Τρίτη, 27 Απριλίου 2021 17:18

Χρήσιμες πληροφορίες για την υποχονδρίαση

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Υποχονδρίαση

Η υποχονδρίαση είναι μία διανοητική διαταραχή που σχετίζεται με μία υπερβολική ανησυχία σχετικά με την υγεία κάποιου, και με ενασχόληση με μία ποικιλία συμπτωμάτων, λόγω των οποίων, το άτομο έχει πεισθεί ότι πάσχει από κάποιου είδους νόσο. Οι ασθενείς που υποφέρουν από αυτή την κατάσταση, αναζητούν κυρίως, ιατρική συμβουλή, ψάχνοντας για το γιατρό, που θα διαγνώσει μία σωματική ασθένεια που να εξηγεί τα συμπτώματα τους. Αυτό συχνά οδηγεί σε μία ποικιλία υπερβολικών εξετάσεων που περιλαμβάνουν πολλές επαναλαμβανόμενες και ακριβές εργαστηριακές εξετάσεις και διαγνωστικές προσεγγίσεις. Αν και αυτές είναι απαραίτητες για να αποκλείσουν κάποια σοβαρή σωματική νόσο, αυτή η διάγνωση δεν πρέπει να γίνεται μόνο με τον αποκλεισμό, αλλά πρέπει να γίνεται με τη χρήση συμπεριλαμβανομένων κριτηρίων, όπως αναφέρονται παρακάτω 

Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

Γενετική: Κάποιες μελέτες δείχνουν αυξημένο επιπολασμό υποχονδρίασης σε οικογένειες ειδικά μεταξύ μονοζυγωτικών διδύμων και συγγενών 1ου βαθμού

Επικρατέστερη ηλικία: Η μέγιστη επίπτωση θεωρείται ότι εμφανίζεται κατά την 4η ή 5η δεκαετία της ζωής αν και μπορούν να επηρεαστούν όλες οι ηλικιακές ομάδες συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, εφήβων και των ηλικιωμένων

Επικρατέστερο φύλο: Συμβαίνει εξίσου σε άνδρες και γυναίκες, ωστόσο οι γυναίκες τείνουν να ζητούν βοήθεια συχνότερα από τους άνδρες

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣΗΣ

  • Ενασχόληση με φόβους ότι κάποιος έχει, ή με την πεποίθηση ότι έχει μία σοβαρή αρρώστια που βασίζεται στο ότι το άτομο παρερμηνεύει τα σωματικά συμπτώματα
  • Η ανησυχία εμμένει παρά την κατάλληλη ιατρική αξιολόγηση και επιβεβαίωση 
  • Η πεποίθηση δεν έχει την ένταση του παραληρήματος (όπως στην παραληρητική διαταραχή, σωματικό τύπο) και δεν περιορίζεται σε μία περιστασιακή ανησυχία σχετικά με την εμφάνιση (όπως, στη σωματοδυσμορφική διαταραχή)
  • Η ανησυχία προκαλεί κλινικά σημαντική δυσφορική διαταραχή σε κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή άλλους σημαντικούς τομείς λειτουργίας 
  • Η διάρκεια της διαταραχής είναι τουλάχιστον 6 μήνες
  • Η ανησυχία δεν εξηγείται ως τη γενικευμένη διαταραχή πανικού, ψυχαναγκαστική - καταναγκαστική διαταραχή, μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο, άγχος αποχωρισμού ή άλλη σωματοποιητική διαταραχή 

ΑΙΤΙΑ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣΗΣ

  • Βιολογικά: υπάρχουν ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι οι ασθενείς με υποχονδρίαση μπορεί να έχουν γεννηθεί με μία τάση να μεγαλοποιούν τις σωματικές αισθήσεις και ότι έχουν χαμηλότερο ουδό και μικρότερη αντοχή στη σωματική δυσφορία
  • Γεγονότα της ζωής: Ιατρικές νόσοι μπορεί να προδιαθέσουν έναν ασθενή σε υποχονδρίαση, όπως συγκεκριμένοι ασθενείς, που είναι ευαίσθητοι σε συγκεκριμένα σωματικά συμπτώματα που ακολουθούν οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, έμφραγμα μυοκαρδίου, εντατική θεραπεία για κακόηθες νόσημα, μεταμόσχευση οργάνων κλπ. Αυτά μπορεί να βιωθούν από τον ασθενή ή από στενό μέλος της οικογένειας ή φίλο
  • Γεγονότα της παιδικής ηλικίας: Η εμπειρία πολλών ή σοβαρών υπαρκτών ασθενειών κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, μπορεί να προδιαθέσει το άτομο σε υποχονδρίαση αργότερα στη ζωή 
  • Ψυχολογικά: Πολλοί συγγραφείς βλέπουν την υποχονδρίαση σαν την ψυχοδυναμική άμυνα του ασθενούς απέναντι στις ενοχές, τη ντροπή, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση και μία ναρκισσιστική υπερεντρύφηση στον εαυτό του. Άλλοι συγγραφείς τη βλέπουν σαν τον τρόπο του ασθενούς να τραβήξει την προσοχή με υπερβολική ταύτιση με τον ρόλο του ασθενούς ο οποίος του προσφέρει έναν τρόπο να ανακουφίσει τα συμπτώματα του άγχους του και να αναζητήσει επιβεβαίωση 
  • Κοινωνικό - πολιτισμικό: Κάποιες κοινωνίες και πολιτισμοί βλέπουν τα ψυχικά συμπτώματα με έναν υποτιμητικό και στιγματισμένο τρόπο, κατηγορώντας τον ασθενή για την αρρώστια του/της, ωστόσο αν ο ασθενής έχει σημαντικά συμπτώματα και μία πραγματική ιατρική διάγνωση, αυτός/αυτή αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη συμπάθεια, αξιοπρέπεια και σεβασμό και δεν κατηγορούνται, ότι αυτοί προκάλεσαν την αρρώστια τους 

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣΗΣ

Έκθεση σε ιατρικές καταστάσεις και διεργασίες απειλητικές για τη ζωή, στην παιδική ηλικία, εφηβεία ή ενήλικη ζωή 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣΗΣ

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

  • Κάθε ασθενής, που πάσχει από υποχονδρίαση, όπως και από κάθε άλλη ψυχιατρική διαταραχή δεν αποκλείεται να αναπτύξει μία ιατρική/οργανική νόσο. Τέτοιες οργανικές νόσοι επικεντρωμένες σε ένα όργανο, πρέπει να λαμβάνονται υπ'όψη ως πιθανότητα σε αυτούς τους ασθενείς 
  • Υποκείμενες καταθλιπτικές διαταραχές 
  • Σχιζοφρένεια 
  • Παραληρητικές διαταραχές 
  • Διαταραχή μετατροπής 
  • Αγχώδης διαταραχή 
  • Διαταραχή πανικού 
  • Καταναγκαστική - ψυχαναγκαστική διαταραχή
  • Ακατανόητα προσποιητές διαταραχές με σωματικά συμπτώματα
  • Διαταραχή σωματοποίησης 
  • Διαταραχή χρόνιου πόνου
  • Σωματοδυσμορφική διαταραχή
  • Προσποίηση
  • Σύνδρομο Munchausen

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

  • Εργαστηριακές εξετάσεις χρησιμοποιούνται για να αποκλείσουν οργανικές νόσους

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

  • Προσεκτική εξέταση του διανοητικού επιπέδου 
  • Ψυχολογικές δοκιμασίες χρησιμοποιούνται για να αποκλείσουν άλλες ψυχιατρικές διαταραχές και ειδικά να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση της υποχονδρίασης 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΥΠΟΧΟΝΔΡΙΑΣΗΣ

ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

Εξωνοσοκομειακός ασθενής

ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

  • Η θεραπεία εκλογής είναι εξατομικευμένη, η ψυχοθεραπεία γίνεται σε εξωνοσοκομειακά πλαίσια 
  • Πολλοί ασθενείς πηγαίνουν καλύτερα με υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και τροποποίηση της συμπεριφοράς, που εστιάζεται στην ανακούφιση των συμπτωμάτων τους
  • Θεραπεία ομάδας: κάποιοι ασθενείς πηγαίνουν καλύτερα σε ένα ομαδικό πλαίσιο, όπου αποκτούν κοινωνική υποστήριξη και αλληλεπίδραση με άλλους 
  • Η επιβεβαίωση του ασθενούς με επανάληψη των εργαστηριακών εξετάσεων είναι μόνο βραχείας διάρκειας και δεν λύνει το υποκείμενο πρόβλημα

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Τακτική εξέταση με μετριοπάθεια 

ΔΙΑΙΤΑ

Καλή θρέψη

hypochondriacdefinition 150826111001 lva1 app6891 thumbnail 4

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

Η παροχή γνώσης για την κατάσταση ενδυναμώνει τις πνευματικές ικανότητες του ασθενούς και παρέχει μία δομή για καλύτερη ανταπόκριση στα σωματικά συμπτώματα και άλλες ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως η γνωστική και η θεραπεία συμπεριφοράς 

ΦΑΡΜΑΚΑ 

ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

Ο στόχος της θεραπείας είναι να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε το άγχος για την υγεία σας και να βελτιώσετε την ικανότητά σας να λειτουργείτε στην καθημερινή ζωή. Η ψυχοθεραπεία - που ονομάζεται επίσης θεραπεία ομιλίας - μπορεί να είναι χρήσιμη για τη διαταραχή άγχους ασθένειας. Μερικές φορές μπορεί να προστεθούν φάρμακα.

Ψυχοθεραπεία

Επειδή οι σωματικές αισθήσεις μπορεί να σχετίζονται με συναισθηματική δυσφορία και άγχος για την υγεία, η ψυχοθεραπεία - ιδιαίτερα η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) - μπορεί να είναι μια αποτελεσματική θεραπεία. Το CBT σάς βοηθά να μάθετε δεξιότητες για τη διαχείριση της διαταραχής άγχους της ασθένειας και να βρείτε διαφορετικούς τρόπους για να διαχειριστείτε τις ανησυχίες σας εκτός από υπερβολικές ιατρικές εξετάσεις ή αποφυγή ιατρικής περίθαλψης.

Η CBT μπορεί να σας βοηθήσει να:

  • Προσδιορίστε τους φόβους και τις πεποιθήσεις σας για σοβαρή ιατρική ασθένεια
  • Μάθετε εναλλακτικούς τρόπους για να δείτε τις αισθήσεις του σώματός σας, προσπαθώντας να αλλάξετε τις δυσάρεστες σκέψεις
  • Ενημερωθείτε περισσότερο για το πώς οι ανησυχίες σας επηρεάζουν εσάς και τη συμπεριφορά σας
  • Αλλάξτε τον τρόπο που ανταποκρίνεστε στις αισθήσεις και τα συμπτώματά σας
  • Μάθετε δεξιότητες για να αντιμετωπίσετε και να ανεχτείτε το άγχος και το άγχος
  • Μειώστε την αποφυγή καταστάσεων και δραστηριοτήτων λόγω σωματικών αισθήσεων
  • Μειώστε τις συμπεριφορές του να ελέγχετε συχνά το σώμα σας για σημάδια ασθένειας και να αναζητάτε επανειλημμένα διαβεβαίωση
  • Βελτιώστε την καθημερινή λειτουργία στο σπίτι, στην εργασία, στις σχέσεις και στις κοινωνικές καταστάσεις
  • Αντιμετωπίστε άλλες ψυχικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη

Άλλες θεραπείες όπως η διαχείριση του άγχους συμπεριφοράς και η θεραπεία έκθεσης μπορεί επίσης να είναι χρήσιμες.

Φάρμακα

  • Τα αντικαταθλιπτικά, όπως οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs), μπορούν να βοηθήσουν στη θεραπεία της διαταραχής άγχους της ασθένειας.
  • Τα φάρμακα για τη θεραπεία διαταραχών της διάθεσης ή του άγχους, εάν υπάρχουν, μπορούν επίσης να βοηθήσουν.

Τα αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά φάρμακα έχει βρεθεί ότι έχουν μεγαλύτερη επιτυχία σε ασθενείς με υπεροχή των αγχωτικών ή καταθλιπτικών συμπτωμάτων. Η ομάδα των επιλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης έχει βρεθεί ότι βοηθάει περισσότερο και πρέπει να χρησιμοποιούνται εκλεκτικά με βάση την ανεκτικότητα του ασθενούς στις παρενέργειες. Κάποιοι επίλεκτοι ασθενείς με υπεροχή ψυχαναγκαστικών - καταναγκαστικών συμπτωμάτων, έχουν περιορισμένη ανταπόκριση σε φάρμακα, όπως η κλομιπραμίνη 50-150 mg/ημέρα ή φλουοξετίνη 20-80 mg/ημέρα.

