναλώνουμε ωμούς, πιθανολογείται ότι θεραπεύουν το έλκος του στομάχου.

    Κομπρέσες από πολτοποιημένους βλαστούς έχουν θεραπευτικές αρετές για τις φλεγμονές των ματιών και το τσίμπημα των σκορπιών. 

    Για ρευματικά

    Πάρτε ζοχούς με τις ρίζες, πλύντε τους, κοπανίστε τους και βάλτε τους σε πονεμένα δάχτυλα για τρείς ημέρες.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    Sonchus oleraceus 001 DSCN7194

    Διαβάστε, επίσης,

    Να τρώτε άγρια χόρτα

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την πολυμυοσίτιδα και τη δερματομυοσίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την πολυμυοσίτιδα και τη δερματομυοσίτιδα

    Πολυμυοσίτιδα και δερματομυοσίτιδα

    Πολυμυοσίτιδα και δερματομυοσίτιδα είναι συστηματική νόσος του συνδετικού ιστού που χαρακτηρίζεται από φλεγμονώδεις και εκφυλιστικές αλλοιώσεις των μυών, μερικές φορές συνοδεύεται από χαρακτηριστικό δερματικό εξάνθημα  

    • Αν συνυπάρχουν και εκδηλώσεις από το δέρμα, τότε ορίζεται ως δερματομυοσίτιδα

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Πνευμονικό, Δέρμα/Εξωκρινείς αδένες 

    Επικρατέστερη ηλικία: 5-15 χρονών, 40-60 χρονών

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (2:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΟΛΥΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ ΚΑΙ ΔΕΡΜΑΤΟΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ

    • Συμμετρική, εγγύς μυϊκή αδυναμία που οδηγεί σε:
    1. Δυσκολία όταν σηκώνεται από την καρέκλα ή το κρεβάτι 
    2. Δυσκολία στο γονάτισμα 
    3. Δυσκολία στο ανέβασμα σκάλας 
    4. Δυσκολία στο σήκωμα των χεριών 
    • Πόνος/οίδημα στις αρθρώσεις 
    • Δυσφαγία 
    • Πόνος στους γλουτούς
    • Αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Συμμετρική αδυναμία των κεντρομελικών μυών 
    • Μειωμένα εν τω βάθει τενόντια αντανακλαστικά 
    • Οίδημα μυών, δυσκαμψία, ψηλαφητή μυϊκή σκληρία
    • Ερύθημα στο πρόσωπο (βλέφαρα, ρινοχειλικές πτυχές), άνω μέρος θώρακα, ραχιαία επιφάνεια των χεριών 
    • Περικογχικό οίδημα

    ΑΙΤΙΑ 

    • Άγνωστα
    • Κυτταρική αυτοανοσία
    • Ιοί - πιθανά είναι παράγοντας που συμμετέχει 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

    Οικογενειακό ιστορικό αυτοάνοσης νόσου ή αγγειΐτιδας

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΟΛΥΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ ΚΑΙ ΔΕΡΜΑΤΟΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Αγγειΐτιδα 
    • Εξελικτική συστηματική σκλήρυνση 
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα 
    • Μυϊκή δυστροφία  
    • Σύνδρομο Eaton-Lambert
    • Σαρκοείδωση
    • Πλάγια μυατροφική σκλήρυνση 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αυξημένη κρεατίνη φωσφοκινάση (CPK)
    • Αυξημένη αλδολάση
    • Αυξημένη οξαλοξεική τρανσαμινάση (SGOT)
    • Αυξημένη γαλακτική αφυδρογονάση (LDH)
    • Μυοσφαιρινουρία 
    • Αυξημένη ΤΚΕ 
    • Θετικός ρευματοειδής παράγοντας (λιγότερο από 50% των ασθενών)
    • Θετικό ΑΝΑ (λιγότερο από 50% των ασθενών)
    • Λευκοκυττάρωση (λιγότερο από 50% των ασθενών)
    • Αναιμία (λιγότερο από 50% των ασθενών)
    • Υπερσφαιριναιμία (λιγότερο από 50% των ασθενών)
    • Αυξημένη κρεατινίνη (λιγότερο από 50% των ασθενών)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μικροσκοπικά - εκφύλιση μυϊκών ινών 
    • Μικροσκοπικά - φαγοκυττάρωση των μυϊκών συγκριμάτων
    • Μικροσκοπικά - περιδεσμική ατροφία μυϊκών ινών
    • Μικροσκοπικά - φλεγμονώδης διήθηση από κύτταρα στην μορφή της νόσου των ενηλίκων 
    • Μικροσκοπικά (ηλεκτρονική μικροσκοπία) - έγκλειστα σωμάτια 
    • Σαρκοπλασματική βασεοφιλία 
    • Μυϊκή ίνα αυξημένη σε μέγεθος

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • ΗΚΓ - αρρυθμίες, διαταραχές αγωγής 
    • Ηλεκτρομυογραφία - ευερεθιστότητα μυός, μικρού εύρους δυναμικό, πολυφασικά δυναμικά δράσης, αυτόματος ινιδισμός
    • Βιοψία μυός (δελτοειδούς ή τετρακεφάλου μηριαίου)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακος: διάμεση πνευμονοπάθεια

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Η διάγνωση συνήθως βασίζεται σε 4 ευρήματα - αδυναμία, αύξηση CPK, μη φυσιολογική ΗΜΓ, ευρήματα στη βιοψία μυός. Η παρουσία ερυθήματος στο δέρμα της δερματομυοσίτιδας είναι επίσης βοηθητική

