Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019 12:04

Σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης οργάνων

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Οικονομική αξιολόγηση των μεταμοσχεύσεων

 

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Με αφορμή τη διενέργεια μεταμοσχεύσεων πνευμόνων στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με την έκδοση της σχετικής άδειας από το υπουργείο Υγείας.

Οι μεταμοσχεύσεις πνευμόνων θα πραγματοποιούνται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με τη συνεργασία του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» και του Γενικού Νοσοκομείου Αττικής «Σισμανόγλειο». Στην αρχική φάση θα υπάρξει υποστήριξη από το Θωρακοχειρουργικό Τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Βιέννης υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή Walter Klepetko.

Η υποστήριξη αυτή, αναφέρεται σε ανακοίνωση του Ωνασείου, προβλέπεται από τη συμφωνία μεταξύ του υπουργείου Υγείας, του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βιέννης, στο οποίο εκπαιδεύθηκαν έξι γιατροί του προγράμματος.

Τα έξοδα για την εκπαίδευση τους ανέλαβε το ‘Ιδρυμα Ωνάση.

Μέχρι σήμερα οι Έλληνες ασθενείς, ήταν αναγκασμένοι να πηγαίνουν σε μεταμοσχευτικά κέντρα του εξωτερικού, για μεταμόσχευση πνευμόνων. Από τα στοιχεία του Ενικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων προκύπτει ότι κάθε χρόνο ο Οργανισμός δίνει έγκριση μετάβασης στο εξωτερικό για μεταμόσχευση πνεύμονα κατά μέσο όρο σε 13 ασθενείς, και για επανέλεγχο των μεταμοσχευθέντων με πνεύμονα σε 92...

Το περσινό έτος μόλις 3 μεταμοσχεύσεις Ελλήνων πραγματοποιήθηκαν στο Μεταμοσχευτικό Κέντρο Της Βιέννης.

Το μέσο κόστος των μεταμοσχεύσεων πνεύμονα ανά έτος είναι 2.600.000 ευρώ (αντιπροσωπεύει το 26% του συνόλου των μεταμοσχεύσεων εξωτερικού) και το μέσο κόστος των επανελέγχων των μεταμοσχευθέντων με πνεύμονα ανά έτος είναι 460.000 ευρώ (αντιπροσωπεύει το 46% του συνόλου).

Στα κόστη αυτά δεν περιλαμβάνονται οι νοσηλείες λόγω παρενεργειών, ούτε λαμβάνεται υπόψη το ποσοστό επιβίωσης των μεταμοσχευθέντων ασθενών, αλλά ούτε η ποιότητα ζωής τους!

Οι μεταμοσχεύσεις αφορούν λιγότερους από εκατόν είκοσι ασθενείς, ετησίως, στην Ελλάδα, που είναι μια πολύ μικρή ομάδα ασθενών.

Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων αποτελούν μια ιατρική διαδικασία που απαιτεί τεράστια ποσά και πανάκριβο εξοπλισμό.

Το ενδιαφέρον παρουσιάζεται δυσανάλογο με το αποτέλεσμά τους...

Πρέπει να γίνονται οι μεταμοσχεύσεις και πια τα κριτήρια με τα οποία εντάσσονται οι ασθενείς στο πρόγραμμα, αλλά και ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες στην ποιότητα ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών και αυτών που δίνουν τα όργανά τους και στην κοινωνία;

Η κριτική κατά των μεταμοσχεύσεων

Το ενδεχόμενο της διαπίστωσης του εγκεφαλικού θανάτου χωρίς την ακριβή τήρηση των κριτηρίων του

το εμπόριο των οργάνων

Η αλόγιστη προβολή των ΜΜΕ προς όφελος και συμφέρον συγκεκριμένων γιατρών και μεταμοσχευτικών κέντρων

Η μη δίκαιη κατανομή μοσχευμάτων

Η παραβίαση της λίστας των υποψήφιων ληπτών 

Η υιοθέτηση της λεγόμενης «εικαζόμενης συναίνεσης».

Οικονομικές αξιολογήσεις των Μεταμοσχεύσεων 

Φυσικά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν.

Γι΄αυτό σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να υπάρξει προβληματισμός...

 metamosxeysi 5

Τις τελευταίες δεκαετίες, χάρη στις βελτιώσεις στη θεραπεία ανοσοκαταστολής, η μεταμόσχευση οργάνων χρησιμοποιείται για έναν αριθμό παθήσεων, όπως είναι η μυοκαρδιοπάθεια τελικού σταδίου.

Το κόστος της μεταμόσχευσης έχει μειωθεί γενικά με την πάροδο του χρόνου, ενώ η επιβίωση και η ποιότητα ζωής έχουν βελτιωθεί. Αυτό δείχνει ότι η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας των μεταμοσχεύσεων θα έπρεπε, επίσης, να έχει βελτιωθεί.

Οι τεχνικές των μεταμοσχεύσεων έχουν βελτιωθεί,  επίσης κατά την περίοδο αυτή.

Συνεπώς, είναι σημαντικό να υπάρχουν επικαιροποιημένες εκτιμήσεις της σχέσης κόστους-αποτελεσματικότητας των μεταμοσχεύσεων οργάνων, προκειμένου να διασφαλιστεί, ότι οι σπάνιοι πόροι της κοινωνίας να χρησιμοποιούνται με τρόπο που μεγιστοποιεί την κοινωνική υγεία και αντιστοιχεί στην τρέχουσα πρακτική θεραπείας.

Η μεταμόσχευση οργάνων είναι, επίσης, ένα ενδιαφέρον θέμα στην οικονομία της υγείας λόγω της έλλειψης οργάνων.

Ο πραγματικός αριθμός των μεταμοσχεύσεων που εκτελούνται αυξάνεται, συνεχώς. 

Υπάρχει, όμως, γενική έλλειψη οικονομικών αξιολογήσεων στον τομέα των μεταμοσχεύσεων.

Παρόλο που η μεταμόσχευση νεφρού φαίνεται να είναι οικονομικά αποδοτική και εξοικονομεί κόστη σε σύγκριση με την αιμοκάθαρση δεν ισχύει αυτό για τις μεταμοσχεύσεις όλων των οργάνων. 

Τα πεδία που πρέπει να μελετούνται πριν γίνει επένδυση στις μεταμοσχεύσεις: Ανάγκη για μεταμόσχευση, διαδικασία μεταμόσχευσης, ανεύρεση κατάλληλου οργάνου μεταμόσχευσης, κόστος, ωφέλεια κόστους, ελαχιστοποίηση του κόστους και οικονομική αξιολόγηση. 

Δεν υπάρχουν μελέτες για τις μεταμοσχεύσεις:

Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με τη μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων και / ή μυελού των οστών.

Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με  τα αλλομοσχεύματα.

Δεν υπάρχουν μελέτες με τεχνητό ή μη ανθρώπινο ιστό (ξενομόσχευμα).

Δεν υπάρχουν μελέτες που να συγκρίνουν μια διαδικασία μεταμόσχευσης με μια άλλη.

Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με τα προγράμματα για την αύξηση των διαθέσιμων μοσχευμάτων.

Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων θεωρούνται, ακόμη, πειραματικές θεραπείες. 

Στις μεταμοσχεύσεις παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες, όπως η σοβαρότητα της νόσου και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση κ.ά. Η χρήση ανοσοκατασταλτικών, οι παρενέργειες από τις μεταμοσχεύσεις , τα κριτήρια για την διεξαγωγή μεταμοσχεύσεων και ο αριθμός και η ποιότητα των οργάνων που δωρίζονται,  είναι παράγοντες έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας, καθιστώντας τη σύγκριση μεταξύ των μελετών δύσκολη. 

metamosxeysi 4

-Μεταμόσχευση νεφρού

Η μεταμόσχευση νεφρού είναι και φθηνότερη και αποτελεσματικότερη από την αιμοκάθαρση. Η νεφρική μεταμόσχευση πρέπει να επεκταθεί και να αντικαταστήσει τη θεραπεία αιμοκάθαρσης, καθώς αυτό θα εξοικονομήσει πόρους στον τομέα της υγείας.

Ωστόσο, ο λόγος κόστους-αποτελεσματικότητας διαφέρει μεταξύ των διαφόρων υποομάδων πληθυσμού, ανάλογα με την ποιότητα των νεφρών που δωρίζονται και των χαρακτηριστικών των ασθενών, όπως η ηλικία και η συνοσηρότητα. Επομένως, είναι πιθανό η μεταμόσχευση νεφρού να μην κοστίζει για ορισμένες ομάδες και ίσως να μην θεωρείται καθόλου αποτελεσματική για ορισμένες άλλες.

Το προσδόκιμο ζωής χωρίς νεφρική θεραπεία τελικού σταδίου είναι ανύπαρκτο και ως εκ τούτου η εναλλακτική λύση για σύγκριση με τη μεταμόσχευση δε συνεπάγεται κόστος και δεν έχει κανένα όφελος (δηλαδή άμεσος θάνατος).

Η θεραπεία σήμερα, γενικά, γίνεται  σε μια προγενέστερη φάση της νόσου και ο χρόνος αναμονής για την εύρεση μοσχεύματος, επηρεάζει, επίσης, τον λόγο κόστους-αποτελεσματικότητας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, εξετάζονται οι επιτυχείς μεταμοσχεύσεις και δεν συμπεριλαμβάνονται το κόστος και τα αποτελέσματα των αποτυχημένων μεταμοσχεύσεων. 

Η μεταμόσχευση νεφρού από ζωντανό δότη φαίνεται να είναι πιο αποδοτική από ό, τι η μεταμόσχευση από νεκρό δότη. Αυτό πιθανότατα συνδέεται με τη μείωση του χρόνου αναμονής και με τις δαπάνες  για την αιμοκάθαρση.  Αυτό μειώνει την αποδοτικότητα από πλευράς κόστους, αν και η λαπαροσκοπική νεφρεκτομή μειώνει τις δυσμενείς επιπτώσεις.

-Μεταμόσχευση ήπατος

Η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να θεωρηθεί ότι αξίζει τον κόπο, τουλάχιστον, με νεκρούς δότες και για συγκεκριμένες ομάδες ασθενειών. 

Η μεταμόσχευση ζώντων δοτών  έχει γενικά υψηλότερη αναλογία κόστους-αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, φαίνεται ότι μπορεί, επίσης, να είναι αποδοτική, ειδικά όταν υπάρχει μεγάλη λίστα αναμονής για ένα όργανο από αποθανόντα δότη. Αυτό συνδέεται με τον κίνδυνο επιπλοκών και επιδείνωσης της κατάστασης υγείας κατά τη διάρκεια του χρόνου που δαπανάται στη λίστα αναμονής. Όταν αυτός ο κίνδυνος επιπλοκών καθίσταται αρκετά υψηλός, αυτό υπερβαίνει τον κίνδυνο για τον ζωντανό δότη. Τέλος, θα πρέπει να καταγράφεται με ακρίβεια η επίδραση στους ζώντες δότες, μετά από μακρά περίοδο παρακολούθησης και να εξετάζεται η ικανότητα επιστροφής του ασθενούς στην εργασία και η φροντίδα που θα απαιτείται, το υπόλοιπο της ζωής του. 

metamosxeysi 3

-Μεταμόσχευση πνεύμονα

Η μεταμόσχευση πνευμόνων είναι, πιθανώς, οικονομικά αποδοτική σε σύγκριση με άλλες ιατρικές θεραπείες. 

Ωστόσο, υπάρχουν κάποια προβλήματα με την παρακολούθηση μετά τη μεταμόσχευση, η οποία συχνά είναι σύντομη και οι εκτιμήσεις για το κόστος πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της ασθένειας.

Υπάρχουν, επίσης, διαφορές μεταξύ των διαφόρων διαδικασιών μεταμόσχευσης πνεύμονα, και αυτό θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη.

