Κυριακή, 01 Νοεμβρίου 2015 08:51

Καρκίνος παχέος εντέρου

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Ο καρκίνος παχέος εντέρου είναι συχνός καρκίνος που επηρεάζει άντρες και γυναίκες

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Ο καρκίνος παχέος εντέρου, ICD-10 C18-C20 / C21 είναι σποραδικός και οικογενής. 

Από το 2012 είναι η δεύτερη πιο συχνή αιτία καρκίνου στις γυναίκες (9,2% των διαγνώσεων) και η τρίτη πιο συχνή στους άνδρες (10,0%). Είναι η τέταρτη πιο συχνή αιτία θανάτου από καρκίνο, μετά του πνεύμονα, του στομάχου, και του καρκίνου του ήπατος. Είναι πιο συχνός στις ανεπτυγμένες από τις αναπτυσσόμενες χώρες.  Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος πιο συνηθισμένος τύπος καρκίνου που αποτελούν περίπου το 10% όλων των περιπτώσεων.  Είναι λιγότερο συχνή νόσος στις γυναίκες παρά τους άνδρες. 

Ο ορθοκολικός καρκίνος (επίσης γνωστός ως καρκίνος του παχέος εντέρου, ο καρκίνος του ορθού, ή  καρκίνος του εντέρου) είναι η ανάπτυξη του καρκίνου στο παχύ έντερο ή το ορθό (τμήματα του παχέος εντέρου). Οφείλεται στην ανώμαλη ανάπτυξη των κυττάρων που έχουν την ικανότητα να εισβάλουν ή να εξαπλώνονται σε άλλα μέρη του σώματος.  

Τα σημεία και συμπτώματα μπορεί να είναι αίμα στα κόπρανα, αλλαγή στις κινήσεις του εντέρου, απώλεια βάρους, και αίσθημα κόπωσης.


Αιτίες του καρκίνου του εντέρου

Η επίπτωση του ορθοκολικού καρκίνου είναι υψηλότερη στις ανεπτυγμένες χώρες αν και υπάρχει μία μείωση της επίπτωσης τα τελευταία χρόνια, αν και φαίνεται ότι τελικά υπάρχει αλλαγή της επίπτωσης της ανατομικής προσβολής με αύξηση της προσβολής του εγγύς άκρου και μείωση προσβολής του απομακρυσμένου άκρου του εντέρου. Αυτό δείχνει μεγάλη συσχέτιση του καρκίνου του εντέρου με περιβαλλοντικούς παράγοντες. Η πρόσληψη μεγάλης ποσότητας λίπους και λίγων φυτικών ινών ενοχοποιείται.  Η πρόσληψη 13 γραμμαρίων φυτικών ινών καθημερινά συνδέεται με χαμηλό κίνδυνο για καρκίνο παχέος εντέρου. Άλλοι αιτιολογικοί παράγοντες είναι η ποιότητα και η ποσότητα των χολικών οξέων και η πρόσληψη βιταμινών και μετάλλων, με το ασβέστιο να παίζει σημαντικό ρόλο. Η αυξημένη πρόσληψη φυλλικού οξέος δρα, επίσης, προστατευτικά. Η κατάχρηση αλκοόλ και καπνού, η ορμονοθεραπεία (προστατευτική) στις γυναίκες, η αυξημένη κατανάλωση θερμίδων και η φυσική άσκηση, όπως και η παχυσαρκία συνδέονται με τον καρκίνο παχέος εντέρου. Τα μη στερεοειδή αντιφλεγμονωδη, όπως η ασπιρίνη, δρουν προστατευτικά στον καρκίνο παχέος εντέρου.

Οι παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του παχέος εντέρου

  • Ο τρόπος ζωής
  • Η ηλικία
  • Οι κληρονομικές γενετικές διαταραχές
  • Το κάπνισμα
  • Το αλκοόλ. Ο κίνδυνος για το αλκοόλ φαίνεται να αυξάνει σε περισσότερο από ένα ποτό την ημέρα
  • Το νερό. 5 ποτήρια νερό ημέρα μειώνουν τον κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου και για αδενωματώδεις πολύποδες
  • Η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας
  • Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου
  • Οι πολύποδες του παχέος εντέρου
  • Η φυλή
  • Η έκθεση σε ακτινοβολία
  • Ο διαβήτης
  • Η παχυσαρκία
  • Γενετικές διαταραχές σε ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού
  • Μια διατροφή υψηλή σε κόκκινο, επεξεργασμένο κρέας και χαμηλή σε φυτικές ίνες αυξάνει τον κίνδυνο ορθοκολικού καρκίνου
  • Άλλες ασθένειες όπως η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, η νόσος του Crohn και η ελκώδης κολίτιδα, μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου. Άτομα με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (ελκώδη κολίτιδα και νόσο του Crohn) βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου. Ο κίνδυνος αυξάνει όσο περισσότερο ένα άτομο έχει την ασθένεια και όσο χειρότερη είναι η σοβαρότητα της φλεγμονής. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου απαιτείται πρόληψη με ασπιρίνη και συνιστώνται τακτικές κολονοσκοπήσεις. Τα άτομα με φλεγμονώδη  νόσο του εντέρου αποτελούν λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων του καρκίνου του παχέος εντέρου σε ετήσια βάση. Στα άτομα με νόσο του Crohn 2% προσβάλλονται από καρκίνο του παχέος εντέρου μετά από 10 χρόνια, 8% μετά από 20 χρόνια, και 18% μετά από 30 χρόνια, ιδίως στην ειλεοκολική συμβολή. Σε εκείνους με ελκώδη κολίτιδα περίπου 16% αναπτύσσουν είτε μία πρόδρομη μορφή καρκίνου ή  καρκίνο του παχέος εντέρου σε πάνω από 30 χρόνια. 
  • Μερικές κληρονομικές γενετικές διαταραχές που μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο του παχέος εντέρου είναι η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση και ο κληρονομικός μη πολυποδισιακός καρκίνος του παχέος εντέρου. Ωστόσο, αυτές οι διαταραχές αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 5% των περιπτώσεων. Συνήθως, ξεκινούν ως καλοήθεις όγκοι, συχνά με τη μορφή ενός πολύποδα, ο οποίος με το χρόνο γίνεται καρκίνος.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο παχέος εντέρου

  • Σύνδρομα πολυποδίασης

-Οικογενής πολυποδίαση

-Σύνδρομο Peutz-Jeghers 

-Νεανική πολυποδίαση

  • Σύνδρομα μη πολυπδίασης 

-Κληρονομικός μη πολυποδισιακός καρκίνος εντέρου (HNPCC-Hereditary Nonpolyposis Colorectal Cancer)

  • Άλλα

-Φλεγμονώδης νόσος εντέρου

-Προηγούμενος καρκίνος κόλου

-Προηγούμενοι πολύποδες (3% σε αδενωματώδεις πολύποδες)

-Ηλικία μεγαλύτερη των 50 ετών

Ειδικές γενετικές μεταλλάξεις υπεύθυνες για τον ορθοκολικό καρκίνο

Το 80% όλων των καρκίνων παχέος εντέρου εξαρτώνται από τη συσσώρευση ειδικών γενετικών μεταλλάξεων.

-5q Loss-Apc Beta-Catenin: Αδένωμα σε μερικές δεκαετίες →8q Loss K-ras: Προχωρημένο αδένωμα σε 2-5 χρόνια →17p Loss-BAT-26-p53: Πρώιμος καρκίνος σε 2-5 έτη →8p Loss: Προχωρημένος καρκίνος παχέος

Οικογενή σύνδρομα σε καρκίνο εντέρου

Εκείνοι με οικογενειακό ιστορικό σε δύο ή περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού (όπως ένα γονέα ή αδελφό) έχουν δύο έως τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο της νόσου και αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει περίπου το 20% όλων των περιπτώσεων.

Ένας αριθμός γενετικών συνδρόμων συνδέονται με υψηλότερα ποσοστά καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η πιο κοινή από αυτές είναι ο καρκίνος του παχέος εντέρου κληρονομικός μη-πολυποειδής (HNPCC ή Lynch σύνδρομο- Lynch I & Lynch II), σε περίπου 3% των ατόμων με καρκίνο του παχέος εντέρου.

Το σύνδρομο HNPCC είναι μια κληρονομική αυτοσωματική επικρατής νόσος. Ο καρκίνος του κόλου εμφανίζεται σε ασθενείς που κληρονόμησαν μία μετάλλαξη αυτού του γονιδίου και συμβαίνει σε μικρή ηλικία. Επιπλέον οι ασθενείς με το σύνδρομο Lynch II αναπτύσσουν και άλλους καρκίνους, όπως ωοθηκών, παγκρέατος, μαστού, χοληφόρων ενδομητρίου, γαστρικό, ουρογεννητικό και λεπτού εντέρου.

Κριτήρια για τον προσδιορισμό προδιάθεσης HNPCC

-Κριτήρια Amsterdam (όλα τα κριτήρια απαιτούνται)

  • 3 ή περισσότερα μέλη της οικογένειας με ορθοκολικό καρκίνο και τουλάχιστον τα 2 είναι πρώτου βαθμού (γονείς, παιδί, δίδυμοι)
  • Τα μέλη της οικογένειας για 2 διαδοχικές γενιές προσβάλλονται
  • Η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση εξαιρείται

-Κριτήρια Bethesda (κάθε κριτήριο από μόνο του αποτελεί απόδειξη)

  • Ανάπτυξη δύο σχετιζόμενων με το  σύνδρομο HNPCC εξωεντερικών καρκίνων σε έναν ασθενή (ενδομητρίου, λεπτού εντέρου, ωοθηκών, στομάχου)
  • Καρκίνος σε μια οικογένεια σύμφωνα με τα κριτήρια του Άμστερνταμ
  • Ανάπτυξη ορθοκολικού καρκίνου σε έναν ασθενή που έχει πρώτου βαθμού συγγενή με καρκίνο παχέος εντέρου και/ή σχετιζόμενων με το  σύνδρομο HNPCC εξωεντερικούς καρκίνους
  • Ορθοκολικό καρκίνο στο δεξί μέρος αδιαφοροποίητο διεγνωσμένο πριν την ηλικία των 45 ετών
  • Ορθοκολικό καρκίνο με καρκινικά κύτταρα τύπου σφραγιστήρα δακτυλίου πριν την ηλικία των 45 ετών.

Άλλα σύνδρομα που συνδέονται στενά με τον καρκίνο του παχέος εντέρου περιλαμβάνουν το σύνδρομο Gardner,  και η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση (FAP). Για τα άτομα με αυτά τα σύνδρομα, ο καρκίνος εμφανίζεται σχεδόν πάντα και αποτελεί μέχρι και 1% των περιπτώσεων καρκίνου. Ορθοκολεκτομή συνιστάται για τα άτομα με FAP ως προληπτικό μέτρο, λόγω του υψηλού κινδύνου κακοήθειας. Η κολεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση του κόλου μόνο, δεν αρκεί ως προληπτικό μέτρο, λόγω του υψηλού κινδύνου του καρκίνου του ορθού, εάν το ορθό παραμείνει.

Στην αδενωματώδη πολυποδίαση υπάρχει μια κληρονομική μετάλλαξη στο γονίδιο FAP που κωδικοποιεί τον έλεγχο μιας πρωτεϊνης που είναι υπεύθυνη για την απόπτωση των κυττάρων. Οι ασθενείς με αυτή τη μετάλλαξη έχουν εκατοντάδες πολύποδες στο κόλον και αυτό προδιαθέτει σε κακοήθεις όγκους σε μικρή ηλικία. Αν και το σύνδρομο αυτό είναι σπάνιο αποτελεί το γενετικό μοντέλο που είναι υπεύθυνο για το 80% των σποραδικών καρκίνων.

Απαιτείται προσυμπτωματικός έλεγχος σε οικογενειακό ιστορικό και σε εκείνους με αυξημένο κίνδυνο πολύ πιο συχνά από ότι στον υπόλοιπο πληθυσμό.

Σύνδρομα πολυποδίασης και καρκίνου του εντέρου

Οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση: Περισσότεροι από 100 διάσπαρτοι πολύποδες, αδένωμα λεπτού εντέρου και αδενοκαρκίνωμα, αδένωμα και καρκίνος στομάχου, πολύποδες θόλου στομάχου, αδενώματα επινεφριδίων και καρκίνοι, καρκίνος θυρεοειδούς και δεσμοειδείς όγκοι.

Σύνδρομο Gardner's: Περισσότεροι από 100 διάσπαρτοι πολύποδες, επιδερμοειδείς κύστεις, δεσμοειδείς όγκοι, οστεώματα και ινώματα.

Σύνδρομο Turcot's: Περισσότεροι από 100 διάσπαρτοι πολύποδες, εγκεφαλικοί όγκοι.

Σύνδρομο επίπεδων αδενωμάτων: 1-100 αδενώματα του δεξιού εντέρου και πολύποδες θόλου και περιχολαγγειακό καρκίνωμα.

Διακριτά αδενώματα: 1-10 αδενώματα.

Σύνδρομο HNPCC: 1-10 αδενώματα, καρκίνος ενδομητρίου, στομάχου, χοληφόρων και λεπτού εντέρου, καρκίνος εκ μεταβατικού επιθηλίου ουρητήρων και νεφρικής πυέλου.

Σύνδρομο Puetz Jeghers: 1-100 διάσπαρτα αδενώματα, όγκοι ωοθηκών και όρχεων.

Οι περισσότεροι θάνατοι που οφείλονται σε καρκίνο του παχέος εντέρου οφείλονται με μεταστατική νόσο. Ένα γονίδιο που εμφανίζεται να συνεισφέρει στο δυναμικό για μεταστατική νόσο είναι το γονίδιο που συνδέεται με μετάσταση σε καρκίνο του παχέος εντέρου 1 (MACC1). Είναι ένας μεταγραφικός παράγοντας που επηρεάζει την έκφραση του αυξητικού παράγοντα των ηπατοκυττάρων. Αυτό το γονίδιο σχετίζεται με τον πολλαπλασιασμό, την εισβολή και την διηθητικότητα σε κύτταρα καρκίνου κόλου σε κυτταρική καλλιέργεια, και την ανάπτυξη του όγκου και της μετάστασης. Ο MACC1 μπορεί να είναι ένας πιθανός στόχος για την θεραπεία του καρκίνου.

Οι επιγενετικοί παράγοντες, όπως η ανώμαλη μεθυλίωση του DNA του όγκου των υποκινητών του καταστολέα παίζουν ένα ρόλο στην ανάπτυξη του καρκίνου του παχέος εντέρου.


Παθογένεια του καρκίνου του παχέος εντέρου

Ο ορθοκολικός καρκίνος είναι μια ασθένεια που προέρχεται από τα επιθηλιακά κύτταρα που επικαλύπτουν το κόλον ή το ορθό του γαστρεντερικού σωλήνα, συχνότερα ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων στο μονοπάτι σηματοδότησης Wnt που αυξάνουν τη δραστικότητα σηματοδότησης. Οι μεταλλάξεις μπορεί να είναι κληρονομικές ή επίκτητες, και πιθανότατα συμβαίνουν στην εντερική κρύπτη των βλαστικών κυττάρων.

Το πιο συχνά μεταλλαγμένο γονίδιο σε κάθε καρκίνο του παχέος εντέρου είναι το γονίδιο APC, το οποίο παράγει την πρωτεΐνη APC. Η πρωτεΐνη APC αποτρέπει τη συσσώρευση της πρωτεΐνης β-κατενίνης. Χωρίς το APC, η β-κατενίνη συσσωρεύεται σε υψηλά επίπεδα και μετατοπίζεται (μετακινείται) μέσα στον πυρήνα, δεσμεύει το DNA, και ενεργοποιεί την μεταγραφή των πρωτογκογονιδίων. Αυτά τα γονίδια είναι συνήθως σημαντικά για την ανανέωση και διαφοροποίηση αρχέγονων κυττάρων, αλλά όταν ανάρμοστα εκφράζονται σε υψηλά επίπεδα, μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο. Ενώ το APC μεταλλάσσεται στους περισσότερους καρκίνους του παχέος εντέρου, ορισμένες μορφές καρκίνου έχουν αυξημένη β-κατενίνη, λόγω μεταλλάξεων στο γονίδιο β-κατενίνης (CTNNB1) ή έχουν μεταλλάξεις σε άλλα γονίδια με λειτουργία παρόμοια με το APC, όπως τα AXIN1, AXIN2, TCF7L2 ή NKD1. 

