Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018 17:54

Σάρκωμα Kaposi και κάνναβη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

HIV, σάρκωμα Kaposi και μαριχουάνα

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

H THC ή η CBD είναι κατάλληλη για την καταπολέμηση ενός μεγάλου προβλήματος υγείας που μαστίζει, κυρίως, την Αφρική.

Το Σάρκωμα Kaposi είναι ένας τύπος καρκίνου που προκαλείται από έναν τύπο έρπητα (ιό έρπητα που σχετίζεται με το σάρκωμα Kaposi ή KSHV-Kaposi's sarcoma-associated herpesvirus). 

H ασθένεια μπορεί να παραμείνει χωρίς συμπτώματα, μερικές φορές για χρόνια, μέχρι να ξεσπάσει.

Όταν εκδηλώνεται εμφανίζονται βλάβες στο στήθος, τα χέρια και το πρόσωπο, ως κόκκινoι και μωβ πολυεστιακοί όγκοι, ευαίσθητοι και κνησμώδεις. Μπορεί, επίσης, να εμφανιστούν στο στόμα και στους λεμφαδένες. Όταν αναπτύσσονται στους πνεύμονες ή σε άλλα εσωτερικά όργανα, οι βλάβες μπορεί να γίνουν θανατηφόρες.

Το σάρκωμα Kaposi ήταν μια σπάνια ασθένεια στη Βόρεια Αμερική μέχρι να εμφανισθεί το HIV / AIDS. Από τότε, εμφανίζεται, ως μια ευκαιριακή ασθένεια σε ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Καθώς, βελτιώνεται η θεραπεία του AIDS, η επίπτωση του σαρκώματος Kaposi μειώνεται και πάλι.

Το σάρκωμα Kaposi είναι ένα έντονα αγγειοποιημένο μεσεγχυματικό νεόπλασμα που εκδηλώνεται με πολλαπλές δερματικές πληγές.

Η CBD επιβραδύνει τον πολλαπλασιασμό και επιταχύνει τον κυτταρικό θάνατο στο σάρκωμα Kaposi. Η κανναβιδιόλη αναστέλλει την ανάπτυξη και προάγει τον προγραμματισμένο θάνατο των καρκινικών κυττάρων, στο ενδοθήλιο, το προσβεβλημένο, από το σάρκωμα Kaposi.

Το φυτοκανναβινοειδές Κανναβιδιόλη, είναι ένα μη ψυχοτρόπο συστατικό της Cannabis Sativa που έχει μεγαλύτερη συγγένεια για τους CB2 υποδοχείς και μειώνει τη πραγωγικότητα και προκαλεί θάνατο, δηλαδή απόπτωση των καρκινικών κυττάρων του σαρκώματος Kaposi.

Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του σαρκώματος Kaposi, πατώντας εδώ.

Γράφει η
Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Η καλύτερη πιστοποιημένη κάνναβη για τη θεραπεία του σαρκώματος Kaposi 

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τη βιολογική φυτική ιατρική κάνναβη για τη θεραπεία του σαρκώματος Kaposi  

Τα καλύτερα προϊόντα για το σάρκωμα Kaposi

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής, για το σάρκωμα Kaposi

kaposi 1

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Γιατί η κάνναβη θεραπεύει κάθε ασθένεια

Δερματολογικά παρανεοπλασματικά σύνδρομα

Κρυπτοκοκκίαση

Αγγειοσάρκωμα

Κρυοθεραπεία

Σαρκώματα μαλακών μορίων

Ανάπτυξη κακοήθειας μετά από μεταμόσχευση οργάνων

Σάρκωμα Kaposi

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 1278 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018 19:15
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Νευρίτιδα Νευρίτιδα

    Νευρίτιδα είναι η φλεγμονή ενός ή πολλών νεύρων

    ΝΕΥΡΙΤΙΔΑ

    Εκφύλιση των περιφερικών νεύρων.

    Χαρακτηριστικά:

    • Ύπουλη εισβολή
    • Μυϊκή αδυναμία με απώλεια της αισθητικότητας
    • Μυϊκή ατροφία
    • Ελαττωμένα τενόντια αντανακλαστικά
    • Παραισθησίες
    • Υπερευαισθησίες των χεριών και των ποδιών

    Η νευρίτιδα είναι φλεγμονή ενός νεύρου ή η γενική φλεγμονή του περιφερικού νευρικού συστήματος.

    Η φλεγμονή, και συχνά ταυτόχρονη απομυελίνωση, προκαλεί μειωμένη αγωγή των νευρικών σημάτων και οδηγεί σε εκτροπή της νευρικής λειτουργίας.

    Η νευρίτιδα συχνά συνδυάζεται με νευροπάθεια, που είναι ένας ευρύτερος όρος που περιγράφει οποιαδήποτε ασθένεια επηρεάζει το περιφερικό νευρικό σύστημα.

    Ωστόσο, οι νευροπάθειες μπορεί να οφείλονται είτε σε φλεγμονώδεις είτε σε μη φλεγμονώδεις αιτίες και ο όρος περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή βλάβης, εκφυλισμού ή δυσλειτουργίας του νευρικού συστήματος, ενώ η νευρίτιδα αναφέρεται συγκεκριμένα στη φλεγμονώδη διαδικασία. 

    Καθώς, η φλεγμονή είναι μια συχνή αντίδραση στη βιολογική προσβολή, πολλές παθήσεις μπορεί να εμφανιστούν με χαρακτηριστικά νευρίτιδας. 

    Συχνές αιτίες είναι οι αυτοάνοσες ασθένειες, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η  λοίμωξη, είτε βακτηριακή, όπως λέπρα, είτε ιογενής, όπως η ανεμοβλογιά και ο έρπητας ζωστήρας. Άλλες αιτίες είναι οι μεταμολυσματικές ανοσολογικές αντιδράσεις, όπως το σύνδρομο Guillain-Barré, ή μια απόκριση σε σωματικό τραυματισμό. Ενώ οποιοδήποτε νεύρο στο σώμα μπορεί να υποστεί φλεγμονή, συγκεκριμένες αιτιολογίες μπορεί κατά προτίμηση να επηρεάσουν συγκεκριμένα νεύρα. Η φύση των συμπτωμάτων εξαρτάται από τα συγκεκριμένα νεύρα που εμπλέκονται. Για παράδειγμα, η νευρίτιδα σε ένα αισθητήριο νεύρο μπορεί να προκαλέσει πόνο, παραισθησία (καρφίτσες και βελόνες), υπαισθησία (μούδιασμα) και αναισθησία και η νευρίτιδα σε ένα κινητικό νεύρο μπορεί να προκαλέσει πάρεση (αδυναμία), σπασμό, παράλυση ή μυϊκή απώλεια. Το ηλεκτρομυογράφημα επιδεικνύει επιβράδυνση του δυναμικού ενέργειας. Η θεραπεία της νευρίτιδας επικεντρώνεται στην απομάκρυνση ή τη θεραπεία οποιασδήποτε υποκινούμενης αιτίας φλεγμονής, ακολουθούμενη από υποστηρικτική φροντίδα και αντιφλεγμονώδεις ή ανοσοδιαμορφωτικές θεραπείες, καθώς και συμπτωματική αντιμετώπιση.

    neuritida 3

    ΑΙΤΙΕΣ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    • Λοιμώξεις

    Τόσο οι ενεργές λοιμώξεις όσο και οι μεταμολυσματικές αυτοάνοσες διαδικασίες προκαλούν νευρίτιδα. Η ταχεία αναγνώριση μιας μολυσματικής αιτίας νευρίτιδας υπαγορεύει τη θεραπευτική προσέγγιση και συχνά έχει πολύ πιο θετική μακροπρόθεσμη πρόγνωση από άλλες αιτιολογίες. Βακτηριακές, ιογενείς και σπειροχαιτικές λοιμώξεις έχουν συσχετιστεί με φλεγμονώδεις νευρικές αποκρίσεις.

    Μερικοί από τους βακτηριακούς παράγοντες που σχετίζονται περισσότερο με τη νευρίτιδα είναι η λέπρα, η νόσος Lyme και η διφθερίτιδα.

    Οι ιογενείς αιτίες της νευρίτιδας περιλαμβάνουν τον ιό του απλού έρπητα, τον ιό της ανεμοβλογιάς και τον HIV. 

    Η λέπρα χαρακτηρίζεται, συχνά, από άμεση νευρική λοίμωξη από τον αιτιολογικό οργανισμό, mycobacterium leprae. Η λέπρα παρουσιάζει μια ετερογενή κλινική εικόνα που υπαγορεύεται από βακτηριακό τίτλο και ενδογενή αντίσταση του ξενιστή. Η φυματιώδης λέπρα, που παρατηρείται σε περιπτώσεις όπου η ανοσία του ξενιστή είναι υψηλή, δε σχετίζεται, συνήθως, με νευρίτιδα. Παρουσιάζεται με μικρό αριθμό ανώδυνων πλακών του δέρματος με λίγους βακίλους, αποτέλεσμα μιας κοκκιωματώδους διαδικασίας που καταστρέφει τα δερματικά νεύρα. Η λεμφική λέπρα, που παρατηρείται όταν ο ξενιστής δεν έχει αντίσταση στον οργανισμό, παρουσιάζει εκτεταμένες δερματικές αλλοιώσεις και αισθητά διευρυμένα νεύρα. Η εμπλοκή των ασθενειών σε αυτή τη μορφή λέπρας εξελίσσεται χαρακτηριστικά από ψυχρότερες περιοχές του σώματος, όπως η άκρη της μύτης και των λοβών του αυτιού, προς θερμότερες περιοχές του σώματος με αποτέλεσμα την εκτεταμένη απώλεια αίσθησης και καταστροφικές δερματικές βλάβες. Η ταχεία θεραπεία είναι ένα κρίσιμο συστατικό της φροντίδας σε ασθενείς που πάσχουν από λέπρα. Η καθυστερημένη φροντίδα οδηγεί σε μόνιμη απώλεια αίσθησης και βλάβη των ιστών. 

