Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 13:57

Ψευδοόγκος εγκεφάλου

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(7 ψήφοι)

Η ιδιοπαθής ενδοκρανιακή υπέρταση

Η ιδιοπαθής ενδοκρανιακή υπέρταση ή ψευδοόγκος εγκεφάλου, ICD-10 G93.2 ή η καλοήθης ενδοκρανιακή υπέρταση είναι μια νευρολογική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση (πίεση γύρω από τον εγκέφαλο), σε περίπτωση απουσίας ενός όγκου ή άλλων ασθενειών.

Τα κύρια συμπτώματα είναι πονοκέφαλος, ναυτία και έμετος, καθώς και παλμική εμβοή (ήχοι αντιληπτοί στα αυτιά κατά τον ίδιο ρυθμό όπως ο παλμός της καρδιάς), διπλή όραση και άλλα οπτικά συμπτώματα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε οίδημα της οπτικής θηλής στον οφθαλμό, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε απώλεια όρασης. 

Η διάγνωση της νόσου γίνεται με απεικόνιση του εγκεφάλου και οσφυϊκή παρακέντηση, που παρέχει προσωρινή και μερικές φορές μόνιμη ανακούφιση από τα συμπτώματα. Κάποιοι ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή (με ακεταζολαμίδη), αλλά άλλες περιπτώσεις απαιτούν χειρουργική επέμβαση για να ανακουφιστεί η πίεση.

Η νόσος μπορεί να συμβεί σε όλες τις ηλικίες, αλλά είναι πιο συχνή σε γυναίκες ηλικίας 20-40 ετών, ειδικά σε γυναίκες με παχυσαρκία.  Κατά μέσο όρο, η ΙΕΥ εμφανίζεται σε περίπου ένα ανά 100.000 άτομα, και μπορεί να συμβεί σε παιδιά και ενήλικες. Η διάμεση ηλικία κατά τη διάγνωση είναι τα 30 έτη. Συμβαίνει, κυρίως, στις γυναίκες, ειδικά στις ηλικίες 20 έως 45 ετών, τέσσερις έως οκτώ φορές περισσότερο από τους άνδρες. Το υπερβολικό βάρος και η παχυσαρκία προδιαθέτουν έντονα σε ιδοπαθή ενδοκράνια υπέρταση.  Οι γυναίκες που είναι πάνω από δέκα τοις εκατό από το ιδανικό βάρος του σώματός τους έχουν δεκατρείς φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ΙΕΥ, και το ποσοστό αυτό αυξάνει στις δεκαεννέα φορές στις γυναίκες που είναι πάνω από είκοσι τοις εκατό πάνω από το ιδανικό σωματικό τους βάρος. Στους άνδρες υπάρχει αυτή η σχέση, αλλά η αύξηση είναι μόνο πέντε φορές σε άτομα με πάνω από 20 τοις εκατό πάνω από το ιδανικό σωματικό τους βάρος.


Τα σημεία και συμπτώματα της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης

Το πιο συχνό σύμπτωμα της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης είναι ο πονοκέφαλος, που εμφανίζεται σχεδόν σε όλες (92-94%) τις περιπτώσεις. Είναι χαρακτηριστικά χειρότερη το πρωί, έχει γενικευμένο χαρακτήρα και σφύζει στη φύση του. Μπορεί να σχετίζεται με ναυτία και έμετο. Ο πονοκέφαλος μπορεί να γίνει χειρότερος μετά από οποιαδήποτε δραστηριότητα που αυξάνει περαιτέρω την ενδοκρανιακή πίεση, όπως ο βήχας και το φτέρνισμα. Ο πόνος μπορεί επίσης να επεκτείνεται στο λαιμό και τους ώμους. Πολλοί έχουν παλμικές εμβοές σε ένα ή και τα δύο αυτιά (64 - 87%) και αυτός ο ήχος είναι σύγχρονος με τον παλμό. Διάφορα άλλα συμπτώματα, όπως μούδιασμα των άκρων, γενικευμένη αδυναμία, απώλεια της όσφρησης, και απώλεια συντονισμού, αναφέρονται πιο σπάνια. Στα παιδιά, ειδικά σημεία και συμπτώματα μπορεί να μην υπάρχουν.

Η αυξημένη πίεση οδηγεί σε συμπίεση και έλξη των κρανιακών νεύρων, μια ομάδα νεύρων που προκύπτουν από το στέλεχος του εγκεφάλου και νευρώνουν το πρόσωπο και το λαιμό. Συνηθέστερα, το απαγωγό νεύρο συμμετέχει. Αυτό το νεύρο τροφοδοτεί το μυ που τραβά το μάτι προς τα έξω. Εκείνοι με πάρεση του απαγωγού νεύρου, επομένως, έχουν οριζόντια διπλωπία η οποία είναι χειρότερη όταν το άτομο κοιτάζει προς την προσβεβλημένη πλευρά. Σπανιότερα, το οφθαλμοκινητικό και το τροχιλιακό νεύρο (τρίτο και τέταρτο νεύρο αντίστοιχα) επηρεάζονται και προσβάλλονται οι οφθαλμικές κινήσεις. Το έβδομο κρανιακό νεύρο επηρεάζεται περιστασιακά, με αποτέλεσμα ολική ή μερική αδυναμία των μυών της έκφρασης του προσώπου στη μία ή και στις δύο πλευρές του προσώπου.

Η αυξημένη πίεση οδηγεί σε οίδημα της οπτικής θηλής,  στο σημείο όπου το οπτικό νεύρο εισέρχεται στο βολβό του ματιού. Αυτό συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις της  ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης, αλλά δεν συμβαίνει σε όλους. Εκείνοι που έχουν συμπτώματα, συνήθως, αναφέρουν ''παροδικές οπτικές συσκοτίσεις", δυσκολία και στα δύο μάτια, αλλά όχι απαραίτητα την ίδια στιγμή. Μακροχρόνιο οίδημα της οπτικής θηλής οδηγεί σε απώλεια της όρασης, αρχικά στην περιφέρεια, αλλά σταδιακά προς το κέντρο της όρασης.

Η φυσική εξέταση του νευρικού συστήματος είναι συνήθως φυσιολογική, εκτός από την παρουσία του οιδήματος οπτικής θηλής, η οποία φαίνεται κατά την εξέταση του οφθαλμού με μια μικρή συσκευή που ονομάζεται οφθαλμοσκόπιο ή με μια φωτογραφική μηχανή βυθοσκόπησης.

Εάν υπάρχουν ανωμαλίες των κρανιακών νεύρων μπορεί να υπάρχει στραβισμός (πάρεση τρίτου, τέταρτου, ή πάρεση του απαγωγού νεύρου ή πάρεση προσωπικού νεύρου. Εάν το οίδημα οπτικής θηλής είναι μακροχρόνιο, τα οπτικά πεδία έχουν στενέψει και η οπτική οξύτητα μπορεί να μειωθεί. Ο έλεγχος των οπτικών πεδίων γίνεται με την αυτοματοποιημένη (Humphrey) περιμετρία. Το μακροχρόνιο οίδημα της οπτικής θηλής οδηγεί σε ατροφία και η οπτική θηλή φαίνεται ωχρή και η απώλεια της όρασης επιδεινώνεται.


Αίτια της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης

«Ιδιοπαθής» σημαίνει «άγνωστης αιτιολογίας». Ως εκ τούτου, η νόσος μπορεί να διαγνωστεί μόνο εάν δεν υπάρχει εναλλακτική εξήγηση για τα συμπτώματα.

Η ενδοκρανιακή πίεση μπορεί να αυξηθεί λόγω φαρμάκων όπως παράγωγα υψηλών δόσεων βιταμίνης Α (π.χ. ισοτρετινοΐνη για την ακμή), μακροχρόνια χορήγηση αντιβιοτικών τετρακυκλίνης (για ποικίλα δερματολογικά νοσήματα) και ορμονικά αντισυλληπτικά. Υπάρχουν πολλές άλλες ασθένειες, ως επί το πλείστον σπάνιες, που μπορεί να οδηγήσουν σε ενδοκρανιακή υπέρταση. Αν υπάρχει μια υποκείμενη αιτία, η κατάσταση ονομάζεται "δευτεροπαθής ενδοκρανιακή υπέρταση''. Συχνές αιτίες της δευτεροπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης είναι η αποφρακτική άπνοια κατά τον ύπνο, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η χρόνια νεφρική νόσος, και η νόσος του Behcet. 


Μηχανισμός της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης

Η αιτία της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης δεν είναι γνωστή. Ο κανόνας Monro-Kellie αναφέρει ότι η ενδοκρανιακή πίεση (κυριολεκτικά: πίεση στο εσωτερικό του κρανίου) προσδιορίζεται από την ποσότητα του εγκεφαλικού ιστού, του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (CSF) και το αίμα στο εσωτερικό του οστεώδους κρανιακού θόλου. Ως εκ τούτου, υπάρχουν τρεις θεωρίες ως προς το γιατί η πίεση μπορεί να αυξηθεί σε ιδιοπαθή ενδοκρανιακή υπέρταση: Περίσσεια παραγωγής εγκεφαλονωτιαίου υγρού, αύξηση του όγκου του αίματος ή των ιστών του εγκεφάλου, ή απόφραξη των φλεβών που παροχετεύουν αίμα από τον εγκέφαλο.

Η πρώτη θεωρία, της αυξημένης παραγωγής εγκεφαλονωτιαίου υγρού δεν μπορεί να ερμηνευτεί. Η δεύτερη θεωρία προϋποθέτει αυξημένη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο ή αύξηση στον ίδιο τον ιστό του εγκεφάλου που μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένη πίεση. Δείγματα βιοψίας και διάφορα είδη απεικονίσεων του εγκεφάλου έχουν δείξει αυξημένη περιεκτικότητα σε νερό του ιστού του εγκεφάλου. Η τρίτη θεωρία υποστηρίζει ότι η περιορισμένη φλεβική παροχέτευση από τον εγκέφαλο μπορεί να μειωθεί ως αποτέλεσμα τη συμφόρηση. Πολλοί ασθενείς με ψευδοόγκο εγκεφάλου έχουν στένωση των εγκάρσιων κόλπων.  Δεν είναι σαφές κατά πόσον οι στενώσεις είναι η παθογένεση της νόσου ή ενός δευτερεύοντος φαινομένου ή και τα δύο. Έχει προταθεί ότι ένα θετικός βρόχος βιοανάδρασης μπορεί να υπάρχει που προκαλεί φλεβική στένωση στα εγκάρσιες ιγμόρεια, με αποτέλεσμα φλεβική υπέρταση, μειωμένη επαναρρόφηση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού μέσω αραχνοειδούς κοκκοποίηση και έτσι περαιτέρω αύξηση της ενδοκράνιας πίεσης.