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΟΛΥΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ ΚΑΙ ΔΕΡΜΑΤΟΜΥΟΣΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακός ασθενής

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Έρευνα για κακοήθεια σε όλους τους ενήλικες 
    • Παρακολουθείστε προσεκτικά τα μυϊκά ένζυμα του ορού

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Περιορισμένη έως την υποχώρηση της φλεγμονής 
    • Ασκήσεις για το εύρος των κινήσεων, για να προλάβετε τις μόνιμες μυϊκές συσπάσεις καμπτήρων 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Πρεδνιζόνη 40-60 mg/ημέρα σε διηρημένες δόσεις. Μειώστε την πρεδνιζόνη αργά, όταν τα επίπεδα των ενζύμων είναι φυσιολογικά. Πιθανά χρειάζεται να συνεχιστεί με 10-15 mg/ημέρα για συντήρηση
    • Για ασθενείς με νόσο ανθεκτική στα κορτικοστεροειδή, αζαθειοπρίνη:
    1. 1,0 mg/kg (δόση αρθρίτιδας) 1-2 φορές την ημέρα. Διατηρείστε στη χαμηλότερη δυνατή δόση 
    2. Μεθοτρεξάτη 10-25 mg την εβδομάδα, χρήσιμη σε κάποιες ανθεκτικές στα στεροειδή περιπτώσεις

    Αντενδείξεις: Η μεθοτρεξάτη αντενδείκνυται σε ασθενείς με προηγούμενη ηπατική νόσο ή ταυτόχρονη χρήση αλκοόλης

    Προφυλάξεις: 

    • Πρεδνιζόνη: παρενέργειες σχετιζόμενες με τη μακροχρόνια χρήση των στεροειδών, περιλαμβάνουν αδρενεργική καταστολή, κατακράτηση νατρίου, νερου, υποκαλιαιμία, οστεοπόρωση, καταρράκτη, αυξημένη ευπάθεια σε λοιμώξεις
    • Αζαθειοπρίνη: παρενέργειες αποτελούν η καταστολή του μυελού των οστών αυξημένη ευπάθεια σε λοιμώξεις, αύξηση των τρανσαμινασών 
    • Μεθοτρεξάτη: παρενέργειες αποτελούν: στοματίτιδα, καταστολή του μυελού των οστών, πνευμονίτιδα, κίνδυνος για ίνωση ήπατος και κίρρωση μετά παρατεταμένη χορήγηση

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, όπως κυκλοφωσφαμίδη, χλωραμβουκίλη μπορούν να προστεθούν στα στεροειδή.

    Ανοσοσφαιρίνη ενδοφλέβια αξιολογείται τώρα για ανθεκτικές περιπτώσεις

    Αν και δεν υπάρχει θεραπεία για την πολυμυοσίτιδα, η θεραπεία μπορεί να βελτιώσει τη δύναμη και τη λειτουργία των μυών σας. 

    Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα φάρμακα για τη θεραπεία της πολυμυοσίτιδας περιλαμβάνουν:

    -Κορτικοστεροειδή. Φάρμακα, όπως η πρεδνιζόνη μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματικά στον έλεγχο των συμπτωμάτων της πολυμυοσίτιδας. Όμως, η παρατεταμένη χρήση αυτών των φαρμάκων μπορεί να έχει σοβαρές και ευρείες παρενέργειες, γι 'αυτό ο γιατρός σας μπορεί σταδιακά να μειώσει τη δόση του φαρμάκου σε χαμηλότερα επίπεδα.

    -Ανοσοκατασταλτικά φάρμακα. Όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή, αυτά τα φάρμακα μπορούν να μειώσουν τη δόση και τις πιθανές παρενέργειες των κορτικοστεροειδών. Τα δύο πιο κοινά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την πολυμυοσίτιδα είναι η αζαθειοπρίνη και η μεθοτρεξάτη. Άλλα φάρμακα που συνταγογραφούνται για την πολυμυοσίτιδα περιλαμβάνουν τη μυκοφαινολάτη μοφετίλη, την κυκλοσπορίνη και το τακρόλιμους.

    -Rituximab. Συνήθως, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, το rituximab είναι μια επιλογή εάν οι αρχικές θεραπείες δεν ελέγχουν επαρκώς τα συμπτώματα της πολυμυοσίτιδας.

    Ανάλογα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων σας, ο γιατρός σας μπορεί να προτείνει:

    Φυσικοθεραπεία. Ένας φυσιοθεραπευτής μπορεί να σας δείξει ασκήσεις για να διατηρήσετε και να βελτιώσετε τη δύναμη και την ευελιξία σας και να συμβουλεύσετε ένα κατάλληλο επίπεδο δραστηριότητας.

    Λογοθεραπεία. Εάν οι μύες κατάποσης εξασθενηθούν από πολυμυοσίτιδα, η λογοθεραπεία μπορεί να σας βοηθήσει να μάθετε πώς να αντισταθμίζετε αυτές τις αλλαγές.

    Διαιτητική αξιολόγηση. Αργότερα κατά τη διάρκεια της πολυμυοσίτιδας, το μάσημα και η κατάποση μπορεί να γίνουν πιο δύσκολα. Ένας διαιτολόγος μπορεί να σας διδάξει πώς να προετοιμάσετε εύχρηστα, θρεπτικά τρόφιμα.

    Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg) είναι ένα προϊόν καθαρισμένου αίματος που περιέχει υγιή αντισώματα από χιλιάδες αιμοδότες. Αυτά τα υγιή αντισώματα μπορούν να εμποδίσουν τα επιβλαβή αντισώματα που προσβάλλουν τους μυς στην πολυμυοσίτιδα. Δεδομένου ότι γίνεται έγχυση μέσω φλέβας, οι θεραπείες IVIg μπορεί να χρειαστεί να επαναλαμβάνονται τακτικά για να συνεχιστούν τα αποτελέσματα.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Διαδοχικοί έλεγχοι για τη δραστηριότητα των μυϊκών ενζύμων στον ορό
    • Κάθε ενήλικας θα πρέπει να εξετάζεται για κακοήθεια 
    • Παρακολουθήστε για μεταβολικές επιπλοκές που οφείλονται στα στεροειδή (υποκαλιαιμία, υπέρταση, υπεργλυκαιμία, κλπ.)
    • Παρακολουθήστε τα λευκά αιμοσφαίρια (τύπος λευκών αιμοσφαιρίων, αιμοπετάλια) κάθε εβδομάδα για τον πρώτο μήνα, μετά κάθε 2 εβδομάδες για 2 μήνες, μετά κάθε μήνα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Πνευμονία
    • Λοίμωξη 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • 30% υπολειπόμενη αδυναμία
    • 20% εμμένουσα ενεργή νόσος 
    • 75% 5ετής επιβίωση
    • Επιβίωση χειρότερη για γυναίκες και Αφρικανούς - Αμερικανούς 
    • Οι περισσότεροι ασθενείς βελτιώνονται με τη θεραπεία 
    • 50% έχουν πλήρη ανάρρωση 
    • Πιθανά υποτροπιάζουσα 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Κακοήθεια 
    • Προϊούσα συστηματική σκλήρυνση 
    • Αγγειΐτιδα
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 
    • Άλλες διαταραχές του συνδετικού ιστού

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: 

    • Εμφανίζεται δερματομυοσίτιδα παιδικής ηλικίας
    • Μπορεί να είναι δυνατό να διακοπεί η πρεδνιζόνη σταδιακά μετά από ένα χρόνο περίπου

    Γηριατρικό: 

    • Σπάνια, μετά την ηλικία των 60 χρόνων
    • Ηλικιωμένος ασθενής με πολυμυοσίτιδα είναι πιο πιθανό να έχει υποκείμενο νεόπλασμα 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Ταξινόμηση των τύπων της μυοσίτιδας: Δερματομυοσίτιδα παιδικής ηλικίας, πρωτοπαθής ιδιοπαθής δερματομυοσίτιδα ή πολυμυοσίτιδα σχετιζόμενη με κακοήθεια, πρωτοπαθής πολυμυοσίτιδα, μυοσίτιδα στα πλαίσια αλληλοεπικαλυπτομένου συνδρόμου. Η μυοσίτιδα εξ εγκλείστων αντιπροσωπεύει μια παραλλαγή της νόσου με άτυπη εμφάνιση και ποικίλλουσα ανταπόκριση στη θεραπεία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αυτοάνοσα νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αυτοάνοσα νοσήματα

    poliomyositida

    Διαβάστε, επίσης,

    Ραβδομυόλυση

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα

    Ρευματική πολυμυαλγία

    Γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη Δυσφαγία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία δυσφαγία

    Δερματολογικά παρανεοπλασματικά σύνδρομα

    Νόσοι του συνδετικού ιστού

    Η μυοσίτιδα

    Ψιττάκωση

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Φαινόμενο Raynaud

    Σύνδρομο Sjögren

    Με τι ασχολείται ο ρευματολόγος

    Πολυμυοσίτιδα και δερματομυοσίτιδα

    Ποιες είναι οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις;

    www.emedi.gr

     

     

  • Πομφολυγώδες πεμφιγοειδές Πομφολυγώδες πεμφιγοειδές

    Χρήσιμες πληροφορίες για το πομφολυγώδες πεμφιγοειδές

    Πομφολυγώδες πεμφιγοειδές είναι χρόνιο καλόηθες πομφολυγώδες εξάνθημα που θεωρείται αυτοάνοσο νόσημα.

    Περιορίζεται σε άτομα ηλικίας άνω των 60 χρόνων 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς, Αιματολογικό/Λεμφικό/Ανοσολογικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Μεγαλύτερη των 60 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ 

    • Μεγάλες πομφόλυγες διαμέτρου 2 έως 5 cm. Περιφερικά μερικές φορές μικρές φυσαλίδες
    • Πομφόλυγες οι οποίες αναπτύσσονται σε δέρμα το οποίο φαίνεται φυσιολογικό (συνήθως) ή ερυθηματώδες (μερικές φορές)
    • Οι πομφόλυγες παραμένουν άθικτες για πολλές ημέρες 
    • Αρχικά εντοπίζονται στα άκρα και αργότερα στον κορμό
    • Μερικές φορές εντοπίζεται στο τριχωτό της κεφαλής, στις παλάμες, στα πέλματα και στους βλεννογόνους 
    • Άθικτες φυσαλίδες υποδηλώνουν τις διαβρωτικές βλάβες (το αντίθετο παρατηρείται στην πέμφιγα)
    • Οι πομφόλυγες είναι γεμάτες από διαυγές υγρό (συνήθως)
    • Πομφόλυγες με ελαφρά αιμορραγικό υγρό (μερικές φορές)
    • Κνησμός (μερικές φορές εντονότατος)
    • Μερικοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί
    • 10-20% της επιφάνειας του δέρματος είναι μονίμως προσβεβλημένο

    ΑΙΤΙΑ

    Αυτοάνοση

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    Άνδρες, ηλικίας πάνω από 60 χρόνων

