Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021 12:49

Παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Χρήσιμες πληροφορίες για το παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο

Παροδικό ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο είναι αιφνίδια εγκατάσταση εστιακής και παροδικής (< 24 ώρες) νευρολογικής συνδρομής που οφείλεται σε εγκεφαλική ισχαιμία

Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

Γενετική: Η κληρονομικότητα είναι πολυπαραγοντική, με μία τάση των παραγόντων κινδύνου να συναθροίζονται στις διάφορες οικογένειες

Επικρατέστερη ηλικία: Ο κίνδυνος αυξάνει πάνω από την ηλικία των 45 ετών και γίνεται μέγιστος στην 7η και 6η δεκαετία της ζωής

Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (3:1)

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

  • Καρωτιδική κυκλοφορία (ημισφαίρια): ημιπληγία, ημιαναισθησία, αδιαφορία, αφασία, ελλείμματα του οπτικού πεδίου. Λιγότερο συχνά, κεφαλαλγίες, σπασμοί, αμνησία, σύγχυση 
  • Σπονδυλοβασική κυκλοφορία (στέλεχος και παρεγκεφαλίδα): διπλωπία, ίλιγγος, αταξία, προσωπική πάρεση, σύνδρομο Horner, δυσφαγία, δυσαρθρία
  • Σε ασθενείς με κεφαλαλγία, ναυτία, εμέτους και αταξία, υπάρχει παρεγκεφαλιδική ή στελεχιαία εντόπιση βλάβης 

ΑΙΤΙΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

  • Καρωτιδική αθηροσκληρωτική νόσος με έμβολο από αρτηρία σε αρτηρία
  • Νόσος των μικρών, εν τω βάθει αγγείων, σχετιζόμενη με την υπέρταση 
  • Καρδιακά: καρδιακά έμβολα, δευτεροπαθή βαλβιδικής (μιτροειδής βαλβίδα) παθολογίας, τοιχωματικής υπό/α-κινησίας με θρόμβωση (πρόσθια οξέα εμφράγματα του μυοκαρδίου ή συμφορητικές μυοκαρδιοπάθειες), καρδιακής αρρυθμίας (κολπική μαρμαρυγή)
  • Υπερπηκτικές καταστάσεις: αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα, έλλειψη πρωτεΐνης S, πρωτεΐνης C, παρουσία αντοθρομβίνης ΙΙΙ, αντισυλληπτικά από του στόματος 
  • Άλλα αίτια: αυτόματη και μετατραυματική (π.χ. χειροπρακτικές μαλάξεις) αρτηριακή διατομή, ινομυώδης δυσπλασία

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

  • Ηλικία
  • Υπέρταση
  • Καρδιακή νόσος
  • Κάπνισμα
  • Διαβήτης
  • Αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα
  • Οικογενειακό ιστορικό

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

  • Ημικρανία (ημιπληγική)
  • Εστιακή επιληπτική κρίση (παράλυση Todd)
  • Υπογλυκαιμία 
  • Παράλυση Todd

ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

  • Triplex υπερηχογράφημα καρωτίδων 
  • Εγκεφαλική αγγειογραφία 
  • Ηλεκτροκαρδιογράφημα
  • Διαθωρακικό ηχοκαρδιογράφημα, αν είναι φυσιολογικό αλλά υπάρχει υποψία καρδιακής εμβολικής πηγής, γίνεται διοισοφαγικό ηχοκαρδιογράφημα
  • Παρακολούθηση με Holter
  • Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα σε υποψία επιληψίας
  • Χρόνος προθρομβίνης (PT) και χρόνος μερικής θρομβοπλαστίνης (PTT) (Η κουμαδίνη παρατείνει τον ΡΤ)
  • Αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα 

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

  • Οξεία φάση: αξονική τομογραφία εγκεφάλου για να αποκλειστεί η αιμορραγία
  • Αγγειογραφία: καρωτιδική αρτηριακή στένωση 
  • Υπολογιστική αφαιρετική αγγειογραφία: στένωση 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

  • Οξεία φάση: εξωνοσοκομειακή για τη διερεύνηση ενδονοσοκομειακά για χειρουργική πράξη

ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

  • Αυστηρός έλεγχος των ενδογενών παραγόντων κινδύνου, π.χ. διαβήτης, υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, καρδιακή νόσος
  • Συμβουλές για διακοπή του καπνίσματος 
  • Χειρουργική θεραπεία: σε ασθενείς με αποπληξία που δεν άφησε κατάλοιπα και υπόλοιπη υγεία ικανοποιητική, καρωτιδική ενδαρτηρεκτομή ενδείκνυται για στένωση > 70% ομόπλευρη της προσβολή. Για στένωση < 30%, φαρμακευτική αγωγή. Είναι άγνωστη η θεραπεία εκλογής για στένωση 30-70%, γι'αυτό ο ασθενής πρέπει τότε να παραπέμπεται σε εξειδικευμένο κέντρο

Transient Ischemic Attack TIA 1200x675

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Χωρίς περιορισμούς

ΔΙΑΙΤΑ

Όπως αρμόζει στα υποκείμενα ιατρικά προβλήματα (διαβητική δίαιτα, δίαιτα άλιπος, δίαιτα άναλος)

ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΑΡΟΔΙΚΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

  • Εντεροδιαλυτή ασπιρίνη 325 mg την ημέρα, ή
  • Τικλοπιδίνη 250 mg 2 φορές την ημέρα, από του στόματος

Αντενδείξεις:

  • Εντεροδιαλυτή ασπιρίνη: ενεργό πεπτικό έλκος, υπερευαισθησία στην ασπιρίνη, ασθενείς με ιστορικό βρογχοσπαστικής αντίδρασης στην ασπιρίνη ή άλλα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα 
  • Τικλοπιδίνη: γνωστή υπερευαισθησία στο φάρμακο, ύπαρξη αιμοποιητικών διαταραχών, ύπαρξη αιμοποιητικών διαταραχών, ύπαρξη αιμοστατικών διαταραχών, καταστάσεις που παρουσιάζουν ενεργό αιμορραγία, σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία 

Προφυλάξεις:

  • Εντεροδιαλυτή ασπιρίνη: μπορεί να επιδεινώσει προϋπάρχον πεπτικό έλκος, μπορεί να επιδεινώσει τη συμπτωματολογία ασθενών με άσθμα 
  • Τικλοπιδίνη: 2,4% των αθενών αναπτύσουν ουδετεροπενία (0,8% βαριά ουδετεροπενία) που είναι αναστρέψιμη στη διακοπή του φαρμάκου. Αματολογικός έλεγχος πρέπει να γίνεται κάθε 2 εβδομάδες για τους πρώτους 3 μήνες 

Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

  • Εντεροδιαλυτή ασπιρίνη: μπορεί να επιμείνει τη δράση των αντιπηκτικών και της σουλφονυλουρίας, καθώς και των αντιδιαβητικών φαρμάκων 
  • Τικλοπιδίνη: τα επίπεδα της διγοξίνης στο πλάσμα ελαττώνονται στο 15%, ο χρόνος ημιζωής της θεοφυλλίνης αυξάνεται από 8,6 έως 12,2 ώρες

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

  • Διπυριδαμόλη χωρίς αποδεδειγμένο όφελος
  • Σουλφινπυραζόνη, χωρίς αποδεδειγμένο όφελος

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

Έλεγχος κάθε 3 μήνες το 1ο έτος, έπειτα κάθε χρόνο

ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

  • Διακοπή καπνίσματος 
  • Έλεγχος αρτηριακής πίεσης, διαβήτη, υπερλιπιδαιμίας 
  • Εντεροδιαλυτή ασπιρίνη 650 mg 2 φορές την ημέρα ή τικλοπιδίνη 250 mg 2 φορές την ημέρα από του στόματος, σε ασθενείς με ιστορικό παροδικών ισχαιμικών επεισοδίων 

ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

  • Αποπληξία 
  • Σπασμοί 
  • Τραυματισμός, αν ο ασθενής αισθανθεί αδυναμία και επακολουθήσει πτώση  

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

5-20% κίνδυνος αποπληξίας στη σύστοιχη πλευρά μέσα στο 1ο έτος, επισωρεύεται αργότερα. Η συχνότητα αυξάνει σε συνδυασμό με πολλαπλούς παράγοντες κινδύνου και τη σοβαρότητα της καρωτιδικής στένωσης 

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

  • Κολπική μαρμαρυγή 
  • Μείζων αιτία θανάτου στα πρώτα 5 χρόνια μετά από ένα παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο είναι καρδιακή νόσος

ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Παιδιατρικό: 

  • Καρδιακά αίτια (ιδιαίτερα ανωμαλίες της ανάπτυξης)
  • Μεταβολικά αίτια (ομοκυστυστινουρία, νόσος Fabry)

Γηριατρικό: Στους ηλικιωμένους συχνό αίτιο παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου είναι η κολπική μαρμαρυγή 

Άλλα: Ενήλικες κάτω των 45 ετών είναι πιο πιθανό να έχουν καρδιακή προέλευση του εμβόλου

ΚΥΗΣΗ

Μία κατάσταση υπερπηκτικότητας σχετίζεται με την κύηση και τον τοκετό 

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο

Diagnosis Migraine 768x512

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Χρήσιμες πληροφορίες για την αθηροσκλήρυνση

Αρτηριακή εμβολή αέρα

Αρτηριοσκληρυντική καρδιακή νόσος

Διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη

Δρεπανοκυτταρική αναιμία

Απόστημα εγκεφάλου

Εγκεφαλικό αγγειακό επεισόδιο

Ιογενής εγκεφαλίτιδα

Επιληπτικές κρίσεις

Χρήσιμες πληροφορίες για την ημικρανία

Τα κανναβινοειδή είναι οι προστάτες της ομοιόστασης και της υγείας

Οι αγγειακές βλάβες που προκαλούνται από τις χημειοθεραπείες

Να τρώτε ξηρούς καρπούς για την υγεία του εγκεφάλου σας

Η κάνναβη φάρμακο για το εγκεφαλικό και την καρδιακή προσβολή

Σκορ κινδύνου για καρδιακή νόσο κι εγκεφαλικό επεισόδιο

Διάγνωση του καρκίνου του εγκεφάλου

Εγκεφαλικές μεταστάσεις

Ψευδοόγκος εγκεφάλου

Οι βιταμίνες για το εγκεφαλικό επεισόδιο

Οι καλύτερες τροφές για να ρίξετε την κακή χοληστερίνη

Υπερτασική κρίση

Τροφές φάρμακα

Χάπια ντομάτας για την υγεία της καρδιάς

Τροφές εναντίον θρόμβων

Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

Υγρά πεπτίδια

Η περιοδοντίτιδα επηρεάζει την καρδιά

Λεκιθίνη

Πώς θα καταλάβετε αν κάποιος έπαθε εγκεφαλικό

Το λυκοπένιο για το εγκεφαλικό

Η ομάδα αίματος δείχνει τον κίνδυνο για εγκεφαλικό

Ισχαιμικό επεισόδιο της μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας

Δευτερογενής πρόληψη εγκεφαλικού

Η προϋπέρταση απειλεί με εγκεφαλικό

O καφές και το τσάι προλαμβάνουν τα εγκεφαλικά επεισόδια

Βλαστοκύτταρα για το εγκεφαλικό

Αθηροσκλήρωση

Κλοπιδογρέλη

Διαβάστε για την εγκεφαλική αιμορραγία

Διαβάστε για την κληρονομικότητα στο εγκεφαλικό

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 78 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Απριλίου 2021 22:02
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Φθορίωση νερού Φθορίωση νερού

    Είναι υγιεινή η φθορίωση νερού;

    Φθορίωση νερού είναι η προσθήκη φθορίου σε ένα εκτεταμένο δίκτυο παροχής νερού, στο οποίο λείπει αυτό το ιχνοστοιχείο, με σκοπό να ανυψωθεί η συγκέντρωσή του σε ένα επίπεδο που θα περιορίζει την οδοντική τερηδόνα.