    Η νόσος του Lyme, που προκαλείται από τη σπιροχαίτη Borrelia burgdorferi, είναι μια ασθένεια που προκαλείται από τσιμπούρια με περιφερικές και κεντρικές νευρολογικές εκδηλώσεις. Το πρώτο στάδιο της νόσου του Lyme παρουσιάζεται συχνά με παθογνωμονικό εξάνθημα «μάτι ταύρου», μεταναστευτικό ερύθημα, καθώς και πυρετό, αδιαθεσία και αρθραλγίες. Περίπου το 15% των ασθενών που δεν έχουν υποβληθεί σε θεραπεία θα αναπτύξουν νευρολογικές εκδηλώσεις, οι οποίες χαρακτηρίζονται κλασικά από κρανιακή νευροπάθεια και λεμφοκυτταρική μηνιγγίτιδα. Η φλεγμονή των νεύρων που παρατηρείται στη νευρολογική νόσο σχετίζεται με λεμφοκυτταρική διήθηση, χωρίς ενδείξεις άμεσης μόλυνσης των περιφερικών νεύρων. Αν και είναι, συνήθως, αυτοπεριοριζόμενη, η θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επιταχύνει την επίλυση των συμπτωμάτων. 

    Η διφθερίτιδα, μια κάποτε συχνή παιδική αναπνευστική λοίμωξη, παράγει μια νευροτοξίνη που μπορεί να οδηγήσει σε διφασική νευροπάθεια. Αυτή η νευροπάθεια ξεκινά με παράλυση και μούδιασμα της μαλακής υπερώας και του φάρυγγα, καθώς και αδυναμία των βολβών των ματιών, αρκετές ημέρες έως εβδομάδες μετά την αρχική λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, ακολουθούμενη από μια ανοδική παράπλευρη παράλυση που προκαλείται από οξεία φλεγμονώδη απομυελινωτική νευροπάθεια μετά από αρκετές ακόμη εβδομάδες. Ενώ, τα αντιβιοτικά είναι αποτελεσματικά στην εξάλειψη του βακτηρίου, τα νευρολογικά επακόλουθα της μόλυνσης πρέπει να αντιμετωπίζονται με αντιτοξίνη διφθερίτιδας. 

    Ο ιός του απλού έρπητα είναι ένας κοινός ιός που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση στα νευρωνικά γάγγλια μεταξύ των ενεργών λοιμώξεων. Ο HSV-1 ευρίσκεται, συνήθως, στα γάγγλια των κρανιακών νεύρων, ιδιαίτερα στα γάγγλια των τριδύμων νεύρων και μπορεί να προκαλέσει επώδυνες νευραλγίες κατά τη διάρκεια ενεργών περιόδων. Έχει, επίσης, συσχετιστεί με την παράλυση του Bell και την αιθουσαία νευρίτιδα. Ο HSV-2 συχνά βρίσκεται εντός των οσφυϊκών γαγγλίων και σχετίζεται με ριζοπάθειες κατά τη διάρκεια της ενεργού λοίμωξης. Η επανενεργοποίηση του έρπητα αντιμετωπίζεται συχνά με ασυκλοβίρη, αν και τα αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητά της στον έλεγχο της περιφερικής νευρολογικής εκδήλωσης της νόσου δεν υπάρχουν. Ο ιός της Varicella zoster, η αιτία της ανεμοβλογιάς, μπορεί να βρεθεί αδρανής σε όλο το νευρικό σύστημα μετά από μια αρχική λοίμωξη. Η επανενεργοποίηση του ιού προκαλεί έρπητα ζωστήρα, και παρατηρείται σε κατανομή νεύρου που αντιστοιχεί στο γάγγλιο στο οποίο κατοικούσε ο λανθάνων ιός. Αφού υποχωρήσει το ερπητικό εξάνθημα, μια επιπρόσθετη περίοδος μεθερπητικής νευραλγίας μπορεί να παραμείνει για εβδομάδες έως μήνες. Τα αντιιικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένης της ασυκλοβίρης, είναι αποτελεσματικά στον έλεγχο της επανενεργοποίησης του ιού. Η αντιμετώπιση της επακόλουθης μεθερπητικής νευραλγίας απαιτεί, συχνά, περαιτέρω αντιμετώπιση με γκαμπαπεντίνη, αμιτριπτυλίνη, καρβαμαζεπίνη ή τοπική λιδοκαΐνη. 

    Ο ιός HIV συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα νευρολογικών εκδηλώσεων, τόσο κατά την οξεία λοίμωξη όσο και κατά την εξέλιξη της νόσου. Κατά τη διάρκεια οξείας λοίμωξης έχουν αναφερθεί τόσο άμεση περιφερική νευρική εμπλοκή, συνηθέστερα, διμερής παράλυση του προσώπου, όσο και οξεία φλεγμονώδης απομυελινωτική πολυνευροπάθεια (σύνδρομο Guillian-Barré). Καθώς, εξελίσσεται η διαδικασία της νόσου, το σύνδρομο διάχυτης διηθητικής λεμφοκυττάρωσης μπορεί να περιλαμβάνει λεμφοκυτταρική φλεγμονή των περιφερικών νεύρων που οδηγεί σε μια επώδυνη συμμετρική πολυνευροπάθεια. Η ανοσολογική δυσλειτουργία κατά τη διάρκεια της λοίμωξης μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια ή επαγόμενη από αγγειίτιδα, μια λεμφοκυτταρική φλεγμονή των περιφερικών νεύρων που οδηγεί σε μια επώδυνη συμμετρική πολυνευροπάθεια. Η ανοσολογική δυσλειτουργία κατά τη διάρκεια της μόλυνσης μπορεί, επίσης, να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια ή επαγόμενη από αγγειίτιδα επιπλεγμένη μονονευρίτιδα. Ο εντοπισμός της σχετιζόμενης με τον HIV νευροπάθειας συγχέεται με τη νευροτοξική φύση πολλών από τα αντιρετροϊκά που χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της νόσου, κατά γενικό κανόνα η σχετιζόμενη με τον HIV νευροπάθεια θα βελτιωθεί με τη συνεχιζόμενη αντιρετροϊκή θεραπεία, ενώ η φαρμακευτική σχετιζόμενη νευροπάθεια θα επιδεινωθεί. 

    • Αυτοάνοσα Νοσήματα

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας και η οπτική νευρομυελίτιδα είναι αυτοάνοσες ασθένειες οι οποίες και οι δύο συχνά εμφανίζονται με οπτική νευρίτιδα, μια φλεγμονώδη απομυελινωτική νευροπάθεια του οπτικού νεύρου.

    Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια ασθένεια άγνωστης αιτιολογίας, η οποία χαρακτηρίζεται από νευρολογικές βλάβες που «διαδίδονται στο χρόνο και στο χώρο».

    Η οπτική νευρομυελίτιδα, που κάποτε θεωρήθηκε υποτύπος της σκλήρυνσης κατά πλάκας, χαρακτηρίζεται από αντισώματα IgG που συνδέονται επιλεκτικά με την ακουαρίνη-4.  Η οπτική νευρίτιδα σχετίζεται με απώλεια της όρασης. Συχνά, αρχικά, χαρακτηρίζεται από ένα ελάττωμα της αντίληψης του χρώματος (δυσχρωματοψία) που ακολουθείται από θόλωση της όρασης και απώλεια οξύτητας. Η οπτική νευρίτιδα συσχετίζεται, επίσης, συχνά, με τον περιοδικό πόνο και άλλες οπτικές διαταραχές. Η θεραπεία της οξείας οπτικής νευρίτιδας περιλαμβάνει κορτικοστεροειδή, πλασμαφαίρεση και ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνες.