Πέρα από τις ατέλειες στο σηματοδοτικό μονοπάτι Wnt, άλλες μεταλλάξεις πρέπει να γίνουν για να γίνουν τα κύτταρα καρκινικά. Η πρωτεΐνη p53, παράγεται από το γονίδιο ΤΡ53, και φυσιολογικά παρακολουθεί την κυτταρική διαίρεση και σκοτώνει τα κύτταρα εάν έχουν ελαττώματα στο μονοπάτι  Wnt. Τελικά, μία κυτταρική γραμμή αποκτά μετάλλαξη στο γονίδιο ΤΡ53 και μετασχηματίζει τον ιστό από έναν καλοήθη επιθηλιακό όγκο σε διηθητικό καρκίνο των επιθηλιακών κυττάρων. Μερικές φορές το γονίδιο που κωδικοποιεί το ρ53 δεν είναι μεταλλαγμένο, αλλά μια άλλη πρωτεΐνη που ονομάζεται προστατευτική ΒΑΧ πρωτεϊνη μεταλλάσσεται αντ 'αυτού.

Άλλες πρωτεΐνες που είναι υπεύθυνες για τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο που συνήθως απενεργοποιούνται σε ορθοκολικούς καρκίνους είναι οι ΤΟΡ-β και DCC (διαγράφονται στον καρκίνο του παχέος εντέρου). Το ΤΟΡ-β έχει μία μετάλλαξη απενεργοποίησης σε τουλάχιστον ένα δεύτερο των ορθοκολικών καρκίνων. Μερικές φορές το ΤΟΡ-β δεν απενεργοποιείται, αλλά μια μεταγενέστερη πρωτεΐνη που ονομάζεται SMAD απενεργοποιείται. Το DCC έχει συνήθως ένα διαγραμμένο τμήμα ενός χρωμοσώματος σε καρκίνο του παχέος εντέρου.

Μερικά γονίδια είναι ογκογονίδια: αυτά υπερεκφράζονται σε καρκίνο του παχέος εντέρου. Για παράδειγμα, τα γονίδια που κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες KRAS, RAF, και ΡΙ3Κ, τα οποία κανονικά διεγείρουν το κύτταρο να διαιρεθεί σε απόκριση σε αυξητικούς παράγοντες, μπορούν να αποκτήσουν μεταλλάξεις που οδηγούν σε υπερβολική ενεργοποίηση του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Η χρονολογική σειρά των μεταλλάξεων είναι μερικές φορές σημαντική. Εάν μια προηγούμενη μετάλλαξη APC συμβεί, μια πρωτεύουσα μετάλλαξη KRAS συχνά εξελίσσεται σε καρκίνο παρά μια αυτοπεριοριζόμενη υπερπλαστική ή οριακή βλάβη. Το ΡΤΕΝ, ένα ογκοκατασταλτικό γονίδιο, που φυσιολογικά αναστέλλει το ΡΙ3Κ, αλλά μερικές φορές μπορεί να  μεταλλαχθεί και να απενεργοποιηθεί. 

Η ανάλυση του γονιδιώματος αποκάλυψε ότι τα ορθοκολικά καρκινώματα μπορούν να ταξινομηθούν σε υπερμεταλλαχθέντα και μη υπερμεταλλαχθεντα. Εκτός από τις ογκογόνους μεταλλάξεις και τις μεταλλάξεις αδρανοποίησης που περιγράφονται για τα γονίδια παραπάνω, μη-υπερμεταλλαχθέντα δείγματα περιέχουν επίσης μεταλλαγμένα CTNNB1, FAM123B , SOX9, ΑΤΜ, και ARID1A. Μέσα από μια ξεχωριστή σειρά γενετικών συμβάντων, οι υπερμεταλλαχθέντες όγκοι εμφανίζουν μεταλλαγμένες μορφές ACVR2A, TGFBR2, MSH3, MSH6, SLC9A9, TCF7L2, και BRAF. Το κοινό θέμα μεταξύ αυτών των γονιδίων είναι η συμμετοχή τους στις WNT και ΤΟΡ-β οδούς σηματοδότησης, η οποία οδηγεί σε αυξημένη δραστηριότητα των MYC, που παίζουν ένα κεντρικό ρόλο στον ορθοκολικό καρκίνο.

Πεδίο καρκινογένεσης σε καρκίνο εντέρου

Ο όρος "πεδίο καρκινογένεσης» περιγράφει μια περιοχή ή ένα "πεδίο" του επιθηλίου που έχει υποβληθεί σε αλλαγές, έτσι ώστε να προδιαθέτει σε ανάπτυξη καρκίνου.

Οι επιγενετικές μεταβολές είναι πολύ πιο συχνές σε καρκίνο του παχέος εντέρου από  ότι οι γενετικές. Οι επιγενετικές μεταβολές στον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι συχνές και επηρεάζουν εκατοντάδες γονίδια. Για παράδειγμα, υπάρχουν τύποι του RNA που ονομάζονται microRNAs που έχουν μήκος περίπου 22 νουκλεοτίδια. Αυτά τα microRNAs (ή miRNAs) δεν κωδικοποιούν πρωτεΐνες, αλλά μπορούν να στοχεύσουν την κωδικοποίηση γονιδίων πρωτεϊνών και να μειώσουν την έκφρασή τους. Η έκφραση αυτών των miRNAs μπορεί να μεταβληθεί επιγενετικώς. Ως ένα παράδειγμα, η επιγενετική μεταβολή με CpG μεθυλίωση της αλληλουχίας DNA που κωδικοποιεί το miR-137 μειώνει την έκφρασή του. Αυτό είναι ένα συχνό συμβάν σε ορθοκολική καρκινογένεση, που συμβαίνει σε 81% των καρκίνων του παχέος εντέρου και σε 14% του φυσιολογικού βλεννογόνου πλησίον των καρκίνων. Οι αλλαγμένοι γειτονικοί ιστοί που σχετίζονται με αυτούς τους καρκίνους ονομάζονται ελαττωματικά πεδία καρκινογένεσης. Η αποσιώπηση του miR-137 μπορεί να επηρεάζει την έκφραση περίπου 500 γονιδίων. Οι αλλαγές στο επίπεδο έκφρασης miR-137 οδηγεί σε αλλαγή της έκφρασης του mRNA των γονιδίων στόχων κατά 2 έως 20 φορές και με αντίστοιχες, αν και συχνά μικρότερες, αλλαγές στην έκφραση των πρωτεϊνικών προϊόντων των γονιδίων. Άλλα microRNAs, με πιθανό συγκρίσιμο αριθμό γονιδίων στόχων, ακόμη συχνότερα επιγενετικώς μεταβάλλουν και δημιουργούν  ελαττώματα πεδίου και καρκίνο του παχέος εντέρου (miR-124a, miR-34b / c και miR-342) CpG μεθυλίωση των αλληλουχιών DNA που κωδικοποιεί  πρωτογενείς όγκους σε ποσοστά 99%, 93% και 86%, αντίστοιχα, και στο γειτονικό φυσιολογικό βλεννογόνο σε ποσοστά 59%, 26% και 56%, αντίστοιχα. 

Εκτός από την επιγενετική μεταβολή της έκφρασης των miRNAs, άλλα κοινά είδη των επιγενετικών αλλαγών σε καρκίνους που αλλάζουν τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης περιλαμβάνει την άμεση υπερμεθυλίωση ή υπομεθυλίωση των CpG περιοχών  των γονιδίων και των αλλαγών που κωδικοποιούν πρωτεΐνες σε ιστόνες και στη χρωμοσωμική αρχιτεκτονική που επηρεάζουν τη γονιδιακή έκφραση. Ως παράδειγμα, η 147 υπερμεθυλίωση και 27 υπομεθυλίωση πρωτεΐνης που κωδικοποιούν γονίδια συχνά σχετίζονται με τον ορθοκολικό καρκίνο. Από τα υπερμεθυλιωμένα γονίδια, 10 είναι υπερμεθυλιωμένα σε 100% των καρκίνων του παχέος εντέρου, και πολλά άλλα υπερμεθυλιωμένα σε περισσότερους από 50% των καρκίνων του παχέος εντέρου. Επιπλέον, η 11 υπερμεθυλίωση και η 96 υπομεθυλίωση  των miRNAs σχετίζονται με ορθοκολικό καρκίνο. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η πρώιμες επιγενετικές μειώσεις της έκφρασης του ενζύμου επιδιόρθωσης του DNA ενδέχεται να οδηγήσει στην γενωμική και γενετική χαρακτηριστική αστάθεια που παρατηρείται σε καρκίνο του εντέρου. 

Στους σποραδικούς καρκίνους γενικά, μια ανεπάρκεια στην επιδιόρθωση του DNA οφείλεται σε μετάλλαξη σε ένα γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την επιδιόρθωση του DNA, αλλά πολύ πιο συχνά οφείλεται σε επιγενετικές μεταβολές που μειώνουν ή σταματούν την έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης του DNA.


Σημεία και συμπτώματα καρκίνου εντέρου

Τα σημεία και τα συμπτώματα του καρκίνου του παχέος εντέρου εξαρτώνται από τη θέση του όγκου στο έντερο, και αν έχει εξαπλωθεί αλλού στο σώμα (μετάσταση).

Τα κλασικά προειδοποιητικά σημεία είναι:

Επιδείνωση δυσκοιλιότητας, αίμα στα κόπρανα, μείωση στο διαμέτρημα των κοπράνων (πάχους), απώλεια της όρεξης, απώλεια βάρους, ναυτία ή εμετό σε κάποιον άνω των 50 ετών. Ενώ η αιμορραγία από το ορθό ή η αναιμία είναι χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου σε άτομα ηλικίας άνω των 50, και άλλα κοινά συμπτώματα περιγράφονται, όπως η απώλεια βάρους και η αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου και σχετίζονται με την αιμορραγία. 

Διάγνωση καρκίνου εντέρου

Ο καρκίνος του εντέρου μπορεί να διαγνωστεί με τη λήψη ενός δείγματος του παχέος εντέρου κατά τη διάρκεια μιας σιγμοειδοσκόπησης ή κολονοσκόπησης. Στη συνέχεια γίνεται ιατρική απεικόνιση για να καθορισθεί εάν η ασθένεια έχει εξαπλωθεί. ΡΕΤ και MRI μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ορισμένες περιπτώσεις. Η σταδιοποίηση του καρκίνου του παχέος εντέρου γίνεται με βάση το σύστημα ΤΝΜ και καθορίζεται από το πόσο ο αρχικος όγκος έχει εξαπλωθεί, εάν και που οι λεμφαδένες εμπλέκονται, και την έκταση της μεταστατικής νόσου. 

Ο πιο συχνός τύπος του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι το αδενοκαρκίνωμα που αντιπροσωπεύει το 98% των περιπτώσεων. Άλλοι, σπανιότεροι τύποι περιλαμβάνουν το λέμφωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα.

Μακροσκοπικά οι καρκίνοι στη δεξιά πλευρά του παχέος εντέρου (ανιόν κόλον και τυφλό) τείνουν να είναι εξωφυτικοί, δηλαδή, ο όγκος αναπτύσσεται προς τα έξω από μία θέση στο τοίχωμα του εντέρου. Αυτό προκαλεί πολύ σπάνια απόφραξη των κοπράνων, και παρουσιάζει με συμπτώματα, όπως αναιμία. Οι όγκοι της αριστερής πλευράς  τείνουν να είναι περιφερειακοί, και μπορεί να φράξουν τον αυλό του εντέρου, σαν ένα δαχτυλίδι πετσέτας, και έχουν ως αποτέλεσμα  κόπρανα λεπτότερου διαμετρήματος.

Μικροσκοπικά το αδενοκαρκίνωμα είναι ένας κακοήθης επιθηλιακός όγκος, που προέρχονται από τα επιφανειακά αδενικά επιθηλιακά κύτταρα που επικαλύπτουν το παχύ έντερο και το ορθό. Εισβάλλει στο τοίχωμα, διεισδύοντας στο μυϊκό στρώμα των βλεννογόνων, και στον υποβλεννογόνιο. Τα καρκινικά κύτταρα είναι ακανόνιστες σωληνοειδείς δομές, με πολλαπλούς αυλούς και με διαδοχικές επιστρώσεις και μειωμένη στρώμα. Μερικές φορές, τα καρκινικά κύτταρα εκκρίνουν βλέννα, η οποία εισβάλλει στο διάμεσο ιστό και προκαλουν μεγάλες δεξαμενές βλέννας / κολλοειδή (οπτικά «κενά» σημεία). Αυτό συμβαίνει σε βλεννώδες (κολλοειδές) αδενοκαρκίνωμα, στην οποία τα κύτταρα είναι ελάχιστα διαφοροποιημένα. Εάν η βλέννα παραμένει μέσα στο καρκινικό κύτταρο, ωθεί τον πυρήνα στην περιφέρεια. Αυτό συμβαίνει σε κύτταρα δίκην σφραγιστήρα δακτυλίου. Ανάλογα με την αδενικό αρχιτεκτονική, την κυτταρική πλειομορφία, και την έκκριση βλέννας, το αδενοκαρκίνωμα μπορεί να εμφανισθεί με τρεις βαθμούς διαφοροποίησης:. Καλά, μέτρια, και ελάχιστα διαφοροποιημένο.

Κατά την ανοσοϊστοχημεία τα περισσότερα αδενώματα (50%) και τα καρκινώματα (80-90%) του παχέος εντέρου εκφράζουν την κυκλοοξυγενάση-2 (COX-2). Το ένζυμο αυτό γενικά δεν βρίσκεται σε υγιή ιστό του παχέος εντέρου, αλλά πιστεύεται ότι τροφοδοτεί την ανώμαλη κυτταρική ανάπτυξη.

Το PET / CT θεωρείται χρήσιμο για την σταδιοποίηση του καρκίνου του παχέος εντέρου. Καλύτερα να μη γίνεται...


Προσυμπτωματικός έλεγχος σε καρκίνο παχέος εντέρου

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος είναι αποτελεσματικός για την πρόληψη και τη μείωση των θανάτων από καρκίνο του παχέος εντέρου  και γίνεται στην ηλικία των 50 έως 75 ετων. Κατά τη διάρκεια της κολονοσκόπησης, μικροί πολύποδες μπορούν να αφαιρεθούν αν βρεθούν. Αν βρεθεί ένας μεγάλος πολύποδας ή όγκος, μια βιοψία μπορεί να γίνει. Η ασπιρίνη και άλλα μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μειώνουν τον κίνδυνο για καρκίνο παχέος εντέρου.

Τα τεστ για τον προσυμπτωματικό έλεγχο του παχέος εντέρου είναι η δακτυλική εξέταση, ο έλεγχος κοπράνων γα αίμα (Mayer), η σιγμοειδοσκόπηση, η κολονοσκόπηση και ο βαριούχος υποκλυσμΌς. Όλα τα παραπάνω τεστ με εξαίρεση τη δακτυλική εξέταση έχουν επίδραση στη θνησιμότητα του καρκίνου του εντέρου. Μόνο, όμως 30% των ασθενών υποβάλλονται σε προσυμπτωματικό έλεγχο.

Όλοι προτείνουν να γίνεται κολονοσκόπηση, γιατί με τη σιγμοειδοσκόπηση μπορεί να χαθεί το 8% των απομακρυσμένων καρκίνων σε συνδυασμό με Mayer κοπράνων κάθε 10 χρόνια σε ασθενείς με μέτριο κίνδυνο.

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος πρέπει να είναι συχνότερος σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, όπως ασθενείς με κληρονομικά σύνδρομα, φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου και προηγούμενους αδενωματώδεις πολύποδες. Οι ασθενείς με σύνδρομο HNPCC θα πρέπει να κάνουν προσυμπτωματικό έλεγχο κάθε χρόνο γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος προκαρκινωματώδους νόσου. 