Διάγνωση της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης

Η διάγνωση γίνεται με βάση το ιατρικό ιστορικό και την εξέταση. Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση, γίνεται απεικονιστικός έλεγχος. Η νευροαπεικόνιση, συνήθως με αξονική τομογραφία (CT) ή μαγνητική τομογραφία (MRI), χρησιμοποιείται για να αποκλειστεί οποιαδήποτε μάζα. Σε ιδιοπαθή ενδοκρανιακή υπέρταση οι απεικονιστικές εξετάσεις είναι φυσιολογικές.

Ακτινολογικά ευρήματα σε ασθενείς με ΙΕΥ

•        Διάταση και ελίκωση του ελύτρου του οπτικού νεύρου

•        Επιπέδωση του οπισθίου πόλου του οφθαλμικού βολβού

•        Ενίσχυση του οπτικού νεύρου πριν το ηθμοειδές πέταλο

•        Στένωση ενός ή και των δύο εγκάρσιων φλεβώδων κόλπων

•        Κενό τουρκικό εφίππιο

•        Διεύρυνση του ωοειδούς τρήματος

•        Στένωση του σηραγγώδους κόλπου και του σπηλαίου του Meckel

Μια MRΙ με σκιαγραφικό αποκλείει τη  στένωση /απόφραξη των φλεβικών κόλπων ή την εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση των κόλπων και τις στενώσεις των εγκάρσιων κόλπων. Οι στενώσεις μπορεί να εντοπιστούν πιο επαρκώς και να αξιολογηθούν εγκεφαλική φλεβογραφία και μανομετρία.

Η οσφυϊκή παρακέντηση γίνεται για να μετρηθεί η πίεση και να ληφθεί εγκεφαλονωτιαίο υγρό (CSF) και να αποκλειστούν εναλλακτικές διαγνώσεις. Εάν η πίεση είναι αυξημένη το  ΕΝΥ μπορεί να αφαιρεθεί για παροδική ανακούφιση. Το ΕΝΥ εξετάζεται για μη φυσιολογικά κύτταρα, λοιμώξεις, επίπεδα αντισωμάτων, επίπεδα της γλυκόζης, και επίπεδα πρωτεΐνης. Στην ΙΕΥ, εξ ορισμού όλα αυτά είναι εντός των φυσιολογικών ορίων. Περιστασιακά, η μέτρηση της πίεσης του ΕΝΥ μπορεί να είναι φυσιολογική παρά τα έντονα συμπτώματα. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι η πίεση του ΕΝΥ μπορεί να κυμαίνεται κατά τη διάρκεια της κανονικής ημέρας και μπορεί να χρειαστεί  μακροπρόθεσμη παρακολούθηση της Ενδοκράνιας πίεσης-ICP με έναν καθετήρα πίεσης. 


Ταξινόμηση της ιδιοπαθούς ενδοκράνιας υπέρτασης

Τροποποιημένα κριτήρια Dandy ΙΕΥ

1. Τα συμπτώματα της αυξημένης ενδοκράνιας πίεσης (κεφαλαλγία, ναυτία, έμετος, παροδικές οπτικές συσκοτίσεις, ή οίδημα της οπτικής θηλής)

2. Δεν υπάρχει προσβολή νεύρου με εξαίρεση την προσβολή του απαγωγού (έκτου) νεύρου

3. Ο ασθενής είναι ξύπνιος και σε εγρήγορση

4. ΟΙ CT / MRI είναι φυσιολογικές, χωρίς ενδείξεις θρόμβωσης

5. Η πίεση του ΕΝΥ είναι > από 25 cmH2O και η κυτταρολογική και βιοχημική εξέταση του ΕΝΥ είναι φυσιολογικές.

6. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για την αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση


Θεραπεία ιδιοπαθούς ενδοκράνιας υπέρτασης

Ο πρωταρχικός στόχος στη θεραπεία της ΙΕΥ είναι η πρόληψη της απώλειας όρασης και της τύφλωσης, καθώς και ο έλεγχος των συμπτωμάτων.

Η ΙΕΥ αντιμετωπίζεται κυρίως μέσω της μείωσης της πίεσης του ΕΝΥ και, ενδεχομένως, την απώλεια βάρους σε παχυσαρκία. Η ιδιοπαθής ενδοκράνια υπέρταση μπορεί να ιαθεί μετά την αρχική θεραπεία, μπορεί να έχει αυτόματη ύφεση (αν και μπορεί να εμφανιστεί υποτροπή σε ένα μεταγενέστερο στάδιο), ή μπορεί να γίνει χρόνια.

-Η οσφυονωτιαία παρακέντηση

Διαβάστε, πατώντας εδώ για την οσφυϊκή παρακέντηση

Το πρώτο βήμα στον έλεγχο των συμπτωμάτων είναι η παροχέτευση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με οσφυϊκή παρακέντηση. Εάν είναι απαραίτητο, αυτό μπορεί να εκτελεστεί ταυτόχρονα και διαγνωστική παρακέντηση (όπως γίνεται σε αναζήτηση μιας μόλυνσης του ΕΝΥ). Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή είναι επαρκής για τον έλεγχο των συμπτωμάτων, και καμία περαιτέρω θεραπεία δεν είναι απαραίτητη. 

Η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί εάν χρειαστεί, αλλά αυτό λαμβάνεται γενικά ως μια ένδειξη ότι απαιτούνται πρόσθετες θεραπείες για τον έλεγχο των συμπτωμάτων και στη διατήρηση της όρασης. Οι επαναλαμβανόμενες οσφυϊκές παρακεντήσεις θεωρούνται ως δυσάρεστες από τους ασθενείς, και υπάρχει κίνδυνος λοιμώξεων της σπονδυλικής στήλης, αν γίνεται πάρα πολύ συχνά. Οι επαναλαμβανόμενες οσφυϊκές παρακεντήσεις μερικές φορές είναι απαραίτητες για τον έλεγχο της ενδοκράνιας πίεσης αν η όραση του ασθενούς επιδεινώνεται γρήγορα.

-Η φαρμακευτική αγωγή 

Το καλύτερο φάρμακο για την ενδοκρανιακή υπέρταση είναι η ακεταζολαμίδη (Diamox), το οποίο δρα αναστέλλοντας το ένζυμο της καρβονικής ανυδράσης, και μειώνει την παραγωγή ΕΝΥ από έξι έως 57 τοις εκατό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει υποκαλιαιμία (χαμηλά επίπεδα καλίου στο αίμα), με μυϊκή αδυναμία και μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα. Η acetazolamide δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την κύηση, δεδομένου ότι έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί εμβρυϊκές ανωμαλίες. Επίσης, στον άνθρωπο έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί μεταβολική οξέωση, καθώς και διαταραχές στα επίπεδα των ηλεκτρολυτών στο αίμα των νεογέννητων μωρών. Το διουρητικό φουροσεμίδη χρησιμοποιείται μερικές φορές για θεραπεία, αν η ακεταζολαμίδη δεν είναι ανεκτή, αλλά αυτό το φάρμακο έχει μερικές φορές μικρή επίδραση επί της ενδοκράνιας πίεσης.

Διάφορα αναλγητικά (παυσίπονα) μπορεί να χρησιμοποιηθούν στον έλεγχο των πονοκεφάλων της ενδοκρανιακής υπέρτασης. Εκτός από την παρακεταμόλη, μία χαμηλή δόση του αντικαταθλιπτικού αμιτριπτυλίνης ή του αντισπασμωδικού τοπιραμάτης έχουν δείξει κάποιο επιπλέον όφελος για την ανακούφιση του πόνου.

Η χρήση των στεροειδών στην προσπάθεια να μειωθεί η ενδοκράνια πίεση είναι αμφιλεγόμενη. Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σοβαρό οίδημα οπτικής θηλής.

-Τοποθέτηση stent των φλεβικών κόλπων 

Σε φλεβικές στενώσεις κόλπων που οδηγούν σε φλεβική υπέρταση γίνεται τοποθέτηση stent σε έναν εγκάρσιο κόλπο και αυτό μπορεί να επιλύσει τη φλεβική υπέρταση, οδηγώντας σε βελτιωμένη απορρόφηση του ΕΝΥ, μείωση της ενδοκράνιας πίεσης, θεραπεία του οιδήματος της οπτικής θηλής και των άλλων συμπτωμάτων της ιδιοπαθούς ενδοκράνιας υπέρτασης. Ένα αυτοδιαστελλόμενο μεταλλικό στεντ τοποθετείται μονίμως εντός του κυρίαρχου εγκάρσιου κόλπου σε όλη την στένωση υπό γενική αναισθησία. Σε γενικές γραμμές οι ασθενείς παίρνουν εξιτήριο την επόμενη ημέρα. Οι ασθενείς απαιτούν διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία για περίοδο 3 μηνών μετά την επέμβαση και ασπιρίνη για έως 1 έτος. Συνήθως, υπάρχει βελτίωση κατά 87% στο συνολικό ποσοστό συμπτωμάτων και ποσοστό 90% στη θεραπείας της θηλής. Σημαντικές επιπλοκές εμφανίζονται στο 1,4%) και υπάρχει 11% πιθανότητα υποτροπής, που απαιτείται περαιτέρω επανατοποθέτηση stent. Λόγω της μονιμότητας του στεντ και του κίνδυνου των επιπλοκών, οι περισσότεροι ειδικοί συνιστούν ότι οι ασθενείς με ΙΕΥ πρέπει να έχουν οίδημα της οπτικής θηλής και να έχουν αποτύχει οι υπόλοιπες θεραπείες ή έχουν δυσανεξία στη φαρμακευτική αγωγή πριν από την τοποθέτηση stent.

Η συνεργασία νευρολόγων, νευροχειρουργών και οφθαλμίατρων είναι απαραίτητη. 