    Το υδροφθοριοπυριτικό οξύ παρέχει 13, 2 χλγρ φθορίου στα 100 χλγρ οξέος. Χρησιμοποιείται σε ελεγχόμενα ποσά για τη φθορίωση του πόσιμου νερού. άλλα φθοριούχα που χρησιμοποιούνται είναι το φθοριούχο νάτριο και το πυριτιοφθοριούχο νάτριο.

    Το φθόριο στο πόσιμο νερό πιστεύεται ότι μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της τερηδόνας στα δόντια των υπό ανάπτυξη παιδιών. Όπου το πόσιμο νερό περιέχει, τουλάχιστον 1 χλγρ φθορίου ανά λίτρο νερού (1ppm) τα περιστατικά της παιδικής τερηδόνας μειώνονται σε σύγκριση με περιοχές, όπου, μόνο, ίχνη φθορίου υπάρχουν στο νερό. Το φθόριο πιστεύεται ότι αποτίθεται στην επιφάνεια του σμάλτου των αναπτυσσόμενων δοντιών και φαίνεται ότι εκεί ασκεί την αντιτερηδονική του δράση. 

    phtoriosi 3

    Σε πολλές χώρες υπάρχει αμφιβολία για τη μείωση του ποσοστού των περιστατικών τερηδόνας στα παιδιά, περιοχών, όπου προστίθεται φθόριο στο πόσιμο νερό, που ήταν προηγουμένως ελλειμματικό σε φθόριο.

    Η μείωση της τερηδόνας, κατά πολλούς οφείλεται στην καλύτερη οδοντιατρική φροντίδα στα παιδιά και στην καλύτερη τήρηση των κανόνων υγιεινής για το στόμα και τα δόντια από αυτά.

    Φθόρωση ή φθορίαση ή υπερφθορίωση είναι η υπερβολική εναπόθεση φθορίου στα δόντια που προκαλεί στίγματα σε αυτά.

    Η υπερφθορίωση ενέχει κινδύνους για τα παιδιά... Παρατηρείται μια αύξηση κατά 5% του ρυθμού θανάτων από καρκίνο σε πόλεις με φθοριωμένο νερό... Συχνός είναι ο καρκίνος οστών και το οστεοσάρκωμα.

    Η φθορίωση έχει μικρή επίδραση στον κίνδυνο κατάγματος των οστών. Μπορεί να οδηγήσει σε ελαφρώς χαμηλότερο κίνδυνο κατάγματος από τα υπερβολικά υψηλά επίπεδα φθορίωσης ή καθόλου φθορίωσης. 

    Το φθόριο μπορεί να εμφανιστεί φυσικά στο νερό σε συγκεντρώσεις πολύ πάνω από τα συνιστώμενα επίπεδα, τα οποία μπορεί να έχουν αρκετές μακροχρόνιες δυσμενείς επιπτώσεις, όπως σοβαρή οδοντική υπερφθορίωση, σκελετική υπερφθορίωση και εξασθένηση οστών.

    Συνιστάται μια μέγιστη τιμή φθορίου 1,5 mg / L ως επίπεδο στο οποίο η φθορίωση πρέπει να είναι ελάχιστη. 

    Σε σπάνιες περιπτώσεις, η ακατάλληλη εφαρμογή της φθορίωσης του νερού μπορεί να οδηγήσει σε υπερφθορίωση που προκαλεί εστίες οξείας δηλητηρίασης από φθόριο, με συμπτώματα που περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο και διάρροια. Η οξεία δηλητηρίαση προκαλείται από συγκεντρώσεις φθορίου έως και 220 mg / L. 

    phtoriosi 4

    Όπως και άλλα κοινά πρόσθετα νερού, όπως το χλώριο, το υδροφθοριλικό οξύ και το πυριτικό φθοριούχο νάτριο, μειώνεται το pH και προκαλείται μικρή αύξηση της διαβρωτικότητας, αλλά αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζεται εύκολα αυξάνοντας το pH. 

    Το υδροφθοριοπυριτικό οξύ και το πυριτικό φθοριούχο νάτριο μπορούν να αυξήσουν την πρόσληψη μολύβδου από το νερό.

    Ίχνη αρσενικού και μολύβδου ενδέχεται να υπάρχουν σε ενώσεις φθορίου που προστίθενται στο νερό.

    Τα καλύτερα αποτοξινωτικά συμπληρώματα διατροφής

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα αποτοξινωτικά συμπληρώματα διατροφής

    phtoriosi 2

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Πρωτοπαθείς κακοήθεις οστικοί όγκοι

    Να χρησιμοποιείτε μόνο βιολογικές οδοντόκρεμες

    Σταματήστε να κάνετε φθορίωση στα παιδιά σας

    Να μην κάνετε φθορίωση

    Να προτιμάτε τους εναλλακτικούς οδοντίατρους

    Το μπαχαρικό που δεν αφήνει το φθόριο να καταστρέψει τον εγκέφαλό σας

    Διαταραχή ελαττωματικής προσοχής και κινητικότητας

    Αποφύγετε το φθόριο

    Φθόριο και υγεία

    Το φθόριο

    Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα

    Ουρική αρθρίτιδα

    Ουρική αρθρίτιδα είναι φλεγμονώδης αντίδραση στην παρουσία ουρικών κρυστάλλων στις αρθρώσεις, τα οστά και το υποδόριο.

    Αρχικά εκδηλώνεται σαν υπεροξεία αρθρίτιδα που μπορεί να εξελιχθεί σε χρόνια φλεγμονή. Σπάνια εμφανίζεται σαν χρόνια αρθρίτιδα.

    Η ανεύρεση των κρυστάλλων στο υγρό είναι παθογνωμονική

    • Πρωτοπαθής ουρική αρθρίτιδα - η πιο συχνή: μειωμένη απέκκριση ή αυξημένη παραγωγή ουρικού οξέος 
    • Δευτεροπαθής ουρική αρθρίτιδα - σχετίζεται με μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα ή τη θεραπεία τους, φαρμακευτικά σχήματα που προκαλούν υπερουριχαιμία, νεφρική ανεπάρκεια, διαταραχές των νεφρικών σωληναρίων, δηλητηρίαση από μόλυβδο, υπερπλαστικές διαταραχές του δέρματος, ανεπάρκεια ενζύμων (όπως, έλλειψη υποξανθινογουανίνο - φωσφοριβοσυλτρανφεράσης), διαταραχές εναπόθεσης γλυκογόνου

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Ενδοκρινείς/Μεταβολισμός, Νεφρικό/Ουρολογικό 

    Επικρατέστερη ηλικία: 30-60 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (20:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Αιφνίδια εισβολή έντονου πόνου (μέσα σε 24 ώρες) διόγκωση, ερυθρότητα και θερμότητα σε μία ή δύο αρθρώσεις (75% μονοαρθρική εντόπιση)
    • Ερυθρότητα μαλακών μορίων, διόγκωση, θερμότητα, έντονη ευαισθησία 
    • Προσβάλλει, συνήθως, την πρώτη μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση, συμπτωματική στο 50% των αρχικών προσβολών, μπορεί και στο 75%
    • Οξείες προσβολές χωρίς θεραπεία διαρκούν 2-21 ημέρες
    • Η αρχική προσβολή μπορεί να είναι μεμονωμένη, συνήθως όμως υποτροπιάζει, δεύτερη προσβολή μπορεί να μην εμφανισθεί για χρόνια
    • Οι υποτροπές διαρκούν περισσότερο και εμφανίζονται όλο και συχνότερα
    • Στην περίοδο μεταξύ των κρίσεων - απουσία φλεγμονής (μέχρι την εγκατάσταση της χρόνιας φάσης ή την εμφάνιση τόφων)
    • Σπάνια πολυαρθρική - εγγύς μεσοφαλαγγική, άπω μεσοφαλαγγική, μεκαρποφαλαγγική, καρπός γόνατο, αστράγαλος, μετατάρσιες αρθρώσεις, φτέρνα
    • Μεταναστευτική πολυαρθρίτιδα εκδηλώνεται σπάνια
    • 50% των ασθενών χωρίς θεραπεία αναπτύσσουν χρόνια αρθρίτιδα μέσα σε 3-42 χρόνια
    • Φλεγμονώδης διήθηση του αρθρικού υμένα 
    • Υποδόριοι ή ενδοοστικοί όζοι (20%) που αναφέρονται ως τόφοι, εναποτίθενται στο έξω ους (ανθέλικα) στις εκτατικές επιφάνειες των περιφερικών αρθρώσεων (όπως ωλέκρανο), σπάνια στα δάκτυλα, τον κερατοειδή, την αορτή, την Σ.Σ., ή ακόμη και ενδοκρανιακά
    • Από τους υποδόριους όζους μπορεί να εξέρχεται κρεμώδες (ουρικό) υλικό
    • Πυρετός, φρίκια
    • Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα 
    • Νεφρολιθίαση

    ΑΙΤΙΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Υπερουριχαιμία
    • Διαιτητικές παρεκτροπές (όπως αντσούγιες, σαρδέλες, γλυκά, νεφρά, συκώτι και παράγωγα κρέατος)
    • Ενδογενείς διαταραχές του μεταβολισμού
    • Δηλητηρίαση με μόλυβδο (μολυβδιασική ουρική αρθρίτιδα του σεληνόφωτος)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

    • Πρόσληψη αιθανόλης 
    • Οικογενειακό ιστορικό 
    • Πολυνησιακή καταγωγή (ουρική αρθρίτιδα των κατοίκων των νησιών Σαμόα)
    • Φάρμακα - αμινοφυλλίνη, καφεΐνη, κορτικοστεροειδή, κυτταροτοξικά φάρμακα, διαζεπάμη, διφαινυδραμίνη, διουρητικά, L-dopa, ντοπαμίνη, επινεφρίνη, εθαμβουτόλη, κετοκοναζόλη, α-μεθυλντόπα, νικοτινικό οξύ, προβενεσίδη (χαμηλή δόση) πυραζιναμίδη, σαλικυλικά (< 10/dL επίπεδα αίματος), σουλφαπυραζόνη (χαμηλή δόση), βιταμίνη Β12 και C
    • Τα διουρητικά ευθύνονται για το 20% των δευετροπαθών ουρικών αρθρίτιδων 
    • Κέτωση
    • Χειρουργική επέμβαση σε τραύμα
    • Παχυσαρκία (50%)
    • Υπέρταση (50%)
    • Αγγειακές παθήσεις
    • Διαβήτης
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Υποθυρεοειδισμός
    • Υπερπαραθυρεοειδισμός, υποπαραθυρεοειδισμός 
    • Υπερλιπιδαιμία τύπου ΙΙ, ΙV, V
    • Νόσος Paget 
    • Υπερπλαστικά σύνδρομα του δέρματος (όπως ψωρίαση)
    • Λεμφοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Σύνδρομο εναπόθεσης κρυστάλλων πυροφωσφορικού ασβεστίου
    • Σαρκοείδωση
    • Αιμολυτική αναιμία 
    • Αιμοσφαιρινοπάθειες
    • Κακοήθης αναιμία
    • Ακτινοθεραπεία
    • Διαταραχή εναπόθεσης γλυκογόνου τύπου Ι
    • Σύνδρομο Down 
    • Αποστείρωση εντέρου από αντιβιοτικά 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Φλεγμονώδης αρθρίτιδα, ψευδοουρική αρθρίτιδα (εναπόθεση κρυστάλλων πυροφωσφορικού ασβεστίου) τύπου lla υπερπρωτεϊναιμία, αμυλοείδωση, πολυκεντρική ιστιοδικτυοενδοθηλίωση, υπερπαραθυρεοειδισμός, σπονδυλοαρθροπάθεια, ρευματοειδής αρθρίτιδα (σπάνια)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Συνήθως λευκοκυττάρωση με αριστερή φορά κατά τη διάρκεια των κρίσεων 
    • ΤΚΕ αυξημένη κατά τη διάρκεια των κρίσεων 
    • Υπερουριχαιμία, όχι διαγνωστική

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Ενδοαρθρική έγχυση στεροειδών - πολλά από αυτά έχουν έμφυτη διπλοθλαστικότητα, που προκαλεί σύγχυση κατά την ανάλυση του αρθρικού υγρού 
    • Υπερουριχαιμία - προκαλείται από φάρμακα που μειώνουν τον δραστικό κυκλοφορούντα όγκο αίματος (όπως χαμηλή δόση ασπιρίνης, προβενεσίδης ή σουλφιπυραζόνης)
    • Κυκλοσπορίνη προκαλεί νεφρική ανεπάρκεια 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Ανεύρεση ουρικών κρυστάλλων στους αρθρικούς υμένες (το ουρικό είναι υδατοδιαλυτό)
    • Τόφοι παρατηρούνται στο 29% των ατόμων με ουρική αρθρίτιδα χωρίς θεραπεία διάρκειας 5 χρόνων, στο 74% των ατόμων χωρίς θεραπεία διάρκειας 40 χρόνων

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Το αρθρικό υγρό είναι φλεγμονώδες με πολλά πολυμορφοπύρηνα (10.000 - 70.000 κύτταρα/dL)
    • Ανεύρεση ουρικών κρυστάλλων με εξέταση με πολωμένο φως υγρών επιχρισμάτων αρθρικού υγρού. Οι κρύσταλλοι αυτοί είναι αρνητικά διπλοθλαστικοί 
    • Ουρικοί κρύσταλλοι ανευρίσκονται και σε ασυμπτωματικές αρθρώσεις  

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Η απλή α/α είναι συνήθως φυσιολογική κατά τον 1ο χρόνο της νόσου χωρίς θεραπεία
    • Η απλή α/α σε χρόνια αρθρίτιδα αποκαλύπτει προσβολή οστικών διαβρώσεων (οστεολυτικές περιοχές) συχνά με ανάσπαση του περιοστέου πάνω από αυτές. Αυτό αποτελεί ισχυρά ενδεικτικό σημείο, παρατηρείται όμως και στην αμυλοείδωση, την υπερλιποπρωτεϊναιμία τύπου lla, και στην πολυκεντρική ιατροδικτυοενδοθηλίωση 
    • Ακτινογραφικές αλλοιώσεις με διατήρηση του μεσάρθριου διαστήματος είναι λιγότερο χαρακτηριστικές. Η α/α σπάνια αποκαλύπτει ενδοστικές περιοχές λύσεως (τόφοι)
    • Το σπινθηρογράφημα οστών δείχνει αυξημένη συγκέντρωση στις προσβεβλημένες περιοχές (καλύτερα να μη γίνεται)

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Αρθροκέντηση και εξέταση με τη βοήθεια πολωμένου φωτός 
    • Βιοψία του αρθρικού υμένα ή των υποδόριων όζων, άνυδρη παρασκευή των δειγμάτων (το ουρικό είναι υδατοδιαλυτό) και εξέταση με πολωμένο φως 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ασθενής, εκτός των περιπτώσεων με φλεγμονώδη αρθρίτιδα ή μη ανταπόκριση στη θεραπεία

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Αποβλέπουμε:

    • Στην αντιμετώπιση των κρίσεων, και
    • Στον έλεγχο της υποκείμενης νόσου

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση των προσβεβλημένων αρθρώσεων μέχρι την υποχώρηση της οξείας φάσης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Περιορισμός των τροφών με λιπαρά, αλκοόλ, σαρδέλες, αντσούγιες, ήπαρ, ζαχαρωτά

    gout diet 188117 final c57366d86df041fcbd5aae339f96f95f 36b391e7237a46efa74da19a4cdb00e1

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία προσβολή:

    • Ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες (ΜΣΑΦ) σε πλήρη δοσολογία για 2-5 ημέρες

    Μετά την υποχώρηση της κρίσης ελάττωση της δόσης στο 1/4-1/2

    Χρόνια θεραπεία:

    • Έναρξη της αγωγής μετά την υποχώρηση της κρίσης (εκτός αν υπάρχει κίνδυνος νεφρικής βλάβης από μεγάλες συγκεντρώσεις ουρικού οξέος)
    • Ένδειξη αποτελεί η αυξημένη συχνότητα των οξειών προσβολών, η εναπόθεση τόφων ή η νεφρική βλάβη 
    • Αντικατάσταση φαρμάκων με συνεργική δράση αν χρειασθεί και αποφυγή των καταστάσεων ή των συνηθειών που επιδεινώνουν την υπερουριχαιμία
    • Μέτρηση της παραγωγής του ουρικού οξέος (<600 mg/ημέρα σε δίαιτα ελεύθερη πουρινών ή < 800 mg/ημέρα σε ελεύθερη δίαιτα υποδηλώνει μειωμένη απέκκριση ουρθικού οξέος)
    • Μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος: προβενεσίδη, αρχικά σε δόση 500 mg 4 φορές την ημέρα και αυξάνεται σε 500 mg για διαστήματα ενός μηνός με σκοπό την ελάττωση του ουρικού οξέος σε φυσιολογικά επίπεδα ή τουλάχιστον 2 mg/dL κάτω του επιπέδου που παρατηρείται κατά τις κρίσεις (μέγιστη δόση 2-3 gr/ημέρα). Σημαντική είναι η αλκαλοποίηση των ούρων και η πρόσληψη άφθονων υγρών 
    • Σε υπερπαραγωγή ουρικού οξέος, τοφώδη αρθρίτιδα ή νεφρική βλάβη: αλλοπουρινόλη, αρχικά σε δόση 100 mg 4 φορές την ημέρα και αυξάνεται σε 100 mg εβδομαδιαίως με μέγιστη δόση 600 mg/ημέρα

    Αντενδείξεις:

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Πεπτικό έλκος 
    • Ψύχωση 
    • Έντονη κεφαλαλγία
    • Κύηση 
    • Ταυτόχρονη λήψη αντιπηκτικών 
    • Δυσκρασίες του αίματος

    Κατά τη χορήγηση προσβενεσίδης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Αυξημένη παραγωγή ουρικού οξέος 
    • Λίθοι ουρικού οξέος 
    • Νεφρική βλάβη
    • Ταυτόχρονη λήψη σαλικυλικών 

    Κατά τη χορήγηση αλλοπουρινόλης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Καταστολή μυελού 
    • Βλάβη του ήπατος 
    • Ταυτόχρονη λήψη κυτταροτοξικών ουσιών 
    • Τα διουρητικά απαιτούν αυξημένη δόση αλλοπουρινόλης 

    Προφυλάξεις:

    • Η προβενεσίδη και η αλλοπουρινόλη μπορούν οι ίδιες να εκλύσουν οξεία προσβολή ουρικής αρθρίτιδας. Για την ελάττωση αυτού του κινδύνου, συνιστάται η ταυτόχρονη λήψη NSAID σε χαμηλή δόση για 6-24 μήνες 
    • Ελάττωση της δόσης των NSAID σε νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία 
    • Ελάττωση της δόσης τοξικών φαρμάκων σε ταυτόχρονη λήψη αλλοπουρινόλης
    • Πιθανή εμφάνιση δερματικού εξανθήματος από την αλλοπουρινόλη

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: 

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Αντιπηκτικά
    • Αντιδιαβητικά φάρμακα
    • Σπασμολυτικά
    • Λίθιο