Εάν καρκίνος ή σοβαρή δυσπλασία βρεθεί σε ασθενή με φλεγμονώδη νόσο συνιστάται υφολική ή σχεδόν ολική κολεκτομή γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για σύγχρονα ή μετάχρονα καρκινώματα σε αυτούς τους ασθενείς. 

Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι λιγότερο εκτεταμένη σε ασθενείς με σποραδικούς καρκίνους.

Για ασθενείς με Lynch II σύνδρομο πιο εκτεταμένη χειρουργική επέμβαση συνιστάται, κυρίως για γυναίκες που δεν έχουν τεκνοποιήσει και μπορεί να γίνουν υστερεκτομή και ωοθηκεκτομή, επίσης.


Σταδιοποίηση του καρκίνου του εντέρου

Τα Τ στάδια του καρκίνου του εντέρου

Κατά Dukes στάδιο Α: ο καρκίνος είναι μόνο στην εσωτερική επένδυση του εντέρου.

Κατά Dukes στάδιο Β: ο καρκίνος έχει διηθήσει το μυ.

Κατά Dukes στάδιο C: ο καρκίνος έχει διηθήσει τους γειτονικούς λεμφαδένες.

Κατά Dukes στάδιο  D: ο καρκίνος έχει κάνει μετάσταση.

TNM σταδιοποίηση

Το στάδιο περιγράφει την έκταση του καρκίνου στο σώμα.

Για τον ορθοκολικό καρκίνο, το στάδιο βασίζεται στο πόσο μακριά ο καρκίνος έχει εξελιχθεί στο τοίχωμα του εντέρου, αν έχει φτάσει σε παρακείμενες δομές, και εάν έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες ή σε απομακρυσμένα όργανα.

Το στάδιο ενός καρκίνου είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στον καθορισμό της πρόγνωσης και για την επιλογή της θεραπείας.

Για την σταδιοποίηση απαιτούνται φυσική εξέταση, βιοψίες, και απεικονιστικές εξετάσεις (CT ή MRI σάρωση, Χ-ακτίνες, ΡΕΤ, κλπ).

Εάν το στάδιο βασίζεται στα αποτελέσματα της φυσικής εξέτασης, στη βιοψία, και οποιαδήποτε απεικονιστική εξέταση αυτό καλείται κλινικό στάδιο. Εάν έγινε  χειρουργική επέμβαση, τα αποτελέσματα μπορούν να συνδυαστούν με τα αποτελέσματα από το κλινικό στάδιο για τον προσδιορισμό του παθολογικού σταδίου. Μερικές φορές κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης ο γιατρός μπορεί να ανακαλύψει περισσότερα ευρήματα από το κλινικό στάδιο. Οι περισσότεροι ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου κάνουν χειρουργική επέμβαση, έτσι ώστε το παθολογικό στάδιο χρησιμοποιείται για να περιγράψει την έκταση αυτού του καρκίνου. Το παθολογικό στάδιο είναι πιθανό να είναι πιο ακριβές από την κλινική σταδιοποίηση για την εκτίμηση της έκτασης της νόσου.

AJCC (TNM) σύστημα σταδιοποίησης 

T περιγράφει πόσο πολύ ο κύριος όγκος έχει μεγαλώσει μέσα στο τοίχωμα του εντέρου και αν έχει εξελιχθεί σε κοντινές περιοχές.
Ν περιγράφει την έκταση της εξάπλωσης σε κοντινούς (περιφερειακούς) λεμφαδένες. Οι λεμφαδένες είναι μικρές σε σχήμα φασολιού συλλογές κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που είναι σημαντικές στην καταπολέμηση των λοιμώξεων.
M υποδεικνύει εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί (μετάσταση) σε άλλα όργανα του σώματος. (Ο καρκίνος του παχέος εντέρου μπορεί να εξαπλωθεί σχεδόν οπουδήποτε στο σώμα, αλλά οι πιο συχνές θέσεις εξάπλωσης είναι το ήπαρ και οι πνεύμονες).

Κατηγορίες T για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι T κατηγορίες του ορθοκολικού καρκίνου περιγράφουν την έκταση της εξάπλωσης μέσα από τα στρώματα που σχηματίζουν το τοίχωμα του παχέος εντέρου και του ορθού.

Αυτά τα στρώματα, από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, είναι:

  • Η εσωτερική επένδυση (βλεννογόνος)
  • Ένα λεπτό στρώμα μυών (μυϊκός βλεννογόνος)
  • Ο ινώδης ιστός κάτω από αυτό το μυϊκό στρώμα (υποβλεννογόνος)
  • Ένα παχύ στρώμα μυών-propria muscularis 
  • Λεπτά ακραία στρώματα του συνδετικού ιστού (υπορογόνιος και ορογόνος), που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του παχέος εντέρου, αλλά όχι το ορθό.

Tx: Δεν υπάρχει περιγραφή της έκτασης του όγκου.

Tis: Ο καρκίνος είναι σε αρχικό στάδιο (in situ). Αφορά μόνο το βλεννογόνο. Δεν έχει επεκταθεί πέρα ​​από το μυϊκό βλεννογόνο (λεπτό εσωτερικό στρώμα των μυών).

T1: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του βλεννογόνου στο μυϊκό και εκτείνεται μέσα στο υποβλεννογόνο.

Τ2: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του υποβλεννογόνου και εκτείνεται μέσα στην propria muscularis (παχύ εξωτερικό στρώμα των μυών).

Τ3: Ο καρκίνος έχει επεκταθεί μέσω της propria μυϊκό και στα εξωτερικά στρώματα του παχέος εντέρου ή του ορθού, αλλά όχι μέσα από αυτά. Δεν έχει φτάσει σε  κοντινά όργανα ή ιστούς.

T4a: Ο καρκίνος έχει αυξηθεί μέσω του ορογόνου (επίσης γνωστό ως σπλαχνικό περιτόναιο), την εξώτατη επένδυση των εντέρων.

T4b: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού και συνδέεται ή εισβάλλει σε κοντινούς ιστούς ή όργανα.

Ν κατηγορίες για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι Ν κατηγορίες αναφέρουν εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες και, αν ναι, σε πόσους λεμφαδένες. Οι περισσότεροι γιατροί συστήνουν ότι τουλάχιστον 12 λεμφαδένες αφαιρούνται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης γοια βιοψία.

NX: Δεν υπάρχει περιγραφή της συμμετοχής των λεμφαδένων.

N0: Δεν υπάρχει  καρκίνος σε γειτονικούς λεμφαδένες.

Ν1: Τα καρκινικά κύτταρα βρέθηκαν μέσα ή κοντά σε 1 - 3 κοντινούς λεμφαδένες

N1a: Τα καρκινικά κύτταρα βρέθηκαν σε 1 κοντινό λεμφαδένα.

Ν1b: Τα καρκινικά κύτταρα βρίσκονται σε 2 έως 3 κοντινούς λεμφαδένες.

N1c: Μικρές καταθέσεις  καρκινικών κυττάρων βρίσκονται σε περιοχές του λίπους κοντά στους λεμφαδένες, αλλά όχι στους ίδιους τους λεμφαδένες. 

N2: Τα καρκινικά κύτταρα βρίσκονται σε 4 ή περισσότερους κοντινούς λεμφαδένες.

Ν2a: Τα καρκινικά κύτταρα βρίσκονται σε 4 έως 6 κοντινούς λεμφαδένες.

Ν2b: Τα καρκινικά κύτταρα βρίσκονται σε 7 ή περισσότερους κοντινούς λεμφαδένες.

Μ κατηγορίες για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι M κατηγορίες αναφέρουν κατά πόσον ή όχι ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί (μετάσταση) σε απομακρυσμένα όργανα, όπως το ήπαρ, οι πνεύμονες, ή οι μακρινοί λεμφαδένες.

M0: Καμία μακρινή εξάπλωση δεν παρατηρείται.

M1a: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε 1 μακρινό όργανο ή στο σύνολο των μακρινών λεμφαδένων.

M1B: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε περισσότερα από 1 μακρινά όργανα ή το σύνολο των μακρινών λεμφαδένων, ή έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία του περιτοναίου (η επένδυση της κοιλιακής κοιλότητας).

Στάδια καρκίνου του εντέρου

Στάδιο 0

Τis, N0, M0: Ο καρκίνος είναι σε αρχικό στάδιο. Δεν έχει αναπτυχθεί πέρα ​​από το εσωτερικό στρώμα (βλεννογόνος) του παχέος εντέρου ή του ορθού. Αυτό το στάδιο είναι επίσης γνωστό ως καρκίνωμα in situ ή ενδοβλεννογόνιο καρκίνωμα.

Στάδιο Ι

T1-T2, N0, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του βλεννογόνου εντός του μυϊκού υποβλεννογόνιου (Τ1) ή μπορεί επίσης να έχει αναπτυχθεί εντός του propria muscularis (Τ2). Δεν έχει εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες ή σε απομακρυσμένες περιοχές.

Στάδιο ΙΙΑ

T3, N0, M0: Ο καρκίνος έχει εξελιχθεί σε εξόχως απόκεντρα στρώματα του παχέος εντέρου ή του ορθού, αλλά δεν έχει περάσει μέσα από αυτά (Τ3). Δεν έχει φτάσει σε κοντινά όργανα. Δεν έχει ακόμη εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες ή σε απομακρυσμένες περιοχές. 

Στάδιο ΙΙΒ

T4a, N0, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού, αλλά δεν έχει αναπτυχθεί σε άλλους κοντινούς ιστούς ή όργανα (T4a). Δεν έχει ακόμη εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες ή σε απομακρυσμένες περιοχές.

Στάδιο IIC

T4b, N0, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού και συνδέεται ή έχει εξελιχθεί σε άλλους κοντινους ιστούς ή όργανα (T4b). Δεν έχει ακόμη εξαπλωθεί στους γειτονικούς λεμφαδένες ή σε απομακρυσμένες περιοχές.

Στάδιο ΙΙΙΑ 

Ένα από τα παρακάτω ισχύει:

T1-T2, Ν1, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του βλεννογόνου στον υποβλεννογόνιο (Τ1) και μπορεί επίσης να έχουν αναπτυχθεί εντός του propria muscularis (Τ2). Έχει εξαπλωθεί σε 1-3 κοντινούς λεμφαδένες (N1a / Ν1Β) ή σε περιοχές του λίπους κοντά στους λεμφαδένες, αλλά όχι στους ίδιους τους λεμφαδένες (N1c). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

Τ1, Ν2Α, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του βλεννογόνου στον υποβλεννογόνιο (Τ1). Έχει εξαπλωθεί σε 4-6 κοντινούς λεμφαδένες (Ν2Α). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

Στάδιο ΙΙΙΒ

Ένα από τα παρακάτω ισχύει:

Τ3-T4a, N1, M0: Ο καρκίνος έχει εξελιχθεί σε εξόχως απόκεντρα στρώματα του παχέος εντέρου ή του ορθού (Τ3) ή μέσω του σπλαχνικού περιτοναίου (T4a), αλλά δεν έχει φτάσει σε κοντινά όργανα. Έχει εξαπλωθεί σε 1-3 κοντινούς λεμφαδένες (N1a / Ν1Β) ή σε περιοχές του λίπους κοντά στους λεμφαδένες, αλλά όχι στους ίδιους τους λεμφαδενες (N1c). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

T2-T3, Ν2Α, M0: Ο καρκίνος έχει εξελιχθεί στον propria muscularis (Τ2) ή στα εξωτερικά στρώματα του παχέος εντέρου ή του ορθού (Τ3). Έχει εξαπλωθεί σε 4-6 κοντινούς λεμφαδένες (Ν2Α). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

T1-T2, Ν2Β, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του βλεννογόνου στον υποβλεννογόνιο (Τ1) ή μπορεί επίσης να έχουν αναπτυχθεί εντός του propria muscularis (Τ2). Έχει εξαπλωθεί σε 7 ή περισσότερους κοντινούς λεμφαδένες (Ν2Β). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

Στάδιο IIIC 

Ένα από τα παρακάτω ισχύει:

T4a, Ν2Α, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού (συμπεριλαμβανομένου του σπλαχνικού περιτοναίου), αλλά δεν έχει φθάσει κοντινά όργανα (T4a). Έχει εξαπλωθεί σε 4-6 κοντινούς λεμφαδένες (Ν2Α). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

Τ3-T4a, Ν2Β, M0: Ο καρκίνος έχει εξελιχθεί σε εξόχως απόκεντρα στρώματα του παχέος εντέρου ή του ορθού (Τ3) ή μέσω του σπλαχνικού περιτοναίου (T4a), αλλά δεν έχει φτάσει σε κοντινά όργανα. Έχει εξαπλωθεί σε 7 ή περισσότερα κοντινά λεμφαδένες (Ν2Β). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

T4b, Ν1-Ν2, Μ0: Ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού και συνδέεται ή έχει εξελιχθεί σε άλλους κοντινούς ιστούς ή όργανα (T4b). Έχει εξαπλωθεί σε τουλάχιστον έναν κοντινό λεμφαδένα ή σε περιοχές του λίπους κοντά στους λεμφαδένες (Ν1 ή Ν2). Δεν έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία.

Στάδιο IVA

Κάθε Τ, κάθε Ν, M1a: Ο καρκίνος μπορεί να έχει ή μπορεί να μην έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού, και μπορεί ή δεν μπορεί να έχει εξαπλωθεί σε κοντινούς λεμφαδένες. Έχει εξαπλωθεί σε 1 μακρινό όργανο (όπως το ήπαρ ή τους πνεύμονες) ή το σύνολο των λεμφαδένων (M1a).

Στάδιο IVB

Κάθε Τ, κάθε Ν, M1B: Ο καρκίνος μπορεί να έχει ή μπορεί να μην έχει αναπτυχθεί μέσω του τοιχώματος του παχέος εντέρου ή του ορθού, και μπορεί ή δεν μπορεί να έχει εξαπλωθεί σε κοντινούς λεμφαδένες. Έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από 1 μακρινά όργανα (όπως το ήπαρ ή οι πνεύμονες) ή το σύνολο των λεμφαδένων, ή έχει εξαπλωθεί σε απομακρυσμένα σημεία του περιτοναίου (η στην επένδυση της κοιλιακής κοιλότητας) (M1B).

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει την πρόγνωση και την επιβίωση είναι ο βαθμός του καρκίνου σας. Ο βαθμός περιγράφει πόσο ο καρκίνος μοιάζει με το φυσιολογικό ιστό, κάτω από ένα μικροσκόπιο.

Η κλίμακα που χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση των καρκίνων του παχέος εντέρου είναι από 1 έως 4. Βαθμός 1 (G1) σημαίνει ότι ο καρκίνος μοιάζει πολύ με τον φυσιολογικό ορθοκολικό ιστό. Βαθμός 4 (G4) σημαίνει ότι ο καρκίνος φαίνεται πολύ ανώμαλος. Οι κατηγορίες 2 και 3 (G2 και το G3) εμπίπτουν κάπου στο ενδιάμεσο. Ο βαθμός συχνά απλοποιείται είτε ως είτε χαμηλής κακοήθειας (G1 ή G2) ή υψηλής κακοήθειας (G3 ή G4).

Οι καρκίνοι χαμηλής κακοήθειας τείνουν να αναπτυχθούν και να εξαπλωθούν με πιο αργούς ρυθμούς από ό, τι οι καρκίνοι υψηλής κακοήθειας. Τις περισσότερες φορές, η πρόγνωση είναι καλύτερη για καρκίνους χαμηλού grade από ό, τι oι υψηλού  grade σε καρκίνους στο ίδιο στάδιο. Οι γιατροί μερικές φορές χρησιμοποιούν τη διάκριση αυτή για να αποφασισθεί κατά πόσον ο ασθενής θα πρέπει να πάρει πρόσθετα (επικουρική) θεραπεία με χημειοθεραπεία μετά τη χειρουργική επέμβαση.


Πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου

Οι περισσότεροι καρκίνοι του παχέος εντέρου θα πρέπει να προληφθούν, μέσω της αυξημένης επιτήρησης και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής. 