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Πέμφιγα
    • Πομφολυγώδες πολύμορφο ερύθημα 
    • Ερπητοειδής δερματίτιδα
    • Φαρμακευτικό εξάνθημα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Στο 70% υπάρχουν αυτοαντισώματα κατά της βασικής μεμβράνης (με ανοσοφθορισμό). Αυτά ανιχνεύονται στον ορό ή στο δέρμα 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πομφόλυγα η οποία εντοπίζεται σε περιοχή κάτω από την επιδερμίδα 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Με το μικροσκόπιο αναδεικνύονται φυσαλίδες υποεπιδερμικά με φλεγμονή γύρω από τη βλάβη στην οποία διαπιστώνεται επίσης και ηωσινοφιλική διήθηση
    • Μελέτες με ανοσοφθορισμό

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Ιστορικό και φυσική εξέταση 
    • Βιοψία - είναι σημαντική για να τεθεί ακριβής διάγνωση 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ασθενής, εκτός αν υπάρχουν σημαντικές επιπλοκές 

    0586017a42c33496d11bc344bd61b2453f9e383e

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Διαποτίζουμε τις εν ενεργεία βλάβες για να καθαρίσουμε την περιοχή και να αφαιρέσουμε τις εφελκίδες 
    • Πλύσεις στόματος με αναλγητικά διαλύματα

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Εξαρτάται από τη βαρύτητα της νόσου και/ή τις επιπλοκές 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Υδρική. Όταν είναι ανεκτό, κανονικό διαιτολόγιο 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Χρήση στοματικών αναλγητικών 
    • Ενημέρωση για τις παρενέργειες των στεροειδών

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Πρεδνιζόνη 60 έως 80 mg σε εφ' άπαξ πρωινή δόση. Σταδιακή ελάττωση για αρκετές εβδομάδες ώστε να φτάσουμε σε δόση συντήρησης 20 έως 40 mg την ημέρα. Επιχειρούμε να αλλάξουμε τη θεραπεία σε παρ' ημέρα σχήμα 
    • Εάν το παρ' ημέρα σχήμα δεν έχει αποτελέσματα δοκιμάζουμε σεν επικουρική θεραπεία την αζαθειοπρίνη. Σε περίπτωση ανθεκτικής νόσου δοκιμάζουμε θεραπεία με κυκλοσπορίνη
    • Η εφαρμογή κορτικοστεροειδών τοπικά στις βλάβες μπορεί να είναι επαρκής θεραπεία για ασθενείς με εντοπισμένη νόσο 
    • Στοματικά αναλγητικά

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Δαψόνη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Εάν χορηγούμε κυκλοσπορίνη θα πρέπει υποχρεωτικά να παρακολουθούμε τα επίπεδα στο αίμα

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Λοίμωξη (σε ηλικιωμένους, καταβεβλημένους ασθενείς μπορεί να είναι θανατηφόρος)
    • Επιπλοκές της θεραπείας με στεροειδή 
    • Συνυπάρχουσα κακοήθεια 
    • Χωρίς θεραπεία η βαριά μορφή της νόσου μπορεί να είναι θανατηφόρος 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Χρόνια νόσος η οποία διαρκεί επ' άπειρο
    • Οι παλιές βλάβες επουλώνονται γρήγορα καθώς εμφανίζονται νέες βλάβες 
    • Η εξασθένηση που συνοδεύει τη νόσο δεν είναι τόσο έντονη όσο στην πέμφιγα 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Μπορεί να συνυπάρχει κακοήθεια 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Δεν αποτελεί πρόβλημα της παιδικής ηλικίας 

    Γηριατρικό: Τα ηλικιωμένα άτομα με πεμφιγοειδές μπορεί να έχουν υψηλότερο ποσοστό κακοηθειών από το αναμενόμενο

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα δερματικά νοσήματα

    img 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερπητοειδής δερματίτιδα

    Έρπης της κυήσεως

    Κνίδωση

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη σκλήρυνση κατά πλάκας Χρήσιμες πληροφορίες για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Σκλήρυνση κατά πλάκας

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια φλεγμονώδης προοδευτική απομυελινωτική νόσος της λευκής ουσίας του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού, που έχει ως αποτέλεσμα πολλαπλά και ποικίλα νευρολογικά σημεία και συμπτώματα.

    Συνήθης πορεία - διαλείπουσα, προοδευτική, υποτροπιάζουσα.

    Μπορεί να ακολουθήσει οξεία πορεία.

    Είναι το κύριο αίτιο αναπηρίας σε νεαρούς ενήλικες.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Νεαροί ενήλικες (16-40 ετών) 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

    • Αταξία
    • Σημείο Babinski
    • Διπλωπία ή απώλεια όρασης ή θάμβος μονόπλευρα, συχνά προκαλούνται από οπισθοβολβική νευρίτιδα και τα οπτικά της επακόλουθα
    • Κλόνος
    • Αδεξιότητα
    • Δυσαρθρία
    • Αστάθεια 
    • Ευσυγκινησία
    • Κόπωση 
    • Μη ερεθισιμότητα των γεννητικών οργάνων 
    • Παράλυση χεριού 
    • Ημιπάρεση 
    • Υπερδραστήρια εν τω βάθει τενόντια αντανακλαστικά
    • Ασυνεργία
    • Υπερευαισθησία
    • Απώλεια της αίσθησης της θέσης 
    • Απώλεια της αίσθησης της δόνησης 
    • Πάρεση ενός τμήματος ή μέρους
    • Οφθαλμική παράλυση 
    • Παραισθησία 
    • Σεξουαλική ανικανότητα στους άνδρες 
    • Ακράτεια ούρων, συχνουρία, δυσκολία στην έναρξη της ούρησης 
    • Νευραλγία τριδύμου