Όταν τα μοσχεύματα τα κατάλληλα είναι πολύ λίγα και οι ασθενείς που κρίνονται κατάλληλοι για μεταμόσχευση πολλοί λίγοι, αμφισβητείται η επένδυση τόσων δισεκατομμυρίων στις μεταμοσχεύσεις....

-Μεταμόσχευση καρδιάς

Ο κύριος περιορισμός στις οικονομικές αξιολογήσεις για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς είναι ότι δεν περιλαμβάνεται το ευρύτερο κόστος και τα αποτελέσματα για τον ασθενή και τους άλλους (π.χ. παραγωγικότητα εργασίας, φροντίδα κλπ.).

Επομένως, δεν μπορεί να εκτιμηθεί η αξία των καρδιακών μεταμοσχεύσεων.

Η μεταμόσχευση καρδιάς βρίσκεται εντός του κανονικά αποδεκτού εύρους από πλευράς κόστους-αποτελεσματικότητας από την άποψη της υγειονομικής περίθαλψης.

Μελλοντικές μελέτες χρειάζονται όχι μόνο για να καταγραφούν περισσότερα αποτελέσματα (τόσο στην πλευρά του κόστους όσο και για το όφελος), αλλά πρέπει να έχουν κοινωνική προοπτική και μεθοδολογία που βασίζεται στην οικονομική έρευνα στον τομέα της υγείας.

-Μεταμόσχευση παγκρέατος

Οι μεταμοσχεύσεις παγκρέατος εκτελούνται γενικά για την αποκατάσταση του ελέγχου της γλυκόζης, σε διαβητικούς ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είτε το πάγκρεας είτε το πάγκρεας και ο νεφρός μεταμοσχεύονται ταυτόχρονα ή μεταμοσχεύεται πρώτα ο νεφρός.

Το πάγκρεας μπορεί, επίσης, να μεταμοσχευθεί μόνο, για διαβητικούς ασθενείς χωρίς νεφρική νόσο τελικού σταδίου.

Η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης του παγκρέατος είναι αβέβαιη και πρέπει, επίσης, να συμπεριληφθούν όλες οι δαπάνες και τα οφέλη και να τηρηθούν όλες οι μεθοδολογικές απαιτήσεις στην οικονομική έρευνα για την υγεία.

-Μεταμόσχευση λεπτού εντέρου

Η εντερική ανεπάρκεια οδηγεί σε αδυναμία λήψης των απαιτούμενων θρεπτικών και υγρών του σώματος. Η συνήθης θεραπεία είναι η ενδοφλέβια διατροφή (παρεντερική διατροφή), αν και αυτό μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές. Η μεταμόσχευση λεπτού εντέρου στοχεύει στην αποκατάσταση της λειτουργίας σε ασθενείς με εντερική ανεπάρκεια. Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για ασθενείς με αμετάκλητη εντερική ανεπάρκεια και
επιπλοκές από τη παρεντερική διατροφή. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη σχετικά με τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι δαπάνες και τα οφέλη, κατά προτίμηση από κοινωνική άποψη.

Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων θεωρούνται γενικά οικονομικά αποδοτικές ή εντός του εύρους άλλων αποδεκτών ιατρικών παρεμβάσεων.

Η κύρια αμφιβολία οφείλεται στο γεγονός ότι σχετικά λίγες οικονομικές αξιολογήσεις υπάρχουν ή καθόλου, δεδομένου ότι πολλά χαρακτηριστικά μεταμόσχευσης επηρεάζουν την αποδοτικότητα από πλευράς κόστους. Όσον αφορά την προσφορά, τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, τις προμήθειες οργάνων και τις διαδικασίες μεταμόσχευσης αυτές διαφέρουν μεταξύ χωρών, περιφερειών και ακόμη και νοσοκομείων.

Η νεφρική μεταμόσχευση είναι μια οικονομικά αποδοτική θεραπεία σε σύγκριση με την αιμοκάθαρση. Η μεταμόσχευση ήπατος φαίνεται, επίσης, να είναι οικονομικά αποδοτική, αλλά όχι όσο η μεταμόσχευση νεφρού. Για όλα τα άλλα όργανα δε φαίνεται να υπάρχει οικονομικό όφελος, για την κοινωνία.

Οι οικονομικές θεωρήσεις για τις μεταμοσχεύσεις θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη σημαντικές κοινωνικές πτυχές, όπως το κόστος για τον ασθενή, το κόστος για την οικογένεια και τους φίλους του ασθενούς και τα αποτελέσματα στην αγορά εργασίας. Προτιμάται συχνά μια κοινωνική προοπτική, καθώς, συλλαμβάνει όλα τα αποτελέσματα για την κοινωνία, ανεξάρτητα από το ποιος πληρώνει ή ποιον ωφελεί. Επίσης, απαιτείται μακρά παρακολούθηση για να συμπεριλαμβάνονται οι μελλοντικές επιπλοκές, αλλά κυρίως τα μελλοντικά οφέλη με τη μορφή βελτιωμένης ποιότητας ζωής και παραγωγικότητας. Τέλος, τα χαρακτηριστικά των ασθενών και των ασθενειών επηρεάζουν το κόστος και επομένως είναι σημαντικό να διεξάγονται αξιολογήσεις σε διαφορετικούς πληθυσμούς και υποομάδες.

Μια άλλη πλευρά αυτού του προβλήματος είναι ότι όλοι ασχολούνται με τις επιτυχημένες μεταμοσχεύσεις και δεν περιλαμβάνονται οι ανεπιτυχείς μεταμοσχεύσεις στο λόγο κόστους / αποτελεσματικότητας.

Συνιστάται η μελλοντική οικονομική αξιολόγηση των μεταμοσχεύσεων οργάνων να πραγματοποιηθεί από κοινωνική άποψη, λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορές στους ασθενείς και τους παράγοντες της νόσου, και κάνοντας σύγκριση με την επιλογή θεραπείας χωρίς μεταμόσχευση.

Πρέπει να χρησιμοποιηθούν πλούσια σύνολα δεδομένων, επιτρέποντας την παρακολούθηση σε μη ιατρικά ζητήματα, όπως το αποτέλεσμα στην αγορά εργασίας (ανεργία, απουσία ασθενείας, πρόωρη συνταξιοδότηση κ.λπ.) καθώς και τη χρήση της υγειονομικής περίθαλψης. Οι πιθανές επιπτώσεις στον ζωντανό δότη πρέπει, επίσης, να ληφθούν υπόψη σε μελλοντικές μελέτες, κατά προτίμηση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι επίσης σημαντικό να διεξάγονται αξιολογήσεις ανά χώρα, όπως η γενίκευση των διεθνών αποτελεσμάτων είναι δύσκολη. 

Οι μελλοντικές μελέτες να προσπαθήσουν, επίσης, να διεξαγάγουν τις κατάλληλες αναλύσεις ευαισθησίας προκειμένου να διαπιστωθεί η ευρωστία των αποτελεσμάτων. Αυτό συχνά λείπει σε πρόσφατες μελέτες, κάνοντας και τα δύο τα συμπεράσματα της σχέσης κόστους / αποτελεσματικότητας και τη γενίκευση των αποτελεσμάτων, πολύ δύσκολη υπόθεση...

Απαιτούνται οικονομικές αξιολογήσεις όλων των τύπων μεταμοσχεύσεων, αναλύοντας συγκεκριμένες ομάδες ασθενών, αλλά η ανάγκη για περισσότερες μελέτες είναι μεγαλύτερη για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς, πνεύμονα, εντέρου και  παγκρέατος. Όπως διαπιστώθηκε παραπάνω, οι μεταμοσχεύσεις νεφρών και ήπατος είναι σχετικά καλά μελετημένες και η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας μπορεί να προσδιοριστεί. Η μεταμόσχευση του παγκρέατος είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, δεδομένης της υψηλής συχνότητας εμφάνισης διαβήτη σε πολλές περιοχές του κόσμου, αν και η μελλοντική εστίαση θα μπορούσε μάλλον να είναι στα νησίδα του Langerhans.

Τα μελλοντικά σχέδια θα πρέπει να καθοριστούν και να προγραμματιστούν σε συνεργασία μεταξύ του οικονομικού τομέα της υγείας και του ιατρικού επαγγέλματος, προκειμένου να εξασφαλίζουν υψηλής ποιότητας μελέτες.

Οι μελλοντικές μελέτες πρέπει να χρησιμοποιήσουν μεθόδους για τη μείωση απόκλισης της εκτίμησης των δεδομένων, λόγω μη συγκρίσιμων δειγμάτων στις εναλλακτικές λύσεις.

metamosxeysi 1

Τα τεχνητά όργανα που αναπτύσσονται έχουν κάποια πλεονεκτήματα

Τεχνητά ανθρώπινα όργανα, από μύτες και αυτιά μέχρι τραχείες και τμήματα της καρδιάς, που είναι απολύτως λειτουργικά, έχουν αναπτυχθεί και ήδη μεταμοσχεύονται στους ασθενείς με επιτυχία.

Η επιστημονική φαντασία έχει γίνει πραγματικότητα, καθώς αναπτύσσονται όργανα του ανθρώπινου σώματος, με σκοπό να δώσουν λύση στο σημαντικό πρόβλημα της έλλειψης μοσχευμάτων που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τα τεχνητά όργανα αναπτύσσονται από τα κύτταρα κάθε ασθενή, γεγονός που σημαίνει ότι ο κίνδυνος να απορρίψει ο οργανισμός το μόσχευμα είναι ελάχιστος έως μηδαμινός. Έτσι, παράλληλα περιορίζεται και η ανάγκη χορήγησης φαρμάκων μετά τη μεταμόσχευση για να αποφευχθεί ο κίνδυνος της απόρριψης.

Τα περισσότερα όργανα σχηματίζονται με τη βοήθεια κολλαγόνου και άλλων πρωτεϊνών, καθώς, επίσης, από υλικά που αναπτύσσονται με τη χρήση της νανοτεχνολογίας, είναι ανθεκτικά στις μολύνσεις και τα βακτήρια και παράλληλα διαθέτουν πόρους που έχουν το κατάλληλο μέγεθος για να στηρίζουν τα κύτταρα.

Τεχνητά όργανα, όπως μια αρτηρία και αγωγούς δακρύων, τμήματα αγγείων και καρδιάς, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη χρήση τους στη θεραπεία των φραγμένων αρτηριών και των καρδιολογικών προβλημάτων γενικότερα, αλλά και η ανάπτυξη ολόκληρων οργάνων (νεφρός, ήπαρ, καρδιά, πνεύμονας, πάγκρεας, λεπτό έντερο κ.ά) θα φέρουν την επανάσταση στην αντικατάσταση των κατεστραμμένων οργάνων....

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να υπάρξει προβληματισμός....

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία σας

metamosxeysi 7

Διαβάστε, επίσης,

Νεφρωνόφθιση

Φυσικές θεραπείες της πνευμονικής ίνωσης

Κίρρωση του ήπατος

Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

Τι πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν ΧΑΠ

Α1 αντιθρυψίνη

Κυστική ίνωση

Προμεταμοσχευτικός έλεγχος για μεταμόσχευση νεφρού

Βιοϊατρική μηχανική

Τεχνητό λεπτό έντερο

Τοκετός μετά από μεταμόσχευση μήτρας

Φορητή συσκευή αιμοκάθαρσης για τους νεφροπαθείς

Κατασκευή τραχείας με εκτυπωτή

Πότε γίνεται μηχανική στήριξη καρδιάς

Μεταμόσχευση τεχνητού αυτιού

Η εκτύπωση καρδιάς είναι πραγματικότητα

Οστικά μοσχεύματα στις γνάθους

Μεταμόσχευση πνεύμονος

Η ιστορία των μεταμοσχεύσεων

Ανάπτυξη κακοήθειας μετά από μεταμόσχευση οργάνων

Μεταμόσχευση κοπράνων

Μετάγγιση λευκών αιμοσφαιρίων

Κατασκευή οργάνων από κύτταρα για μεταμόσχευση

Αλλογενής μετάγγιση αίματος

Λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων

Όταν ένας άνδρας δεν έχει πέος

Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση

Η νέα τεχνητή καρδιά

Εκτυπωτής ανθρώπινων οργάνων

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 64 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019 18:22
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ιστοπλάσμωση Ιστοπλάσμωση

    Η ιστοπλάσμωση είναι μυκητιασική λοίμωξη

     

    Η ιστοπλάσμωση είναι μυκητιασική λοίμωξη από το Histoplasma capsulatum, ένα δίμορφο σαπρόφυτο του εδάφους, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις.