Ο τρόπος ζωής

Οι τρέχουσες διατροφικές συστάσεις για την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου περιλαμβάνουν την αύξηση της κατανάλωσης δημητριακών ολικής αλέσεως, φρούτων και λαχανικών, φυτικών ινών, καθώς και τη μείωση της πρόσληψης κόκκινου κρέατος. Η σωματική άσκηση συνδέεται με μια μέτρια μείωση του κινδύνου του καρκίνου κόλου, αλλά όχι του ορθού. Ο κίνδυνος δεν αναιρείται από την τακτική άσκηση, αν και μειώνεται. 

Η φαρμακευτική αγωγή 

Η ασπιρίνη και η σελεκοξίμπη φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο του καρκίνου του παχέος εντέρου σε άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο.

Υπάρχουν μαρτυρίες για τα συμπληρώματα ασβεστίου, ότι μειώνουν τον κίνδυνο.

Η βιταμίνη D σχετίζεται με χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου. 


Θεραπεία καρκίνου του εντέρου

Θεραπείες που χρησιμοποιούνται για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι κάποιος συνδυασμός χειρουργικής επέμβασης, ακτινοθεραπείας, χημειοθεραπείας, στοχευμένης θεραπείας.

Πολλοί προτιμούν την αυτοθεραπεία και λαμβάνουν εναλλακτικές θεραπείες.

Οι καρκίνοι που περιορίζονται εντός του τοιχώματος του παχέος εντέρου μπορεί να είναι ιάσιμοι με χειρουργική επέμβαση, ενώ ο καρκίνος που έχει εξαπλωθεί ευρέως δεν είναι συνήθως ιάσιμος, και η θεραπεία έχει ως επίκεντρο τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής και τον έλεγχο των συμπτωμάτων.

Η πενταετής επιβίωση είναι περίπου 65%. Αυτό, ωστόσο, εξαρτάται από το πόσο προχωρημένος είναι ο καρκίνος, αν  ο καρκίνος μπορεί να αφαιρεθεί με χειρουργική επέμβαση, και τη γενική υγεία του ατόμου.  

Η θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου μπορεί να αποσκοπεί στην ίαση ή στην ανακούφιση, ανάλογα με την καταάσταση της υγείας και τις προτιμήσεις του ατόμου, καθώς και το στάδιο του όγκου.

Όταν ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι πρώιμος, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι θεραπευτική. Ωστόσο, όταν ανιχνεύεται σε μεταγενέστερα στάδια (στα οποία υπάρχουν μεταστάσεις), αυτό είναι λιγότερο πιθανό και η θεραπεία συχνά γίνεται για ανακούφιση από συμπτώματα που προκαλούνται από τον όγκο και για να έχει μια καλή ποιότητα ζωής ο ασθενής.

-Χειρουργική θεραπεία του καρκίνου του εντέρου

Εάν ο καρκίνος βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο, μπορεί να αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της κολονοσκόπησης.  Για τους ανθρώπους με εντοπισμένο καρκίνο, η προτιμώμενη θεραπεία είναι η πλήρης χειρουργική αφαίρεση με επαρκή υγιή χειρουργικά όρια. Αυτό μπορεί να γίνει και λαπαροσκοπικά. Το άτομο μπορεί να έχει μόνιμη ή προσωρινή κολοστομία.

Αν υπάρχουν μόνο λίγες μεταστάσεις στο ήπαρ ή στους πνεύμονες μπορούν, επίσης, να αφαιρεθούν. Μερικές φορές χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται πριν από τη χειρουργική επέμβαση για να συρρικνωθεί ο καρκίνος πριν επιχειρηθεί η αφαίρεσή του. Οι δύο πιο κοινές θέσεις υποτροπής του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι το ήπαρ και οι πνεύμονες. 

-Χημειοθεραπεία του καρκίνου του εντέρου

Σε καρκίνο του κόλου και του ορθού, η χημειοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη χειρουργική επέμβαση, σε ορισμένες περιπτώσεις. Η απόφαση για την προσθήκη χημειοθεραπείας στη διαχείριση του παχέος εντέρου και του καρκίνου του ορθού εξαρτάται από το στάδιο της νόσου.

Σε καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου Ι, δεν προσφέρεται η χημειοθεραπεία και η χειρουργική επέμβαση είναι η οριστική θεραπεία. Ο ρόλος της χημειοθεραπείας στον καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου ΙΙ είναι συζητήσιμος, και συνήθως δεν προσφέρεται, εκτός εάν έχει εντοπιστεί παράγοντες κινδύνου, όπως ο Τ4 όγκος ή η ανεπαρκής δειγματοληψία λεμφαδένων. Είναι επίσης γνωστό ότι οι ασθενείς που φέρουν ανωμαλίες των γονιδίων επιδιόρθωσης αταίριαστων βάσεων δεν επωφελούνται από τη χημειοθεραπεία. Για το στάδιο III και τον καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου IV, η χημειοθεραπεία αποτελεί το κύριο μέρος της θεραπείας, αλλά χωρίς σημαντικά οφέλη στην επιβίωση.

Σε κάθε περίπτωση απαιτείται μοριακό προφίλ του όγκου.

Αν καρκίνος έχει εξαπλωθεί στους λεμφαδένες ή απομακρυσμένα όργανα, όπως στο στάδιο ΙΙΙ και στον καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου IV αντιστοίχως, προσθέτονται χημειοθεραπευτικοί παράγοντες φθοριοουρακίλη, καπεσιταβίνη ή οξαλιπλατίνη.

Εάν οι λεμφαδένες δεν περιέχουν καρκίνο, τα οφέλη της χημειοθεραπείας είναι αμφιλεγόμενα.

Εάν ο καρκίνος είναι ευρέως μεταστατικός ή ανεγχείρητος, η θεραπεία είναι παρηγορητική. Τυπικά,  μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένας αριθμός διαφορετικών φαρμάκων χημειοθεραπείας (capecitabine, φθοριοουρακίλη, ιρινοτεκάνη, οξαλιπλατίνη και UFT).

Η καπεσιταβίνη και φθοριοουρακίλη είναι ίδια, και η καπεσιταβίνη είναι από του στόματος φαρμακευτική αγωγή ενώ η φθοριοουρακίλη είναι ένα ενδοφλέβιο φάρμακο. Αντιαγγειογενετικά φάρμακα όπως η bevacizumab προστίθενται συχνά στη θεραπεία πρώτης γραμμής. Μια άλλη κατηγορία φαρμάκων που χρησιμοποιούνται στη δεύτερη γραμμή θεραπείας είναι οι αναστολείς του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (cetuximab και panitumumab).

Η κύρια διαφορά στην προσέγγιση με τον καρκίνο του ορθού  είναι η θεραπεία με ακτινοβολίας. Συχνά, χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία προεγχειρητικά ώστε τελικά να μην απαιτηθεί κολοστομία. Ωστόσο, μπορεί να μην είναι δυνατή σε χαμηλούς όγκους και τότε απαιτείται μια μόνιμη κολοστομία.

Ο Στάδιο IV  καρκίνος του ορθού αντιμετωπίζεται παρόμοια με τον καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου IV 

-Ακτινοθεραπεία του καρκίνου του εντέρου

Ένας συνδυασμός ακτινοβολίας και χημειοθεραπείας μπορεί να είναι χρήσιμος για τον καρκίνο του ορθού, ενώ σε καρκίνο του κόλου δεν είναι ρουτίνα λόγω της μη ευαισθησίας των εντερικών καρκινικών στην ακτινοβολία. Ακριβώς όπως η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορα στάδια της θεραπείας του καρκίνου του ορθού.

-Η παρηγορητική φροντίδα του καρκίνου του εντέρου

Η παρηγορητική φροντίδα είναι η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων από σοβαρή ασθένεια, όπως ο καρκίνος, καθώς και η βελτίωση της ποιότητας της ζωής.

Οι χειρουργικές επιλογές μπορεί να περιλαμβάνουν την τοποθέτηση stent σε απόφραξη εντέρου ή των χοληφόρων, μείωση των επιπλοκών, όπως η αιμορραγία από τον όγκο, το κοιλιακό άλγος και η εντερική απόφραξη.

Οι μη χειρουργικές μέθοδοι μπορεί να είναι η θεραπεία με ακτινοβολία για να μειωθεί το μέγεθος του όγκου, καθώς και φάρμακα για τον πόνο.


Παρακολούθηση ασθενών με καρκίνο του εντέρου

Οι στόχοι της παρακολούθησης είναι να εντοπίσει, στο νωρίτερο δυνατό στάδιο, οποιαδήποτε μετάσταση ή όγκους που αναπτύσσονται αργότερα, αλλά δεν προέρχονται από τον αρχικό καρκίνο (μετάχρονες βλάβες).

Η λήψη ιατρικού ιστορικού και η φυσική εξέταση συνιστάται κάθε 3-6 μήνες για τα 2 πρώτα χρόνια, στη συνέχεια, κάθε 6 μήνες για 5 χρόνια.

Οι μετρήσεις του καρκινοεμβρυϊκού αντιγόνου στο αίμα, συνιστώνται μόνο για άτομα με Τ2 ή μεγαλύτερες αλλοιώσεις που είναι υποψήφιοι για  επέμβαση.

Μια αξονική τομογραφία του θώρακα, κοιλιάς και πυέλου γίνονται ετησίως για τα 3 πρώτα χρόνια για τους ασθενείς που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο υποτροπής (για παράδειγμα, εκείνοι που είχαν ανεπαρκώς διαφοροποιημένους όγκους ή φλεβική ή λεμφική εισβολή) και είναι υποψήφιοι για θεραπευτική χειρουργική επέμβαση.

Η κολονοσκόπηση μπορεί να γίνει μετά από 1 χρόνο, εκτός αν υπήρχε απόφραξη και τότε πραγματοποιείται μετά από 3 έως 6 μήνες.

Αν βρεθεί ένας πολύποδας > από 1 εκατοστό ή σε υψηλού βαθμού δυσπλασία, μπορεί να επαναληφθεί μετά από 3 χρόνια, στη συνέχεια κάθε 5 χρόνια. Για άλλες ανωμαλίες, η κολονοσκόπηση μπορεί να επαναληφθεί μετά από 1 έτος.

Το ΡΕΤ οι υπέρηχοι, η ακτινογραφία θώρακος, οι πλήρης εξετάσεις αίματος ή της ηπατικής λειτουργίας γίνονται ανάλογα με τα συμπτώματα και την φυσική εξέταση.


Η άσκηση είναι απαραίτητη ως  θεραπεία σε επιζώντες από καρκίνο του εντέρου

Η άσκηση μπορεί να μειώσει τον ορθοκολικό καρκίνο  και την θνησιμότητα από αυτόν.

Ασθενείς με όγκους που δεν είχαν έκφραση CTNNB1 (β-κατενίνη), που εμπλέκονται στην οδό σηματοδότησης Wnt, απαιτείται περισσότερο από 18  ώρες την εβδομάδα άσκηση για μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο του παχέος εντέρου. Ο μηχανισμός για τα οφέλη της άσκησης στην επιβίωση έχουν σχέση με την ανοσολογική επιτήρηση και τα μονοπάτια της φλεγμονής. Η οξειδωτική ισορροπία μπορεί να είναι ένας άλλος πιθανός μηχανισμός για τα οφέλη που παρατηρούνται.

Μια σημαντική μείωση στην 8-oxo-dG βρέθηκε στα ούρα των ασθενών που υποβλήθηκαν σε 2 εβδομάδες μέτρια άσκηση μετά από την θεραπεία. Άλλοι πιθανοί μηχανισμοί μπορεί να περιλαμβάνουν τις μεταβολικές ορμόνες και τις στεροειδείς ορμόνες του φύλου, αν και αυτά τα μονοπάτια μπορεί να εμπλέκονται και σε άλλες μορφές καρκίνου.

Ένας άλλος πιθανός βιοδείκτης μπορεί να είναι ο p27. Οι επιζώντες με όγκους που εκφράζουν το p27 και κάνουν άσκηση πάνω από 18 ώρες ανά εβδομάδα έχουν μειωμένη θνητότητα από ορθοκολικό καρκίνο σε σύγκριση με εκείνους που κάνουν λιγότερο από 18 ώρες άσκηση ανά εβδομάδα. Η συστατική ενεργοποίηση της ΡΙ3Κ / ΑΚΤ /  mTOR οδού μπορεί να εξηγήσει την απώλεια της p27 και η περίσσεια ενεργειακή ισορροπία μπορεί να ρυθμίζει τον p27 για να σταματήσει τα καρκινικά κύτταρα από τη διαίρεση.


Τα προβιοτικά για τον καρκίνο εντέρου

Τα βακτήρια του γαλακτικού οξέος (π.χ., γαλακτοβάκιλλοι, στρεπτόκοκκοι ή γαλακτόκοκκοι) μπορεί να είναι προστατευτική έναντι της ανάπτυξης και της εξέλιξης του ορθοκολικού καρκίνου μέσω διαφόρων μηχανισμών, γιατί έχουν αντιοξειδωτική δράση, κάνουν ανοσοτροποποίηση, και προωθούν τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, έχουν αντιπολλαπλασιαστικές επιδράσεις, και προκαλούν επιγενετικές τροποποιήσεις στα καρκινικά κύτταρα.


Πρόγνωση του καρκίνου του εντέρου
Στην Ευρώπη, το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης για καρκίνο του παχέος εντέρου είναι μικρότερο από 60%. Στον ανεπτυγμένο κόσμο περίπου το ένα τρίτο των ανθρώπων πεθαίνουν από αυτή.

Η επιβίωση σχετίζεται άμεσα με την ανίχνευση και τον τύπο του καρκίνου, αλλά γενικά είναι κακή για συμπτωματικούς καρκίνους, όπως είναι συνήθως σε αρκετά προχωρημένο στάδιο.

Τα ποσοστά επιβίωσης με την έγκαιρη διάγνωση  είναι περίπου πέντε φορές μεγαλύτερα από αυτά των καρκίνων σε προχωρημένο στάδιο. Οι άνθρωποι με έναν όγκο που δεν έχει ξεπεράσει τον μυϊκό βλεννογόνο (ΤΝΜ στάδιο Tis, N0, M0) έχει ποσοστό πενταετούς επιβίωσης 100%, ενώ τα άτομα με διηθητικό καρκίνο  Τ1 (εντός του στρώματος υποβλεννογόνια) ή Τ2 (εντός του μυϊκού στρώματος) έχουν μέσο ποσοστό πενταετούς επιβίωσης περίπου 90%. Εκείνοι με  πιο επεμβατικό όγκου ακόμη και χωρίς την ανάμειξη λεμφαδένων (T3-4, N0, M0) έχουν μέσο ποσοστό πενταετούς επιβίωσης περίπου 70%. Ασθενείς με θετικούς περιφερειακούς λεμφαδένες (οποιαδήποτε Τ, Ν1-3, M0) έχουν μέσο ποσοστό πενταετούς επιβίωσης περίπου 40%, ενώ εκείνοι με απομακρυσμένες μεταστάσεις (οποιαδήποτε Τ, κάθε Ν, Μ1) έχουν μέση πενταετή επιβίωση  περίπου 5%. 

Πάνω από το 20% των ατόμων με καρκίνο του παχέος εντέρου έχουν νόσο που έχει ήδη προχωρήσει (στάδιο IV), και μέχρι το 25% αυτής της ομάδας  έχουν  μετάσταση στο ήπαρ που είναι δυνητικά χειρουργήσιμη. Σε αυτή την επιλεκτική ομάδα, εκείνοι που υποβάλλονται σε θεραπευτική εκτομή έχουν αύξηση στην πενταετή επιβίωση στο ένα τρίτο των περιπτώσεων.


Χρήσιμες πληροφορίες για τη θεραπεία του καρκίνου του εντέρου

Στάδια Ι & ΙΙ

Το χειρουργείο θεραπεύει τους καρκίνους αυτού του σταδίου.

100% των ασθενών με πρώιμη νόσο θεραπεύονται μόνο με χειρουργείο.

Σε μερικές περιπτώσεις με in situ καρκινώματα αφαιρούν τον όγκο ενδοσκοπικά αν και οι λεμφαδένες δεν μπορούν να εκτιμηθούν με αυτή τη μέθοδο.