    Το σύνδρομο Guillian-Barré είναι μια κατηγορία οξείας πολυνευροπάθειας που παρουσιάζεται με χαλαρή παράλυση, οξεία φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυνευροπάθεια, οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, οξεία αταξία και σύνδρομο Miller-Fisher. Αυτές οι διαταραχές είναι μεταμολυσματικά σύνδρομα στα οποία τα συμπτώματα εμφανίζονται, συχνά, αρκετές εβδομάδες μετά την επίλυση μιας οξείας λοίμωξης, συνήθως, ανώτερης αναπνευστικής λοίμωξης ή γαστρεντερίτιδας, λόγω μοριακής μίμησης μεταξύ περιφερικού νεύρου και μικροβιακών αντιγόνων. Η οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, που αντιπροσωπεύει τη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων Guillian-Barré, κλασικά παρουσιάζει μια οξεία έναρξη με ανοδική παράλυση που ξεκινά στα άκρα άκρα. Αυτή η παράλυση μπορεί να προχωρήσει γρήγορα κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών και να οδηγήσει σε αναπνευστική ανεπάρκεια που απαιτεί διασωλήνωση. Τα συμπτώματα, συνήθως, θα επιλυθούν αυτόματα μετά από αρκετές εβδομάδες. Έτσι, η θεραπεία του συνδρόμου Guillian-Barré βασίζεται σε υποστηρικτική φροντίδα για τη διαχείριση του αερισμού και της σίτισης, έως ότου υποχωρήσουν τα συμπτώματα. Η επιπρόσθετη παρέμβαση με πλασμαφαίρεση και ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη έχει αποδειχθεί ότι αυξάνουν τα ποσοστά ανάκαμψης.

     Η χρόνια φλεγμονώδης απομυελινωτική πολυνευροπάθεια είναι μια φλεγμονώδης νευροπάθεια, η οποία ενώ είναι παθοφυσιολογικά παρόμοια με την οξεία κινητική νευρωνική νευροπάθεια, εξελίσσεται σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αλλά εμφανίζει την ίδια εικόνα σε ορολογικές, ηλεκτροδιαγνωστικές μελέτες και στην εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Η θεραπεία γίνεται με κορτικοστεροειδή, με ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη ή πλασμαφαίρεση έως ότου τα συμπτώματα ανταποκριθούν. 

    • Παρανεοπλαστικά σύνδρομα

    Αρκετές διαφορετικές κακοήθειες, ιδιαίτερα ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα και το λέμφωμα Hodgkin, συνδέονται με παρανεοπλασματική νευρίτιδα. Αυτή η καρκινοματώδης πολυνευροπάθεια συνδέεται με την παρουσία αντισωμάτων κατά αντιγόνων των όγκων, τα οποία τα αναγνωρίζουν και συνδέονται τόσο στα κύτταρα όγκου όσο και στους νευρώνες του περιφερικού νευρικού συστήματος. Αυτό το παρανεοπλασματικό σύνδρομο μπορεί να εμφανιστεί είτε ως αισθητηριακή νευροπάθεια, που επηρεάζει, κυρίως, το γάγγλιο της ραχιαίας ρίζας, με αποτέλεσμα προοδευτική αισθητική απώλεια που σχετίζεται με επώδυνες παραισθησίες των άνω άκρων, ή μικτή αισθητικοκινητική νευροπάθεια που χαρακτηρίζεται, επίσης, από προοδευτική αδυναμία. Η θεραπεία των παρανεοπλασματικών συνδρόμων στοχεύει στην εξάλειψη του καρκινικού ιστού με στεροειδή, πλασμαφαίρεση ή ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη κ.ά. 

    • Μεταβολικές διαταραχές

    Μεταβολικές διαταραχές και ανεπάρκειες σε ορισμένες βιταμίνες, ιδίως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σχετίζονται με φλεγμονώδη εκφυλισμό των περιφερικών νεύρων. Η ανεπάρκεια της βιταμίνης Β1, θειαμίνης, προκαλεί το beriberi που μπορεί να συσχετιστεί με μια επώδυνη αισθητήρια νευροπάθεια με μυϊκή αδυναμία και ατροφία. Η ανεπάρκεια νιασίνης, βιταμίνης Β3, προκαλεί πελλάγρα που μπορεί να εμφανιστεί με διάφορες περιφερικές νευροπάθειες εκτός από τις κερατοειδείς βλάβες του δέρματος. Η ανεπάρκεια βιταμίνης Β6, η ανεπάρκεια πυριδοξίνης, έχει συσχετιστεί με βλάβη των περιφερικών νεύρων τόσο σε περιπτώσεις ανεπάρκειας όσο και σε περίσσεια. Η ανεπάρκεια της βιταμίνης Β12 προκαλεί υποξεία συνδυασμένη εκφύλιση, μια ασθένεια που συνδέεται κλασικά με μια κεντρική απομυελινωτική διαδικασία. Ωστόσο, παρουσιάζεται, επίσης, με επώδυνη περιφερική νευροπάθεια. Η θεραπεία των ελλείψεων βιταμινών εστιάζεται στην αντικατάσταση των συγκεκριμένων ελλείψεων, η ανάκαμψη συχνά παρατείνεται και μερικές από τις βλάβες είναι, συχνά, μόνιμες. 

    • Τοξικές Ουσίες

    Πολλές κατηγορίες φαρμάκων έχουν τοξικές επιδράσεις στα περιφερικά νεύρα (οι ιατρογενείς νευροπάθειες είναι η πιο συχνή μορφή νευρίτιδας). Πολλές κατηγορίες φαρμάκων σχετίζονται με τοξικές επιδράσεις στα νεύρα: αντινεοπλασματικοί παράγοντες, αντιβιοτικά, χημικά ανοσοθεραπευτικά φάρμακα, στοχευμένες θεραπείες, ανοσοκατασταλτικά και καρδιακά φάρμακα. Η διαχείριση αυτών των νευροπαθειών απαιτεί διακοπή των φαρμάκων, αν και οι ασθενείς θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται συχνά για αρκετές εβδομάδες μετά τη διακοπή της χορήγησης των φαρμάκων. Και η ακτινοθεραπεία προκαλεί νευρίτιδα και νευροπάθεια.

    Σταματήστε να παίρνετε χημικά φάρμακα!!! Πολλά χημικά φάρμακα προκαλούν νευρίτιδα και νευροπάθειες.

    neuritida 2

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    Η ακριβής διάγνωση και χαρακτηρισμός μιας νευρίτιδας ξεκινά με μια ενδελεχή φυσική εξέταση για τον χαρακτηρισμό και τον εντοπισμό τυχόν συμπτωμάτων σε ένα συγκεκριμένο νεύρο ή κατανομή των νεύρων.

    Μια εξέταση θα αξιολογήσει την πορεία του χρόνου, την κατανομή και τη σοβαρότητα και τη δυσλειτουργία των νεύρων, καθώς και κατά πόσον η διαδικασία της νόσου περιλαμβάνει αισθητήρια, κινητικά ή και τα δύο νεύρα.

    Αφού, εντοπιστεί η βλάβη, ακολουθούνται συγκεκριμένες τεχνικές κατάλληλες για τα εμπλεκόμενα νεύρα.

    Θα πρέπει να πραγματοποιούνται εξετάσεις αίματος για την αξιολόγηση των επιπέδων γλυκόζης και Β12, μεταβολιτών, επιπρόσθετη μέτρηση συγκεκριμένων βιταμινών ή τοξινών ανάλογα με το ιστορικό και τη φυσική εξέταση.

    Οι ιατρικές εξετάσεις που είναι συχνά χρήσιμες:

    • βιοψία νεύρου
    • μαγνητική τομογραφία
    • ηλεκτρομυογραφία
    • μελέτες αγωγιμότητας νεύρων
    • βρογχοσκόπηση
    • οσφυονωτιαία παρακέντηση

    Ωστόσο, η διάγνωση πολλών από τις διαταραχές που σχετίζονται με τη νευρίτιδα είναι κλινική και δε βασίζεται σε κάποιο συγκεκριμένο διαγνωστικό τεστ. 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ

    • Υποστηρικτική
    • Φυσιοθεραπεία
    • Αναλγητικά
    • Αντιμετώπιση των συγκεκριμένων υποκειμένων διαταραχών, αν είναι δυνατόν
    • Συμπληρώματα διατροφής
    • Φάρμακα - αμιτριπτυλίνη, καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη (άνιση και απρόβλεπτη ανταπόκριση, βοηθούν μερικούς ασθενείς). Καλύτερα να μη δίνονται!!!

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού συστήματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία του νευρικού σας συστήματος

    neuritida 1

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Ερπητικές οφθαλμολογικές λοιμώξεις

    Η νευροτοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πελλάγρα

    Θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας με ιατρική κάνναβη

    Μυστικά για την καλύτερη θεραπεία στη σκλήρυνση κατά πλάκας

    Κλινική εικόνα του καρκίνου του πνεύμονα

    Διάγνωση ασθενειών από τα μάτια

    Θεραπεία ασθενειών με τα άλατα ιστών

    Νευροεμβιομηχανική

    Θειαμίνη

    Αρσενικό

    Υγεία του νευρικού συστήματος

    Σύφιλη

    Η διαβητική νευροπάθεια

    Σύνδρομο Korsakoff

    Οπτική νευρίτιδα

    Λέπρα

    Σκλήρυνση κατά πλάκας

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Σύνδρομο Felty Σύνδρομο Felty

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Το σύνδρομο Felty είναι χρόνια ρευματοειδής αρθρίτιδα με λευκοπενία, σπληνομεγαλία, κεχρωσμένες δερματικές κηλίδες των άκρων, αναιμία και θρομβοκυττοπενία.

    Το σύνδρομο Felty είναι μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από την τριάδα: ρευματοειδής αρθρίτιδα, διόγκωση σπλήνα και από πολύ λίγα ουδετερόφιλα στο αίμα.