    Η αρχική λοίμωξη σε φυσιολογικό ξενιστή είναι συχνά ασυμπτωματική.

    Στις άλλες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται: μια αυτοπεριοριζόμενη γριπώδης συνδρομή, μεσοθωρακική ίνωση, σχηματισμός ουλών, χρόνια πάθηση με σχηματισμό κοιλοτήτων σε άτομα με αποφρακτική πνευμονοπάθεια και διάχυτη ιστοπλάσμωση σε ανοσοακατεσταλμένα άτομα και βρέφη.

    Το Histoplasma capsulatum βρίσκεται ως μικκύλιο στη φύση και ως ζυμομύκητας όταν εκτίθεται στις θερμοκρασίες του σώματος.

    Οι σπόροι μπορεί να είναι δραστικοί έως και 10 χρόνια.

    Η έκθεση του μύκητα σε περιττώματα πουλιών ή νυχτερίδων ευνοεί την ανάπτυξή του.

    Η χρόνια πνευμονική ιστοπλάσμωση εμφανίζεται, συνήθως, σε λευκούς άνδρες με αποφρακτική πνευμονοπάθεια και προσβολή των κορυφών των πνευμόνων με σχηματισμό κοιλοτήτων. Σε αυτούς τους ασθενείς η λοίμωξη υπάρχει σιωπηλα.

    Η διάχυτη ιστοπλάσμωση στα ανοσοκατεσταλμένα άτομα είναι μια ευκαιριακή διάσπαρτη λοίμωξη που μοιάζει με τη σήψη και εξελίσσεται σε ανεπάρκεια πολλών οργάνων.

    Η ιστοπλάσμωση επηρεάζει το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα.

    Εμφανίζεται, συχνά, σε ασθενείς με AIDS 5%. Τα βρέφη κάτω του έτους αποτελούν το 1/3 των περιπτώσεων και αναπτύσσουν διάχυτη ιστοπλάσμωση. Οι ηλικιωμένοι άνω των 60 ετών έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο για ιστοπλάσμωση.

    Η οξεία ισοπλάσμωση έχει ίδια επίπτωση σε άνδρες και γυναίκες, ενώ η διάχυτ έχει μεγαλύτερη επίπτωση στους άνδρες σε αναλογία άνδρες:γυναίκες 10:1.

    Σημεία και συμπτώματα ιστοπλάσμωσης

    Η πρωτοπαθής λοίμωξη σε φυσιολογικούς ξενιστές είναι, συνήθως, ασυμπτωματική.

    Έκθεση σε δυνατό εμβόλιο από σπόρους προκαλεί γριπώδη συνδρομή με κεφαλαλγία, πυρετό, ρίγη, μη παραγωγικό βήχα, μυαλγίες και αρθραλγίες.

    Παράγοντες κινδύνου για ιστοπλάσμωση

    Σπηλαιολογία

    Καθαρισμός πτηνοτροφείων

    Ανασκαφές κοντά σε φωλιές πουλιών

    Κατεδάφιση ή ανακαίνιση παλιών κτιρίων

    Επαφή με σάπια ξύλα ή νεκρά δέντρα

    Συχνή έκθεση σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση σε περιττώματα πουλιών

    Ανοσοκαταστολή

    Διαφορική διάγνωση ιστοπλάσμωσης

    Άτυπη πνευμονία και ιογενής πνευμονίτιδα

    Άλλες μυκητιασικές λοιμώξεις, όπως βλαστομύκωση και κοκκιδιοειδομύκωση

    Πνευμονοκονίαση

    Λέμφωμα

    Κακοήθειες που σχετίζονται με λεμφαδενοπάθεια του μεσοθωρακίου

    istoplasmosi 2

    Εργαστηριακά Ευρήματα Ιστοπλάσμωσης

    Τίτλος αντισωμάτων σύνδεσης του συμπληρώματος 1:8 ή 1:16 κάνει τη διάγνωση πιθανή, ενώ 1:32 ή οξεία τεραπλάσια αύξηση του τίτλου αποτελεί ισχυρή ένδειξη.

    Σε χρόνια ιστοπλάσμωση και στη διάσπαρτη μορφή της νόσου οι καλλιέργειες πτυέλων, βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος, μυελού των οστών, λεμφαδένων, αίματος, ήπατος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί να είναι θετικές. Η παρουσία των χαρακτηριστικών οργανισμών με χρώση αργύρου στη βιοψία και τα βρογχοκυψελιδικά εκπλύματα είναι διαγνωστική.

    Οι ορολογικές δοκιμασίες μπορεί να είναι ψευδώς αρνητικές στα αρχικά στάδια της νόσου και στους ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς.

    Ψευδώς θετικά αποτελέσματα μπορεί να παρατηρηθούν σε φυματίωση και άλλες μυκητιασικές λοιμώξεις.

    Ψευδώς θετικοί τίτλοι σύνδεσης του συμπληρώματος μπορεί να παρατηρηθούν μετά από δερματική δοκιμασία αντιγόνου ιστοπλασμίνης.

    Η χαμηλή κάθαρση των αντισωμάτων μπορεί να υποδεικνύει ασθενείς με προηγούμενο ιστορικό ιστοπλάσμωσης που τώρα έχουν μια διαφορετική πάθηση.

    Από παθολογοανατομικά ευρήματα παρατηρούνται ατελώς σχηματισμένα κοκκιώματα με τυροειδοποίηση και από την ιστολογική εξέταση της βρογχοσκόπησης παρατηρούνται ζυμομύκητες με χρώση αργυρούχου μεθαιναμίνης.

    Γίνεται επιβεβαίωση της παρουσίας αντιγόνων Histoplasma capsulatum στα ούρα.

    Γίνεται βρογχοσκόπηση.

    Η ακτινογραφία θώρακος δείχνει λεμφαδενοπάθεια με αποτιτανώσεις στο μεσοθωράκιο.

    istoplasmosi 3

    Φαρμακευτική αγωγή σε ιστοπλάσμωση

    Αμφοτερικίνη Β 1mg δοκιμαστική δόση και μετά 0,25mg/Kg/δόση που αυξάνεται ως 0,5mg/Kg/δόση με αθροιστική δόση 1-2 gm

    Κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως

    Οι ασθενείς με AIDS αμφοτερικίνη Β 1-1,5 g για 8 εβδομάδες και θεραπεία συντήρησης με κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως ή αμφοτερικίνη Β 50-100 mg την εβδομάδα.

    Σε χρόνια ιστοπλάσμωση με σχηματισμό κοιλοτήτων χορηγείται αμφοτερικίνη Β 2-2,5 gr αθροιστικά ή κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως για 12 εβδομάδες.

    Σε κοκκίωμα μεσοθωρακίου που μοιάζει με ινώδη μεσοθωρακίτιδα γίνεται θεραπεία με αμφοτερικίνη Β.

    Η φλουκοναζόλη είναι επίσης, δραστική κατά του H. capsulatum.

    Σε ινώδη μεσοθωρακίτιδα δεν υπάρχει ενεργός λοίμωξη.

    Η αμφοτερικίνη Β είναι νεφροτοξική. Επίσης, παρακολουθούνται τα επίπεδα καλίου και μαγνησίου. Τα ρίγη προλαμβάνονται με μεπεριδίνη και ο πυρετός και τα φρίκια με ακεταμινοφαίνη και διφαινυδραμίνη.

    Η κετοκοναζόλη έχει γαστρεντερικές διαταραχές, αναστέλλει τη σύνθεση τεστοστερόνης και πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ηπατική δυσλειτουργία.

    istoplasmosi 4

    Επιπλοκές της ιστοπλάσμωσης

    Δευτεροπαθής απόφραξη βρόγχου, τραχείας ή οισοφάγου από αδενοπάθεια ή βρογχολιθίαση.

    Αποτιτανώσεις στους πνεύμονες, τη σπλήνα και το ήπαρ, περικαρδίτιδα, πλευρίτιδα ή πλευριτική συλλογή.

    Η ινώδης μεσοθωρακίτιδα προκαλεί στένωση των βρόγχων και των αγγείων του μεσοθωρακίου με αποτέλεσμα πνευμονική υπέρταση, σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας και βρογχική απόφραξη.

    Οξεία νεφρική ανεπάρκεια, ηπατική δυσλειτουργία και υποκαλιαιμία συμβαίνει από τη θεραπεία.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τους μύκητες

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τους μύκητες

    istoplasmosi 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρυπτοκοκκίαση

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Ραγοειδίτιδα

    Νοσήματα ενδεικτικά πιθανού AIDS στα παιδιά

    www.emedi.gr

     

     

  • Πενταμιδίνη Πενταμιδίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πενταμιδίνη την ισοθειονική

    Η πενταμιδίνη είναι φάρμακο κατά των πρωτοζώων.

    Η πενταμιδίνη παρεμποδίζει τη χρησιμοποίηση του φυλλικού οξέος.

    Η πενταμιδίνη είναι ένα αντιμικροβιακό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας, της λεϊσμανίασης, της μπεμπέσιωσης (πυροπλάσμωσης) και για την πρόληψη και θεραπεία της πνευμονίας (PCP)-Pneumocystis Carinii pneumonia σε άτομα με κακή ανοσολογική λειτουργία.

    Στην αφρικανική τρυπανοσωμίαση χρησιμοποιείται για την πρώιμη νόσο πριν από την εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος, ως δεύτερη επιλογή μετά τη σουραμίνη.

    Είναι μια επιλογή τόσο για τη σπλαχνική λεϊσμανίαση όσο και για τη δερματική λεϊσμανίαση. 

    Η πενταμιδίνη μπορεί να χορηγηθεί με έγχυση σε φλέβα ή σε μυ ή με εισπνοή. 

    Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της ενέσιμης μορφής: τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ο πόνος στο σημείο της ένεσης, η ναυτία, ο έμετος, η χαμηλή αρτηριακή πίεση και τα νεφρικά προβλήματα.

    Συχνές παρενέργειες της εισπνεόμενης μορφής: ο συριγμός, ο βήχας και η ναυτία.

    Δεν είναι σαφές εάν οι δόσεις θα πρέπει να αλλάξουν σε εκείνους με προβλήματα στα νεφρά ή στο ήπαρ.

    Η πενταμιδίνη δεν συνιστάται στην αρχή της εγκυμοσύνης, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.

    Η ασφάλειά της κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι ασαφής.

    Η πενταμιδίνη ανήκει στην οικογένεια αρωματικών διαμιδινικών φαρμάκων.

    Ενώ, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το φάρμακο δεν είναι απολύτως σαφής, πιστεύεται ότι προκαλεί μείωση της παραγωγής DNA, RNA και των πρωτεΐνών.

    pentamidine 1

    Ιατρικές χρήσεις πενταμιδίνης

    Θεραπεία της πνευμονίας που προκαλείται από την Pneumocystis jirovecii και carinii.