Αντενδείξεις:

  • Αποφύγετε φάρμακα, στα οποία ο ασθενής είναι αλλεργικός 
  • Αποφύγετε φάρμακα με πολλές παρενέργειες 
  • Αποφύγετε φάρμακα με γνωστές αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

Προφυλάξεις: Αποφύγετε τη μακροχρόνια χρήση ναρκωτικών και άλλων εξαρτησιογόνων φαρμάκων 

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

  • Οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται σε τακτική βάση, στο γραφείο του γιατρού πρωτοβάθμιας υγείας ή με ψυχοθεραπευτή 
  • Το ραντεβού πρέπει να προγραμματίζονται άσχετα με το αν ο ασθενής έχει νέα συμπτώματα ή όχι
  • Αποφύγετε τις μακροχρόνιες παραμονές στο νοσοκομείο και τις μη απαραίτητες εργαστηριακές δοκιμασίες 
  • Αποφύγετε δηλώσεις όπως "Τηλεφωνήστε μου αν έχετε πρόβλημα" ή "Κανονίστε ένα ραντεβού, μόνο αν έχετε πρόβλημα"
  • Παρέχετε επιβεβαίωση με το να ακούτε με προσοχή τις ανησυχίες του ασθενούς. Αφήστε τον ασθενή να μιλήσει σχετικά με ψυχοκοινωνικά θέματα
  • Παρέχετε ένα ασφαλές περιβάλλον για να ακούσετε τον ασθενή με συμπάθεια και κατανόηση

ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

  • Να είστε ενήμεροι των κινδύνων που εμπλέκονται σε επαναλαμβανόμενες και μη απαραίτητες εργαστηριακές και διαγνωστικές διεργασίες 
  • Εξάρτηση από ναρκωτικά αναλγητικά

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

  • Η φυσική πορεία αυτής της νόσου είναι συνήθως χρόνια
  • Έχει διακυμάνσεις στην ένταση, ανάλογα με τις περιόδους της σχετικής ύφεσης και παρόξυνση της οξύτητας, που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του ασθενή 
  • Η πρόγνωση ποικίλει ανάλογα με τη δομή της προσωπικότητας του ασθενούς, την εκπαίδευση, το σύστημα κοινωνικής υποστήριξης, το πνευματικό υπόβαθρο και το κίνητρο του για αλλαγή 
  • Πολλοί ψυχίατροι θεωρούν ότι αυτή η κατάσταση έχει φτωχή πρόγνωση σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεραπεία 

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

Παιδιατρικό: Έκθεση κατά την πρώιμη παιδική ηλικία σε σοβαρή ασθένεια και διαγνωστικές διεργασίες, προδιαθέτει αυτούς τους ασθενείς να αναπτύξουν υποχονδρίαση στην ενήλικη ζωή

Γηριατρικό: Οι ηλικιωμένοι ασθενείς συνήθως έχουν υψηλότερη συχνότητα χρόνιας σωματικής νόσου, που μπορεί να συνυπάρχει με την υποχονδρίαση και να επιπλέκει τη θεραπεία της

Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

image1

 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Υποχονδρίαση

Χρήσιμες πληροφορίες για το άγχος

Η ασθένεια είναι ένας τρόπος να ζητήσουμε αγάπη

Σύνδρομο Münchausen

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 80 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 29 Απριλίου 2021 19:23
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την ουρική αρθρίτιδα

    Ουρική αρθρίτιδα

    Ουρική αρθρίτιδα είναι φλεγμονώδης αντίδραση στην παρουσία ουρικών κρυστάλλων στις αρθρώσεις, τα οστά και το υποδόριο.

    Αρχικά εκδηλώνεται σαν υπεροξεία αρθρίτιδα που μπορεί να εξελιχθεί σε χρόνια φλεγμονή. Σπάνια εμφανίζεται σαν χρόνια αρθρίτιδα.

    Η ανεύρεση των κρυστάλλων στο υγρό είναι παθογνωμονική

    • Πρωτοπαθής ουρική αρθρίτιδα - η πιο συχνή: μειωμένη απέκκριση ή αυξημένη παραγωγή ουρικού οξέος 
    • Δευτεροπαθής ουρική αρθρίτιδα - σχετίζεται με μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα ή τη θεραπεία τους, φαρμακευτικά σχήματα που προκαλούν υπερουριχαιμία, νεφρική ανεπάρκεια, διαταραχές των νεφρικών σωληναρίων, δηλητηρίαση από μόλυβδο, υπερπλαστικές διαταραχές του δέρματος, ανεπάρκεια ενζύμων (όπως, έλλειψη υποξανθινογουανίνο - φωσφοριβοσυλτρανφεράσης), διαταραχές εναπόθεσης γλυκογόνου

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Μυοσκελετικό, Ενδοκρινείς/Μεταβολισμός, Νεφρικό/Ουρολογικό 

    Επικρατέστερη ηλικία: 30-60 χρόνων

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (20:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Αιφνίδια εισβολή έντονου πόνου (μέσα σε 24 ώρες) διόγκωση, ερυθρότητα και θερμότητα σε μία ή δύο αρθρώσεις (75% μονοαρθρική εντόπιση)
    • Ερυθρότητα μαλακών μορίων, διόγκωση, θερμότητα, έντονη ευαισθησία 
    • Προσβάλλει, συνήθως, την πρώτη μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση, συμπτωματική στο 50% των αρχικών προσβολών, μπορεί και στο 75%
    • Οξείες προσβολές χωρίς θεραπεία διαρκούν 2-21 ημέρες
    • Η αρχική προσβολή μπορεί να είναι μεμονωμένη, συνήθως όμως υποτροπιάζει, δεύτερη προσβολή μπορεί να μην εμφανισθεί για χρόνια
    • Οι υποτροπές διαρκούν περισσότερο και εμφανίζονται όλο και συχνότερα
    • Στην περίοδο μεταξύ των κρίσεων - απουσία φλεγμονής (μέχρι την εγκατάσταση της χρόνιας φάσης ή την εμφάνιση τόφων)
    • Σπάνια πολυαρθρική - εγγύς μεσοφαλαγγική, άπω μεσοφαλαγγική, μεκαρποφαλαγγική, καρπός γόνατο, αστράγαλος, μετατάρσιες αρθρώσεις, φτέρνα
    • Μεταναστευτική πολυαρθρίτιδα εκδηλώνεται σπάνια
    • 50% των ασθενών χωρίς θεραπεία αναπτύσσουν χρόνια αρθρίτιδα μέσα σε 3-42 χρόνια
    • Φλεγμονώδης διήθηση του αρθρικού υμένα 
    • Υποδόριοι ή ενδοοστικοί όζοι (20%) που αναφέρονται ως τόφοι, εναποτίθενται στο έξω ους (ανθέλικα) στις εκτατικές επιφάνειες των περιφερικών αρθρώσεων (όπως ωλέκρανο), σπάνια στα δάκτυλα, τον κερατοειδή, την αορτή, την Σ.Σ., ή ακόμη και ενδοκρανιακά
    • Από τους υποδόριους όζους μπορεί να εξέρχεται κρεμώδες (ουρικό) υλικό
    • Πυρετός, φρίκια
    • Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα 
    • Νεφρολιθίαση

    ΑΙΤΙΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    • Υπερουριχαιμία
    • Διαιτητικές παρεκτροπές (όπως αντσούγιες, σαρδέλες, γλυκά, νεφρά, συκώτι και παράγωγα κρέατος)
    • Ενδογενείς διαταραχές του μεταβολισμού
    • Δηλητηρίαση με μόλυβδο (μολυβδιασική ουρική αρθρίτιδα του σεληνόφωτος)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

    • Πρόσληψη αιθανόλης 
    • Οικογενειακό ιστορικό 
    • Πολυνησιακή καταγωγή (ουρική αρθρίτιδα των κατοίκων των νησιών Σαμόα)
    • Φάρμακα - αμινοφυλλίνη, καφεΐνη, κορτικοστεροειδή, κυτταροτοξικά φάρμακα, διαζεπάμη, διφαινυδραμίνη, διουρητικά, L-dopa, ντοπαμίνη, επινεφρίνη, εθαμβουτόλη, κετοκοναζόλη, α-μεθυλντόπα, νικοτινικό οξύ, προβενεσίδη (χαμηλή δόση) πυραζιναμίδη, σαλικυλικά (< 10/dL επίπεδα αίματος), σουλφαπυραζόνη (χαμηλή δόση), βιταμίνη Β12 και C
    • Τα διουρητικά ευθύνονται για το 20% των δευετροπαθών ουρικών αρθρίτιδων 
    • Κέτωση
    • Χειρουργική επέμβαση σε τραύμα
    • Παχυσαρκία (50%)
    • Υπέρταση (50%)
    • Αγγειακές παθήσεις
    • Διαβήτης
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Υποθυρεοειδισμός
    • Υπερπαραθυρεοειδισμός, υποπαραθυρεοειδισμός 
    • Υπερλιπιδαιμία τύπου ΙΙ, ΙV, V
    • Νόσος Paget 
    • Υπερπλαστικά σύνδρομα του δέρματος (όπως ψωρίαση)
    • Λεμφοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Σύνδρομο εναπόθεσης κρυστάλλων πυροφωσφορικού ασβεστίου
    • Σαρκοείδωση
    • Αιμολυτική αναιμία 
    • Αιμοσφαιρινοπάθειες
    • Κακοήθης αναιμία
    • Ακτινοθεραπεία
    • Διαταραχή εναπόθεσης γλυκογόνου τύπου Ι
    • Σύνδρομο Down 
    • Αποστείρωση εντέρου από αντιβιοτικά 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Φλεγμονώδης αρθρίτιδα, ψευδοουρική αρθρίτιδα (εναπόθεση κρυστάλλων πυροφωσφορικού ασβεστίου) τύπου lla υπερπρωτεϊναιμία, αμυλοείδωση, πολυκεντρική ιστιοδικτυοενδοθηλίωση, υπερπαραθυρεοειδισμός, σπονδυλοαρθροπάθεια, ρευματοειδής αρθρίτιδα (σπάνια)

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Συνήθως λευκοκυττάρωση με αριστερή φορά κατά τη διάρκεια των κρίσεων 
    • ΤΚΕ αυξημένη κατά τη διάρκεια των κρίσεων 
    • Υπερουριχαιμία, όχι διαγνωστική

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    • Ενδοαρθρική έγχυση στεροειδών - πολλά από αυτά έχουν έμφυτη διπλοθλαστικότητα, που προκαλεί σύγχυση κατά την ανάλυση του αρθρικού υγρού 
    • Υπερουριχαιμία - προκαλείται από φάρμακα που μειώνουν τον δραστικό κυκλοφορούντα όγκο αίματος (όπως χαμηλή δόση ασπιρίνης, προβενεσίδης ή σουλφιπυραζόνης)
    • Κυκλοσπορίνη προκαλεί νεφρική ανεπάρκεια 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Ανεύρεση ουρικών κρυστάλλων στους αρθρικούς υμένες (το ουρικό είναι υδατοδιαλυτό)
    • Τόφοι παρατηρούνται στο 29% των ατόμων με ουρική αρθρίτιδα χωρίς θεραπεία διάρκειας 5 χρόνων, στο 74% των ατόμων χωρίς θεραπεία διάρκειας 40 χρόνων

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Το αρθρικό υγρό είναι φλεγμονώδες με πολλά πολυμορφοπύρηνα (10.000 - 70.000 κύτταρα/dL)
    • Ανεύρεση ουρικών κρυστάλλων με εξέταση με πολωμένο φως υγρών επιχρισμάτων αρθρικού υγρού. Οι κρύσταλλοι αυτοί είναι αρνητικά διπλοθλαστικοί 
    • Ουρικοί κρύσταλλοι ανευρίσκονται και σε ασυμπτωματικές αρθρώσεις  

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Η απλή α/α είναι συνήθως φυσιολογική κατά τον 1ο χρόνο της νόσου χωρίς θεραπεία
    • Η απλή α/α σε χρόνια αρθρίτιδα αποκαλύπτει προσβολή οστικών διαβρώσεων (οστεολυτικές περιοχές) συχνά με ανάσπαση του περιοστέου πάνω από αυτές. Αυτό αποτελεί ισχυρά ενδεικτικό σημείο, παρατηρείται όμως και στην αμυλοείδωση, την υπερλιποπρωτεϊναιμία τύπου lla, και στην πολυκεντρική ιατροδικτυοενδοθηλίωση 
    • Ακτινογραφικές αλλοιώσεις με διατήρηση του μεσάρθριου διαστήματος είναι λιγότερο χαρακτηριστικές. Η α/α σπάνια αποκαλύπτει ενδοστικές περιοχές λύσεως (τόφοι)
    • Το σπινθηρογράφημα οστών δείχνει αυξημένη συγκέντρωση στις προσβεβλημένες περιοχές (καλύτερα να μη γίνεται)