    Η πάθηση είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας 50-70 ετών, ιδιαίτερα στις γυναίκες  και περισσότερο στους Καυκάσιους.

    Είναι μια παραμορφωτική ασθένεια που προκαλεί πολλές επιπλοκές. 

    Συνήθης πορεία  χρόνια.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Τα συμπτώματα του συνδρόμου Felty είναι παρόμοια με αυτά της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Οι ασθενείς πάσχουν από επώδυνες, δύσκαμπτες και πρησμένες αρθρώσεις, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών.

    Σε ορισμένα άτομα που έχουν προσβληθεί, το σύνδρομο Felty μπορεί να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου κατά την οποία τα συμπτώματα και τα φυσικά ευρήματα που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα έχουν υποχωρήσει ή δεν υπάρχουν. Σε αυτήν την περίπτωση, το σύνδρομο Felty μπορεί να παραμείνει αδιάγνωστο. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις, η ανάπτυξη του συνδρόμου Felty μπορεί να προηγηθεί της ανάπτυξης των συμπτωμάτων και των φυσικών ευρημάτων που σχετίζονται με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Το σύνδρομο Felty χαρακτηρίζεται, επίσης, από μια ασυνήθιστα διογκωμένη σπλήνα (σπληνομεγαλία) και ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων (ουδετεροπενία).

    Ως αποτέλεσμα της ουδετεροπενίας, τα προσβεβλημένα άτομα είναι όλο και πιο ευαίσθητα σε ορισμένες μολύνσεις. Η κερατοεπιπεφυκίτιδα sicca μπορεί να εμφανιστεί λόγω του δευτεροπαθούς συνδρόμου Sjögren.

    Άτομα με σύνδρομο Felty μπορεί, επίσης, να παρουσιάσουν πυρετό, απώλεια βάρους και κόπωση.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν αποχρωματισμό (μη φυσιολογική καφέ χρώση) του δέρματος, ιδιαίτερα των ποδιών, πληγές (έλκη) στο κάτω μέρος του ποδιού και/ή ασυνήθιστα μεγάλο ήπαρ (ηπατομεγαλία).

    Επιπλέον, τα προσβεβλημένα άτομα μπορεί να έχουν ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα κυκλοφορούντων ερυθρών αιμοσφαιρίων (αναιμία), μείωση των κυκλοφορούντων αιμοπεταλίων αίματος που βοηθούν στις λειτουργίες πήξης του αίματος (θρομβοπενία), μη φυσιολογικές εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας και / ή φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων (αγγειίτιδα).

    ca1b5732839480ea26c535cdaa506e9f

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    • Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις
    • Η διόγκωση του σπλήνα έχει σαν αποτέλεσμα λίγα ερυθρά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια στην κυκλοφορία του αίματος
    • Λεμφαδενοπάθεια
    • Υπερχρωματισμός του δέρματος
    • Δερματικά έλκη

    ΑΙΤΙΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η αιτία του συνδρόμου Felty είναι άγνωστη, αλλά έχει βρεθεί ότι είναι πιο συχνή σε άτομα με χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα. Μερικοί ασθενείς έχουν τον ορότυπο HLA-DR4. Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεται, κυρίως, σε άτομα που έχουν εκδηλώσεις ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Τα άτομα με αυτό το σύνδρομο διατρέχουν κίνδυνο μόλυνσης, επειδή έχουν χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων. 

    reumatoeideis arthritida

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση ασθένεια που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων λόγω προσβολής από το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του σώματος. Σε αυτήν την κατάσταση, τα λευκά αιμοσφαίρια ταξιδεύουν μέσω της ροής του αίματος στις αρθρώσεις και απελευθερώνουν προφλεγμονώδεις κυτοκίνες. Το αποτέλεσμα αυτής της χημικής απελευθέρωσης κάνει τα αρθρικά κύτταρα να απελευθερώνουν επιβλαβείς χημικές ουσίες σε απόκριση, καθώς και να ξεκινήσουν την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων. Τα νεοσχηματισμένα αγγεία μεγαλώνουν προς τα μέσα, εισβάλλοντας στον αρθρικό χόνδρο και στα οστά εντός της άρθρωσης. Η βλάβη στον κάποτε υγιή ιστό προκαλεί φλεγμονή και τελικά συσσώρευση υγρού στην άρθρωση και οι αρθρώσεις διογκώνονται, μειώνοντας αργά το χώρο που κρατά τα οστά να μην έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Εάν δεν αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, ο χώρος των αρθρώσεων μικραίνει, εντελώς, προκαλώντας αγκύλωση. Στο προχωρημένο στάδιο της αγκύλωσης, η κινητικότητα των αρθρώσεων επηρεάζεται, πολύ. Η πρώιμη παρουσίαση παρατηρείται, συνήθως, στις αρθρώσεις των χεριών και των ποδιών. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, μπορεί να παρουσιαστεί στα γόνατα, τους καρπούς, τους γοφούς και τους ώμους. Αυτή η κατάσταση μπορεί να επηρεάσει και να βλάψει πολλά άλλα συστήματα του σώματος, όπως τα μάτια, την καρδιά, τους πνεύμονες και τα αιμοφόρα αγγεία. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια κατάσταση που δεν μπορεί να θεραπευτεί, αλλά τα συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα φάρμακα μόνα τους ή σε συνδυασμό. Λόγω της αυξημένης φλεγμονώδους απόκρισης του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος, αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει μείωση των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων. 

    unnamed 5

    Ουδετεροπενία

    Στο σύνδρομο Felty, η χρόνια ενεργοποίηση των ουδετερόφιλων εξελίσσεται σε ουδετεροπενία και ανεπιθύμητες λοιμώξεις. Η ουδετεροπενία είναι h μειωμένη συγκέντρωση ουδετερόφιλων στο αίμα. Τα ουδετερόφιλα είναι τα πιο άφθονα κύτταρα μεταξύ των λευκών αιμοσφαιρίων και παίζουν σημαντικό ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα καταστρέφοντας βακτήρια μέσω φαγοκυττάρωσης. Οι φλεγμονώδεις χημικές ουσίες τραβούν τα ουδετερόφιλα στην περιοχή όπου συγκεντρώνονται και καταπολεμούν τη μόλυνση. Η μείωση του αριθμού των ουδετερόφιλων διεγείρει μια αυτοάνοση απόκριση που οδηγεί σε αρθρίτιδα. Η απώλεια και η καταστροφή των ουδετερόφιλων που οδηγούν στην ουδετεροπενία οφείλεται, επομένως, στη φλεγμονή λόγω της ανάγκης του οργανισμού για ανοσοαπόκριση. 

    Σπληνομεγαλία

    Η σπληνομεγαλία είναι η διόγκωση του σπλήνα. Ο σπλήνας είναι ένα σημαντικό λεμφικό όργανο που εμπλέκεται στη διήθηση του αίματος με την απόρριψη παλαιών και κατεστραμμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων, καθώς, και τη διατήρηση των επιπέδων των αιμοπεταλίων. Ο σπλήνας είναι ένα λεμφικό όργανο, που σημαίνει ότι εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στο ανοσοποιητικό σύστημα και στις ανοσολογικές αντιδράσεις. Όταν ο σπλήνας διογκώνεται, αυτό είναι ένα ισχυρό σημείο λοίμωξης κάπου στο σώμα και μπορεί να προκληθεί από φλεγμονώδεις καταστάσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η αυξημένη ανάγκη για παραγωγή βοήθειας των λευκών αιμοσφαιρίων στις πληγείσες περιοχές προκαλεί υπερλειτουργία του σπλήνα. Αυτή η αύξηση των αμυντικών δραστηριοτήτων προκαλεί τελικά υπερτροφία του σπλήνα, οδηγώντας σε σπληνομεγαλία. Ο σπλήνας βρίσκεται στο άνω αριστερό τεταρτημόριο της περιτοναϊκής κοιλότητας και λόγω της διεύρυνσής του, μπορεί να προκαλέσει στρες στα γειτονικά όργανα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Αυτή η κατάσταση επηρεάζει λιγότερο από το 1% των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα.

    Η παρουσία τριών παθήσεων: ρευματοειδής αρθρίτιδα, σπληνομεγαλία και ουδετεροπενία είναι ενδείξεις ότι, πιθανώς, εμφανίζεται το σύνδρομο Felty. Αυτή η κατάσταση στο σύνολό της είναι δύσκολο να διαγνωστεί λόγω της πολυπλοκότητάς της.

    Ένα ακρωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κάνει την αναγνώριση αυτής της ασθένειας κάπως ευκολότερη:

    S: Σπληνομεγαλία

    Α: Αναιμία

    Ν: Ουδετεροπενία

    Τ: Θρομβοπενία

    Α: Αρθρίτιδα (ρευματοειδής)

    Εργαστηριακές εξετάσεις αίματος

    Μια γενική αίματος μπορεί να γίνει για τη διάγνωση της αναιμίας (νορμόχρωμη, νορμοκυτταρική), της θρομβοκυττοπενίας και της ουδετεροπενίας. Οι εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας χρησιμοποιούνται, συνήθως, για να βοηθήσουν στη διάγνωση, καθώς ο σπλήνας και το ήπαρ αλληλοεπηρεάζονται έντονα  μεταξύ τους.

