Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020 11:39

Επιληπτική κατάσταση

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Status Epilepticus

Επιληπτική κατάσταση ή staus epilepticus είναι η επιληπτική κρίση που διαρκεί πάνω από 30 λεπτά ή απουσία πλήρους αποκατάστασης της συνείδησης μεταξύ των κρίσεων.

Η πιο συχνή και σοβαρή μορφή είναι η τονικοκλονική (grand mal) επιληπτική κατάσταση (Ε.Κ.). Η Ε.Κ. είναι μια απειλητική για τη ζωή επείγουσα κατάσταση.

Η επιληπτική κατάσταση είναι μία μόνο κρίση που διαρκεί περισσότερο από πέντε λεπτά ή δύο ή περισσότερες κρίσεις εντός περιόδου πέντε λεπτών, χωρίς, το άτομο να επιστρέψει στο φυσιολογικό μεταξύ τους. Οι προηγούμενοι ορισμοί χρησιμοποίησαν χρονικό όριο 30 λεπτών.  Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να είναι τονωτικού και κλονικού τύπου, με κανονικό μοτίβο συστολής και επέκτασης στους βραχίονες και στα ποδιών, ή τύπων που δεν περιλαμβάνουν συσπάσεις, όπως κρίσεις αφαίρεσης ή σύνθετες μερικές επιληπτικές κρίσεις.

Το status epilepticus είναι μια απειλητική για τη ζωή ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ιδιαίτερα, εάν η θεραπεία καθυστερήσει.

Η επιληπτική κατάσταση μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα με ιστορικό επιληψίας, καθώς, και σε άτομα με υποκείμενο πρόβλημα του εγκεφάλου. Αυτά τα υποκείμενα εγκεφαλικά προβλήματα μπορεί να περιλαμβάνουν τραύμα, λοιμώξεις ή εγκεφαλικά επεισόδια.

Η διάγνωση περιλαμβάνει συχνά τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα, την απεικόνιση του εγκεφάλου, μια σειρά από εξετάσεις αίματος και ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα.

Οι ψυχογενείς μη επιληπτικές κρίσεις μπορεί να εμφανιστούν παρομοίως.

Άλλες καταστάσεις που μπορεί επίσης να εμφανίζονται ως επιληπτική κρίση περιλαμβάνουν τα  χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, τις διαταραχές της κίνησης, τη μηνιγγίτιδα και το παραλήρημα.

Οι βενζοδιαζεπίνες είναι η προτιμώμενη αρχική θεραπεία μετά την οποία, συνήθως. χορηγείται φαινυτοΐνη.

Οι βενζοδιαζεπίνες χρησιμοποιούνται ενδοφλέβια, όπως η  λοραζεπάμη, καθώς, χρησιμοποιούνται και ενδομυϊκές ενέσεις μιδαζολάμης.

Μπορεί να χρησιμοποιηθούν ορισμένα άλλα φάρμακα εάν αυτά δεν είναι αποτελεσματικά, όπως, βαλπροϊκό οξύ, φαινοβαρβιτάλη, προποφόλη ή κεταμίνη.

Ενδέχεται να απαιτηθεί διασωλήνωση για τη συντήρηση του αεραγωγού του ατόμου.

Μεταξύ 10 και 30% των ατόμων που έχουν κατάσταση επιληψίας πεθαίνουν εντός 30 ημερών.

Η υποκείμενη αιτία, η ηλικία του ατόμου και η διάρκεια της κρίσης είναι σημαντικοί παράγοντες στο αποτέλεσμα.

Το status epilepticus εμφανίζεται σε έως 40 ανά 100.000 άτομα ετησίως.

Αποτελεί περίπου το 1% των ατόμων που επισκέπτονται το τμήμα έκτακτης ανάγκης. 

Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

Γενετική: Άγνωστη

  • 1/3 των περιστατικών εμφανίζεται σαν πρώτη επιληπτική κρίση χωρίς εκλυτικό αίτιο
  • 1/6 εμφανίζεται σε ασθενείς με γνωστή επιληψία 
  • 1/2 είναι δευτεροπαθείς από βλάβη στο ΚΝΣ

Επικρατέστερη ηλικία: > 50% των νέων περιπτώσεων Ε.Κ. εμφανίζεται σε μικρά παιδιά. Ο κίνδυνος αυξάνει, επίσης. σε ηλικία των 60 ετών.

Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

status epilepticus1

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Staus Epilepticus

Το status epilepticus μπορεί να χωριστεί σε δύο κατηγορίες: με σπασμούς και με χωρίς σπασμούς.

Staus Epilepticus με σπασμούς

Η επιληπτική κατάσταση με σπασμούς εμφανίζεται με συσπάσεις κι εκτάσεις των βραχιόνων και των ποδιών.

Το Epilepsia partialis Continua είναι ένας σπάνιος τύπος εγκεφαλικής διαταραχής στην οποία ένας ασθενής εμφανίζει επαναλαμβανόμενες κινητικές επιληπτικές κρίσεις εστιακές (χέρια και πρόσωπο) και επαναλαμβάνονται κάθε λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά για παρατεταμένες περιόδους (ημέρες έως χρόνια) και είναι αποτέλεσμα αγγειακών παθήσεων, όγκων ή εγκεφαλίτιδας και είναι ανθεκτικό στα φάρμακα.

Ο γενικευμένος μυόκλονος παρατηρείται, συνήθως, σε άτομα με κώμα μετά από CPR και θεωρείται από, μερικούς, ως ένδειξη καταστροφικής βλάβης του νεοφλοιού.

Η επιληπτική κατάσταση status epilepticus είναι η κατάσταση που συνεχίζεται παρά τη θεραπεία με βενζοδιαζεπίνες και αντιεπιληπτικά φάρμακα.

Η επιληπτική κατάσταση συνεχίζεται ή επαναλαμβάνεται 24 ώρες ή περισσότερο μετά την έναρξη της αναισθητικής θεραπείας, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων, όπου η επιληπτική κατάσταση επαναλαμβάνεται κατά τη μείωση ή την απόσυρση της αναισθησίας. 

Staus Epilepticus χωρίς σπασμούς

Η επιληπτική κατάσταση χωρίς σπασμούς είναι μια μεταβολή σχετικά μεγάλης διάρκειας στο επίπεδο συνείδησης ενός ατόμου χωρίς μεγάλη κάμψη και έκταση των άκρων λόγω της επιληψίας. Είναι δύο βασικών τύπων με είτε παρατεταμένες σύνθετες μερικές επιληπτικές κρίσεις είτε επιληπτικές κρίσεις αφαίρεσης. Έως και το ένα τέταρτο των περιπτώσεων Status Asthmaticus είναι, χωρίς, σπασμούς.

Στην περίπτωση της επιληπτικής σύνθετης μερικής κατάστασης, η κρίση περιορίζεται σε μια μικρή περιοχή του εγκεφάλου, συνήθως, στον κροταφικό λοβό. Η επιληπτική κατάσταση αφαίρεσης χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη κρίση που επηρεάζει ολόκληρο τον εγκέφαλο. Απαιτείται ένα EEG-ηλεκτροεγκεφαλογράφημα για τη διάκριση μεταξύ των δύο συνθηκών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα επεισόδια που χαρακτηρίζονται από παρατεταμένη ακινησία, επίμονο κοίταγμα και μη ανταπόκριση.

  • Εξαρτάται από την διάρκεια και τον τύπο της επιληπτικής κρίσης.
  • Yποτροπιάζοντες τονικοκλονικοί σπασμοί: μπορεί να προηγείται αύρα. Η τονική φάση (σφίξιμο μυών) διαρκεί 30 με 45 δευτερόλεπτα. Η κλονική φάση (ρυθμικοί σπασμοί) για 2-5 λεπτά. Πριν την επανάληψη της κρίσης δεν αποκαθίσταται η συνείδηση. 
  • Συνοδά αυτόνομα φαινόμενα: υπερέκκριση κατεχολαμινών, υπερέκκριση αδένων, ανόρθωση τριχών, κυκλική μυδρίαση, παρατεταμένη άπνοια (που μπορεί να οδηγήσει σε κυάνωση)
  • Μεταβολικές διαταραχές: Γαλακτική οξέωση, υπερκαπνία, υπερκαλιαιμία, υπεργλυκαιμία - ακολουθούμενη από υπογλυκαιμία
  • Καρδιακές διαταραχές: Υπέρταση, που μπορεί να ακολουθείται από υπόταση, αρρυθμίες, υπερδυναμικού τύπου ανεπάρκεια
  • Αναπνευστικές διαταραχές: Αυξημένες εκκρίσεις, χαλάρωση γλώσσας, πιθανή απόφραξη αεροφόρων οδών, πνευμονικό οίδημα, εισρόφηση
  • Νεφρικές επιπλοκές: Oξεία σωληναριακή νέκρωση λόγω μυοσφαιρινουρίας μετά από ραβδομυόλυση
  • Εγκεφαλικές αγγειακές βλάβες: Aπώλεια αυτορρυθμιστικού ελέγχου, εστιακή ισχαιμία, εγκεφαλικό οίδημα
  • Ευρήματα μετά την προσβολή: πυρετός, ταχυκαρδία, μυδρίαση, συζυγής απόκλιση οφθαλμών, μειωμένο αντανακλαστικό κερατοειδούς, θετικό σημείο Babinski, απώλεια ούρων και κοπράνων και τραυματισμό γλώσσας, χειλέων, παρειών

status epilepticus 4

ΑΙΤΙΑ Staus Epilepticus

Μόνο το 25% των ατόμων που εμφανίζουν επιληπτικές κρίσεις ή επιληπτική κατάσταση έχουν επιληψία.

  • Αναζήτηση της πρωτοπαθούς αιτίας είναι βασικής σημασίας
  • Πυρετικοί σπασμοί (ιδιαίτερα στα παιδιά)
  • Οξεία βλάβη του ΚΝΣ - τραύμα, λοίμωξη, όγκος ή μεταβολική διαταραχή (περιλαμβάνει την διακοπή των αντιεπιληπτικών/πλημμελή συμμόρφωση)
  • Ιδιοπαθής
  • Υπερβολική δόση - πολλαπλών ουσιών (ιδίως, κοκαΐνη)
  • Χρόνια βλάβη του ΚΝΣ - ιστορικό τραύματος, εγκεφαλικού επεισοδίου, λοίμωξης, εγκεφαλοπάθειας (υποξαιμική ή χρόνια ή εκφυλιστικού τύπου)
  • Εγκεφαλικό επεισόδιο 
  • Αιμορραγία 
  • Τοξικές ουσίες ή ανεπιθύμητες ενέργειες στα φάρμακα
  • Κατανάλωση αλκοολούχων ποτών με αντιεπιληπτικά ή στέρηση από το αλκοόλ
  • Δίαιτα ή νηστεία και κατανάλωση αντιεπιληπτικών
  • Ξεκινώντας με ένα νέο φάρμακο που μειώνει την αποτελεσματικότητα του αντιεπιληπτικού ή αλλάζει το μεταβολισμό του φαρμάκου, μειώνοντας τον χρόνο ημιζωής του, οδηγώντας σε μειωμένες συγκεντρώσεις στο αίμα
  • Ανάπτυξη αντοχής σε ένα αντιεπιληπτικό που χρησιμοποιείται ήδη
  • Γαστρεντερίτιδα, ενώ, λαμβάνετε αντιεπιληπτικά, όπου ενδέχεται να μειώνουν τα επίπεδα των αντιεπιληπτικών στην κυκλοφορία του αίματος λόγω έμετου ή μειωμένης απορρόφησης λόγω οιδήματος του βλεννογόνου του στομάχου
  • Μεταβολικές διαταραχές - όπως προσβεβλημένοι νεφροί και ήπαρ 
  • Η στέρηση ύπνου είναι συχνά η αιτία μιας (συνήθως, αλλά όχι πάντα, προσωρινής) απώλειας ελέγχου των επιληπτικών κρίσεων

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ Staus Epilepticus

  • Προηγούμενο ιστορικό επιληπτικής συνδρομής σε συνδυασμό με οποιοδήποτε εκλυτικό παράγοντα. Προηγούμενο ιστορικό επιληπτικής κατάστασης. (ποσοστό υποτροπής 17% σε παιδιά, 50% σε άτομα με νευρολογικές διαταραχές)
  • Πορφυρία

ΔΙΑΓΝΩΣΗ Staus Epilepticus

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ Staus Epilepticus

  • Ψευδοεπιληπτική κατάσταση μπορεί να συμβεί σε ασθενείς με ψευδείς σπασμούς, προσοχή να μη δοθεί δυνητικά επικίνδυνη θεραπεία
  • Τονικοκλονική Ε.Κ. είναι συνήθως φανερή. Άλλες μορφές Ε.Κ. μπορεί να χρειαστούν λεπτομερή νευρολογική εξέταση και ΗΕΓ ανάλυση
  • Πρωταρχικής διαγνωστικής σημασίας είναι η διευκρίνιση της υποκείμενης παθολογικής κατάστασης

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ Staus Epilepticus

Σάκχαρο, ηλεκτρολύτες, γενική αίματος, Ca και ωσμωτικότητα, αέρια αίματος, έλεγχος για τοξικές ουσίες, επίπεδα αντιεπιληπτικών φαρμάκων στον ορό, ηπατική και νεφρική λειτουργία

ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

Ποικίλα

ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

Το ΗΕΓ θα διαφοροδιαγνώσει ψευδείς σπασμούς από παρατεταμένες επιληπτικές κρίσεις που δεν αναγνωρίζονται κλασσικά σαν Ε.Κ.

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου μπορεί να αναδείξουν όγκους ή άλλες αλλοιώσεις ή τραυματικές βλάβες

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

Οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να αναδείξει υπαραχνοειδή αιμορραγία ή λοίμωξη. Προσοχή!!! Μπορεί να υπάρχει αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση

status epilepticus 7

ΘΕΡΑΠΕΙΑ Staus Epilepticus

Η τονικοκλονική επιληπτική κατάσταση είναι μια επείγουσα κατάσταση και η θεραπεία πρέπει να αρχίσει εαν η κρίση διαρκεί > 10 λεπτά. Απαιτείται συνεχής παρακολούθηση και φροντίδα 

ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

  • Εκτίμηση βατότητας αεροφόρων οδών, αναπνοής και κυκλοφορίας
  • Έλεγχος κορεσμού οξυγόνου και επιπέδων CO2, αρτηριακής πίεσης, ΗΚΓ και θερμοκρασίας. Επαρκής αερισμός, χορήγηση οξυγόνου. Διασωλήνωση σε περίπτωση υπαερισμού και επιμένουσας υποξίας ή υπερκαπνίας
  • Παρακολούθηση και πιστοποίηση ότι πρόκειται για Ε.Κ.
  • Εγκατάσταση ενδοφλέβιας γραμμής, λήψη βασικών εργαστηριακών εξετάσεων
  • Έναρξη αντιεπιληπτικής αγωγής για τερματισμό των σπασμών, στην συνέχεια θεραπεία συντήρησης 
  • Διάγνωση/θεραπεία υποκείμενης παθολογίας
  • Χρήση μυοχαλαρωτικών εάν η η επιληπτική κατάσταση διαταράσσει την αναπνευστική λειτουργία ή επέλθει γαλακτική οξέωση
  • Προστασία ασθενούς από τραυματισμό κατά την κρίση. Πλαγία θέση. Καθαρισμός εκκρίσεων από αεροφόρο οδό
  • Δεν χορηγείται τίποτα από το στόμα

ΦΑΡΜΑΚΑ Staus Epilepticus

ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

Εξαρτάται από τον τύπο της επιληπτικής κρίσης. Η τονικο-κλονική Ε.Κ. είναι η σοβαρότερη μορφή και αντιμετωπίζεται ως εξής:

Σταθεροποίηση:

Συνέχιση αγωγής όπως περιγράφεται στα Γενικά Μέτρα.

Επαγρύπνηση για διασωλήνωση εάν η θεραπεία των σπασμών προκαλέσει υποαερισμό.