-Χειρουργική επέμβαση 

Η αποσυμπίεση των νευρικών ελύτρων και της οπτικής θήκης γίνεται μόνο εάν οι άλλες θεραπείες έχουν αποτύχει, γιατί μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές επιπλοκές. Γίνεται μια τομή στον συνδετικό ιστό του οπτικού νεύρου στο τμήμα πίσω από το μάτι. Δεν είναι εντελώς σαφές πώς προστατεύει το μάτι από την αυξημένη πίεση, αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα είτε εκτροπής της ροής του ΕΝΥ είτε της δημιουργίας μιας ουλής που μειώνει την πίεση. Η διαδικασία μπορεί να προκαλέσει σημαντικές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένης της τύφλωσης σε ποσοστό  1-2%. Η διαδικασία ως εκ τούτου συνιστάται κυρίως σε άτομα που έχουν περιορισμένη συμπτώματα πονοκεφάλου, αλλά σημαντικό οίδημα της οπτικής θηλής ή απειλείται η όρασή τους, ή σε όσους έχουν υποβληθεί σε ανεπιτυχή θεραπεία με στεντ ή έχουν κάποια αντένδειξη αντένδειξη για τη χειρουργική επέμβαση αναστόμωσης. 

Οι χειρουργικές αναστομώσεις, που συνήθως εκτελούνται από νευροχειρουργούς, περιλαμβάνουν τη δημιουργία ενός αγωγού με τον οποίο το ΕΝΥ μπορεί να αποστραγγιστεί σε άλλη κοιλότητα του σώματος. Η αρχική διαδικασία είναι, συνήθως, οσφυοπεριτοναϊκή διακλάδωση, η οποία συνδέει τον υπαραχνοειδή χώρο της οσφυϊκής σπονδυλικής στήλης με την περιτοναϊκή κοιλότητα. Σε γενικές γραμμές, μια βαλβίδα ρύθμισης της πίεσης περιλαμβάνεται στο κύκλωμα για να αποφευχθεί η υπερβολική αποστράγγιση όταν ο ασθενής είναι όρθιος. Οι αναστομώσεις παρέχουν μακροχρόνια ανακούφιση στις μισές περίπου περιπτώσεις και αντικατάσταση γίνεται σε απόφραξη. Κοιλιοκολπική ή κοιλιοπεριτοναϊκή αναστόμωση μπορεί να απαιτηθεί σε επαναλαμβανόμενες αποφράξεις. Αυτές οι διακλαδώσεις εισάγονται σε μία από τις πλευρικές κοιλίες του εγκεφάλου, συνήθως, με στερεοτακτική χειρουργική επέμβαση, και στη συνέχεια συνδέεται είτε με το δεξιό κόλπο της καρδιάς ή την περιτοναϊκή κοιλότητα, αντίστοιχα. Αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει και ως πρώτη γραμμή αναστόμωσης.

Έχει αποδειχθεί ότι στα παχύσαρκα άτομα, η βαριατρική χειρουργική (και ιδιαίτερα η γαστρική χειρουργική επέμβαση παράκαμψης) μπορεί να οδηγήσει στην επίλυση της κατάστασης σε πάνω από 95% των παχύσαρκων ασθενών. 


Πρόγνωση της ιδιοπαθούς ενδοκρανιακής υπέρτασης

Η ιδιοπαθής ενδοκράνια υπέρταση υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν επηρεάζει το προσδόκιμο ζωής. Οι κυριότερες επιπλοκές προκύπτουν από το ανθεκτικό στη θεραπεία οίδημα της οπτικής θηλής. Ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος της όρασης είναι μεταξύ 10 και 25%.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το νευρικό σύστημα

 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Μηνιγγίτιδα

Ακουστικό νευρίνωμα

Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

Σύνδρομο Guillain Barre

Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 8065 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2021 20:32
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την τετρακυκλίνη Χρήσιμες πληροφορίες για την τετρακυκλίνη

    Η τετρακυκλίνη είναι ένα αντιβιοτικό

    Η τετρακυκλίνη είναι ένα αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων λοιμώξεων, όπως ακμή, χολέρα, βρουκέλλωση, πανούκλα, ελονοσία και σύφιλη. Λαμβάνεται από το στόμα. 

    Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ο έμετος, η διάρροια, το εξάνθημα και η απώλεια όρεξης. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες η κακή ανάπτυξη δοντιών εάν χρησιμοποιούνται από παιδιά ηλικίας κάτω των οκτώ ετών, προβλήματα στα νεφρά και εύκολα εγκαύματα. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να βλάψει το μωρό. Η τετρακυκλίνη ανήκει στην οικογένεια των τετρακυκλινών φαρμάκων. Λειτουργεί αναστέλλοντας τη σύνθεση πρωτεϊνών στα βακτήρια.

    Η τετρακυκλίνη κατασκευάστηκε αρχικά από βακτήρια τύπου Streptomyces. 

    Οι τετρακυκλίνες έχουν ένα ευρύ φάσμα αντιβιοτικής δράσης. Διαθέτουν κάποιο επίπεδο βακτηριοστατικής δραστηριότητας έναντι σχεδόν όλων των ιατρικά σχετικών αερόβιων και αναερόβιων βακτηριακών γενών, τόσο θετικών κατά Gram όσο και αρνητικών κατά Gram, με μερικές εξαιρέσεις, όπως η Pseudomonas aeruginosa και ο Proteus spp., τα οποία εμφανίζουν εγγενή αντίσταση. Ωστόσο, η επίκτητη (σε αντίθεση με την εγγενή) αντίσταση έχει πολλαπλασιαστεί σε πολλούς παθογόνους οργανισμούς. Η αντίσταση στον Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Neisseria gonorrhoeae, anaerobes, μελών του Enterobacteriaceae, και πολλών άλλων προηγουμένως ευαίσθητων οργανισμών είναι πλέον αρκετά συχνή. Οι τετρακυκλίνες παραμένουν ιδιαίτερα χρήσιμες στη διαχείριση λοιμώξεων από ορισμένα υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά βακτηριακά παθογόνα, όπως τα Χλαμύδια, το Μυκόπλασμα και η Ρικκέτσια. Είναι επίσης χρήσιμες σε σπειροχαιτικές λοιμώξεις, όπως η σύφιλη, η λεπτοσπείρωση και η νόσος του Lyme. Ορισμένες σπάνιες ή τροπικές λοιμώξεις, όπως ο άνθρακας, η πανούκλα και η βρουκέλλωση, είναι επίσης ευαίσθητα σε τετρακυκλίνες. Τα δισκία τετρακυκλίνης χρησιμοποιήθηκαν στο ξέσπασμα της πανώλης στην Ινδία το 1994. Η τετρακυκλίνη είναι θεραπεία πρώτης γραμμής για τον πυρετό Βραχωδών Ορέων (Rickettsia), τη νόσο του Lyme (B. burgdorferi), τον πυρετό Q (Coxiella), την ψιττακωση, το Mycoplasma pneumoniae και τη ρινική μεταφορά των μηνιγγίτιδων.

    Χρησιμοποιείται σε οδοντιατρικές εφαρμογές.

    Είναι επίσης μία από τις ομάδες αντιβιοτικών που μαζί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία πεπτικών ελκών που προκαλούνται από βακτηριακές λοιμώξεις. Ο μηχανισμός δράσης για την αντιβακτηριακή δράση των τετρακυκλινών βασίζεται στη διακοπή της μετάφρασης πρωτεϊνών σε βακτήρια, καταστρέφοντας έτσι την ικανότητα των μικροβίων να αναπτυχθούν και να επισκευαστούν. Ωστόσο, η μετάφραση πρωτεϊνών διακόπτεται, επίσης, στα ευκαρυωτικά μιτοχόνδρια.

    Η ακόλουθη λίστα παρουσιάζει δεδομένα ευαισθησίας MIC για ορισμένους ιατρικά σημαντικούς μικροοργανισμούς:

    Escherichia coli: 1 μg / mL έως> 128 μg / mL
    Shigella spp.: 1 μg / mL έως 128 μg / mL [7]

    Οι τετρακυκλίνες έχουν, επίσης, δράση εναντίον ορισμένων ευκαρυωτικών παρασίτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι υπεύθυνα για ασθένειες όπως η δυσεντερία που προκαλείται από Naegleria fowleri ή αμόμπα που τρώει τον εγκέφαλο, ελονοσία (ένα πλασμώδιο) και balantidiasis.

    tetracycline 1

    Χρησιμοποιείται ως βιοδείκτης

    Η υδροχλωρική τετρακυκλίνη διατίθεται ως κίτρινη κρυσταλλική σκόνη.

    Δεδομένου ότι η τετρακυκλίνη απορροφάται στα οστά, χρησιμοποιείται ως δείκτης ανάπτυξης οστού. Η επισήμανση τετρακυκλίνης χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της ποσότητας ανάπτυξης των οστών κατά βάρος, εντός μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, συνήθως μιας περιόδου περίπου 21 ημερών. Η τετρακυκλίνη ενσωματώνεται στο οστό και μπορεί να ανιχνευθεί από τον φθορισμό του. Στην "επισήμανση διπλής τετρακυκλίνης", δίνεται μια δεύτερη δόση 11-14 ημέρες μετά την πρώτη δόση και η ποσότητα του οστού που σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος μπορεί να υπολογιστεί μετρώντας την απόσταση μεταξύ των δύο τεστ φθορισμού.

    Η τετρακυκλίνη χρησιμοποιείται επίσης ως βιοδείκτης στην άγρια ​​φύση για την ανίχνευση της κατανάλωσης δολωμάτων που περιέχουν φάρμακα ή εμβόλια. 

    Παρενέργειες τετρακυκλίνης

    Η χρήση αντιβιοτικών τετρακυκλίνης μπορεί:

    Αποχρωματίζει τα μόνιμα δόντια (κίτρινο-γκρι-καφέ), από την προγεννητική περίοδο έως την παιδική ηλικία και την ενηλικίωση. Τα παιδιά που λαμβάνουν μακροχρόνια ή βραχυπρόθεσμη θεραπεία με τετρακυκλίνη  μπορεί να αναπτύξουν μόνιμο καφέ αποχρωματισμό των δοντιών.

    Απενεργοποιείται από τα ιόντα ασβεστίου, οπότε δεν πρέπει να λαμβάνονται με γάλα, γιαούρτι και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα

    Απενεργοποιούνται από τα ιόντα αλουμινίου, σιδήρου και ψευδαργύρου, και δεν πρέπει να λαμβάνονται ταυτόχρονα με τη θεραπεία της δυσπεψίας (ορισμένα κοινά αντιόξινα και φάρμακα για την καούρα)

    Προκαλεί φωτοευαισθησία του δέρματος, επομένως δενσυνιστάται η έκθεση στον ήλιο ή έντονο φως

    Προκαλεί λύκο που προκαλείται από φάρμακα και ηπατίτιδα

    Προκαλεί λιπώδη διήθηση ήπατος

    Προκαλεί εμβοές 

    Παρεμβαίνει στη μεθοτρεξάτη μετατοπίζοντας τη από τις διάφορες θέσεις δέσμευσης πρωτεϊνών

    Προκαλούν αναπνευστικές επιπλοκές, καθώς και αναφυλακτικό σοκ, σε ορισμένα άτομα

    Επηρεάζει την οστική ανάπτυξη του εμβρύου, οπότε θα πρέπει να αποφεύγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

    Σύνδρομο Fanconi μπορεί να προκύψει από την κατάποση τετρακυκλινών που έχουν λήξει.

    Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά το θηλασμό.

    Σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), έχουν αναφερθεί περιπτώσεις συνδρόμου Stevens-Johnson, τοξική επιδερμική νεκρόλυση και πολύμορφο ερυθήμα.

    Το αντιβιοτικό τετρακυκλίνη παρεμποδίζει το σχηματισμό βιταμίνης Κ από τα εντερικά βακτηρίδια.

    Μηχανισμός δράσης τετρακυκλίνης

    Η τετρακυκλίνη αναστέλλει τη σύνθεση πρωτεϊνών αναστέλλοντας τη σύνδεση του φορτισμένου αμινοακυλ-tRNA στη θέση Α του ριβοσώματος. Η τετρακυκλίνη αποκλείει την τοποθεσία Α έτσι ώστε να μην μπορούν να εισέλθουν αμινοακυλ-tRNAs. Η τετρακυκλίνη συνδέεται με την υπομονάδα 30S και 50S μικροβιακών ριβοσωμάτων. [1] Έτσι, εμποδίζει την εισαγωγή νέων αμινοξέων στην νεοεμφανιζόμενη πεπτιδική αλυσίδα.  Η δράση είναι συνήθως ανασταλτική και αναστρέψιμη κατά την απόσυρση του φαρμάκου. Τα κύτταρα των θηλαστικών είναι λιγότερο ευάλωτα στην επίδραση των τετρακυκλινών, παρά το γεγονός ότι η τετρακυκλίνη συνδέεται με τη μικρή ριβοσωμική υπομονάδα τόσο των προκαρυωτικών όσο και των ευκαρυωτικών (30S και 40S, αντίστοιχα). Αυτό συμβαίνει επειδή τα βακτήρια αντλούν ενεργά την τετρακυκλίνη στο κυτταρόπλασμά τους, ακόμη και ενάντια σε μια βαθμίδα συγκέντρωσης, ενώ τα κύτταρα θηλαστικών απλά δεν επηρεάζονται από τους μηχανισμούς της τετρακυκλίνης εντός του κυτοπλάσματος. Αυτό εξηγεί τη σχετικά μικρή επίδραση εκτός της περιοχής της τετρακυκλίνης στα ανθρώπινα κύτταρα. 

    Μηχανισμοί αντίστασης στην τετρακυλίνη

    Τα βακτήρια, συνήθως, αποκτούν αντίσταση στην τετρακυκλίνη από την οριζόντια μεταφορά ενός γονιδίου που είτε κωδικοποιεί μια αντλία εκροής είτε μια ριβοσωμική πρωτεΐνη προστασίας. Οι αντλίες εκροής εκτοξεύουν ενεργά την τετρακυκλίνη από το κύτταρο, εμποδίζοντας τη συσσώρευση ανασταλτικής συγκέντρωσης τετρακυκλίνης στο κυτταρόπλασμα. Οι ριβοσωμικές πρωτεΐνες προστασίας αλληλεπιδρούν με το ριβόσωμα και απομακρύνουν την τετρακυκλίνη από το ριβόσωμα, επιτρέποντας τη συνέχιση της μετάφρασης.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    Story 7 4 1140x570

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

    Χλαμύδια της πνευμονίας

    Σύνδρομο κατάρρευσης μετά από βιασμό

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη βαλανίτιδα

    Αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα

    Λοιμώδης, κοκκιωματώδης αρθρίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις γονοκοκκικές λοιμώξεις

    Λοιμώδης βακτηριακή αρθρίτιδα

    Εντερικά παράσιτα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ελονοσία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις βρογχεκτασίες

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη Δυσφαγία

    Επιδιδυμίτιδα

    Το σύνδρομο Fanconi

    Σκληρυντικοί παράγοντες για πλευροδεσία

    Επιπεφυκίτιδα

    Τροπικό sprue

    Πυώδης ιδρωταδενίτιδα

    Τροπικό θήλωμα

    Κηλιδώδης πυρετός των βραχωδών ορέων

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Χρήσιμες πληροφορίες για την κοινή ακμή

    Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Παρασίτωση από Blastocystis hominis

    Πεπτικό έλκος

    Αφρικανικός τύφος από κρότωνα

    Άτυπη πνευμονία

    Ψευδοόγκος εγκεφάλου

    Η φλεγμονώδης νόσος της πυέλου

    Τραχηλίτιδα

    Σε περίπτωση σεξουαλικής επίθεσης

    Ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

    Τράχωμα

    Ακμή

    Νόσος Lyme

    Νόσος του Whipple

    Βρουκέλλωση

    www.emedi.gr

     

  • Η κυδωνιά Η κυδωνιά

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κυδωνιά

    Η γνωστή μας κυδωνιά ή Cydonia vulgaris ή κυδώνια η κοινή ανήκει στην οικογένεια των Ροδίδων. 

    Είναι δέντρο φυλλοβόλο, οπωροφόρο και καλλιεργείται στα ορεινά. Έχει φύλλα ωοειδή, οξύκορφα, έμμισχα, χνουδωτά. Τα άνθη της είναι ρόδινα και βρίσκονται σε μικρές ομάδες στη βάση των ακραίων φύλλων της. Ο καρπός της είναι μεγάλος, σαρκώδης και αρωματικός με λεπτό χνούδι. Ανθίζει την άνοιξη και τη συναντάμε στα ορεινά μας χωριά.

    Πατρίδα της θεωρείται η Περσία, έχει όμως εξαπλωθεί και καλλιεργείται σε πάρα πολλές χώρες από τα παλιά χρόνια. Σε άγρια κατάσταση συναντιέται περιορισμένη κλίμακα. 

    Οι αρχαίοι Έλληνες τη θεωρούσαν σαν το δέντρο της ευτυχίας και το είχαν αφιερώσει στην Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα και της ομορφιάς.

    Στις βόρειες χώρες, όπου η καλλιέργεια της κυδωνιάς είναι εκτεταμένη, οι λαοί έχουν συνδέσει τις προβλέψεις τους για τον καιρό του χειμώνα με την καρποφορία της κυδωνιάς. Εάν η καρποφορία είναι πλούσια, τότε περιμένουν βαρυχειμωνιά και αντίθετα αν η καρποφορία είναι πενιχρή, ήπιο χειμώνα.

    Η κυδωνιά ήταν συνδεδεμένη με τα μυστικά ορισμένων επαγγελμάτων, όπως των μπαρμπέρηδων που έφτιαχναν από τα κουκούτσια της μια μπριγιαντίνη για το γυάλισμα και στερέωμα των μαλλιών, των ψαλτάδων, τραγουδιστών και ρητόρων που με το νερό των κουκουτσιών της έκαναν γαργάρες για να προφυλάξουν και να διατηρήσουν τη φωνή τους. 

    Στην πατρίδα μας η κυδωνιά είναι δέντρο που ευδοκιμεί και καλλιεργείται, κυρίως, στα ορεινά, όμως στην εποχή τους βρίσκουμε τον καρπό τους σε όλες σχεδόν τις φρουταρίες.

    Χρήσιμα μέρη κυδωνιάς

    Χρήσιμα μέρη της σαν βότανα είναι οι καρποί, τα άνθη και τα φύλλα της.

    Εάν θέλουμε μπορούμε να φυλάξουμε για το χειμώνα κυδώνια φτάνει να διαλέξουμε φρούτα γερά με το κοτσάνι τους και όχι τελείως ώριμα, θα κερώσουμε το κοτσάνι τους και θα τα κρεμάσουμε σε δροσερό σκιερό τόπο. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος για φύλαξη είναι η ξήρανση. Καθαρίζουμε τα κυδώνια από το χνούδι που τα περιβάλλει και το φυλάμε, γιατί όπως θα δούμε έχει και αυτό τη χρήση του σαν βότανο, τα κόβουμε φέτες λεπτές, τα ξηραίνουμε και τα φυλάμε. Το ίδιο και τα κουκούτσια τους, τα άνθη και τα φύλλα της κυδωνιάς. 

    Εάν θα κάνουμε γλυκό κυδωνιού, τότε μπορούμε να μαζέψουμε το χνούδι, τη φλούδα του καρπού και τα κουκούτσια, να τα ξηράνουμε και να τα φυλάξουμε.

    Τα κυδώνια είναι μυρωδάτος καρπός αλλά με στυφή και λίγο υπόξινη γεύση, η οποία χάνεται όταν ψηθούν.

    Περιέχουν σάκχαρο, υδατάνθρακες, μηλικό οξύ, ρητίνη, πηκτίνη, τανίνη, αζωτούχες ουσίες και ανόργανα άλατα.

    Οι σπόροι τους περιέχουν άφθονες βλεννώδεις ουσίες που εντοπίζονται στο φλοιό τους, ενώ τα σπέρματα περιέχουν αμυγδαλίνη. Γι' αυτό οι σπόροι πρέπει να αφήνονται σε κρύο νερό ολόκληροι, χωρίς να τους σπάσουμε, όταν θέλουμε να πάρουμε τις βλεννώδεις ουσίες τους. 

    Οι κυριότερες ιδιότητες των κυδωνιών είναι στυπτικές και μαλακτικές και οφείλονται στα δραστικά τους συστατικά και στον τρόπο προετοιμασίας τους.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κυδωνιά

    Άνθη, φύλλα κυδωνιάς

    Ένα ζεστό ρόφημα από τα άνθη και τα φύλλα της κυδωνιάς, που το ετοιμάζουμε βράζοντας 4 κουταλιές της σούπας βότανο για 5 λεπτά σε δύο ποτήρια νερό, βοηθά σε:

    • Αϋπνίες, παίρνουμε ένα ποτήρι ζεστό ρόφημα πριν πάμε για ύπνο
    • Περιπτώσεις νευρασθένειας και νευρικής ταχυκαρδίας 
    • Βήχας και εμπύρετες καταστάσεις 

    Εξωτερικά το αφέψημα αυτό χρησιμοποιείται με κομπρέσες σε πόνους ματιών και σαν κολλύριο για παθήσεις των ματιών, όπως φλεγμονές, κοκκίνισμα και κουρασμένα μάτια.