    Απεικονιστικές εξετάσεις

    Το υπερηχογράφημα, η αξονική τομογραφία και  η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν στη διάγνωση της σπληνομεγαλίας και ακτινογραφίες για την τυχόν ύπαρξη αρθρικού υγρού.

    • Μέτρια σπληνομεγαλία εάν η μεγαλύτερη διάσταση είναι 11-20 cm
    • Σοβαρή σπληνομεγαλία αν η μεγαλύτερη διάσταση είναι μεγαλύτερη από 20 cm

    medicalstep reumatoeidhs arthritida

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Δεν υπάρχει πραγματική θεραπεία για το σύνδρομο Felty, αλλά η καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης της νόσου είναι ο έλεγχος της υποκείμενης ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

    Η ανοσοκατασταλτική θεραπεία βελτιώνει, συχνά, την κοκκιοκυτταροπενία και τη σπληνομεγαλία. Αυτό το εύρημα αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι το σύνδρομο Felty είναι μια ασθένεια που προκαλείται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μια σημαντική πρόκληση στη θεραπεία του συνδρόμου Felty είναι η επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις που προκαλούνται από την ουδετεροπενία. Επομένως, για να αποφασιστεί και να ξεκινήσει η θεραπεία, πρέπει να γίνει κατανοητή η αιτία και η σχέση της ουδετεροπενίας με τη γενική κατάσταση. Τα περισσότερα από τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του συνδρόμου Felty. 

    Η σπληνεκτομή μπορεί να βελτιώσει την ουδετεροπενία σε σοβαρές ασθένειες, αλλά δε συνιστάται.

    Έχει προταθεί η χρήση του rituximab και της λεφλουνομίδης.

    Έχει, επίσης, περιγραφεί η χρήση της θεραπείας με χρυσό.

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FELTY

    Η πρόγνωση εξαρτάται από τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και τη συνολική υγεία του ασθενούς.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις αρθρώσεις σας

    bigstock Hand Deformed From Rheumatoid 103232225

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι είναι τα αντιουδετεροφιλικά αντισώματα;

    Ρευματοειδής αρθρίτιδα

    www.emedi.gr

     

  • Το σύνδρομο Fanconi Το σύνδρομο Fanconi

    Το σύνδρομο Fanconi είναι ασθένεια των νεφρών

    Το σύνδρομο Fanconi ή σύνδρομο Fanconi’s ή νεφρικό σύνδρομο Fanconi ή νεφρικό-σωληναριακό σύνδρομο Fanconi ή σύνδρομο Lignac-de Toni-Debré-Fanconi είναι σύνολο διαταραχών της νεφρικής λειτουργίας οφειλόμενων σε διάφορες κληρονομικές ανωμαλίες ή εξωγενείς παράγοντες.

    Η νεφρική δυσλειτουργία οδηγεί σε πολυουρία και πολυδιψία, διαταραχές του ύδατος, του ασβεστίου, του καλίου, του μαγνησίου, κ.α. και συχνά σε οστικές αλλοιώσεις και αναστολή της ανάπτυξης.

    Το σύνδρομο Fanconi είναι μια διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από δυσλειτουργία του εγγύς νεφρικού σωληναρίου, με γενικευμένη υπεραμινοξυουρία, νεφρική γλυκοζουρία, υπερφωσφατουρία και απώλεια ύδατος και διττανθρακικών.

    Εμφανίζεται ως γενετική ή επίκτητη νόσος.

    Το σύνδρομο Fanconi είναι ένα σύνδρομο ανεπαρκούς επαναπορρόφησης στα εγγύς νεφρικά σωληνάρια του νεφρού.

    Το σύνδρομο μπορεί να προκληθεί από διάφορες υποκείμενες συγγενείς ή επίκτητες ασθένειες, από τοξικότητα (για παράδειγμα, από τοξικά βαρέα μέταλλα) ή από ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων.

    Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μεταφορά διαφόρων μικρών μορίων μεταβολισμού, στα ούρα, αντί να απορροφηθούν από το σωληνοειδές υγρό (για παράδειγμα, γλυκόζη, αμινοξέα, ουρικό οξύ, φωσφορικά και διττανθρακικά).

    Το σύνδρομο Fanconi επηρεάζει τα εγγύς σωληνάρια, δηλαδή, το εγγύς εσπειραμένο σωληνάριο.

    Διαφορετικές μορφές του συνδρόμου Fanconi μπορούν να επηρεάσουν διαφορετικές λειτουργίες του εγγύς σωληναρίου και να οδηγήσουν σε διαφορετικές επιπλοκές.

    Η απώλεια όξινου ανθρακικού άλατος οδηγεί σε τύπου 2 ή εγγύς νεφρική σωληνοειδή οξέωση.

    Η απώλεια φωσφορικών έχει ως αποτέλεσμα τη ραχίτιδα των οστών και την οστεομαλακία (ακόμη και με επαρκή επίπεδα βιταμίνης D και ασβεστίου), επειδή τα φωσφορικά είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη των οστών στα παιδιά και ακόμη και για το μεταβολισμό των οστών σε ενήλικες.

    3647100 orig

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    Τα κλινικά χαρακτηριστικά της εγγύς νεφρικής σωληνοειδούς οξέωσης είναι:

    • Πολυουρία, πολυδιψία και αφυδάτωση
    • Υποφωσφαταιμικές ραχίτιδες (σε παιδιά) και οστεομαλακία (σε ενήλικες)
    • Αποτυχία ανάπτυξης
    • Απώλεια της αλκαλικότητας του αίματος
    • Υποκαλιαιμία
    • Υπερχλωραιμία

    Άλλα χαρακτηριστικά της γενικευμένης εγγύς σωληναριακής δυσλειτουργίας του συνδρόμου Fanconi είναι:

    • Υποφωσφαταιμία/υπερφωσφατουρία
    • Γλυκοζουρία
    • Πρωτεϊνουρία/αμινοξυουρία
    • Υπερουρικουρία

    ΑΙΤΙΕΣ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    • Πολλαπλό μυέλωμα
    • Αμυλοείδωση
    • Σύνδρομο Sjogren
    • Νεφρωσικό σύνδρομο
    • Μεταμόσχευση νεφρού 
    • Ανεπάρκεια βιταμίνης D
    • Μόλυβδος
    • Υδράργυρος
    • Κάδμιο
    • Ουράνιο
    • Στρόντιο
    • Τετρακυκλίνες
    • Κυστίνωση
    • Νόσος Wilson
    • Γαλακτοζαιμία
    • Κληρονομική δυσανεξία φρουκτόζης 
    • Τυροσιναιμία
    • Σύνδρομο Lowe- Οφθαλμο-εγκεφαλο-νεφρική δυστροφία που χαρακτηρίζεται από υποτονία, απώλεια των αντανακλαστικών, διανοητική έκπτωση, γλαύκωμα, καταρράκτη και δυσλειτουργία των νεφρικών σωληναρίων. Το σύνδρομο μεταδίδεται ως φυλετικό υπολειπόμενο χαρακτηριστικό

    Το σύνδρομο Fanconi επηρεάζει τη μεταφορά πολλών διαφορετικών ουσιών και είναι ένα γενικότερο ελάττωμα στη λειτουργία των εγγύς σωληναρίων.

    ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    Η κυστίνωση είναι η πιο συχνή αιτία του συνδρόμου Fanconi στα παιδιά. Άλλες αναγνωρισμένες αιτίες είναι η νόσος του Wilson (μια γενετικά κληρονομική κατάσταση του μεταβολισμού του χαλκού), το σύνδρομο Lowe, η τυροσιναιμία (τύπος Ι), γαλακτοσαιμία, ασθένειες αποθήκευσης γλυκογόνου και η κληρονομική δυσανεξία στη φρουκτόζη. Δύο μορφές, η νόσος του Dent-Χ-συνδεόμενη υποφωσφαταιμική ραχίτιδα/ υπολειπόμενη νεφρολιθίαση και το σύνδρομο Lowe, συνδέονται με το χρωμόσωμα Χ. Μια πρόσφατα περιγραφείσα μορφή αυτής της νόσου οφείλεται σε μετάλλαξη στην υπεροξυσωματική πρωτεΐνη EHHADH. Αυτή η μετάλλαξη εσφαλμένα κατευθύνει το EHHADH στα μιτοχόνδρια. Αυτό παρεμποδίζει το αναπνευστικό σύμπλεγμα Ι και την βήτα οξείδωση των λιπαρών οξέων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η μείωση της ικανότητας των μιτοχονδρίων να παράγουν ATP. Αποδείχθηκε ότι μια συγκεκριμένη μετάλλαξη (R76W) του HNF4A, ένα γονίδιο που κωδικοποιεί έναν παράγοντα μεταγραφής, προκαλεί σύνδρομο Fanconi στον άνθρωπο. Στο νεφρό, το HNF4A εκφράζεται ειδικά στα εγγύς σωληνάρια. Η διαγραφή του Hnf4a στον αναπτυσσόμενο νεφρό προκαλεί φαινότυπους του συνδρόμου Fanconi. Ο μεταλλαγμένος νεφρός Hnf4a εμφανίζει ένα ελάττωμα στο σχηματισμό εγγύς σωληναρίων. 

    ΕΠΙΚΤΗΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ FANCONI

    Οι αιτίες περιλαμβάνουν κατανάλωση τετρακυκλινών που έχουν λήξει (όπου η τετρακυκλίνη αλλάζει σε επιτετρακυκλίνη και ανυδροτετρακυκλίνη που βλάπτουν το εγγύς σωληνάριο) και ως παρενέργεια του φαρμάκου tenofovir σε περιπτώσεις προϋπάρχουσας νεφρικής δυσλειτουργίας. Στον πληθυσμό του HIV, το σύνδρομο Fanconi μπορεί να αναπτυχθεί δευτερογενώς από τη χρήση ενός αντιρετροϊκού σχήματος που περιέχει τενοφοβίρη και διδανοσίνη. Η δηλητηρίαση από μόλυβδο οδηγεί, επίσης, σε σύνδρομο Fanconi. Το πολλαπλό μυέλωμα ή μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (MUGA) μπορεί, επίσης, να προκαλέσουν το σύνδρομο. Επιπλέον, το σύνδρομο Fanconi μπορεί να αναπτυχθεί ως δευτερογενής ή τριτογενής επίδραση ορισμένων αυτοάνοσων διαταραχών. 

    Τα φάρμακα που προκαλούν σύνδρομο Fanconi

    Τετρακυκλίνες. Η τοξικότητα στην τετρακυκλίνη οφείλεται πιθανώς στην ανυδρο-4-επιτετρακυκλίνη (anhydro-4-epitetracycline), ένα προϊόν αποδόμησης το οποίο σχηματίζεται όταν το φάρμακο αποθηκεύεται για μεγάλο χρονικό διάστημα ή φυλάσσεται σε υγρό περιβάλλον.

    Αμινογλυκοσίδες. Οι αμινογλυκοσίδες αποθηκεύονται στα κύτταρα των εγγύς νεφρικών σωληναρίων και τα καταστρέφουν

    Βαλπροϊκό οξύ. Μπορεί  να προκαλέσει σύνδρομο Fanconi.

    Τενοφοβίρη. Χρησιμοποιείται στη θεραπεία του AIDS και μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο Fanconi και οξεία νεφρική ανεπάρκεια 

    Αδενοφοβίρη και διπινοξίλη. Xρησιμοποιούνται για την θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας Β και συνδέονται με αναστρέψιμο σύνδρομο Fanconi 

    Deferasirox. Χρησιμοποιείται για την θεραπεία ασθενών με υπερφόρτιση σιδήρου οφειλόμενη σε χρόνιες μεταγγίσεις αίματος για νοσήματα, όπως η β-θαλασσαιμία και η δρεπανοκυτταρική αναιμία. Συνδέεται με αναστρέψιμο σύνδρομο Fanconi

    (σισπλατίνη, ιφωσφαμίδη και 6-μερκαπτοπουρίνη) μπορεί να προκαλέσουν σύνδρομο Fanconi

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    Εξετάζονται τα ούρα και το αίμα.

    Αύξηση των επιπέδων της γλυκόζης, των φωσφορικών, του ασβεστίου, του ουρικού οξέος, των αμινοξέων και των πρωτεϊνών (ιδιαίτερα της β2-μικροσφαιρίνης και της λυσοζύμης) στα ούρα

    Αύξηση των επιπέδων του χλωρίου και μείωση των φωσφορικών και του ασβεστίου στο αίμα

    Υπερχλωραιμική μεταβολική οξέωση

    Πρωτεϊνουρία. Συνήθως, είναι ελάχιστη, με εξαίρεση την οφειλόμενη σε νεφρωσικό σύνδρομο. Οι πρωτεΐνες μπορεί να είναι προνεφρικής αιτιολογίας, όπως στο πολλαπλούν μυέλωμα, ή σπειραματικής προέλευσης, όπως σε προχωρημένες περιπτώσεις κυστίνωσης, ή σωληναριακής αιτιολογίας, όπως σε όλες τις σωληναριοπάθειες. Το τελευταίο είναι αποτέλεσμα εξασθενημένης επαναρρόφησης των μικρών πρωτεϊνών, όπως τα ένζυμα, οι πεπτιδικές ορμόνες και οι ανοσοσφαιρίνες ελαφρών αλύσεων. Το μοριακό τους βάρος κυμαίνεται μεταξύ 5-50 kd.

    Υποκαλιαιμία. Αποδίδεται σε αυξημένη νεφρική αποβολή καλίου, η οποία οφείλεται στην προσέλευση μεγάλων ποσοτήτων νατρίου και υγρών στους περιφερικούς νεφρώνες. Η οξέωση συμβάλλει στο αποτέλεσμα αυτό, αυξάνοντας το διηθημένο φορτίο του καλίου. Η ανεπάρκεια καλίου μπορεί να οδηγήσει σε μυική αδυναμία, δυσκοιλιότητα και, όταν είναι σοβαρή, αιφνίδιο θάνατο. Επιπρόσθετα, η υποκαλιαιμία συμβάλλει στην διαταραχή της συμπυκνωτικής ικανότητας των ούρων που παρατηρείται στους ασθενείς αυτούς.

    Υποφωσφαταιμία. Είναι δευτεροπαθής σε μείωση της εγγύς σωληναριακής επαναρρόφησης φωσφορικού. Πάντως, αύξηση της απέκκρισης φωσφορικών μπορεί να παρατηρηθεί μόνο στη διάρκεια της αρχικής φάσης του συνδρόμου Fanconi.

    Οξέωση. Οφείλεται κυρίως σε διαταραχή της επαναρρόφησης του διττανθρακικού στα εγγύς νεφρικά σωληνάρια. Όπως σε όλους τους άλλους τύπους εγγύς νεφρικής σωληναριακής οξείδωσης, ο ουδός του διττανθρακικού είναι χαμηλός, ενώ η περιφερική οξίνιση, φυσιολογική. Συνεπακόλουθα, όταν η συγκέντρωση του διττανθρακικού στο πλάσμα είναι κάτω από τον ουδό, το pH των ούρων μπορεί να μειωθεί ανάλογα (σε pH 4.5-5). Σε προχωρημένες περιπτώσεις νεφρικής νόσου, ο περιφερικός μηχανισμός οξέωσης, επίσης, εξασθενεί.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    Αποκατάσταση καλίου

    Η θεραπεία παιδιών με σύνδρομο Fanconi συνίσταται, κυρίως, στην αντικατάσταση ουσιών που χάνονται στα ούρα (κυρίως υγρά και διττανθρακικά).

    Διαιτητικός περιορισμός των ουσιών που συνδέονται με γενετικά νοσήματα (γαλακτοζαιμία, νοσήματα εναπόθεσης γλυκογόνου, κληρονομική δυσανεξία στη φρουκτόζη, τυροσιναιμία)

    Αποφυγή ουσιών που συνδέονται με σύνδρομο Fanconi (βαριά μέταλλα, άλλες τοξίνες)

    Θεραπεία εκλυτικών αιτίων:

    Κυστεαμίνη (για την κυστίνωση)

    D-πενικιλλαμίνη (για την νόσο Wilson)

    Απομάκρυνση βαρέων μετάλλων – άλλων τοξικών παραγόντων

    Συμπτωματική θεραπεία:

    Αντικατάσταση υγρών και ηλεκτρολυτών

    Αφθονα υγρά, για την πρόληψη της αφυδάτωσης

    Παρεντερικά διαλύματα ή διαλύματα από το στόμα, σε περίπτωση αφυδάτωσης

    Διττανθρακικό νάτριο (3-10 mg/kg/24ωρο σε διηρημένες δόσεις), για την μεταβολική οξέωση, την οφειλόμενη στην απώλεια διττανθρακικών

    Διουρητικά (π.χ. υδροχλωροθειαζίδη 1-3 mg/kg/24ωρο), για να αποφευχθεί η αύξηση του όγκου, η οποία αυξάνει την απέκκριση των διττανθρακικών μειώνοντας τον νεφρικό ουδό

    Συμπληρωματική χορήγηση διττανθρακικού καλίου, για την αναπλήρωση της απώλειας του καλίου από τα διουρητικά

    Συμπληρώματα φωσφόρου (1-3 g/24ωρο)

    Συμπληρωματική χορήγηση βιταμίνης D. Προτιμάται 1,25-υδροξυβιταμίνη D3 ή 1α-υδροξυβιταμίνη D3, δεδομένου ότι η νεφρική ή/και ηπατική υδροξυλίωση της βιταμίνης D μπορεί να εξασθενήσει στο σύνδρομο Fanconi

    Συμπληρωματική χορήγηση καρνιτίνης, για την ενίσχυση της μυϊκής ισχύος

    Μεταμόσχευση νεφρού, σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια

    Μεταμόσχευση ήπατος σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια λόγω νόσου του Wilson ή τυροσιναιμίας

    ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ FANCONI

    Το σύνδρομο Fanconi μπορεί να αντιστραφεί. Εάν οφείλεται σε μεταμόσχευση νεφρού, αναστρέφεται αυτόματα στη διάρκεια του 1ου χρόνου μετά την επέμβαση.