    Κατά τη χορήγηση προσβενεσίδης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Αντιβιοτικά
    • Αντιδιαβητικά φάρμακα
    • Θειοπεντάλη 
    • Κεταμίνη 
    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη 
    • Λοραζεπάμη
    • Ριφαμπικίνη
    • Ανταγωνιστές πυραζιναμίδης, σαλικυλικών 

    Κατά τη χορήγηση αλλοπουρινόλης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Μερκαπτοπουρίνη (συνιστάται μείωση της χημειοθεραπευτικής δόσης στο 1/3 της συνηθισμένης)
    • Αζαθειοπρίνη
    • Μεθοτρεξάτη
    • Πιθανά η κυκλοφωσφαμίδη
    • Αντιπηκτικά
    • Υπογλυκαιμικά φάρμακα 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Κολχικίνη (αμφισβητήσιμος, τοξικός παράγοντας) χορηγείται μέσα στις πρώτες 24 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων για να είναι αποτελεσματική
    • Ενδοαρθρική έγχυση στεροειδών μακράς διάρκειας (όταν έχει αποκλεισθεί η λοίμωξη) (καλύτερα να μη γίνεται)

    Κατά την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας, σε μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος:

    • Σουλφιπυραζόνη, αρχικά σε δόση 400 mg 4 φορές την ημέρα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Κατά την οξεία προσβολή και την καταστολή των κρίσεων:

    • Προσαρμογή της θεραπευτικής αγωγής όταν δεν υπάρχει σημαντική κλινική ανταπόκριση εντός 3 ημερών από την έναρξη της
    • Γενική αίματος, δοκιμασίες ήπατος και νεφρών, ανάλυση ούρων κάθε μήνα (σύμφωνα με τη δόση/τροποποίηση της αγωγής) μέχρι τη επίτευξη επιθυμητών επιπέδων ουρικού οξέος στον ορό 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή φαρμάκων/τροφών/συνηθειών που επιδεινώνουν την κατάσταση 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αυξημένη ευαισθησία φλεγμονής
    • Ουρική νεφροπάθεια 
    • Νεφρολιθίαση 
    • Συμπίεση νεύρου ή νωτιαίου μυελού 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Πλήρης υποχώρηση με έγκαιρη θεραπεία
    • Σε επαναλαμβανόμενες προσβολές, ρύθμιση της συγκέντρωσης του ουρικού οξέος στον ορό (απαιτεί ισόβια χρήση ουρικοζουρικών φαρμάκων ή αλλοπουρινόλης)
    • Κατά τους πρώτους 6-24 μήνες θεραπείας με αλλοπουρινόλης και ουρικοζουρικά φάρμακα μπορεί να εκλυθεί οξύ επεισόδιο ουρικής αρθρίτιδας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Λεμφοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Αλκοολισμός
    • Υπερλιπιδαιμία
    • Παχυσαρκία
    • Υπέρταση
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Σύνδρομο Lesch-Nyhan-χορεία, σπαστικότητα, αυτοακρωτηριασμός στην παιδική ηλικία

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Εμφάνιση της νόσου σε αυτή την περίοδο υποδηλώνει δευτεροπαθή ουρική αρθρίτιδα από ενδογενείς διαταραχές του μεταβολισμού ή άλλες υποκείμενες διαταραχές 

    Γηριατρικό: Συνήθως σχετίζεται με φάρμακα

    ΚΥΗΣΗ

    Συνήθεις προφυλάξεις 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ουρική αρθρίτιδα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ουρική αρθρίτιδα

    gout GettyImages 936746354 STGnews

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ουρική νεφροπάθεια

    Ουρολιθίαση

    Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας με φυσικά μέσα

    Διατροφή για τις ουρολοιμώξεις

    Τι είναι η πυουρία

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Νεφρολιθίαση

    Αυξημένος κίνδυνος νεφρολιθίασης σε γαστρικό bypass

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Σύνδρομο Lesch-Nyhan

    Ποιοι πρέπει να καταναλώνουν τσουκνίδα

    Τα επιθετικά λεμφώματα

    Τα πεπτίδια για την ουρική αρθρίτιδα

    Τα πεπτίδια για τον αλκοολισμό

    Τα πεπτίδια για την απώλεια μνήμης

    Τα τριπεπτίδια είναι το μέλλον

    Μοριακή διατροφή

    Τα πεπτίδια για την αθηροσκλήρωση

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Υγρά πεπτίδια

    Τα πεπτίδια στη θεραπεία του καρκίνου

    Τα πεπτίδια για την κατάθλιψη

    Τα πεπτίδια για το σύνδρομο Raynaud

    Η θεραπεία του καρκίνου με πεπτίδια

    Θεραπεία ασθενειών με ζωικής προέλευσης προϊόντα

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Αμινοξέα ως συμπληρώματα διατροφής

    Ρίξτε το ουρικό οξύ

    Διατροφή για όσους έχουν αυξημένο ουρικό οξύ

    Μήπως έχετε νεφροπάθεια;

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Τι να κάνετε αν σας πονάει μια άρθρωση

    Ουρικό οξύ αίματος

    Αν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ

    Ουρική αρθρίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Η φαινυτοΐνη Η φαινυτοΐνη

    Η φαινυντοϊνη είναι ένα αντισπασμωδικό φάρμακο

     

    Η φαινυτοΐνη είναι ένα φάρμακο κατά της επιληψίας. Είναι χρήσιμο για την πρόληψη των τονικοκλονικών επιληπτικών κρίσεων (Grand Mal) και των εστιακών κρίσεων, αλλά όχι των επιληπτικών κρίσεων αφαίρεσης. Η ενδοφλέβια μορφή, η φωσφενυτοΐνη, χρησιμοποιείται για την επιληπτική κατάσταση που δεν βελτιώνεται με τις βενζοδιαζεπίνες. Μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθεί για ορισμένες καρδιακές αρρυθμίες ή για το νευροπαθητικό πόνο. Μπορεί να ληφθεί ενδοφλεβίως ή από το στόμα. Η ενδοφλέβια μορφή αρχίζει γενικά να λειτουργεί εντός 30 λεπτών και είναι αποτελεσματική για 24 ώρες. Τα επίπεδα στο αίμα μπορούν να μετρηθούν για να προσδιοριστεί η σωστή δόση. 

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες φαινυντοϊνης: ναυτία, πόνος στο στομάχι, απώλεια όρεξης, κακός συντονισμός κινήσεων, αυξημένη ανάπτυξη μαλλιών και διόγκωση των ούλων.

    Δυνητικά σοβαρές παρενέργειες φαινυντοϊνης: υπνηλία, αυτοτραυματισμός, ηπατικά προβλήματα, καταστολή μυελού των οστών, χαμηλή αρτηριακή πίεση και τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

    Υπάρχουν ενδείξεις ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγεί σε ανωμαλίες στο μωρό. Φαίνεται να είναι ασφαλές στη χρήση κατά το θηλασμό. Το αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει τις επιδράσεις του φαρμάκου. 

    phenyntoin 2

    Ιατρικές χρήσεις φαινυντοϊνης

    Επιληπτικές κρίσεις

    Τονικοκλονικές κρίσεις: Προφυλακτική αντιμετώπιση των τονικοκλονικών κρίσεων με πολύπλοκη συμπτωματολογία (ψυχοκινητικές κρίσεις). Ενδέχεται να απαιτείται περίοδος δοσολογίας 5-10 ημερών για την επίτευξη των αντισπασμωδικών επιδράσεων.

    Εστιακές κρίσεις: Χρησιμοποιείται, κυρίως, για την προστασία από την ανάπτυξη εστιακών επιληπτικών κρίσεων με πολύπλοκη συμπτωματολογία (ψυχοκινητικές και κροταφικές κρίσεις λοβού). Επίσης, είναι αποτελεσματικό στον έλεγχο εστιακών κρίσεων με αυτόνομα συμπτώματα.

    Επιληπτικές κρίσεις απουσίας ή αφαίρεσης: Δε χρησιμοποιείται στη θεραπεία επιληπτικών κρίσεων απουσίας λόγω κινδύνου αύξησης της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων. Ωστόσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλα αντισπασμωδικά κατά τη διάρκεια συνδυασμένης απουσίας και τονικοκλονικών κρίσεων.

    Επιληπτικές κρίσεις κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης: Η πρώιμη αντιεπιληπτική θεραπεία είτε με φαινυτοΐνη είτε με φαινοβαρβιτάλη μειώνει τον κίνδυνο επιληπτικής κρίσης την πρώτη εβδομάδα μετά τη νευροχειρουργική επέμβαση σε όγκους του εγκεφάλου.

    Κατάσταση epilepticus: Χορηγείται μετά από αποτυχημένη θεραπεία με  βενζοδιαζεπίνες λόγω αργής έναρξης δράσης. 

    Άλλες ιατρικές χρήσεις φαινυντοϊνης

    Μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της κοιλιακής ταχυκαρδίας και ξαφνικά επεισόδια κολπικής ταχυκαρδίας μετά από αποτυχία άλλων αντιαρρυθμικών φαρμάκων ή καρδιοανάταξης. Είναι μια κατηγορία αντιαρρυθμικής κατηγορίας 1b.

    Τοξικότητα διγοξίνης: Το ενδοφλέβιο σκεύασμα είναι φάρμακο επιλογής για αρρυθμίες που προκαλούνται από τοξικότητα της καρδιακής γλυκοσίδης.

    Νευραλγία τριδύμου: Φάρμακο δεύτερης επιλογής μετά την καρβαμαζεπίνη.

    Η φαινυτοΐνη έχει στενό θεραπευτικό δείκτη. Το θεραπευτικό της εύρος για ένα αντισπασμωδικό αποτέλεσμα είναι 10-20 μg / mL και για ένα αντιαρρυθμικό αποτέλεσμα 10-20 μg / mL.

    Αποφύγετε τη χορήγηση ενδομυϊκής σύνθεσης εκτός εάν είναι απαραίτητο λόγω θανάτου των κυττάρων του δέρματος και της τοπικής καταστροφής των ιστών.

    Οι ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν γρήγορα σημεία τοξικότητας.

    Στην παχυσαρκία, το ιδανικό σωματικό βάρος πρέπει να χρησιμοποιείται για τους υπολογισμούς της  δοσολογίας.

    Εγκυμοσύνη: Απαγορεύεται στην εγκυμοσύνη λόγω κινδύνου συνδρόμου εμβρυϊκής υδαντοΐνης και αιμορραγίας του εμβρύου. Ωστόσο, ο βέλτιστος έλεγχος των επιληπτικών κρίσεων είναι πολύ σημαντικός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οπότε το φάρμακο μπορεί να συνεχιστεί εάν τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων. Λόγω των μειωμένων συγκεντρώσεων φαρμάκου ως αποτέλεσμα της επέκτασης του όγκου στο πλάσμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η δόση της φαινυτοΐνης μπορεί να χρειαστεί να αυξηθεί εάν είναι η μόνη επιλογή για τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων.