Πρόληψη υπότασης με αγγειοσυσπαστικούς παράγοντες (π.χ ντοπαμίνη)

  • Θειαμίνη - 100 mg ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά (ενήλικες μόνο)
  • 50% σακχαρούχος ορός,  εάν υπάρχει υπογλυκαιμία ή δεν είναι γνωστό το σάκχαρο ορού χορηγούνται 50 mL ενδοφλέβια (για παιδιά χρησιμοποιείται μόνο διάλυμα Dextrose 25% σε δόση 2 mL/kg ενδοφλεβίως βραδέως)

Για την λύση των επιληπτικών σπασμών χρειάζεται ενδοφλέβια γραμμή: Μπορεί να δοθούν μια βενζοδιαζεπίνη και η φαινιτοΐνη μαζί, αν και μερικοί προτείνουν μια κλιμακωτή αντιμετώπιση (λόγω της κατασταλτικής δράσης της διαζεπάμης) χρησιμοποιώντας αρχικά την φαινυτοΐνη και στη συνέχεια φαινοβαρβιτάλη. Καθώς προστίθεται κάθε νέο φάρμακο, απαιτείται προσεκτική πσρακολούθηση για τυχόν υποαερισμό ή υπόταση

  • Φαινυτοΐνη (EPANUTIN): 15-20 mg/kg ΕΦ σε ρυθμό < 50 mg/min με ΗΚΓ παρακολούθηση (βραδέως καρδιολογικό ιστορικό). Μπορούν να επαναληφθούν 5 mg/kg κάθε 30 λεπτά μέχρι συνολικής δόσης 30 mg/kg (για παιδί <50 kg - 20 mg/kg σε ρυθμό 1 mg/kg/λεπτό και επαναληπτική δόση ως ανωτέρω)
  • Φαινοβαρβιτάλη (Luminal)Q 10-20 mg/kg ΕΦ διαλυμένο σε φυσιολογικό ορρό σε ρυθμό < 1,5 mg/kg/λεπτό (ελάττωση σε < 25 mg/min για προχωρημένες ηλικίες ή καρδιολογικό ιστορικό(, (για παιδί - 20 mg/kg ΕΦ σε ρυθμό < 1,5 mg/kg/λεπτό). Χορήγηση μέχρι πλήρους εξαφάνισης των κρίσεων ή συνολικής δόσης 1-2 gram.
  • Διαζεπάμη (Valium): μέχρι 0,5 mg/kg ΕΦ σε ρυθμό 5 mg/λεπτό, μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε 5-10 λεπτά μέχρι συνολικής δόσης 30 mg (για παιδιά 0,5  mg/kg μέχρι συνολικής δόσης 5 mg για ηλικία < 5 ετών ή 10 mg για ηλικία > 5 ετών)

Για να σταματήσουν οι επιληπτικοί σπασμοί (εάν δεν υπάρχει ενδοφλέβια πρόσβαση):

  • Ενδοοστική χορήγηση χρησιμοποιείται σε μικρά παιδιά για βενζοδιαζεπίνες, όπως, φαινυτοΐνη, φαινοβαρβιτάλη, σε δόσεις όπως και στην ενδοφλέβια χορήγηση.
  • Διαζεπάμη διορθικώς: 0,5 mg/kg (παιδιά - 20 mg μέγιστη δόση)
  • Παραλδεΰδη διορθικώς: βλέπε εναλλακτικά φάρμακα
  • Μιδαζολάμη (Verced): 0,2 mg/kg ΕΜ (έναρξη δράσης σε 5 λεπτά)

Εάν οι κρίσεις επιμένουν:

  • Πρόκληση φαρμακευτικού κώματος (αναισθησία) με βραχείας δράσης βαρβιτουρικό, ώστε να κατασταλούν τα ΗΕΓ ευρήματα
  • Απαιτείται διασωλήνωση, συνεχής αναπνευστική και καρδιοαγγειακή παρακολούθηση και (συχνά) υποστήριξη της αρτηριακής πίεσης

Εναλλακτική αγωγή περιλαμβάνει:

  1. Φαινοβαρβιτάλη: δόση εφόδου 5 mg/kg ΕΦ ή μέχρι να κατασταλεί η δραστηριότητα δτο ΗΕΓ. Δόση συντήρησης: 1-3 mg/kg/ώρα, ρυθμιζόμενο σύμφωνα με την ανταπόκριση στο ΗΕΓ
  2. Θειοπεντάλη: δόση εφόδου 3-6 mg/kg ΕΦ, και στη συνέχεια προσθήκη 50 mg ΕΦ κάθε 2-5 λεπτά ώστε να προκληθεί καταστολή του ΗΕΓ. Δόση συντήρησης: ΕΦ ορρός διαλύματος 0,2 σε ρυθμό καταστολής του ΗΕΓ

Αντενδείξεις:

  • Βενζοδιαζεπίνες (διαζεπάμη, λοραζεπάμη, μιδαζολάμη) - σε οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας
  • Βαρβιτουρικά - σε οξεία διαλείπουσα πορφυρία

Προφυλάξεις: 

  • Μπορεί να απαιτηθεί ενδοτραχειακή διασωλήνωση
  • Μείωση των δόσεων των κατασταλτικών φαρμάκων σε ασθενείς με καταπληξία, κώμα ή οξεία μέθη
  • Η ταχεία ΕΦ χορήγηση διαζεπάμης (και μιδαζολάμης) μπορεί να προκαλέσει άπνοια, ιδιαίτερα σε ασθενείς που λαμβάνουν βαρβιτουρικά. Φλεβική θρόμβωση και φλεβίτιδα μπορούν να εμφανιστούν στο σημείο της ΕΦ χορήγησης. Χρειάζεται μείωση της δόσης σε άτομα με νεφρική ανεπάρκεια
  • Φαινοβαρβιτάλη - προσοχή στις περιπτώσεις που συνυπάρχει αναπνευστική ανεπάρκεια, ηπατική νόσος και εγκυμοσύνη. Επιληπτική κρίση από πότομη στέρηση μπορούν να προκληθούν μετά από οξεία διακοπή υψηλών δόσεων του φαρμάκου. Χρειάζεται αύξηση των μεσοδιαστημάτων μεταξύ των δόσεων σε σοβαρή ηπατική νόσο.
  • Φαινυτοΐνη - παρακολούθηση με ΗΚΓ για αρρυθμίες, παράταση του QT, και υπόταση. Εάν τα ανωτέρω παρουσιασθούν να μειωθεί ο ρυθμός  χορήγησης του φαρμάκου. Απαιτείται προσοχή στην χορήγηση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης (αυξημένος κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών), σε ηπατοπάθειες, υπεργλυκαιμία και άτομα προχωρημένης ηλικίας. Οξεία διακοπή του φαρμάκου μπορεί να αναζοπυρώσει την επιληπτική κατάσταση. Να χρησιμοποιείται με φυσιολογικό ορό ή 0,45 NaCl για να αποφεύγεται καθίζηση του φαρμάκου που συμβαίνει στους σακχαρούχους ορούς. Η υπερδοσολογία μπορεί να οδηγήσει σε παράδοξη αναποτελεσματικότητα του φαρμάκου.

Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

  • Κάθε ένα από τα φάρμακα που αναφέρθηκαν μπορεί να αυξήσει την δράση άλλων κατασταλτικών του ΚΝΣ φαρμάκων
  • Φαινοβαρβιτάλη - μπορεί να μειώσει την δράση της κινιδίνης και Warfarin, επιταχύνει τον μεταβολισμό της φαινυτοΐνης
  • Φαινυτοΐνη - αυξημένα επίπεδα ορρού και τοξικότητας μπορούν να προκληθούν με την ταυτόχρονη χορήγηση Warfarin, δισουλφιράμης, φαινυλβουταζόνης και ισονιαζίδης. Χρειάζεται μείωση της δόσης στη νεφρική ανεπάρκεια, να γίνεται έλεγχος επιπέδων φαρμάκου στον ορρό όποτε είναι εφικτό

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

Εναλλακτικές Βενζοδιαζεπίνες:

  • Παρατεταμένης δράσης - λοραζεπάμη (Tavor) 0,1 mg/kg σε 2 mg/min (4-8 mg συνολική δόση), (παιδιά - 0,05 μέχρι 0,1 mg/kg ΕΦ σε ρυθμό/mg/min)
  • Βραχείας δράσης - μιδαζολάμη (Dormicum):
  1. Ηρεμιστική δόση -  0, 125 mg/kg ΕΦ (<2 mg/min) ή 0,5 mg/kg ενδορρινικά η 0,2  mg/kg ενδομυΐκά
  2. Δοσολογία νάρκωσης - 0,2-0,5 mg/kg ΕΦ και χορήγηση σε 0,5-1 mg/kg/min ΕΦ

Φάρμακα δεύτερης γραμμής:

  • Λιδοκαΐνη (xylocaine) - 1 με 3 mg/kg σε ταχεία ΕΦ έγχυση, δόση συντήρησης 3-10 mg/kg/ώρα
  • Βαλπροΐκό οξύ - 500 mg μέσω ρινογαστρικού καθετήρα ή 500  mg σε 300 ml ύδατος διορθικά (με χρόνο στάσης - - παραμονής στο ορθό - 15 λεπτών)
  • Παραλδεΰδη - 0,3 ml (300 mg/kg, συνήθης δόση είναι 4-8 ml) από το ορθό διαλυμένο σε διπλάσιο όγκο ελαιόλαδου για να αποφευχθεί ερεθισμός του βλεννογόνου (η ανάμιξη γίνεται σε γυάλινο δοχείο διότι η παραλδεΰδη είναι διαλύτης για πλαστικές ουσίες).  Η προσρόφηση από το ορθό είναι βραδεία τα ψηλότερα επίπεδα του φαρμάκου επιτυγχάνονται σε 2-4 ώρες. Μπορεί επίσης να χορηγηθεί μς γαστρικό σωλήνα. (Αν και μερικές φορές συνιστάται ή ΕΦ ή ΕΜ χορήγηση, παρεντερικές μορφές δεν είναι διαθέσιμες στις ΗΠΑ)

Διάφορα φάρμακα:

  • Ισοφλουράνη, δεσλουράνη ενδορρινικά
  • Προφάρμακο φαινυτοΐνης (φωσφαινυτοΐνη) ΕΦ ή ΕΜ
  • Προποφόλη σε συνεχή ΕΦ έγχυση
  • Χλωρομεθιαζόλη σε συνεχή ΕΦ έγχυση
  • Βαλπροΐκό οξύ ενδοφλεβίως

status epilepticus 5

Η διαζεπάμη που μπορεί να χορηγηθεί από το ορθό συνταγογραφείται συχνά σε άτομα με επιληψία. 

Οι βενζοδιαζεπίνες είναι η προτιμώμενη αρχική θεραπεία μετά την οποία, συνήθως, χορηγείται και  φαινυτοΐνη ή φωσφενυτοΐνη.

Οι κατευθυντήριες γραμμές πρώτων βοηθειών για επιληπτικές κρίσεις δηλώνουν ότι, κατά κανόνα, ένα ασθενοφόρο πρέπει να ζητηθεί για επιληπτικές κρίσεις που διαρκούν περισσότερο από πέντε λεπτά (ή νωρίτερα εάν αυτό είναι το πρώτο επεισόδιο κατάσχεσης του ατόμου και δεν είναι γνωστοί παράγοντες επιβίωσης ή εάν συμβαίνει επιληπτική κατάσταση σε άτομο με επιληψία των οποίων οι επιληπτικές κρίσεις προηγουμένως απουσίαζαν ή ελέγχονταν καλά για σημαντικό χρονικό διάστημα).

Βενζοδιαζεπίνες

Όταν χορηγείται ενδοφλεβίως, η λοραζεπάμη φαίνεται να είναι ανώτερη από τη διαζεπάμη για τη διακοπή της επιληπτικής δραστηριότητας. Η ενδομυϊκή μιδαζολάμη φαίνεται να είναι μια λογική επιλογή.

Η βενζοδιαζεπίνη που επιλέγεται για την αρχική θεραπεία είναι η λοραζεπάμη, λόγω της σχετικά μεγάλης διάρκειας δράσης της (2-8 ώρες) κατά την ένεση και της ταχείας έναρξης δράσης, η οποία πιστεύεται ότι οφείλεται στην υψηλή συγγένεια της για τους υποδοχείς GABA και χαμηλή διαλυτότητα στα λιπίδια, γεγονός που το αναγκάζει να παραμείνει στο αγγειακό διαμέρισμα. Εάν η λοραζεπάμη δεν είναι διαθέσιμη ή δεν είναι δυνατή η ενδοφλέβια πρόσβαση, τότε θα πρέπει να δοθεί διαζεπάμη.

Σε αρκετές χώρες, η ενδοφλέβια κλοναζεπάμη θεωρείται ως το φάρμακο πρώτης επιλογής.  Τα αναφερόμενα πλεονεκτήματα της κλοναζεπάμης περιλαμβάνουν μεγαλύτερη διάρκεια δράσης από τη διαζεπάμη και χαμηλότερη τάση για ανάπτυξη οξείας ανοχής από τη λοραζεπάμη. 

Ιδιαίτερα στα παιδιά, μια άλλη δημοφιλής επιλογή θεραπείας είναι η μιδαζολάμη, που δίνεται στο πλάι του στόματος ή της μύτης.  Μερικές φορές, η αποτυχία μόνο της λοραζεπάμης θεωρείται αρκετή για να χαρακτηριστεί μια περίπτωση Ε.Κ. ως ανθεκτική στη θεραπεία.

Φαινυτοΐνη και φωσφενυτοΐνη

Η φαινυτοΐνη είναι θεραπεία πρώτης γραμμής, αν και το προφάρμακο φωσφενυτοΐνη μπορεί να χορηγηθεί τρεις φορές πιο γρήγορα και με πολύ λιγότερες αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης. Εάν χρησιμοποιούνται αυτά ή οποιαδήποτε άλλα παράγωγα υδαντοΐνης, τότε απαιτείται καρδιακή παρακολούθηση εάν χορηγούνται ενδοφλεβίως. Επειδή οι υδαντοΐνες χρειάζονται 15-30 λεπτά για να λειτουργήσουν, μια βενζοδιαζεπίνη ή βαρβιτουρικό συχνά συγχορηγείται. Λόγω της μικρής διάρκειας δράσης της διαζεπάμης, συχνά χορηγείται μαζί.

Βαρβιτουρικά

Πριν από την εφεύρεση των βενζοδιαζεπινών, υπήρχαν τα βαρβιτουρικά, τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα εάν οι βενζοδιαζεπίνες ή οι υδαντοΐνες δεν είναι επιλογή. Αυτά χρησιμοποιούνται για να προκαλέσουν βαρβιτουρικό κώμα. Το βαρβιτουρικό που χρησιμοποιείται πιο συχνά για αυτό είναι η φαινοβαρβιτάλη. Το thiopental ή η πεντοβαρβιτάλη μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθούν για το σκοπό αυτό εάν οι επιληπτικές κρίσεις πρέπει να σταματήσουν αμέσως ή εάν το άτομο έχει ήδη επηρεαστεί από την υποκείμενη ασθένεια ή από τοξικές / μεταβολικές προκαλούμενες κρίσεις. Ωστόσο, σε αυτές τις καταστάσεις, το thiopental είναι ο παράγοντας επιλογής.

Καρβαμαζεπίνη και βαλπροϊκό οξύ

Το βαλπροϊκό οξύ διατίθεται για χορήγηση ενδοφλεβίως και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επιληπτική κατάσταση. Η καρβαμαζεπίνη δεν διατίθεται σε ενδοφλέβια σύνθεση και δεν παίζει κύριο ρόλο στην επιληπτική κατάσταση. 

Εάν το βαλπροϊκό οξύ αποδειχθεί αναποτελεσματικό ή αν τα βαρβιτουρικά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάποιο λόγο, τότε μπορεί να δοκιμαστεί ένα γενικό αναισθητικό όπως η προποφόλη. Μερικές φορές χρησιμοποιείται δεύτερο μετά την αποτυχία της λοραζεπάμης. Αυτό θα συνεπάγεται τον τεχνητό αερισμό του ατόμου. Η προποφόλη έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτελεσματική στην καταστολή των τραυματισμών που παρατηρούνται στην επιληπτική κατάσταση.

Η κεταμίνη, ένα ανταγωνιστικό φάρμακο NMDA, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έσχατη λύση για την επιληπτική κατάσταση ανθεκτική στα φάρμακα. [

Η λιδοκαΐνη έχει χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις που δεν βελτιώνονται με άλλα πιο συνηθισμένα φάρμακα. Μια ανησυχία είναι ότι οι επιληπτικές κρίσεις ξεκινούν ξανά 30 λεπτά μετά τη διακοπή των φαρμάκων. Επιπλέον, δεν συνιστάται σε άτομα με προβλήματα καρδιάς ή ήπατος.

Η αλλοπρεγνανολόνη μελετάται σε μια κλινική δοκιμή για τη θεραπεία της επιληπτικής κατάστασης που είναι εξαιρετικά ανθεκτική. 

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

Θεραπευτικά επίπεδα ορού εντιεπιληπτικών κρίσεων, καθορίζεται ένα σχήμα συντήρησης με αντιεπιληπτικά φάρμακα

ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

  • Η θνησιμότητα και θνητότητα καθορίζονται από την οξεία βλάβη του ΚΝΣ, το στρες καθώς και την διαταραχή από επανειλημμένες επιληπτικές κρίσεις
  • Αίτια θανάτου - καρδιοπνευμονική  αναστολή, νεφρική ανεπάρκεια, υπερθερμία, πνευμονία από εισρόφηση, το υποκείμενο πρόβλημα ή την θεραπεία που υιοθετήθηκε.
  • Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα προκαλούν καταστολή του αναπνευστικού και καρδιαγγειακού συστήματος

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

Η θνητότητα κυμαίνεται στο 10-35% (3-8% στα παιδιά), και εξαρτάται συνήθως από το υποκείμενο αίτιο. Παρατεταμένες επιληπτικές κρίσεις (>30-60 min) μπορεί να προκαλέσουν νευρολογική βλάβη ακόμη και τον θάνατο.

Μεταξύ 10 και 30% των ατόμων που παθαίνουν επιληπτική κατάσταση πεθαίνουν εντός 30 ημερών. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων έχει μια υποκείμενη κατάσταση του εγκεφάλου που προκαλεί την επιληπτική  κατάσταση όπως όγκος εγκεφάλου, εγκεφαλική λοίμωξη, εγκεφαλικό τραύμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Ωστόσο, τα άτομα με διάγνωση επιληψίας που έχουν επιληπτική κατάσταση έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο θανάτου εάν η κατάστασή τους δεν σταθεροποιηθεί γρήγορα.

status epilepticus 6

ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Η αιτία ή η υποκείμενη παθολογική κατάσταση που σχετίζεται με την Ε.Κ. ποικίλλει ευρέως ανάλογα με την ηλικία. Στους ενήλικες συνήθως σχετίζεται με γνωστό πρόβλημα π.χ. γνωστό ιστορικό επιληψίας, στέρηση οινοπνεύματος, ή επίκτητη βάβη του ΚΝΣ (ιδιαίτερα στους μετωπιαίους λοβούς)

ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ 

Παιδιατρικό: Χαμηλότερη θνητότητα. Πιο συχνά απαντάται στην Ε.Κ. σαν πρώτη επιληπτική κρίση λόγω: πυρετικών σπασμών, ιδιοπαθούς επιληψίας, λοίμωξης του ΚΝΣ, μεταβολικών διαταραχών.

Γηριατρικό: Είναι πιο πιθανό να αναπτύσσουν Ε.Κ. δευτεροπαθώς από μεταβολή της φαρμακολογικής θεραπείας (μη συμμόρφωση ασθενούς, αλληλεπιδράσεις ή τοξικότητα των φαρμάκων), έχουν την τάση να έχουν εντοπισμένες βλάβες στο ΚΝΣ (συνήθως στον μετωπιαίο λοβό)

Άλλα: Η νεογνική Ε.Κ. σχετίζεται, συνήθως, με μηνιγγίτιδα ή μεταβολικές διαταραχές (έλλειψη ασβεστίου, μαγνησίου ή πυριδοξίνης) και απαιτεί προσωπική αξιολόγηση ως προς την υποκείμενη αιτία.

