Τρίτη, 08 Ιουλίου 2014 19:28

Τα καρκινικά μονοπάτια των σαρκωμάτων

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Στοχευμένες θεραπείες για τα σαρκώματα

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Ειδ. Παθολόγος-Ογκολόγος, PhD, MD

Οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες χαρακτηρίζουν πολλούς παιδικούς συμπαγείς όγκους, όπως η t(11;22)(q24;q12) στο σάρκωμα Ewing's και τα περιφερικά νευροεπιθηλιώματα.

Η t(X;18)(p11.2;q11.2) μετάθεση στα συνοβιακά σαρκώματα συντήκει το γονίδιο SYT από το χρωμόσωμα 18 σε ένα από τα δύο ομόλογα γονίδια στο Xp11, SSX1 ή SSX2 και σχηματίζουν μία πρωτεϊνη σύντηξης που μπορεί να ενεργοποιήση την έκφραση της κυκλίνης D1.

Aρχέχονοι νευροεκτοδερμικοί όγκοι περιέχουν ένα ισοχρωμόσωμα για το μακρύ σκέλος του χρωμοσώματος 17 {i(17)(q10)}.

Στο κυψελιδικό ραβδομυοσάρκωμα, t(2;13)(q35;q14) και t(1;13)(p36;q14) οι μεταθέσεις επαναδιοργανώνουν τα PAX3 και PAX7, που είναι μέλη  της οικογένειας των ζευγών των μεταγραφικών παραγόντων που συντήκουν αυτά τα γονίδια με το FKHR, που είναι μέλος της οικογένειας των παραγόντων που μοιάζουν με το κεφάλι πιρουνιού. Τα προκύπτοντα PAX3-FKHR και PAX4-FKHR χιμαιρικά γονίδια κωδικοποιούν πρωτεϊνες που με το τμήμα της δέσμευσης του DNA του PAX3/PAX7 και το τμήμα ενεργοποίησης της μεταγραφής του FKHR, ενεργοποιούν την μεταγραφή στα τμήματα δέσμευσης των  PAX με υψηλότερη ικανότητα από ότι οι ανταποκρινόμενες wild-type πρωτεϊνες PAX.

H αναγνώριση μιας από αυτές τις μεταθέσεις με PCR (αντίδραση αλυσιδωτής πολυμεράσης) είναι σημαντική για την ταξινόμηση όγκων από μικρά στρογγυλά κύτταρα.

Άλλες μεταλλάξεις περιλαμβάνουν την υπερέκφραση του γονιδίου N-MYC σε προχωρημένα νευροβλαστώματα, την απώλεια του RB από το χρωμόσωμα 13 στο ρετινοβλάστωμα, την απώλεια του γονιδίου WT1 σε όγκο του Wilms', την διαγραφή του tp 36 στο νευροβλάστωμα, τις μεταλλάξεις MN1 ή την απώλεια του χρωμοσώματος 22 στο μηνιγγίωμα και την απώλεια των αλληλίων στο 9p στα γλοιώματα.

Φυσικά με το παρόν κείμενο γίνεται κατανοητό ότι πρέπει να εφαρμόζεται μόνο εξατομικευμένη θεραπεία στον παιδικό καρκίνο και σύμφωνα με το μοριακό προφίλ του όγκου.

Τα σαρκώματα των ενηλίκων εμπλέκουν την υπερέκφραση του MDM2 γονιδίου που κωδικοποιεί την ουβικουϊτίνη λιγκάση του p53, που είναι μια ένωση που βρίσκεται σε ζωντανά κύτταρα που παίζει ένα ρόλο στην αποικοδόμηση των ελαττωματικών και περιττών πρωτεΐνών και είναι ένα πολυπεπτίδιο απλής αλύσου και λειτουργικά οδηγεί σε ελάττωση της δραστηριότητας του ογκοκατασταλτικού γονιδίου p53.

Διαβάστε, επίσης,

Το καρκινικό μονοπάτι στον καρκίνο του νεφρού

Τα καρκινικά μονοπάτια στο μελάνωμα

Το καρκινικό μονοπάτι στον καρκίνο παχέος εντέρου

Το καρκινικό μονοπάτι στον καρκίνο του μαστού

Οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία

Έτσι προκαλείται ο καρκίνος

Τα ογκοκατασταλτικά γονίδια στον Κυτταρικό Κύκλο

Τo καρκινικό μονοπάτι

Τα μονοπάτια του καρκίνου

Ογκογονίδια

Ανοσοϊστοχημεία στον καρκίνο

Η χρήση του καρυότυπου στην ογκολογία

Διαγνωστικά τεστ του ανθρώπινου γονιδιώματος

Μεθυλίωση του DNA

Ο ρόλος της απόπτωσης στον καρκίνο

Ο ρόλος του p53 στον καρκίνο του μαστού

Μονοπάτι PI3K/AKT/mTOR

Ινώδης δυσπλασία των οστών

Γνωστοί παράγοντες που προκαλούν καρκίνο

Οι στρωματικοί όγκοι γαστρεντερικού συστήματος μοντέλο στοχευόμενης θεραπείας

Σάρκωμα Ewing

Σαρκώματα μαλακών μορίων

Ρετινοβλάστωμα

Πρωτοπαθές σάρκωμα του πνεύμονα

Χόρδωμα

Μύξωμα καρδιάς

Οστεοσάρκωμα

www.emedi.gr
Γράφει η
Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD
Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Διαβάστηκε 1831 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 08 Ιουλίου 2014 21:01
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.