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Αρθροκέντηση και εξέταση με τη βοήθεια πολωμένου φωτός 
    • Βιοψία του αρθρικού υμένα ή των υποδόριων όζων, άνυδρη παρασκευή των δειγμάτων (το ουρικό είναι υδατοδιαλυτό) και εξέταση με πολωμένο φως 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ασθενής, εκτός των περιπτώσεων με φλεγμονώδη αρθρίτιδα ή μη ανταπόκριση στη θεραπεία

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Αποβλέπουμε:

    • Στην αντιμετώπιση των κρίσεων, και
    • Στον έλεγχο της υποκείμενης νόσου

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση των προσβεβλημένων αρθρώσεων μέχρι την υποχώρηση της οξείας φάσης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Περιορισμός των τροφών με λιπαρά, αλκοόλ, σαρδέλες, αντσούγιες, ήπαρ, ζαχαρωτά

    gout diet 188117 final c57366d86df041fcbd5aae339f96f95f 36b391e7237a46efa74da19a4cdb00e1

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία προσβολή:

    • Ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες (ΜΣΑΦ) σε πλήρη δοσολογία για 2-5 ημέρες

    Μετά την υποχώρηση της κρίσης ελάττωση της δόσης στο 1/4-1/2

    Χρόνια θεραπεία:

    • Έναρξη της αγωγής μετά την υποχώρηση της κρίσης (εκτός αν υπάρχει κίνδυνος νεφρικής βλάβης από μεγάλες συγκεντρώσεις ουρικού οξέος)
    • Ένδειξη αποτελεί η αυξημένη συχνότητα των οξειών προσβολών, η εναπόθεση τόφων ή η νεφρική βλάβη 
    • Αντικατάσταση φαρμάκων με συνεργική δράση αν χρειασθεί και αποφυγή των καταστάσεων ή των συνηθειών που επιδεινώνουν την υπερουριχαιμία
    • Μέτρηση της παραγωγής του ουρικού οξέος (<600 mg/ημέρα σε δίαιτα ελεύθερη πουρινών ή < 800 mg/ημέρα σε ελεύθερη δίαιτα υποδηλώνει μειωμένη απέκκριση ουρθικού οξέος)
    • Μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος: προβενεσίδη, αρχικά σε δόση 500 mg 4 φορές την ημέρα και αυξάνεται σε 500 mg για διαστήματα ενός μηνός με σκοπό την ελάττωση του ουρικού οξέος σε φυσιολογικά επίπεδα ή τουλάχιστον 2 mg/dL κάτω του επιπέδου που παρατηρείται κατά τις κρίσεις (μέγιστη δόση 2-3 gr/ημέρα). Σημαντική είναι η αλκαλοποίηση των ούρων και η πρόσληψη άφθονων υγρών 
    • Σε υπερπαραγωγή ουρικού οξέος, τοφώδη αρθρίτιδα ή νεφρική βλάβη: αλλοπουρινόλη, αρχικά σε δόση 100 mg 4 φορές την ημέρα και αυξάνεται σε 100 mg εβδομαδιαίως με μέγιστη δόση 600 mg/ημέρα

    Αντενδείξεις:

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Πεπτικό έλκος 
    • Ψύχωση 
    • Έντονη κεφαλαλγία
    • Κύηση 
    • Ταυτόχρονη λήψη αντιπηκτικών 
    • Δυσκρασίες του αίματος

    Κατά τη χορήγηση προσβενεσίδης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Αυξημένη παραγωγή ουρικού οξέος 
    • Λίθοι ουρικού οξέος 
    • Νεφρική βλάβη
    • Ταυτόχρονη λήψη σαλικυλικών 

    Κατά τη χορήγηση αλλοπουρινόλης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Καταστολή μυελού 
    • Βλάβη του ήπατος 
    • Ταυτόχρονη λήψη κυτταροτοξικών ουσιών 
    • Τα διουρητικά απαιτούν αυξημένη δόση αλλοπουρινόλης 

    Προφυλάξεις:

    • Η προβενεσίδη και η αλλοπουρινόλη μπορούν οι ίδιες να εκλύσουν οξεία προσβολή ουρικής αρθρίτιδας. Για την ελάττωση αυτού του κινδύνου, συνιστάται η ταυτόχρονη λήψη NSAID σε χαμηλή δόση για 6-24 μήνες 
    • Ελάττωση της δόσης των NSAID σε νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία 
    • Ελάττωση της δόσης τοξικών φαρμάκων σε ταυτόχρονη λήψη αλλοπουρινόλης
    • Πιθανή εμφάνιση δερματικού εξανθήματος από την αλλοπουρινόλη

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: 

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Αντιπηκτικά
    • Αντιδιαβητικά φάρμακα
    • Σπασμολυτικά
    • Λίθιο

    Κατά τη χορήγηση προσβενεσίδης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Αντιβιοτικά
    • Αντιδιαβητικά φάρμακα
    • Θειοπεντάλη 
    • Κεταμίνη 
    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη 
    • Λοραζεπάμη
    • Ριφαμπικίνη
    • Ανταγωνιστές πυραζιναμίδης, σαλικυλικών 

    Κατά τη χορήγηση αλλοπουρινόλης για την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας:

    • Μερκαπτοπουρίνη (συνιστάται μείωση της χημειοθεραπευτικής δόσης στο 1/3 της συνηθισμένης)
    • Αζαθειοπρίνη
    • Μεθοτρεξάτη
    • Πιθανά η κυκλοφωσφαμίδη
    • Αντιπηκτικά
    • Υπογλυκαιμικά φάρμακα 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Κατά την αντιμετώπιση της οξείας προσβολής:

    • Κολχικίνη (αμφισβητήσιμος, τοξικός παράγοντας) χορηγείται μέσα στις πρώτες 24 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων για να είναι αποτελεσματική
    • Ενδοαρθρική έγχυση στεροειδών μακράς διάρκειας (όταν έχει αποκλεισθεί η λοίμωξη) (καλύτερα να μη γίνεται)

    Κατά την αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας, σε μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος:

    • Σουλφιπυραζόνη, αρχικά σε δόση 400 mg 4 φορές την ημέρα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Κατά την οξεία προσβολή και την καταστολή των κρίσεων:

    • Προσαρμογή της θεραπευτικής αγωγής όταν δεν υπάρχει σημαντική κλινική ανταπόκριση εντός 3 ημερών από την έναρξη της
    • Γενική αίματος, δοκιμασίες ήπατος και νεφρών, ανάλυση ούρων κάθε μήνα (σύμφωνα με τη δόση/τροποποίηση της αγωγής) μέχρι τη επίτευξη επιθυμητών επιπέδων ουρικού οξέος στον ορό 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Αποφυγή φαρμάκων/τροφών/συνηθειών που επιδεινώνουν την κατάσταση 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αυξημένη ευαισθησία φλεγμονής
    • Ουρική νεφροπάθεια 
    • Νεφρολιθίαση 
    • Συμπίεση νεύρου ή νωτιαίου μυελού 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Πλήρης υποχώρηση με έγκαιρη θεραπεία
    • Σε επαναλαμβανόμενες προσβολές, ρύθμιση της συγκέντρωσης του ουρικού οξέος στον ορό (απαιτεί ισόβια χρήση ουρικοζουρικών φαρμάκων ή αλλοπουρινόλης)
    • Κατά τους πρώτους 6-24 μήνες θεραπείας με αλλοπουρινόλης και ουρικοζουρικά φάρμακα μπορεί να εκλυθεί οξύ επεισόδιο ουρικής αρθρίτιδας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Λεμφοϋπερπλαστικά σύνδρομα
    • Αλκοολισμός
    • Υπερλιπιδαιμία
    • Παχυσαρκία
    • Υπέρταση
    • Σακχαρώδης διαβήτης 
    • Σύνδρομο Lesch-Nyhan-χορεία, σπαστικότητα, αυτοακρωτηριασμός στην παιδική ηλικία

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Εμφάνιση της νόσου σε αυτή την περίοδο υποδηλώνει δευτεροπαθή ουρική αρθρίτιδα από ενδογενείς διαταραχές του μεταβολισμού ή άλλες υποκείμενες διαταραχές 

    Γηριατρικό: Συνήθως σχετίζεται με φάρμακα

    ΚΥΗΣΗ

    Συνήθεις προφυλάξεις 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ουρική αρθρίτιδα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ουρική αρθρίτιδα

    gout GettyImages 936746354 STGnews

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ουρική νεφροπάθεια

    Ουρολιθίαση

    Θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας με φυσικά μέσα

    Διατροφή για τις ουρολοιμώξεις

    Τι είναι η πυουρία

    Μάθετε να αξιολογείτε την γενική ούρων

    Νεφρολιθίαση

    Αυξημένος κίνδυνος νεφρολιθίασης σε γαστρικό bypass

    Οι ιατρικές χρήσεις της κολχικίνης

    Σύνδρομο Lesch-Nyhan

    Ποιοι πρέπει να καταναλώνουν τσουκνίδα

    Τα επιθετικά λεμφώματα

    Τα πεπτίδια για την ουρική αρθρίτιδα

    Τα πεπτίδια για τον αλκοολισμό

    Τα πεπτίδια για την απώλεια μνήμης

    Τα τριπεπτίδια είναι το μέλλον

    Μοριακή διατροφή

    Τα πεπτίδια για την αθηροσκλήρωση

    Σε ποιες ασθένειες χρησιμοποιούνται τα πεπτίδια

    Υγρά πεπτίδια

    Τα πεπτίδια στη θεραπεία του καρκίνου

    Τα πεπτίδια για την κατάθλιψη

    Τα πεπτίδια για το σύνδρομο Raynaud

    Η θεραπεία του καρκίνου με πεπτίδια

    Θεραπεία ασθενειών με ζωικής προέλευσης προϊόντα

    Πεπτίδια για ανάρρωση από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό

    Αμινοξέα ως συμπληρώματα διατροφής

    Ρίξτε το ουρικό οξύ

    Διατροφή για όσους έχουν αυξημένο ουρικό οξύ

    Μήπως έχετε νεφροπάθεια;

    Τι να κάνετε σε κρίση ουρικής αρθρίτιδας

    Τι να κάνετε αν σας πονάει μια άρθρωση

    Ουρικό οξύ αίματος

    Αν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ

    Ουρική αρθρίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Φαινυλβουταζόνη Φαινυλβουταζόνη

    Η φαινυλβουταζόνη είναι ένα μη στερεοειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ)

     

    Η φαινυλβουταζόνη είναι ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο και χρησιμοποιείται για τη βραχυπρόθεσμη θεραπεία του πόνου και του πυρετού σε ζώα.

    Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι πλέον εγκεκριμένο για ανθρώπινη χρήση (εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο για αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα), καθώς μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως καταστολή της παραγωγής λευκών αιμοσφαιρίων και απλαστική αναιμία. 

    Ιατρικές χρήσεις φαινυλβουταζόνης

    Στους ανθρώπους

    Η φαινυλβουταζόνη αρχικά διατέθηκε για χρήση σε ανθρώπους για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και της ουρικής αρθρίτιδας το 1949. Ωστόσο, δεν εγκρίνεται πλέον, και ως εκ τούτου δε διατίθεται στην αγορά, για οποιαδήποτε ανθρώπινη χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας, αλλά μόνο όταν άλλες θεραπείες είναι ακατάλληλες.

    phenylbout 3

    Στα άλογα

    Η φαινυλβουταζόνη είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο ΜΣΑΦ για άλογα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Χρησιμοποιείται για τους ακόλουθους σκοπούς:

    Αναλγησία: Χρησιμοποιείται για την ανακούφιση από τον πόνο από λοιμώξεις και μυοσκελετικές διαταραχές, όπως διάστρεμμα, τραυματισμούς, τενοντίτιδα, αρθραλγίες, αρθρίτιδα και υμενίτιδα. Όπως και τα άλλα ΜΣΑΦ, δρα απευθείας στο μυοσκελετικό ιστό για τον έλεγχο της φλεγμονής, μειώνοντας έτσι τη δευτερογενή φλεγμονώδη βλάβη, ανακουφίζοντας τον πόνο και αποκαθιστώντας το εύρος κίνησης. Δε θεραπεύει τους μυοσκελετικούς παθήσεις ή δεν λειτουργεί καλά στον πόνο από κολικούς.