    Πρόληψη της πνευμονίας από Pneumocystis σε ενήλικες με HIV που έχουν ένα ή και τα δύο από τα ακόλουθα: Παλιά πνευμονία από PCP, CD4 + count ≤ 200mm³ 

    Θεραπεία της λεϊσμανίασης 

    Θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας που προκαλείται από το Trypanosoma brucei gambiense

    Είναι ισχυρό αντικαρκινικό φάρμακο

    Η πενταμιδίνη είναι δυνητικός ανταγωνιστής μικρού μορίου που διαταράσσει την αλληλεπίδραση μεταξύ του υποδοχέα S100P και RAGE

    Στην εγκυμοσύνη συνιστάται μόνο εάν το φάρμακο trimetoprim-sulfamethoxazole αντενδείκνυται.

    Οι κίνδυνοι και τα οφέλη για τη μητέρα θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη λήψη του φαρμάκου κατά το θηλασμό.

    Η πενταμιδίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην πρόληψη της PCP-πνευμονίας από Pneumocystis σε παιδιά με HIV που δεν μπορούν να ανεχθούν την Trimethoprim / Sulfamethoxazole και μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν με έναν νεφελοποιητή. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε παιδιά με HIV άνω των 2 ετών όταν δεν υπάρχουν άλλες θεραπείες.

    Αντενδείξεις
    Ασθενείς με ιστορικό αναφυλαξίας ή υπερευαισθησίας στην ισοθειονική πενταμιδίνη.

    Παρενέργειες

    Συχνές

    Κάψιμο, πόνος, ξηρότητα ή αίσθηση κόμπου στο λαιμό

    Πόνος στο στήθος

    Βήχας

    Δυσκολία στην αναπνοή

    Δυσκολία στην κατάποση

    Εξάνθημα

    Συριγμός

    Σπάνιες

    Ναυτία και έμετος

    Πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα, που ακτινοβολεί στην πλάτη

    Σοβαρός πόνος στην πλευρά του στήθους

    Δύσπνοια

    Άλλες

    Αίμα: Η πενταμιδίνη συχνά προκαλεί λευκοπενία και λιγότερο συχνά θρομβοπενία, η οποία μπορεί να προκαλέσει συμπτωματική αιμορραγία. Έχουν περιγραφεί ορισμένες περιπτώσεις αναιμίας, ενδεχομένως σχετιζόμενες με την έλλειψη φυλλικού οξέος.

    Καρδιαγγειακό σύστημα: Υπόταση, η οποία μπορεί να είναι σοβαρή. Οι σοβαρές ή θανατηφόρες αρρυθμίες και η καρδιακή ανεπάρκεια είναι αρκετά συχνές. 

    Νεφροί: Το 25% εμφανίζει σημάδια νεφροτοξικότητας που κυμαίνονται από ήπια ασυμπτωματική αζωθαιμία (αυξημένη κρεατινίνη ορού και ουρία) έως μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. Τα άφθονα υγρά ή η ενδοφλέβια ενυδάτωση μπορούν να αποτρέψουν τη νεφροτοξικότητα.

    Ήπαρ: Τα αυξημένα ηπατικά ένζυμα σχετίζονται με την ενδοφλέβια χρήση πενταμιδίνης. Η ηπατομεγαλία και η ηπατίτιδα έχουν αντιμετωπιστεί με μακροπρόθεσμη προφυλακτική χρήση εισπνοής πενταμιδίνης.

    Νευρολογικές: Αναφέρονται ζάλη, υπνηλία, νευραλγία, σύγχυση, ψευδαισθήσεις, κρίσεις και άλλες παρενέργειες. 

    Πάγκρεας: Συχνά παρατηρείται υπογλυκαιμία που απαιτεί συμπτωματική θεραπεία. Από την άλλη πλευρά, η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει ή να επιδεινώσει τον σακχαρώδη διαβήτη. 

    Αναπνευστικό: Βήχας και βρογχόσπασμος, που εμφανίζονται συχνότερα με την εισπνοή.

    Δέρμα: Έχουν παρατηρηθεί σοβαρές τοπικές αντιδράσεις μετά από εξαγγείωση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ή μετά από ενδομυϊκή ένεση. Η ίδια η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει εξάνθημα ή σπάνια σύνδρομο Stevens-Johnson ή σύνδρομο Lyell.

    Οφθαλμική δυσφορία, επιπεφυκίτιδα, ερεθισμός του λαιμού, σπληνομεγαλία, αντίδραση Herxheimer, ανισορροπίες ηλεκτρολυτών (π.χ. υπασβεστιαιμία). 

    Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

    Η πρόσθετη ή διαδοχική χρήση άλλων νεφροτοξικών φαρμάκων, όπως οι αμινογλυκοσίδες, η αμφοτερικίνη Β, η καπρεομυκίνη, η κολιστίνη, η πολυμυξίνη Β, η βανκομυκίνη, η φοσκαρνέτη ή η σισπλατίνη, πρέπει να αποφεύγονται εντελώς.

    Μηχανισμός δράσης

    Ο μηχανισμός φαίνεται να ποικίλλει ανάλογα με τους διαφορετικούς οργανισμούς και δεν είναι καλά κατανοητός. Εντούτοις, η πενταμιδίνη δρα μέσω διαφόρων μεθόδων παρεμβολής κρίσιμων λειτουργιών σε DNA, RNA, φωσφολιπίδια και στη σύνθεση πρωτεϊνών. Η πενταμιδίνη δεσμεύεται σε περιοχές πλούσιες σε αδενίνη-θυμίνη του DNA του παράσιτου Trypanosoma, σχηματίζοντας μια σταυροσύνδεση μεταξύ δύο αδενινών με τέσσερα έως πέντε ζεύγη βάσεων. Το φάρμακο αναστέλλει, επίσης, τα ένζυμα τοποϊσομεράσης στα μιτοχόνδρια του Pneumocystis jirovecii. Παρομοίως, η πενταμιδίνη αναστέλλει την τοποϊσομεράση τύπου II στα μιτοχόνδρια του παρασίτου Trypanosoma, με αποτέλεσμα τη διάσπαση του κυκλικού μιτοχονδριακού ϋΝΑ. 

    Αντίσταση

    Έχουν ανακαλυφθεί στελέχη του παρασίτου Trypanosoma brucei που είναι ανθεκτικά στην πενταμιδίνη. Η πενταμιδίνη εισάγεται στα μιτοχόνδρια μέσω φορέων και η απουσία αυτών των φορέων εμποδίζει το φάρμακο να φτάσει στο σημείο δράσης του. 

    Φαρμακοκινητική

    Απορρόφηση: Η πενταμιδίνη απορροφάται πλήρως όταν χορηγείται ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά. Όταν εισπνέεται μέσω ενός νεφελοποιητή, η πενταμιδίνη συσσωρεύεται στο βρογχοκυψελιδικό υγρό των πνευμόνων σε υψηλότερη συγκέντρωση σε σύγκριση με τις ενέσεις. Η εισπνεόμενη μορφή απορροφάται ελάχιστα στο αίμα. Η απορρόφηση είναι αναξιόπιστη όταν χορηγείται από το στόμα. 

    Κατανομή: Όταν εγχέεται, η πενταμιδίνη δεσμεύεται στους ιστούς και τις πρωτεΐνες στο πλάσμα. Συσσωρεύεται στα νεφρά, το ήπαρ, τους πνεύμονες, το πάγκρεας, τον σπλήνα και τα επινεφρίδια. Επιπλέον, η πενταμιδίνη δεν φθάνει τα θεραπευτικά επίπεδα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Έχει όγκο κατανομής 286-1356 λίτρων όταν χορηγείται ενδοφλεβίως και 1658-3790 λίτρα όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Η εισπνεόμενη πενταμιδίνη εναποτίθεται, κυρίως, στο ρευστό βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης των πνευμόνων.

    Μεταβολισμός: Η πενταμιδίνη μεταβολίζεται, κυρίως, από τα ένζυμα του κυτοχρώματος P450 στο ήπαρ. Έως 12% της πενταμιδίνης εξαλείφεται στα ούρα αμετάβλητη.

    Αποβολή: Η πενταμιδίνη έχει μέσο χρόνο ημιζωής 5-8 ώρες όταν χορηγείται ενδοφλέβια και 7-11 ώρες όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Ωστόσο, αυτά μπορεί να αυξηθούν με σοβαρά νεφρικά προβλήματα.  Η πενταμιδίνη μπορεί να παραμείνει στο σύστημα για 8 μήνες μετά την πρώτη ένεση.

    Χημεία

    Η  πενταμιδίνη για ένεση διατίθεται στο εμπόριο ως λυοφιλοποιημένη, λευκή κρυσταλλική σκόνη για ανασύσταση με αποστειρωμένο νερό ή 5% δεξτρόζη. Μετά την ανασύσταση, το μίγμα πρέπει να είναι απαλλαγμένο από αποχρωματισμό και καθίζηση. Η ανασύσταση με χλωριούχο νάτριο πρέπει να αποφεύγεται λόγω του σχηματισμού ιζημάτων. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης μπορούν να αναμειχθούν με ενδοφλέβια φάρμακα του HIV όπως η ζιδοβιδίνη και μα φάρμακα ενδοφλέβια, για την καρδιά, όπως το διλτιαζέμη. Ωστόσο, τα ενδοφλέβια διαλύματα του αντιϊκού foscarnet  και της αντιμυκητιασικής fluconazole είναι ασυμβίβαστα με την πενταμιδίνη. Για την αποφυγή παρενεργειών που σχετίζονται με την ενδοφλέβια χορήγηση, το διάλυμα πρέπει να εγχυθεί αργά για να ελαχιστοποιηθεί η απελευθέρωση ισταμίνης.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

    pentamidine 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

    Η πρόπολη έχει αντιβακτηριακές ιδιότητες

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

    Τα προβιοτικά προστατεύουν από τον καρκίνο

    Άτυπη πνευμονία

    Γαστρεντερίτιδα

    Μηνιγγίτιδα

    Καλά-Αζάρ

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ICD-10 Κ72, είναι η ανάπτυξη εγκεφαλοπάθειας σε διάστημα 28 ημερών από την εμφάνιση ικτέρου, μετά από προσβολή ή τραυματισμό του ήπατος. Η διάγνωση βασίζεται σε κλινικά κριτήρια, όπως ίκτερος, μικρό μέγεθος ήπατος και εγκεφαλοπάθεια και σε βιοχημικά δεδομένα, όπως υπερχολερυθριναιμία, αυξημένες τρανσαμινάσες και διαταραχές πηκτικότητας.

    Το ήπαρ σημαίνει ότι έχει υποστεί σοβαρή βλάβη (απώλεια της λειτουργίας του 80-90% των κυττάρων του ήπατος). Οι επιπλοκές είναι η ηπατική εγκεφαλοπάθεια και μειωμένη πρωτεϊνική σύνθεση (όπως μετριέται από τα επίπεδα αλβουμίνης ορού και το χρόνο προθρομβίνης στο αίμα).

    Κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια μέσα σε 1 εβδομάδα, οξεία σε 8-28 ημέρες, και υποξεία όπως 4-12 εβδομάδες.