ΚΥΗΣΗ

  • Φαινυτοΐνη - χρήση με προσοχή (αυξημένος κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών κατά το 1ο τρίμηνο)
  • Φαινοβαρβιτάλη - χρήση με προσοχή

Άλλες μορφές επιλιηπτικής κατάστασης:

  • Εστιακή κινητική επιληπτική κατάσταση - αρχίζει περιφερικά με κλονικές σπασμωδικές κινήσεις, με κεντρική επέκταση, οι οφθαλμοί και η κεφαλή κλίνουν σε αντίθετη κατεύθυνση από την εστία της βλάβης, μπορεί να εξελιχθεί σε γενικευμένη επιληπτική κατάσταση και συνήθως, υπάρχει υποκείμενη παθολογική κατάσταση του ΚΝΣ. Αντιμετωπίζεται, όπως, η τονικοκλονική επιληπτική κατάσταση. Μπορεί να ανταποκριθεί στην καρβαμαζεπίνη.
  • Epilepsia partialis continua (τμηματική επιληψία) - ταχέως επαναλαμβανόμενες εστιακές σπασμωδικές κινήσεις χωρίς απώλεια συνείδησης, επιδεινώνεται από τις εκούσιες κινήσεις μπορεί να επιμείνει για ώρες ή και μέρες, πτωχή ανταπόκριση στην θεραπεία, συχνά σχετίζεται με υποκείμενη παθολογική κατάσταση. Συνιστάται η φαινοβαρβιτάλη και η διαζεπάμη
  • Μυοκλωνική επιληπτική κατάσταση - ξαφνικές σπασμωδικές συσπάσεις των άκρων, συνήθως δευτεροπαθείς από διάχυτη νευρολογική ή μεταβολική διαταραχή, το επίπεδο συνείδησης συνήθως διατηρείται. Θεραπεία με διαζεπάμη
  • Μεικτού τύπου μερική επιληπτική κατάσταση (ψυχοκινητική επιληπτική κατάσταση) - βραχείας διάρκειας επιληπτικές κρίσεις με αυτομστισμούς (π.χ. πλατάγισμα χειλέων, τυχαία βολβοστροφή, μασητικές κινήσεις, προσήλωση βλέμματος), ακολουθείται από συγχυτική κατάσταση, διαρκείας 10 λεπτών, χωρίς ούρα, βολβοστροφή προς τα άνω, με ακανόνιστες μυοκλωνικές σπασμωδικές κινήσεις, αυτοματισμούς, χωρίς σύγχυση μετά την προσβολή, μπορεί να εξελιχθεί σε γενικευμένη επιληπτική κατάσταση. Σε μια τέτοια περίπτωση, αντιμετωπίζεται όπως η τονικοκλονική επιληπτική κατάσταση
  • Νεογνική επιληπτική κατάσταση- ήπια πολυεστιακά, κλονικά τονικά και μυοκλονικά χαρακτηριστικά, κίνδυνος εγκεφαλικής αιμορραγίας, μηνιγγίτιδα και μεταβολικές διαταραχές (ανεπάρκεια ασβεστίου, μαγνησίου, πυριδοξίνης) πιο συχνά. Η θεραπεία ξεκινάει με φαινοβαρβιτάλη και διαζεπάμη

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

status epilepticus 2

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Σύνδρομο Tourettte και κάνναβη

Κάνναβη και τραυματική βλάβη εγκεφάλου

Κάνναβη και επιληψία

Όταν υπάρχει ανισορροπία νευροδιαβιβαστών

Καρκίνος εγκεφάλου και κάνναβη

Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

Η κάνναβη μειώνει τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων

Θέλει προσοχή η χορήγηση φυλλικού οξέος στην επιληψία

Κετογενική δίαιτα

Θεραπεία ασθενειών με ζωικής προέλευσης προϊόντα

Βαρβιτουρικά

Αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα επιληψίας

Ζαμπούκος ο μαύρος

Εγκεφαλικές μεταστάσεις

Μην κόβετε το αλκοόλ απότομα

Τι να κάνετε αν κάποιος κάνει σπασμούς

Κόλπα για να ρίξετε τον πυρετό

Φάρμακο για την επιληψία

To μαγνήσιο και τα οφέλη του

Επιληψία του κροταφικού λοβού

Κροταφική επιληψία

Εγκεφαλική αιμορραγία

Χρήσιμες ιατρικές συνταγές για το δεντρολίβανο

Βιοανάδραση

Ο γλυκάνισος

Ιατρικές συνταγές με το γκι

Φασκόμηλο

Προοδευτική ατροφία του προσώπου

Ο βασιλικός

Βαλεριάνα

Απήγανος

Αψιθιά

Σύνδρομο Cornelia de Lange

Μηνιγγίτιδα

Τρομώδες παραλήρημα

Το σύνδρομο Rett

Υποσκληρίδιο αιμάτωμα

Υπαραχνοειδής αιμορραγία

Τι είναι η εκλαμψία

Σύνδρομο Angelman

Ρομποτική νευροχειρουργική

Πυρετικοί σπασμοί στα παιδιά

Πασιφλόρα

Μήπως έχετε συχνά ψευδαισθήσεις;

Νυχτερινή ενούρηση στα παιδιά

Bupleurum kakiskalae

Θεραπεία για την δύσκολη επιληψία

Εμφυτεύματα εγκεφάλου για την θεραπεία της επιληψίας

Επιληπτικές κρίσεις στον ύπνο

Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 649 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020 23:40
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Δηλητηρίαση από αρσενικό Δηλητηρίαση από αρσενικό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δηλητηρίαση από αρσενικό

    Δηλητηρίαση από αρσενικό είναι τοξική κατάσταση που προκαλείται από έκθεση στο αρσενικό.

    Χαρακτηριστικά:

    • Αίσθημα κόμπου στο λαιμό
    • Δυσφαγία 
    • Καυστικό άλγος στο γαστρεντερικό
    • Έμετοι 
    • Διάρροια 
    • Αφυδάτωση 
    • Πνευμονικό οίδημα
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Ηπατική ανεπάρκεια 

    Συνήθης πορεία - οξεία, χρόνια. 

    Η δηλητηρίαση από αρσενικό είναι μια ιατρική κατάσταση που εμφανίζεται λόγω των αυξημένων επιπέδων αρσενικού στον οργανισμό. Εάν η δηλητηρίαση από αρσενικό συμβεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν έμετο, κοιλιακό άλγος, εγκεφαλοπάθεια και υδαρή διάρροια που περιέχει αίμα. Η μακροχρόνια έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε πάχυνση του δέρματος, σκουρότερο δέρμα, κοιλιακό άλγος, διάρροια, καρδιακές παθήσεις, μούδιασμα και καρκίνο. Ο πιο συνηθισμένος λόγος για μακροχρόνια έκθεση είναι το μολυσμένο πόσιμο νερό. Τα υπόγεια ύδατα τις περισσότερες φορές μολύνονται φυσικά. Ωστόσο, μπορεί επίσης να προκύψει μόλυνση από την εξόρυξη ή τη γεωργία. Μπορεί, επίσης, να βρεθεί στο έδαφος και στον αέρα. Τα συνιστώμενα επίπεδα στο νερό είναι μικρότερα από 10–50 μg/L (10–50 μέρη ανά δισεκατομμύριο). Άλλες οδοί έκθεσης περιλαμβάνουν τοποθεσίες τοξικών αποβλήτων και τα φάρμακα. Οι περισσότερες περιπτώσεις δηλητηρίασης είναι τυχαίες. Το αρσενικό δρα αλλάζοντας τη λειτουργία περίπου 200 ενζύμων. Η διάγνωση γίνεται με εξέταση των ούρων, του αίματος ή των μαλλιών. Η πρόληψη γίνεται με τη χρήση νερού που δεν περιέχει υψηλά επίπεδα αρσενικού. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση ειδικών φίλτρων ή με τη χρήση βρόχινου νερού.

    Για οξείες δηλητηριάσεις, η αντιμετώπιση της αφυδάτωσης είναι σημαντική. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί διμερκαπτοηλεκτρικό οξύ ή σουλφονικό διμερκαπτοπροπάνιο, ενώ δε συνιστάται η διμερκαπρόλη.

    Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί η αιμοκάθαρση.

    Μέσω του πόσιμου νερού, περισσότεροι από 200 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως εκτίθενται σε υψηλότερα από τα ασφαλή επίπεδα αρσενικού. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο είναι το Μπαγκλαντές και η Δυτική Βεγγάλη. Η έκθεση είναι επίσης πιο συχνή σε άτομα χαμηλού εισοδήματος και μειονότητες.

    Η οξεία δηλητηρίαση είναι ασυνήθιστη. 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΜΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ

    Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από αρσενικό ξεκινούν με πονοκεφάλους, σύγχυση, σοβαρή διάρροια και υπνηλία. Καθώς αναπτύσσεται η δηλητηρίαση, μπορεί να εμφανιστούν σπασμοί και αλλαγές στη μελάγχρωση των νυχιών που ονομάζονται leukonychia striata (γραμμές του Mees ή οι ς). Όταν η δηλητηρίαση γίνεται οξεία, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν διάρροια, έμετο, έμετο με αίμα, αίμα στα ούρα, μυϊκές κράμπες, απώλεια μαλλιών, πόνο στο στομάχι και περισσότερους σπασμούς. Τα όργανα του σώματος που συνήθως προσβάλλονται από δηλητηρίαση από αρσενικό είναι οι πνεύμονες, το δέρμα, τα νεφρά και το ήπαρ. Το τελικό αποτέλεσμα της δηλητηρίασης από αρσενικό είναι το κώμα και ο θάνατος. Το αρσενικό σχετίζεται με τις καρδιακές παθήσεις (καρδιαγγειακή νόσο που σχετίζεται με την υπέρταση), τον καρκίνο, το εγκεφαλικό (αγγειακά εγκεφαλικά νοσήματα), τις χρόνιες παθήσεις του κατώτερου αναπνευστικού και τον διαβήτη. Οι δερματικές επιδράσεις μπορεί να περιλαμβάνουν καρκίνο του δέρματος μακροπρόθεσμα, αλλά συχνά πριν από τον καρκίνο του δέρματος υπάρχουν διαφορετικές δερματικές βλάβες. Άλλες επιδράσεις μπορεί να περιλαμβάνουν σκουρόχρωμο δέρμα και πάχυνση του δέρματος. Η χρόνια έκθεση στο αρσενικό σχετίζεται με ανεπάρκεια βιταμίνης Α, η οποία σχετίζεται με καρδιακές παθήσεις και νυχτερινή τύφλωση. Η οξεία ελάχιστη θανατηφόρα δόση αρσενικού στους ενήλικες εκτιμάται ότι είναι 70 έως 200 mg ή 1 mg/kg/ημέρα.

    Καρκίνος και αρσενικό
     
    Το αρσενικό αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου. Η έκθεση σχετίζεται με καρκίνο του δέρματος, των πνευμόνων, του ήπατος και των νεφρών μεταξύ άλλων. Οι μεταλλαξιογόνες επιδράσεις του μπορεί να εξηγηθούν από την παρέμβαση στην επιδιόρθωση της εκτομής βάσης και νουκλεοτιδίου, τελικά μέσω της αλληλεπίδρασης με τις δομές των δακτύλων ψευδαργύρου. Το διμεθυλαρσινικό οξύ, DMA(V), προκαλεί σπασίματα της μονής έλικας του DNA που προκύπτουν από την αναστολή των επισκευαστικών ενζύμων σε επίπεδα από 5 έως 100 mM σε ανθρώπινα επιθηλιακά κύτταρα τύπου II. Το DMA(III) είναι, επίσης, άμεσα γονιδιοτοξικό με την πραγματοποίηση σχισμών σε υπερτυλιγμένο DNA ΦΧ174. Η αυξημένη έκθεση σε αρσενικό σχετίζεται με αυξημένη συχνότητα χρωμοσωμικών ανωμαλιών, μικροπυρήνων και ανταλλαγών των αδελφών χρωματιδίων. Μια εξήγηση για τις χρωμοσωμικές εκτροπές είναι η ευαισθησία της πρωτεΐνης τουμπουλίνης και της μιτωτικής ατράκτου στο αρσενικό. Οι ιστολογικές παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν τις επιδράσεις στην κυτταρική ακεραιότητα, το σχήμα και την κίνηση. Το DMA(III) είναι σε θέση να σχηματίζει αντιδραστικά είδη οξυγόνου (ROS) μέσω αντίδρασης με το μοριακό οξυγόνο. Οι μεταβολίτες που προκύπτουν είναι η ρίζα διμεθυλαρσενικού και η ρίζα διμεθυλαρσενικού υπεροξυλίου. Τόσο το DMA(III) όσο και το DMA(V) απελευθερώνουν σίδηρο από τη σπλήνα, καθώς και από τη φερριτίνη του ανθρώπινου ήπατος εάν χορηγούνταν ταυτόχρονα με ασκορβικό οξύ. Έτσι, ο σχηματισμός ROS μπορεί να προωθηθεί. Επιπλέον, το αρσενικό μπορεί να προκαλέσει οξειδωτικό στρες εξαντλώντας τα αντιοξειδωτικά του κυττάρου, ειδικά αυτά που περιέχουν ομάδες θειόλης. Η συσσώρευση ROS όπως τα παραπάνω και ριζών υδροξυλίου, ριζών υπεροξειδίου και υπεροξειδίου του υδρογόνου προκαλεί ανώμαλη γονιδιακή έκφραση σε χαμηλές συγκεντρώσεις και βλάβες λιπιδίων, πρωτεϊνών και DNA σε υψηλότερες συγκεντρώσεις που τελικά οδηγούν σε κυτταρικό θάνατο. Τα επίπεδα της 8-υδροξυ-2'-δεοξυγουανοσίνης στα ούρα (ως βιοδείκτης βλάβης του DNA του ROS) αυξάνουν μετά από χορήγηση DMA(V). Τα υπεροξείδια των λιπιδίων του ορού (LPO) σε άτομα που εκτείθενται σε αρσενικό συσχετίζονται με τα επίπεδα ανόργανου αρσενικού και μεθυλιωμένων μεταβολιτών στο αίμα και αντιστρόφως συσχετίίζονται με τα επίπεδα μη πρωτεϊνικού σουλφυδρυλίου (NPSH) στο αίμα. Υπάρχει συσχέτιση των επιπέδων As στο αίμα με τα επίπεδα των αντιδραστικών οξειδωτικών στο πλάσμα και μια αντίστροφη σχέση με τα αντιοξειδωτικά του πλάσματος. Η μεθυλίωση μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια οδός αποτοξίνωσης όσον αφορά το οξειδωτικό στρες: τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο χαμηλότερη ήταν η ικανότητα μεθυλίωσης As, τόσο χαμηλότερο ήταν το επίπεδο της αντιοξειδωτικής ικανότητας πλάσματος. Όπως αναθεωρήθηκε από τον Kitchin (2001), η θεωρία του οξειδωτικού στρες παρέχει μια εξήγηση για τις προτιμώμενες θέσεις όγκου που συνδέονται με την έκθεση σε αρσενικό. Λαμβάνοντας υπόψη ότι υπάρχει υψηλή μερική πίεση οξυγόνου στους πνεύμονες και το DMA(III) εκκρίνεται σε αέρια κατάσταση μέσω των πνευμόνων, αυτό φαίνεται να είναι ένας εύλογος μηχανισμός για την ευπάθεια. Το γεγονός ότι το DMA παράγεται με μεθυλίωση στο ήπαρ, εκκρίνεται μέσω των νεφρών και αργότερα αποθηκεύεται στην ουροδόχο κύστη, ευθύνεται για τους άλλους εντοπισμούς των όγκων. Όσον αφορά τη μεθυλίωση του DNA, προκύπτει από την αλληλεπίδραση του As με μεθυλοτρανσφεράσες που οδηγεί σε αδρανοποίηση των ογκοκατασταλτικών γονιδίων μέσω υπερμεθυλίωσης. Άλλοι δηλώνουν ότι η υπομεθυλίωση μπορεί να συμβεί λόγω έλλειψης SAM που οδηγεί σε ανώμαλη ενεργοποίηση των γονιδίων. Η έκθεση των πνευμόνων σε αρσενικό προκαλεί οκτώ διαφορετικά θραύσματα DNA με ευαίσθησία στη μεθυλίωση. Έξι από τα θραύσματα είναι υπερ- και δύο από αυτά είναι υπομεθυλιωμένα. Υπάρχουν υψηλότερα επίπεδα mRNA μεθυλτρανσφεράσης DNA και ενζυμική δραστηριότητα. Oi αλλιωμένοι αυξητικοί παράγοντες οδηγούν στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων και συνεπώς στην καρκινογένεση. Από παρατηρήσεις, είναι γνωστό ότι η χρόνια δηλητηρίαση από αρσενικό χαμηλής δόσης μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη ανοχή στην οξεία τοξικότητά του. Τα κύτταρα GLC4/Sb30 του όγκου του πνεύμονα που υπερεκφράζουν το MRP1 συσσωρεύουν ελάχιστα αρσενικό. Αυτό προκαλείται μέσω της εξαρτώμενης από το MRP-1 εκροής. Η εκροή απαιτεί GSH, αλλά όχι σχηματισμό συμπλόκου As-GSH. Αν και έχουν προταθεί πολλοί μηχανισμοί, δε μπορεί να δοθεί συγκεκριμένο μοντέλο για τους μηχανισμούς της χρόνιας δηλητηρίασης από αρσενικό. Τα επικρατούντα γεγονότα τοξικότητας και καρκινογένεσης μπορεί να είναι αρκετά ειδικά για κάθε ιστό. Η τρέχουσα συναίνεση σχετικά με τον τρόπο καρκινογένεσης είναι ότι δρα κυρίως ως προαγωγέας όγκου. 
     
    ΑΙΤΙΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΜΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ
    • Πεντασθενές άλας του αρσενικού
    • Τρισθενές άλας του αρσενικού 
    • Αέρια αρσενικού 
    Το οργανικό αρσενικό είναι λιγότερο επιβλαβές από το ανόργανο αρσενικό. Τα θαλασσινά είναι μια κοινή πηγή του λιγότερο τοξικού οργανικού αρσενικού με τη μορφή αρσενοβεταΐνης. Το αρσενικό που αναφέρθηκε το 2012 σε χυμό φρούτων και ρύζι από την Consumer Reports ήταν κυρίως ανόργανο αρσενικό. Λόγω της υψηλής τοξικότητάς του, το αρσενικό χρησιμοποιείται σπάνια στον δυτικό κόσμο, αν και στην Ασία εξακολουθεί να είναι ένα δημοφιλές φυτοφάρμακο. Το αρσενικό απαντάται κυρίως επαγγελματικά στην τήξη μεταλλευμάτων ψευδαργύρου και χαλκού.
    • Πόσιμο νερό:

    Το αρσενικό βρίσκεται φυσικά στα υπόγεια ύδατα και παρουσιάζει σοβαρές απειλές για την υγεία όταν υπάρχουν υψηλές ποσότητες. Η χρόνια δηλητηρίαση από αρσενικό προκύπτει από την κατανάλωση μολυσμένου νερού πηγαδιών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολλοί υδροφορείς περιέχουν υψηλή συγκέντρωση αλάτων αρσενικού. Οι κατευθυντήριες γραμμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την ποιότητα του πόσιμου νερού καθιέρωσαν το 1993 μια κατευθυντήρια τιμή 0,01 mg/L (10 μέρη ανά δισεκατομμύριο) για τα μέγιστα επίπεδα ρύπανσης αρσενικού στο πόσιμο νερό. Πιο πρόσφατα ευρήματα δείχνουν ότι η κατανάλωση νερού με επίπεδα τόσο χαμηλά όσο 0,00017 mg/L (0,17 μέρη ανά δισεκατομμύριο) για μεγάλες χρονικές περιόδους μπορεί να οδηγήσει σε αρσενίκωση. Η υπηρεσία προστασίας των ΗΠΑ ποσοτικοποίησε ότι η διά βίου έκθεση σε αρσενικό στο πόσιμο νερό σε συγκεντρώσεις 0,0017 mg/L (1,7 ppb), 0,00017 mg/L και 0,000017 mg/L σχετίζονται με κίνδυνο καρκίνου του δέρματος κατά τη διάρκεια της ζωής τους από 1 στι; 10.000, 1 στις 100.000 και 1 στσ 1.000.000 αντίστοιχα. Ο ΠΟΥ υποστηρίζει ότι ένα επίπεδο νερού 0,01 mg/L (10 ppb) ενέχει κίνδυνο 6 στις 10.000 πιθανότητες για κίνδυνο καρκίνου του δέρματος σε όλη τη ζωή και υποστηρίζει ότι αυτό το επίπεδο κινδύνου είναι αποδεκτό. Ένα από τα χειρότερα περιστατικά δηλητηρίασης από αρσενικό μέσω του νερού των πηγαδιών συνέβη στο Μπαγκλαντές, το οποίο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αποκάλεσε τη «μεγαλύτερη μαζική δηλητηρίαση πληθυσμού στην ιστορία» και αναγνωρίζεται ως μια σημαντική ανησυχία για τη δημόσια υγεία. Η μόλυνση στις ποτάμιες πεδιάδες Ganga-Brahmaputra στην Ινδία και Padma-Meghna στο Μπαγκλαντές έδειξε δυσμενείς επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία. Τεχνικές εξόρυξης, όπως η υδραυλική θραύση, μπορεί να κινητοποιήσουν το αρσενικό στα υπόγεια ύδατα και τους υδροφόρους ορίζοντες λόγω της ενισχυμένης μεταφοράς μεθανίου και των επακόλουθων αλλαγών στις συνθήκες οξειδοαναγωγής, και να εγχύουν υγρό που περιέχει επιπλέον αρσενικό. Το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ εκτιμά ότι η μέση συγκέντρωση υπόγειων υδάτων είναι 1 μg/L ή λιγότερο, αν και ορισμένοι υπόγειοι υδροφόροι ορίζοντες, ιδιαίτερα στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να περιέχουν πολύ υψηλότερα επίπεδα. Για παράδειγμα, τα διάμεση επίπεδα στη Νεβάδα ήταν περίπου 8 μg/L, αλλά επίπεδα φυσικού αρσενικού έως και 1000 μg/L έχουν μετρηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πόσιμο νερό. Γεωθερμικά ενεργές ζώνες, όπως στη Χαβάη και στο Εθνικό Πάρκο Yellowstone, στις ΗΠΑ  έχουν υψηλότερα επίπεδα αρσενικού. Το αρσενικό είναι δε χωράει εύκολα στα πλέγματα των κοινών ορυκτών που σχηματίζουν πετρώματα. Οι συγκεντρώσεις του αρσενικού είναι υψηλές κυρίως στα γεωθερμικά νερά που εκπλένουν τα ηπειρωτικά πετρώματα. Το αρσενικό σε θερμά γεωθερμικά ρευστά μέρη αποδείχθηκε ότι προέρχεται κυρίως από την έκπλυση των πετρωμάτων στο Εθνικό Πάρκο Yellowstone, στο Wyoming των ΗΠΑ, παρά από μάγματα. Στις δυτικές ΗΠΑ, υπάρχουν εισροές As (αρσενικού) στα υπόγεια και επιφανειακά ύδατα από γεωθερμικά ρευστά μέσα και κοντά στο Εθνικό Πάρκο Yellowstone, και σε άλλες δυτικές περιοχές. Τα υπόγεια ύδατα που σχετίζονται με ηφαιστειακά πετρώματα στην Καλιφόρνια περιέχουν As σε συγκεντρώσεις που κυμαίνονται έως και 48.000 μg/L, με κύρια πηγή τα θειούχα ορυκτά που φέρουν As. Τα γεωθερμικά νερά της Δομινίκας στις Μικρές Αντίλλες περιέχουν επίσης συγκεντρώσεις As >50 μg/L. Γενικά, το αρσενικό συσσωρεύεται σε διαφοροποιημένα μάγματα και σε άλλες δυτικές περιοχές με ορυκτά, όπως στο Κονέκτικατ των Η.Π.Α. και στην Πενσυλβάνια, όπου οι συγκεντρώσεις As στο νερό σε εγκαταλελειμμένα ορυχεία ανθρακίτη κυμαίνονται από <0,03 έως 15 μg/L και από εγκαταλελειμμένα ορυχεία ασφάλτου, από 0,10 έως 64 μg/L, με το 10% των δειγμάτων να υπερβαίνει τα όρια της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Πολιτειών των 10 μg/L. το Wisconsin, οι συγκεντρώσεις As   σε ψαμμίτη και δολομίτη είναι τόσο υψηλές όσο 100 μg/L. Η οξείδωση του πυρίτη είναι η πιθανή πηγή του As. Στο Πιεμόντε της Πενσυλβάνια και το Νιου Τζέρσεϋ, τα υπόγεια ύδατα περιέχουν υψηλά επίπεδα As. Τα νερά εγχώριων πηγαδιών στην Πενσυλβάνια περιέχουν έως και 65 μg/L, ενώ στο Νιου Τζέρσεϋ η υψηλότερη συγκέντρωση που μετρήθηκε πρόσφατα είναι 215 μg/L.

    • Τροφή

     Από την τροφή λαμβάνεται μιαα μέση πρόσληψη 3,2 μg/ημέρα, με εύρος 1–20 μg/ημέρα. Τα τρόφιμα περιέχουν, επίσης, πολλές οργανικές ενώσεις αρσενικού. Οι βασικές οργανικές ενώσεις αρσενικού που μπορούν να βρεθούν τακτικά στα τρόφιμα (ανάλογα με τον τύπο τροφής) περιλαμβάνουν το μονομεθυλαρσονικό οξύ (MMAsV), το διμεθυλαρσινικό οξύ (DMAsV), την αρσενοβεταϊνη, την αρσενοχολίνη, τα αρσενοσάκχαρα και τα αρσενολιπίδια. Το DMAsV ή το MMAsV μπορεί να βρεθεί σε διάφορους τύπους ψαριών, καβουριών και μαλακίων, αλλά συχνά σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Η αρσενοβεταΐνη είναι η κύρια μορφή αρσενικού στα θαλάσσια ζώα και, από όλες τις απόψεις, θεωρείται μια ένωση που δεν είναι τοξική από την ανθρώπινη κατανάλωση. Η αρσενοχολίνη, η οποία βρίσκεται κυρίως στις γαρίδες, είναι χημικά παρόμοια με την αρσενοβεταΐνη και θεωρείται ότι είναι «ουσιαστικά μη τοξική». Αν και η αρσενοβεταΐνη έχει μελετηθεί ελάχιστα, οι διαθέσιμες πληροφορίες δείχνουν ότι δεν είναι μεταλλαξιογόνος, ανοσοτοξική ή εμβρυοτοξική. Αρσενοσάκχαρα και αρσενολιπίδια έχουν εντοπιστεί. Η έκθεση σε αυτές τις ενώσεις και οι τοξικολογικές επιπτώσεις μελετώνται επί του παρόντος. Τα αρσενοσάκχαρα ανιχνεύονται κυρίως στα φύκια, αλλά βρίσκονται επίσης σε μικρότερο βαθμό στα θαλάσσια μαλάκια. Τα αρσενοσάκχαρα είναι σημαντικά λιγότερο τοξικά από τους μεταβολίτες του ανόργανου αρσενικού και του τρισθενούς μεθυλιωμένου αρσενικού. Έχει βρεθεί ότι το ρύζι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στη συσσώρευση αρσενικού από το έδαφος. Το ρύζι που καλλιεργείται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει κατά μέσο όρο 260 ppb αρσενικό, σύμφωνα με μια μελέτη. αλλά η πρόσληψη αρσενικού στις ΗΠΑ παραμένει πολύ κάτω από τα συνιστώμενα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας όρια. Η Κίνα έχει θέσει ένα πρότυπο για τα όρια αρσενικού στα τρόφιμα (150 ppb), καθώς τα επίπεδα στο ρύζι υπερβαίνουν τα επίπεδα του νερού. Το αρσενικό είναι ένα πανταχού παρόν στοιχείο στο  πόσιμο νερό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, επίπεδα αρσενικού που είναι πάνω από τα φυσικά επίπεδα, αλλά εξακολουθούν να είναι πολύ κάτω από τα επίπεδα κινδύνου που ορίζονται στα ομοσπονδιακά πρότυπα ασφάλειας, έχουν ανιχνευθεί σε κοτόπουλα που εκτρέφονται στο εμπόριο. Η πηγή του αρσενικού φαίνεται να είναι τα πρόσθετα ζωοτροφών roxarsone και nitarsone, τα οποία χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της παρασιτικής μόλυνσης κοκκιδίωσης καθώς και για την αύξηση του βάρους και του χρωματισμού του δέρματος των πουλερικών. Υψηλά επίπεδα ανόργανου αρσενικού φέρεται να βρέθηκαν σε 83 κρασιά της Καλιφόρνια το 2015.

    • Έδαφος

    Η έκθεση στο αρσενικό στο έδαφος μπορεί να συμβεί μέσω πολλαπλών οδών. Σε σύγκριση με την πρόσληψη φυσικού αρσενικού από το νερό και τη διατροφή, το αρσενικό του εδάφους αποτελεί μόνο ένα μικρό κλάσμα της πρόσληψης.

    Αέρας

    Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2000) αναφέρει ότι τα επίπεδα αρσενικού στον αέρα κυμαίνονται από 0–1 ng/m3 σε απομακρυσμένες περιοχές, 0,2–1,5 ng/m3 σε αγροτικές περιοχές, 0,5–3 ng/m3 στις αστικές περιοχές και έως περίπου 50 ng /m3 κοντά σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Με βάση αυτά τα δεδομένα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2000) εκτίμησε ότι σε σχέση με τα τρόφιμα, το κάπνισμα τσιγάρων, το νερό και το έδαφος, ο αέρας συμβάλλει λιγότερο από το 1% της συνολικής έκθεσης σε αρσενικό.

    Φυτοφάρμακα

    Η χρήση φυτοφαρμάκων αρσενικού και μολύβδου έχει εξαλειφθεί αποτελεσματικά για περισσότερα από 50 χρόνια. Ωστόσο, λόγω της περιβαλλοντικής ανθεκτικότητας των φυτοφαρμάκων, εκτιμάται ότι εκατομμύρια στρέμματα γης εξακολουθούν να είναι μολυσμένα με υπολείμματα αρσενικού και μολύβδου. Αυτό παρουσιάζει μια δυνητικά σημαντική ανησυχία για τη δημόσια υγεία σε ορισμένες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών (π.χ. Νιου Τζέρσεϊ, Ουάσιγκτον και Ουισκόνσιν), όπου μεγάλες εκτάσεις γης που χρησιμοποιήθηκαν ιστορικά ως οπωρώνες έχουν μετατραπεί σε οικιστικές κατασκευές. Υπάρχουν ακόμη ορισμένες σύγχρονες χρήσεις φυτοφαρμάκων με βάση το αρσενικό. Ο χρωμιωμένος αρσενικός χαλκός (CCA) έχει καταχωρηθεί για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη δεκαετία του 1940 ως συντηρητικό ξύλου, προστατεύοντας το ξύλο από έντομα και μικροβιακούς παράγοντες. Το 2003, οι κατασκευαστές CCA καθιέρωσαν την εθελοντική ανάκληση χρήσεων ξύλου επεξεργασμένου με CCA. Η τελική έκθεση EPA 2008 ανέφερε ότι το CCA εξακολουθεί να εγκρίνεται για χρήση σε μη οικιακές εφαρμογές, όπως σε θαλάσσιες εγκαταστάσεις (πασσάλους και κατασκευές), στύλους κοινής ωφελείας και κατασκευές αυτοκινητοδρόμων με άμμο.

    • Τήξη χαλκού

    Οι μελέτες έκθεσης στη βιομηχανία τήξης χαλκού είναι πολύ πιο εκτεταμένες και έχουν καθιερώσει οριστικούς δεσμούς μεταξύ του αρσενικού, ενός υποπροϊόντος της τήξης χαλκού, και του καρκίνου του πνεύμονα μέσω εισπνοής. Οι δερματικές και νευρολογικές επιδράσεις είναι μεγάλες. 

    maxresdefault 59

    • Τήξη χαλκού

    Οι μελέτες έκθεσης στη βιομηχανία τήξης χαλκού είναι πολύ πιο εκτεταμένες και έχουν καθιερώσει οριστικούς δεσμούς μεταξύ του αρσενικού, ενός υποπροϊόντος της τήξης χαλκού, και του καρκίνου του πνεύμονα μέσω εισπνοής. Οι δερματικές και νευρολογικές επιδράσεις είναι μεγάλες. 

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ

    Το αρσενικό παρεμβαίνει στην κυτταρική μακροζωΐα μέσω αλλοστερικής αναστολής ενός βασικού μεταβολικού ενζύμου την πυροσταφυλική αφυδρογονάση (PDH), το οποίο καταλύει την οξείδωση του πυροσταφυλικού σε ακετυλο-CoA από το NAD+. Με την αναστολή του ενζύμου, το ενεργειακό σύστημα του κυττάρου διαταράσσεται με αποτέλεσμα την κυτταρική απόπτωση. Βιοχημικά, το αρσενικό εμποδίζει τη χρήση θειαμίνης με αποτέλεσμα μια κλινική εικόνα που μοιάζει με ανεπάρκεια θειαμίνης. Η δηλητηρίαση με αρσενικό μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα γαλακτικού οξέος και να οδηγήσει σε γαλακτική οξέωση. Τα χαμηλά επίπεδα καλίου στα κύτταρα αυξάνουν τον κίνδυνο να αντιμετωπίσετε ένα απειλητικό για τη ζωή πρόβλημα του καρδιακού ρυθμού από το τριοξείδιο του αρσενικού. Το αρσενικό στα κύτταρα διεγείρει σαφώς την παραγωγή υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2). Όταν το H2O2 αντιδρά με ορισμένα μέταλλα, όπως ο σίδηρος ή το μαγγάνιο, παράγει μια εξαιρετικά δραστική ρίζα υδροξυλίου. Το ανόργανο τριοξείδιο του αρσενικού που βρίσκεται στα υπόγεια ύδατα επηρεάζει ιδιαίτερα τα ελεγχόμενα από τάση κανάλια καλίου, διακόπτοντας την κυτταρική ηλεκτρολυτική λειτουργία με αποτέλεσμα νευρολογικές διαταραχές, καρδιαγγειακά επεισόδια όπως παρατεταμένο διάστημα QT, ουδετεροπενία, υψηλή αρτηριακή πίεση, δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος και θάνατος. Η έκθεση στο αρσενικό παίζει βασικό ρόλο στην παθογένεση της αγγειακής ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας καθώς απενεργοποιεί τη συνθάση του ενδοθηλιακού μονοξειδίου του αζώτου, οδηγώντας σε μείωση της παραγωγής και της βιοδιαθεσιμότητας του μονοξειδίου του αζώτου. Επιπλέον, η χρόνια έκθεση σε αρσενικό προκαλεί υψηλό οξειδωτικό στρες, το οποίο μπορεί να επηρεάσει τη δομή και τη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος. Επιπλέον, η έκθεση σε αρσενικό έχει σημειωθεί ότι προκαλεί αθηροσκλήρωση αυξάνοντας τη συσσώρευση αιμοπεταλίων και μειώνοντας την ινωδόλυση. Επιπλέον, η έκθεση σε αρσενικό μπορεί να προκαλέσει αρρυθμία αυξάνοντας το διάστημα QT και επιταχύνοντας την κυτταρική υπερφόρτωση ασβεστίου. Η χρόνια έκθεση στο αρσενικό ρυθμίζει προς τα πάνω την έκφραση του παράγοντα νέκρωσης όγκου-α, της ιντερλευκίνης-1, του μορίου προσκόλλησης των αγγειακών κυττάρων και του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα για την πρόκληση καρδιαγγειακής παθογένεσης. Το αρσενικό έχει επίσης αποδειχθεί ότι προκαλεί καρδιακή υπερτροφία ενεργοποιώντας ορισμένους μεταγραφικούς παράγοντες που εμπλέκονται στην παθολογική αναδιαμόρφωση της καρδιάς. Μελέτες ιστοκαλλιέργειας έδειξαν ότι οι ενώσεις του αρσενικού μπλοκάρουν και τα κανάλια IKr και Iks και, ταυτόχρονα, ενεργοποιούν τα κανάλια IK-ATP. Οι ενώσεις του αρσενικού διακόπτουν επίσης την παραγωγή ATP μέσω αρκετών μηχανισμών. Στο επίπεδο του κύκλου του κιτρικού οξέος, το αρσενικό αναστέλλει την πυροσταφυλική αφυδρογονάση και ανταγωνιζόμενος το φωσφορικό αποσυνδέει την οξειδωτική φωσφορυλίωση, αναστέλλοντας έτσι την ενεργειακά συνδεδεμένη μείωση του NAD+, τη μιτοχονδριακή αναπνοή και τη σύνθεση ATP. Η παραγωγή υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι επίσης αυξημένη, η οποία μπορεί να σχηματίσει αντιδραστικά είδη οξυγόνου και οξειδωτικό στρες. Αυτές οι μεταβολικές παρεμβολές οδηγούν σε θάνατο από ανεπάρκεια οργάνων πολλαπλών συστημάτων, πιθανώς από νεκρωτικό κυτταρικό θάνατο και όχι από απόπτωση. Μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία. 

    ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

    Το αρσενικό αναστέλλει όχι μόνο τον σχηματισμό ακετυλο-CoA αλλά και το ένζυμο ηλεκτρική αφυδρογονάση. Το αρσενικό μπορεί να αντικαταστήσει τα φωσφορικά σε πολλές αντιδράσεις. Είναι σε θέση να σχηματίσει Glc-6-αρσενικό in vitro. Ως εκ τούτου, έχει υποστηριχθεί ότι η εξοκινάση θα μπορούσε να ανασταλεί. (Τελικά αυτό μπορεί να είναι ένας μηχανισμός που οδηγεί σε μυϊκή αδυναμία σε χρόνια δηλητηρίαση από αρσενικό.) Στην αντίδραση αφυδρογονάσης 3-φωσφορικής γλυκεραλδεΰδης το αρσενικό επιτίθεται στο θειοεστέρα που συνδέεται με το ένζυμο. Το σχηματιζόμενο 1-αρσενο-3-φωσφογλυκερικό είναι ασταθές και υδρολύεται αυτόματα. Έτσι, ο σχηματισμός ATP στη γλυκόλυση αναστέλλεται ενώ παρακάμπτεται η αντίδραση της φωσφογλυκερικής κινάσης. (Επιπλέον, ο σχηματισμός του 2,3-διφωσφογλυκερικού στα ερυθροκύτταρα μπορεί να επηρεαστεί, ακολουθούμενος από υψηλότερη συγγένεια οξυγόνου της αιμοσφαιρίνης και στη συνέχεια ενισχυμένη κυάνωση.) και συνθέτουν 5'-διαρσενικά αδενοσίνη από ADP και αρσενικό παρουσία ηλεκτρικού. Έτσι, με διάφορους μηχανισμούς το αρσενικό οδηγεί σε διαταραχή της κυτταρικής αναπνοής και στη συνέχεια σε μειωμένο σχηματισμό ΑΤΡ.

    Αυτό είναι σύμφωνο με την παρατηρούμενη μείωση του ATP των εκτεθειμένων κυττάρων και τα ιστοπαθολογικά ευρήματα μιτοχονδριακής και κυτταρικής διόγκωσης, μείωση γλυκογόνου στα ηπατικά κύτταρα και λιπώδη αλλαγή στο ήπαρ, την καρδιά και τα νεφρά. Υπάρχει ενισχυμένη αρτηριακή θρόμβωση, αυξήσεις των επιπέδων σεροτονίνης, της θρομβοξάνης Α και των πρωτεϊνών προσκόλλησης στα αιμοπετάλια. Η επίδραση στο αγγειακό ενδοθήλιο μπορεί τελικά να προκληθεί από το επαγόμενο από το αρσενικό σχηματισμό μονοξειδίου του αζώτου. Αποδείχθηκε ότι οι συγκεντρώσεις +3 As ουσιαστικά χαμηλότερες από τις συγκεντρώσεις που απαιτούνται για την αναστολή της λυσοσωμικής πρωτεάσης καθεψίνης L στη Β κυτταρική σειρά TA3 είναι επαρκείς για να πυροδοτήσουν την απόπτωση στην ίδια Β κυτταρική σειρά, ενώ η τελευταία είναι ένας μηχανισμός που μεσολαβεί για τα ανοσοκατασταλτικά αποτελέσματα. Οι δύο μορφές ανόργανου αρσενικού, ανηγμένο (τρισθενές As(III)) και οξειδωμένο (πεντασθενές As(V)), μπορούν να απορροφηθούν και να συσσωρευτούν σε ιστούς και σωματικά υγρά. Στο ήπαρ, ο μεταβολισμός του αρσενικού περιλαμβάνει ενζυματική και μη ενζυματική μεθυλίωση. Ο πιο συχνά απεκκρινόμενος μεταβολίτης (≥ 90%) στα ούρα είναι το διμεθυλαρσινικό οξύ ή το κακοδυλικό οξύ και το DMA(V). Το διμεθυλαρσενικό οξύ είναι επίσης γνωστό ως Agent Blue και χρησιμοποιήθηκε ως ζιζανιοκτόνο στον αμερικανικό πόλεμο στο Βιετνάμ. Στους ανθρώπους, το ανόργανο αρσενικό ανάγεται μη ενζυματικά από πεντοξείδιο σε τριοξείδιο, χρησιμοποιώντας γλουταθειόνη (GSH) ή μεσολαβείται από ένζυμα. Η αναγωγή του πεντοξειδίου του αρσενικού σε τριοξείδιο του αρσενικού αυξάνει την τοξικότητα και τη βιοδιαθεσιμότητά του και η μεθυλίωση λαμβάνει χώρα μέσω των ενζύμων μεθυλοτρανσφεράσης. Η S-αδενοσυλομεθειονίνη (SAM) μπορεί να χρησιμεύσει ως δότης μεθυλίου. Χρησιμοποιούνται διάφορα μονοπάτια, με την κύρια οδό να εξαρτάται από την τρέχουσα περιβάλλον του κυττάρου. Οι μεταβολίτες που προκύπτουν είναι το μονομεθυλαρσονώδες οξύ, ΜΜΑ(III) και το διμεθυλαρσινώδες οξύ, DMA(III). Η μεθυλίωση είχε θεωρηθεί ως μια διαδικασία αποτοξίνωσης, αλλά η μείωση από +5 ως σε +3, όπως μπορεί να θεωρηθεί ως βιοενεργοποίηση αντ' αυτού. Μια άλλη πρόταση είναι ότι η μεθυλίωση να είναι μια αποτοξίνωση εάν δεν επιτρέπεται η συσσώρευση ενδιάμεσων ενδιάμεσων ουσιών ως [III], επειδή τα πεντασθενή οργανοαρσενικά έχουν χαμηλότερη συγγένεια με τις ομάδες θειόλης από τα ανόργανα πεντασθενή αρσενικά. Η μεθυλίωση είναι μια αποτοξίνωση μέσω επιταχυνόμενης απέκκρισης. Όσον αφορά την καρκινογένεση, έχει προταθεί ότι η μεθυλίωση πρέπει να θεωρείται ως τοξικότητα. Το αρσενικό, ειδικά το +3 As, δεσμεύεται με μονήρη, αλλά με υψηλότερη συγγένεια με τις γειτονικές σουλφυδρυλικές ομάδες, αντιδρά έτσι με μια ποικιλία πρωτεϊνών και αναστέλλει τη δραστηριότητά τους. Προτάθηκε επίσης ότι η δέσμευση του αρσενικού σε μη απαραίτητα σημεία μπορεί να συμβάλει στην αποτοξίνωση. Το αρσενικό αναστέλλει μέλη της οικογένειας της δισουλφιδικής οξειδορεδουκτάσης όπως την αναγωγάση της γλουταθειόνης και την αναγωγάση της θειορεδοξίνης. Το υπόλοιπο αδέσμευτο αρσενικό (≤ 10%) συσσωρεύεται στα κύτταρα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνους του δέρματος, της ουροδόχου κύστης, των νεφρών, του ήπατος, του πνεύμονα και του προστάτη. Άλλες μορφές τοξικότητας από αρσενικό στους ανθρώπους έχουν παρατηρηθεί στο αίμα, στο μυελό των οστών, στην καρδιά, στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στο γαστρεντερικό, στις γονάδες, στους νεφρούς, στο ήπαρ, στο πάγκρεας και στο δέρμα.
    Η βραχυπρόθεσμη έκθεση σε αρσενικό έχει επιπτώσεις στη μετάδοση σήματος που προκαλούν οι πρωτεΐνες θερμικού σοκ με μάζες 27, 60, 70, 72, 90 και 110 kDa καθώς και η μεταλλοτιονεΐνη, η ουβικιτίνη, οι κινάσες [MAP] οι ενεργοποιημένες από τα μιτογόνα, η εξωκυτταρική ρυθμιζόμενη κινάση [ERK ] και οι c-jun τερματικές κινάσες [JNK] και p38. Μέσω του JNK και του p38 ενεργοποιεί τα c-fos, c-jun και egr-1 που συνήθως ενεργοποιούνται από αυξητικούς παράγοντες και κυτοκίνες. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το δοσολογικό καθεστώς και μπορεί να είναι και αντίστροφα. Όπως φαίνεται από ορισμένα πειράματα τα ROS που προκαλούνται από χαμηλά επίπεδα ανόργανου αρσενικού αυξάνουν τη μεταγραφή και τη δραστηριότητα της πρωτεΐνης ενεργοποιητή 1 (AP-1) και του πυρηνικού παράγοντα-κΒ (NF-κB) (ίσως ενισχύεται από αυξημένα επίπεδα MAPK), που έχει ως αποτέλεσμα την ενεργοποίηση του c-fos/c-jun, την υπερέκκριση προφλεγμονωδών και αυξητικών κυτοκινών που διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Υπάρχει αυξημένη έκφραση κυτοκίνης και κυτταρικός πολλαπλασιασμός στο δέρμα σε άτομα που εκτέθηκαν χρόνια σε πόσιμο νερό μολυσμένο με αρσενικό. Τα αυξημένα AP-1 και NF-κB προφανώς έχουν επίσης ως αποτέλεσμα μια προς τα πάνω ρύθμιση της πρωτεΐνης mdm2, η οποία μειώνει τα επίπεδα πρωτεΐνης p53. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη τη λειτουργία του p53, η έλλειψή του θα μπορούσε να προκαλέσει ταχύτερη συσσώρευση μεταλλάξεων που συμβάλλουν στην καρκινογένεση. Ωστόσο, τα υψηλά επίπεδα ανόργανου αρσενικού αναστέλλουν την ενεργοποίηση του NF-κΒ και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Υπάρχει αυξημένη δεσμευτική δραστηριότητα του AP-1 και του NF-κB μετά από οξεία (24 ώρες) έκθεση σε As +3, ενώ η μακροχρόνια έκθεση (10-12 εβδομάδες) έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το πρώτο μπορεί να ερμηνευθεί ως αμυντική απάντηση ενώ το δεύτερο μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογένεση. Όπως υποδεικνύουν τα αντικρουόμενα ευρήματα και οι συνδεδεμένες μηχανιστικές υποθέσεις, υπάρχει μια διαφορά στις οξείες και χρόνιες επιδράσεις του αρσενικού στη μεταγωγή του σήματος, η οποία δεν είναι ακόμη σαφώς κατανοητή. Μελέτες έχουν δείξει ότι το οξειδωτικό στρες που δημιουργείται από το αρσενικό μπορεί να διαταράξει τις οδούς μεταγωγής σήματος των πυρηνικών μεταγραφικών παραγόντων PPARs, AP-1 και NF-κB, καθώς και των προφλεγμονωδών κυτοκινών IL -8 και TNF-α. Η παρέμβαση του οξειδωτικού στρες με τις οδούς μεταγωγής σήματος μπορεί να επηρεάσει τις φυσιολογικές διεργασίες που σχετίζονται με την κυτταρική ανάπτυξη, τον μεταβολισμό, την ομοιόσταση της γλυκόζης, τον μεταβολισμό των λιπιδίων, την παχυσαρκία, την αντίσταση στην ινσουλίνη, τη φλεγμονή και τον διαβήτη-2. Πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία έχουν αποσαφηνίσει τους φυσιολογικούς ρόλους των PPAR στην ω-υδροξυλίωση των λιπαρών οξέων και την αναστολή των προφλεγμονωδών μεταγραφικών παραγόντων (NF-κB και AP-1), των προφλεγμονωδών κυτοκινών (IL-1, -6, -8, -12 και TNF-α), τα μόρια προσκόλλησης cell4 (ICAM-1 και VCAM-1), την επαγώγιμη συνθάση μονοξειδίου του αζώτου, το προφλεγμονώδες μονοξείδιο του αζώτου (NO) και τους αντι-αποπτωτικοί παράγοντες. Επιδημιολογικές μελέτες έχουν προτείνει μια συσχέτιση μεταξύ της χρόνιας κατανάλωσης πόσιμου νερού μολυσμένου με αρσενικό και της συχνότητας εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Το ανθρώπινο ήπαρ μετά από έκθεση σε θεραπευτικά φάρμακα μπορεί να εμφανίσει ηπατική μη κιρρωτική πυλαία υπέρταση, ίνωση και κίρρωση. 
    ΔΙΑΓΝΩΣΗ
    Το αρσενικό μπορεί να μετρηθεί στο αίμα ή στα ούρα για την παρακολούθηση της υπερβολικής περιβαλλοντικής ή επαγγελματικής έκθεσης, για επιβεβαίωση της διάγνωσης δηλητηρίασης σε νοσηλευόμενα θύματα ή για βοήθεια στην ιατροδικαστική έρευνα σε περίπτωση θανατηφόρου υπερβολικής δόσης. Ορισμένες αναλυτικές τεχνικές είναι ικανές να διακρίνουν τις οργανικές από τις ανόργανες μορφές του στοιχείου. Οι οργανικές ενώσεις αρσενικού τείνουν να αποβάλλονται με τα ούρα σε αμετάβλητη μορφή, ενώ οι ανόργανες μορφές μετατρέπονται σε μεγάλο βαθμό σε οργανικές ενώσεις αρσενικού στο σώμα πριν από την απέκκριση στα ούρα. Ο τρέχων δείκτης βιολογικής έκθεσης για τους εργαζομένους στις Η.Π.Α. 35 μg/L ολικού αρσενικού στα ούρα μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί από ένα υγιές άτομο που τρώει ένα γεύμα με θαλασσινά. Υπάρχουν διαθέσιμες εξετάσεις για τη διάγνωση της δηλητηρίασης με μέτρηση του αρσενικού στο αίμα, στα ούρα, στα μαλλιά και στα νύχια. Η εξέταση ούρων είναι η πιο αξιόπιστη εξέταση για την έκθεση σε αρσενικό τις τελευταίες ημέρες. Η εξέταση ούρων πρέπει να γίνει εντός 24-48 ωρών για ακριβή ανάλυση μιας οξείας έκθεσης. Οι δοκιμές στα μαλλιά και τα νύχια μπορούν να μετρήσουν την έκθεση σε υψηλά επίπεδα αρσενικού τους τελευταίους 6-12 μήνες. Αυτές οι δοκιμές μπορούν να καθορίσουν εάν κάποιος έχει εκτεθεί σε επίπεδα αρσενικού άνω του μέσου όρου. Δεν μπορούν, ωστόσο, να προβλέψουν εάν τα επίπεδα αρσενικού στο σώμα θα επηρεάσουν την υγεία.
     
    Η χρόνια έκθεση σε αρσενικό μπορεί να παραμείνει στα συστήματα του σώματος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από μια βραχύτερη ή πιο μεμονωμένη έκθεση και μπορεί να ανιχνευθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μετά την εισαγωγή του αρσενικού, σημαντικό στην προσπάθεια προσδιορισμού της πηγής της έκθεσης. Τα μαλλιά είναι ένας πιθανός βιοδείκτης για την έκθεση στο αρσενικό λόγω της ικανότητάς τους να αποθηκεύουν ιχνοστοιχεία από το αίμα. Τα ενσωματωμένα στοιχεία διατηρούν τη θέση τους κατά την ανάπτυξη της τρίχας. Έτσι, για μια χρονική εκτίμηση της έκθεσης, χρειάζεται να πραγματοποιηθεί ένας προσδιορισμός της σύνθεσης των μαλλιών με μία τρίχα. Αυτός ο τύπος βιοπαρακολούθησης έχει επιτευχθεί με νεότερες μικροαναλυτικές τεχνικές όπως η φασματοσκοπία φθορισμού ακτίνων Χ με βάση την ακτινοβολία σύγχροτρον (SXRF) και την εκπομπή ακτίνων Χ που προκαλείται από μικροσωματίδια (PIXE). Οι εξαιρετικά εστιασμένες και έντονες δέσμες μελετούν μικρές κηλίδες σε βιολογικά δείγματα επιτρέποντας την ανάλυση σε μικροεπίπεδο μαζί με τη χημική ειδοποίηση. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση των επιπέδων αρσενικού πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία με οξείδιο του αρσενικού σε ασθενείς με οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία.
     