    Αντιπυρετική δράση: Χρησιμοποιείται για τη μείωση των πυρετών. Οι αντιπυρετικές του ιδιότητες μπορεί να καλύψουν άλλα συμπτώματα.

    Σε σκύλους

    Η φαινυλβουταζόνη χρησιμοποιείται περιστασιακά σε σκύλους για τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου, ιδιαίτερα λόγω της οστεοαρθρίτιδας. Περίπου το 20% των ενηλίκων σκύλων πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα, γεγονός που καθιστά τη διαχείριση του μυοσκελετικού πόνου σημαντικό συστατικό της πρακτικής των ζώων. Το περιθώριο ασφάλειας για όλα τα ΜΣΑΦ είναι στενό στο σκύλο και άλλα ΜΣΑΦ χρησιμοποιούνται πιο συχνά. Γαστροπροστασία, όπως η μισοπροστόλη, η σιμετιδίνη, η ομεπραζόλη, η ρανιτιδίνη ή η σουκραλφάτη, περιλαμβάνονται συχνά ως μέρος της θεραπείας με οποιοδήποτε ΜΣΑΦ. Τα σκυλιά που λαμβάνουν χρόνια θεραπεία με φαινυλβουταζόνη θα πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά για τη νεφρική τους λειτουργία.

    penylbout 1

    Δοσολογία και χορήγηση σε άλογα

    Η φαινυλβουταζόνη έχει χρόνο ημιζωής απομάκρυνσης στο πλάσμα 4-8 ώρες, ωστόσο ο χρόνος ημιζωής του φλεγμονώδους εξιδρώματος είναι 24 ώρες κι έτσι η εφάπαξ ημερήσια δόση είναι επαρκής, αν και χρησιμοποιείται συχνά δύο φορές την ημέρα. Το φάρμακο θεωρείται αρκετά μη τοξικό όταν χορηγείται σε κατάλληλες δόσεις (2,2-4,4 mg / kg / ημέρα), ακόμη και όταν χρησιμοποιείται επανειλημμένα. Αυτή η δόση έχει διπλασιαστεί για ασθένειες που προκαλούν έντονο πόνο, όπως η υμενίτιδα, αλλά είναι τοξική εάν λαμβάνεται μακροχρόνια, και σε υψηλές δόσεις (15 mg / kg / ημέρα ή υψηλότερες). Οι δόσεις αυτές μπορούν να σκοτώσουν το ζώο σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Η φαινυλβουταζόνη μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα (μέσω πάστας, σκόνης ή τροφής) ή ενδοφλεβίως. Δεν πρέπει να χορηγείται ενδομυϊκά ή να εγχέεται σε οποιοδήποτε άλλο μέρος εκτός από τη φλέβα, καθώς μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους ιστούς. Μπορεί επίσης να προκληθεί βλάβη στους ιστούς και οίδημα εάν το φάρμακο εγχέεται χορηγείται συνεχώς στην ίδια φλέβα.

    Οι παρενέργειες της φαινυλβουταζόνης είναι παρόμοιες με αυτές των άλλων ΜΣΑΦ. Η υπερβολική δόση ή η παρατεταμένη χρήση μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικά έλκη, δυσκρασία αίματος, νεφρική βλάβη (κυρίως δοσοεξαρτώμενη νεφρική θηλώδης νέκρωση), στοματικές βλάβες εάν χορηγείται από το στόμα και εσωτερική αιμορραγία. Αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο σε νεαρά, άρρωστα άλογα που είναι λιγότερο ικανά να μεταβολίσουν το φάρμακο.  Οι επιπτώσεις της γαστρεντερικής βλάβης περιλαμβάνουν οίδημα των ποδιών και της κοιλιάς που οφείλεται στη διαρροή πρωτεϊνών αίματος στα έντερα, με αποτέλεσμα μειωμένη όρεξη, υπερβολική δίψα, απώλεια βάρους, αδυναμία, νεφρική ανεπάρκεια και θάνατο. Η φαινυλβουταζόνη μπορεί επίσης να προκαλέσει ακοκκιοκυτταρραιμία.

    Η φαινυλβουταζόνη ενισχύει την αντιπηκτική δράση των ανταγωνιστών της βιταμίνης Κ, όπως η βαρφαρίνη ή η φαινοπροκουμόνη. Η φαινυλβουταζόνη εκτοπίζει τη βαρφαρίνη από τις θέσεις δέσμευσης στο πλάσμα και μπορεί να εμφανιστούν τοξικά επίπεδα αίματος που οδηγούν σε αιμορραγία. Μπορεί να επιδεινώσει τα προβλήματα των νεφρών ή του ήπατος.

    Η φαινυλβουταζόνη μπορεί να είναι τοξική για το έμβρυο και μπορεί να μεταφερθεί μέσω του ομφάλιου λώρου και από το γάλα.

    Η φαινυλβουταζόνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πουλάρια. Τα πρόωρα πουλάρια, τα σηψαιμικά πουλάρια, τα πουλάρια με αμφισβητήσιμη λειτουργία των νεφρών ή του ήπατος και τα πουλάρια με διάρροια απαιτούν προσεκτική παρακολούθηση. Τα φάρμακα για την προστασία του γαστρεντερικού σωλήνα όπως η ομεπραζόλη, η σιμετιδίνη και η σουκραλφάτη χρησιμοποιούνται συχνά με φαινυλοβουταζόνη.

    Το φάρμακο μπορεί να παραμείνει στην κυκλοφορία του αίματος τέσσερις έως πέντε ημέρες μετά τη χορήγηση.

    Η χρήση σε άλογα περιορίζεται σε εκείνα που δεν προορίζονται για φαγητό.

    Οι μεταβολίτες της φαινυλβουταζόνης μπορούν να προκαλέσουν απλαστική αναιμία στους ανθρώπους. 

    Η φαινυλοβουταζόνη μπορεί να προκαλέσει καρκινογένεση στα ζώα. 

    Άλλα αντιφλεγμονώδη φάρμακα που τείνουν να προκαλούν έλκη ΓΕ, όπως κορτικοστεροειδή και άλλα ΜΣΑΦ, μπορούν να ενισχύσουν τον κίνδυνο αιμορραγίας. Ο συνδυασμός με αντιπηκτικά φάρμακα, ιδιαίτερα παράγωγα κουμαρίνης, αυξάνει επίσης τον κίνδυνο αιμορραγίας. Αποφύγετε το συνδυασμό με άλλα ηπατοτοξικά φάρμακα.

    Η φαινυλβουταζόνη μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα στο αίμα και τη διάρκεια δράσης της φαινυτοΐνης, του βαλπροϊκού οξέος, των σουλφοναμιδίων, των αντιδιαβητικών παραγόντων σουλφονυλουρίας, των βαρβιτουρικών, της προμεθαζίνης, της ριφαμπικίνης, της χλωροφαινιραμίνης, της διφαινυδραμίνης και της πενικιλλίνης G. 

    Οι υπερβολικές δόσεις φαινυλβουταζόνης μπορεί να προκαλέσουν νεφρική ανεπάρκεια, τραυματισμό στο ήπαρ, καταστολή του μυελού των οστών και γαστρικό έλκος ή διάτρηση. Τα πρώτα σημεία τοξικότητας περιλαμβάνουν απώλεια όρεξης και κατάθλιψη.

    Η φαινυλβουταζόνη είναι μια κρυσταλλική ουσία. 

    Η φαινυλβουταζόνη μειώνει τη χρησιμοποίηση του φυλλικού οξέος

    Τα καλύτερα αντιφλεγμονώδη συμπληρώματα διατροφής για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα αντιφλεγμονώδη συμπληρώματα για να έχετε την υγεία σας

    phenylbout 4

    Διαβάστε, επίσης,

    Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οστεοαρθρίτιδα

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Η θεραπεία των ασθενειών πρέπει να γίνεται με φυσικά φάρμακα

    Η αντιφλεγμονώδης δράση της κάνναβης

    Απαλλαγείτε από τον πόνο

    Μειώστε τον πόνο της αρθρίτιδας με τη διατροφή

    Κάνναβη και ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Διατροφή για την οστεοαρθρίτιδα

    Οι ντομάτες καταπολεμούν τον καρκίνο και μειώνουν τη φλεγμονή

    www.emedi.gr

     

     

  • Υπερασβεστιαιμία Υπερασβεστιαιμία

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υπερασβεστιαιμία

    Υπερασβεστιαιμία είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου (Ca2 +) στον ορό του αίματος.

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία.

    Εκείνοι με ήπια αύξηση που έχει αναπτυχθεί αργά συνήθως δεν έχουν συμπτώματα.

    Σε άτομα με υψηλότερα επίπεδα ή ταχεία έναρξη, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, πόνο στα οστά, σύγχυση, κατάθλιψη, αδυναμία, πέτρες στα νεφρά ή μη φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανακοπής.

    Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται στον πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό ή τον καρκίνο. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν τη σαρκοείδωση, τη φυματίωση, τη νόσο Paget, την πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN), την τοξικότητα βιταμίνης D, την οικογενειακή υποκαλιαυρική υπερασβεστιαιμία και ορισμένα φάρμακα όπως το λίθιο και η υδροχλωροθειαζίδη.

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένα επίπεδα ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα.

    Συγκεκριμένες αλλαγές, όπως μικρότερο διάστημα QT και παρατεταμένο διάστημα PR, μπορεί να παρατηρηθούν σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). 

    Η θεραπεία περιλαμβάνει ενδοφλέβια υγρά, φουροσεμίδη, καλσιτονίνη ή παμιδρονάτη επιπλέον της θεραπείας της υποκείμενης αιτίας.

    Σε άτομα με πολύ υψηλά επίπεδα, ενδέχεται να απαιτείται νοσηλεία.

    Η αιμοκάθαρση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.

    Σε άτομα με τοξικότητα στη βιταμίνη D, τα στεροειδή μπορεί να είναι χρήσιμα.

    Η υπερασβεστιαιμία είναι σχετικά συχνή.

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός εμφανίζεται σε 1,7 ανά 1.000 άτομα και η υπερασβεστιαιμία εμφανίζεται σε περίπου 2,7% των ατόμων με καρκίνο.

    Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να είναι νηπιακή που οδηγεί σε υπερβολική ασβεστοποίηση των οστών, σκλήρυνση των αρτηριών και διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί να συμβεί και σε ενήλικες, προκαλώντας εναπόθεση ασβεστίου στους μαλακούς ιστούς.

    Σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας

    Πέτρες στα νεφρά και στη χολή

    Πόνος στα οστά

    Κοιλιακή δυσφορία

    Δυσκοιλιότητα

    Συχνή ούρηση

    Ελαττωμένος μυϊκός τόνος Μυϊκή αδυναμία, μειωμένα αντανακλαστικά

    Κατάθλιψη, άγχος, γνωστική δυσλειτουργία

    Τα νευρομυϊκά συμπτώματα της υπερασβεστιαιμίας προκαλούνται λόγω της αυξημένης αλληλεπίδρασης ασβεστίου με τους διαύλους νατρίου. Εφόσον το ασβέστιο εμποδίζει τα κανάλια νατρίου και αναστέλλει την αποπόλωση των νευρικών και μυϊκών ινών, το αυξημένο ασβέστιο αυξάνει το κατώφλι για την αποπόλωση. Αυτό οδηγεί σε μειωμένα τενόντια εν τω βάθει αντανακλαστικά και αδυναμία των σκελετικών μυών.

    Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν καρδιακές αρρυθμίες (ειδικά σε όσους λαμβάνουν διγοξίνη), κόπωση, ναυτία, έμετο, απώλεια όρεξης, κοιλιακό άλγος και παραλυτικό ειλεό. Εάν προκύψει νεφρική δυσλειτουργία, οι εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη διούρηση, ούρηση τη νύχτα και αυξημένη δίψα. Η ψυχιατρική εκδήλωση μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματική αστάθεια, σύγχυση, παραλήρημα, ψύχωση και αναισθητοποίηση.

    Οι εναποθέσεις ασβεστίου μπορεί να είναι ορατές στα μάτια. 