    Τα σημεία και συμπτώματα της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    -Εγκεφαλικό οίδημα και εγκεφαλοπάθεια 

    Το εγκεφαλικό οίδημα οδηγεί σε ηπατική εγκεφαλοπάθεια, κώμα, εγκεφαλική κήλη, και τελικά στο θάνατο. Τα συμπτώματα κυμαίνονται από ελαφρά π.χ. μεταβολή στη διάθεση, και στη συγκέντρωση-(βαθμός Ι) μέχρι βαθύ κώμα (βαθμός IV). Οι ασθενείς που παρουσιάζουν οξεία και υπεροξεία ηπατική ανεπάρκεια διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν εγκεφαλικό οίδημα και βαθμού IV εγκεφαλοπάθεια. Υπάρχει μια συσσώρευση τοξικών ουσιών όπως αμμωνία, μερκαπτάνη, ενδογενείς βενζοδιαζεπίνες, και σεροτονίνης / τρυπτοφάνης στον εγκέφαλο. Αυτό επηρεάζει το επίπεδο των νευροδιαβιβαστών και ενεργοποιούνται οι νευροϋποδοχείς. Η αυτορρύθμιση της εγκεφαλικής ροής του αίματος είναι μειωμένη, και συνδέεται με την αναερόβια γλυκόλυση και το οξειδωτικό στρες. Τα αστροκύτταρα του νευρικού συστήματος είναι ευαίσθητα σε αυτές τις αλλαγές, και διογκώνονται, με αποτέλεσμα την αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση. Οι φλεγμονώδεις μεσολαβητές παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο. Δυστυχώς, τα σημεία αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, όπως το οίδημα της οπτικής θηλής και η απώλεια του αντανακλαστικού της κόρης, δεν είναι αξιόπιστοι δείκτες, και συμβαίνουν αργά στη νόσο. Η CT και η MRI του εγκεφάλου βοηθούν στην πρώιμη ανίχνευση  του εγκεφαλικού οιδήματος και στον αποκλεισμό της ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας. Η επεμβατική παρακολούθηση της ενδοκρανιακής πίεσης συνιστάται. Ωστόσο, ο κίνδυνος των επιπλοκών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη έναντι του ενδεχόμενου οφέλους (1% θανατηφόρα αιμορραγία). Στόχος είναι η διατήρηση της ενδοκρανιακής πίεσης κάτω από 25 mm Hg, και η διατήρηση των πιέσεων της εγκεφαλικής αιμάτωσης άνω των 50 mm Hg. 

    -Διαταραχή της πηκτικότητας 

    Η διαταραχή της πηκτικότητας είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας. Το ήπαρ έχει τον κεντρικό ρόλο στην σύνθεση σχεδόν όλων των παραγόντων πήξης και ορισμένων αναστολέων της πήξης και της ινωδόλυσης. Η ηπατοκυτταρική νέκρωση οδηγεί σε μειωμένη σύνθεση πολλών παραγόντων πήξης και των αναστολέων τους. Συμβαίνει παράταση στο χρόνο προθρομβίνης που χρησιμοποιείται ευρέως για την παρακολούθηση της σοβαρότητας της ηπατικής βλάβης. Υπάρχει σημαντική δυσλειτουργία των αιμοπεταλίων (ποσοτικά όσο και ποιοτικά ελαττώματα των αιμοπεταλίων) και συμβαίνει προοδευτική θρομβοπενία με απώλεια των μεγαλύτερων και πιο ενεργών αιμοπεταλίων. Η θρομβοπενία με ή χωρίς διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, αυξάνει τον κίνδυνο για ενδοεγκεφαλική αιμορραγία. 

    -Νεφρική ανεπάρκεια 
    Η νεφρική ανεπάρκεια είναι παρούσα σε περισσότερο από το 50% των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια, ειδικά σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης, με αποτέλεσμα οξεία σωληναριακή νέκρωση ή υπερδυναμική κυκλοφορία που οδηγεί σε ηπατονεφρικό σύνδρομο ή λειτουργική νεφρική ανεπάρκεια. Λόγω της μειωμένης παραγωγής ουρίας, η ουρία αίματος δεν αντιπροσωπεύει τον βαθμό της νεφρικής δυσλειτουργίας.

    -Φλεγμονή και μόλυνση 

    Περίπου το 60% όλων των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια έχουν συστηματική φλεγμονή ανεξάρτητα από την παρουσία ή απουσία μόλυνσης.  Αυτό συμβάλλει συχνά στην ανεπάρκεια πολλών οργάνων, στη διαταραγμένη άμυνα, λόγω της μειωμένης οψωνινοποίησης, στη χημειοταξία και στην ενδοκυτταρική θανάτωση, με αύξηση του κινδύνου σήψης. Η βακτηριακή σήψη, κυρίως, λόγω gram θετικών οργανισμών και μυκήτων παρατηρείται σε 80% και 30% των ασθενών, αντίστοιχα.

    -Μεταβολικές διαταραχές 

    Η υπονατριαιμία οφείλεται σε κατακράτηση νερού και στην αλλαγή στην ενδοκυτταρική μεταφορά νατρίου από την αναστολή της αντλίας Na / K. Η υπογλυκαιμία,  η υποκαλιαιμία, η υποφωσφαταιμία και η μεταβολική αλκάλωση συμβαίνουν, συχνά, ανεξάρτητα από τη νεφρική λειτουργία. Η γαλακτική οξέωση εμφανίζεται, κυρίως, σε υπερδοσολογία παρακεταμόλης.

    -Αιμοδυναμικές διαταραχές και καρδιο-αναπνευστική λειτουργία

    Η περιφερική αγγειοδιαστολή από χαμηλή συστηματική αγγειακή αντίσταση, οδηγεί σε υπόταση. Υπάρχει μια αντισταθμιστική αύξηση της καρδιακής παροχής. Επίσης, συμβαίνει επινεφριδιακή ανεπάρκεια στο 60% των ασθενών με ηπατική ανεπάρκεια. Υπάρχει, επίσης,  μείωση στην πρόσληψη οξυγόνου των ιστών, με αποτέλεσμα  υποξία και γαλακτική οξέωση. 

    Πνευμονικές επιπλοκές εμφανίζονται στο 50% των ασθενών. Η σοβαρή βλάβη των πνευμόνων  έχει υψηλή θνησιμότητα. Οι περισσότερες περιπτώσεις σοβαρού τραυματισμού του πνεύμονα οφείλονται σε ARDS, με ή χωρίς σήψη. Η πνευμονική αιμορραγία, η πλευριτική συλλογή και η ατελεκτασία επιβαρύνουν την αναπνευστική λειτουργία.

    -Λιπώδης εκφύλιση ήπατος της εγκυμοσύνης

    Σε προχωρημένη εγκυμοσύνη η ηπατική λειτουργία μειώνεται σημαντικά. Απαιτείται παρακολούθηση για συμπτώματα, όπως: μείωση της όρεξης, σκούρα πορτοκαλί ούρα, ίκτερο, ναυτία, έμετο και κοιλιακή διάταση.


    Αιτίες ηπατικής ανεπάρκειας

    Οι πιο συχνές αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας είναι η υπερδοσολογία παρακεταμόλης, η ιδιοσυγκρασιακή αντίδραση στη φαρμακευτική αγωγή (π.χ. τετρακυκλίνη, τρογλιταζόνη), η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (σοβαρή αλκοολική ηπατίτιδα), η ιογενής ηπατίτιδα (ηπατίτιδα Α ή Β και πολύ σπάνια ηπατίτιδα C), το λιπώδες ήπαρ της κύησης, και η ιδιοπαθής (χωρίς προφανή αιτία). Το σύνδρομο Reye είναι η οξεία ηπατική ανεπάρκεια σε ένα παιδί με μία ιογενή λοίμωξη (π.χ. ανεμοβλογιά) από λήψη ασπιρίνης. Η νόσος του Wilson (κληρονομική συσσώρευση χαλκού) σχετίζεται με την οξεία ηπατική ανεπάρκεια.

    Αναλυτικά οι αιτίες της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    -Παρακεταμόλη και άλλα φάρμακα

    Οι μικρές ποσότητες παρακεταμόλης έως 10 γραμμάρια μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρή ηπατοκυτταρική νέκρωση και οξεία ηπατική ανεπάρκεια. Η ναυτία και οι έμετοι ακολουθούνται από ευαισθησία και άλγος δεξιού υποχονδρίου, λόγω της νέκρωσης. Η παράταση του χρόνου προθρομβίνης εμφανίζεται 4 ημέρες μετά.

    Στην περίπτωση τετραχλωράνθρακα, σε λήψη αλοθανίου, σε μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και αντιφυματικά φάρμακα ο μηχανισμός βλάβης μπορεί να είναι άμεσος.

    -Ιοί

    Ο ιός της ηπατίτιδας Β είναι ο συχνότερα εμπλεκόμενος παράγοντας που οδηγεί σε ανεπάρκεια είτε από ενεργοποίηση της χρόνιας λοίμωξης είτε από επιλοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας D. Επίσης, η οξεία λοίμωξη με ηπατίτιδα C, σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β που έχουν θετικό αυστραλιανό αντιγόνο, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο οξείας ηπατικής ανεπάρκειας.

    -Σύνδρομο Budd Chiari από απόφραξη των ηπατικών φλεβών

    Το σύνδρομο αυτό παρουσιάζεται, συνήθως, με ηπατομεγαλία, κοιλιακό άλγος και ασκίτη και οξεία ηπατική ανεπάρκεια με ίκτερο και εγκεφαλοπάθεια. Είναι συχνότερο σε νεαρές γυναίκες και οφείλεται στην λήψη αντισυλληπτικών, στην ύπαρξη αντισωμάτων αντικαρδιολιπίνης, σε ανεπάρκεια της αντιθρομβίνης-3, σε πολυκυτταραιμία, σε παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία και κλειστό κοιλιακό τραύμα, όπως μετά από τροχαίο.

    -Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος της εγκυμοσύνης

    Συσσωρεύονται λιποσωμάτια μέσα στα ηπατοκύτταρα, σε 1 στις 13.000 κυήσεις και  κυρίως όταν είναι πρώτες οι κυήσεις και πολύδυμες. Τα συμπτώματα εμφανίζονται στο τρίτο τρίμηνο της κύησης, με ναυτία, εμέτους, άλγος δεξιού υποχονδρίου, άλγος επιγαστρίου και ίκτερο. Η κατάσταση αυτή αν δεν αντιμετωπισθεί θα οδηγήσει ταχέως σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια, εγκεφαλοπάθεια, νεφρική ανεπάρκεια, παγκρεατίτιδα, αιμορραγία πεπτικού, μητρορραγία, διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, κώμα και θάνατο. Σε λιπώδη διήθηση του ήπατος η κύηση πρέπει να τερματίζεται άμεσα, γιατί διαφορετικά η μητρική θνησιμότητα αγγίζει το 70%.

    -Νόσος του Wilson

    Είναι μια κληρονομούμενη διαταραχή του μεταβολισμού του χαλκού. Η μετάλλαξη εντοπίζεται στο μακρύ τμήμα του χρωμοσώματος 13. Η διαταραχή της μεταφοράς του χαλκού μέσα στο ηπατοκύτταρο οδηγεί σε μειωμένη απέκκρισή του στην χολή, συσσώρευσή του στα κύτταρα και τελικά σε ηπατοκυτταρική νέκρωση. Τα τυπικά ευρήματα, οι δακτύλιοι Kayser-Fleischer σε απλό φωτισμό και τα χαμηλά επίπεδα σερουλοπλασμίνης κάτω των 20 mg/dl, μπορεί να μην ανευρίσκονται σε οξεία εκδήλωση της νόσου. Η σερουλοπλασμίνη μπορεί να είναι φυσιολογική σε ασθενείς με νόσο του Wilson και μειωμένη σε άτομα χωρίς νόσο. Η σερουλοπλασμίνη είναι μια πρωτεϊνη οξείας φάσεως και είναι αυξημένη και σε φλεγμονές. Η απέκκριση του χαλκού στα ούρα είναι αυξημένη στο 90% των ασθενών με νόσο του Wilson, αλλά πρέπει να γίνει σωστή λήψη του δείγματος και το δοχείο δεν πρέπει να περιέχει χαλκό. Η νεφρική απέκκριση του χαλκού αυξάνει σε περιπτώσεις ηπατοκυτταρικής νέκρωσης. Ο αυξημένος χρόνος προθρομβίνης, τέλος, κάνει δύσκολη την εκτίμηση της ηπατικής εναπόθεσης χαλκού. Γενικά, γίνεται πρώτα εκτίμηση των επιπέδων σερουλοπλασμίνης και αναζητείται ο δακτύλιος Kayser-Fleischer. Αν δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία γίνεται 24ωρη καταμέτρηση ούρων. Αν είναι φυσιολογική γίνεται βιοψία και μέτρηση επιπέδων του χαλκού.