    ΑΙΤΙΑ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

    • Άγνωστα
    • Αυτοάνοση θεωρία  - υποστηρίζεται από το συσχετισμό με το HLA, το κληρονομικό πρότυπο, τα ανοσοκύτταρα στις πλάκες, τις αλλαγές των ανοσοκυττάρων στο περιφερικό αίμα
    • Ιογενής θεραπεία - υποστηρίζεται από την αυξημένη επίπτωση της νόσου στα μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη, τη κατανομή των περιστατικών στις οικογένειες, γεωγραφική κατανομή των περιστατικών, μελέτες των λοιμωδών νόσων μυελίνης στα ζώα
    • Συνδυαστική θεωρία - αυτοάνοση διαταραχή εκλυόμενη από την περιβαλλοντική έκθεση σε τοξίνες ή σε ιούς νωρίς κατά τη διάρκεια της ζωής 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

    • Διαμονή στην εύκρατη ζώνη
    • Καταγωγή από τη Βόρεια Ευρώπη
    • Οικογενειακό ιστορικό της νόσου

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Ετερόπλευρη μυατροφική σκλήρυνση 
    • Νόσος Αδαμαντιάδη - Behcet
    • Όγκοι του στελέχους 
    • Λοιμώξεις κεντρικού νευρικού συστήματος 
    • Όγκοι παρεγκεφαλίδας 
    • Αταξία του Friedreich
    • Κληρονομική αταξία 
    • Λευκοδυστροφίες 
    • Νευροϊνωμάτωση
    • Κακοήθης αναιμία
    • Ρήξη μεσοσπονδύλιου δίσκου 
    • Μικρά έμφρακτα παρεγκεφαλίδας 
    • Σαρκοείδωση 
    • Όγκοι σπονδυλικής στήλης 
    • Σύφιλη 
    • Συριγγομυελία
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Εγκεφαλονωτιαίο υγρό:

    • Μη φυσιολογική καμπύλη του κολλοειδούς χρυσού 
    • Αυξημένη γ-σφαιρίνη IgG
    • Ήπια μονοπυρηνική λεμφοκυττάρωση (λιγότερα από 40 κύτταρα/ml)
    • Συντρίμματα μυελίνης (βασική πρωτεΐνη μυελίνης)
    • Αρνητική ορολογική εξέταση για σύφιλη 
    • Φυσιολογική ή ελαφρά αυξημένη πρωτεΐνη (50-100 mg/100 ml)

    Δοκιμασίες για τον αποκλεισμό άλλων διαταραχών:

    • Δοκιμασία φθοριζόντων αντισωμάτων κατά του τρεπονήματος της σύφιλης (FTA-ABS)
    • ΤΚΕ
    • Δοκιμασίες για τις κλινικά υποπτευόμενες αγγειΐτιδες 
    • Ορολογία HTLV-I (ως ανθρώπινου λεμφώματος/λευχαιμίας Τ-κυττάρων)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Καταστροφή των ελύτρων μυελίνης των νευρικών ινών και των αξονικών κυλίνδρων ακέραιοι άξονες, γλοία και άλλες δομές 
    • Ατροφία των οπτικών νεύρων και των εγκεφαλικών ημισφαιρίων 
    • Τ-λεμφοκύτταρα κοντά στα τριχοειδή φλεβίδια 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Οπτικά προκλητά δυναμικά - μη φυσιολογικά στο 75-97% των διαγνωστικών περιπτώσεων σκλήρυνσης κατά πλάκας 
    • Προκλητά σωματοαισθητικά δυναμικά - μη φυσιολογικά στο 72-96% των περιπτώσεων 
    • Ακουστικά προκλητά δυναμικά στελέχους - μη φυσιολογικά στο 57-65% των περιπτώσεων 

    MS diagram symptoms full size

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Μαγνητική τομογραφία - (πιο ευαίσθητη από την αξονική τομογραφία) μπορεί να δείξει πολλές πλάκες 
    • Αξονική τομογραφία (διπλής δόσης, καθυστερημένη) - πλάκες

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Μη ειδικές δοκιμασίες για τη διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας 
    • Ιστορικό, φυσική εξέταση, ανάλυση ΕΝΥ, μαγνητική τομογραφία, δοκιμασίες προκλητών δυναμικών, επαναλαμβανόμενες παρατηρήσεις για μια χρονική διάρκεια 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Εξωνοσοκομειακός ασθενής, το περισσότερο δυνατό
    • Μακροχρόνια φροντίδα για φυσιοθεραπεία ή επιπλοκές, όπως η πυελονεφρίτιδα 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Μη ειδική θεραπεία. Οι υποτροπές εμφανίζονται απότομα και δυσχεραίνουν τη θεραπεία 
    • Συναισθηματική υποστήριξη, ενθάρρυνση και διαβεβαιώσεις  είναι απαραίτητα για να βοηθήσουν να ξεπεραστεί η έλλειψη ελπίδας
    • Απασχολησιοθεραπεία 
    • Εκτίμηση του ουροποιητικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών προβλημάτων (ανικανότητα συχνά σε άνδρες ασθενείς)
    • Αυτοκαθετηριασμοί για ανεπαρκή κένωση της κύστης (μόνιμος καθετήρας μπορεί να είναι απαραίτητος σε μερικούς ασθενείς)
    • Φυσιοθεραπεία για τη διατήρηση του εύρους των κινήσεων και της δύναμης και την αποφυγή μόνιμου σπασμού των μυών