Το χειρουργείο μόνο θεραπεύει το 85% των ασθενών σταδίου Ι & ΙΙ.

Για ασθενείς με πιο προχωρημένη νόσο σταδίου ΙΙ (Τ3, Ν0), η πενταετής επιβίωση είναι 70-75% και για τη νόσο σταδίου ΙΙΙ (θετικοί λεμφαδένες) η πενταετής επιβίωση είναι 30-50%.

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την έκβαση είναι το άρρεν φύλο, η τοπική διήθηση (Τ4), η πλήρως διαφοροποιημένη μορφολογία, τα βλεννώδη χαρακτηριστικά, τα χαρακτηριστικά κυττάρων δίκην σφραγιστήρα δακτυλίου και τα αυξημένα επίπεδα του καρκινοεμβρυϊκού αντιγόνου πριν από την εγχείρηση.

Η πρόγνωση των ασθενών με καρκίνο σε σύνδρομο Lynch  είναι καλύτερη από τους ασθενείς με σποραδικούς καρκίνους , λόγω της μη μεγάλης συσσώρευσης μεταλλάξεων που δεν επιτρέπουν την μεταστατικότητα.

Όγκοι ανευπλοειδικοί  και με δυσλειτουργία της φάσης S , όπως προσδιορίζονται με την κυτταρομετρία ροής έχουν χειρότερη έκβαση.

Η μικροδορυφορική αστάθεια, η έκφραση TP53, οι μεταλλάξεις στο γονίδιο DCC, η θυμιδιλική συνθετάση και η έκφραση της διυδροπυριμινιδικής δεϋδρογενάσης μπορούν να παίξουν έναν ρόλο στην απόφαση της θεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο του εντέρου. Όγκοι με υψηλές συγκεντρώσεις θυμιδιλικής συνθετάσης έχουν χειρότερη πρόγνωση. Οι ασθενείς με μετάλλαξη στο γονίδιο DCC έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα για μεταστατική νόσο.

Γενικά η χειρουργική επέμβαση θεραπεύει τους ασθενείς με στάδιο Ι & ΙΙ καρκίνο του εντέρου και η χημειοθεραπεία γίνεται σε ασθενείς με στάδιο ΙΙΙ νόσο και πιθανώς σε στάδιο ΙΙ (Τ3, Ν0).

Η θεραπεία με 5FU και λευκοβορίνη μετεγχειρητικά σε στάδια ΙΙ & ΙΙΙ για 6-8 μήνες έδειξε κάποιο όφελος στην επιβίωση (10% όφελος στην 5ετή επιβίωση).

Πάντως σε ασθενείς με νόσο σταδίου ΙΙ δεν υπάρχει πραγματικό όφελος επιβίωσης. 

Άλλοι παράγοντες, όπως η irinotecan, capecitabine & oxaliplatin χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό ή όχι με 5FU & λευκοβορίνη (FOLFOX, FOLFIRI, XELOX), χωρίς σημαντικό όφελος στην επιβίωση (αύξηση της 3ετούς επιβίωσης) και με πολλές παρενέργειες.

Προχωρημένη νόσος

Για ασθενείς με μεταστατικό ορθοκολικό καρκίνο, πρώτα προσδιορίζεται η πιθανότητα δυνατότητας τοπικής θεραπευτικής αγωγής, όπως χειρουργική εξαίρεση, ακτινοθεραπεία, καυτηριασμός με ραδιοσυχνότητες, κρυοχειρουργική, εμβολισμός κ.ά, ιδίως σε ασθενείς με μονήρεις ή λίγες ηπατικές και πνευμονικές μεταστάσεις που μπορεί να γίνουν και με θεραπευτικό στόχο.

Η χειρουργική εξαίρεση των ηπατικών μεταστάσεων δίνει ένα ένα όφελος στην επιβίωση 37 μήνες σε σχέση με τους 20 γι' αυτούς που δεν έκαναν αφαίρεση. Για όλους τους ασθενείς που αφαιρούν τις ηπατικές μεταστάσεις υπάρχει ένα όφελος 5ετούς επιβίωσης 20%. Η πρόγνωση είναι χειρότερη για ασθενείς με πολλαπλές βλάβες, μεταστάσεις και στους δυο λοβούς του ήπατος, το μικρό χρονικό διάστημα ανάμεσα στη διάγνωση και την υποτροπή και το στάδιο ΙΙΙ της νόσου τη στιγμή της διάγνωσης. 

Επίσης, η αφαίρεση απομονωμένων πνευμονικών μεταστάσεων γίνεται με θεραπευτικό στόχο.

Το PET/CT θα βοηθήσει στη διαλογή των κατάλληλων ασθενών με εξαιρέσιμη νόσο.

Μερικοί δίνουν νέες στοχευμένες θεραπείες, ανάλογα με το μοριακό προφίλ του όγκου και μετά κάνουν την χειρουργική εξαίρεση.

Η θεραπεία στον μεταστατικό ορθοκολικό καρκίνο περιλαμβάνει φάρμακα, όπως η 5FU, Leucovorin, Irinotecan, Oxaliplatin, Capecitabine.

Irinotecan: Μικρο όφελος στην επιβίωση μαζί με 5FU & Leucovorin  (2 μήνες) σε σχέση με 5FU & Leucovorin μόνο (διάφορα σχέδια έγχυσης του 5FU)-FOLFIRI

Oxaliplatin: Σε συνδυασμό με 5FU & Leucovorin (4 μήνες) σε σχέση με 5FU & Leucovorin μόνο (διάφορα σχέδια έγχυσης του 5FU)-FOLFOX

Capecitabine: Το πλεονέκτημα της από του στόματος φλουοπυριμιδίνης είναι ότι ενεργοποιείται μέσα στα καρκινικά κύτταρα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη ή με άλλα φάρμακα, όπως Oxaliplatin (XELOX). Παρόμοια αποτελέσματα.

Bevacizumab: Ένας αναστολέας του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα.

Cetuximab: Αναστολέας του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα

Σε αυτούς τους ασθενείς που παίρνουν πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής θεραπείας η μέση επιβίωση είναι μόνο 21 μήνες.

Απαιτείται νέα στρατηγική αντιμετώπισης του μεταστατικού ορθοκολικού καρκίνου, σύμφωνα με το μοριακό προφίλ του όγκου για αύξηση της επιβίωσης και βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Ηπατικές μεταστάσεις και πνευμονικές μεταστάσεις

Όπως αναφέρθηκε υπάρχει όφελος στην επιβίωση για όσους κάνουν χειρουργική εξαίρεση των ηπατικών μεταστάσεων. Η ενδοηπατική τοπική θεραπεία δίνει καλύτερα αποτελέσματα από τη συστηματική θεραπεία.

Η θεραπεία σε κάποιες περιπτώσεις έχει θεραπευτικό στόχο.

Καρκίνος ορθού

Σε αυτούς τους ασθενείς γίνεται προεγχειρητική ή μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία, λόγω του κινδύνου αυξημένης τοπικής υποτροπής, αλλά χωρίς όφελος στην επιβίωση. Οι περισσότεροι κάνουν χημειοακτινοθεραπεία με 5FU. (η συνεχής έγχυσή του δίνει μικρό όφελος επιβίωσης 3ετούς).

Όμως ο λόγος της αυξημένης τοπικής υποτροπής είναι το ανατομικό σημείο και για αυτό νέες χειρουργικές τεχνικές, όπως η εκτομή του μέσου ορθού προσπαθούν να ελαττώσουν αυτό τον κίνδυνο. Σε αυτή την περίπτωση θεωρείται ότι δεν είναι απαραίτητη η ακτινοβολία.

H ακτινοβολία θεωρείται από πολλούς μη χρήσιμη, ενώ κάποιοι την κάνουν σε μεγάλους όγκους ή όγκους προσκολλημένους στο περιτόναιο και στους πυελικούς σχηματισμούς.

Νέες θεραπευτικές στρατηγικές απαιτούνται και για τον καρκίνο του ορθού, σύμφωνα με το μοριακό προφίλ του όγκου και με σεβασμό στην ποιότητα ζωής του ασθενούς.

Να προτιμάτε τις φυσικές θεραπείες για τον καρκίνο παχέος, σύμφωνα με το Μοριακό Προφίλ του Όγκου

Η ζωή είναι πολύτιμη.

Η ζωή είναι δική σας. Πάρτε την στα χέρια σας!

Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου παχέος, πατώντας εδώ.

Διαβάστε, επίσης,

Προβλεπτικοί καρκινικοί δείκτες στην ογκολογία

Βιοδείκτες στην ογκολογία

Σταδιοποίηση στον καρκίνο

Οι τελευταίες εξελίξεις για τον καρκίνο εντέρου

Το καρκινικό μονοπάτι στον καρκίνο παχέος εντέρου

Προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Για όσους έχουν κίνδυνο για καρκίνο του εντέρου

Δυσκοιλιότητα

Οι καυτερές πιπεριές φάρμακο για τον καρκίνο παχέος εντέρου

Προγνωστικοί παράγοντες στον καρκίνο

Οδηγίες για την πρόληψη καρκίνου του παχέος εντέρου

Μοριακή ανάλυση στον καρκίνο εντέρου

Τρόφιμα για την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου

Η διατροφή για την πρόληψη του καρκίνου εντέρου

Καρκίνος παχέος εντέρου και στύση

Ο καρκίνος παχέος και ορθού είναι μία νόσος

Βιταμίνες για τον καρκίνο παχέος εντέρου

Γιατί οι φυτικές ίνες είναι απαραίτητες στον καρκίνο παχέος εντέρου

Oncotype DX στον καρκίνο παχέος εντέρου

Υψηλές δόσεις βιταμινών για τη θεραπεία καρκίνου

Ελκώδης κολίτιδα

Regorafenib για τον μεταστατικό καρκίνο παχέος εντέρου

Νόσος του Crohn

Πόνος στην κοιλιά, αλλά που;

Τα βακτήρια του εντέρου

Η άσκηση προστατεύει από τον καρκίνο παχέος εντέρου

Έλεγχος τοξικότητας στην irinotecan

Ο πολύς σίδηρος είναι επικίνδυνος

Ασπιρίνη για τον καρκίνο παχέος εντέρου

Προγεννητικός έλεγχος

Η παθολογία του καρκίνου

Σύνδρομο Peutz-Jeghers

Ογκογονίδια

Βαριούχος υποκλυσμός

Οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση

Εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο

Εξατομικευμένη Ιατρική

Μοριακό προφίλ του όγκου

Η μεγάλη αλήθεια για τη θεραπεία του καρκίνου

Που μπορεί να εφαρμοστεί το μοριακό προφίλ

Διαβάστηκε 8832 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 02 Ιουνίου 2021 17:13
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Χρήσιμες πληροφορίες για την τραχηλίτιδα Χρήσιμες πληροφορίες για την τραχηλίτιδα

    Τραχηλίτιδα

    Τραχηλίτιδα είναι η φλεγμονή του τραχήλου της μήτρας.

    • Η οξεία τραχηλίτιδα μπορεί να προκαλείται από Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae, Herpes simplex ή Trichomonas vaginalis
    • Η χρόνια τραχηλίτιδα χαρακτηρίζεται από την παρουσία φλεγμονής χωρίς καθορισμένο παθογόνο αίτιο

    Επικρατέστερη ηλικία: Συχνότερη στην εφηβεία αλλά απαντάται σε γυναίκες κάθε ηλικίας

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες μόνο

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    • Βλεννοπυώδης (κιτρινωπή) έκκριση από τον τράχηλο
    • Διάβρωση ή ερυθρότητα του τραχήλου 
    • Αιμορραγία του ενδοτραχηλικού βλεννογόνου μετά από μικρό ερεθισμό
    • Ευαισθησία του τραχήλου 
    • Συχνά ασυμπτωματική

    ΑΙΤΙΑ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    • Chlamydia trachomatis
    • Neisseria gonorrhoeae
    • Herpes simplex virus
    • Trichomonas vaginalis
    • Αίτια χρόνιας τραχηλίτιδας άγνωστα

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    • Πολυάριθμοι σεξουαλικοί σύντροφοι
    • Ιστορικό σεξουαλικών μεταδιδόμενων παθήσεων 
    • Περίοδος λοχείας 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Κολπίτιδα από candida albicans ή Trichomonas vaginalis που επεκτείνεται στον τράχηλο
    • Καρκίνωμα του τραχήλου

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Χρώση κατά Gram ενδοτραχηλικής βλέννας, πάνω από 10 λευκά αιμοσφαίρια ανά μεγάλο οπτικό πεδίο υποδηλώνουν τραχηλίτιδα
    • Καλλιέργειες για C. Trachomatis, N. gonorrhoeae
    • Ενζυμική ανάλυση (Chlamydiazyme και άλλα) - χρησιμοποιείται, μερικές φορές, για την ανίχνευση χλαμυδίων 
    • Μικροβιολογική εξέταση για Trichomonas vaginalis
    • Σε παρουσία εξελκώσεων, καλλιέργειες για ιό του έρπητα
    • Ορολογικές εξετάσεις VDRL και RPR για τον αποκλεισμό συνυπάρχουσας σύφιλης
    • PCR (Αλυσιδωτή Αντίδραση Πολυμεράσης)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Στοιχεία φλεγμονής στο επίχρισμα κατά Παπανικολάου

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Κολποσκόπηση και βιοψία των ύποπτων περιοχών σε χρόνια τραχηλίτιδα

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Η χρόνια τραχηλίτιδα με αρνητικές καλλιέργειες και βιοψίες μπορεί να αντιμετωπίζεται με κρυοχειρουργική 

    Cervicitis 1200x675

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Συμβουλέψτε την ασθενή να χρησιμοποιεί προφυλακτικά, σε σταθερή βάση
    • Σε υποψία λοιμώδους αιτιολογίας, συμβουλέψτε την ασθενή να ενημερώσει τους συντρόφους της

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΡΑΧΗΛΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Σε υποψία λοιμώδους τραχηλίτιδας η θεραπεία πρέπει να αρχίζει χωρίς να αναμένονται τα αποτελέσματα των καλλιεργειών. Κεφτριαξόνη 250 mg ΕΜ εφ'άπαξ, ακολουθούμενη από δοξυκυκλίνη 100 mg p.o 2 φορές την ημέρα για 10 ημέρες ή αζιθρομυκίνη 1 gr εφ' άπαξ
    • Σε τριχομοναδική τραχηλίτιδα, μετρονιδαζόλη 2 gr εφ' άπαξ
    • Σε ερπητική τραχηλίτιδα, ακυκλοβίρη 200 mg p.o. 5 φορές την ημέρα για 7 ημέρες 
    • Η χρόνια τραχηλίτιδα με αρνητικές καλλιέργειες αντιμετωπίζεται, μερικές φορές με σουλφοναμιδική κολπική κρέμα
    • Η χρόνια τραχηλίτιδα που σχετίζεται με μετεμμηνοπαυσιακές, ατροφικές, αλλοιώσεις του κόλπου μπορεί να ανταποκρίνεται στην τοπική εφαρμογή οιστρογόνων

    Αντενδείξεις:

    • Η δοξυκυκλίνη δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γυναίκες ή μητέρες που θηλάζουν 
    • Η μετρονιδαζόλη αντενδείκνυται στο 1ο τρίμηνο της κύησης

    Προφυλάξεις: Η δοξυκυκλίνη δεν πρέπει να λαμβάνεται ταυτόχρονα με γάλα, αντιόξινα ή σιδηρούχα σκευάσματα

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: Δοξυκυκλίνη - πιθανή μείωση της αποτελεσματικότητας της ουαρφαρίνης και των αντισυλληπτικών χαπιών 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Σπεκτινομυκίνη 2 gr ΕΜ μπορεί να αντικαταστήσει την κεφτριαξόνη 
    • Ερυθρομυκίνη βάση ή στεατικό άλας 500 mg p.o. 4 φορές την ημέρα ή ερυθρομυκίνη εστολική 800 mg p.o. 4 φορές την ημέρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη θέση της δοξυκυκλίνης 
    • Οφλοξασίνη 300 mg p.o. 2 φορές την ημέρα για 7 ημέρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Σε έγκυες γυναίκες και ασθενείς υψηλού κινδύνου ενδείκνυται επανάληψη των καλλιεργειών μετά τη θεραπεία για χλαμύδια ή γονόκοκκο
    • Ετήσιο Pap test σε σεξουαλικά δραστήριες γυναίκες για ανίχνευση χρόνιας τραχηλίτιδας