    Τα συμπτώματα είναι πιο συχνά σε υψηλές τιμές αίματος ασβεστίου (12,0 mg / dl ή 3 mmol / l). Η σοβαρή υπερασβεστιαιμία (άνω των 15-16 mg / dl ή 3,75-4 mmol / l) θεωρείται ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης: σε αυτά τα επίπεδα και μπορεί να προκύψει κώμα και καρδιακή ανακοπή. Τα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου μειώνουν τη διαπερατότητα της μεμβράνης των νευρώνων στα ιόντα νατρίου, μειώνοντας έτσι τη διέγερση, η οποία οδηγεί σε υποτονικότητα των λείων και ραβδωτών μυών. Αυτό εξηγεί την κόπωση, την μυϊκή αδυναμία, τον χαμηλό τόνο και τα αργά αντανακλαστικά σε ομάδες μυών. Έτσι, εξηγείται, επίσης η υπνηλία, η σύγχυση, οι παραισθήσεις, η δυσφορία ή το κώμα. Στο έντερο αυτό προκαλεί δυσκοιλιότητα. Η υποκαλιαιμία προκαλεί το αντίθετο με τον ίδιο μηχανισμό. 

    Υπερασβεστιαιμική κρίση

    Η υπερασβεστιαιμική κρίση είναι μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης με σοβαρή υπερασβεστιαιμία, γενικά πάνω από περίπου 14 mg / dL (ή 3,5 mmol / l). 

    Τα κύρια συμπτώματα μιας υπερασβεστιαιμικής κρίσης είναι η ολιγουρία ή η ανουρία, καθώς και η υπνηλία ή το κώμα. Μετά την αναγνώριση, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός πρέπει να αποδειχθεί ή να αποκλειστεί. 

    Σε ακραίες περιπτώσεις πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού, η απομάκρυνση του παραθυρεοειδούς αδένα μετά από χειρουργική εξερεύνηση είναι ο μόνος τρόπος για την αποφυγή θανάτου. Το διαγνωστικό πρόγραμμα πρέπει να εκτελείται εντός ωρών, παράλληλα με μέτρα για τη μείωση του ασβεστίου στον ορό. Η θεραπεία επιλογής για οξεία μείωση του ασβεστίου είναι η εκτεταμένη ενυδάτωση και η καλσιτονίνη, καθώς και τα διφωσφονικά (που επηρεάζουν τα επίπεδα ασβεστίου μετά από μία ή δύο ημέρες).

    hyprca 2

    Αιτίες υπερασβεστιαμίας

    Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η κακοήθεια αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% των περιπτώσεων υπερασβεστιαιμίας. 

    -Λειτουργία παραθυρεοειδών αδένων

    Πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Αδένωμα παραθυρεοειδούς

    Πρωτοπαθής υπερπλασία παραθυρεοειδούς

    Παραθυρεοειδές καρκίνωμα

    Πολλαπλή ενδοκρινική νεοπλασία (MEN1 & MEN2A)

    Οικογενειακός υπερπαραθυρεοειδισμός

    -Χρήση λιθίου

    -Οικογενειακή υποκαλιουρική υπερασβεστιαιμία / οικογενειακή καλοήθης υπερασβεστιαιμία 

    -Καρκίνος

    Συμπαγής όγκος με μετάσταση (π.χ. καρκίνος του μαστού ή κλασικό καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων, το οποίο μπορεί να προκαλείται από το PTHrP)

    Συμπαγής όγκος με χυμική διαμεσολάβηση της υπερασβεστιαιμίας (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα, συνήθως μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα ή καρκίνος των νεφρών, φαιοχρωμοκύτωμα)

    Αιματολογικοί καρκίνοι (πολλαπλό μυέλωμα, λέμφωμα, λευχαιμία)

    Καρκίνωμα μικρών κυττάρων ωοθηκών υπερασβεστιαιμικού τύπου

    -Διαταραχές της βιταμίνης-D

    Υπερβιταμίνωση D (δηλητηρίαση από βιταμίνη D)

    Αυξημένα επίπεδα 1,25 (OH) 2D  (π.χ. σαρκοείδωση και άλλες κοκκιωματώδεις ασθένειες όπως φυματίωση, βηρυλλίωση, ιστοπλάσμωση, νόσος του Crohn και κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα)

    Ανάκαμψη της υπερασβεστιαιμίας μετά από ραβδομυόλυση

    Υψηλός κύκλος εργασιών

    Υπερθυρεοειδισμός

    Πολλαπλό μυέλωμα

    Παρατεταμένη ακινητοποίηση

    Η νόσος του Paget

    Χρήση θειαζίδης

    Η δηλητηρίαση από βιταμίνη Α

    Νεφρική ανεπάρκεια

    Τριτογενής υπερπαραθυρεοειδισμός

    Δηλητηρίαση από αλουμίνιο

    Σύνδρομο γάλακτος-αλκαλίων

    -Άλλα

    Ακρομεγαλία

    Ανεπάρκεια αδρεναλίνης

    Σύνδρομο Zollinger – Ellison

    Διάγνωση υπερασβεστιαιμίας

    Η διάγνωση πρέπει γενικά να περιλαμβάνει είτε διορθωμένο επίπεδο ασβεστίου είτε ιονισμένο ασβέστιο και να επιβεβαιώνεται μετά από μία εβδομάδα. Υπάρχει, ωστόσο, διαμάχη σχετικά με τη χρησιμότητα του διορθωμένου ασβεστίου, καθώς μπορεί να μην είναι καλύτερο από το ολικό ασβέστιο. 

    Το φυσιολογικό εύρος είναι 2,1-2,6 mmol / L (8,8-10,7 mg / dL, 4,3-5,2 mEq / L), με επίπεδα μεγαλύτερα από 2,6 mmol / L που ορίζονται ως υπερασβεστιαιμία. Η μέτρια υπερασβεστιαιμία είναι επίπεδα 2,88-3,5 mmol / L (11,5-14 mg / dL), ενώ η σοβαρή υπερασβεστιαιμία είναι> 3,5 mmol / L (> 14 mg / dL). [19]

    ΗΚΓ

    Ένα κύμα Osborn που μπορεί να σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία.  Η υπερασβεστιαιμία είναι γνωστό ότι προκαλεί εύρημα στο ΗΚΓ που μιμείται την υποθερμία, γνωστή ως κύμα Osborn. 

    Μπορεί, επίσης, να προκύψουν μη φυσιολογικοί καρδιακοί ρυθμοί και ευρήματα ΗΚΓ, όπως σύντομο διάστημα QT. Σημαντική υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο ΗΚΓ που μιμούνται ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. 

    hyprca 1

    Θεραπείες υπερασβεστιαιμίας

    Ο στόχος της θεραπείας είναι η θεραπεία της υπερασβεστιαιμίας και στη συνέχεια η προσπάθεια της θεραπεία της υποκείμενης αιτίας.

    Υγρά και διουρητικά

    Αρχική θεραπεία:

    ενυδάτωση, αύξηση της πρόσληψης αλατιού και αναγκαστική διούρηση. Απαιτείται ενυδάτωση επειδή πολλοί ασθενείς αφυδατώνονται λόγω εμέτου ή νεφρικών ελαττωμάτων στη συγκέντρωση ούρων.. Η αυξημένη πρόσληψη αλατιού μπορεί επίσης να αυξήσει τον όγκο υγρών του σώματος καθώς και την αύξηση της απέκκρισης νατρίου στα ούρα, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα.

    -μετά την επανυδάτωση, μπορεί να χορηγηθεί διουρητικό βρόχου όπως η φουροσεμίδη για να επιτρέπεται η συνεχής ενδοφλέβια χορήγηση νατρίου και η αντικατάσταση νερού μεγάλου όγκου, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο υπερφόρτωσης όγκου αίματος και πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον, τα διουρητικά του βρόχου τείνουν να καταστέλλουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τα νεφρά βοηθώντας έτσι στη μείωση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα. Μπορεί, συνήθως, να μειώσουν το ασβέστιο του ορού κατά 1-3 mg / dL εντός 24 ωρών Πρέπει να ληφθεί προσοχή για να αποφευχθεί η εξάντληση του καλίου ή του μαγνησίου.

    Διφωσφονικά και καλσιτονίνη

    Πρόσθετη θεραπεία:

    τα διφωσφονικά είναι πυροφωσφορικά ανάλογα με υψηλή συγγένεια για τα οστά, ειδικά περιοχές με υψηλό κύκλο οστού. Λαμβάνονται από οστεοκλάστες και αναστέλλουν την οστεοκλαστική επαναρρόφηση οστού

    Τα τρέχοντα διαθέσιμα φάρμακα περιλαμβάνουν (κατά σειρά ισχύος): (1ης γενιάς) ετιδρονάτη, (2ης γενιάς) τιλουδρονάτη, παμδρονάτη, αλενδρονάτη (3ης γενιάς), ζολεδρονάτη και ρισεδρονάτη

    Όλα τα άτομα με καρκίνο που σχετίζεται με υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διφωσφονικά άλατα, καθώς η θεραπεία «πρώτης γραμμής». Επιπλέον, ακόμη και αν η θεραπεία «πρώτης γραμμής» είναι  αποτελεσματική, η υπερασβεστιαιμία θα επανεμφανιστεί στο άτομο με υπερασβεστιαιμία από κακοήθεια. Η χρήση διφωσφονικών σε τέτοιες περιπτώσεις, γίνεται, τόσο θεραπευτικά όσο και προληπτικά.

    Τα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια και υπερασβεστιαιμία θα πρέπει να έχουν ανάλυση κινδύνου-οφέλους προτού τους δοθούν διφωσφονικά, δεδομένου ότι αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

    Η καλσιτονίνη εμποδίζει την απορρόφηση των οστών και επίσης αυξάνει την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα αναστέλλοντας την επαναπορρόφηση ασβεστίου από τα νεφρά.

    Συνήθως, χρησιμοποιείται στην απειλητική για τη ζωή υπερασβεστιαιμία μαζί με την ενυδάτωση, τη διούρηση και τα διφωσφονικά

    Η καλσιτονίνη βοηθά στην πρόληψη της επανεμφάνισης της υπερασβεστιαιμίας. Η δόση είναι 4 διεθνείς μονάδες ανά χιλιόγραμμο μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής ένεσης κάθε 12 ώρες.

    Καλύτερα να μην χρησιμοποιούνται διφωσφονικά και καλσιτονίνη.

    Άλλες θεραπείες

    Η πικυμυκίνη αναστέλλει την απορρόφηση των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Το νιτρικό γάλλιο αναστέλλει την απορρόφηση των οστών και αλλάζει τη δομή των κρυστάλλων των οστών (σπάνια χρησιμοποιείται)

    Τα γλυκοκορτικοειδή αυξάνουν την απέκκριση ασβεστίου στα ούρα και μειώνουν την εντερική απορρόφηση ασβεστίου. Δεν έχουν καμία επίδραση στο επίπεδο ασβεστίου σε φυσιολογικό ή πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό. ΑποτελεσματικΆ στην υπερασβεστιαιμία λόγω οστεολυτικών κακοηθειών (πολλαπλό μυέλωμα, λευχαιμία, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του μαστού) λόγω αντικαρκινικών ιδιοτήτων. Επίσης αποτελεσματικά στην υπερβιταμίνωση D και τη σαρκοείδωση.

    Η αιμοκάθαρση χρησιμοποιείται συνήθως σε σοβαρή υπερασβεστιαιμία που περιπλέκεται από νεφρική ανεπάρκεια. Συμπληρωματικά φωσφορικά θα πρέπει να προστίθενται εάν είναι απαραίτητο. Η θεραπεία με φωσφορικά άλατα μπορεί να διορθώσει την υποφωσφαταιμία και να μειώσει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Συχνά, οι αιτίες της υπερασβεστιαιμίας έχουν συσχέτιση με το περιβάλλον στο οποίο ζουν οι οργανισμοί. Η υπερασβεστιαιμία στα κατοικίδια ζώα οφείλεται συνήθως σε ασθένειες, αλλά άλλες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε τυχαία κατάποση φυτών ή χημικών στο σπίτι. Τα υπαίθρια ζώα αναπτύσσουν, συνήθως, υπερασβεστιαιμία μέσω τοξικότητας βιταμίνης D από άγρια ​​φυτά στο περιβάλλον τους.