    Εάν οφείλεται σε τοξίνες, μπορεί γενικά να αναστραφεί μετά την απομάκρυνση του εκλυτικού αιτίου.

    Εάν οφείλεται σε γενετικό νόσημα, συνήθως αναστρέφεται με την θεραπεία της υποκείμενης νόσου.

    Πάντως, εάν δεν θεραπευθεί μπορεί να οδηγήσει σε νεφρική ανεπάρκεια η οποία απαιτεί μεταμόσχευση νεφρού.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία των νεφρών σας

    Med kidneys small image

    Διαβάστε, επίσης,

    Ραχίτιδα

    Μολυβδίαση

    Νεφροτοξικότητα από τη χημειοθεραπεία

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Λοίμωξη από τον Ιό Epstein-Barr Λοίμωξη από τον Ιό Epstein-Barr

    Οι λοιμώξεις από τον ιό Epstein-Barr

    ΓΕΝΙΚΑ

    Ο ιός Epstein-Barr (I.E.B) είναι ένα από τα μέλη της οικογένειας των ερπητοϊών (DNA ιοί). Ο ιός έχει τροπισμό για τα Β-λεμφοκύτταρα εισέρχονται στην κυκλοφορία και ανακατανέμονται στο μυελό των οστών και στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα.

    Ο ιός μπορεί, επίσης, να βρεθεί στα μολυσμένα επιθηλιακά κύτταρα του στοματικού βλεννογόνου, στη γλώσσα, στους σιελογόνους αδένες και στον εξωτράχηλο. Μέσα στο στοματοφάρυγγα, τόσο τα επιθηλιακά κύτταρα των πόρων των σιελογόνων αδένων, όσο και τα επιδερμιδικά επιθηλιακά κύτταρα του φάρυγγα, υποκρύπτουν DNA του ιού και αποτελούν περιοχές πολλαπλασιασμού και απελευθέρωσης του ιού. Αυτό υποδηλώνει ότι συνεχής αναδιπλασιασμός των επιθηλιακών κυττάρων οδηγεί σε χρόνια λοίμωξη των β-λεμφοκυττάρων, που ευθύνονται για τα κλινικά ευρήματα.

    shutterstock 147789407.width 750 1

    • Λοιμώξεις από ιό Epstein-Barr που αναπτύσσονται στα πρώτα χρόνια της ζωής είναι ασυμπτωματικές ή σχετίζονται με μη ειδικά συμπτώματα που υποδηλώνουν λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού
    • Νόσοι σχετιζόμενες με λοίμωξη από ιό Epstein-Barr είναι:
    1. Λοιμώδης μονοπυρήνωση (ΛΜ): Η συμπτωματική πρωτογενής λοίμωξη από ιό Epstein-Barr που παρατηρείται σε κατά τα άλλα υγιή παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Οι κλινικές εικόνες ποικίλουν σε βαρύτητα και διάρκεια. Στα παιδιά η νόσος είναι γενικά ήπια, ενώ στους ενήλικες περισσότερο βαριά και παρατεταμένη. Ο χρόνος επώασης είναι 30-50 ημέρες.
    2. Χ-φυλοσύνδετο λεμφοϋπερπλαστικό σύνδρομο (νόσος του Duncan)
    3. Λεμφοϋπερπλαστικό σύνδρομο λόγω λοίμωξης από ιό Epstein-Barr σε μεταμοσχευμένους ασθενείς 
    4. Λεμφώματα (λεμφοβλαστικά από Β-λεμφοκύτταρα και Τ-λεμφοκύτταρα)
    5. Λεμφοκυτταρική, διάμεση πνευμονίτιδα
    6. Τριχωτή λευκοπλακία γλώσσας και λεμφώματα του ΚΝΣ σε ασθενείς με AIDS 
    7. Λέμφωμα Burkitt
    8. Ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα
    9. Καρκίνος παρωτίδων 
    10. Νόσος του Hodgkin

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αιμοποιητικό, Λεμφικό, Ανοσολογικό

    Επίπτωση: 

    • Περίπου 60/100.000 άτομα
    • Σπουδαστές κολλεγίων 5.000/100.000 άτομα

    Επιπολασμός: Παγκόσμια κατανομή, αλλά κλινική εικόνα παρατηρείται, συνήθως, σε χώρες με υψηλού επιπέδου υγειονομική περίθαλψη

    Επικρατέστερη ηλικία: 

    • Τα μεγαλύτερα παιδιά, οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες 
    • Μέχρι την πρώτη ενήλικη ζωή το 60-90% των ατόμων έχουν αντισώματα

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Μπορεί να αρχίσει οξέως ,αλλά και ύπουλα
    • Στους ενήλικες, η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 39,5 βαθμούς Κελσίου και πέφτει σταδιακά σε μία περίοδο 7-10 ημερών. Σε βαριές περιπτώσεις η θερμοκρασία ανέρχεται στους 40-40,5 βαθμούς Κελσίου και μπορεί να παραμείνει για 2 εβδομάδες
    • Τα παιδιά μπορεί να έχουν δεκατική πυρετική κίνηση ή καθόλου πυρετό
    • Διάχυτη υπεραιμία ή υπερπλασία του στοματοφαρυγγικού λεμφικού ιστού 
    • Αμυγδαλίτιδα με σταχτόχρωμο-λευκωπό εξίδρωμα "δίκην γέλης" παραμένει επί 7-10 ημέρες στο 50%
    • Πετέχειες αναπτύσσονται στα όρια σκληράς και μαλακής υπερώας στο 33%
    • Ευαίσθητη λεμφαδενοπάθεια (οι τραχηλικοί λεμφαδένες είναι οι περισσότερο διογκωμένοι)
    • Μασχαλιαίοι, επιτροχίλειοι, ιγνυακοί, μεσοθωράκιοι και μεσεντέριοι λεμφαδένες μπορεί να προσβληθούν 
    • Η διόγκωση των λεμφαδένων υποχωρεί σε ημέρες ή εβδομάδες
    • Σπληνομεγαλία στο 50%
    • Αύξηση των ηπατικών ενζύμων στο 80% των ασθενών για μερικές εβδομάδες μετά την έναρξη
    • Ηπατομεγαλία στο 10-15%
    • Πνευμονίτιδα
    • Θωρακικός πόνος (μυοκαρδίτιδα και περικαρδίτιδα)
    • Πυλαία λεμφαδενοπάθεια  μπορεί να παρουσιασθεί σε περιπτώσεις ΛΜ με πολύ εκτεταμένη λεμφαδενική υπερπλασία
    • Νευρολογικά συμπτώματα και σημεία (σπάνια):
    1. Άσηπτη μηνιγγίτιδα
    2. Παράλυση τύπου Bell
    3. Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
    4. Σύνδρομο Guillain-Barre
    5. Εγκάρσια μυελίτιδα
    6. Αταξία παρεγκεφαλιδική
    7. Οξεία ψύχωση
    • Αιματολογικά σημεία και συμπτώματα (σπάνιες)
    1. Αιμολυτική αναιμία με εκσεσημασμένη ουδετεροπενία κατά τις πρώτες εβδομάδες της νόσου 
    2. Απλαστική αναιμία
    3. Αγαμμασφαιριναιμία
    • Δερματικές εκδηλώσεις (3-16%)
    1. Ερυθηματώδες, κηλιδώδες ή κηλιδωβλατιδώδες εξάνθημα
    2. Πετεχειώδη και πορφυρικά εξανθήματα έχουν αναφερθεί
    3. Εντοπισμός του εξανθήματος - κορμός και άνω βραχίονες σπάνια προσβάλλονται το πρόσωπο και τα αντιβράχια
    4. Κνιδωτικές βλάβες στην κοιλιά, στους βραχίονες και στα κάτω άκρα

    ΑΙΤΙΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    Ο ιός Epstein-Barr

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Ηλικία
    • Επίπεδο κοινωνικο-υγιεινής
    • Γεωγραφική εντόπιση

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    ebv 2

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα και αμυγδαλίτιδα
    • Διφθερίτιδα
    • Αιματολογικές δυσκρασίες
    • Ερυθρά
    • Ιλαρά
    • Ιογενής ηπατίτιδα
    • Κυτταρομεγαλοϊός
    • Τοξόπλασμα