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Σε ασθενείς με περισσότερους από έναν σεξουαλικούς συντρόφους θα πρέπει να συνιστάται η χρήση προφυλακτικών σε κάθε σεξουαλική επαφή

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Η τραχηλίτιδα από C. Trachomatis, N. gonorrhoeae σχετίζεται με τον κίνδυνο εμφάνισης δευτεροπαθούς πυελικής φλεγμονής σε ποσοστό 8-10%
    • Η μέτρια ως βαριά φλεγμονή σχετίζεται με οξυτενή κονδυλώματα και καρκίνωμα του τραχήλου

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Η οξεία τραχηλίτιδα συνήθως ανταποκρίνεται στη συστηματική αντιβιοθεραπεία
    • Η χρόνια τραχηλίτιδα μπορεί να αντιστέκεται στη θεραπεία και πρέπει να παρακολουθείται στενά για την ανάπτυξη τραχηλικής δυσπλασίας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Ασθενείς με οξεία τραχηλίτιδα θα πρέπει να ελέγχονται και για άλλες σεξουαλικά μεταδιδόμενες παθήσεις όπως σύφιλη, τριχομονάδα και πιθανά HIV

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Σε παρουσία λοιμώδους τραχηλίτιδας σε παιδιά θα πρέπει να διερευνάται το ενδεχόμενο σεξουαλικής κακοποίησης 

    Γηριατρικό: Η χρόνια τραχηλίτιδα σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες μπορεί να σχετίζεται με την έλλειψη οιστρογόνων

    Άλλα: Οι έφηβοι παραμένουν ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση σεξουαλικά μεταδιδόμενων παθήσεων 

    ΚΥΗΣΗ

    Έλεγχος όλων των εγκύων γυναικών για λοιμώδη τραχηλίτιδα λόγω του κινδύνου μετάδοσης στο έμβρυο

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Η παρουσία τριχομονάδας δεν αποκλείει τη συνύπαρξη άλλης λοίμωξης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    wbz cervicitis

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τριχομοναδική μόλυνση

    Είναι τελικά ασφαλές ο εμβολιασμός HPV;

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο Reiter

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη φλεγμονώδη νόσο της πυέλου

    Ουρηθρίτιδα

    Χλαμυδιακές σεξουαλικά μεταδιδόμενες παθήσεις

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τετρακυκλίνη

    Χλαμύδια της πνευμονίας

    Αιμορραγία από τον κόλπο κατά την κύηση

    Θηλώματα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις γονοκοκκικές λοιμώξεις

    Αυτόματη έκτρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο του κόλπου

    Κνησμός αιδοίου

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο τραχήλου μήτρας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις κολπικές μυκητιάσεις

    Πότε πρέπει να κάνετε τεστ Παπ

    Κολπικές πλύσεις για την υγεία του κόλπου

    Βότανα για τη λευκόρροια

    Πότε να ανησυχείτε για τις κολπικές εκκρίσεις σας

    Γιατί μερικές γυναίκες παθαίνουν εύκολα κολπίτιδες;

    Μήπως έχετε δυσκολία στην ούρηση;

    Καντιντίαση

    Η φλεγμονώδης νόσος της πυέλου

    Η καλύτερη προστασία στο σεξ

    Τι να προσέχετε όταν κάνετε σεξ

    Κρυοθεραπεία

    Τριχομονάδες

    Τραχηλίτιδα

    Ερνηνεία των αποτελεσμάτων του τεστ παπ

    Ουρολοίμωξη

    Λοίμωξη από χλαμύδια

    Ουρεόπλασμα

    Γονόρροια

    Εξέταση τραχηλικής βλέννας

    'Ερπητας των γεννητικών οργάνων

    Φτιάξτε μόνες σας κολπικά υπόθετα για την κολπίτιδα

    Όταν η γυναίκα πονάει κατά τη σεξουαλική επαφή

    Πρόπολη

    Echinacea Compositum

    Λοιμώξεις γεννητικών οργάνων γυναίκας

    Κολπικές πλύσεις για τις κολπίτιδες

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    Δυσοσμία κολπικών υγρών

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για το σκληρόδερμα Χρήσιμες πληροφορίες για το σκληρόδερμα

    Σκληρόδερμα

    Σκληρόδερμα (προοδευτική συστηματική σκλήρυνση) είναι μία χρόνια νόσος άγνωστης αιτιολογίας, που χαρακτηρίζεται από διάχυτη ίνωση, καταστροφικές αλλοιώσεις και αγγειακές διαταραχές του δέρματος, των δομικών στοιχείων των αρθρώσεων και άλλων οργάνων (νεφροί, πνεύμονες, καρδιά, γαστρεντερικό και σκελετικοί μύες). Στην πλειοψηφία τους οι εκδηλώσεις αυτές έχουν αγγειακά/αγγειοκινητικά χαρακτηριστικά (π.χ. φαινόμενο του Raynaud) αλλά αληθής αγειΐτιδα είναι σπάνια. Ποικίλλει από ήπια νόσος προσβάλλουσα το δέρμα, σε βαριά συστηματική, που επιφέρει το θάνατο σε λίγους μήνες 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα, Νεφροί, Καρδιά, Γαστρεντερικό, Σκελετικοί μύες, Αγγεία

    Γενετική: Έχει παρατηρηθεί οικογενής κατανομή

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Νέοι ενήλικες (16-40 χρόνια), μέση ηλικία (40-75 χρόνια)
    • Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται στην 3η με 5η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: Γυναίκες > Άνδρες (4:1)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΚΛΗΡΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

    • Σύνδρομο CREST (Calsinosis = ασβέστωση, Raynaud's phenomenon = φαινόμενο του Raynaud, Esophageal dysmotility = οισοφαγική δυσκινησία, Sclerodactyly = σκληροδακτυλία, Telangiectasia = τηλαγγειεκτασία)
    • Διάρροια
    • Έλκη θηλών δακτύλων
    • Ξηροί ρόγχοι στις βάσεις των πνευμόνων
    • Δυσφαγία
    • Δύσπνοια
    • Πόνος προσώπου 
    • Οίδημα, πάχυνση, δυσκαμψία δακτύλων 
    • Αγκυλώσεις 
    • Κριγμός κατά την κίνηση των τενόντων 
    • Οιδηματώδη άκρα χέρια
    • Υπέρχρωση 
    • Υπέρταση 
    • Δυσκαμψία αρθρώσεων 
    • Σμίκρυνση της μέγιστης διανοίξεως του στόματος 
    • Ναυτία και εμετός 
    • Περιφερική νευροπάθεια 
    • Πολυαρθραλγία
    • Εγγύς μυϊκή αδυναμία
    • Κνησμός
    • Φαινόμενο του Raynaud
    • Αποφολίδωση δέρματος
    • Σκληροδακτυλία
    • Υποδόριες ασβεστώσεις 
    • Αίσθημα πληρότητας κάτω από το στέρνο 
    • Τηλαγγειεκτασία
    • Αδυναμία
    • Απώλεια βάρους
    • Ξηροστομία

    ΑΙΤΙΑ ΣΚΛΗΡΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

    • Άγνωστα
    • Πιθανές διαταραχές της ανοσολογικής αποκρίσεως 
    • Πιθανή κάποια συσχέτιση με εργασία σε ορυχεία χαλαζία, εργασία σε λατομεία, χρήση βινυχλωριδίου, υδρογονανθράκων 
    • Θεραπεία με βλεομυκίνη έχει ενοχοποιηθεί για ένα σύνδρομο που μοιάζει με σκληρόδερμα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΚΛΗΡΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Αλληλοεπικαλυπτόμενο σύνδρομο μεταξύ σκληροδέρματος/δερματομυοσίτιδας
    • Μεικτή νόσος του συνδετικού ιστού
    • Σύνδρομο τοξικού ελαίου
    • Σύνδρομο ηωσινοφιλίας - μυαλγίας

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Αυξημένη ΤΚΕ
    • Ορθοκυτταρική αναιμία
    • Ορθόχρωμη αναιμία
    • Θετικά ΑΝΑ
    • Πυρηνισκική χρώση

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Δέρμα - οίδημα
    • Λεμφοκυτταρικά διηθήματα γύρω από τους ιδρωτοποιούς αδένες
    • Απώλεια τριχοειδών 
    • Υπερπλασία ενδοθηλίου 
    • Ατροφία θυλάκων τριχών 
    • Υποκατάσταση του χαλαρού υποδορίου ιστού από παχιές ίνες κολλαγόνου 
    • Αρθρικός υμένας - δημιουργία pannus, εναποθέσεις ινικής των μεσολοβιδιακών αρτηριών
    • Καρδιά - πάχυνση ενδοκαρδίου, διάμεση ίνωση του μυοκαρδίου 
    • Διατεταμένη καρδιά 
    • Καρδιακή υπερτροφία
    • Πνεύμονας - διάμεση πνευμονίτιδα, δημιουργία κύστεων 
    • Διάμεση ίνωση
    • Βρογχεκτασίες
    • Οισοφάγος - ατροφία οισοφάγου - ίνωση

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • ΗΚΓ - χαμηλά δυναμικά, πιθανώς μη ειδικές ανωμαλίες
    • Δοκιμασίες πνευμονικής λειτουργίας - ελάττωση διαχύσεως και ζωτικής χωρητικότητας 
    • Βιοψία δέρματος - εκσεσημασμένη πάχυνση επιδερμίδας, αποφρακτική αγγειοπάθεια 
    • Διαταραχές της αρχιτεκτονικής του τριχοειδικού δικτύου της κοίτης των ονύχων 

    scleroderma

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Ακτινογραφία άκρας χειρός - απορρόφηση των ακρολοφιών των τελικών φαλάγγων, ατροφία μαλακού ιστού, υποδόριες ασβεστώσεις 
    • Ακτινογραφία ανώτερου γαστρεντερικού - χάλαση οισοφάγου - ατονικές κινήσεις οισοφάγου
    • Βαριούχος υποκλυσμός - εκκολπώματα παχέος εντέρου, μεγάκολο
    • Ακτινογραφία θώρακος - διάχυτο δικτυοοζώδες πρότυπο, ίνωση στις πνευμονικές βλάβες άμφω
    • Σπινθηρογράφημα με θάλλιο-67 μπορεί να είναι θετικό σε πρώιμη, διάμεση νόσο (καλύτερα να μη γίνεται)

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΚΛΗΡΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η θεραπεία είναι συμπτωματική και υποστηρικτική 
    • Διαστολές οισοφάγου
    • Αποφυγή ψύχους, κατάλληλη ένδυση για το χειμώνα
    • Αποφυγή καπνίσματος (ουσιώδης)
    • Για χρόνια έλκη δακτύλων - αφαίρεση των ιστικών ρακών μετά πλύσιμο σε ημικανονικό διάλυμα υπεροξειδίου του υδρογόνου, δακτυλικός νάρθηκας για ακινητοποίηση
    • Φυσιοθεραπεία για διατήρηση της λειτουργικότητας και αύξηση της δύναμης 
    • Αποφυγή τραυματισμών δακτύλων
    • Προφύλαξη από συσκευές κλιματισμού
    • Θερμοθεραπεία για ελάττωση της δυσκαμψίας των αρθρώσεων
    • Ανύψωση της κεφαλής κατά τη διάρκεια του ύπνου μπορεί να βοηθήσει στην ύφεση των συμπτωμάτων από το γαστρεντερικό
    • Δέρμα - χρήση μαλακτικών κρεμών, αλοιφών, ελαιούχων σαπώνων μπάνιου για πρόληψη ξηρότητας και ρήξεων 
    • Αιμοδιάλυση ίσως είναι αναγκαία με την πρόοδο της νόσου

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Παραμονή σε όσο γίνεται μεγαλύτερη δραστηριότητα αλλά αποφυγή της κόπωσης 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Μαλακή ελαφρά διατροφή με συχνά, μικρά γεύματα
    • Πόση άφθονων υγρών με τα γεύματα

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΚΛΗΡΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Δεν υπάρχουν φαρμακευτικές θεραπείες αποδεδειγμένης αξίας, εκτός από τους αναστολείς μετατρεπτικού ενζύμου και για την υπερτασική νεφρική κρίση 
    • Κορτικοστεροειδή για βαρειά μυοσίτιδαή μεικτή νόσο του συνδετικού ιστού
    • Αντιβιοτικά - για δευτεροπαθείς λοιμώξεις του εντέρου
    • Διπυριδαμόλη ή ασπιρίνη σαν αντιαιμοπεταλιακός παράγων
    • Υδρόφιλες δερματικές αλοιφές για αντιμετώπιση του ξηρού δέρματος
    • Τοπικά κλινδαμικύνη ή ερυθρομυκίνη ή κρέμα Silvadene για πρόληψη υποτροπιαζουσών λοιμώξεων (συνήθως ακολουθούν συστηματική αντιβιοτική θεραπεία για λοίμωξη)
    • Ανοσοκατασταλτικά - χρησιμοποιούμενα από μόνα τους ή σε συνδυασμό με πλασμαφαίρεση για τη θεραπεία απειλητικού για τη ζωή ή δυνητικά καταστροφικού, επιφέροντος αναπηρία σκληροδέρματος 
    • Αγγειοδιασταλτικοί παράγοντες και αντιϋπερτασικά - για φαινόμενο του Reynaud
    • Η D-πενικιλλαμίνη - ελαττώνει την πάχυνση του δέρματος όπως και το ρυθμό δημιουργίας καινούργιων αγγειακών βλαβών 
    • Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης για προσβολή νεφρού

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Συχνή για τον έλεγχο της θεραπείας και την παροχή ψυχολογικής υποστήριξης

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Θάνατος
    • Αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Αγκυλώσεις 
    • Αναπηρία
    • Δυσκινησία οισοφάγου
    • Οισοφαγίτιδα από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Ποικίλλει 
    • Πιθανή βελτίωση, αλλά η νόσος είναι ανίατη 
    • Η πρόγνωση είναι φτωχή αν παρουσιασθούν ενωρίς πνευμονικές, νεφρικές ή καρδιακές εκδηλώσεις

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
    • Πολυμυοσίτιδα

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Σπάνια σε αυτές τις ηλικίες

    Γηριατρικό: Όχι σπάνια μέχρι την ηλικία των 75 ετών

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αυτοάνοσα νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα αυτοάνοσα νοσήματα

    maxresdefault 44

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πνευμονίτιδα εξ υπερευαισθησίας

    Πρωτοπαθής πνευμονική υπέρταση

    Χρήσιμες πληροφορίες για το φαινόμενο του Raynaud

    Περικαρδίτιδα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη Δυσφαγία

    Θεραπεία με δηλητήριο της μέλισσας

    Χρήσιμες πληροφορίες για την οξεία δυσφαγία

    Νόσοι του συνδετικού ιστού

    Η μυοσίτιδα

    Προοδευτική ατροφία του προσώπου

    Αντιπυρηνικά αντισώματα

    Φαινόμενο Raynaud

    Σκληρόδερμα

    Με τι ασχολείται ο ρευματολόγος

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Υδρονέφρωση Υδρονέφρωση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την υδρονέφρωση

    Υδρονέφρωση ετερόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη διαταραχή των ουροφόρων οδών σε οποιοδήποτε ύψος που οφείλεται σε ενδοαυλική και/ή εξωαυλική απόφραξη της ροής των ούρων. Μπορεί επίσης να είναι λειτουργική 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νεφροί/Ουροποιητικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Σε όλες τις ηλικίες.