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Διατήρηση της δραστηριότητας, αποφυγή υπερβολικής εργασίας και κόπωσης 
    • Ξεκούραση κατά τη διάρκεια περιόδων οξέων υποτροπών 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Εάν υπάρχει πρόβλημα δυσκοιλιότητας, λήψη πολλών υγρών, επιπλέον δίαιτα πλούσια σε φυτικές ίνες

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Η φαρμακευτική θεραπεία κατευθύνεται προς την ανακούφιση των συμπτωμάτων 
    • Πρεδνιζόνη 60 mg/ημέρα ή μεθυλοπρεδνιζόνη ΕΦ 500 mg για 5-7 ημέρες στις οξείες προσβολές κυρίως σε οπισθοβολβική νευρίτιδα 
    • Χρόνια κόπωση: αμανταδίνη 200-300 mg/ημέρα 
    • Σπαστικότητα: βαλκοφαίνη (χαμηλή δοσολογία για ξεκίνημα 5 mg 1-3 φορές την ημέρα, αυξήστε όπως χρειάζεται) ή διαζεπάμη 2-5 mg το βράδυ
    • Δυσκοιλιότητα: υπακτικά, παράγοντες που διογκώνουν τα κόπρανα, καθαρτικά υπόθετα
    • Προβλήματα από το ουροποιητικό: propantheline 7,5 mg κάθε 3-4 ώρες για ξεκίνημα, αυξήστε σε 15 , 3-4 φορές την ημέρα συν 15-30 mg, την ώρα του ύπνου ή oxybutilin chloride 5 mg 3-4 φορές την ημέρα
    • Μπορεί να ενδείκνυται προφυλακτική αντιβιοτική θεραπεία για λοιμώξεις του ουροποιητικού 
    • Ασυνέργεια ή τρόμος: δεν υπάρχει ιδανική θεραπεία. Μπορείτε να δοκιμάσετε β-αναστολείς πριμιδόνη ή κλοναζεπάμη
    • Κατάθλιψη και συναισθηματική ευματαβλητότητα: αμιτριπτυλίνη 10-25 mg πριν τον ύπνο αρχικά, στη συνέχεια αυξήστε όσο είναι ανεκτό
    • Παράνοια ή μανία: αλοπεριδόλη ή λίθιο
    • Μυοσκελετικός πόνος ή δυσχέρεια: μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη 
    • Συμπτώματα από το ένα ημιμόριο του προσώπου και δυσαισθησίες: καρβαμαζεπίνη 100-200 mg 1 ή 2 φορές την ημέρα. Να παρακολουθήσουν τα επίπεδα στον ορό
    • Ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες (π.χ. αζαθειοπρίνη, ACTH, μεθυλοπρεδνιζόνη, κυκλοφωσφαμίδη, ιντερφερόνες, κυκλοσπορίνη) 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Βακλοφαίνη 40-80 mg/ημέρα σε διαιρεμένες δόσεις για μείωση της σπαστικότητας 
    • Ιντερφερόνη 

    Θεραπείες για τη σκλήρυνση κατά πλάκας
    Ενδοφλέβια στεροειδή
    Γλυκοκορτικοειδή
    Φάρμακα τροποποιητικά της ασθένειας
    Συμπληρώματα διατροφής
    Εν τω βάθει διέγερση εγκεφάλου
    Πλασμαφαίρεση
    Φυσικές θεραπείες πολλαπλής σκλήρυνσης
    Τοξίνη Botulinum
    Εργοθεραπεία
    Εναλλακτικές και συμπληρωματικές θεραπείες
    Ερευνητικές θεραπείες για τη σκλήρυνση κατά πλάκας
    Δεν υπάρχει θεραπεία για σκλήρυνση κατά πλάκας (MS), αλλά τα φάρμακα και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορούν να σας βοηθήσουν να διαχειριστείτε την ασθένεια. Συνεργαστείτε στενά με το γιατρό σας για να βρείτε τη θεραπεία που είναι καλύτερη για εσάς και προκαλεί τις λιγότερες παρενέργειες.

    Φάρμακα τροποποιητικά της σκλήρυνσης κατά πλάκας

    Εάν έχετε έναν τύπο σκλήρυνσης κατά πλάκας που ονομάζεται υποτροπιάζουσα ή διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας, ο γιατρός σας μπορεί πρώτα να σας προτείνει ένα φάρμακο τροποποίησης της νόσου. Αυτά τα φάρμακα επιβραδύνουν την πρόοδο της νόσου και αποτρέπουν τα συμπτώματα.

    Τα φάρμακα λειτουργούν περιορίζοντας το ανοσοποιητικό σύστημα - την κύρια άμυνα του οργανισμού σας κατά των μικροβίων - έτσι ώστε να μην επιτίθεται στην προστατευτική επικάλυψη που ονομάζεται μυελίνη που περιβάλλει τα νεύρα.

    Μερικά φάρμακα χρησιμοποιούνται ως ενέσεις κάτω από το δέρμα ή γίνονται ενδομυϊκά. 

    -Βήτα ιντερφερόνες: Διευκολύνουν τη σοβαρότητα και τη συχνότητα των εκρήξεων. Μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως πόνο, κόπωση, πυρετό και ρίγη. Μπορεί να σας κάνουν επιρρεπείς σε λοιμώξεις. Αυτό συμβαίνει επειδή μειώνουν τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων, τα οποία βοηθούν το ανοσοποιητικό σας σύστημα να καταπολεμήσει τις ασθένειες.