    Θηλασμός: Δε συνιστάται στο θηλασμό, καθώς χαμηλές συγκεντρώσεις φαινυτοΐνης απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα. 

    Ηπατική νόσος: Μη χρησιμοποιείτε δόση φόρτισης από το στόμα. Σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε μειωμένη δόση συντήρησης.

    Νεφρική νόσος: Μη χρησιμοποιείτε δόση φόρτισης από το στόμα. Μπορεί να ξεκινήσει με την τυπική δόση συντήρησης και να προσαρμοστεί ανάλογα

    Η ενδοφλέβια χρήση αντενδείκνυται σε ασθενείς με φλεβοκομβική βραδυκαρδία, φλεβοκομβικό μπλοκ, κολποκοιλιακό μπλοκ δεύτερου ή τρίτου βαθμού, σύνδρομο Stokes-Adams ή υπερευαισθησία στη φαινυτοΐνη, σε άλλες υδαντοΐνες ή σε οποιοδήποτε συστατικό του αντίστοιχου σκευάσματος.

    Παρενέργειες φαινυντοϊνης

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες:  ναυτία, πόνος στο στομάχι, απώλεια όρεξης, κακός συντονισμός κινήσεων, αυξημένη ανάπτυξη μαλλιών και διόγκωση των ούλων.

    Δυνητικά σοβαρές παρενέργειες: υπνηλία, αυτοτραυματισμός, ηπατικά προβλήματα, καταστολή μυελού των οστών, χαμηλή αρτηριακή πίεση και τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

    Υπάρχουν ενδείξεις ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οδηγεί σε ανωμαλίες στο μωρό. Η χρήση του φαίνεται να είναι ασφαλής κατά τη διάρκεια του θηλασμού, αλλά καλύτερα να μην λαμβάνεται. Το αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει τις επιδράσεις του φαρμάκου.

    Καρδιά και αιμοφόρα αγγεία: σοβαρή χαμηλή αρτηριακή πίεση και μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί μπορούν να παρατηρηθούν με ταχεία έγχυση φαινυτοΐνης IV. Η έγχυση IV δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 50 mg / min σε ενήλικες ή 1-3 mg / kg / min (ή 50 mg / min, όποιο από τα δύο είναι πιο αργό) στα παιδιά. Η παρακολούθηση της καρδιάς πρέπει να πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια και μετά την έγχυση IV. Λόγω αυτών των κινδύνων, η στοματική φαινυτοΐνη πρέπει να χρησιμοποιείται εάν είναι δυνατόν. 

    Νευρολογικές: σε θεραπευτικές δόσεις, η φαινυτοΐνη μπορεί να παράγει νυσταγμό στο πλευρικό βλέμμα. Σε τοξικές δόσεις, οι ασθενείς αντιμετωπίζουν κάθετο νυσταγμό, διπλή όραση, καταστολή, δυσκολία στην ομιλία, παρεγκεφαλιδική αταξία και τρόμο. Εάν η φαινυτοΐνη σταματήσει απότομα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη συχνότητα επιληπτικών κρίσεων, συμπεριλαμβανομένου του status epilepticus. Η φαινυτοΐνη μπορεί να συσσωρευτεί στον εγκεφαλικό φλοιό για μεγάλα χρονικά διαστήματα και μπορεί να προκαλέσει ατροφία της παρεγκεφαλίδας. Ο βαθμός ατροφίας σχετίζεται με τη διάρκεια της θεραπείας με φαινυτοΐνη και δε σχετίζεται με τη δοσολογία του φαρμάκου. Η φαινυτοΐνη είναι γνωστό ότι είναι ένας αιτιολογικός παράγοντας στην ανάπτυξη της περιφερικής νευροπάθειας. 

    Αιματολογικές: Το φυλλικό οξύ υπάρχει στην τροφή σε μορφή πολυγλουταμικού, το οποίο στη συνέχεια μετατρέπεται σε μονογλουταμινικά από εντερική συζεύξη για να απορροφηθεί από τη νήστιδα. Η φαινυτοΐνη δρα αναστέλλοντας αυτό το ένζυμο, προκαλώντας έτσι ανεπάρκεια φυλλικού οξέος και, κατά συνέπεια, μεγαλοβλαστική αναιμία. Άλλες παρενέργειες: ακοκκιοκυτταραιμία, απλαστική αναιμία, μειωμένο αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, και χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων. Ελαττώνει και τα επίπεδα της 25 υδροξυ βιταμίνης D.

    Εγκυμοσύνη: Η φαινυτοΐνη είναι γνωστό τερατογόνο, δεδομένου ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε φαινυτοΐνη διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών από τα παιδιά που γεννιούνται από γυναίκες χωρίς επιληψία και σε γυναίκες με επιληψία χωρίς θεραπεία. Τα γενετικά ελαττώματα, τα οποία εμφανίζονται στο περίπου 6% των εκτεθειμένων παιδιών, περιλαμβάνουν ελαττώματα του νευρικού σωλήνα, καρδιακά ελαττώματα και κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες. Το σύνδρομο αποτελείται από κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες (ευρεία ρινική γέφυρα, σχιστόλιθο και ουρανίσκο, μικρότερη από την κανονική κεφαλή). Η επίδραση στο IQ δεν μπορεί να προσδιοριστεί, ωστόσο οι φτωχότερες γλωσσικές ικανότητες και η καθυστερημένη κινητική ανάπτυξη συσχετίζονται με τη χρήση φαινυτοΐνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτό το σύνδρομο μοιάζει με το καλά περιγραφέν αλκοολικό εμβρυϊκό σύνδρομο και ονομάζεται  «σύνδρομο εμβρυϊκής υδαντοΐνης». Μερικοί προτείνουν την αποφυγή της πολυθεραπείας και τη διατήρηση της ελάχιστης δυνατής δόσης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά αναγνωρίζουν ότι τα τρέχοντα δεδομένα δεν καταδεικνύουν τη δοσολογική επίδραση στον κίνδυνο γενετικών ανωμαλιών.

    Καρκίνος: Η φαινυτοΐνη είναι καρκινογόνος για τον άνθρωπο. 

    Στοματικές διαταραχές: η φαινυτοΐνη έχει συσχετιστεί με τη διόγκωση των ούλων που προκαλείται από φάρμακα (υπερανάπτυξη των ούλων), πιθανώς λόγω της προαναφερθείσας ανεπάρκειας φυλλικού οξέος. Η χορήγηση συμπληρωμάτων φυλλικού οξέος μπορεί να αποτρέψει τη διόγκωση των ούλων σε παιδιά που λαμβάνουν φαινυτοΐνη. Οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα που απαιτούνται για την πρόκληση αλλοιώσεων των ούλων δεν έχουν καθοριστεί με σαφήνεια. Η διόγκωση ούλων εμφανίζεται με αιμορραγία, αυξημένο εξίδρωμα των ούλων, έντονη φλεγμονώδης απόκριση στα ούλα στα επίπεδα πλάκας, που συνδέεται σε ορισμένες περιπτώσεις με απώλεια οστού, αλλά χωρίς αποκόλληση των δοντιών.

    Δερματικές διαταραχές: Υπερτρίχωση, σύνδρομο Stevens-Johnson, σύνδρομο Raynand, εξάνθημα, αποφολιδωτική δερματίτιδα, κνησμός και τραχύτητα των χαρακτηριστικών του προσώπου παρατηρούνται σε εκείνους που λαμβάνουν φαινυτοΐνη. Η θεραπεία με φαινυτοΐνη έχει συνδεθεί με απειλητικές για τη ζωή δερματικές αντιδράσεις σύνδρομο Stevens-Johnson (SJS) και τοξική επιδερμική νεκρόλυση (TEN). Αυτές οι καταστάσεις είναι πολύ πιο συχνές σε ασθενείς με συγκεκριμένο αλληλόμορφο HLA-B, HLA-B * 1502. Αυτό το αλληλόμορφο εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ασθενείς με καταγωγή σε ευρείες περιοχές της Ασίας, συμπεριλαμβανομένων των Ινδιών της Νότιας Ασίας. 

    phenyntoin 3

    Η φαινυτοΐνη μεταβολίζεται, κυρίως, στην ανενεργή της μορφή από το ένζυμο CYP2C9. Παραλλαγές στο γονίδιο CYP2C9 που έχουν ως αποτέλεσμα μειωμένη ενζυματική δραστηριότητα έχουν συσχετιστεί με αυξημένες συγκεντρώσεις φαινυτοΐνης, καθώς και αναφορές τοξικότητας/

    Η τοπική φαινυτοΐνη είναι χρήσιμη στην επούλωση τραυμάτων σε άτομα με χρόνιες δερματικές πληγές. Επίσης, χρησιμοποιείται στα έλκη.

    Η φαινυτοΐνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως νευροπροστατευτικό σε σκλήρυνση κατά πλάκας. 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    Epileptic seizures untreated are dangerous 1000x573

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Θέλει προσοχή η χορήγηση φυλλικού οξέος στην επιληψία

    Πόσο οι βιταμίνες απορροφούνται από τον οργανισμό μας

    Ποια φάρμακα απαγορεύονται στην μυασθένεια;

    www.emedi.gr

     

  • Υπερασβεστιαιμία Υπερασβεστιαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερασβεστιαιμία

    Υπερασβεστιαιμία είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου (Ca2 +) στον ορό του αίματος.

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία.

    Εκείνοι με ήπια αύξηση που έχει αναπτυχθεί αργά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.

    Σε άτομα με υψηλότερα επίπεδα ή ταχεία έναρξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, πόνο στα οστά, σύγχυση, κατάθλιψη, αδυναμία, πέτρες στα νεφρά ή μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τον καρκίνο. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σαρκοείδωση, τη φυματίωση, τη νόσο Paget, την πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN), την τοξικότητα βιταμίνης D, την οικογενειακή υποκαλιαυρική υπερασβεστιαιμία και ορισμένα φάρμακα όπως το λίθιο και η υδροχλωροθειαζίδη.

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένα επίπεδα ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα.

    Συγκεκριμένες αλλαγές, όπως μικρότερο διάστημα QT και παρατεταμένο διάστημα PR, μπορεί να παρατηρηθούν σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). 