    Μεγαλύτερη συχνότητα: συγγενής και πάνω από την ηλικία των 60 χρόνων  

    Επικρατέστερο φύλο:

    • Ηλικία 0-20 χρόνων: Άνδρες = Γυναίκες
    • Ηλικία 20-60 χρόνων: Γυναίκες > Άνδρες 
    • Ηλικία πάνω από 60 χρόνων Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    • Διαφέρουν στην οξεία και τη χρόνια μορφή
    • Η χρόνια υδρονέφρωση μπορεί να είναι εντελώς ασυμπτωματική 
    • "Κολικός" που ακτινοβολεί στο αιδοίο ή τον όρχι (λιθίαση), σε οξεία απόφραξη 
    • Μεταβολές στην ποσότητα των ούρων (ανουρία, πολυοουρία, διακυμάνσεις στον όγκο των ούρων)
    • Δυσουρία 
    • Σταγονοειδής ούρηση
    • Λοιμώξεις των ουροφόρων οδών 
    • Νυκτουρία 
    • Ελάττωση της ακτίνας των ούρων
    • Κοιλιακή μάζα
    • Συχνουρία και έπειξη προς ούρηση 
    • Δίψα 
    • Υπέρταση (μπορεί να είναι προοδευτική)
    • Οίδημα
    • Μετά την υποχώρηση - μεταποφρακτική διούρηση
    • Επιδιδυμίτιδα

    ΑΙΤΙΑ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    Ενδοαυλικά, συγγενή:

    • Στένωση (ουρητηρική ή ουρηθρική)
    • Αχαλασία ουρητήρα
    • Βλάβη του νωτιαίου μυελού 

    Ενδοαυλικά, επίκτητα:

    • Νεφρολιθίαση 
    • Νεόπλασμα (νεφρού, ουρητήρα ή κύστης)
    • Νεκρωτική θηλίτιδα με απόπτωση των θηλών
    • Ουρητηροκήλη
    • Τραύμα
    • Πήγμα αίματος
    • Μάζα από μύκητες 
    • Κοκκίωμα (φυματίωση)
    • Νευρογενής κύστη
    • Άλλες παθήσεις του νευρικού συστήματος - σκλήρυνση  κατά πλάκας, σακχαρώδης διαβήτης, κάκωση του νωτιαίου μυελού
    • Αντιχολινεργικά
    • Φίμωση
    • Ουρητηρική βαλβίδα
    • Πολύποδας ή στένωση
    • Σχιστοσωμίαση (αιματόβιο)

    Εξωαυλικά:

    • Οπισθοπεριτοναϊκά - νεόπλασμα, αιμάτωμα, απόστημα, ίνωση, ανεύρυσμα
    • Νόσος του Crohn
    • Λεμφοκήλη, Υδροκήλη
    • Γυναικολογικά - εγκύμων μήτρα, ενδομητρίωση, πυελική φλεγμονή, απόστημα, κύστη, ιατρογενής κάκωση ουρητήρων κατά τη διάρκεια επέμβασης 
    • Σύνδρομο Sjogren (ψευδολέμφωμα)

    Λειτουργικά - Συγγενή:

    • Μεγαουρητήρας
    • Σύνδρομο Prune belly (Το Σύνδρομο Prune Belly είναι μία σπάνια πάθηση που είναι παρούσα κατά τη γέννηση και έχει επιπτώσεις στο στομάχι, την καρδιά, τους πνεύμονες, τo έντερo και το σκελετικό σύστημα)
    • Διπλή νεφρική πύελος

    Λειτουργικά - άλλα:

    • Άποιος διαβήτης 
    • Διουρητικά 
    • Κύηση
    • Κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση
    • Μεταποφρακτικό υπόλειμμα
    • Μετεγχειρητικά: μετά από ουρητηρική αναστόμωση 
    • Προεμμηνορρυσιακοί παράγοντες 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    • Ακτινοβολία 
    • Υπερτροφία προστάτη και/ή κακοήθεια 
    • Νεφρολιθίαση 
    • Μεθυσεργίδη 
    • Κατάχρηση αναλγητικών (νεκρωτική θηλίτιδα, καρκίνωμα μεταβατικού επιθηλίου)
    • Δρεπανοκυτταρική αναιμία (νεκρωτική θηλίτιδα)
    • Σακχαρώδης διαβήτης (νεκρωτική θηλίτιδα)
    • Αιμορραγική διήθηση
    • Αντιχολινεργικά 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Μπορεί να είναι απόλυτα φυσιολογικά
    • Αζωθαιμία
    • Υπερκαλιαιμία
    • Μεταβολική οξέωση (με και χωρίς χάσμα ανιόντων)
    • Υπερνατριαιμία (άποιος διαβήτης)
    • Ανάλυση ούρων - αιματουρία, κρύσταλλοι, μικροβιουρία
    • Μειωμένη συμπυκνωτική ικανότητα των ούρων 
    • Πολυκυτταραιμία (σπάνια)
    • Αναιμία της χρόνιας νεφρικής πάθησης

    Φάρμακα που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Τα νεφροτοξικά μπορεί να επιδεινώσουν την αζωθαιμία (μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, ανοσοκατασταλτικά, αμινογλυκοσίδες, ιωδιούχα σκιαγραφικά, αντιχολινεργικά)

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Λέπτυνση του φλοιού των νεφρών 
    • Ατροφία των νεφρικών σωληναρίων
    • Καταστροφή του μυελού

    ZXUyPNdHApcnmaVLkEf79Xra

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Νεφροί και ουροδόχος κύστη
    • Κυστεοουρηθρογραφία κατά την ούρηση
    • Μέτρηση υπολείμματος μετά την κένωση της κύστης
    • Διορθικό υπερηχογράφημα προστάτη 
    • Ειδικό προστατικό αντιγόνο, όξινη φωσφατάση (κακοήθεια)

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Υπερηχογράφημα - διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας, λέπτυνση του φλοιού, διάταση ουρητήρα
    • Ενδοφλέβια πυελογραφία με τομογραφίες (φυσιολογική νεφρική λειτουργία), διάταση της νεφρικής πυέλου
    • Σπινθηρογράφημα νεφρών, ραδιενεργό νεφρόγραμμα (καλύτερα να μη γίνεται)
    • Αξονική τομογραφία
    • Μαγνητική τομογραφία
    • Έγχρωμο Doppler

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Για τη διερεύνηση της θέσης και αιτιολογίας της υδρονέφρωσης:

    • Κυστεοσκόπηση/ανιούσα πυελογραφία
    • Κατιούσα πυελογραφία
    • Ανιούσα ουρητηρο-πυελογραφία (απόφραξη με παράκαμψη του ουρητήρα)

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    1. Γυναίκες: Επίχρισμα κατά Παπανικολάου για πιθανό γυναικολογικό καρκίνο. Κατάλληλη διερεύνηση σε υποτροπιάζουσες λοιμώξεις του ουροποιητικού
    2. Άνδρες: Ανατομική μελέτη του ουροποιητικού σε κάθε λοίμωξη των ουροφόρων οδών, ανασκόπηση των συστημάτων και δακτυλική εξέταση του ορθού για υπερτροφία προστάτη. Ειδικό προστατικό αντίγονο, όξινη φωσφατάση, διορθικό υπερηχογράφημα του προστάτη για υπερτροφία

    Αντιμετώπιση της απόφραξης για διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας:

    • Ουροκαθετήρας σε υπερτροφία προστάτη 
    • Διουρηθρική αφαίρεση του προστατικού αδένα σε υπερτροφία
    • Νεφροστομία
    • Πυελοπλαστική 
    • Χειρουργική παράκαμψη των ουρητήρων 
    • Ουρητηρικοί καθετήρες (Stents)
    • Διαδερμική λιθοτριψία (λιθίαση)
    • Basket capture (λιθίαση)
    • Λιθοτριψία (λιθίαση, με ή χωρίς stent και διαδερμική αφαίρεση των λίθων)
    • Νεφρεκτομή

    Νευρογενής υδρονέφρωση:

    • Συχνή κένωση της κύστης
    • Διπλή κένωση
    • Άσκηση πίεσης υπερηβικά 
    • Διαλείπων καθετηριασμός
    • Χολινεργικά
    • Χειρουργική επανεμφύτευση των ουρητήρων 
    • Αντιβιοτικά, σε λοίμωξη

    Ουραιμία:

    • Διάλυση 
    • Υπερκαλιαιμία (ασβέστιο, ιοντοανταλλακτική ρητίνη, γλυκόζη)
    • Αντιμετώπιση της οξέωσης 
    • Διόρθωση της υπασβεστιαιμίας 

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Σε απουσία ουραιμίας - ελεύθερη 
    • Σε ουραιμία - περιορισμός λευκώματος, αλατιού και καλίου ανάλογα με τις ανάγκες

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΥΔΡΟΝΕΦΡΩΣΗΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Λιθίαση - ειδική θεραπεία για λίθους

    • Υπερασβεστιουρία/λίθοι οξαλικού ασβεστίου: υδροχλωροθειαζίνη 25-50 mg από το στόμα κάθε ημέρα για ελάττωση της αποβολής ασβεστίου από τα ούρα
    • Νεφρολιθίαση υπερουριχαιμίας: ουρικού οξέος - αλκαλοποίηση των ούρων σε pH 8 με διττανθρακικό νάτριο. Χρονίως - αλλοπουρινόλη 100-300 mg από το στόμα την ημέρα

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Η απεικονιστική μέθοδος εκλογής εξαρτάται από την αιτιολογία της υδρονέφρωσης (IVP, σπινθηρογράφημα νεφρών, ανιούσα κυστεογραφία, υπερηχογράφημα)
    • Μεταβολικός έλεγχος σε νεφρολιθίαση 
    • Κατάλληλη παρακολούθηση σε καρκίνο, αν είναι εφικτή

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Αποφυγή αντιχολινεργικών όταν υπάρχει απόφραξη 
    • Αποφύγετε την αφυδάτωση σε λιθίαση

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Λοιμώξεις ουροποιητικού από χρήση εργαλείων 
    • Ίνωση από ακτινοβολία σε κακοήθεια της πυέλου
    • Απόφραξη από θραύσματα λίθων σε λιθοτριψία
    • Μετεγχειρητική αιμορραγία

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Αμφίβολη πορεία μετά από αντιμετώπιση της απόφραξης και παραμονή υπολειμματικής νεφρικής λειτουργίας 
    • Άριστη πορεία και πρόγνωση μετά από αντιμετώπιση της απόφραξης και αποκατάσταση φυσιολογικής νεφρικής λειτουργίας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Η υδρονέφρωση είναι συνήθως συγγενής

    Γηριατρικό: Στους άνδρες οφείλεται πολύ συχνά σε υπερτροφία του προστάτη

    ΚΥΗΣΗ

    Συχνό, παροδικό αίτιο υδρονέφρωση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα νεφρά

    9c77fdba55e34359aafc8bc5a2b6b1d4

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νεφρολιθίαση

    Ουρολιθίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ακράτεια ούρων

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον καρκίνο τραχήλου μήτρας

    Στενώματα νεφρών και ουρητήρων

    Στενώματα της ουρήθρας

    Φυματίωση του νεφρού

    Υπερηχογράφημα νεφρών

    Βαλβίδες οπίσθιας ουρήθρας

    Πεταλοειδής νεφρός

    Νεφρολιθίαση

    Καρκίνος του τραχήλου της μήτρας

    Ινομυώματα

    Καρκίνος ουροδόχου κύστεως

    Νόσος του Crohn

    www.emedi.gr

     

  • Πυρετικοί σπασμοί Πυρετικοί σπασμοί

    Χρήσιμες πληροφορίες για τους πυρετικούς σπασμούς

    Πυρετικοί σπασμοί είναι επιληπτική κρίση με συνοδό πυρετό κατά την νεογνική ή παιδική ηλικία χωρίς σημεία άλλης υποκείμενης νόσου.

    Κρίσεις δευτεροπαθείς από άλλες διαταραχές του ΚΝΣ όπως μηνιγγίτιδα, όγκοι ή ιστορικό επιληπτικής κρίσης χωρίς συνοδό πυρετό δεν περιλαμβάνονται σε αυτό το άρθρο

    • Απλή εμπύρετη επιληπτική κρίση - μοναδικό επεισόδιο εντός 24 ωρών, με διάρκεια λιγότερη των 15 λεπτών και γενικευμένη τονικο-κλινική δραστηριότητα. Ευθύνεται για το 85% των εμπύρετων επιληπτικών κρίσεων 
    • Μικτή εμπύρετη επιληπτική κρίση - πολλαπλά επεισόδια εντός του 24ωρου με εστιακά συμπτώματα και διάρκεια άνω των 15 λεπτών. Ευθύνεται για το 15% των περιπτώσεων 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: ΚΝΣ

    Επικρατέστερη ηλικία: 95% των επεισοδίων εμφανίζονται μέχρι την ηλικία των 5 ετών, συχνότερη ηλικία εμφάνισης τα 2 έτη 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες (ελαφρά υπεροχή)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    Πυρετός συνήθως 39℃  ή άνω

    Τονικο-κλονική επιληπτική δραστηριότητα

    • Γενικευμένη με απλές κρίσεις ή εστιακή με μικτά στοιχεία 
    • Συνήθως εμφανίζεται εντός ωρών από την εμφάνιση του πυρετού 
    • Η επιληπτική κρίση είναι το αρχικό σημείο της νόσου σε 25% των ασθενών 
    • Η διάρκεια δεν υπερβαίνει τα 15 λεπτά στις απλές κρίσεις, μεγαλύτερη σε μικτά επεισόδια 
    • Η μέση συχνότητα είναι άπαξ ημερησίως με τις απλές κρίσεις, και πιο συχνά στις μικτές κρίσεις

    ΑΙΤΙΑ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    • Ο πυρετός μπορεί να μειώσει τον ουδό εμφάνισης επιληπτικών κρίσεων σε ευπαθή παιδιά 
    • Θερμοκρασία συνήθως άνω των 39℃ , αλλά ο ρυθμός μεταβολής πιθανόν να διαδραματίζει σπουδαιότερο ρόλο παρά η θερμοκρασία 
    • Ιογενή νοσήματα: Λοιμώξεις του ανωτέρου αναπνευστικού, roseola infantum, ιός της γρίπης Α, γαστρεντερίτιδα
    • Βακτηριδιακές λοιμώξεις: Σιγκέλλα, σαλμονέλα, μέση ωτίτιδα
    • Ιστορικό εμβολιασμού για παρωτίτιδα, ιλαρά, ερυθρά πριν από 7-10 ημέρες ή εμβολιασμού για διφθερίτιδα, κοκκύτη και τέτανο μέχρι πριν 48 ώρες

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    Εμπύρετη επιληπτική κρίση σε αδελφό/αδελφή αυξάνει τον κίνδυνο κατά 2-3 φορές 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Εμπύρετο παραλήρημα 
    • Εμπύρετα ρίγη με ωχρότητα και περιστοματική κυάνωση
    • Κατακράτηση αναπνοής κατά τη διάρκεια πυρετικού επεισοδίου
    • Σπασμοί χωρίς πυρετό, που επισυμβαίνει όμως στο πλαίσιο εμπυρέτου νόσου 
    • Οξεία μηνιγγίτιδα με σπασμούς 
    • Εγκεφαλικές κακώσεις και πυρετός
    • Επιληπτικές κρίσεις από φάρμακα 
    • Ξαφνική διακοπή αντιεπιληπτικών φαρμάκων

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Πρώτο επεισόδιο: Γενική αίματος, ασβέστιο, γλυκόζη, μαγνήσιο ηλεκτρολύτες, γενική ούρων, καλλιέργειες αίματος, άζωτο ουρίας, κρεατινίνη 
    • Έλεγχος για τοξικές ουσίες ενδείκνυται σε αμφίβολες περιπτώσεις 
    • Στο πρώτο επεισόδιο ή σε ηλικία κάτω του ενός έτους, ενδείκνυται οσφυονωτιαία παρακέντηση για αποκλεισμό μηνιγγίτιδας

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    ΗΕΓ πιθανώς ενδείκνυται στις ακόλουθες περιπτώσεις: σε συχνές εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις, αυτές που παρουσιάζουν εστιακά συμπτώματα, μικτού τύπου, υποκείμενη νευρολογική συνδρομή, οικογενειακό ιστορικό επιληπτικών κρίσεων άνευ πυρετού, καθυστερημένη εγρήγορση μετά το επεισόδιο ή εάν είναι το πρώτο επεισόδιο μετά την ηλικία των 3 ετών. Να γίνει ΗΕΓ 2-4 εβδομάδες μετά το επεισόδιο. ΗΕΓΩ δεν ενδείκνυται σε απλή εμπύρετη επιληπτική κρίση όταν υπάρχει λογική εξήγηση και η ανάρρωση είναι ταχεία 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία για μικτού τύπου επεισόδια, εστιακά συμπτώματα, υποκείμενη νευρολογική συνδρομή ή παρατεταμένο στάδιο ανάρρωσης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Οσφυονωτιαία παρακέντηση