    Περιλαμβάνουν:

    ιντερφερόνη βήτα-1α 
    ιντερφερόνη βήτα-1b 
    peginterferon beta-1a 

    -Glatiramer: Αυτό το φάρμακο σταματά το ανοσοποιητικό σας σύστημα από το να επιτεθεί στη μυελίνη που περιβάλλει και προστατεύει τα νεύρα σας.

    Μπορείτε να πάρετε άλλα φάρμακα ως χάπια:

    -Cladribine: Είναι ένα χάπι που λαμβάνεται μία φορά την ημέρα για πέντε ημέρες για ένα μήνα και μία φορά την ημέρα και πάλι για τον δεύτερο μήνα. Μπορεί να χρειαστείτε επανάληψη σε ένα χρόνο. Δεν προορίζεται για τη θεραπεία της υποτροπιάζουσας μορφής σκλήρυνσης κατά πλάκας, συμπεριλαμβανομένης της υποτροπιάζουσας-απομακρυσμένης νόσου και της ενεργού δευτερογενούς προοδευτικής νόσου. Μπορεί να επηρεάσει το ανοσοποιητικό σας σύστημα και να σας κάνει ευπαθή σε άλλες λοιμώξεις. Επίσης, προκαλεί τριχόπτωση και κάποια εξανθήματα.

    -Φουμαρικό διμεθύλιο: είναι ένα δισκίο που παίρνετε δύο φορές την ημέρα. Μπορεί να μειώσει τα ανοσοκύτταρά σας. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου είναι έξαψη, πόνος στο στομάχι, διάρροια, ναυτία και έμετος. 

    -Diroximel: Λαμβάνετε ένα δισκίο δύο φορές την ημέρα. Το φάρμακο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία υποτροπιάζουσων μορφών ΣΚΠ. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειές του είναι έξαψη, ερυθρότητα, κνησμός ή εξάνθημα, ναυτία, έμετος, διάρροια, στομαχικός πόνος ή δυσπεψία. 

    -Fingolimod: Λαμβάνετε ένα δισκίο μία φορά την ημέρα. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ο πονοκέφαλος, η διάρροια, ο πόνος στην πλάτη, ο βήχα; και οι μη φυσιολογικές εξετάσεις ήπατος και η βραδυκαρδία. Το φάρμακο συνδέεται επίσης με προοδευτική πολυεστιακή λευκοεγκεφαλοπάθεια.

    -Φουμαρικό μονομεθύλιο: Είναι ένα χάπι που λαμβάνεται δύο φορές την ημέρα και είναι παρόμοιο με το φουμαρικό διμεθύλιο. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η έξαψη, το κοιλιακό άλγος, η διάρροια και η ναυτία. Τα ηπατικά ένζυμα, επίσης, παρακολουθούνται.

    -Ozanimod: Είναι ένα χάπι που λαμβάνεται μία φορά την ημέρα. Ξεκινά με μια χαμηλή δόση και στη συνέχεια αυξάνεται κατά την πρώτη εβδομάδα. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η ζάλη, οι πονοκέφαλοι, οι αναπνευστικές λοιμώξεις και τα συμπτώματα κρυολογήματος. Δεν πρέπει να το πάρετε εάν έχετε προβλήματα με το ήπαρ ή την καρδιά.

    -Siponimod: Το λαμβάνετε σε μορφή δισκίου. Μπορεί να επηρεάσει το ανοσοποιητικό σας σύστημα και έχει συνδεθεί με θρόμβωση στα άκρα. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι διάρροια, ζάλη, οίδημα στα άκρα, υψηλή αρτηριακή πίεση, πονοκέφαλοι και επιβραδυνόμενος καρδιακός παλμός. Δεν πρέπει να παίρνετε το siponimod εάν είστε έγκυος.

    -Teriflunomide: Ένα δισκίο παίρνετε μία φορά την ημέρα. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η διάρροια, τα μη φυσιολογικά ηπατικά τεστ, η ναυτία και η τριχόπτωση. Μπορεί να οδηγήσει σε ηπατικά προβλήματα και γενετικές ανωμαλίες. Μην το πάρετε εάν είστε έγκυος.

    - Το Alemtuzumab και η μιτοξαντρόνη: Είναι φάρμακα χημειοθεραπείας που έχουν σχεδιαστεί για τη θεραπεία του καρκίνου. Είναι μια επιλογή αν δεν απαντήσετε σε άλλες θεραπείες. Περιορίζουν το ανοσοποιητικό σας σύστημα και αποτρέπουν από την επίθεση στη μυελίνη. Μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακή βλάβη και  λευχαιμία.

    -Το Natalizumab και το ocrelizumab: Είναι επιλογές εάν άλλα φάρμακα δεν λειτουργούν. Το Natalizumab εμποδίζει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού να φτάσουν στον εγκέφαλο και στον νωτιαίο μυελό, όπου μπορούν να βλάψουν τα νεύρα. Το Ocrelizumab επιτίθεται σε ορισμένα Β κύτταρα και σταματά το ανοσοποιητικό σας σύστημα από το να επιτεθεί στο σώμα σας. Τα φάρμακα συνδέονται με λευχαιμία.

    Αντιμετώπιση φλεγμονών

    Στεροειδή: 

    Μεθυλπρεδνιζολόνη 
    Πρεδνιζόνη 
    ACTH 

    Πλασμαφαίρεση:

    Αυτό μπορεί να βοηθήσει όταν μια φλεγμονή δεν ανταποκρίνεται στα στεροειδή. Ο γιατρός σας θα αφαιρέσει λίγο από το αίμα σας και θα διαχωρίσει το υγρό τμήμα (που ονομάζεται πλάσμα) από τα κύτταρα του αίματός σας. Τα κύτταρα αναμιγνύονται με ένα διάλυμα πρωτεΐνης και επιστρέφουν στο σώμα σας.