    Βάμμα κυδωνιάς

    Αφήνουμε 150 γραμμάρια ψιλοκομμένα φύλλα κυδωνιάς σε μισό λίτρο καθαρό οινόπνευμα για 10 ημέρες, σουρώνουμε και φυλάμε.

    Από το βάμμα αυτό παίρνουμε 20 σταγόνες, διαλυμένες σε λίγο νερό, τρεις φορές την ημέρα, σε περιπτώσεις ψηλής πίεσης.

    511

    Κυδώνια

    Το χνούδι τους είναι αιμοστατικό και με αυτό μπορούμε να σταματήσουμε  μικρές αιμορραγίες, απλώνοντάς το πάνω στην πληγή. Γι' αυτό, όταν θα χρησιμοποιήσουμε κυδώνια φροντίζουμε να αφαιρέσουμε το χνούδι τους, πριν τα πλύνουμε και να το φυλάμε για κάθε ενδεχόμενο. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή ξηρά τα κυδώνια, για τις διάφορες προετοιμασίες και ιδιότητες τους. Τα κυδώνια έχουν στυφή και υπόξινη γεύση, έστω και παραγινομένα, γι' αυτό σπάνια θα βρεθούν άτομα με ιδιαίτερη προτίμηση για το φρούτο αυτό ωμό. Με το ψήσιμο όμως η στυφάδα τους χάνεται, όχι όμως και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες.

    Τα κυδώνια είναι στυπτικά και χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό από τα πανάρχαια χρόνια. Αφέψημα τους χρησιμοποιείται σε δυσεντερίες με εμετούς και ευκοιλιότητες, καθώς και σε περιπτώσεις αιμόπτυσης.

    Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και το σιρόπι των ψητών κυδωνιών χωρίς πρόσθετη ζάχαρη. Τα ψήνουμε σε μέτριο φούρνο να μαλακώσουν, τα στίβουμε και παίρνουμε το χυμό τους. Από το χυμό αυτό συστήνεται να παίρνουμε δύο κουταλιές της σούπας, 2 φορές την ημέρα. Η δοσολογία αυτή είναι για παιδιά, αλλά μπορούμε να την τριπλασιάσουμε για μεγάλους.

    Το λικέρ των κυδωνιών είναι τονωτικό και συστήνεται σε υπερήλικες και σε άτομα που βρίσκονται στο στάδιο ανάρρωσης μετά από σοβαρή αρρώστια. Είναι ευστόμαχο και συστήνεται σε περιπτώσεις δυσπεψίας και ξινίλων στο στομάχι, σε ιλίγγους και σε εμετούς.

    Το κυδωνόκρασο είναι ένα άλλο τονωτικό παρασκεύασμα από τα κυδώνια. Χρησιμοποιείται με κομπρέσες για τη θεραπεία πληγών, με γαργάρες για πληγές στα ούλα και για ερεθισμένα λαιμά, με κολπικές πλύσεις για τη χαλάρωση του κόλπου, ενώ με κομπρέσες καταπολεμεί τη χαλαρότητα του στήθους.

    Το ίδιο αποτέλεσμα για το στήθος έχουν και τα καταπλάσματα με λειωμένα φρέσκα κυδώνια.

    Τα κυδώνια θεωρούνται αφροδισιακά για τις γυναίκες.

    Οι φρέσκες φλούδες των κυδωνιών συστήνονται να τρώγονται από όσους υποφέρουν από το συκώτι τους, από όσους έχουν ενοχλήσεις του λεπτού εντέρου και από όσους υποφέρουν από διάρροιες.

    Τα ψητά κυδώνια όμως με τη φλούδα τους είναι ήπια καθαρτικά, γιατί η φλούδα τους ενεργοποιεί τα έντερα.

    Κουκούτσια κυδωνιών

    Τα κουκούτσια ή σπόροι ή σπέρματα των κυδωνιών ήταν το μυστικό όπλο των ρητόρων, των ψαλτάδων και των μπαρμπέρηδων και αυτό χάριν στη μεγάλη ποσότητα βλέννας που περιέχουν. Περιέχουν 20% βλεννώδεις ουσίες, όπως η κυδωνίνη, αραβινόζη και ξυλόζη, πρωτεΐνες, μηλικό οξύ, αμυγδαλίνη, λιπαρές ουσίες, τανίνη, φωσφορικό οξύ κ.α.

    Η αμυγδαλίνη για την επίδραση του νερού, μετατρέπεται σε κυανούχα ένωση που είναι δηλητηριώδης για τον άνθρωπο. Γι' αυτό και το επαναλαμβάνουμε δεν πρέπει να σπάζονται οι σπόροι, που χρησιμοποιούνται για φαρμακευτικά παρασκευάσματα, ούτε και να τους τρώμε.

    Το κρύο έμβρεγμα των σπόρων των κυδωνιών παίρνεται αφού αφήσουμε 1 κουταλιά της σούπας σπόρους σε ένα ποτήρι κρύο νερό από μια μέχρι τρεις ώρες. Πετάμε τους σπόρους και κρατάμε την παχύρευστη ουσία που μένει. Γλυκαίνουμε με μέλι και παίρνουμε ένα φλιτζανάκι του καφέ τέσσερις φορές την ημέρα.

    Βοηθά σε βρογχίτη, έντονο βήχα και φλέγματα, γιατί ενεργεί μαλακτικά και αποχρεπτικά, σε γαστρεντερικά προβλήματα, όπως εμετούς και διάρροιες, σε βράχνιασμα και φλεγμονές των αναπνευστικών οδών, σε αιμοπτύσεις και μητρορραγίες καθώς και πονοκεφάλους.

    Το ίδιο, αραιωμένο με ίση ποσότητα ροδόσταγμα, βοηθά με γαργάρες, σε προβλήματα του αναπνευστικού.

    Εξωτερικά χρησιμοποιείται και βοηθά σε εγκαύματα, σκασίματα της επιδερμίδας, όπως χιονίστρες, ραγάδες και αιμορροΐδες. Επίσης για σκασίματα στα χείλη και στις ρόγες των μαστών. Ακόμη σε έκζεμα, πρήξιμο, σπυριά και αιματώματα ή μώλωπες.

    Αραιωμένο με ίση ποσότητα ροδόσταγμα βοηθά με κομπρέσες σε ερεθισμένα ματόκλαδα.

    Οι μπαρμπέρηδες έκαναν τη δική τους μπριγιαντίνη από τη βλέννα αυτή των κοκυκουτσιών, που τη χρησιμοποιούσαν για να στερεώσουν και να γυαλίσουν τα μαλλιά των πελατών τους, μουσχοπουλώντας την συνάμα.

    Από τη βλέννα αυτή μπορούμε να κάνουμε το δικό μας κολλύριο για τα μάτια, ενώ μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε συνάμα και σαν μαλακτικό δέρματος:

    • Καλύπτουμε τα κουκούτσια κυδωνιών με απεσταγμένο νερό και τα ανακατεύουμε μέχρι οι βλεννώδεις ουσίες τους περάσουν στο υγρό. Πετάμε τα κουκούτσια και φυλάμε το υγρό σε καθαρό μπουκαλάκι.

    cydonia

    Θεραπευτικά παρασκευάσματα από τα κυδώνια

    Αφέψημα

    Βράζουμε 50 γραμμάρια φύλλα σε τρία ποτήρια νερό για λίγα λεπτά, σουρώνουμε και παίρνουμε τρία ποτήρια την ημέρα. Το αφέψημα αυτό συστήνεται για νευρασθένειες. Για την ευκοιλιότητα, βράζουμε φύλλα ή φλούδα κυδωνιών.

    Κυδωνόκρασο

    Βάζουμε σε μια μπουκάλα με άσπρο αγνό κρασί 3-4 κυδώνια ψιλοκομμένα και τα αφήνουμε για 7-10 μέρες, ανακατεύοντάς τα συχνά. Σουρώνουμε, πετάμε τα κυδώνια και φυλάμε το κρασί, που το χρησιμοποιούμε με μέτρο σαν τονωτικό.

    Λικέρ

    Βάζουμε ίσα μέρη ψιλοκομμένο κυδώνι, ζάχαρη και καθαρό οινόπνευμα σε μια μπουκάλα. Τα κλείνουμε καλά και τα αφήνουμε μέχρι και ένα μήνα, ανακατώνοντάς τα συχνά. Σουρώνουμε και φυλάμε το λικέρ που το χρησιμοποιούμε σε περιπτώσεις δυσπεψίας και ξινίλων στο στομάχι.

    Κυδωνόπαστο

    Πλένουμε και ψήνουμε στο φούρνο μέχρι να μαλακώσουν ενάμιση κιλό κυδώνια. Παίρνουμε τη μαλακή τους σάρκα, προσθέτουμε ένα κιλό ζάχαρη και το βράζουμε σε κατσαρόλα μέχρι να αρχίσουν οι άκρες να ξεκολλούν από τα τοιχώματα της κατσαρόλας. Αφαιρούμε από τη φωτιά, προσθέτουμε θκιούλι για μυρωδιά και ψιλοκομμένα και καθαρισμένα αμύγδαλα, ανακατώνουμε καλά και το απλώνουμε στον πάτο ενός ρηχού ταψιού και το πιέζουμε να πάρει τη φόρμα του. Αφήνουμε να στεγνώσει για 2-3 μέρες, το κόβουμε σε ρόμβους, το πασπαλίζουμε με ζάχαρη και το φυλάμε.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    the quince fruit marmalade jam jelly and membrillo

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Κολοκυθάκια Κολοκυθάκια

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολοκυθάκια

    Τα κολοκυθάκια ή κολοκύθα ή κολοκύθια ή κρεατοκόλοκο ή Cucubita pepo ή Cucubita maxima ή Cucubita longa ανήκουν στην οικογένεια των Κουκουρβιτίδων.

    Είναι φυτά μονοετή, με βλαστούς που απλώνονται στη γη ή αναρριχούνται. Έχουν φύλλα μεγάλα, παλαμόλοβα, τραχιά και με μακρύ μίσχο. Τα άνθη τους είναι μεγάλα κίτρινα ή άσπρα και βρίσκονται στη βάση των φύλλων, χωρίζονται δε στα αρσενικά που είναι άγονα και στα γόνιμα θηλυκά. Ο καρπός τους είναι μικρά πράσινα σε διάφορους τόνους κολοκυθάκια και μεγάλες μακρόστενες κολοκύθες ή κολότζια που τρυφερά πράσινα τρώγονται βραστά. Όταν ωριμάσουν παίρνουν ένα πορτοκαλί χρώμα και οι κολοκύθες τρώγονται ψητές, με πουργούρι και σταφίδες ή γίνονται γλυκό. Το κρεατοκόλοκο ή μαρταγγούρα είναι μακρόστενο κολοκύθι με δερματώδη φλοιό που αφαιρείται πριν το μαγείρευμα. Συνήθως, μαγειρεύεται παραγεμιστό. Είναι το μόνο φυτό από αυτή την ομάδα που τα άνθη του είναι άσπρα. Ανθίζουν από νωρίς την άνοιξη μέχρια αργά το καλοκαίρι σε φυσικές καλλιέργειες και τα κολοκυθάκια ολόχρονα σε καλλιέργειες στα θερμοκήπια.