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Παρακολούθηση στα εξωτερικά ιατρεία ή παρατεταμένη παρακολούθηση ανάλογα με την κλινική κατάσταση, τύπο της επιληπτικής κρίσης και ανάλογα εάν πρόκειται για το πρώτο ή επόμενο επεισόδιο

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Υποστηρικτική αγωγή 
    • Εάν η κρίση παρήλθε και είναι απλού τύπου σε φάση ανάρρωσης, να καθορισθεί η αιτία του πυρετού ώστε να αντιμετωπιστεί το υποκείμενο αίτιο
    • Χλιαρό υδατικό λουτρό για μείωση του πυρετού 
    • Εάν η διάρκεια της επιληπτικής κρίσης είναι μικρότερη των 10 λεπτών, υποστηρικτική αγωγή με κατάκλιση σε πλάγια θέση, προστασία από τυχόν τραυματισμούς, διατήρηση αεροφόρου οδού, χορήγηση οξυγόνου 

    shutterstock 1392584309

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ανάπαυση σε κατακεκλιμένη θέση κατά τη διάρκεια παρακολούθησης

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτα από το στόμα μέχρι να διευκρινιστεί η κατάσταση

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Οι γονείς έχουν ανάγκη υποστηρικτικής αγωγής 
    • Οι εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις δεν προκαλούν καθυστέρηση της ανάπτυξης
    • Οι εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις δεν προκαλούν πνευματική καθυστέρηση
    • Οι εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις δεν προκαλούν διαταραχές της συμπεριφοράς
    • Οι εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις δεν προκαλούν το θάνατο
    • Κίνδυνος υποτροπής 33%, το 95% των υποτροπών συμβαίνει κατά τη διάρκεια του επόμενου 1 έτους

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΥΡΕΤΙΚΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Παρακεταμόλη διορθικά ή από το στόμα για τον πυρετό 10-15 mg/Kg/δόση
    • Αντιεπιληπτικά φάρμακα σπάνια ενδείκνυνται
    • Οξυγόνο

    Αντενδείξεις: Αλλεργία στα φάρμακα

    Προφυλάξεις: Διαταραχή αναπνευστικής λειτουργίας που απαιτεί υποστήριξη ή διασωλήνωση 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Φαινοβαρβιτάλη 10-15 mg/kg ΕΦ, βραδεία έναρξη δράσης και μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική καταστολή και υπόταση 
    • Φαινυντοΐνη 10-15 mg/kg ΕΦ, βραδεία έναρξη δράσης και μπορεί να προκαλέσει καρδιακές αρρυθμίες και υπόταση
    • Βαλπροϊκό οξύ 40-60 mg/kg ίσο ποσόν ύδατος 5 cm διορθικά είναι μικρότερης δράσης αλλά μπορεί να προκαλέσει ηπατοτοξικότητα σε άτομα ηλικίας κάτω των 2 ετών, με βραδύτερη έναρξη δράσης 
    • Παραλδεΰδη - 0,2 mg/kg μέχρι 2 ml ενδομυϊκά σε ένα σημείο, αλλά βραδύτερη έναρξη δράσης ή παραλδεΰδη σε διορθική μορφή - 0,3 cc (300 mg/kg/δόση) σε διάλυση 1:1 με βαμβακέλαιο ή ελαιόλαδο (μέγιστη δόση 5 ml)

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Αναλόγως της θέσης, σοβαρότητας και προέλευσης του πυρετού

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • Ακεταμινοφαίνη 10 mg/kg από το στόμα ή διορθικά για θερμοκρασία άνω των 38℃ από το ορθό
    • Μπορεί να χορηγηθεί διακεκομμένη προφυλακτική διαζεπάμη από το ορθό για πυρετό άνω των 38,5℃, 5 mg για ηλικία μικρότερη των 3 ετών ή 7,5 mg μεταξύ 3-6 ετών ή 0,5 mg/kg (μέχρι 15 mg), επαναλαμβανόμενο κάθε 12 ώρες για σύνολο 4 δόσεων 
    • Συνεχής προφυλακτική αγωγή είναι αμφισβητούμενη, μπορεί να χορηγηθεί σε παιδιά υψηλού κινδύνου με ισχυρό οικογενειακό ιστορικό, πολλές υποτροπές, μικτά γεγονότα ή υποκείμενες νευρολογικές διαταραχές μέχρι 1 έτους από την τελευταία επιληπτική κρίση 
    • Φαινοβαρβιτάλη, 3,5 mg/kg/ημέρα μπορεί να δοθεί αλλά προκαλεί συνήθως διαταραχές συμπεριφοράς, βαλπροϋκό οξύ 30-40 mg/kg/ημέρα δίνεται αλλά μπορεί να προκαλέσει σοβαρού βαθμού ηπατοτοξικότητα 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Οι εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις δεν είναι θανατηφόρες, δεν προκαλούν καθυστέρηση πνευματική, διαταραχές της συμπεριφοράς ή καθυστέρηση στην ανάπτυξη 
    • Παιδιά με εμπύρετες επιληπτικές κρίσεις διατρέχουν περισσότερο από το μέσο όρο κίνδυνο να αναπτύξουν επιληψία αργότερα στη ζωή τους 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • 33% παρουσιάζουν υποτροπιάζοντα εμπύρετα επιληπτικά επεισόδια, 50% εάν το πρώτο επεισόδιο εμφανίστηκε πριν την ηλικία των 12 μηνών, 45% εάν υπάρχουν δύο προσβληθέντα αδέλφια 
    • 95% των υποτροπών εμφανίζονται μέσα στο 1ο έτος
    • Επιληψία εμφανίζεται στο 0,5% του γενικού πληθυσμού αλλά σε 3-4% του πληθυσμού με ιστορικό εμπύρετης επιληπτικής κρίσης 
    • Αυξημένο κίνδυνο για επιληψία παρουσιάζουν: Μικτό αρχικό γεγονός με αυξανόμενο κίνδυνο για κάθε μικτή εμφάνιση ανεξάρτητα, ηλικία κατά το πρώτο επεισόδιο κάτω των 6 μηνών, τρεις ή περισσότερες υποτροπές, νευρολογικές διαταραχές προ των επιληπτικών κρίσεων και οικογενειακό ιστορικό επιληψίας

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Εξέταση παιδιού για κλινικά ευρήματα συνδρόμου Sturge-Weber, σμηγματογόνο αδένωμα και μειωμένη χρωστική δέρματος στη tuberous sclerosis και κηλίδες cafe-au-lait με υποδόρια οζίδια της νευροϊνωμάτωσης 
    • 13-18% των περιπτώσεων μηνιγγίτιδας παρουσιάζονται με επιληπτικές κρίσεις 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Εύρος 3 μηνών με 5 έτη με ποσοστό 95% στην ηλικία των 5 ετών και μεγαλύτερη επίπτωση στην ηλικία των 2 ετών 

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    • Διακεκκομένη προφύλαξη με φαινοβαρβιτάλη δεν συνιστάται
    • Η φαινυντοΐνη και καρβαμαζεπίνη δεν είναι αποτελεσματικοί παράγοντες για προφύλαξη 
    • Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η πρόληψη εμπύρετων επιληπτικών κρίσεων προφυλάσσει από την επιληψία
    • Είναι σημαντικός ο διαχωρισμός μεταξύ απλών και μεικτών κρίσεων 
    • Η υπνηλία μετά την επιληπτική κρίση είναι ήπια, εάν είναι σημαντικού βαθμού υπάρχει υποψία υποκείμενης παθολογικής κατάστασης

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    febrile seizure

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Βρεφική ροδάνθη

    Σιγκέλλωση

    Επιληπτικές κρίσεις

    Επιληπτική κατάσταση

    Κάνναβη και επιληψία

    Κετογενική δίαιτα

    Αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα επιληψίας

    Τι να κάνετε αν έχετε πυρετό

    Τι να κάνετε αν κάποιος κάνει σπασμούς

    Κόλπα για να ρίξετε τον πυρετό

    Πυρετικοί σπασμοί στα παιδιά

    Επιληψία του κροταφικού λοβού

    Γαστρεντερίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

  • Τριχομοναδική μόλυνση Τριχομοναδική μόλυνση

    Χρήσιμες πληροφορίες για την τριχομοναδική μόλυνση

    Η τριχομονάδα είναι ένα πρωτοζωικό παράσιτο που ανευρίσκεται τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες στην περιοχή των γεννητικών οργάνων

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό, Νεφρικό/Ουροποιητικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Νεαροί και μεσήλικες ενήλικοι
    • Σπάνια προ της ενάρξεως της σεξουαλικής δραστηριότητας
    • Όχι σπάνια σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες 

    Επικρατέστερο φύλο: Προσβάλλονται και τα δύο, οι γυναίκες είναι συχνότερα συμπτωματικές 

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

    Γυναίκες:

    • 40% είναι ασυμπτωματική κατά τον χρόνο της διάγνωσης 
    • Τα συμπτώματα κατά κανόνα αρχίζουν ή επιδεινώνονται με την εμμηνορρυσία
    • Κολπικό έκκριμα (75%, συνήθως άφθονο και αφρώδες)
    • Αιδοιοκολπικός ερεθισμός (50%)
    • Δυσουρία (50%)
    • Κολπική δυσοσμία (10%)
    • Δυσπαρεύνια 
    • Υπερηβική δυσφορία 
    • Τραχηλική διάβρωση 

    Άνδρες:

    • Οι περισσότεροι ασυμπτωματικοί 
    • Ουρηθρικό έκκριμα (50%)
    • Δυσουρία 
    • Επιδιδυμίτιδα (σπάνια)

    ΑΙΤΙΑ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

    • Η τριχομονάδα vaginalis είναι ένα πρωτόζωο σε σχήμα αχλαδιού, δυνητικά αναερόβιο. Μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή, δεν αποκλείεται όμως άλλη οδός μετάδοσης διότι ο μικροοργανισμός επιβιώνει για αρκετές ώρες σε υγρό περιβάλλον 
    • Μεταδίδεται σε ποσοστό άνω του 15% σε κορίτσια μολυσμένων μητέρων 
    • Περίοδος επώασης 5 έως 28 ημέρες 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

    Πολλοί ερωτικοί σύντροφοι 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Γυναίκες - κολπική καντιντίαση, μικροβιακή κολπίτιδα. Φλεγμονή του τραχήλου μπορεί να οδηγήσει στην εσφαλμένη διάγνωση της τραχηλίτιδας
    • Άνδρες - χλαμυδιακή ουρηθρίτιδα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Γυναίκες:

    • Νωπό παρασκεύασμα με ευαισθησία 60-70% και υψηλή ειδικότητα. Η ευαισθησία ελαττώνεται με την απώλεια της κινητικότητας εξαιτίας της ψύξης, του μικρού ποσοστού εμβολιαζόμενου υλικού, της ταχύτητας ανάγνωσης της αντικειμενοφόρου πλάκας. Ειδικότητα περίπου 100%

    Άνδρες:

    • Νωπό παρασκεύασμα και καλλιέργεια ουρηθρικού εκκρίματος μετά εξέταση προστάτου είναι 50-80% ευαίσθητα 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Η καλλιέργεια έχει ευαισθησία άνω του 95% αλλά διαρκεί 4-7 ημέρες. Οι δοκιμασίες ELISA και άμεσου ανοσοφθορισμού έχουν ευαισθησία 80-90%
    • Το επίχρισμα κατά Παπανικολάου έχει 60% ευαισθησία και 99% ειδικότητα

    trichomoniasis symptoms 5af1a902ff1b780036862e5a

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Ενημέρωση σχετικά με τη σεξουαλική μετάδοση νόσου 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Αποφυγή σεξουαλικής επαφής έως ότου ο ασθενής και η σύντροφός του θεραπευθούν

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αποχή από το αλκοόλ αν χρησιμοποιείται η μετρονιδαζόλη για θεραπεία

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Μετρονιδαζόλη - δόση ενηλίκων 2 gr εφάπαξ, ή 250 mg 3 φορές την ημέρα για 7 ημέρες, ή 500 mg x 2 την ημέρα για 5 ημέρες. Η συνήθης αγωγή είναι αποτελεσματική στις γυναίκες, όμως η εφάπαξ δόση έχει μεγαλύτερο ποσοστό αποτυχίας στους άνδρες. Απαιτείται επίσης θεραπεία των σεξουαλικών συντρόφων 

    Αντενδείξεις: Το 1ο τρίμηνο της κυήσεως ή αλλεργία στα αντιβιοτικά

    Προφυλάξεις: Αποφυγή μετρονιδαζόλης ή μείωση της δόσης σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια 

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις: Αιθανόλη, βαρφαρίνη, δισουλφιράμη, φαινοβαρβιτάλη

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Κοτριμαζόλη 100 mg κολπικές ταμπλέτες για 14 ημέρες. Το ποσοστό ίασης είναι 20-25% αλλά τα συμπτώματα υποχωρούν στις περισσότερες γυναίκες 
    • Εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν αλατούχα ή όξινα διαλύματα για κολπικές πλύσεις 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Παρακολούθηση των κύριων συμπτωμάτων. Δεν απαιτείται παρακολούθηση όταν τα συμπτώματα υποχωρούν με τη θεραπεία

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ασφαλές σεξ με χρήση προφυλακτικών 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Υποτροπιάζουσες λοιμώξεις 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η πρόγνωση είναι καλή αλλά οι υποτροπιάζουσες μολύνσεις αυξάνουν την πιθανότητα μη συμμόρφωσης με τη θεραπεία, αναμολύνσεις, ή μόλυνση με ανθεκτικούς μικροοργανισμούς. Όταν υποψιαζόμαστε αντοχή, προτείνουμε μετρονιδαζόλη 500 mg x 3 την ημέρα για 14 ημέρες με ταυτόχρονη εφαρμογή κολπικών πλύσεων οξικού οξέος δύο φορές την εβδομάδα

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Άλλες σεξουαλικά μεταδιδόμενες νόσοι

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Πολύ σπάνια πριν την εφηβεία (σε επιβεβαιωμένη διάγνωση υποψιαζόμαστε σεξουαλική κακοποίηση)

    Γηριατρικό: Στα ηλικιωμένα άτομα εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος τριχομονάδωσης 

    ΚΥΗΣΗ

    Απαγορεύεται η χρήση μετρονιδαζόλης στο 1ο τρίμηνο της κυήσεως 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    60beabe6e459cb0018a2c944

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ουρηθρίτιδα

    Χλαμύδια της πνευμονίας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις γονοκοκκικές λοιμώξεις

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Τα οφέλη από την κόκκινη πρόπολη στην υγεία

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις κολπικές μυκητιάσεις

    Προφυλακτικό που κάνει διάγνωση αφροδισίων νοσημάτων

    Κολπικές πλύσεις για την υγεία του κόλπου

    Γιατί οι γυναίκες υποφέρουν από συχνές λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος

    Πότε να ανησυχείτε για τις κολπικές εκκρίσεις σας

    Γιατί μερικές γυναίκες παθαίνουν εύκολα κολπίτιδες;

    Σύφιλη

    Τα βότανα για την κυστίτιδα

    Η καλύτερη προστασία στο σεξ

    Τι να προσέχετε όταν κάνετε σεξ

    Τριχομονάδες

    Τραχηλίτιδα

    Τι είναι η πυουρία

    Πονάτε κατά τη σεξουαλική επαφή;

    Λοιμώξεις γεννητικών οργάνων γυναίκας

    Καρκίνος του τραχήλου της μήτρας

    Φτιάξτε μόνες σας κολπικά υπόθετα για την κολπίτιδα

    Test Pap υγρής φάσης

    Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

    Ειδικές μικροβιολογικές εξετάσεις

    www.emedi.gr