    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΜΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ
    • Χηλίωση: Η διμερκαπρόλη και το διμερκαπτοηλεκτρικό οξύ είναι χηλικοί παράγοντες που απομονώνουν το αρσενικό μακριά από τις πρωτεΐνες του αίματος και χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της οξείας δηλητηρίασης από αρσενικό. Η πιο σημαντική παρενέργεια είναι η υπέρταση. Η διμερκαπρόλη είναι σημαντικά πιο τοξική. Οι μονοεστέρες DMSA, π.χ. Τα MiADMSA, είναι πολλά υποσχόμενα αντίδοτα για τη δηλητηρίαση από αρσενικό.
    • Το συμπληρωματικό κάλιο μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης ενός απειλητικού για τη ζωή προβλήματος του καρδιακού ρυθμού από το τριοξείδιο του αρσενικού.
    • Πρόκληση εμέτου 
    • Γαστρική αναρρόφηση 
    • Γάλα 
    • Πενικιλλαμίνη 
    • Αιμοδιάλυση 

    Εγκυμοσύνη

    Η έκθεση σε αρσενικό μέσω των υπόγειων υδάτων είναι ιδιαίτερα ανησυχητική καθ' όλη τη διάρκεια της περιγεννητικής περιόδου. Οι έγκυες γυναίκες αποτελούν πληθυσμό υψηλού κινδύνου επειδή όχι μόνο οι μητέρες διατρέχουν κίνδυνο για δυσμενή έκβαση, αλλά η ενδομήτρια έκθεση ενέχει επίσης κινδύνους για την υγεία του βρέφους. Υπάρχει μια δοσοεξαρτώμενη σχέση μεταξύ της μητρικής έκθεσης στο αρσενικό και της βρεφικής θνησιμότητας, που σημαίνει ότι τα βρέφη που γεννήθηκαν από γυναίκες που εκτέθηκαν σε υψηλότερες συγκεντρώσεις ή εκτέθηκαν για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, έχουν υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας. Μελέτες έχουν δείξει ότι η κατάποση αρσενικού μέσω των υπόγειων υδάτων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης εγκυμονεί κινδύνους για τη μητέρα, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, του κοιλιακού πόνου, των εμέτων, της διάρροιας, των αλλαγών μελάγχρωσης του δέρματος και του καρκίνου. Η έρευνα έχει επίσης δείξει ότι η έκθεση σε αρσενικό προκαλεί επίσης χαμηλό βάρος γέννησης,  βρεφική θνησιμότητα κ.ά. Ορισμένες από αυτές τις επιδράσεις μπορεί να οφείλονται στις επιδράσεις του αρσενικού στην αύξηση του σωματικού βάρους της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

     25

    Διαβάστε, επίσης,

    Πρωτοπαθή κακοήθη νεοπλάσματα του πνεύμονα

    Φθορίωση νερού

    Υπερκεράτωση

    Βασικοκυτταρικό καρκίνωμα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αλωπεκία

    Απλαστική αναιμία

    Δερματικό καρκίνωμα από πλακώδη κύτταρα

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Guillain - Barre

    Πνευμονία από εισρόφηση

    Νευρίτιδα

    Τα μέταλλα που περιέχει το ανθρώπινο σώμα

    Μήπως έχετε αναιμία;

    Ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα

    Σύνδρομο Mallory-Weiss

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ζεόλιθο

    Πενικιλλαμίνη

    Τα οφέλη από την Ν-ακετυλοκυστεΐνη στην υγεία

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα ωμέγα 3 λιπαρά οξέα

    Το έλαιο κάνναβης στις δερματικές παθήσεις

    Θεραπεία καρκίνου με χηλικές ενώσεις

    Τι πρέπει να αποφεύγουν όσοι έχουν καρκίνο

    Χορήγηση διττανθρακικών για την θεραπεία του καρκίνου

    Οξείες λευχαιμίες

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα αντιοξειδωτικά

    Οι αιτίες του καρκίνου του πνεύμονα

    Αρσενικό

    Διαβάστε, επίσης,

    Ασθένεια του ύπνου

    Πρώτες βοήθειες σε έκθεση χημικών ουσιών

    Επαγγελματικοί καρκίνοι

    Οι καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές

    Εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο

    Οι καλύτερες αντικαρκινικές τροφές

    Μήπως είσαστε αγχωμένοι και κουρασμένοι;

    Το απόλυτο συμπλήρωμα για αποτοξίνωση

    Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία

    Πρόληψη καρκίνου πνεύμονος

    Ξεκινήστε να παίρνετε συμπληρώματα διατροφής

    Τα ελαφριά τσιγάρα βλάπτουν

    Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

    Πώς πρέπει να τρώγονται τα φρούτα

    Οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία

    Αγγειοσάρκωμα

    Αιματέμεση

    Τι είναι τα ιχνοστοιχεία

    www.emedi.gr

     

  • Δερμοειδής κύστη Δερμοειδής κύστη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις δερμοειδείς κύστεις

    Δερμοειδής κύστη

    Συνήθης πορεία - οξεία, χρόνια.

    Η δερμοειδής κύστη είναι ένα τεράτωμα κυστικής φύσης που περιέχει μια σειρά από αναπτυξιακά ώριμους, συμπαγείς ιστούς. Συχνά, αποτελείται από δέρμα, θύλακες τρίχας και ιδρωτοποιούς αδένες, ενώ άλλα συχνά συστατικά περιλαμβάνουν τρίχες, σμήγμα, αίμα, λίπος, οστά, νύχια, δόντια, μάτια, χόνδρο και ιστό θυρεοειδούς κ.ά. Καθώς οι δερμοειδείς κύστεις αναπτύσσονται αργά και περιέχουν ώριμο ιστό, αυτός ο τύπος κυστικού τερατώματος είναι σχεδόν πάντα καλοήθης. Σε εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η δερμοειδής κύστη είναι κακοήθης, συνήθως αναπτύσσεται ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα σε ενήλικες, ενώ τα βρέφη και τα παιδιά συνήθως παρουσιάζουν όγκο ενδοδερμικού κόλπου.

    ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ

    Λόγω της ταξινόμησής της, μια δερμοειδής κύστη μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε ως τεράτωμα.

    Δερμοειδείς κύστεις του κόλπου και των ωοθηκών

    Οι ωοθήκες συνήθως αναπτύσσουν δομές που μοιάζουν με κύστεις που ονομάζονται ωοθυλάκια κάθε μήνα. Μόλις ένα ωάριο απελευθερωθεί από το ωοθυλάκιό του κατά τη διάρκεια της ωορρηξίας, τα ωοθυλάκια συνήθως ξεφουσκώνουν. Μερικές φορές υγρό συσσωρεύεται μέσα στο ωοθυλάκιο, σχηματίζοντας μια απλή (που περιέχει μόνο υγρό) κύστη. Η πλειοψηφία αυτών των λειτουργικών κύστεων υποχωρεί αυτόματα. Ενώ όλες οι κύστεις των ωοθηκών μπορεί να κυμαίνονται σε μέγεθος από πολύ μικρές έως αρκετά μεγάλες, οι δερμοειδείς κύστεις δεν ταξινομούνται ως λειτουργικές κύστεις. Οι δερμοειδείς κύστεις προέρχονται από πλήρως δυναμικά γεννητικά κύτταρα (τα οποία υπάρχουν κατά τη γέννηση) που διαφοροποιούνται ανώμαλα, αναπτύσσοντας χαρακτηριστικά ώριμων δερματικών κυττάρων. Υπάρχουν επιπλοκές, όπως συστροφή, ρήξη και μόλυνση, αν και η εμφάνισή τους είναι σπάνια. Οι δερμοειδείς κύστεις των ωοθηκών που είναι μεγαλύτερες παρουσιάζουν επιπλοκές που μπορεί να απαιτούν αφαίρεση είτε με λαπαροσκόπηση είτε με παραδοσιακή χειρουργική επέμβαση.

    Σπάνια, μια δερμοειδής κύστη μπορεί να αναπτυχθεί στον κόλπο.

    Περικογχικές δερμοειδείς κύστεις

    Οι δερμοειδείς κύστεις μπορεί να εμφανιστούν σε μικρά παιδιά, συχνά κοντά στην πλάγια όψη του φρυδιού (δεξί μέρος του δεξιού φρυδιού ή αριστερό μέρος του αριστερού φρυδιού). Ανάλογα με την αντιληπτή ποσότητα κινδύνου, μερικές φορές αφαιρούνται χειρουργικά ή απλώς διατηρούνται υπό παρακολούθηση. Μια φλεγμονώδης αντίδραση μπορεί να συμβεί εάν διαταραχθεί μια δερμοειδής κύστη και η κύστη μπορεί να επανεμφανιστεί εάν δεν αφαιρεθεί πλήρως. Μερικές φορές η πλήρης εκτομή δεν είναι πρακτική. Εάν εμφανιστούν δερμοειδείς κύστεις στην έσω όψη, η πιθανότητα εγκεφαλοκήλης γίνεται μεγαλύτερη και θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μεταξύ των διαφορικών διαγνώσεων. Άλλες περιοχές όπου μπορεί να εμφανιστεί μια δερμοειδής κύστη είναι ο εγκέφαλος, το όσχεο και ο φάρυγγας. Οι δερμοειδείς κύστεις αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εμφανίζονται όταν τα κύτταρα του δέρματος και άλλοι ιστοί όπως τρίχες, ιδρωτοποιοί αδένες, αδένες λίπους ή λιπώδης ιστός παγιδεύονται στο δέρμα καθώς το μωρό μεγαλώνει στη μήτρα. Οι δερμοειδείς κύστεις υπάρχουν κατά τη γέννηση (συγγενείς) και είναι συχνές. Μπορεί να περάσουν μήνες ή χρόνια μέχρι να παρατηρηθεί μια δερμοειδής κύστη σε ένα παιδί επειδή οι κύστεις μεγαλώνουν αργά. Τα συμπτώματα της δερμοειδούς κύστης είναι ήσσονος σημασίας και οι κύστεις είναι συνήθως ανώδυνες. Δεν είναι επιβλαβή για την υγεία του παιδιού. Εάν μολυνθούν, πρέπει να αντιμετωπιστεί η μόλυνση και να αφαιρεθεί η κύστη. Είναι ευκολότερο να αφαιρεθούν οι κύστεις και να αποτραπούν οι ουλές εάν αφαιρεθούν πριν μολυνθούν.

    IMG 5757

    Δερμοειδείς κύστεις της σπονδυλικής στήλης

    Οι δερμοειδείς κύστεις της σπονδυλικής στήλης είναι καλοήθεις έκτοπες αναπτύξεις που πιστεύεται ότι είναι συνέπεια εμβρυολογικών σφαλμάτων κατά το κλείσιμο του νευρικού σωλήνα. Η αναφερόμενη εμφάνισή τους είναι εξαιρετικά σπάνια, καθώς αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% των όγκων του ενδομυελικού νωτιαίου μυελού. Οι δερμοειδείς κύστεις αφορούν συχνότερα την οσφυοϊερή περιοχή παρά τη θωρακική και εμφανίζονται εξωμυελικά την πρώτη δεκαετία της ζωής. Διάφορες υποθέσεις έχουν διατυπωθεί για να εξηγήσουν την παθογένεση των δερμοειδών κύστεων της σπονδυλικής στήλης, η προέλευση των οποίων μπορεί να είναι επίκτητη ή συγγενής.

    • Επίκτητες ή ιατρογενείς δερμοειδείς κύστεις μπορεί να προκύψουν από την εμφύτευση επιδερμικού ιστού στον υποσκληρίδιο χώρο, π.χ. δερματική έγκλειση της σπονδυλικής στήλης, κατά τη διάρκεια παρακέντησης με βελόνα.
    • Οι συγγενείς δερμοειδείς κύστεις, ωστόσο, πιστεύεται ότι προκύπτουν από κύτταρα των οποίων η θέση είναι σωστή αλλά δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν στο σωστό κυτταρικό τύπο. Η ύπαρξη των δερματικών εξωδερμικών κυττάρων συμβαίνει νωρίς στην εμβρυϊκή ζωή και τα μετατοπισμένα πολυδύναμα κύτταρα εξελίσσονται σε δερμοειδείς κύστεις.

    Ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης, π.χ. ενδομυελικές δερμοειδείς κύστεις μπορεί να εμφανιστούν πιο συχνά στην οσφυοϊερή περιοχή (αρκετά συχνά στο επίπεδο του μυελού κώνου) και μπορεί να συνυπάρχουν με άλλες συγγενείς ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης, συμπεριλαμβανομένης της οπίσθιας δισχιδούς ράχης, όπως προσδιορίζεται από την απεικονειστική εξέταση.

    ΑΙΤΙΑ ΔΕΡΜΟΕΙΔΟΥΣ ΚΥΣΤΕΩΣ

    • Διασπασμένες τρίχες που αναπτύσσονται εσωτερικά 
    • Κοντόχονδρη σωματική διάπλαση 
    • Τραυματισμός 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ-ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Μια μικρή δερμοειδής κύστη στον κόκκυγα μπορεί να είναι δύσκολο να διαφοροδιαγνωσθεί από μια άλλη κύστη. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι και οι δύο μπορεί να είναι γεμάτες τρίχες. Η κύστη μπορεί να προκύψει από που απόφραξη. Οποιοδήποτε τεράτωμα κοντά στην επιφάνεια του σώματος μπορεί να αναπτύξει ένα συρίγγιο, ή ακόμα και ένα σύμπλεγμα από συρίγγια. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΕΡΜΟΕΙΔΟΥΣ ΚΥΣΤΕΩΣ

    • Παροχέτευση
    • Χειρουργική εξαίρεση

    Η θεραπεία της δερμοειδούς κύστης είναι η πλήρης χειρουργική αφαίρεση, κατά προτίμηση σε ένα κομμάτι και χωρίς διαρροή του περιεχομένου της κύστης. Η μαρσιποποίηση, μια χειρουργική τεχνική που χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία της κύστης του πυλώνα, είναι ακατάλληλη για την δερμοειδή κύστη λόγω του κινδύνου κακοήθειας. Η συσχέτιση των δερμοειδών κύστεων με την εγκυμοσύνη είναι δεδομένη. Συνήθως, υπάρχει το δίλημμα της στάθμισης των κινδύνων της χειρουργικής επέμβασης και της αναισθησίας έναντι των κινδύνων της μη θεραπείας της μάζας των εξαρτημάτων. Είναι πιο εφικτό να αντιμετωπιστούν οι αμφοτερόπλευρες δερμοειδείς κύστεις των ωοθηκών που ανακαλύπτονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, εάν μεγαλώσουν περισσότερο από 6 cm σε διάμετρο.

    Τα κατάλληλα προϊόντα για τις κύστεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις κύστεις

     

    dermoid cyst on the ovary ovary infographics vector 9281091

    Διαβάστε, επίσης,

    Ορχικές κακοήθειες

    Κύστη θυρεογλωσσικού πόρου

    Θεραπεία των μη σεμινωματωδών όγκων εκ γεννητικών κυττάρων

    Χρήσιμες πληροφορίες για τους όγκους εκ γεννητικών κυττάρων

    Όγκοι ωοθηκών από γεννητικά κύτταρα

    Κύστη ωοθηκών

    Χολοστεάτωμα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τους καλόγερους

    Κύστη κόκκυγος

    www.emedi.gr

     

     

  • Νουντλς με κοτόπουλο και βασιλικό Νουντλς με κοτόπουλο και βασιλικό

    Νόστιμα noodles με κοτόπουλο και βασιλικό

    Noodles με κοτόπουλο και βασιλικό

    ΝΟΥΝΤΛΣ: Τα νουντλς αποτελούν μία υγιεινή τροφή – ειδικότερα αυτά από ρύζι μοιράζονται τις ιδιότητες του ρυζιού και στα 100γρ. περιέχουν 138 θερμίδες, μόλις 2,1 γρ. λίπους από τα οποία μόνο τα 0,4 γρ. είναι κορεσμένα, 25γρ. υδατάνθρακες και 4,5 γρ. πρωτεΐνης. Περιέχουν επίσης 1,2γρ. φυτικών ινών ενώ είναι χαμηλά σε νάτριο και χοληστερόλη. Επίσης, είναι πλούσια σε ασβέστιο, φώσφορο, σίδηρο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β, οι οποίες βοηθούν σε πάρα πολλές λειτουργίες του οργανισμού, όπως είναι η καλή λειτουργία του καρδιαγγειακού και νευρικού συστήματος.

    ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ: Το κοτόπουλο, το οποίο ανήκει στην κατηγορία του «άσπρου κρέατος» θεωρείται ως μια από τις καλύτερες πηγές ζωικής πρωτεΐνης, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει στον οργανισμό μας και άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως σίδηρο, μαγνήσιο, σελήνιο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Ταυτόχρονα, έχει λιγότερα «κακά» λιπαρά (γνωστά και ως κορεσμένα) και χοληστερόλη σε σχέση με το κόκκινο κρέας. Επιπρόσθετα, λόγω του χαμηλού κόστους αγοράς του αποτελεί μια οικονομική επιλογή που μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι και τα διάφορα μέρη του κοτόπουλου διαφέρουν ως προς την περιεκτικότητά τους σε λίπος, με αποτέλεσμα το στήθος να αποτελεί περισσότερο υγιεινή επιλογή σε σχέση με το μπούτι, καθώς έχει μικρότερη περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά.

    ΤΖΙΝΤΖΕΡ: Έχει αντιοξειδωτικές, αντικαρκινικές και ανοσορρυθμιστικές ιδιότητες, μειώνει τα επίπεδα χοληστερίνης στο αίμα, ρυθμίζει το σάκχαρο και έχει επουλωτική δράση. Επίσης, βοηθά στην καλή χώνεψη, καταπολεμά τη ναυτία, τονώνει τον οργανισμό και απαλύνει τα συμπτώματα του κρυολογήματος, του στομαχόπονου και του πονοκεφάλου. Επιπλέον, έχει αντιπυρετική και αντιμικροβιακή δράση. Επίσης, το τζίντζερ βοηθάει στη μείωση των αρθριτικών ενοχλήσεων και είναι κατάλληλο για τη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας.

    ΣΚΟΡΔΟ:  Το σκόρδο αποτελεί για τη λαϊκή ιατρική ένα πολυδύναμο φάρμακο με μεγάλη αξία. Περιέχει αιθέριο έλαιο αποτελούμενο από αλλιίνη, αλλινάση, αλλικίνη, αχοένιο, σκορδινίνες, το αντιοξειδωτικό σελήνιο, ιώδιο, ασβέστιο, μαγγάνιο, σίδηρο, φώσφορο, θειάφι και βιταμίνες Α, Β, Β1, Β2, Β3, Β6, C, και Ε. Περιέχει, επίσης, πτητικό έλαιο, γλίσχρασμα, γλυκοκινίνες και γερμάνιο, καθώς και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία, όπως λευκωματούχες ουσίες, λιπαρές, αμυλώδες και κυτταρίνη.

    ΦΡΕΣΚΑ ΚΡΕΜΜΥΔΑΚΙΑ : Τα φρέσκα κρεμμυδάκια χαρίζουν ιδιαίτερο άρωμα σε σαλάτες και φαγητά και για αυτό το λόγο χρησιμοποιούνται πολύ συχνά στη μαγειρική. Εκτός από τη γεύση, ενισχύουν και τη διατροφική αξία του γεύματος προσφέροντας πολύτιμα θρεπτικά συστατικά. Ειδικότερα, τα φρέσκα κρεμμύδια αποτελούν εξαιρετική πηγή βιταμίνης Κ, η οποία είναι απαραίτητη για τη φυσιολογική διαδικασία πήξης του αίματος και ταυτόχρονα, συμβάλλει στη διατήρηση της οστικής υγείας. Από την άλλη, περιέχουν σημαντικά ποσά φυτικών ινών, βιταμίνης C, φυλλικού οξέος και βιταμίνης Α, καθώς και απαραίτητων μετάλλων και ιχνοστοιχείων, όπως το ασβέστιο, το μαγνήσιο, ο σίδηρος και το κάλιο. Τέλος, στα φρέσκα κρεμμυδάκια θα βρούμε και πολύτιμα αντιοξειδωτικά και φυτοχημικά συστατικά, τα οποία έχουν συσχετισθεί με οφέλη για την υγεία, όπως η βελτίωση του λιπιδαιμικού προφίλ και των επιπέδων αρτηριακής πίεσης, καθώς και η μείωση του κινδύνου εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου του πεπτικού συστήματος και του προστάτη.

    ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ: Ο βασιλικός έχει ισχυρές αντιοξειδωτικές, αντιιικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες και δυνητικές για χρήση στην αντιμετώπιση του καρκίνου. Ο βασιλικός έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την ύπαρξη συσσωμάτωσης αιμοπεταλίων και  θρόμβων στα ποντίκια. Παραδοσιακά, χρησιμοποιείται στην Ινδία, ως συμπληρωματική θεραπεία κατά του άγχους, του άσθματος και του διαβήτη. Ο βασιλικός, καθώς και άλλα αρωματικά φυτά, όπως, ο μάραθος και το εστραγκόν, περιέχουν εστραγόλη.

    ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ: Θεωρούνται εξαιρετική τροφή, καθώς, περιέχουν αμελητέες ποσότητες λίπους και σακχάρων, αλλά, σημαντικές ποσότητες φυτικών ινών. Οι πρωτεΐνες των μανιταριών, λόγω της παρουσίας όλων των απαραίτητων αμινοξέων, είναι υψηλής βιολογικής αξίας και συναγωνίζονται στην ποιότητα τις ζωικές πρωτεΐνες, χωρίς, όμως, τις τοξίνες, τα λίπη και τη χοληστερόλη που βρίσκονται σε αυτό, επομένως, θεωρούνται ιδανικά για τους χορτοφάγους. Αποτελούν, ακόμη, ιδανική επιλογή για όσους θέλουν να χάσουν βάρος, αφού, περιέχουν ελάχιστες θερμίδες. Το ελάχιστο νάτριο, τέλος, που βρίσκουμε σε αυτά, τα κάνει ιδιαίτερα αγαπητά σε όσους είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν διατροφή φτωχή σε αλάτι. Από τις βιταμίνες, τα μανιτάρια παρουσιάζουν υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη D, καθώς και σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Τέλος, τα μανιτάρια, αποτελούν το μοναδικό τρόφιμο φυτικής προέλευσης το οποίο περιέχει βιταμίνη Β12. Σύμφωνα, με πρόσφατες μελέτες η κατανάλωση μανιταριών ενισχύει την άμυνα του οργανισμού. Αυξάνουν την παραγωγή IL-1 και 2, της ιντερφερόνης, μειώνουν την ανάπτυξη νεοπλασμάτων και παρουσιάζουν αναλγητικά, αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα. Επιπλέον, μειώνουν την αρτηριακή πίεση και την ολική χοληστερόλη.

    image 36

    Noodles με κοτόπουλο και βασιλικό

    ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 4 ΑΤΟΜΑ

    120 γραμμάρια άψητα βιολογικά νουντλς καστανού ρυζιού

    1/4 φλιτζάνι φρέσκος βιολογικός ζωμός κοτόπουλου

    2 κουταλιές της σούπας βιολογική σάλτσα ψαριού

    1 κουταλιά της σούπας βιολογική σάλτσα σόγιας

    2 κουταλάκια του γλυκού βιολογικό ξύδι ρυζιού

    1 κουταλάκι του γλυκού βιολογικό τσίλι

    1 κουταλιά της σούπας εξαιρετικό βιολογικό παρθένο ελαιόλαδο

    1 κιλό βιολογικό στήθος κοτόπουλου χωρίς πέτσα, χωρίς κόκαλα, κομμένο σε μισά μέρη

    1 κουταλιά της σούπας εξαιρετικό βιολογικό παρθένο ελαιόλαδο

    180 γραμμάρια βιολογικά μανιτάρια shiitake, κομμένα σε φέτες

    1 1/2 κουταλιά της σούπας φρέσκο βιολογικό ​​τζίντζερ, ψιλοκομμένο

    1 κόκκινη βιολογική πιπεριά, σε λεπτές φέτες

    1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο βιολογικό σκόρδο

    4 φρέσκα βιολογικά φρέσκα κρεμμυδάκια, κομμένα σε φέτες

    2/3 φλιτζάνι φρέσκα ​​φύλλα βιολογικού βασιλικού 

    Ιωδιούχο ανεπεξέργαστο θαλασσινό αλάτι

    Φρεσκοτριμμένο βιολογικό μαύρο πιπέρι

    ΕΚΤΕΛΕΣΗ

    1. Ετοιμάστε τα νουντλς σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας. Στραγγίξτε και ξεπλύνετε με κρύο νερό. 
    2. Συνδυάστε το ζωμό κοτόπουλου, τη σάλτσα ψαριού, τη σάλτσα σόγιας, το ξύδι και το τσίλι σε ένα μπολ.
    3. Ζεσταίνετε ένα μεγάλο γουόκ ή ένα τηγάνι σε δυνατή φωτιά. Προσθέστε 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο. Προσθέστε το κοτόπουλο στο τηγάνι. Μαγειρέψτε 1 1/2 λεπτό από κάθε πλευρά. Αφαιρέστε το κοτόπουλο από το τηγάνι.
    4. Προσθέστε 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο στο τηγάνι. Προσθέστε τα μανιτάρια και τσιγαρίστε σε δυνατή φωτιά 1 λεπτό. Προσθέστε το τζίντζερ και τη πιπεριά σε φέτες. Τσιγαρίζετε 1 λεπτό. Προσθέστε το ψιλοκομμένο σκόρδο και τα φρέσκα κρεμμυδάκια σε φέτες. Αλατoπιπερώνετε. Ανακατεύετε 30 δευτερόλεπτα.
    5. Προσθέστε τα ζυμαρικά, το μείγμα ζωμού και το κοτόπουλο. Μαγειρέψτε για 1 λεπτό. Ανακατεύετε με το βασιλικό.

    ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!!!

    by Savvi Diet

    Τα καλύτερα βιολογικά προϊόντα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βιολογικά προϊόντα

    chicken ramen stir fry 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόστιμο και υγιεινό χαλούμι με σπανάκι

    Νόστιμο ψάρι με σκόρδο και κάρυ

    Νόστιμη και υγιεινή σούπα με πράσα

    Σούπα γλυκοπατάτας με κανέλα και καρύδια

    Πηχτή σούπα με φακές

    Σουβλάκια κοτόπουλου με σος γιαουρτιού

    Μπουκίτσες κοτόπουλου με λεμόνι και σπαράγγια

    Υγιεινή σαλάτα με τζίντζερ και νουντλς

    Νόστιμα και πικάντικα ζυμαρικά με κοτόπουλο

    Νόστιμα ρολάκια κοτόπουλου γεμιστά

    Υγιεινή σούπα με ντομάτα και βασιλικό 

    Νόστιμο κοτόπουλο με noodles

    Νουντλς με μανιτάρια

    Πώς τα μπαχαρικά αδυνατίζουν

    www.emedi.gr

     

     

  • Διαβητικό κώμα Διαβητικό κώμα

    Χρήσιμες πληροφορίες για το διαβητικό κώμα

    Διαβητικό κώμα είναι το κώμα του σοβαρού σακχαρώδη διαβήτη.

    Οξύ υπογλυκαιμικό κώμα.

    Υποξύ μη κετωτικό υπεργλυκαιμικό κώμα.

    Προοδευτικό κετοξικό κώμα.

    Συνήθης πορεία οξεία (υπογλυκαιμικό κώμα), υποξεία (μη κετωτικό υπεργλυκαιμικό κώμα), προϊούσα (κετοξεωτικό κώμα).

    Το διαβητικό κώμα είναι μια απειλητική για τη ζωή επιπλοκή του διαβήτη που προκαλεί απώλεια των αισθήσεων. Εάν έχετε διαβήτη, το επικίνδυνα υψηλό σάκχαρο στο αίμα (υπεργλυκαιμία) ή το επικίνδυνα χαμηλό σάκχαρο στο αίμα (υπογλυκαιμία) μπορεί να οδηγήσει σε διαβητικό κώμα. Εάν πέσετε σε διαβητικό κώμα, είστε ζωντανοί — αλλά δε μπορείτε να ξυπνήσετε ή να ανταποκριθείτε σε εικόνες, ήχους ή άλλους τύπους διέγερσης. Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, ένα διαβητικό κώμα μπορεί να είναι θανατηφόρο. Η ιδέα του διαβητικού κώματος είναι τρομακτική, αλλά μπορείτε να λάβετε μέτρα για να το αποτρέψετε. Ξεκινήστε ακολουθώντας το σχέδιο θεραπείας του διαβήτη σας.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    Πριν αναπτύξετε διαβητικό κώμα, συνήθως θα εμφανίσετε σημεία και συμπτώματα υψηλού σακχάρου στο αίμα ή χαμηλού σακχάρου στο αίμα.

    Υψηλό σάκχαρο στο αίμα (υπεργλυκαιμία)

    Εάν το επίπεδο σακχάρου στο αίμα σας είναι πολύ υψηλό, μπορεί να εμφανίσετε:

    • Αυξημένη δίψα
    • Συχνουρία
    • Κούραση
    • Ναυτία και έμετος
    • Δυσκολία στην αναπνοή
    • Πόνος στο στομάχι
    • Φρουτώδης μυρωδιά αναπνοής
    • Πολύ ξηρό στόμα
    • Ένας γρήγορος καρδιακός παλμός

    Χαμηλό σάκχαρο αίματος (υπογλυκαιμία)

    Τα σημεία και τα συμπτώματα χαμηλού επιπέδου σακχάρου στο αίμα μπορεί να περιλαμβάνουν:

    • Τρέμουλο ή νευρικότητα
    • Ανησυχία
    • Κούραση
    • Αδυναμία
    • Εφίδρωση
    • Πείνα
    • Ναυτία
    • Ζάλη 
    • Δυσκολία στην ομιλία
    • Σύγχυση

    Μερικοί άνθρωποι, ειδικά εκείνοι που έχουν διαβήτη για μεγάλο χρονικό διάστημα, αναπτύσσουν μια κατάσταση γνωστή ως έλλειψη επίγνωσης της υπογλυκαιμίας και δεν θα έχουν τα προειδοποιητικά σημάδια που σηματοδοτούν πτώση του σακχάρου στο αίμα. Εάν εμφανίσετε συμπτώματα υψηλού ή χαμηλού σακχάρου στο αίμα σας, ελέγξτε το σάκχαρό σας και ακολουθήστε το σχέδιο θεραπείας του διαβήτη με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Εάν δεν αισθάνεστε καλύτερα ή αισθάνεστε χειρότερα, καλέστε για βοήθεια έκτακτης ανάγκης. Το διαβητικό κώμα είναι επείγουσα ιατρική κατάσταση. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    • Υπογλυκαιμικό κώμα: γλυκόζη
    • Θεραπεία με υγρά και ηλεκτρολύτες
    • Υπεργλυκαιμικό κώμα: ινσουλίνη 
    • Αποκατάσταση υγρών 
    • Κώμα της γαλακτικής οξέωσης: αποκατάσταση υγρών 
    • Αγγειοσυσπαστικά φάρμακα
    • Οξυγόνο
    • Κώμα της γαλακτικής οξέωσης: αντιβιοτικά
    • Διττανθρακικά 
    • Αιμοδιάλυση
    • Διχλωροξικά

     Inkedbe9e8317fa1972d5316c70bce6a344a2 LI

    ΑΙΤΙΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    • Υπογλυκαιμία
    • Κετοξέωση
    • Μη κετωτική υπεργλυκαιμία 
    • Γαλακτική οξέωση

    Το σάκχαρο στο αίμα που είναι είτε πολύ υψηλό είτε πολύ χαμηλό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει διάφορες σοβαρές καταστάσεις, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε διαβητικό κώμα.

    • Διαβητική κετοξέωση. Εάν τα μυϊκά σας κύτταρα λιμοκτονούν για ενέργεια, το σώμα σας μπορεί να ανταποκριθεί διασπώντας τα αποθέματα λίπους. Αυτή η διαδικασία σχηματίζει τοξικά οξέα γνωστά ως κετόνες. Εάν έχετε κετόνες (μετρούμενες στο αίμα ή στα ούρα) και υψηλό σάκχαρο στο αίμα, η κατάσταση ονομάζεται διαβητική κετοξέωση. Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να οδηγήσει σε διαβητικό κώμα. Η διαβητική κετοξέωση είναι πιο συχνή στον διαβήτη τύπου 1, αλλά μερικές φορές εμφανίζεται σε διαβήτη τύπου 2 ή διαβήτη κύησης.
    • Διαβητικό υπερωσμωτικό κώμα. Εάν το επίπεδο σακχάρου στο αίμα σας ξεπεράσει τα 600 χιλιοστόγραμμα ανά δεκατόλιτρο (mg/dL) ή τα 33,3 χιλιοστόγραμμα ανά λίτρο (mmol/L), η κατάσταση ονομάζεται διαβητικό υπερωσμωτικό σύνδρομο. Τα σοβαρά υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα κάνουν το αίμα σας παχύρρευστο και γλυκό. Η περίσσεια ζάχαρης περνά από το αίμα σας στα ούρα σας, γεγονός που ενεργοποιεί μια διαδικασία φιλτραρίσματος που αντλεί τεράστιες ποσότητες υγρών από το σώμα σας. Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απειλητική για τη ζωή αφυδάτωση και διαβητικό κώμα. Περίπου το 25-50% των ατόμων με διαβητικό υπερωσμωτικό σύνδρομο αναπτύσσουν κώμα.
    • Υπογλυκαιμία. Ο εγκέφαλός σας χρειάζεται γλυκόζη για να λειτουργήσει. Σε σοβαρές περιπτώσεις, το χαμηλό σάκχαρο στο αίμα μπορεί να σας κάνει να λιποθυμήσετε. Η υπογλυκαιμία μπορεί να προκληθεί από υπερβολική ποσότητα ινσουλίνης ή ανεπαρκή τροφή. Η πολύ έντονη άσκηση ή η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    Οποιοσδήποτε έχει διαβήτη κινδυνεύει να παρουσιάσει διαβητικό κώμα, αλλά οι ακόλουθοι παράγοντες μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο:

    • Προβλήματα χορήγησης ινσουλίνης. Εάν χρησιμοποιείτε αντλία ινσουλίνης, πρέπει να ελέγχετε συχνά το σάκχαρό σας. Η παροχή ινσουλίνης μπορεί να σταματήσει εάν η αντλία αποτύχει ή ο σωλήνας (καθετήρας) συστραφεί ή πέσει από τη θέση του. Η έλλειψη ινσουλίνης μπορεί να οδηγήσει σε διαβητική κετοξέωση.
    • Ασθένεια, τραύμα ή χειρουργική επέμβαση. Όταν είστε άρρωστοι ή τραυματισμένοι, τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα τείνουν να αυξάνονται, μερικές φορές δραματικά. Αυτό μπορεί να προκαλέσει διαβητική κετοξέωση εάν έχετε διαβήτη τύπου 1 και δεν αυξήσετε τη δόση της ινσουλίνης σας για να αντισταθμίσετε. Ιατρικές καταστάσεις, όπως η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια ή η νεφρική νόσος, μπορεί επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο διαβητικού υπερωσμωτικού συνδρόμου.
    • Κακή διαχείριση του διαβήτη. Εάν δεν παρακολουθείτε σωστά το σάκχαρό σας ή δεν παίρνετε τα φάρμακά σας σύμφωνα με τις οδηγίες, θα έχετε μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξετε μακροχρόνιες επιπλοκές και διαβητικό κώμα.
    • Σκόπιμη παράλειψη γευμάτων ή ινσουλίνης. Μερικές φορές, τα άτομα με διαβήτη που έχουν επίσης διατροφικές διαταραχές επιλέγουν να μην χρησιμοποιούν την ινσουλίνη τους σύμφωνα με τις οδηγίες με την ελπίδα να χάσουν βάρος. Αυτή είναι μια επικίνδυνη, απειλητική για τη ζωή πρακτική που αυξάνει τον κίνδυνο διαβητικού κώματος.
    • Πίνοντας αλκοόλ. Το αλκοόλ μπορεί να έχει απρόβλεπτες επιπτώσεις στο σάκχαρό σας. Οι καταπραϋντικές επιδράσεις του αλκοόλ μπορεί να σας κάνουν πιο δύσκολο να γνωρίζετε πότε έχετε συμπτώματα χαμηλού σακχάρου στο αίμα. Αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο διαβητικού κώματος που προκαλείται από υπογλυκαιμία.
    • Χρήση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά, όπως η κοκαΐνη και το έκσταση, μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο σοβαρών υψηλών επιπέδων σακχάρου στο αίμα και καταστάσεων που συνδέονται με διαβητικό κώμα.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, ένα διαβητικό κώμα μπορεί να οδηγήσει σε:

    • Μόνιμη εγκεφαλική βλάβη
    • Θάνατος

    ΠΡΟΛΗΨΗ-ΑΠΟΦΥΓΗ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥ ΚΩΜΑΤΟΣ

    Ο καλός καθημερινός έλεγχος του διαβήτη σας μπορεί να σας βοηθήσει να αποτρέψετε το διαβητικό κώμα.