    Υπερασβεστιαμία στα ζώα

    Τα κατοικίδια ζώα όπως σκύλοι και γάτες βρέθηκαν να αναπτύσσουν υπερασβεστιαιμία. Σε σκύλους, το λεμφοσάρκωμα, η νόσος του Addison, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες της υπερασβεστιαιμίας, αλλά υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικές αιτίες. Η κατάποση μικρών ποσοτήτων καλσιποτριενίου που βρίσκονται στην κρέμα ψωρίασης μπορεί να αποβεί μοιραία για ένα κατοικίδιο. Η καλσιποτρίνη προκαλεί ταχεία αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Τα επίπεδα ιόντων ασβεστίου μπορούν να παραμείνουν υψηλά για εβδομάδες. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις υπερασβεστιαιμίας που αναφέρθηκαν εξαιτίας σκύλων που λαμβάνουν τρωκτικοκτόνα που περιέχουν μια χημική ουσία παρόμοια με την καλσιποτρίνη που βρίσκεται στην κρέμα ψωρίασης. Επιπλέον, η κατάποση των οικιακών φυτών είναι μια αιτία υπερασβεστιαιμίας. Φυτά όπως το Cestrum diurnum και το Solanum malacoxylon περιέχουν εργοκαλσιφερόλη ή χοληκαλσιφερόλη που προκαλούν την εμφάνιση υπερασβεστιαιμίας. Η κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αυτών των φυτών μπορεί να αποβεί μοιραία για τα κατοικίδια ζώα. Παρατηρήσιμα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν όπως πολυδιψία, πολυουρία, ακραία κόπωση ή δυσκοιλιότητα.

    Σε ορισμένα εξωτερικά περιβάλλοντα, ζώα όπως άλογα, χοίροι, βοοειδή και πρόβατα παρουσιάζουν συνήθως υπερασβεστιαιμία. Στη νότια Βραζιλία και το Mattewara της Ινδίας, το 17% περίπου των προβάτων επηρεάζεται, με το 60% αυτών των περιπτώσεων είναι θανατηφόρο. Πολλές περιπτώσεις τεκμηριώνονται επίσης στην Αργεντινή, την Παπούα Νέα Γουινέα, την Τζαμάικα, τη Χαβάη και τη Βαυαρία. Αυτές οι περιπτώσεις υπερασβεσταιμίας προκαλούνται συνήθως από την κατάποση Trisetum flavescens προτού στεγνώσει. Μόλις στεγνώσει το Trisetum flavescens, η τοξικότητά του μειώνεται. Άλλα φυτά που προκαλούν υπερασβεστιαιμία είναι το Cestrum diurnum, Nierembergia veitchii, Solanum esuriale, Solanum torvum και Solanum malacoxylon. Αυτά τα φυτά περιέχουν καλσιτριόλη ή παρόμοιες ουσίες που προκαλούν αύξηση των επιπέδων ιόντων ασβεστίου. Η υπερασβεστιαιμία είναι πιο συχνή σε βοσκότοπους σε υψόμετρα πάνω από 1500 μέτρα όπου η ανάπτυξη φυτών όπως το Trisetum flavescens είναι ευνοϊκή. Ακόμα κι αν μικρές ποσότητες καταναλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα παρατεταμένα υψηλά επίπεδα ιόντων ασβεστίου έχουν μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στα ζώα. Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζώα είναι η μυϊκή αδυναμία και η ασβεστοποίηση των αιμοφόρων αγγείων, των καρδιακών βαλβίδων, του ήπατος, των νεφρών και άλλων μαλακών ιστών, τα οποία τελικά μπορούν να οδηγήσουν σε θάνατο. 

    hyprca 3

    Διαβάστε, επίσης,

    Παγκρεατίτιδα

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσκοιλιότητα

    Οστεοπέτρωση

    Θυρεοτοξική κρίση

    Οι κίνδυνοι για τα οστά σας

    Οστά και κάνναβη

    Χρήσιμες πληροφορίες για την παραθορμόνη

    Η δυσκοιλιότητα είναι αιτία πολλών ασθενειών

    Προσέξτε πώς λαμβάνετε τα συμπληρώματα ασβεστίου

    Για όσους έχουν καρκίνο και υποφέρουν από δυσκοιλιότητα

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Υποφωσφατασία

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ασβέστιο

    Ενσφήνωση κοπράνων

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Μεταστατικός καρκίνος μαστού

    Κεγχροειδής φυματίωση

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Καλσιτονίνη

    Φαιοχρωμοκύττωμα

    Πότε θα ανησυχήσετε αν έχετε δυσκοιλιότητα

    Ασβέστιο

    Σύνδρομο λύσης του όγκου

    Πολλαπλούν μυέλωμα

    Καρκίνος νεφρού

    Ο κίνδυνος από την καλσιτονίνη

    Αντιμετώπιση υπερασβεστιαιμίας και υπασβεστιαιμίας

    www.emedi.gr

     

  • Χρόνια διάρροια Χρόνια διάρροια

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χρόνια διάρροια

    Χρόνια διάρροια είναι συχνές κενώσεις με κόπρανα πολύ μαλακά και μεγαλύτερης ποσότητας από ότι συνήθως, για μεγάλο χρονικό διάστημα (περισσότερα από 200 gr/ημέρα κόπρανα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα).

    Δεδομένου ότι ο κάθε ασθενής έχει τη δική του αντίληψη για τη διάρροια, μία λεπτομερής περιγραφή των συμπτωμάτων μπορεί να είναι διαφωτιστική  

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πεπτικό

    Γενετική:

    • Δυσανεξία σε δισακχαρίτες (συνήθως λακτόζη) είναι συνήθης μεταξύ των πληθυσμών ενηλίκων που δεν ανήκουν σε Κεντρο - ή Βορειο-ευρωπαϊκή εθνικότητα
    • Η κοιλιοκάκη μπορεί να είναι οικογενής 

    Επικρατέστερη ηλικία: Μπορεί να προσβληθούν όλες οι ηλικίες. Συχνότερα η μέση και η τρίτη ηλικία

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες < Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Πιο συχνές αφοδεύσεις από αυτές που ο ασθενής θεωρεί φυσιολογικές 
    • Κόπρανα πιο μαλακής σύστασης από αυτή που θεωρεί ο ασθενής "φυσιολογική"
    • Επαναλαμβανόμενη έπειξη προς αφόδευση 
    • Σε κάποιες περιπτώσεις, περιστασιακή ακράτεια κοπράνων
    • Φόβος ακράτειας (συχνό)
    • Απώλεια βάρους (σπάνιο)
    • Διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών (σπάνιο)
    • Συχνά υπογαστρικό άλγος πριν και κατά τη διάρκεια της αφόδευσης 

    ΑΙΤΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Διαταραχές κινητικότητας, όπως στις λειτουργικές διαταραχές του εντέρου, ειδικά όταν εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα
    • Ώσμωση υγρών προς τον εντερικό αυλό λόγω ύπαρξης μεγάλων ποσοτήτων μη απορροφήσιμων συστατικών (π.χ. Mg++, σορβιτόλη), όπως συμβαίνει σε καταστάσεις δυσαπορρόφησης 
    • Αύξηση έκκρισης νερού και ηλεκτρολυτών από τα κύτταρα του εντέρου προς τον αυλό, μετά από ερεθισμό από φάρμακα και διάφορους χημικούς παράγοντες
    • Βλάβη των εντερικών κυττάρων, όπως συμβαίνει σε χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, νεοπλασματική διήθηση και ακτινική εντερίτιδα
    • Επιμένουσα εντερική λοίμωξη είναι από μόνη της αιτία χρόνιας διάρροιας, εκτός από τη λαμβλίαση και την υπέρμετρη ανάπτυξη βακτηριδίων στο λεπτό έντερο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    • Χρόνια λήψη καθαρτικών 
    • Χρόνια λήψη οινοπνεύματος
    • Σοβαρός και μακροχρόνιας εξέλιξης σακχαρώδης διαβήτης
    • Προηγούμενη εγχείρηση, όπως χολοκυστεκτομή, γαστρεκτομή, βαγοτομή, εντεροκτομή ή εντερική παράκαμψη 
    • Συναισθηματική αστάθεια 
    • AIDS/Λοίμωξη από HIV
    • Διαιτητικά βοηθήματα (π.χ. αυτά που περιέχουν σορβιτόλη ή μαννιτόλη)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Το πιο συχνό και δύσκολο δίλλημα είναι η διάκριση μεταξύ "λειτουργικής" διαταραχής και οργανικής βλάβης 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αιμοδιάγραμμα και βασικός βιοχημικός έλεγχος, συνήθως δεν προσφέρουν πολλά, εκτός από περιπτώσεις που αποτελούν ένδειξη υποκείμενης ή σχετιζόμενης πάθησης ή ηλεκτρολυτικών διαταραχών, όπως είναι η υποκαλιαιμία 
    • Μικροσκοπική εξέταση κοπράνων για αυγά και παράσιτα
    • Πολύ χρήσιμη είναι και η μακροσκοπική εξέταση του δείγματος κοπράνων για παθογόνα βακτήρια
    • Αν υπάρχει υποψία εκκριτικής διάρροιας, ο προσδιορισμός ορισμένων πεπτιδίων στον ορό (π.χ. γαστρίνη, εντεροπεπτίδιο) μπορεί να αποβεί χρήσιμος 
    • Συλλογή κοπράνων 24ώρου προκειμένου να εκτιμηθεί ο όγκος τους 
    • Μέτρηση λίπους κοπράνων μετά από δίαιτα που να περιλαμβάνει 100 gr λίπος/ημέρα
    • Μέτρηση Na+ και Κ+ κοπράνων
    • Ωσμωτικότητα ορού -2 x (Na+ + Κ+) = ωσμωτικό χάσμα. Μεγάλο ωσμωτικό χάσμα υποδηλώνει λήψη ωσμωτικά ενεργού υλικού (π.χ. σορβιτόλης), ενώ μικρό ωσμωτικό χάσμα δηλώνει εκκριτική αιτιολογία

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    • Κανένα στην κοινή λειτουργική διάρροια
    • Όταν υπάρχουν, τα ευρήματα είναι εκείνα της υποκείμενης πάθησης

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Για τη διάκριση μεταξύ ωσμωτικής και εκκριτικής διάρροιας είναι σκόπιμο να τεθεί ο ασθενής σε νηστεία. Η ωσμωτική διάρροια θα υποχωρήσει, ενώ η εκκριτική θα παραμείνει ανεπηρέαστη
    • Αν υπάρχει υποψία λήψης καθαρτικών, απαιτείται έλεγχος των κοπράνων για φαινολοφθαλεΐνη και ανθρακινόνες 
    • Η δοκιμασία εισπνοής υδρογόνου μπορεί να είναι χρήσιμη στην ανίχνευση δυσανεξίας σε δισακχαρίτες και στην υπερανάπτυξη εντερικής βακτηριακής χλωρίδας 
    • Σε υποψία εντερικής δυσαπορρόφησης, βιοψία βλεννογόνου του 12δακτύλου (συνήθως ενδοσκοπική). Αυτή συνήθως δεν γίνεται, εκτός και υπάρχουν ενδείξεις στεατόρροιας 
    • Αν υπάρχει υποψία κολλαγονώδους ή μικροσκοπικής κολίτιδας (κυρίως σε ηλικιωμένες γυναίκες), γίνονται κολονοσκόπηση και βιοψία του βλεννογόνου εντέρου 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ο βαριούχος υποκλυσμός και το βαριούχο γεύμα μπορεί να δώσουν στοιχεία για φλεγμονώδη νόσο του εντέρου ή για άλλη εντερική αλλοίωση

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Η πρωκτοσιγμοειδοσκόπηση συνιστάται σε όλες τις περιπτώσεις 
    • Κολονοσκόπηση αν η διάρροια σχετίζεται με παρουσία αίματος στα κόπρανα ή με έλλειψη σιδήρου 
    • Πλήρης κολονοσκόπηση συνήθως δεν συνιστάται, εκτός αν απαιτείται η διερεύνηση μιας συγκεκριμένης κατάστασης 
    • Ύπαρξη εντερικής μελάνωσης στην ενδοσκόπηση, δηλώνει συχνή χρήση καθαρτικών ανθρακινόνης 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΔΙΑΡΡΟΙΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωνοσοκομειακή σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Εξαίρεση όταν σοβαρή συνεχής διάρροια έχει προκαλέσει διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών που απαιτούν διόρθωση με παρεντερική χορήγηση υγρών 

    Type 1 Type 2 Type 3 Type 4 Type 5 Type 6 Type 7 1

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Όταν οι διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών είναι ήπιες, από το στόμα χορήγηση διαλυμάτων αλάτων είναι συνήθως αρκετή 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Περιορισμένη μόνο για τον εξαντλημένο ασθενή 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Συνήθως δεν απαιτούνται περιορισμοί, εκτός από τις περιπτώσεις τροφών που επιτείνουν τη διάρροια, όπως τα δαμάσκηνα, κλπ. Είναι σκόπιμο να αποφεύγονται τα προϊόντα που περιέχουν λακτόζη για 2 εβδομάδες μετά από ιογενή γαστρεντερίτιδα
    • Μείωση ή αποφυγή των προϊόντων που περιέχουν λακτόζη (γαλακτοκομικά, κλπ) στις περιπτώσεις δυσανεξίας στη λακτόζη
    • Δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε γλουτένη είναι απαραίτητη στις περιπτώσεις κοιλιοκάκης 
    • Στις περιπτώσεις χρόνιας διάρροιας που εναλλάσσεται με δυσκοιλιότητα, συμπληρώματα υδρόφιλων κολλοειδών (π.χ. ψύλλιο ή συνθετικά ανάλογα) μπορεί να βοηθήσουν στην ομαλοποίηση των κενώσεων 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Απλουστευμένη εξήγηση της φυσιολογίας του εντέρου 
    • Διαβεβαίωση για την πολυμορφία της εντερικής λειτουργίας, καθώς και για το ότι ευκαιριακή ήπια διάρροια δεν σημαίνει αναγκαστικά δηλητηρίαση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Η επιλογή εξαρτάται από τη διάγνωση, αν είναι δυνατόν, της υποκείμενης αιτίας. Οι παρακάτω δόσεις αναφέρονται σε ενήλικες.