    Η θεραπεία περιλαμβάνει ενδοφλέβια υγρά, φουροσεμίδη, καλσιτονίνη ή παμιδρονάτη επιπλέον της θεραπείας της υποκείμενης αιτίας.

    Σε άτομα με πολύ υψηλά επίπεδα, ενδέχεται να απαιτείται νοσηλεία.

    Η αιμοκάθαρση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.

    Σε άτομα με τοξικότητα στη βιταμίνη D, τα στεροειδή μπορεί να είναι χρήσιμα.

    Η υπερασβεστιαιμία είναι σχετικά συχνή.

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται σε 1,7 ανά 1.000 άτομα και η υπερασβεστιαιμία εμφανίζεται σε περίπου 2,7% των ατόμων με καρκίνο.

    Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να είναι νηπιακή που οδηγεί σε υπερβολική ασβεστοποίηση των οστών, σκλήρυνση των αρτηριών και διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί να συμβεί και σε ενήλικες, προκαλώντας εναπόθεση ασβεστίου στους μαλακούς ιστούς.

    Σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας

    Πέτρες στα νεφρά και στη χολή

    Πόνος στα οστά

    Κοιλιακή δυσφορία

    Δυσκοιλιότητα

    Συχνή ούρηση

    Ελαττωμένος μυϊκός τόνος Μυϊκή αδυναμία, μειωμένα αντανακλαστικά

    Κατάθλιψη, άγχος, γνωστική δυσλειτουργία

    Τα νευρομυϊκά συμπτώματα της υπερασβεστιαιμίας προκαλούνται λόγω της αυξημένης αλληλεπίδρασης ασβεστίου με τους διαύλους νατρίου. Εφόσον το ασβέστιο εμποδίζει τα κανάλια νατρίου και αναστέλλει την αποπόλωση των νευρικών και μυϊκών ινών, το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει το κατώφλι για την αποπόλωση. Αυτό οδηγεί σε μειωμένα τενόντια εν τω βάθει αντανακλαστικά και αδυναμία των σκελετικών μυών.

    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν καρδιακές αρρυθμίες (ειδικά σε όσους λαμβάνουν διγοξίνη), κόπωση, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, κοιλιακό άλγος και παραλυτικό ειλεό. Εάν προκύψει νεφρική δυσλειτουργία, οι εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη διούρηση, ούρηση τη νύχτα και αυξημένη δίψα. Η ψυχιατρική εκδήλωση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική αστάθεια, σύγχυση, παραλήρημα, ψύχωση και αναισθητοποίηση.

    Οι εναποθέσεις ασβεστίου μπορεί να είναι ορατές στα μάτια. 

    Τα συμπτώματα είναι πιο συχνά σε υψηλές τιμές αίματος ασβεστίου (12,0 mg / dl ή 3 mmol / l). Η σοβαρή υπερασβεστιαιμία (άνω των 15-16 mg / dl ή 3,75-4 mmol / l) θεωρείται ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης: σε αυτά τα επίπεδα και μπορεί να προκύψει κώμα και καρδιακή ανακοπή. Τα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου μειώνουν τη διαπερατότητα της μεμβράνης των νευρώνων στα ιόντα νατρίου, μειώνοντας έτσι τη διέγερση, η οποία οδηγεί σε υποτονικότητα των λείων και ραβδωτών μυών. Αυτό εξηγεί την κόπωση, την μυϊκή αδυναμία, τον χαμηλό τόνο και τα αργά αντανακλαστικά σε ομάδες μυών. Έτσι, εξηγείται, επίσης η υπνηλία, η σύγχυση, οι παραισθήσεις, η δυσφορία ή το κώμα. Στο έντερο αυτό προκαλεί δυσκοιλιότητα. Η υποκαλιαιμία προκαλεί το αντίθετο με τον ίδιο μηχανισμό. 

    Υπερασβεστιαιμική κρίση

    Η υπερασβεστιαιμική κρίση είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης με σοβαρή υπερασβεστιαιμία, γενικά πάνω από περίπου 14 mg / dL (ή 3,5 mmol / l). 

    Τα κύρια συμπτώματα μιας υπερασβεστιαιμικής κρίσης είναι η ολιγουρία ή η ανουρία, καθώς και η υπνηλία ή το κώμα. Μετά την αναγνώριση, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός πρέπει να αποδειχθεί ή να αποκλειστεί. 

    Σε ακραίες περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η απομάκρυνση του παραθυρεοειδούς αδένα μετά από χειρουργική εξερεύνηση είναι ο μόνος τρόπος για την αποφυγή θανάτου. Το διαγνωστικό πρόγραμμα πρέπει να εκτελείται εντός ωρών, παράλληλα με μέτρα για τη μείωση του ασβεστίου στον ορό. Η θεραπεία επιλογής για οξεία μείωση του ασβεστίου είναι η εκτεταμένη ενυδάτωση και η καλσιτονίνη, καθώς και τα διφωσφονικά (που επηρεάζουν τα επίπεδα ασβεστίου μετά από μία ή δύο ημέρες).

    hyprca 2

    Αιτίες υπερασβεστιαμίας

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η κακοήθεια αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των περιπτώσεων υπερασβεστιαιμίας. 

    -Λειτουργία παραθυρεοειδών αδένων

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Αδένωμα παραθυρεοειδούς

    Πρωτοπαθής υπερπλασία παραθυρεοειδούς

    Παραθυρεοειδές καρκίνωμα

    Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN1 & MEN2A)

    Οικογενειακός υπερπαραθυρεοειδισμός

    -Χρήση λιθίου

    -Οικογενειακή υποκαλιουρική υπερασβεστιαιμία / οικογενειακή καλοήθης υπερασβεστιαιμία 

    -Καρκίνος

    Συμπαγής όγκος με μετάσταση (π.χ. καρκίνος του μαστού ή κλασικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων, το οποίο μπορεί να προκαλείται από το PTHrP)

    Συμπαγής όγκος με χυμική διαμεσολάβηση της υπερασβεστιαιμίας (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα, συνήθως μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα ή καρκίνος των νεφρών, φαιοχρωμοκύτωμα)

    Αιματολογικοί καρκίνοι (πολλαπλό μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία)

    Καρκίνωμα μικρών κυττάρων ωοθηκών υπερασβεστιαιμικού τύπου

    -Διαταραχές της βιταμίνης-D

    Υπερβιταμίνωση D (δηλητηρίαση από βιταμίνη D)

    Αυξημένα επίπεδα 1,25 (OH) 2D  (π.χ. σαρκοείδωση και άλλες κοκκιωματώδεις ασθένειες όπως φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, νόσος του Crohn και κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα)

    Ανάκαμψη της υπερασβεστιαιμίας μετά από ραβδομυόλυση

    Υψηλός κύκλος εργασιών

    Υπερθυρεοειδισμός

    Πολλαπλό μυέλωμα

    Παρατεταμένη ακινητοποίηση

    Η νόσος του Paget

    Χρήση θειαζίδης

    Η δηλητηρίαση από βιταμίνη Α

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Τριτογενής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Δηλητηρίαση από αλουμίνιο

    Σύνδρομο γάλακτος-αλκαλίων

    -Άλλα

    Ακρομεγαλία

    Ανεπάρκεια αδρεναλίνης

    Σύνδρομο Zollinger – Ellison

    Διάγνωση υπερασβεστιαιμίας

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένο επίπεδο ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα. Υπάρχει, ωστόσο, διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα του διορθωμένου ασβεστίου, καθώς μπορεί να μην είναι καλύτερο από το ολικό ασβέστιο. 

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία. Η μέτρια υπερασβεστιαιμία είναι επίπεδα 2,88-3,5 mmol / L (11,5-14 mg / dL), ενώ η σοβαρή υπερασβεστιαιμία είναι> 3,5 mmol / L (> 14 mg / dL). [19]

    ΗΚΓ

    Ένα κύμα Osborn που μπορεί να σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία.  Η υπερασβεστιαιμία είναι γνωστό ότι προκαλεί εύρημα στο ΗΚΓ που μιμείται την υποθερμία, γνωστή ως κύμα Osborn. 

    Μπορεί, επίσης, να προκύψουν μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί και ευρήματα ΗΚΓ, όπως σύντομο διάστημα QT. Σημαντική υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο ΗΚΓ που μιμούνται ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. 

    hyprca 1

    Θεραπείες υπερασβεστιαιμίας

    Ο στόχος της θεραπείας είναι η θεραπεία της υπερασβεστιαιμίας και στη συνέχεια η προσπάθεια της θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.

    Υγρά και διουρητικά

    Αρχική θεραπεία:

    ενυδάτωση, αύξηση της πρόσληψης αλατιού και αναγκαστική διούρηση. Απαιτείται ενυδάτωση επειδή πολλοί ασθενείς αφυδατώνονται λόγω εμέτου ή νεφρικών ελαττωμάτων στη συγκέντρωση ούρων.. Η αυξημένη πρόσληψη αλατιού μπορεί επίσης να αυξήσει τον όγκο υγρών του σώματος καθώς και την αύξηση της απέκκρισης νατρίου στα ούρα, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα.

    -μετά την επανυδάτωση, μπορεί να χορηγηθεί διουρητικό βρόχου όπως η φουροσεμίδη για να επιτρέπεται η συνεχής ενδοφλέβια χορήγηση νατρίου και η αντικατάσταση νερού μεγάλου όγκου, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο υπερφόρτωσης όγκου αίματος και πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον, τα διουρητικά του βρόχου τείνουν να καταστέλλουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τα νεφρά βοηθώντας έτσι στη μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί, συνήθως, να μειώσουν το ασβέστιο του ορού κατά 1-3 mg / dL εντός 24 ωρών Πρέπει να ληφθεί προσοχή για να αποφευχθεί η εξάντληση του καλίου ή του μαγνησίου.