    -Οξεία ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να προκληθεί και από άλλα αίτια:

    • Λοιμώξεις αναπνευστικού και ουροποιητικού συστήματος
    • Ταξίδια
    • Μεταγγίσεις αίματος
    • Απόπειρα αυτοκτονίας
    • Ενδοφλέβια χρήση ουσιών
    • Ομοφυλοφιλία
    • Πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι
    • Κατανάλωση άγριων μανιταριών
    • Φάρμακα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για την αναισθησία και τα αντισυλληπτικά
    • Αλκοολισμός
    • Ηπατική νόσος
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
    • Πνευμονική εμβολή

    Αίτια Οξείας Ηπατικής Ανεπάρκειας

    -Ιογενείς ηπατίτιδες

    • Ηπατίτιδα Α ή Ε
    • Ιός του απλού έρπητα ή έρπητα ζωστήρα
    • Κυτταρομεγαλοϊός
    • Ιός Ebstein-Barr

    -Φάρμακα

    • Παρακεταμόλη
    • Αιθανόλη
    • Αλοθάνιο
    • Ισονιαζίδη
    • Ριφαμπικίνη
    • Μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη
    • Αμοξυκιλλίνη-Κλαβουλανικό

    -Τοξίνες

    • Τοξίνη Amanita phalloides
    • Τετραχλωράνθρακας

    -Αγγειακά αίτια

    • Σύνδρομο Budd-Chiari
    • Φλεβοαποφρακτική νόσος

    -Διάφορα

    • Λιπώδης εκφύλιση του ήπατος
    • Νόσος του Wilson
    • Καρκινωμάτωση

    Σταδιοποίηση της ηπατικής ανεπάρκειας

    Στάδιο Ι: Διεγερσιμότητα, βραδύπνοια

    Στάδιο ΙΙ: Υπνηλία, λήθαργος, διαταραχές συμπεριφοράς, τραύλισμα

    Στάδιο ΙΙΙ: Σύγχυση

    Στάδιο IV: Κώμα


    Παθοφυσιολογία της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    Υπάρχει εκτεταμένη ηπατοκυτταρική νέκρωση και ίνωση. 

    Εργαστηριακή διερεύνηση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    Γενική αίματος: Αναιμία και θρομβοπενία.

    Παράγοντες πήξεως: Αυξημένος χρόνος προθρομβίνης και μερικής θρομβοπλαστίνης σε σύνδρομο αντικαρδιολιπίνης.

    Νεφρική λειτουργία: Τα επίπεδα της κρεατινίνης είναι πιο αξιόπιστα από της ουρίας σε ηπατική ανεπάρκεια.

    Ηπατική λειτουργία: Τρανσαμινάσες και χολερυθρίνη.

    Επίπεδα παρακεταμόλης.

    Σάκχαρο αίματος.

    Ορολογικοί δείκτες ιογενών ηπατίτιδων: Δείκτες ηπατίτιδας Α, Β και C και Ε αν ο ασθενής ήταν πρόσφατα στην Ινδία

    Κυτταρομεγαλοϊός

    Ιός απλού έρπητα

    Ιός έρπητα ζωστήρα

    Ιός Ebstein-Barr

    Υπερηχογράφημα άνω κοιλίας

    • Εκτίμηση του μεγέθους και ηχογένειας του ήπατος
    • Προϋπάρχουσα χρόνια ηπατική νόσος
    • Χωροκατακτητική εξεργασία
    • Απόφραξη χοληφόρου δένδρου
    • Εκτίμηση της ροής του αίματος στην πυλαία και τις ηπατικές φλέβες

    Δακτύλιος Kayser-Fleischer στη νόσο του Wilson, αυξημένη νεφρική απέκκριση χαλκού σε 24ωροδείγμα ούρων (μεγαλύτερο από 1.0μmol/24ωρο) και αυξημένη ποσότητα χαλκού στην ηπατική βιοψία.


    Θεραπεία οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για τυχόν ανάγκη μεταμόσχευσης του ήπατος.

    Τοποθετείται κεντρική φλεβική γραμμή.

    Τοποθετείται αρτηριακή γραμμή ουροκαθετήρα.

    Τοποθετείται ρινογαστρικός καθετήρας.

    Σε ασθενείς με εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV απαιτείται μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και παρακολούθηση της ενδοκράνιας πίεσης.


    Επιπλοκές οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    -Εγκεφαλικό οίδημα

    Σε ποσοστό άνω του 80% εμφανίζεται εγκεφαλικό οίδημα, αυξημένη ενδοκράνια πίεση και εγκολεασμός. Οίδημα αναπτύσσεται σε εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV. Απαιτείται παρακολούθηση σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εισάγεται καθετήρας μέτρησης ενδοκράνιας πίεσης.

    Μέτρα για την μείωση της ενδοκράνιας πίεσης:

    • Ανύψωση της κεφαλής στις 30 μοίρες για να κενώνονται οι σφαγίτιδες
    • Υπεραερισμός
    • Μανιτόλη ενδοφλεβίως: 0,5 g/kg 
    • Νατριούχος θειοπεντόνη ενδοφλεβίως για βαρβιτουρικό κώμα.
    • Προφυλακτική χορήγηση φαινυντοϊνης για την υποκλινική επιληπτική δραστηριότητα.

    -Νεφρική ανεπάρκεια

    Αποφυγή πτώσης πίεσης με χορήγηση ινότροπων και αποφυγή χορήγησης νεφροτοξικών φαρμάκων. Χορηγείται δοβουταμίνη 2-4 μg/kg/ώρα για την καλή αιμάτωση των νεφρών. Σε νεφρική ανεπάρκεια μπορεί να χρειαστεί αιμοκάθαρση.

    -Υπογλυκαιμία

    Το 40% των ασθενών παθαίνουν υπογλυκαιμία λόγω διαταραχής της νεογλυκογένεσης και της χαμηλής συγκέντρωσης του ηπατικού γλυκογόνου. Τα επίπεδα γλυκόζης αίματος ελέγχονται ανά 1 ώρα και χρησιμοποιείται ενδοφλέβιο υπέρτονο διάλυμα γλυκόζης αν πέσουν κάτω από 2 mmol/l.

    -Ασκίτης

    Περιορισμός πρόσληψης άλατος και λευκώματος και χορήγηση σπειρονολακτόνης 100 mg ημερησίως, αυξάνοντας κάθε 2 ημέρες μέχρι δόση 400 mg. Σε αποτυχία φουροσεμίση μέχρι 120 mg ημερησίως, με προσοχή για τυχόν ανάπτυξη υπονατριαιμίας. Αν αποτύχει, γίνεται θεραπευτική παρακέντηση και για κάθε λίτρο ασκιτικού υγρού που αφαιρείται χορηγείται μια μονάδα, δηλαδή 250 ml 20% αλβουμίνη με λίγο άλας. Προσοχή σε υπόταση θα επιδεινωθεί η νεφρική ανεπάρκεια.

    -Βακτηριακή λοίμωξη

    Λήψη καθημερινά καλλιεργειών αίματος, ούρων και πτυέλων. Καλλιέργειες των καθετήρων των κεντρικών γραμμών σε κάθε αντικατάσταση. Εξέταση και καλλιέργεια δείγματος ασκιτικού υγρού αν ο ασθενής έχει πυρετό ή έχει επιδείνωση. Αν υπάρχουν περισσότερα από 250 πυοσφαίρια/οπτικό πεδίο, απαιτείται χορήγηση 1 gr κεφουροξίμης ανά 12ωρο για την θεραπεία της αυτόματης βακτηριακής περιτονίτιδας.

    -Αιμορραγία

    Χορήγηση βιταμίνης Κ 10 mg σε αργή ενδοφλέβια έγχυση, καθημερινά για 3 ημέρες. Χορήγηση φρέσκου κατεψυγμένου πλάσματος όταν ο ασθενής αιμορραγεί και πριν από επεμβατικές πράξεις.

    -Πνευμονικό οίδημα

    Το 1/3 των ασθενών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια θα αναπτύξει μη καρδιογενές πνευμονικό οίδημα. Αν ο ασθενής είναι διασωληνωμένος, τότε, μπορεί να απαιτηθεί θετική τελοεκπνευστική πίεση (PEEP), διαφορετικά, γίνεται, συνεχής θετική πίεση αεραγωγών (CPAP).

    -Σε δηλητηρίαση από παρακεταμόλη

    Την 2η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 3, το PT μεγαλύτερο από 50, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει υπογλυκαιμία.

    Την 3η ημέρα: Το αρτηριακό pH πρέπει είναι μικρότερο από 7,30, το INR μεγαλύτερο από 4,5, το PT μεγαλύτερο από 560, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 200 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια και το γαλακτικό οξύ είναι μεγαλύτερο από 3,5 mmol/l.

    Την 4η ημέρα: Το το INR μεγαλύτερο από 6,0, το PT μεγαλύτερο από 75 και αυξάνεται προοδευτικά, υπάρχει ολιγουρία, η κρεατινίνη είναι μεγαλύτερη από 300 μmol/l και υπάρχει εγκεφαλοπάθεια.

    PT: Χρόνος προθρομβίνης.

    Μπορεί να χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος σε οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη ή από άλλα αίτια:

    • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από παρακεταμόλη:

    pH μικρότερο από 7,30, γαλακτικό οξύ αρτηριακού αίματος μεγαλύτερο από 3 mmol/l

    ή

    χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100, κρεατινίνη μεγαλύτερη από 300 μmol/l και εγκεφαλοπάθεια σταδίου ΙΙΙ και IV.

    • Οξεία ηπατική ανεπάρκεια από άλλα αίτια

    χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 100

    ή 3 από τα ακόλουθα:

    Ηλικία μικρότερη των 10 ή μεγαλύτερη των 40 ετών

    Ηπατίτιδα C, ηπατίτιδα από αλοθάνιο, φαρμακευτική αντίδραση

    Χρόνος προθρομβίνης μεγαλύτερος από 50 και χολερυθρίνη ορού μεγαλύτερη από 300 μmol/l.

    Στην δηλητηρίαση από παρακεταμόλη η γαστρική κένωση είναι αποτελεσματική όταν γίνεται σε 2 ώρες από την λήψη φαρμάκου. Τα αντίδοτα, όπως η ακετυλοκυστεϊνη και η μεθειονίνη προστατεύουν το ήπαρ, όταν χορηγούνται μέσα σε 10-12 ώρες. Η ακετυλοκυστεϊνη είναι αποτελεσματική και έως 24 ώρες. Τα επίπεδα παρακεταμόλης πρέπει να μετρούνται τουλάχιστον 4 ώρες μετά από τη λήψη φαρμάκου.

    Η θεραπεία με ενδοφλέβια ακετυλοκυστεϊνη (150 mg/kg σε 200 ml 5% dextrose σε 15 λεπτά, ακολουθείται από 50 mg/kg σε 500 ml 5% dextrose σε 4 ώρες, μετά 100 mg/kg σε 1000 ml 5% dextrose σε 16 ώρες ή με μεθειονίνη 2,5 gr από του στόματος και επανάληψη ανά 4ωρο για 3 ακόμη δόσεις μέσα στο πρώτο 12ωρο από την λήψη του φαρμάκου), με προσοχή αν ο ασθενής κάνει εμέτους, γιατί η απορρόφηση δεν είναι σταθερή. Όσοι λαμβάνουν φάρμακα που εμφανίζουν φαινόμενα ενζυμικής επαγωγής, όπως καρβαμαζεπίνη, φαινυντοϊνη και αλκοόλ, μπορεί να αναπτύξουν τοξικότητα σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης και πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία σε χαμηλότερα επίπεδα παρακεταμόλης.

    Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια από την παρακεταμόλη, με επίπεδα γαλακτικού οξέος στο αρτηριακό αίμα πάνω από 3,5 mmol/l για 3 ημέρες από την λήψη του φαρμάκου, θα χρειαστεί μεταμόσχευση ήπατος.

    -Δηλητηρίαση από amanita phalloides

    Αρχικά, γίνεται χορήγηση ενεργού άνθρακα ή πλύση στομάχου, λόγω της καθυστέρησης μεταξύ κατάποσης και των πρώτων συμπτωμάτων δηλητηρίασης. Τα υποστηρικτικά μέτρα κατευθύνονται προς την αντιμετώπιση της αφυδάτωσης που προκύπτει από την απώλεια υγρών και τη διόρθωση της μεταβολικής οξέωσης, της υπογλυκαιμίας, των διαταραχών ηλεκτρολυτών, καθώς και των διαταραχών της πήξης. 

    Η υψηλή δόση συνεχής ενδοφλέβιας χορήγησης πενικιλλίνης G έχει αναφερθεί ότι είναι προς όφελος, αν και ο ακριβής μηχανισμός είναι άγνωστος. Και οι κεφαλοσπορίνες βοηθούν.

    Η ενδοφλέβια χορήγηση silibinin, γαϊδουράγκαθου (Silybum marianum), είναι ευεργετική στη μείωση των επιπτώσεων της δηλητηρίασης. Προστατεύει το συκώτι, διεγείρει τις RNA πολυμεράσες που εξαρτώνται από το DNA, οδηγώντας σε αύξηση της σύνθεσης RNA.

    Η ριφαμπικίνη, πενικιλλίνη, η silibinin, η antamanide, η πακλιταξέλη, η κυκλοσπορίνη και η πρεδνιζολόνη, μπορεί να είναι χρήσιμα φάρμακα για τη θεραπεία της δηλητηρίασης του ανθρώπου με amatoxin.

    Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη είναι κι αυτή χρήσιμη γιατί οι amatoxins καταστρέφουν την ηπατική γλουταθειόνη. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη χρησιμεύει ως πρόδρομος της γλουταθειόνης και συνεπώς μπορεί να εμποδίσει να μειωθούν τα επίπεδα γλουταθειόνης και η επακόλουθη βλάβη του ήπατος.

    Η Silibinin και η Ν-ακετυλοκυστεϊνη είναι οι καλύτερες θεραπείες.

    Οι επαναλαμβανόμενες δόσεις του ενεργού άνθρακα μπορεί να είναι χρήσιμες για την απορρόφηση τυχόν τοξινών από τον γαστρεντερικό σωλήνα μετά την εντεροηπατική απορρόφηση. Άλλες μέθοδοι για την ενίσχυση της αποβολής των τοξινών, όπως η αιμοκάθαρση, η αιμοδιάχυση, η πλασμαφαίρεση, και η περιτοναϊκή κάθαρση βοηθούν. 

    Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια, η μεταμόσχευση ήπατος είναι συχνά η μόνη επιλογή.

    Οι επιζώντες αναρρώνουν πλήρως  εάν αντιμετωπισθούν εντός 36 ωρών από την κατάποση μανιταριών. 

    -Λοίμωξη από τον ιό του απλού έρπητα και έρπητα ζωστήρα

    Γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση ασυκλοβίρης 5 mg/kg κάθε 8 ώρες για 10 ημέρες.

    -Σύνδρομο Budd-Chiari

    Στην οξεία μορφή η θνητότητα είναι μεγάλη, γιατί ο θρόμβος επεκτείνεται στην πυλαία και τις μεσεντέριες φλέβες με αποτέλεσμα την εντερική απόφραξη. Σε ασθενείς με ελεύθερη την πυλαία φλέβα γίνεται παράκαμψη των ηπατικών φλεβών με επικοινωνία της πυλαίας με τη συστηματική κυκλοφορία.

    Μεταμόσχευση ήπατος

    Οι αντενδείξεις της μεταμόσχευσης ήπατος είναι η μη αναστρέψιμη νευρολογική βλάβη από εγκολεασμό του εγκεφάλου, η σήψη και η βαριά αιμοδυναμική αστάθεια. Η μέση επιβίωση μετά από μεταμόσχευση είναι 60%.

    Η μερική μεταμόσχευση χωρίς πλήρη ηπατεκτομή του δέκτη του μοσχεύματος, ώστε το ήπαρ του ασθενούς να μπορέσει να ανακάμψει και μετά το μόσχευμα αφήνεται να ατροφήσει με διακοπή της ανοσοκαταστολής είναι η νέα θεραπεία.


    Πρόγνωση οξείας ηπατικής ανεπάρκειας

    Η πρόγνωση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας έχει θνητότητα μέχρι 80%. 

    Η πρόγνωση είναι καλύτερη σε δηλητηρίαση με παρακεταμόλη, λοίμωξη από ιό της ηπατίτιδας Α και Ε και είναι χειρότερη σε αντίδραση υπερευαισθησίας σε φάρμκαα ή αγνώστου αιτιολογίας.

    Σε εγκεφαλοπάθεια, όσο μεγαλύτερου σταδίου είναι τόσο χειρότερη είναι η πρόγνωση.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το συκώτι

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Τα καλύτερα βότανα για το συκώτι σας

    Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

    Αμμωνία ορού

    Ηπατίτιδα

    Χολερυθρίνη αίματος

    Ηπατικός έλεγχος

    Συμπλήρωμα διατροφής για τον έρπητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του ήπατος και των χοληφόρων

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με αγκινάρες

    Α1 αντιθρυψίνη

    Κυστική ίνωση

    Ενδοηπατική χολόσταση της κύησης

    Ηπατική τοξικότητα στον καρκίνο

    Όλοι οι παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο στο συκώτι

    Αψιθιά

    Ηπατίτιδα

    Αντενδείξεις λήψης αντισυλληπτικών χαπιών

    www.emedi.gr

  • Ποικιλόχρους πιτυρίαση Ποικιλόχρους πιτυρίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ποικιλόχροοη πιτυρίαση

    Η ποικιλόχρους πιτυρίαση, ICD-10 B36.0, είναι μια επιφανειακή μυκητίαση. Οφείλεται στο ζυμομύκητα Malassezia furfur (Pityrosporum) ο οποίος βρίσκεται φυσιολογικά στο δέρμα μας και κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να προκαλέσει την νόσο.

    Οι συνθήκες που θα μπορούσαν να ευνοήσουν την ανάπτυξή του και την πρόκληση της νόσου είναι η υγρασία και η μεγάλη παραγωγή σμήγματος σε άτομα με πολύ λιπαρό δέρμα.

    Η νόσος είναι πιο συχνή σε ανοσοκατασταλμένα άτομα, όπως οι πάσχοντες από AIDS, λέμφωμα, διαβήτη, νόσο του Cushing και σε όσους λαμβάνουν χρονίως φάρμακα που καταστέλλουν την άμυνα του οργανισμού (π.χ κορτικοστεροειδή), ενώ δεν αποκλείεται και η γενετική προδιάθεση.

    Η ποικιλόχρους πιτυρίαση προσβάλει, κυρίως, νεαρούς ενήλικες (ηλικίας 15-24 ετών) και των δύο φύλων και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αποχρωματισμένων κηλίδων με ελαφριά απολέπιση, χρώματος καφέ, ερυθρού ή και αχρωμικές στον κορμό, την πλάτη και τα άνω άκρα ενώ στο πρόσωπο και στο κεφάλι εμφανίζεται πολύ πιο σπάνια.

    Ο υπεύθυνος ζυμομύκητας αναστέλλει την παραγωγή των κατάλληλων ενζύμων που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή της μελανίνης (της χρωστικής ουσίας του δέρματος που παράγεται με την έκθεσή μας στον ήλιο) από τα μελανοκύτταρα. Έτσι το δέρμα αποχρωματίζεται και η κατάσταση επιδεινώνεται (οι κηλίδες γίνονται ολοένα πιο εμφανείς και αντιαισθητικές) μετά την έκθεση στον ήλιο. Και αυτό διότι στα υπόλοιπα σημεία όπου τα μελανοκύτταρα συνεχίζουν να παράγουν κανονικά μελανίνη, το δέρμα σκουραίνει.

    Οι λοιμώξεις αυτές είναι πιο συχνές σε άτομα που έχουν σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, πιτυρίδα, και υπεριδρωσία.

    Οι λεκέδες έχουν τυπικά τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

    •        Οι περιοχές σκούρου ή μαυρισμένου δέρματος που έχουν προσβληθεί από ποικιλόχρους πιτυρίαση εμφανίζονται ως στρογγυλοί, επίπεδοι, ωχροί λεκέδες. Σε ανοικτόχρωμο δέρμα, συνήθως είναι σκουρότεροι από το γύρω δέρμα. Παρουσιάζουν ελαφρά απολέπιση. Έχουν καλά καθορισμένα περιγράμματα.

    •        Η εικόνα της ποικιλόχροοης πιτυρίασης είναι χαρακτηριστική: καφεγαλακτόχροες ('cafe au lait') κηλίδες που αυξάνουν σε μέγεθος και συρρέουν σχηματίζοντας ασύμμετρα σχήματα. Όταν ο ασθενής εκτίθεται στον ήλιο, οι κηλίδες μοιάζουν υποχρωματικές σε σχέση με το μαυρισμένο γύρω δέρμα. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ο μύκητας αφενός λειτουργεί ως ασπίδα κατά της υπεριώδους ακτινοβολίας και αφετέρου παράγει ουσίες που αναστέλλουν τη σύνθεση μελανίνης στα μελανινοκύτταρα. Ίσως και για αυτό το λόγο να διαγιγνώσκεται συχνότερα το καλοκαίρι.

    •        Το άλλο χαρακτηριστικό της νόσου είναι ότι αυτές οι κηλίδες είναι στην πραγματικότητα μικρές πλάκες που αν ξυστούν με ένα νυστέρι αφήνουν λέπια σε αυτό (εξ ου πιτυρίαση). Αυτό αποτελεί και επιβοηθητικό σημείο στη διάγνωση για το ιατρό, που ενδέχεται να αξιολογήσει αρχικά τις κηλίδες ως λεύκη αν είναι αποχρωματισμένες. Αν επιπρόσθετα τα λέπια εξεταστούν στο μικροσκόπιο, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας για τη φύση της νόσου.

    •        Ο ασθενής πρέπει να ξέρει ότι ο φυσιολογικός χρωματισμός του δέρματος θα επανέλθει μετά από αρκετές εβδομάδες μετά το τέλος της θεραπείας (6-8 εβδομάδες) και ότι μπορεί να υποτροπιάσει.

    •        Η νόσος αν παραμείνει χωρίς θεραπεία γίνεται χρόνια, αυξάνεται ο αριθμός των βλαβών και με την έκθεση στον ήλιο αυξάνει η μελάγχρωση των βλαβών με αποτέλεσμα να εμφανίζονται μεγάλες δυσχρωμίες στο δέρμα.

    Αν παρατηρήσετε στο δέρμα σας στο πάνω μέρος του κορμού... καφέ κηλίδες που παρουσιάζουν μια πιτυρώδη απολέπιση και αργότερα γίνονται λευκές και συνήθως, προκαλούν φαγούρα τότε κατά πάσα πιθανότητα πάσχετε από ποικιλόχροοη πιτυρίαση. Επειδή, το καλοκαίρι ο μύκητας τρέφεται από τα αντηλιακά λάδια και ευνοείται από τον αυξημένο ιδρώτα, η ασθένεια εμφανίζεται περισσότερο τους καλοκαιρινούς μήνες και τους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες αν και πολλοί την έχουν και τον χειμώνα. Σε άτομα με σκούρο δέρμα είναι συχνός ο υποχρωματισμός (απώλεια του χρώματος), ενώ στα άτομα με ανοιχτό χρώμα δέρματος, η υπέρχρωση (αύξηση στο χρώμα του δέρματος) είναι πιο συχνή. 