    Μη ειδική καταστολή της διάρροιας:

    • Υδαρείς κενώσεις μπορεί να οφείλονται στη χρήση υδρόφιλων κολλοειδών, όπως είναι το ψύλλιο και τα συνθετικά ανάλογα που είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στην αντιμετώπιση των εναλλαγών διάρροιας δυσκοιλιότητας
    • Διφαινοξυλάτη 5-20 mg την ημέρα ή λοπεραμίδη 4-16 mg την ημέρα, σε δόσεις που υπολογίζονται και χορηγούνται ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε σθενούς (τα οπιοειδή, όπως η κωδεΐνη, είναι επίσης αποτελεσματικά, αλλά η χρήση τους έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί)
    • Καολίνη/πηκτίνη 1-8 κουταλάκια την ημέρα κατανεμημένα ανάλογα με τις ανάγκες του ασθενούς 

    Στους πιο ειδικούς παράγοντες περιλαμβάνονται:

    • Σε δυσανεξία στη λακτόζη, συμπλήρωμα λακτάσης 
    • Σε διάρροια λόγω πεπτιδίων, σωματοστατίνη 
    • Σε γαστρική υπερέκκριση, ανταγωνιστές των Η2 υποδοχέων (π.χ. σιμετιδίνη, ρατινιδίνη)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Στην περίπτωση που μια απλή "λειτουργική" διάρροια επιμένει, θα πρέπει να εκτελείται παραπέρα διερεύνηση για την αποκάλυψη πιθανής υποκείμενης αιτίας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Τα άτομα που πάσχουν από χρόνια διάρροια θα πρέπει να απέχουν από διαρροιογόνες τροφές, όπως η σορβιτόλη 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Σε σοβαρές περιπτώσεις, διαταραχές ύδατος και ηλεκτρολυτών 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Ήπια διάρροια που εκδηλώνεται ευκαιριακά και ανταποκρίνεται σε απλά μέτρα είναι ακίνδυνη. Όταν όμως αυτό συμβαίνει συνεχώς μπορεί να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Χρόνιες φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου (ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn), σύνδρομα δυσαπορρόφησης, διαβήτης, κλπ.

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Τα βρέφη και τα παιδιά παρουσιάζουν συνήθως διάρροια διαιτητικής αρχής η οποία εξαφανίζεται με την ηλικία 

    Γηριατρικό: Οι ηλικιωμένοι που κατά τη διάρκεια της ζωής τους είχαν φυσιολογική εντερική λειτουργία είναι σπάνιο να αποκτήσουν διάρροια λόγω ηλικίας και μόνο. Αντίθετα, αυτοί που πάντα είχαν τάση για διάρροια, μπορεί να διαπιστώσουν αυξανόμενο πρόβλημα με την πάροδο της ηλικίας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Integris Featured Chronic Constipation and Diarrhea

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις ανοσοανεπάρκειες

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Συμπληρώματα διατροφής για τη φλεγμονώδη νόσο εντέρου

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Φασιολοψίαση

    Όλα τα κόλπα για να σταματήσετε τη διάρροια

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Μικροσκοπική κολίτιδα

    Νόσος του Crohn

    Σύνδρομο Zollinger-Ellison

    Χρήσιμες συνταγές βοτάνων για τη διάρροια

    Ιατρικές συνταγές με θυμάρι

    Όλες οι ασθένειες ξεκινούν από το έντερο

    Λάδι μασάζ με χαμομήλι

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με θρούμπι

    Εκκολπωματική νόσος

    Ορθομοριακή αποτοξίνωση του γαστρεντερικού συστήματος

    Συμπληρώματα διατροφής για τις παθήσεις του πεπτικού

    Καλπροτεκτίνη κοπράνων

    Έλεγχος λοιμώξεων από εντερόκοκκους στο νοσοκομείο

    Αίμα του δράκου

    Το μινθέλαιο

    Σταφυλοκοκκική λοίμωξη

    Η κοιλιοκάκη

    Acai berries

    Η σχιστοσωμίαση

    Λεπτοσπείρωση

    Οξεία γαστρεντερίτιδα σε παιδιά

    Εντεροκολίτιδα από υερσίνια

    Όταν έχετε διάρροια

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Η λίστα με τα φιλικά βακτήρια

    Λιστερίωση

    Υπάρχουν κίνδυνοι από την Ακτινοθεραπεία;

    Η διατροφή κατά την ακτινοθεραπεία

    Όταν ταξιδεύετε σε προορισμούς υψηλού κινδύνου

    Οι κανόνες υγιεινής για τα τρόφιμα

    Να πλένετε συχνά τα χέρια σας

    www.emedi.gr

     

  • Νόσος Paget του μαστού Νόσος Paget του μαστού

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο Paget του μαστού

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Νόσος Paget του μαστού είναι σπάνιος τύπος καρκινώματος που εμφανίζεται ετερόπλευρα, όπως η δερματίτιδα της θηλής του μαστού, αντιπροσωπεύοντας την επέκταση ενός υποκείμενου καρκινώματος στην επιδερμίδα του μαζικού πόρου 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς αδένες

    Επικρατέστερη ηλικία: 40-75 ετών 

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    • Αλλαγές στο δέρμα της θηλής του μαστού, που δεν απαντούν στη συντηρητική θεραπεία
    • Κνησμός στη θηλή
    • Αίσθημα καύσου στη θηλή
    • Έκκριμα από τη θηλή 
    • Αιμορραγία από τη θηλή
    • Εκζεματοειδείς αλλοιώσεις στη θηλή
    • Όγκος μαστού 
    • Διάβρωση στη θηλή
    • Έλκη στη θηλή 
    • Τοπική υπεραιμία
    • Τοπικό οίδημα

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    Η ασθένεια προκύπτει από έναν υποκείμενο καρκίνο του μαστού των πόρων. Τα καρκινικά κύτταρα από τον αρχικό όγκο στη συνέχεια ταξιδεύουν μέσω των αγωγών γάλακτος στη θηλή και το περιβάλλον δέρμα του. Μια άλλη θεωρία είναι ότι η ασθένεια μπορεί να αναπτυχθεί ανεξάρτητα στη θηλή.

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    Παράγοντες κινδύνου που επηρεάζουν την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου του Paget του μαστού είναι οι ίδιοι παράγοντες που επηρεάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης οποιουδήποτε άλλου τύπου καρκίνου του μαστού.

    Μερικοί παράγοντες που κάνουν μια γυναίκα πιο ευαίσθητη στον καρκίνο του μαστού περιλαμβάνουν:

    • Ηλικία: Οι πιθανότητές να αναπτύξετε καρκίνο του μαστού αυξάνονται καθώς γερνάτε.
    • Ένα ατομικό ιστορικό καρκίνου του μαστού: Εάν είχατε καρκίνο του μαστού σε ένα στήθος, έχετε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στο άλλο στήθος.
    • Ένα προσωπικό ιστορικό ανωμαλιών του μαστού: Εάν είχατε λοβιακό καρκίνωμα in situ ή άτυπη υπερπλασία, ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του μαστού είναι υψηλότερος. Ορισμένες καλοήθεις καταστάσεις μαστού σχετίζονται, επίσης, με ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο.
    • Οικογενειακό ιστορικό: Εάν έχετε μητέρα, αδελφή ή κόρη με καρκίνο του μαστού ή των ωοθηκών ή και τα δύο, ή ακόμη και έναν πατέρα ή αδελφό με καρκίνο του μαστού, έχετε περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξετε καρκίνο του μαστού. Κληρονομική γονιδιακή μετάλλαξη που αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού: Τα ελαττώματα σε ένα από τα πολλά γονίδια, ειδικά το BRCA1 ή το BRCA2, σας θέτουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού, καθώς και καρκίνου των ωοθηκών και άλλων καρκίνων. Τέτοια ελαττώματα ευθύνονται για λιγότερους από 1 στους 10 καρκίνους του μαστού.
    • Πυκνός ιστός μαστού: Οι γυναίκες με πυκνό ιστό μαστού, όπως φαίνεται στη μαστογραφία, αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου του μαστού.
    • Έκθεση σε ακτινοβολία: Εάν λάβατε ακτινοθεραπεία στο στήθος ως παιδί ή νεαρός ενήλικας για τη θεραπεία άλλου καρκίνου, είναι πιο πιθανό να αναπτύξετε καρκίνο του μαστού αργότερα στη ζωή.
    • Υπερβολικό βάρος: Τα πολλά κιλά, περισσότερο από ό, τι είναι υγιές για την ηλικία και το ύψος σας αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού - ειδικά μετά την εμμηνόπαυση και εάν έχετε αποκτήσει βάρος ως ενήλικας.
    • Αντικατάσταση ορμονών: Η λήψη οιστρογόνων μετά την εμμηνόπαυση αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού για ορισμένες γυναίκες.
    • Φυλή: Οι λευκές γυναίκες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού από τις μαύρες ή τις ισπανικές γυναίκες, αλλά οι μαύρες γυναίκες είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από την ασθένεια.
    • Αλκοόλ: Η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

    Η ύπαρξη ενός ή περισσότερων παραγόντων κινδύνου δε σημαίνει απαραίτητα ότι θα αναπτύξετε καρκίνο του μαστού. Οι περισσότερες γυναίκες με καρκίνο του μαστού δεν έχουν γνωστούς παράγοντες κινδύνου.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Έκζεμα
    • Ψωρίαση
    • Όγκοι δέρματος (π.χ. νόσος του Bowen)
    • Καρκίνωμα ακανθοκυτταρικό
    • Καρκίνωμα βασικοκυτταρικό 

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ 

    • Μικροσκοπικά: Διήθηση της επιδερμίδας με μεγάλα, ελαφροχρωματικά, κακοήθη κύτταρα
    • Υποκείμενο αδενοκαρκίνωμα του πόρου

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Οι δοκιμές για την αξιολόγηση της κατάστασής σας μπορεί να περιλαμβάνουν:

    • Κλινική εξέταση μαστού και φυσική εξέταση: Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέτασης, ο γιατρός σας ελέγχει φυσικά για ασυνήθιστες περιοχές και στα δύο στήθη, σημειώνοντας την εμφάνιση του δέρματος πάνω και γύρω από τις θηλές και ελέγχει για τυχόν εξογκώματα ή περιοχές πάχυνσης.
    • Μαστογραφία - Ακτινογραφία του ιστού του μαστού - μπορεί να υποδεικνύει εάν οι αλλαγές στη θηλή και το δέρμα συνδέονται με έναν υποκείμενο καρκίνο του μαστού, όπως συμβαίνει, συνήθως, στην ασθένεια του μαστού Paget. Εάν τα αποτελέσματα από τη μαστογραφία και στα δύο στήθη δεν αποκαλύψουν σημεία καρκίνου του μαστού, ο γιατρός μπορεί να σας συστήσει την απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI), η οποία μπορεί να ανιχνεύσει καρκίνο που δεν μπορεί να αναδειχθεί με τη μαστογραφία.
    • Βιοψία μαστού. Κατά τη διάρκεια μιας βιοψίας, ο γιατρός σας λαμβάνει ένα μικρό δείγμα ιστού από το δέρμα της θηλής για εξέταση με το μικροσκόπιο. Εάν έχετε εκκένωση υγρού από τη θηλή, μπορεί, επίσης, να συλλεχθεί δείγμα του εκκρίματος. Εάν εντοπιστούν καρκινικά κύτταρα στα δείγματα που συλλέχθηκαν, γίνεται παραπομπή σε χειρουργό μαστού. Καλύτερα να μη γίνεται βιοψία...
    • Βιοψία λεμφαδένα φρουρού: Εάν έχετε διηθητικό καρκίνο του μαστού, οι λεμφαδένες κάτω από το βραχίονα (μασχαλιαίοι λεμφαδένες) πρέπει να ελεγχθούν για να φανεί εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε αυτήν την περιοχή. Αυτό μπορεί να γίνει με μια διαδικασία γνωστή ως βιοψία λεμφαδένα φρουρού. Κατά τη διάρκεια της βιοψίας, ο χειρουργός εντοπίζει τους φρουρούς - τους πρώτους λεμφαδένες που δέχονται την αποστράγγιση από όγκους του μαστού και, ως εκ τούτου, την πρώτη θέση που θα ταξιδέψουν τα καρκινικά κύτταρα. Εάν ένας λεμφαδένας φρουρός αφαιρεθεί, εξεταστεί και βρεθεί ότι είναι φυσιολογικός, η πιθανότητα εύρεσης καρκίνου σε οποιονδήποτε από τους υπόλοιπους λεμφαδένες είναι μικρή και δε χρειάζεται να αφαιρεθούν άλλοι λεμφαδένες. Καλύτερα να μη γίνεται λεμφαδενεκτομή...