    Τα κολοκυθάκια είναι ιθαγενές φυτό των Ινδιών που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.

    cucubita1

    Χρήσιμα μέρη κολοκυθιών

    Χρήσιμα μέρη είναι τα κολοκυθάκια, οι κολοκύθες και τα κρεατοκόλακα ή μαρταγγούρες, τα άνθη τους και οι σπόροι τους.

    Δραστικές ουσίες κολοκυθιών

    Τα κολοκυθάκια περιέχουν χλωροφύλλη, βιταμίνη Α, Β1, Β2, Β3 και C, κάλιο, φώσφορο, ασβέστιο, νάτριο και σίδηρο.

    Οι ώριμες κολοκύθες περιέχουν σάκχαρα, βιταμίνη Α, Β1, Β2, C, Ε, οργανικά οξέα, πηκτίνη και προβιταμίνη Α.

    Οι σπόροι τους περιέχουν βιταμίνες του συμπλέγματος Β κι ελάχιστη ποσότητα βιταμίνης Α, ασβέστιο, πρωτεϊνες, μαγνήσιο, λιπαρό λάδι, άμυλο, αιθέριο λάδι, ρητίνη, πεπορεγίνη με ταινιοκτόνες ιδιότητες, κουκουρβιτόλη με κυτταροστατικές ιδιότητες που συστήνεται και για τη διόγκωση του προστάτη.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολοκυθάκια και κολοκύθες

    Τα φρέσκα τρυφερά κολοκυθάκια και οι κολοκύθες είναι διαιτητική τροφή, γιατί τα 100 γραμμάρια περιέχουν, μόλις 15 θερμίδες. Αυτό ισχύει όταν τρώγονται βραστά και ψητά. Με το τηγάνισμα οι θερμίδες τους αυξάνονται.

    Τα κολοκυθάκια και οι κολοκύθες είναι ευστόμαχα, διουρητικά, ευκοίλια και αποτοξινωτικά και συστήνονται βραστά ή ψητά σε δίαιτες αδυνατίσματος, σε κολίτιδα, στομαχικές διαταραχές, νεφρική ανεπάρκεια, οιδήματα, αρτηριοσκλήρωση και υπερχοληστερολαιμία. Η πηκτίνη βοηθά στη διάσπαση του λίπους.

    cucubita2

    Φρέσκος χυμός κολοκυθιών

    Βοηθά σε πόνους αυτιών. Ζεσταίνετε ελαφρά το χυμό και στάζετε 2 σταγόνες σε κάθε αυτί. Ο χυμός αυτός βοηθά και στις αϋπνίες (μισό ποτήρι χυμού πριν τον ύπνο). Το χυμό αυτό μπορείτε να τον γλυκάνετε κατά βούληση με μέλι.

    Η σάρκα τους βρασμένη σε χλιαρό κατάπλασμα βοηθά σε εγκαύματα πρώτου βαθμού, σε σκασίματα της επιδερμίδας και σε πληγές.

    Η μαρμελάδα που γίνεται από τις ώριμες κολοκύθες είναι καθαρτική και δεν αφήνει κατάλοιπα στο πεπτικό σύστημα, γιατί περιέχει γλυσχριματώδεις ουσίες που καθαρίζουν τα έντερα. Η μαρμελάδα αυτή συστήνεται αντί οποιουδήποτε άλλου καθαρτικού παρασκευάσματος. Γίνεται με τον παρακάτω τρόπο:

    • Παίρνετε 200 γραμμάρια μήλα και 800 γραμμάρια κολοκύθα καθαρισμένη και ψιλοκομμένη. Τα βράζετε με λίγο νερό όσο να τα σκεπάσει. Αφού ψηθούν, τα λιώνετε, προσθέτετε κανέλα και λεμόνι και τα δένετε σε μαρμελάδα. Δε βάζετε ζάχαρη.

    Η ομοιοπαθητική τα χρησιμοποιεί σαν πηγή αλάτων για τον οργανισμό και σαν αντιεμετικό σε ναυτίες.

    Η λειωμένη σάρκα των κολοκυθιών, κρύα σαν κατάπλασμα, καταπραΰνει τους πόνους από εγκαύματα πρώτου βαθμού, πονοκεφάλους και φλεγμονές ματιών.

    • Παίρνετε ένα ώριμο κολοκύθι, το κόβετε στη μέση, καθαρίζετε από τους σπόρους του, προσθέτετε ακατέργαστη ζάχαρη, το κλείνετε και το αφήνετε σε δροσερό μέρος, για τα σημερινά δεδομένα στο ψυγείο, για 7 ημέρες. Θα παρατηρήσετε την έβδομη ημέρα ότι έχετε ένα γλυκό χυμό. Από το χυμό αυτό παίρνετε ένα φλιτζανάκι του καφέ, τρεις φορές την ημέρα. Ο χυμός αυτός είναι ηπατικός, στομαχικός και τονωτικός. Συστήνεται ειδικά σε ανάρρωση μετά από σοβαρή αρρώστια ή μεγάλη εγχείρηση.

    Τα βρασμένα κολοκυθάκια και το νερό, μέσα στο οποίο έχουν βράσει, συστήνονται σε νεφρικές ανωμαλίες, σε υπερτροφία του προστάτη, σε κατακράτηση ούρων, ακόμη και σε βρογχικά προβλήματα.

    1000578862 1000014626 1529413489

    Άνθη κολοκυθιών

    Τα άνθη της κολοκυθιάς περιέχουν περισσότερο σίδηρο από ότι τα κολοκυθάκια.

    Τα άνθη τους ξηραμένα και κοπανισμένα να γίνουν σκόνη, βοηθούν με εισπνοές σε πολύποδα της μύτης.

    Αφέψημά τους χρησιμοποιείται με πλύσεις για επούλωση των πληγών.

    Τα άγονα άνθη των κολοκυθιών μαγειρεύονται είτε τηγανισμένα με αυγά είτε παραγεμισμένα.

    Σπόροι κολοκυθιών

    Συνταγή για τα παράσιτα

    Οι σπόροι τους έχουν ανθελμινθικές ιδιότητες και συστήνονται για σκουλήκια στα έντερα.

    Μπορείτε να τους χρησιμοποιείτε με διάφορους τρόπους για το σκοπό αυτό. 

    Καθαρίστε 300 γραμμάρια σπόρους για τους ενήλικες και μέχρι 100 γραμμάρια για τα παιδιά. Τους τρώτε πρωί, κατανήστικοι και μετά μισή ώρα παίρνετε καθαρτικό, για να αποβληθούν τα νεκρά σκουλήκια. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται για 3 συνεχείς ημέρες.

    • Κοπανίζετε τους καθαρισμένους σπόρους στο γουδί με νερό, μέχρι να γίνουν μια πάστα. Προσθέτετε μέλι και τα δουλεύετε καλά. Το μείγμα αυτό το παίρνετε πρωί κατανήστικοι και μετά από μισή ώρα καθάρσιο. Οι αναλογίες οι ίδιες, ενώ η θεραπεία διαρκεί για δύο μέρες. Για τους ενήλικες μόνο: κοπανίζετε καθαρισμένους κολοκυθόσπορους με φύλλα αψιθιάς και τους τρώνε κατανήστικοι.

    Πέραν των ταινιοκτόνων ιδιοτήτων τους, σπόροι των κολοκυθιών είναι ευκοίλιοι και τονωτικοί για τον οργανισμό, αλλά συστήνονται να τρώγονται ωμοί και όχι αλατισμένοι.

    Συστήνονται επίσης σε άτομα με διόγκωση του προστάτη, γιατί βοηθούν να ξεπεραστεί το πρόβλημα. Μπορείτε να τους τρώτε το βράδυ, όταν κάθεστε στην τηλεόραση και ζητάτε κάτι να μασουλάτε ή να τους προσθέτετε στις σαλάτες, πιλάφια και άλλα φαγητά.

    Οι σπόροι τους σε σκόνη και διαλυμένοι σε νερό, μπορούν να αντικαταστήσουν το γάλα, για άτομα που πρέπει να αποφεύγουν για διάφορους λόγους.

    cucubita 3

    Έμπλαστρα για τα οιδήματα

    Βράστε με νερό, λίγα κολοκυθάκια, κολοκάσι κοπανισμένο, λάδι και αλεύρι από κριθάρι και βάλτε το πάνω στα οιδήματα με καταπλάσματα.

    Συνταγή για τη πλευρίτιδα

    Χρησιμοποιείστε 2,5 κιλά κολοκύθια μακριά. Κόψτε τα σε φέτες και βάλτε στην κατσαρόλα 1 λίτρο λάδι και τηγανίστε τα μέχρι να ξεραθούν μετά βγάλτε τα και όταν κρυώσει το λάδι πάλι βάλτε τα και ψήστε τα έως 7 φορές. Μετά λιώστε με μπλέντερ. Φυλάξτε το σε γυάλινο βάζο και όταν χρειαστεί γεμίζετε ένα φλυτζάνι, το ζεσταίνετε τόσο όσο χρειάζεται για να το δεχτεί το σώμα. Αλείφετε τον πάσχοντα και τον δένετε με ζεστά πανιά, φοράει τα ρούχα του και τον ποτίζετε ένα τσάι από χαμομήλι ή από ζαμπούκο ή άνθη κουφοξυλιάς. Πλαγιάστε τον και σκεπάστε τον να ιδρώσει και κατευθείαν να αλλάξει. Αυτό να το κάνει τρεις φορές. 

    Για τον πονοκέφαλο

    Κοπανίστε αμάραντο και κολοκύθι ωμό μέχρι να βγάλουν το ζωμό τους. Έπειτα βάλτε ροδόσταγμα και ροδέλαιο, δηλαδή τριανταφυλλόλαδο και ενώστε τα με τον ζωμό. Αλείψτε το κεφάλι σας και θα γίνετε καλά.