    Πρόληψη της ποικιλόχροοης πιτυρίασης

    • Όσοι έχετε λιπαρό δέρμα και ιδρώνετε εύκολα πρέπει να είστε πιο προσεκτικοί. Να θυμάστε ότι αν παρουσιάσατε πιτυρίαση ήδη μια φορά, είναι πιθανό να την εμφανίσετε ξανά.
    • Υπάρχουν ειδικά σαμπουάν που μπορείτε να χρησιμοποιείτε προληπτικά, ακόμη και τους χειμερινούς μήνες, που μειώνουν τον πληθυσμό του μύκητα της πιτυρίασης που υπάρχει φυσιολογικά στο ανθρώπινο δέρμα.
    • Επίσης, πρέπει να αποφεύγετε τα αντηλιακά λάδια και τα λάδια σώματος γιατί τρέφουν τον μύκητα και να προτιμάτε κρέμες σώματος ή λοσιόν. Στα άτομα με προδιάθεση πρέπει να συστήσουμε αποφυγή συνθετικών ρούχων, τη χρήση λιπαρών καλλυντικών και την αποχή από υγρά και ζεστά μέρη. Καλό είναι να αποφεύγετε το πολύ ζεστό ντους και το μαύρισμα γιατί αυξάνει την αντίθεση στις πληγείσες περιοχές.
    • Καλό είναι να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα για πρόληψη των υποτροπών που συνήθως συμβαίνουν το καλοκαίρι όπως: α) τακτική χρήση σαπουνιού με ψευδάργυρο ή σελήνιο β) χρήση ενδυμασίας που επιτρέπει την εξάτμιση του ιδρώτα γ) αποφυγή χρήσης πολύ λιπαρών αντηλιακών και κρεμών και δ) χρήση σαμπουάν κετοκοναζόλης (πλύσιμο-λούσιμο ανά 10 ημέρες).
    • Επειδή η μυκητίαση δεν είναι μεταδοτική και ο μύκητας δεν ζει πάνω από λίγες μέρες έξω από την ανθρώπινη επιδερμίδα, η απολύμανση του ρουχισμού δεν είναι απαραίτητη.

     Για την αποφυγή υποτροπών πρέπει να μειωθούν οι προδιαθεσικοί παράγοντες.


    Διάγνωση ποικιλόχροοης πιτυρίασης

    Μπορεί να διαγνωστεί ΜΕ υδροξείδιο του καλίου (ΚΟΗ)  και οι βλάβες μπορεί φθορίζουν με χάλκινο-πορτοκαλί χρώμα όταν εκτίθενται σε λυχνία του Wood


    Διαφορική διάγνωση της ποικιλόχροοης πιτυρίασης 

    • pityriasis alba
    • ροδόχρους πιτυρίαση
    • σμηγματορροϊκή δερματίτιδα
    • ερύθρασμα
    • λεύκη
    • λέπρα
    • σύφιλη
    • μετα-φλεγμονώδη υποχρωματισμός 

    Θεραπεία ποικιλόχροοης πιτυρίασης

    Η θεραπεία της νόσου αν η έκτασή της είναι μικρή μπορεί να είναι τοπική με κρέμες, λοσιόν, σπρέι ή σαμπουάν και συστηματική με αντιμυκητιασικά από του στόματος στις πιο εκτεταμένες μορφές της.

    Η λοσιόν με σουλφίδιο σεληνίου μπορεί να εφαρμοστεί από τον λαιμό μέχρι τη μέση καθημερινά για 5-15 λεπτά για 7 ημέρες. Αυτή η θεραπεία επαναλαμβάνεται κάθε εβδομάδα για ένα μήνα και στη συνέχεια κάθε μήνα για συντήρηση.

    Το σαμπουάν κετοκοναζόλης 1% ή 2%, εφαρμοζόμενο στο στήθος και την πλάτη για 5 λεπτά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εβδομαδιαίως για τη θεραπεία και την πρόληψη της επανεμφάνισης.

     Άλλοι τοπικοί αντιμυκητιακοί παράγοντες όπως η κλοτριμαζόλη, η μικοναζόλη, ή η τερβιναφίνη μπορεί να μειώσουν τα συμπτώματα σε μερικούς ασθενείς. Επιπλέον, το υπεροξείδιο του υδρογόνου μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις, να άρει το πρόβλημα, αν και μόνιμες ουλές έχει συμβεί με την αγωγή αυτή σε μερικούς πάσχοντες. Η Clotrimazole (1%), επίσης χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με θειούχο σελήνιο (2,5 %).

    Κάποια επιτυχία με Senna alata έχει αναφερθεί.  

    Η υποτροπή είναι συνηθισμένη και μπορεί να μειωθεί με διαλείπουσα εφαρμογή τοπικών αντιμυκητιασικών παραγόντων όπως έλαιο τεϊόδεντρου (τσαγιόδεντρο)  ή το θειούχο σελήνιο.

    Η κετοκοναζόλη, 200 mg ημερησίως από το στόμα για μία εβδομάδα ή 400 mg ως εφάπαξ από του στόματος δόση ακολουθούμενη από άσκηση για να προκληθεί εφίδρωση, έχει ως αποτέλεσμα την θεραπεία του 90% των περιπτώσεων. Μετά την λήψη της κετοκοναζόλης θα πρέπει οι ασθενείς να καθοδηγούνται να μην κάνουν ντους για 8-12 ώρες γιατί η κετοκοναζόλη εκκρίνεται στο δέρμα με τον ιδρώτα. Η εφάπαξ δόση της κετοκοναζόλης μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματική και δεν πρέπει να προτιμάται σε περιοχές με ζεστό και υγρό κλίμα, ενώ η παρατεταμένη χορήγησή της ενέχει τον κίνδυνο φαρμακευτικής ηπατίτιδας.

    Δύο δόσεις από του στόματος φλουκοναζόλη, 300 mg για 14 ημέρες έχει παρόμοια αποτελεσματικότητα.

    Ο ασθενής πρέπει να γνωρίζει ότι ο φυσιολογικός χρωματισμός του δέρματος θα επανέλθει περίπου σε 6-8 εβδομάδες μετά το τέλος της θεραπείας και ότι η νόσος μπορεί να υποτροπιάσει.

    Χωρίς θεραπεία συντήρησης, υποτροπές θα εμφανιστούν σε πάνω από το 80% των θεραπευμένων περιπτώσεων, κατά τα επόμενα 2 χρόνια.

    Η θεραπεία είναι μάλλον εύκολη, απλή και αποτελεσματική αλλά πρέπει να τονιστούν δύο σημεία: πρώτον, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος υποτροπής και δεύτερον, η θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται σχολαστικά γιατί αν παραμείνει έστω και μία κηλίδα, είναι βέβαιο ότι η νόσος θα υποτροπιάσει.

    Κατά τα άλλα, η θεραπεία είναι δεδομένη. Υπάρχουν πολυάριθμες αντιμυκητιασικές αλοιφές και λοσιόν οι οποίες εφαρμοζόμενες τοπικά, συνήθως, για δύο εβδομάδες, είναι πολύ αποτελεσματικές. Εναλλακτικά, χρησιμοποιείται σαμπουάν με θειούχο σελήνιο το οποίο είναι ουσιαστικά ένα ειδικό αντιπυτιριδικό σαμπουάν.

    Σε ειδικές περιπτώσεις με πολύ εκτεταμένη νόσο ή συχνές υποτροπές μπορούν να χρησιμοποιηθούν με επιτυχία αντιμυκητιασικά χάπια. Ωστόσο, στις συνήθεις περιπτώσεις δεν συνιστώνται αφού τα τοπικά σκευάσματα είναι αποτελεσματικά, ενώ δεν απουσιάζουν οι πιθανές παρενέργειες και αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα, όταν χορηγούνται χάπια από το στόμα.

    Τα καλύτερα προϊόντα για τους μύκητες

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετα τα κατάλληλα προϊόντα για τους μύκητες

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σύφιλη

    Η νόσος των δοκιμαστηρίων

    Η σμηγματόρροια

    Τι είναι τα λέπια στο δέρμα

    Διαφορική διάγνωση κηλίδων του δέρματος

    www.emedi.gr

     

  • Μεταμόσχευση κοπράνων Μεταμόσχευση κοπράνων

    Η πιο ισχυρή θεραπεία της έντονης και επίμονης διάρροιας

    Ίσως, η μεταμόσχευση κοπράνων,  να είναι η λιγότερο ελκυστική θεραπεία που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς.

    Αποδεικνύεται όμως πιο ισχυρή και αποτελεσματική από τα ισχυρότερα αντιβιοτικά για την καταπολέμηση της έντονης διάρροιας και των μολύνσεων από ανθεκτικά μικρόβια, και μάλιστα χωρίς παρενέργειες.

    Πρόκειται για την τεχνική της μεταμόσχευσης κοπράνων από έναν υγιή δότη σε κάποιον που νοσεί. 

    Στο πλαίσιο μιας μελέτης την οποία αναφέρουν ολλανδοί ειδικοί σε άρθρο τους στην επιστημονική επιθεώρηση «New England Journal of Medicine», οι εθελοντές ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε ομάδες, στις οποίες εφαρμόστηκαν δύο διαφορετικής μορφής θεραπείες: είτε η εισαγωγή ξένων κοπράνων μέσω ενός μικρού καθετήρα στο έντερο (πλέον γίνεται κυρίως κολονοσκοπικά) είτε η λήψη ενός ιδιαίτερα ισχυρού αντιβιοτικού (βανκομυκίνη). Το μόσχευμα (κόπρανα) προερχόταν από 15 υγιείς «δότες», οι οποίοι είχαν εξεταστεί και για μεταδοτικές ασθένειες και ήταν αρνητικοί.

    Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, τα μεταμοσχευμένα κόπρανα θεράπευσαν το 94% των μολύνσεων των ασθενών από ένα μικρόβιο που προκαλεί γαστρεντερίτιδα με έντονα συμπτώματα (Clostridium difficile), ενώ το αντιβιοτικό αντιμετώπισε μόνο το 27% των περιπτώσεων. Αυτό που κάνει η τεχνική, η οποία έχει εφαρμοστεί πειραματικά σε περίπου 500 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, είναι να αποκαθιστά την υγιή χλωρίδα στο έντερο του ασθενούς, ώστε οι «καλοί» μικροοργανισμοί να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τους παθογόνους.

    Αρκετοί από τους ασθενείς χαρακτήρισαν τη θεραπεία «θαυματουργή», καθώς τα συμπτώματα που είχαν εξαφανίστηκαν σε μία μόνο ημέρα.

    Η μέθοδος δεν ακούγεται αηδιαστική μόνο στον κόσμο και στους ασθενείς, αλλά και στους γιατρούς.

    Εντούτοις, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.

    Η μέθοδος πλέον έχει αρχίζει να δοκιμάζεται και σε ασθενείς με Φλεγμονώδη Νοσήματα του Εντέρου (Νόσος Crohn και Ελκώδης Κολίτιδα), καθώς και σε ασθενείς με χρόνια δυσκοιλιότητα και σπαστική κολίτιδα (σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου).

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόσος του Crohn

    Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

    Δυσκοιλιότητα

    Μήπως έχετε πολλά αέρια;

    Η λίστα με τα φιλικά βακτήρια

    Όταν έχετε διάρροια

    Ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα

    www.emedi.gr