    Λάβετε υπόψιν αυτές τις συμβουλές:

    • Ακολουθήστε το διατροφικό σας πρόγραμμα. Τα σταθερά σνακ και τα γεύματα μπορούν να σας βοηθήσουν να ελέγξετε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας.
    • Παρακολουθήστε το επίπεδο σακχάρου στο αίμα σας. Οι συχνές εξετάσεις σακχάρου στο αίμα μπορούν να σας πουν εάν διατηρείτε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας στο εύρος στόχου σας — και να σας προειδοποιήσουν για επικίνδυνα υψηλά ή χαμηλά επίπεδα. Ελέγχετε πιο συχνά εάν έχετε ασκηθεί γιατί η άσκηση μπορεί να προκαλέσει πτώση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, ακόμη και ώρες αργότερα, ειδικά εάν δεν ασκείστε τακτικά.
    • Πάρτε τα φάρμακά σας σύμφωνα με τις οδηγίες. Εάν έχετε συχνά επεισόδια υψηλού ή χαμηλού σακχάρου στο αίμα, ενημερώστε το γιατρό σας. Μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσει τη δόση ή το χρόνο λήψης του φαρμάκου σας.
    • Κάντε ένα πλάνο ασθενειών. Η ασθένεια μπορεί να προκαλέσει μια απροσδόκητη αλλαγή στο σάκχαρο του αίματος. Εάν είστε άρρωστοι και δε μπορείτε να φάτε, το σάκχαρό σας μπορεί να πέσει. Εξετάστε το ενδεχόμενο να έχετε γλυκαγόνη σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
    • Ελέγξτε για κετόνες όταν το σάκχαρό σας είναι υψηλό. Ελέγξτε τα ούρα σας για κετόνες όταν το επίπεδο σακχάρου στο αίμα σας είναι πάνω από 250 mg/dL (14 mmol/L) σε περισσότερες από δύο διαδοχικές εξετάσεις, ειδικά εάν είστε άρρωστος. Εάν έχετε μεγάλη ποσότητα κετονών, καλέστε το γιατρό σας για συμβουλές. Καλέστε αμέσως το γιατρό σας εάν έχετε οποιοδήποτε επίπεδο κετονών και κάνετε εμετό. Τα υψηλά επίπεδα κετονών μπορεί να οδηγήσουν σε διαβητική κετοξέωση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε κώμα.
    • Έχετε διαθέσιμες πηγές γλυκαγόνης και ταχείας δράσης ζάχαρη. Εάν παίρνετε ινσουλίνη για τον διαβήτη σας, βεβαιωθείτε ότι έχετε γλυκαγόνη και πηγές ζάχαρης ταχείας δράσης, όπως δισκία γλυκόζης ή χυμό πορτοκαλιού, άμεσα διαθέσιμα για τη θεραπεία των χαμηλών επιπέδων σακχάρου στο αίμα.
    • Εξετάστε το ενδεχόμενο μιας συνεχούς παρακολούθησης γλυκόζης (CGM), ειδικά εάν αντιμετωπίζετε προβλήματα με τη διατήρηση σταθερών επιπέδων σακχάρου στο αίμα ή δεν αισθάνεστε τα συμπτώματα χαμηλού σακχάρου στο αίμα. Οι συσκευές αυτές χρησιμοποιούν έναν μικρό αισθητήρα που εισάγεται κάτω από το δέρμα για να παρακολουθούν τις τάσεις στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα σας και να μεταδίδουν τις πληροφορίες σε μια ασύρματη συσκευή. Αυτές οι συσκευές μπορούν να σας ειδοποιήσουν όταν το σάκχαρό σας είναι επικίνδυνα χαμηλό ή εάν πέφτει πολύ γρήγορα. 
    • Πίνετε αλκοόλ με προσοχή. Επειδή το αλκοόλ μπορεί να έχει απρόβλεπτη επίδραση στο σάκχαρο του αίματός σας, φροντίστε να έχετε ένα σνακ ή ένα γεύμα όταν πίνετε, εάν επιλέξετε να πιείτε καθόλου.
    • Εκπαιδεύστε τους αγαπημένους σας, τους φίλους και τους συναδέλφους σας. Διδάξτε στα αγαπημένα σας πρόσωπα και σε άλλους στενούς επαφές πώς να αναγνωρίζουν τα πρώιμα σημεία και συμπτώματα των ακραίων σακχάρων στο αίμα και πώς να κάνουν επείγουσες ενέσεις. Εάν λιποθυμήσετε, κάποιος θα πρέπει να μπορεί να καλέσει για βοήθεια έκτακτης ανάγκης.
    • Φορέστε ένα βραχιόλι ιατρικής ταυτότητας. Εάν δεν έχετε τις αισθήσεις σας, η ταυτότητα μπορεί να παρέχει πολύτιμες πληροφορίες στους φίλους, τους συναδέλφους σας και άλλους, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού έκτακτης ανάγκης.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    diabetic coma

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Μη ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης (τύπου 2)

    Διαβητική υπογλυκαιμία

    Μη διαβητική υπογλυκαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια

    Διαβητική κετοξέωση

    Οξέωση

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Καταστάσεις που δεν απαιτούν χειρουργείο

    Θεραπευτικός οραματισμός για τη θεραπεία του διαβήτη

    Υποτάσσοντας το Διαβήτη τύπου 2

    Τα οφέλη στην υγεία από τη ρεσβερατρόλη

    Χρήσιμες συμβουλές για όσους έχουν διαβήτη

    Νηστεία για την πρόληψη και θεραπεία του διαβήτη

    Τα επικίνδυνα τεχνητά γλυκαντικά

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί στις διακοπές

    Χρήσιμες πληροφορίες για το χρώμιο - Emedi

    Πώς η αλόη βοηθάει στον διαβήτη

    Ανορεξία και καχεξία στον καρκίνο

    Ο σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να αντιμετωπισθεί με συμπληρώματα διατροφής

    Οι βιταμίνες για αποτοξίνωση από τα βαρέα μέταλλα

    Τα οφέλη από τα φύκια στην υγεία

    Το ορθομοριακό νερό είναι το καλύτερο νερό

    Συμπληρώματα διατροφής για ρύθμιση των επιπέδων του σακχάρου

    Τι είναι τα ιχνοστοιχεία

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για τους διαβητικούς

    Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

    Συμπληρώματα διατροφής για διαβητικούς

    Μήπως είσαστε αγχωμένοι και κουρασμένοι;

    Κάψτε το λίπος σας τρώγοντας

    Πότε είναι απαραίτητο το χρώμιο στον οργανισμό;

    Διατροφή για τον υποθυρεοειδισμό

    Ντομάτα

    Αλόη Βέρα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την αγριελιά

    Λούπινα

    Δεν παίζει ρόλο μόνο το φαγητό στην απορρύθμιση του σακχάρου

    Συμβουλές για διαβητικούς που κάνουν συχνά ταξίδια

    Οι διαβητικοί παθαίνουν υπογλυκαιμία μετά το σεξ

    Επιθέματα ινσουλίνης

    Πότε να κάνετε έλεγχο για διαβήτη

    Αυτοκόλλητο για τη μέτρηση σακχάρου στο αίμα

    Η καλύτερη αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας στο διαβήτη

    Το σιρόπι από σφένδαμο είναι φάρμακο

    Όλες οι ασθένειες ξεκινούν από το έντερο

    Τα γαλακτοκομικά με πολλά λιπαρά είναι καλύτερα για την πρόληψη του διαβήτη

    Χρήσιμα αφεψήματα για τους διαβητικούς

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί

    Οι κανόνες της διατροφής στον διαβήτη

    Οι καλύτεροι μετρητές σακχάρου

    Αναλώσιμα Διαβήτη

    Μεταυπογλυκαιμική υπεργλυκαιμία

    Πρόληψη υπογλυκαιμίας

    Τι πρέπει να προσέχουν οι διαβητικοί τους καλοκαιρινούς μήνες

    Σύγχρονη αντιμετώπιση του διαβήτη

    Η νέα ινσουλίνη

    Ταινίες εξέτασης ούρων

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για τους διαβητικούς

    Χειρουργική αντιμετώπιση του Σακχαρώδη Διαβήτη

    Τι είναι η καμπύλη σαχκάρου

    Τι είναι ο γλυκαιμικός δείκτης

    Μεταβολικό σύνδρομο

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

    Διαβητικό πόδι

    Διαιτολόγιο για διαβητικούς

    Λιραγλουτίδη

    Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια

    Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία στον διαβήτη;

    Μετφορμίνη

    Η Β12 για τη διαβητική νευροπάθεια

    Το Actos αυξάνει την πιθανότητα για καρκίνο ουροδόχου κύστεως

    Το πικρό πεπόνι κάνει καλό στην υγεία

    Το ασβέστιο και το μαγνήσιο μαζί κάνουν θαύματα

    Συμβουλές για να απαλλαγείτε από τις χρόνιες ασθένειες

    Η Β12 για τη διαβητική νευροπάθεια

    Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία στον διαβήτη;

    Ρύζι κόκκινης μαγιάς για τη χοληστερίνη

    Συμπληρώματα διατροφής για διαβητικούς

    Συμπληρώματα διατροφής για ρύθμιση των επιπέδων του σακχάρου

    Κόλπο για να απαλλαγείτε από το μεταβολικό σύνδρομο

    Λιραγλουτίδη

    www.emedi.gr

  • Οφθαλμικός έρπης ζωστήρας Οφθαλμικός έρπης ζωστήρας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον οφθαλμικό έρπητα ζωστήρα

    Οφθαλμικός έρπητας ζωστήρας είναι ιογενής λοίμωξη του γασσερείου γαγγλίου και των νευρικών του κλάδων.

    Χαρακτηριστικά: πόνος, φυσαλιδώδες εξάνθημα με σημαντικό οίδημα του βλεφάρου. Η συμμετοχή του βολβού, συνήθως, ακολουθεί την εμφάνιση μιας φυσαλίδας στην κορυφή της ρινός.

    Ο οφθαλμικός έρπης ζωστήρας, επίσης γνωστός ως οφθαλμικός ζωστήρας, είναι έρπητας ζωστήρας που αφορά το μάτι ή τη γύρω περιοχή.

    Τα συχνά σημεία περιλαμβάνουν εξάνθημα στο μέτωπο με πρήξιμο του βλεφάρου. Μπορεί επίσης να υπάρχει πόνος και ερυθρότητα στα μάτια, φλεγμονή του επιπεφυκότα, κερατοειδούς ή ραγοειδούς χιτώνα και ευαισθησία στο φως. Πυρετός και μυρμήγκιασμα του δέρματος και αλλοδυνία κοντά στο μάτι μπορεί να προηγούνται του εξανθήματος. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα όρασης, αυξημένη πίεση μέσα στο μάτι, χρόνιο πόνο, και εγκεφαλικό επεισόδιο.

    Ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει μια επανενεργοποίηση του λανθάνοντος ιού της ανεμοβλογιάς, έρπητα ζωστήρα (VZV) μέσα στο τρίδυμο γάγγλιο που τροφοδοτεί το οφθαλμικό νεύρο (το πρώτο τμήμα του τριδύμου νεύρου).

    Η διάγνωση βασίζεται γενικά σε σημεία και συμπτώματα. Εναλλακτικά, το υγρό που συλλέγεται από το εξάνθημα μπορεί να αναλυθεί για VZV-DNA χρησιμοποιώντας PCR σε πραγματικό χρόνο. Αυτή η εξέταση είναι γρήγορη, εύκολη στην εκτέλεση και είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και ειδική μέθοδος για τη διάγνωση αυτής της πάθησης.

    Η θεραπεία γίνεται γενικά με αντιιικά χάπια όπως η ασυκλοβίρη. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν στεροειδείς οφθαλμικές σταγόνες και σταγόνες για τη διαστολή της κόρης.

    Το εμβόλιο κατά του έρπητα ζωστήρα συνιστάται για πρόληψη σε άτομα άνω των 50 ετών (καλύτερα να μη γίνεται)

    Ο οφθαλμικός έρπης ζωστήραςείναι η δεύτερη πιο συχνή εκδήλωση του έρπητα ζωστήρα, ενώ πρώτη είναι η προσβολή του δέρματος του θώρακα.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΦΘΑΛΜΙΚΟΥ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Δέρμα:

    • Ιογενές σύνδρομο προηγείται
    • Προερπητική νευραλγία
    • Εξάνθημα, μετάβαση από βλατίδες σε κυστίδια και μετά σε φλύκταινες και τέλος σε εσχάρες
    • Σημείο Hutchinson: δερματική προσβολή της άκρης της μύτης, που υποδηλώνει προσβολή οφθαμορινικού νεύρου νεύρου. Ένα θετικό σημείο Hutchinson αυξάνει την πιθανότητα οφθαλμικών επιπλοκών που σχετίζονται με τον οφθαλμικό έρπη ζωστήρα. 
    • Διάχυτη κατανομή σε άτομα με ανοσοανεπάρκεια.

    casereports 2013 May 2013 F1.large

    Κερατοειδής χιτώνας:

    • Επιθηλιακά κύτταρα: εστιακές επιθηλιακές διαβρώσεις και ψευδοδενδρίτες. Συχνά έχουν πρόσθιες στρωματικές διηθήσεις. Έναρξη 2 έως 3 ημέρες μετά την εμφάνιση του εξανθήματος και υποχωρεί μέσα σε 2-3 εβδομάδες. Συχνή.
    • Στρωματικά κύτταρα:
    1. Κοκκιώδης κερατίτιδα: υπάρχουν πρόσθιες στρωματικές κοκκιώδεις εναποθέσεις. Εμφανίζεται εντός 10 ημερών από την εμφάνιση του εξανθήματος. Ασυνήθης.
    2. Νεκρωτική διάμεση κερατίτιδα: χαρακτηρίζεται από στρωματικές διηθήσεις, λέπτυνση κερατοειδούς και πιθανώς διάτρηση. Εμφανίζεται από 3 μήνες έως αρκετά χρόνια μετά την εμφάνιση του εξανθήματος. Σπάνια.
    3. Διπλόμορφη κερατίτιδα (Δισκόμορφη Ενδοθηλίτιδα): δισκοειδές οίδημα του κερατοειδούς, πτυχώσεις στη μεμβράνη Descemet, ήπια φλεγμονή εμφανής στον πρόσθιο θάλαμο και λεπτά κερατικά ιζήματα. Χρόνια. Εμφανίζεται από 3 μήνες έως αρκετά χρόνια μετά την εμφάνιση του εξανθήματος. Ασυνήθης.
    4. Νευροτροφική κερατίτιδα: η βλάβη του κερατοειδούς προκαλεί επίμονη επιθηλιακή βλάβη, λέπτυνση και ακόμη και διάτρηση. Ο κερατοειδής γίνεται ευαίσθητος και προκαλούνται βακτηριακή και μυκητιασική κερατίτιδα. Χρόνια. Καθυστερημένη έναρξη. Ασυνήθης.
    5. Βλεννώδεις πλάκες κερατοειδούς: γραμμικές γκρίζες ανυψώσεις χαλαρά προσκολλημένες στο υποκείμενο πάσχον επιθήλιο/στρώμα. Χρόνια. Έναρξη μεταξύ 3 μηνών και πολλών ετών μετά την εμφάνιση του εξανθήματος.

    Ραγοειδής χιτώνας:

    Η πρόσθια ραγοειδίτιδα αναπτύσσεται στο 40-50% των ατόμων με οφθαλμικό έρπη ζωστήραεντός 2 εβδομάδων από την εμφάνιση των δερματικών εξανθημάτων στη μύτη. 

    Χαρακτηριστικά: Αυτή η μη κοκκιωματώδης ιριδοκυκλίτιδα σχετίζεται με:

    • Μικρά κερατικά ιζήματα
    • Ήπια υδατική έξαρση
    • Περιστασιακά αιμορραγικός υποπυώνας

    Η ραγοειδίτιδα από τον έρπητα ζωστήρασχετίζεται με επιπλοκές όπως η ατροφία της ίριδας και το δευτεροπαθές γλαύκωμα. Επιπλεγμένος καταρράκτης μπορεί να αναπτυχθεί στα τελευταία στάδια της νόσου.

    ΑΙΤΙΑ ΟΦΘΑΛΜΙΚΟΥ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    • Ενεργοποίηση λανθάνοντος ιού από τις ρίζες των ραχιαίων γαγγλίων
    • Σύνδρομο Refsum (κληρονομική διανοητική ανεπάρκεια και σπαστική παράλυση)
    • Συμμετοχή του οφθαλμικού κλάδου του τριδύμου νεύρου
    • Λέμφωμα

    ΑΝΑΤΟΜΙΑ

    Ο οφθαλμικός έρπης ζωστήρας οφείλεται στην επανενεργοποίηση του VZV μέσα στο τρίδυμο γάγγλιο. Το τρίδυμο γάγγλιο δημιουργεί τις τρεις υποδιαιρέσεις του κρανιακού νεύρου V, δηλαδή το οφθαλμικό νεύρο, το νεύρο άνω γνάθου και το νεύρο της κάτω γνάθου. Η επανενεργοποίηση του VZV στο γάγγλιο του τριδύμου επηρεάζει κυρίως το οφθαλμικό νεύρο. Το οφθαλμικό νεύρο δημιουργεί τρεις κλάδους: το υπερκογχικό νεύρο, το υπερτροχλιακό νεύρο και το ρινοκογχικό νεύρο. Οποιοδήποτε από αυτά τα νεύρα μπορεί να επηρεαστεί στον οφθαλμικό έρπη ζωστήρα, αν και οι πιο επίφοβες επιπλοκές συμβαίνουν με τη συμμετοχή του οφθαλμορινικού νεύρου. Το μετωπιαίο νεύρο προσβάλλεται συχνότερα από το ρινοκοιλιακό νεύρο ή το δακρυϊκό νεύρο.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΦΘΑΛΜΙΚΟΥ ΕΡΠΗΤΑ ΖΩΣΤΗΡΑ

    Η θεραπεία γίνεται συνήθως με αντιϊκά φάρμακα όπως η ακυκλοβίρη, η βαλακυκλοβίρη ή η φαμκυκλοβίρη από το στόμα. Υπάρχει αβεβαιότητα ως προς τη διαφορά στην επίδραση μεταξύ αυτών των τριών αντιϊκών φαρμάκων. Οι αντιϊκές οφθαλμικές σταγόνες δε βοηθούν. Αυτά τα φάρμακα λειτουργούν καλύτερα εάν ξεκινήσουν εντός 3 ημερών από την έναρξη του εξανθήματος. Τα κυκλοπληγικά ή μυδριατικά εμποδίζουν το σχηματισμό κοκκιωμάτων.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    man using saline eyedrops to combat allergic reactions

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οπτική νευρίτιδα

    Ψυχρά έλκη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη ραγοειδίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ανεμοβλογιά

    Σημαντικές πληροφορίες για την παράλυση του Bell

    Ιογενής εγκεφαλίτιδα

    Έλκος κερατοειδούς

    Απλός έρπητας

    Ερπητικές οφθαλμολογικές λοιμώξεις

    Έρπης ζωστήρας

    Θεραπεία του έρπητα ζωστήρα εναλλακτικά

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα ζωστήρα

    Ενδείξεις βελονισμού

    www.emedi.gr