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

    Συνήθως, γίνεται βιοψία σε κάθε χρόνια ή μη ιάσιμη βλάβη της θηλής του μαστού. Καλύτερα να μη γίνεται βιοψία...

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Χειρουργική επέμβαση 
    • Ακτινοθεραπεία 
    • Χημειοθεραπεία 
    • Θεραπεία με ορμόνες 
    • Εναλλακτικές θεραπείες καρκίνου μαστού

    pagets disease of the nipple 430628 color V1 2fb439b728044224b157b2664d2ec3f7

    Χειρουργική επέμβαση για τη νόσο Paget του μαστού: Ο τύπος της χειρουργικής επέμβασης εξαρτάται από την κατάσταση του δέρματος γύρω από τη θηλή σας και από το πόσο προχωρημένος είναι ο υποκείμενος καρκίνος.

    Οι χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν:

    1. Απλή μαστεκτομή: Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει την αφαίρεση ολόκληρου του μαστού, αλλά όχι των λεμφαδένων στη μασχάλη (μασχαλιαίοι λεμφαδένες). Μια απλή μαστεκτομή μπορεί να συνιστάται σε περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει υποκείμενος καρκίνος του μαστού αλλά δεν έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες.
    2. Ογκεκτομή: Η χειρουργική επέμβαση συντήρησης του μαστού (ογκεκτομή) περιλαμβάνει την αφαίρεση μόνο του νοσούντος τμήματος του μαστού. Ο χειρουργός αφαιρεί τη θηλή και το τμήμα μαστού με τον όγκο σε ένα σχήμα σφήνας ή κώνου. Ο χειρουργός επικεντρώνεται στην αφαίρεση όσο το δυνατόν λιγότερου ιστού μαστού, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι ο ιστός που αφαιρείται περιλαμβάνει ένα εξωτερικό περιθώριο απαλλαγμένο από καρκινικά κύτταρα, έτσι ώστε να παραμένουν μόνο υγιή κύτταρα. Η ογκεκτομή για τη θεραπεία της νόσου του Paget του μαστού ακολουθείται από ακτινοβολία. Η ογκεκτομή δε συνιστάται εάν δεν μπορείτε να κάνετε ακτινοθεραπεία για κάποιο λόγο. Οι περισσότερες γυναίκες κάνουν ανακατασκευή θηλών μετά τη θεραπεία. Καλύτερα να μη γίνεται ακτινοθεραπεία...

    Συμπληρωματική θεραπεία

    Μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο γιατρός μπορεί να συστήσει πρόσθετη θεραπεία με αντικαρκινικά φάρμακα (χημειοθεραπεία), ακτινοθεραπεία ή ορμονοθεραπεία για την αποτροπή επανεμφάνισης καρκίνου του μαστού. Η ειδική θεραπεία θα εξαρτηθεί από την έκταση του καρκίνου και από το εάν ο όγκος έχει θετικά αποτελέσματα για ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως η ύπαρξη υποδοχέων οιστρογόνων ή προγεστερόνης. Καλύτερα να γίνονται εναλλακτικές θεραπείες , σύμφωνα, με το Μοριακό Προφίλ Όγκου....

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Όπως υπαγορεύεται από τις ανάγκες των ποικίλων τύπων θεραπείας

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ ΝΟΣΟΥ PAGET ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

    Κάνοντας αλλαγές στην καθημερινή σας ζωή μπορεί να συμβάλει στη μείωση του κινδύνου καρκίνου του μαστού:

    • Ρωτήστε το γιατρό σας σχετικά με τον έλεγχο του καρκίνου του μαστού. Συζητήστε με το γιατρό σας πότε να ξεκινήσετε εξετάσεις για τον έλεγχο του καρκίνου του μαστού. Συζητήστε με το γιατρό σας σχετικά με τα οφέλη και τους κινδύνους του προσυμπτωματικού ελέγχου. Μαζί, μπορείτε να αποφασίσετε ποιες στρατηγικές διαλογής για τον καρκίνο του μαστού είναι κατάλληλες για εσάς.
    • Εξοικειωθείτε με τα στήθη σας μέσω της αυτοεξέτασης των μαστών σας. Εάν υπάρχει νέα αλλαγή, εξογκώματα ή άλλα ασυνήθιστα σημάδια στο στήθος σας, μιλήστε αμέσως με το γιατρό σας.
    • Πιείτε αλκοόλ με μέτρο. Περιορίστε την ποσότητα αλκοόλ που πίνετε σε όχι περισσότερο από ένα ποτό την ημέρα, εάν επιλέξετε να πιείτε.
    • Κάντε άσκηση τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας. Στόχος για τουλάχιστον 30 λεπτά άσκησης τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας. 
    • Περιορίστε τη μετεμμηνοπαυσιακή θεραπεία ορμονών. Η συνδυασμένη ορμονική θεραπεία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού. Συζητήστε με το γιατρό σας σχετικά με τα οφέλη και τους κινδύνους της ορμονικής θεραπείας.  
    • Διατηρήστε ένα υγιές βάρος. Εάν το βάρος σας είναι υγιές, εργαστείτε για να διατηρήσετε αυτό το βάρος. Εάν πρέπει να χάσετε βάρος, ρωτήστε το γιατρό σας σχετικά με υγιείς στρατηγικές για να το επιτύχετε. Μειώστε τον αριθμό των θερμίδων που τρώτε κάθε μέρα και αυξήστε το ποσό της άσκησης. Επιλέξτε μια υγιεινή διατροφή. Οι γυναίκες που κάνουν μια μεσογειακή διατροφή με έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και ξηρούς καρπούς μπορεί να έχουν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού. Η μεσογειακή διατροφή επικεντρώνεται κυρίως σε φυτικά τρόφιμα, όπως φρούτα και λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια και ξηρούς καρπούς. Οι άνθρωποι που ακολουθούν τη μεσογειακή διατροφή επιλέγουν υγιή λίπη, όπως το ελαιόλαδο, το βούτυρο και τα ψάρια αντί για το κόκκινο κρέας.

    Μείωση του κινδύνου καρκίνου του μαστού για γυναίκες με υψηλό κίνδυνο:

    • Προληπτικά φάρμακα (χημειοπροφύλαξη). Τα φάρμακα που εμποδίζουν τα οιστρογόνα χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στη μείωση του κινδύνου καρκίνου του μαστού. Οι επιλογές περιλαμβάνουν ταμοξιφαίνη και ραλοξιφαίνη. Οι αναστολείς της αρωματάσης έχουν δείξει κάποια υπόσχεση για τη μείωση του κινδύνου καρκίνου του μαστού σε γυναίκες με υψηλό κίνδυνο. Αυτά τα φάρμακα ενέχουν κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών. Καλύτερα να αποφεύγετε τη χημική ορμονοθεραπεία...
    • Προληπτική χειρουργική επέμβαση. Οι γυναίκες με πολύ υψηλό κίνδυνο καρκίνου του μαστού μπορούν να επιλέξουν να αφαιρεθούν χειρουργικά τα υγιή στήθη τους (προφυλακτική μαστεκτομή). Μπορούν επίσης να επιλέξουν να αφαιρεθούν οι υγιείς ωοθήκες τους για να μειωθεί ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού και καρκίνου των ωοθηκών. Να μην κάνετε, καλύτερα, προληπτικές χειρουργικές επεμβάσεις. Δεν μηδενίζεται ποτέ ο κίνδυνος.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Μεταστάσεις 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Εξαρτάται από το στάδιο του υποκείμενου καρκινώματος του μαστού.

    Στάδιο και δεκαετής επιβίωση ελεύθερης νόσου:

    • 1 - 70-95%
    • 2 - 40-55%
    • 3 - 10-15%
    • 4 - < 5%

    ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ/ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

    Μάθετε τι πρέπει να γνωρίζετε για τον καρκίνο του μαστού. Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον καρκίνο του μαστού, ρωτήστε το γιατρό σας για λεπτομέρειες - τον τύπο, το στάδιο και την κατάσταση των υποδοχέων ορμονών. Ζητήστε καλές πηγές ενημερωμένων πληροφοριών σχετικά με τις επιλογές θεραπείας σας. Η γνώση περισσότερων για τον καρκίνο σας και τις επιλογές σας μπορεί να σας βοηθήσει να αισθανθείτε πιο σίγουροι κατά τη λήψη αποφάσεων θεραπείας. Ωστόσο, ορισμένες γυναίκες μπορεί να μη θέλουν να γνωρίζουν τις λεπτομέρειες του καρκίνου τους. Εάν αισθάνεστε έτσι, ενημερώστε το γιατρό σας. Συζητήστε με άλλους επιζώντες από καρκίνο του μαστού. Μπορεί να σας φανεί χρήσιμο και ενθαρρυντικό να μιλήσετε με άλλες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Βρείτε έναν φίλο ή μέλος της οικογένειας που είναι καλός ακροατής ή μιλήστε με έναν κληρικό ή σύμβουλο. Ρωτήστε το γιατρό σας για παραπομπή σε σύμβουλο ή άλλο επαγγελματία που εργάζεται με επιζώντες από καρκίνο. Κρατήστε τους φίλους και την οικογένειά σας κοντά. Οι φίλοι και η οικογένειά σας μπορούν να παρέχουν ένα κρίσιμο δίκτυο υποστήριξης για εσάς κατά τη διάρκεια της θεραπείας με καρκίνο. Καθώς αρχίζετε να ενημερώνετε τους ανθρώπους για τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού σας, πιθανότατα θα λάβετε πολλές προσφορές για βοήθεια. Σκεφτείτε μπροστά για πράγματα που μπορεί να χρειάζεστε βοήθεια, όπως για την προετοιμασία γευμάτων. Διατηρήστε την οικειότητα με τον σύντροφό σας. Στις δυτικές κουλτούρες, τα γυναικεία στήθη συνδέονται με ελκυστικότητα, θηλυκότητα και σεξουαλικότητα. Λόγω αυτών των στάσεων, ο καρκίνος του μαστού μπορεί να επηρεάσει την εικόνα σας και να διαβρώσει την εμπιστοσύνη σας στις οικείες σχέσεις. Συζητήστε με τον σύντροφό σας για τις ανασφάλειες και τα συναισθήματά σας.

    • Να προσέχετε τον εαυτό σας. Κάντε την ευημερία σας προτεραιότητα κατά τη θεραπεία του καρκίνου.
    • Κοιμηθείτε καλά και αρκετά ώστε να ξυπνάτε ξεκούραστοι.
    • Επιλέξτε μια διατροφή γεμάτη φρούτα και λαχανικά.
    • Βρείτε χρόνο για ήπια άσκηση και για πράγματα που απολαμβάνετε, όπως διάβασμα ή ακρόαση μουσικής.
    • Εάν χρειαστεί, να πάρετε αναρρωτική άδεια για λίγο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είστε αβοήθητοι ή αδύναμοι. Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιείτε όλη σας την ενέργεια για να γίνετε καλά

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Υποκείμενο καρκίνωμα

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Μπορεί επίσης να εμφανιστεί εξωμαστική νόσος Paget

    Η ζωή είναι πολύτιμη.

    Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

     404 2009 1244 Fig1 HTML

    Διαβάστε, επίσης,

    Πρωτοπαθείς κακοήθεις οστικοί όγκοι

    Η ιστορία του καρκίνου του μαστού το 19ο αιώνα

    Νόσος Paget των οστών

    Καρκίνωμα του ανδρικού μαστού

    Κάνναβη και καρκίνος του μαστού

    Τα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο του Paget

    Ο καλύτερος διαγνωστικός έλεγχος για τους μαστούς σας

    www.emedi.gr