    Αποστήματα 

    Βράστε καλά αψιθιά με κολότζια μαύρα ή κόκκινα, προσθέστε λίγο λάδι και με το μείγμα αυτό κάντε κατάπλασμα για την διάνοιξή τους.

    Πολύποδες της μύτης

    Ξεράνετε και κοπανήστε σε σκόνη άνθη κολοκυθιάς. Βάλτε τα σε ένα κουτάκι και προσθέστε τέσσερις σταγόνες ελαιόλαδο. Το μείγμα αυτό το ρουφάμε από τη μύτη όπως τον καπνό.

    Τα κατάλληλα βότανα για την Υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    SVSQU117

    Διαβάστε, επίσης,

    Υγιεινά κολοκυθάκια στο φούρνο

    Υγιεινά κολοκυθάκια γεμιστά με ρύζι

    Τροφές για όσους έχουν καρκίνο

    Κολοκύθια γεμιστά

    Σούπα με λαχανικά για όσους είναι άρρωστοι

    Κολοκυθοσαλάτα

    Πλήρης οδηγός για την αλκαλική δίαιτα

    Σνακ για να τρώτε όταν κάνετε δίαιτα

    Μεσημεριανό φαγητό χωρίς κρέας

    Οι καλύτερες σαλάτες στην υγιεινή διατροφή

    Γλυκοκολοκυθιά

    Δίαιτα με σούπες

    Ποιες είναι οι αλκαλικές και ποιες οι όξινες τροφές

    Τα οφέλη από τις βραστές σαλάτες

    www.emedi.gr

     

     

  • Δερματίτιδα από στάση Δερματίτιδα από στάση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δερματίτιδα από στάση

    Δερματίτιδα από στάση είναι χρόνιο, μη φλεγμονώδες οίδημα των κάτω άκρων και άκρων ποδιών, που συνοδεύεται από κύκλους εκδορών, δρυφάδων και σχάσεων του δέρματος, ορορροής, εφελκιδοποίησης και φλεγμονής 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς

    Γενετική: Πιθανή οικογενής προδιάθεση 

    Επικρατέστερη ηλικία: Ενήλικες ηλικιωμένοι

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    • Βλάβες ερυθρές, ερυθροϊώδεις, βιολετιές (μερικές φορές πράσινες) οφειλόμενες στην αναγωγή της αιμοσφαιρίνης του φλεβικού αίματος (μεταφλεγμονώδης υπέρχρωση)
    • Κατανομή - αστράγαλοι με συχνή επέκταση στο άκρο πόδι και στο κάτω τριτημόριο της κνήμης
    • Μη φλεγμονώδες οίδημα προηγείται του δερματικού εξανθήματος 
    • Έλκη στάσεως (συχνά συνοδεύουν τη δερματίτιδα από στάση), δευτεροπαθή σε τομές, δρυφάδες, εκδορές του λεπτυσμένου δέρματος που περιβάλλει τον αστράγαλο
    • Ήπιος κνησμός, πόνος (αν το έλκος επιμένει)

    ΑΙΤΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    • Ανεπάρκεια φλεβικών βαλβίδων - η πιο συχνή αιτία επιμόνου οιδήματος αστραγάλων 
    • Τραύμα στο οιδηματώδες ή με εκζεματοειδείς βλάβες δέρμα 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    • Ατοπία 
    • Υπερβολική διέγερση του κύκλου κνησμού - ξεσμού
    • Τραύμα
    • Προηγούμενη εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση 
    • Προηγούμενη εγκυμοσύνη 
    • Προηγούμενη παθολογική κατάσταση 
    • Παχυσαρκία
    • Δευτεροπαθής λοίμωξη 
    • Δίαιτα φτωχή σε πρωτεΐνες 
    • Γήρας 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Άλλες εκζεματοειδείς καταστάσεις:

    • Ατοπική δερματίτιδα
    • Δερματίτιδα εξ επαφής (λόγω τοπικών παραγόντων που χρησιμοποιούνται για αυτοθεραπεία)
    • Νευροδερματίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Καλλιεργήστε τα έλκη στάσεως αν αποφασίσατε να δώσετε αντιβιοτικά (η χρήση των αντιβιοτικών τοπικά ή συστηματικά είναι συζητήσιμη)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Χρόνια φλεγμονή 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Για να διαπιστώσετε αν υπάρχει δευτεροπαθής λοίμωξη καλλιεργήστε τη βάση των ελκών ή τις πυορροούσες εφελκιδοποιημένες επιφάνειες

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Εξωνοσοκομειακός ασθενής
    • Ενδονοσοκομειακή νοσηλεία για εκρίζωση φλεβών ή δερματικά μοσχεύματα

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Ελάττωση του οιδήματος:

    • Ανύψωση του άκρου - πέλματα πάνω από τα γόνατα, γόνατα πάνω από τα ισχία
    • Ελαστικές επιδέσεις αν οι βλάβες είναι ξηρές, ή ελαστικές κάλτσες
    • Θεραπεία με διουρητικά

    Θεραπεία λοιμώξεων:

    • Ο S. aureus ή οι β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι καταπολεμώνται με αντιβιοτικά από του στόματος 
    • Αποικισμός Gram-αρνητικών μικροβίων - τοπικοί αντιμικροβιακοί παράγοντες (αντισηπτικά) ή ευρέος φάσματος τοπικά αντιβιοτικά (π.χ. νεομυκίνη, πολυσπορίνη)

    Αφαίρεση νεκρωμένων ιστών στη βάση του έλκους

    varicose dermatitis or eczema on ankle

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Αποφυγή παρατεταμένης ορθοστασίας 
    • Σωματική δραστηριότητα
    • Ανύψωση κάτω άκρων του κρεβατιού εκτός και αν αντενδείκνυται 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Όχι ειδική. Απώλεια βάρους αν υπάρχει παχυσαρκία

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Τονίστε την ανάγκη σωματικής άσκησης για να διατηρηθούν η κυκλοφορία των κάτω άκρων και οι μύες σε καλή κατάσταση. Η βάδιση είναι ιδανική 
    • Κρατήστε τα κάτω άκρα υπερυψωμένα σε περίπτωση που κάθεστε ή είστε ξαπλωμένοι 
    • Μη φοράτε ζώνες, καλτσοδέτες, κορσέδες με σκληροελαστική υφή
    • Αποφύγετε τις εκδορές
    • Ανυψώστε τα κάτω πόδια του κρεβατιού κατά 5-10 cm  

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΕΡΜΑΤΙΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΣΤΑΣΗ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Υγρά επιθέματα Burow και ψυχρές κρέμες 
    • Τοπικά τριαμσινολόνη 0,1% σε μορφή κρέμας/αλοιφής 3 φορές την ημέρα ή τοπικά βηταμεθαζόνη 
    • Valerate 0,1% κρέμα/αλοιφή/διάλυμα τρεις φορές την ημέρα
    • Τοπικά αντικνησμώδη - πραμοξίνη, καμφορά, μενθόλη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Χορηγήστε αντιβιοτικά με βάση τα αποτελέσματα καλλιεργειών από τα εξιδρώματα ή τη βάση του έλκους 
    • Εφυγραντικά όταν η δερματίτιδα είναι σε ύφεση 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Αν χρησιμοποιείται η μπότα Unna κόψτε διαδοχικά και ξαναεφαρμόστε την μία φορά κάθε εβδομάδα (περιορίζει το οίδημα και προλαμβάνει τις εκδορές)

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Αποφύγετε υποτροπή του οιδήματος, που συνήθως συμβαίνει με πολύ πιεστικές κάλτσες 
    • Τοπικά εφυγραντικά για να αποφευχθεί η ξήρανση του δέρματος και ο συνακόλουθος κνησμός 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Δευτεροπαθής βακτηριακή λοίμωξη 
    • Εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση
    • Αιμορραγία στις περιοχές δερματίτιδας
    • Επιδερμοειδές καρκίνωμα εκεί όπου υπάρχουν μακροχρόνια έλκη στάσεως 
    • Ουλοποίηση που οδηγεί σε μεγαλύτερη πιθανότητα μικρών τραυμάτων 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Χρόνια πορεία με εναλλασσόμενες υφέσεις και εξάρσεις 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Κιρσοί 
    • Άλλη εκζεματοειδής νόσος

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Συχνή σε αυτή την ηλικιακή ομάδα 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το δέρμα, τα μαλλιά και τα νύχια

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το δέρμα, τα μαλλιά και τα νύχια

    4 therapeies tis fusis gia tis allergies kai ti fagoura therapeies tis fusis gia tis allergies kai ti fagoura

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Αποφολιδωτική δερματίτιδα

    Ερυσίπελας

    Για όσους έχουν κιρσούς

    Χρόνια φλεβική ανεπάρκεια

    Χρόνια δερματίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση

    Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση είναι επεισόδια αδυναμίας που σχετίζονται με χαμηλά επίπεδα καλίου (Κ+) στον ορό του αίματος 

    Υπάρχουν δύο μορφές:

    • Οικογενής υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση - είναι η πιο συχνή μορφή και, συνήθως, μεταβιβάζεται με τον αυτοσωματικό επικρατούντα χαρακτήρα
    • Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση σπάνια, συνήθως προσβάλλει άρρενες Ανατολίτες

    Γενετική: Αυτοσωματικός επικρατούν χαρακτήρας 

    Επικρατέστερη ηλικία: Η νόσος εμφανίζεται κατά το τέλος της παιδικής ηλικίας και την εφηβεία (Οικογενής υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση) ή νωρίς κατά την ενηλικίωση (Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση). Εμφάνιση της νόσου μετά την ηλικία των 35 ετών, είναι εξαιρετικά σπάνια

    Επικρατέστερο φύλο:

    • Άνδρες > Γυναίκες (3:1) (Οικογενής υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση)
    • Άνδρες > Γυναίκες (20:1) (Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    • Επεισόδια μυϊκής αδυναμίας των σκελών, διάρκειας λίγων ωρών έως πολλών ημερών 
    • Η προσβολή, χαρακτηριστικά, εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του ύπνου ο οποίος ακολουθεί έντονη εξάσκηση 
    • Οι προσβολές, επίσης, μπορούν να προκληθούν από γεύματα πλούσια σε υδατάνθρακες ή νάτριο (Na+)
    • Το κρύο, η καταπόνηση, το αλκοόλ, τα διουρητικά, η ινσουλίνη ή η επινεφρίνη μπορούν να επιτείνουν τις προσβολές 
    • Η μυϊκή ισχύς, μεταξύ των προσβολών, είναι συνήθως φυσιολογική 
    • Μετά από χρόνια συχνών και παρατεταμένων προσβολών, ο ασθενής μπορεί να αναπτύξει μόνιμη αδυναμία των εγγύς μυϊκών ομάδων 
    • Μυαλγίες 
    • Η αδυναμία των εγγύς μυών είναι μεγαλύτερη από την αδυναμία των μυών των απόμακρων σημείων του σώματος 
    • Οι μύες των οφθαλμών, του προσώπου, της γλώσσας, του φάρυγγα, του λάρυγγα, το διάφραγμα και οι σφιγκτήρες προσβάλλονται σπάνια 
    • Ελάττωση των εν τω βάθει τενοντίων αντανακλαστικών 
    • Διατήρηση της αισθητικότητας