    Διφωσφονικά και καλσιτονίνη

    Πρόσθετη θεραπεία:

    τα διφωσφονικά είναι πυροφωσφορικά ανάλογα με υψηλή συγγένεια για τα οστά, ειδικά περιοχές με υψηλό κύκλο οστού. Λαμβάνονται από οστεοκλάστες και αναστέλλουν την οστεοκλαστική επαναρρόφηση οστού

    Τα τρέχοντα διαθέσιμα φάρμακα περιλαμβάνουν (κατά σειρά ισχύος): (1ης γενιάς) ετιδρονάτη, (2ης γενιάς) τιλουδρονάτη, παμδρονάτη, αλενδρονάτη (3ης γενιάς), ζολεδρονάτη και ρισεδρονάτη

    Όλα τα άτομα με καρκίνο που σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διφωσφονικά άλατα, καθώς η θεραπεία «πρώτης γραμμής». Επιπλέον, ακόμη και αν η θεραπεία «πρώτης γραμμής» είναι  αποτελεσματική, η υπερασβεστιαιμία θα επανεμφανιστεί στο άτομο με υπερασβεστιαιμία από κακοήθεια. Η χρήση διφωσφονικών σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται, τόσο θεραπευτικά όσο και προληπτικά.

    Τα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να έχουν ανάλυση κινδύνου-οφέλους προτού τους δοθούν διφωσφονικά, δεδομένου ότι αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

    Η καλσιτονίνη εμποδίζει την απορρόφηση των οστών και επίσης αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα αναστέλλοντας την επαναπορρόφηση ασβεστίου από τα νεφρά.

    Συνήθως, χρησιμοποιείται στην απειλητική για τη ζωή υπερασβεστιαιμία μαζί με την ενυδάτωση, τη διούρηση και τα διφωσφονικά

    Η καλσιτονίνη βοηθά στην πρόληψη της επανεμφάνισης της υπερασβεστιαιμίας. Η δόση είναι 4 διεθνείς μονάδες ανά χιλιόγραμμο μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής ένεσης κάθε 12 ώρες.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται διφωσφονικά και καλσιτονίνη.

    Άλλες θεραπείες

    Η πικυμυκίνη αναστέλλει την απορρόφηση των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Το νιτρικό γάλλιο αναστέλλει την απορρόφηση των οστών και αλλάζει τη δομή των κρυστάλλων των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Τα γλυκοκορτικοειδή αυξάνουν την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και μειώνουν την εντερική απορρόφηση ασβεστίου. Δεν έχουν καμία επίδραση στο επίπεδο ασβεστίου σε φυσιολογικό ή πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. ΑποτελεσματικΆ στην υπερασβεστιαιμία λόγω οστεολυτικών κακοηθειών (πολλαπλό μυέλωμα, λευχαιμία, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του μαστού) λόγω αντικαρκινικών ιδιοτήτων. Επίσης αποτελεσματικά στην υπερβιταμίνωση D και τη σαρκοείδωση.

    Η αιμοκάθαρση χρησιμοποιείται συνήθως σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία που περιπλέκεται από νεφρική ανεπάρκεια. Συμπληρωματικά φωσφορικά θα πρέπει να προστίθενται εάν είναι απαραίτητο. Η θεραπεία με φωσφορικά άλατα μπορεί να διορθώσει την υποφωσφαταιμία και να μειώσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Συχνά, οι αιτίες της υπερασβεστιαιμίας έχουν συσχέτιση με το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι οργανισμοί. Η υπερασβεστιαιμία στα κατοικίδια ζώα οφείλεται συνήθως σε ασθένειες, αλλά άλλες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε τυχαία κατάποση φυτών ή χημικών στο σπίτι. Τα υπαίθρια ζώα αναπτύσσουν, συνήθως, υπερασβεστιαιμία μέσω τοξικότητας βιταμίνης D από άγρια ​​φυτά στο περιβάλλον τους.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Τα κατοικίδια ζώα όπως σκύλοι και γάτες βρέθηκαν να αναπτύσσουν υπερασβεστιαιμία. Σε σκύλους, το λεμφοσάρκωμα, η νόσος του Addison, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες της υπερασβεστιαιμίας, αλλά υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικές αιτίες. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων καλσιποτριενίου που βρίσκονται στην κρέμα ψωρίασης μπορεί να αποβεί μοιραία για ένα κατοικίδιο. Η καλσιποτρίνη προκαλεί ταχεία αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Τα επίπεδα ιόντων ασβεστίου μπορούν να παραμείνουν υψηλά για εβδομάδες. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις υπερασβεστιαιμίας που αναφέρθηκαν εξαιτίας σκύλων που λαμβάνουν τρωκτικοκτόνα που περιέχουν μια χημική ουσία παρόμοια με την καλσιποτρίνη που βρίσκεται στην κρέμα ψωρίασης. Επιπλέον, η κατάποση των οικιακών φυτών είναι μια αιτία υπερασβεστιαιμίας. Φυτά όπως το Cestrum diurnum και το Solanum malacoxylon περιέχουν εργοκαλσιφερόλη ή χοληκαλσιφερόλη που προκαλούν την εμφάνιση υπερασβεστιαιμίας. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αυτών των φυτών μπορεί να αποβεί μοιραία για τα κατοικίδια ζώα. Παρατηρήσιμα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως πολυδιψία, πολυουρία, ακραία κόπωση ή δυσκοιλιότητα.

    Σε ορισμένα εξωτερικά περιβάλλοντα, ζώα όπως άλογα, χοίροι, βοοειδή και πρόβατα παρουσιάζουν συνήθως υπερασβεστιαιμία. Στη νότια Βραζιλία και το Mattewara της Ινδίας, το 17% περίπου των προβάτων επηρεάζεται, με το 60% αυτών των περιπτώσεων είναι θανατηφόρο. Πολλές περιπτώσεις τεκμηριώνονται επίσης στην Αργεντινή, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Τζαμάικα, τη Χαβάη και τη Βαυαρία. Αυτές οι περιπτώσεις υπερασβεσταιμίας προκαλούνται συνήθως από την κατάποση Trisetum flavescens προτού στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει το Trisetum flavescens, η τοξικότητά του μειώνεται. Άλλα φυτά που προκαλούν υπερασβεστιαιμία είναι το Cestrum diurnum, Nierembergia veitchii, Solanum esuriale, Solanum torvum και Solanum malacoxylon. Αυτά τα φυτά περιέχουν καλσιτριόλη ή παρόμοιες ουσίες που προκαλούν αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Η υπερασβεστιαιμία είναι πιο συχνή σε βοσκότοπους σε υψόμετρα πάνω από 1500 μέτρα όπου η ανάπτυξη φυτών όπως το Trisetum flavescens είναι ευνοϊκή. Ακόμα κι αν μικρές ποσότητες καταναλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα παρατεταμένα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου έχουν μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στα ζώα. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζώα είναι η μυϊκή αδυναμία και η ασβεστοποίηση των αιμοφόρων αγγείων, των καρδιακών βαλβίδων, του ήπατος, των νεφρών και άλλων μαλακών ιστών, τα οποία τελικά μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο. 

    hyprca 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατίτιδα

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσκοιλιότητα

    Οστεοπέτρωση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Οστά και κάνναβη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Η δυσκοιλιότητα είναι αιτία πολλών ασθενειών

    Προσέξτε πώς λαμβάνετε τα συμπληρώματα ασβεστίου

    Για όσους έχουν καρκίνο και υποφέρουν από δυσκοιλιότητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Υποφωσφατασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Μεταστατικός καρκίνος μαστού

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Καλσιτονίνη

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε θα ανησυχήσετε αν έχετε δυσκοιλιότητα

    Ασβέστιο

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Καρκίνος νεφρού

    Ο κίνδυνος από την καλσιτονίνη

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας και υπασβεστιαιμίας

    www.emedi.gr

     

  • Χρόνια διάρροια Χρόνια διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χρόνια διάρροια

    Χρόνια διάρροια είναι συχνές κενώσεις με κόπρανα πολύ μαλακά και μεγαλύτερης ποσότητας από ότι συνήθως, για μεγάλο χρονικό διάστημα (περισσότερα από 200 gr/ημέρα κόπρανα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα).

    Δεδομένου ότι ο κάθε ασθενής έχει τη δική του αντίληψη για τη διάρροια, μία λεπτομερής περιγραφή των συμπτωμάτων μπορεί να είναι διαφωτιστική  

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Γενετική:

    • Δυσανεξία σε δισακχαρίτες (συνήθως λακτόζη) είναι συνήθης μεταξύ των πληθυσμών ενηλίκων που δεν ανήκουν σε Κεντρο - ή Βορειο-ευρωπαϊκή εθνικότητα
    • Η κοιλιοκάκη μπορεί να είναι οικογενής 

    Επικρατέστερη ηλικία: Μπορεί να προσβληθούν όλες οι ηλικίες. Συχνότερα η μέση και η τρίτη ηλικία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Πιο συχνές αφοδεύσεις από αυτές που ο ασθενής θεωρεί φυσιολογικές 
    • Κόπρανα πιο μαλακής σύστασης από αυτή που θεωρεί ο ασθενής "φυσιολογική"
    • Επαναλαμβανόμενη έπειξη προς αφόδευση 
    • Σε κάποιες περιπτώσεις, περιστασιακή ακράτεια κοπράνων
    • Φόβος ακράτειας (συχνό)
    • Απώλεια βάρους (σπάνιο)
    • Διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών (σπάνιο)
    • Συχνά υπογαστρικό άλγος πριν και κατά τη διάρκεια της αφόδευσης 

    ΑΙΤΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Διαταραχές κινητικότητας, όπως στις λειτουργικές διαταραχές του εντέρου, ειδικά όταν εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα
    • Ώσμωση υγρών προς τον εντερικό αυλό λόγω ύπαρξης μεγάλων ποσοτήτων μη απορροφήσιμων συστατικών (π.χ. Mg++, σορβιτόλη), όπως συμβαίνει σε καταστάσεις δυσαπορρόφησης 
    • Αύξηση έκκρισης νερού και ηλεκτρολυτών από τα κύτταρα του εντέρου προς τον αυλό, μετά από ερεθισμό από φάρμακα και διάφορους χημικούς παράγοντες
    • Βλάβη των εντερικών κυττάρων, όπως συμβαίνει σε χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, νεοπλασματική διήθηση και ακτινική εντερίτιδα
    • Επιμένουσα εντερική λοίμωξη είναι από μόνη της αιτία χρόνιας διάρροιας, εκτός από τη λαμβλίαση και την υπέρμετρη ανάπτυξη βακτηριδίων στο λεπτό έντερο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Χρόνια λήψη καθαρτικών 
    • Χρόνια λήψη οινοπνεύματος
    • Σοβαρός και μακροχρόνιας εξέλιξης σακχαρώδης διαβήτης
    • Προηγούμενη εγχείρηση, όπως χολοκυστεκτομή, γαστρεκτομή, βαγοτομή, εντεροκτομή ή εντερική παράκαμψη 
    • Συναισθηματική αστάθεια 
    • AIDS/Λοίμωξη από HIV
    • Διαιτητικά βοηθήματα (π.χ. αυτά που περιέχουν σορβιτόλη ή μαννιτόλη)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Το πιο συχνό και δύσκολο δίλλημα είναι η διάκριση μεταξύ "λειτουργικής" διαταραχής και οργανικής βλάβης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιμοδιάγραμμα και βασικός βιοχημικός έλεγχος, συνήθως δεν προσφέρουν πολλά, εκτός από περιπτώσεις που αποτελούν ένδειξη υποκείμενης ή σχετιζόμενης πάθησης ή ηλεκτρολυτικών διαταραχών, όπως είναι η υποκαλιαιμία 
    • Μικροσκοπική εξέταση κοπράνων για αυγά και παράσιτα
    • Πολύ χρήσιμη είναι και η μακροσκοπική εξέταση του δείγματος κοπράνων για παθογόνα βακτήρια
    • Αν υπάρχει υποψία εκκριτικής διάρροιας, ο προσδιορισμός ορισμένων πεπτιδίων στον ορό (π.χ. γαστρίνη, εντεροπεπτίδιο) μπορεί να αποβεί χρήσιμος 
    • Συλλογή κοπράνων 24ώρου προκειμένου να εκτιμηθεί ο όγκος τους 
    • Μέτρηση λίπους κοπράνων μετά από δίαιτα που να περιλαμβάνει 100 gr λίπος/ημέρα
    • Μέτρηση Na+ και Κ+ κοπράνων
    • Ωσμωτικότητα ορού -2 x (Na+ + Κ+) = ωσμωτικό χάσμα. Μεγάλο ωσμωτικό χάσμα υποδηλώνει λήψη ωσμωτικά ενεργού υλικού (π.χ. σορβιτόλης), ενώ μικρό ωσμωτικό χάσμα δηλώνει εκκριτική αιτιολογία

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    • Κανένα στην κοινή λειτουργική διάρροια
    • Όταν υπάρχουν, τα ευρήματα είναι εκείνα της υποκείμενης πάθησης

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Για τη διάκριση μεταξύ ωσμωτικής και εκκριτικής διάρροιας είναι σκόπιμο να τεθεί ο ασθενής σε νηστεία. Η ωσμωτική διάρροια θα υποχωρήσει, ενώ η εκκριτική θα παραμείνει ανεπηρέαστη
    • Αν υπάρχει υποψία λήψης καθαρτικών, απαιτείται έλεγχος των κοπράνων για φαινολοφθαλεΐνη και ανθρακινόνες 
    • Η δοκιμασία εισπνοής υδρογόνου μπορεί να είναι χρήσιμη στην ανίχνευση δυσανεξίας σε δισακχαρίτες και στην υπερανάπτυξη εντερικής βακτηριακής χλωρίδας 
    • Σε υποψία εντερικής δυσαπορρόφησης, βιοψία βλεννογόνου του 12δακτύλου (συνήθως ενδοσκοπική). Αυτή συνήθως δεν γίνεται, εκτός και υπάρχουν ενδείξεις στεατόρροιας 
    • Αν υπάρχει υποψία κολλαγονώδους ή μικροσκοπικής κολίτιδας (κυρίως σε ηλικιωμένες γυναίκες), γίνονται κολονοσκόπηση και βιοψία του βλεννογόνου εντέρου 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ο βαριούχος υποκλυσμός και το βαριούχο γεύμα μπορεί να δώσουν στοιχεία για φλεγμονώδη νόσο του εντέρου ή για άλλη εντερική αλλοίωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Η πρωκτοσιγμοειδοσκόπηση συνιστάται σε όλες τις περιπτώσεις 
    • Κολονοσκόπηση αν η διάρροια σχετίζεται με παρουσία αίματος στα κόπρανα ή με έλλειψη σιδήρου 
    • Πλήρης κολονοσκόπηση συνήθως δεν συνιστάται, εκτός αν απαιτείται η διερεύνηση μιας συγκεκριμένης κατάστασης 
    • Ύπαρξη εντερικής μελάνωσης στην ενδοσκόπηση, δηλώνει συχνή χρήση καθαρτικών ανθρακινόνης 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Εξαίρεση όταν σοβαρή συνεχής διάρροια έχει προκαλέσει διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών που απαιτούν διόρθωση με παρεντερική χορήγηση υγρών 

    Type 1 Type 2 Type 3 Type 4 Type 5 Type 6 Type 7 1

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Όταν οι διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών είναι ήπιες, από το στόμα χορήγηση διαλυμάτων αλάτων είναι συνήθως αρκετή 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Περιορισμένη μόνο για τον εξαντλημένο ασθενή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Συνήθως δεν απαιτούνται περιορισμοί, εκτός από τις περιπτώσεις τροφών που επιτείνουν τη διάρροια, όπως τα δαμάσκηνα, κλπ. Είναι σκόπιμο να αποφεύγονται τα προϊόντα που περιέχουν λακτόζη για 2 εβδομάδες μετά από ιογενή γαστρεντερίτιδα
    • Μείωση ή αποφυγή των προϊόντων που περιέχουν λακτόζη (γαλακτοκομικά, κλπ) στις περιπτώσεις δυσανεξίας στη λακτόζη
    • Δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε γλουτένη είναι απαραίτητη στις περιπτώσεις κοιλιοκάκης 
    • Στις περιπτώσεις χρόνιας διάρροιας που εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα, συμπληρώματα υδρόφιλων κολλοειδών (π.χ. ψύλλιο ή συνθετικά ανάλογα) μπορεί να βοηθήσουν στην ομαλοποίηση των κενώσεων 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Απλουστευμένη εξήγηση της φυσιολογίας του εντέρου 
    • Διαβεβαίωση για την πολυμορφία της εντερικής λειτουργίας, καθώς και για το ότι ευκαιριακή ήπια διάρροια δεν σημαίνει αναγκαστικά δηλητηρίαση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Η επιλογή εξαρτάται από τη διάγνωση, αν είναι δυνατόν, της υποκείμενης αιτίας. Οι παρακάτω δόσεις αναφέρονται σε ενήλικες.

    Μη ειδική καταστολή της διάρροιας:

    • Υδαρείς κενώσεις μπορεί να οφείλονται στη χρήση υδρόφιλων κολλοειδών, όπως είναι το ψύλλιο και τα συνθετικά ανάλογα που είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στην αντιμετώπιση των εναλλαγών διάρροιας δυσκοιλιότητας
    • Διφαινοξυλάτη 5-20 mg την ημέρα ή λοπεραμίδη 4-16 mg την ημέρα, σε δόσεις που υπολογίζονται και χορηγούνται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε σθενούς (τα οπιοειδή, όπως η κωδεΐνη, είναι επίσης αποτελεσματικά, αλλά η χρήση τους έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί)
    • Καολίνη/πηκτίνη 1-8 κουταλάκια την ημέρα κατανεμημένα ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς 

    Στους πιο ειδικούς παράγοντες περιλαμβάνονται:

    • Σε δυσανεξία στη λακτόζη, συμπλήρωμα λακτάσης 
    • Σε διάρροια λόγω πεπτιδίων, σωματοστατίνη 
    • Σε γαστρική υπερέκκριση, ανταγωνιστές των Η2 υποδοχέων (π.χ. σιμετιδίνη, ρατινιδίνη)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Στην περίπτωση που μια απλή "λειτουργική" διάρροια επιμένει, θα πρέπει να εκτελείται παραπέρα διερεύνηση για την αποκάλυψη πιθανής υποκείμενης αιτίας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Τα άτομα που πάσχουν από χρόνια διάρροια θα πρέπει να απέχουν από διαρροιογόνες τροφές, όπως η σορβιτόλη 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Σε σοβαρές περιπτώσεις, διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Ήπια διάρροια που εκδηλώνεται ευκαιριακά και ανταποκρίνεται σε απλά μέτρα είναι ακίνδυνη. Όταν όμως αυτό συμβαίνει συνεχώς μπορεί να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Χρόνιες φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn), σύνδρομα δυσαπορρόφησης, διαβήτης, κλπ.

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Τα βρέφη και τα παιδιά παρουσιάζουν συνήθως διάρροια διαιτητικής αρχής η οποία εξαφανίζεται με την ηλικία 

    Γηριατρικό: Οι ηλικιωμένοι που κατά τη διάρκεια της ζωής τους είχαν φυσιολογική εντερική λειτουργία είναι σπάνιο να αποκτήσουν διάρροια λόγω ηλικίας και μόνο. Αντίθετα, αυτοί που πάντα είχαν τάση για διάρροια, μπορεί να διαπιστώσουν αυξανόμενο πρόβλημα με την πάροδο της ηλικίας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Integris Featured Chronic Constipation and Diarrhea

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις ανοσοανεπάρκειες

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο εντέρου

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Φασιολοψίαση

    Όλα τα κόλπα για να σταματήσετε τη διάρροια

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Μικροσκοπική κολίτιδα

    Νόσος του Crohn

    Σύνδρομο Zollinger-Ellison

    Χρήσιμες συνταγές βοτάνων για τη διάρροια

    Ιατρικές συνταγές με θυμάρι

    Όλες οι ασθένειες ξεκινούν από το έντερο

    Λάδι μασάζ με χαμομήλι

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με θρούμπι

    Εκκολπωματική νόσος

    Ορθομοριακή αποτοξίνωση του γαστρεντερικού συστήματος

    Συμπληρώματα διατροφής για τις παθήσεις του πεπτικού

    Καλπροτεκτίνη κοπράνων

    Έλεγχος λοιμώξεων από εντερόκοκκους στο νοσοκομείο

    Αίμα του δράκου

    Το μινθέλαιο

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Η κοιλιοκάκη

    Acai berries

    Η σχιστοσωμίαση

    Λεπτοσπείρωση

    Οξεία γαστρεντερίτιδα σε παιδιά

    Εντεροκολίτιδα από υερσίνια

    Όταν έχετε διάρροια

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Η λίστα με τα φιλικά βακτήρια

    Λιστερίωση

    Υπάρχουν κίνδυνοι από την Ακτινοθεραπεία;

    Η διατροφή κατά την ακτινοθεραπεία

    Όταν ταξιδεύετε σε προορισμούς υψηλού κινδύνου

    Οι κανόνες υγιεινής για τα τρόφιμα

    Να πλένετε συχνά τα χέρια σας

    www.emedi.gr