    Έλεγχος συμπτωμάτων

    Μυϊκή δυσκαμψία και σπασμοί: Χαλαρωτικά μυών όπως το baclofen και η tizanidine ή ηρεμιστικά όπως η clonazepam  και η diazepam 

    Κόπωση: Amantadine, armodafinil, modafinil 

    Κατάθλιψη: Αντικαταθλιπτικά, όπως βουπροπιόνη, φλουοξετίνη και σερτραλίνη

    Προβλήματα της ουροδόχου κύστης: Οξυβουτυνίνη  ή τολτεροδίνη 

    Φυσικοθεραπεία

    Εναλλακτικές θεραπείες

    Βιταμίνη D: Τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D στο αίμα σας μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες εμφάνισης σκλήρυνσης κατά πλάκας. 

    Βελονισμός: Αυτή η παραδοσιακή κινεζική θεραπεία υποστηρίζει ότι η ενέργεια που ονομάζεται chi ρέει κατά μήκος του σώματός σας σε γραμμές που ονομάζονται μεσημβρινοί. Όταν το chi σας είναι άσχημο, η ασθένεια ή ο πόνος είναι αποτέλεσμα. Ο βελονιστής σύρει λεπτές βελόνες σε σημεία κατά μήκος των μεσημβρινών για να αλλάξει τη ροή της ενέργειάς σας. Μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να βοηθήσει τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας, όπως κόπωση, πόνο, διάθεση, σπαστικότητα, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα και προβλήματα στην ουροδόχο κύστη.

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Απαιτείται παρακολούθηση

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Μη γνωστά προληπτικά μέτρα. Αποφύγετε παράγοντες που επισπεύδουν μια προσβολή, κυρίως stess από ζεστό καιρό 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Κώμα
    • Οξύ οργανικό ψυχοσύνδρομο (παραλήρημα)
    • Συναισθηματική ευμεταβλητότητα 
    • Νυσταγμός 
    • Ατροφία οπτικού νεύρου
    • Παραπληγία 
    • Σεξουαλική ανικανότητα (άνδρες)
    • Λοιμώξεις ουροποιητικού σωλήνα

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Ιδιαίτερα ποικίλλουσα και απρόβλεπτη. Περίπου 70% των ασθενών ενεργώς δραστήριοι, δημιουργικοί στη ζωή τους με μακρές υφέσεις 
    • Μπορεί να καταστήσει ανάπηρο στην πρώιμη ενήλικη ζωή ή να προκαλέσει το θάνατο μέσα σε μήνες από την έναρξή της
    • Ο μέσος όρος διάρκειας της νόσου ξεπερνά τα 25 χρόνια, υποτροπή σε ένα χρόνο σε 30%, σε 5-9 χρόνια 20%, σε 10-30 χρόνια 10%

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Σπάνια πριν την εφηβεία

    Γηριατρικό: Υποτροπές λιγότερο συχνές σε αυτή την ηλικιακή ομάδα

    ΚΥΗΣΗ

    Μερικές φορές είναι εκλυτικός παράγοντας για την πολλαπλή σκλήρυνση 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Επειδή η πορεία είναι πολυποίκιλη και απρόβλεπτη, αποφύγετε την απαισιόδοξη πρόβλεψη 
    • 30-40% των ασθενών με οπτική νευρίτιδα μόνο, τελικά αναπτύσσουν άλλα σημεία

    Συμπληρώματα διατροφής για όσους έχουν σκλήρυνση κατά πλάκας

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για όσους έχουν πολλαπλή σκλήρυνση

    Signs and Symptoms of Multiple Sclerosis

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Νευρίτιδα

    Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση και Κάνναβη

    Θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας με ιατρική κάνναβη

    Η καλύτερη θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι συχνότερη στις γυναίκες

    Τα βλαστοκύτταρα θεραπεύουν την σκλήρυνση κατά πλάκας

    Alemtuzumab για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Ποιοι πρέπει να πίνουν φρέσκο χυμό μαριχουάνας

    Η κανναβιδιόλη βοηθάει στην ανακούφιση του πόνου

    Η χαμηλή χοληστερόλη μειώνει τη διάρκεια ζωής

    Μυστικά για την καλύτερη θεραπεία στη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

    Medorrhinum στην ομοιοπαθητική

    Νευροεμβιομηχανική

    Ρόφημα κουρκουμίνης για τον καρκίνο

    Ιντερφερόνες

    Φουμαρικός μεθυλεστέρας για την σκλήρυνση κατά πλάκας

    Το τέλος των αυτοάνοσων νοσημάτων

    Φαμπριδίνη στη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Χρήσιμες συμβουλές για την σκλήρυνση κατά πλάκας

    Έχετε σκλήρυνση κατά πλάκας;

    Οπτική νευρίτιδα

    Κάνναβη και Κανναβινοειδή

    Θεραπεία με εκχύλισμα θύμου αδένα

    Μήπως έχετε ακράτεια κοπράνων;

    Δυσκοιλιότητα

    Hand Tutor

    Εγέρθητι

    Νέα φάρμακα για τις αυτοάνοσες παθήσεις

    Το χάπι για τη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Υπάρχει θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας;

    Δαντρολένιο

    Σκλήρυνση κατά πλάκας

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ηπατίτιδα Λοίμωξη από σαλμονέλα »