    ΑΙΤΙΑ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    • Η ακριβής παθογένεια είναι άγνωστη 
    • Η ανωμαλία εντοπίζεται στη μυϊκή μεβράνη 
    • Η μυϊκή συστολή γίνεται φυσιολογικά
    • Η διαταραχή μπορεί να σχετίζεται με αυξημένη διαφυγή Na+ μέσα στο κύτταρο, διαμέσου της κυτταρικής μεμβράνης 
    • Η είσοδος Na+ στο κύτταρο ελαττώνει τη διαφορά ηλεκτρικού δυναμικού κατά μήκος της κυτταρικής μεμβράνης, δεν προκαλείται δυναμικό ενεργείας και ο μυς δεν συστέλλεται
    • Καθώς η αντλία Na+ - Κ -ΑΤΡάσης, της κυτταρικής μεμβράνης προσπαθεί να μετακινήσει το Na+ στον εξωκυττάριο χώρο, εξωκυττάριο Κ+ εισέρχεται μέσω της ανταλλαγής ιόντων Na+ - Κ

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    • Άρρεν φύλο
    • Ηλικία μικρότερη των 35 ετών
    • Οικογενειακό ιστορικό (Οικογενής υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση)
    • Ασιατική φυλή (Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση)

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση (επεισοδιακή αδυναμία)
    • Συγγενής παραμυοτονία
    • Νορμοκαλιαιμική περιοδική παράλυση
    • Δηλητηρίαση από βάριο
    • Υπεραερισμός
    • Δευτεροπαθής υποκαλιαιμία (χρήση διουρητικών ή υπακτικών φαρμάκων, διάρροια, έμετοι, νόσος των νεφρών ή των επινεφριδίων, βρώση αργίλου)
    • Βαριά μυασθένεια
    • Σύνδρομο Guillain-Barre
    • Παράλυση προκαλούμενη από κρότωνα
    • Καταπληξία
    • Παράλυση του ύπνου 
    • Προσυγκοπτική κατάσταση 
    • Επεισόδια πτώσης στο έδαφος 
    • Ακινητική επιληψία 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Το κυριότερο εύρημα είναι τα χαμηλά επίπεδα Κ+ στον ορό μέχρι και 1,8 mEq/L
    • Το Κ+ των ούρων είναι φυσιολογικό
    • Αύξηση της Τ3, της Τ4, του ελεύθερου θυρεοειδικού δείκτη και ελάττωση της TSH (μόνο στην υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Η βιοψία μυός μπορεί να δείξει ατροφία, κενοτόπια κεντρικά στο σαρκόπλασμα
    • Η ηλεκτρονική μικροσκόπηση δείχνει ότι τα κενοτόπια προκαλούνται από προοδευτική διάταση του σαρκοπλασματικού δικτύου 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    • Σε ήπια υποκαλιαιμία, αναφαίνονται στο ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) κατάσπαση του ST διαστήματος, επιπέδωση των Τ κυμάτων και παρουσία κυμάτων U
    • Σε βαριά υποκαλιαιμία, στο ΗΚΓ μπορεί να εμφανιστούν οξυκόρυφα Ρ κύματα, επιμήκυνση του P-R διαστήματος και διάταση του QRS
    • Το ηλεκτρομυογράφημα δεν βοηθάει

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Σπινθηρογράφημα θυρεοειδούς με ραδιενεργό ιώδιο (μόνο στην υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση)

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Μπορεί να χρειαστεί να γίνει δοκιμασία πρόκλησης (50-100 gr γλυκόζης από του στόματος με 2-4 gr νατρίου και κατόπιν εξάσκηση ή 50-100 gr γλυκόζης από του στόματος με 10-20 IU ινσουλίνης υποδορίως). Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας, θα πρέπει να υπάρχει συνεχής παρακολούθηση της καρδιακής λειτουργίας 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Βαριά υποκαλιαιμία ή αδυναμία - εισαγωγή στο νοσοκομείο και απαρακολούθηση της καρδιακής λειτουργίας 
    • Ήπια υποκαλιαιμία ή αδυναμία - εξωνοσοκομειακός ασθενής και προσεκτική παρακολούθηση 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Σπανίως, μπορεί να χρειαστεί μηχανική υποστήριξη της αναπνοής 

    Hypokalemic Periodic Paralysis

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Όση ανέχεται ο ασθενής 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Αποφυγή τροφίμων πλουσίων σε υδατάνθρακες και νάτριο 
    • Βρώση φρούτων πλούσιων σε Κ+ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΥΠΟΚΑΛΙΑΙΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Οξεία προσβολή:

    • Από του στόματος χλωριούχο κάλιο (KCl) 0,2 έως 0,4 mEq/Kg, επανάληψη κάθε 15 έως 30 λεπτά ανάλογα με την ανταπόκριση στο ΗΚΓ, στο Κ+ του ορού και στη μυϊκή ισχύ
    • Σε επικίνδυνες για τη ζωή καταστάσεις ή αν υπάρχει έμετος, χορήγηση ενδοφλεβίως KCl σε μαννιτόλη (ο ορός γλυκόζης 5% και ο αλατούχος φυσιολογικός ορός μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση). Άμεση χορήγηση 0,1 mEq/Kg κάθε 5 έως 10 λεπτά με συνεχή ΗΚΓραφική παρακολούθηση και έλεγχο του Κ+ του ορού

    Πρόληψη των προσβολών σε οικογενή υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση:

    • Από του στόματος KCl
    • Ακεταζολαμίδη 125 έως 1.000 mg την ημέρα, εφ'άπαξ ή διαιρεμένα σε δυο δόσεις

    Πρόληψη των προσβολών σε υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση:

    • Αντιμετώπιση της συνυπάρχουσας θυρεοτοξίκωσης με β-ανασταλτικά φάρμακα
    • Η ακεταζολαμίδη αντενδείκνυται

    Αντενδείξεις:

    • Σημαντική ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία, υπερευαισθησία, υπερχλωραιμική οξέωση, επινεφριδιακή ενεπάρκεια, Χαμηλό Na+, K+ ορού (ακεταζολαμίδη
    • Καρδιογενές shock, φλεβοκομβική βραδυκαρδία, κολποκοιλιακός αποκλεισμός 2ου ή 3ου βαθμού, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, βρογχικό άσθμα (προπρανολόλη)

    Προφυλάξεις:

    • Ο ρυθμός της ενδοφλέβιας έγχυσης KCl θα πρέπει να παρακολουθείται, ώστε να προληφθεί η ακατάλληλη χορήγηση μεγάλων και, πιθανώς, θανατηφόρων δόσεων 
    • Η ενδοφλέβια χορήγηση KCl από περιφερική οδό, σε ρυθμό μεγαλύτερο από 10 mEq/ώρα, μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο
    • Νάρκη ή παραισθησίες σε μεγάλες δόσεις (ακεταζολαμίδη)
    • Ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία (προπανολόλη)

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: 

    • Υψηλές δόσεις ασπιρίνης (ακεταζολαμίδη)
    • Ρεζερπίνη, βεραπαμίλη, υδροξείδιο του αργιλίου, φαινυτοΐνη, ριφαμπικίνη, χλωροπρομαζίνη, σιμετιδίνη, θεοφυλλίνη (προπρανολόλη)

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πρόληψη των προσβολών σε οικογενή υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση:

    • Τριαμτερένη 25 έως 100 mg/ημέρα
    • Σπιρονολακτόνη 25 έως 100-200 mg/ημέρα

    Πρόληψη των προσβολών σε υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση με θυρεοτοξίκωση:

    • Προπυλθειουρακίλη, ραδιενεργός "αφαίρεση" του θυρεοειδούς

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση των επιπέδων του Κ+ και των άλλων ηλεκτρολυτών του ορού (αν χορηγείται ακεταζολαμίδη), παρακολούθηση των λειτουργικών δοκιμασιών του θυρεοειδούς (αν χορηγείται προπρανολόλη ή προπυλθειουρακίλη)

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Καρδιακές αρρυθμίες, έκπτωση της αναπνευστικής λειτουργίας

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η συχνότητα των προσβολών, συνήθως, ελαττώνεται με την πάροδο της ηλικίας
    • Μετά από χρόνια συχνών, παρατεταμένων προσβολών, ο ασθενής μπορεί να αναπτύξει μόνιμη αδυναμία των εγγύς μυϊκών ομάδων 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Υπερθυρεοειδισμός με υποκαλιαιμική περιοδική παράλυση και θυρεοτοξίκωση 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Εμφάνιση της νόσου κατά το τέλος της παιδικής ηλικίας ή την εφηβεία

    Γηριατρικό: Η εμφάνιση της νόσου μετά τα 25-35 έτη ζωής είναι εξαιρετικά σπάνια, η συχνότητα των προσβολών, συνήθως, ελαττώνεται με την πάροδο της ηλικίας 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    F5.large

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόσος και σύνδρομο Cushing

    Τοξικότητα δακτυλίτιδας

    Διαβητική κετοξέωση

    Σύνδρομο Dumping

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ελκώδη κολίτιδα

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Κοιλιακή ταχυκαρδία

    Το σύνδρομο Fanconi

    Τα φάρμακα προκαλούν ανεπάρκεια βιταμινών

    Σπιρονολακτόνη

    Ασκίτης

    Νεφρωνόφθιση

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Ανορεξία και καχεξία στον καρκίνο

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα διουρητικά

    Άποιος διαβήτης

    Δυσκοιλιότητα σε ογκολογικούς ασθενείς

    Μην κόβετε το αλκοόλ απότομα

    Η κοιλιοκάκη

    Αν έχετε συχνά ταχυκαρδία

    Συρίγγια γαστρεντερικού συστήματος

    Aναπνευστική αλκάλωση

    Αλδοστερόνη

    Mεταβολική αλκάλωση

    www.emedi.gr