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Λεμφοκύτταρα και άτυπα λεμφοκύτταρα
    1. Ουσιώδη για τη διάγνωση της Λοιμώδους Μονοπυρήνωσης είναι η παρουσία αυξημένων αριθμών λεμφοκυττάρων και ατύπων λεμφοκυττάρων στο περιφερικό αίμα. Οι ολικοί αριθμοί λεμφοκυττάρων μπορεί να φθάνουν το 60-70% των λευκών του περιφερικού αίματος 
    2. Στην πρώτη εβδομάδα μετά την είσοδο της νόσου ο αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων είναι φυσιολογικός ή λίγο ελαττωμένος. Τη δεύτερη εβδομάδα αναπτύσσεται λεμφοκυττάρωση με πάνω από 10% άτυπα λεμφοκύτταρα. Αυτά τα κύτταρα ποικίλουν σε μέγεθος και σχήμα με οδοντωτούς, ωοειδείς ή πεταλοειδείς πυρήνες και βασεόφιλο, κενοτοπιώδες, αφρώδες κυτταρόπλασμα
    3. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης της νόσου τα άτυπα λεμφοκύτταρα είναι Β-λεμφοκύτταρα μεταμορφωμένα από τον ιό Εpstein-Barr. Αργότερα τα άτυπα κύτταρα είναι κατ' εξοχήν Τ-λεμφοκύτταρα που έχουν ανοσορρυθμιστική λειτουργία
    • Αντισώματα
    1. Ετερόφιλα αντισώματα απαντώνται στο 80-90% των ενηλίκων. Οι οροί τέτοιων ασθενών προκαλούν συγκόλληση των ερυθροκυττάρων του προβάτου μετά από προσρόφηση σε νεφρικά αντιγόνα ινδικών χοιριδίων αλλά όχι σε ερυθρά μόσχου
    2. Το ετερόφιλο αντίσωμα που είναι υπεύθυνο για αυτή τη διαφορά προσρόφησης είναι ένα IgM αντίσωμα που συνήθως εμφανίζεται την πρώτη ή δεύτερη εβδομάδα της νόσου και παραμένει για 3 με 6 μήνες. Συγκολλητινοαντιδράσεις με ερυθρά προβάτου δεν είναι ειδικές για λοιμώδη μονοπυρήνωση και μπορεί να εμφανίζονται και σε άλλες καταστάσεις όπως ορονοσία, λοιμώδη ηπατίτιδα, ερυθρά, λευχαιμία και νόσο του Hodgkin. Χαμηλοί τίτλοι μπορεί επίσης να βρεθούν και σε υγιείς 
    3. Οι τεχνικές διαφορετικής προσρόφησης διαφοροποιούν αυτές τις συγκολλητίνες από τα ετερόφιλα αντισώματα κατά του ιού EBV. Γενικά, ο τίτλος συγκολητίνης είναι πολύ υψηλότερος στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση απ' ό,τι σε άλλα νοσήματα. Ένας τίτλος 1:128 ετερόφιλου αντισώματος πριν την προσρόφηση που γίνεται 1:40 ή υψηλότερη μετά, είναι σημαντικός 
    • Ειδικά αντισώματα κατά αντιγόνων του ιού EBV
    1. Αναπτύσσονται σταθερά στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση
    2. Ειδικά IgM και IgG κατά ιϊκού καψιδίου αναπτύσσονται πρώιμα κατά τη λοίμωξη. Τα IgM εξαφανίζονται μετά μερικούς μήνες, ενώ τα IgG παραμένουν εφ' όρου ζωής 
    3. Αντισώματα κατά του πρώιμου αντιγόνου του ιού, σχετίζονται με αναδιπλασιασμό του ιού και είναι παρόντα στο 70-80% των ασθενών κατά την οξεία νόσο και συνήθως, εξαφανίζονται μετά 6 μήνες
    4. Αντισώματα κατά του συμπλέγματος πυρηνικού αντιγόνου (ΕΒΝΑ) εμφανίζονται βραδέως και αναπτύσσονται 1-6 μήνες μετά την έναρξη της νόσου

    600px EBV structure

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα:

    Άτυπα λεμφοκύτταρα δεν είναι ειδικά για τις λοιμώξεις με τον ιό Εpstein-Barr και μπορεί να παρουσιασθούν και σε άλλες καταστάσεις όπως ερυθρά, λοιμώδης ηπατίτιδα, αλλεργική ρινίτιδα, άσθμα και άτυπη πνευμονία. Στη Λοιμώδη Μονοπυρήνωση παρουσιάζεται αυξημένος αριθμός ατύπων μορφών στο περιφερικό αίμα ενώ σε άλλες νόσους ο αριθμός τους είναι συνήθως μικρότερος

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Διάσπαρτες κατά τόπους και περιαγγειακές διηθήσεις μονοπυρήνων κυττάρων σε όλες τις περιοχές του σώματος
    • Οι διηθήσεις των μονοπυρήνων κυρίως αφορούν λεμφαδένες, αμυγδαλές, σπλήνα, πνεύμονες, ήπαρ, καρδιά, νεφρούς, επινεφρίδια, δέρμα και κεντρικό νευρικό σύστημα
    • Συχνά αναπτύσσεται υπερπλαστικός μυελός όπου συνήθως παρατηρούνται μικρά κοκκιώματα. Αυτά είναι μη ειδικά και δεν έχουν προγνωστική σημασία
    • Μία πολυκλωνική διέγερση το Β-λεμφοκυττάρου είναι χαρακτηριστική στη Λοιμώδη μονοπυρήνωση. Σχετικά λίγα από τα κυκλοφορούντα Β-λεμφοκύτταρα μολύνονται από τον ιό EBV και αντιπροσωπεύουν λιγότερα από 0,1% των κυκλοφορούντων μονοπυρήνων κυττάρων στην οξεία νόσο

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Υπερηχοτομογραφία - σπληνομεγαλία

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η θεραπεία είναι βασικά υποστηρικτική
    • Στην οξεία φάση, κατάκλιση - ξεκούραση

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Υπερβολική άσκηση, ανύψωση βάρους και συμμετοχή σε αθλοπαιδιές που χαρακτηρίζονται από βίαια επαφή μεταξύ των παικτών κατά την οξεία νόσο ή όταν υπάρχει σπληνομεγαλία πρέπει να αποφεύγονται
    • Ρήξη σπληνός μπορεί να είναι θανατηφόρα αν δεν αναγνωρισθεί αμέσως και απαιτεί μεταγγίσεις αίματος, αντιμετώπιση του σοκ και σπληνεκτομή

    ΔΙΑΙΤΑ

    • Διατήρηση επαρκούς πρόσληψης υγρών 
    • Χαμηλή σε λίπος, υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντιμικροβιακοί παράγοντες (συνήθως μία πενικιλλίνη) αν το επίχρισμα φάρυγγος είναι θετικό για β-αιμολυτικούς στρεπτόκοκκους ομάδος Α. Αποφύγετε την αμπικιλλίνη επειδή προκαλεί εμφάνιση εξανθήματος όταν υπάρχει λοιμώδης μονοπυρήνωση 
    • Χρησιμοποιήστε ασπιρίνη και χλιαρά αλατούχα διαλύματα για γαργάρες για να ελαττώσετε τον πόνο από την προσβολή του φάρυγγα και την διόγκωση των λεμφαδένων
    • Σε σοβαρότερες περιπτώσεις κωδεΐνη ή μεπεριδίνη
    • Θεραπεία με κορτικοστεροειδή:
    1. Σε ασθενείς με βαρειά φαρυγγοαμυγδαλίτιδα με οίδημα του στοματοφάρυγγα και προσβολή των αεραγωγών, μπορεί να χρησιμοποιηθούν για πολύ βραχύ διάστημα κορτικοστεροειδή. Χρησιμοποιείται πρεδνιζόνη ή ισοδύναμα της. Ξεκινήστε με μία αρχική δόση  10-15 mg 3 φορές την ημέραγια 2 ημέρες. Ελαττώστε κατά 5 mg την ημέρα, ώστε η θεραπεία σε 10 ημέρες να σταματήσει
    2. Συνιστάται για ασθενείς με σημαντική τοξικότητα ή μείζονα επιπλοκή (π.χ. αιμολυτική αναιμία, θρομβοπενική πορφύρα, νευρολογικές επιπλοκές, μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα και βαριές γενικευμένες δερματολογικές βλάβες). Σε σημαντική θρομβοπενία, ανθεκτική στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ίσως απαιτηθεί σπληνεκτομή

    Αντενδείξεις: Στεροειδή δεν ενδείκνυνται για την θεραπεία ήπιας μη επιπελεγμένης Λοιμώδους μονοπυρήνωσης

     a8896ff1 b89e 4ce8 b9ec e2dc8cff884b 985x

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΛΟΙΜΩΞΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Αποφύγετε αθλοπαιδιές που χαρακτηρίζονται από βίαια επαφή των συμμετεχόντων, ανύψωση βάρους και υπερβολική άσκηση μέχρις ότου το μέγεθος του ήπατος και του σπληνός να έλθουν στο φυσιολογικό
    • Περιορίστε τη λήψη αλκοόλ ή την έκθεση σε άλλα ηπατοτοξικά φάρμακα μέχρι που οι δοκιμασίες του ήπατος δώσουν φυσιολογικές τιμές 
    • Οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται στενά στο εξωτερικό ιατρείο κατά τις πρώτες 2-3 εβδομάδες μετά την είσοδο των συμπτωμάτων. Ακολούθως οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθηθούν για έναν ακόμη μήνα περίπου, μέχρις ότου όλα τα συμπτώματα υφεθούν 
    • Σπάνια, τα εργαστηριακά ευρήματα υποστρέφουν με βραδύτερο ρυθμό και συμπτώματα, όπως αδιαθεσία, κόπωση, διαλείπουσα κυνάγχη και λεμφαδενοπάθεια μπορεί να παραμείνουν για μήνες

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Απόφραξη αεραγωγών 
    • Αιματολογικές ή νευρολογικές επιπλοκές 
    • Τοξικός ασθενής 
    • Ρήξη σπληνός (σπάνιο)
    • Εξάνθημα υπερευαισθησίας:
    1. Αναπτύσσεται 1-10 ημέρες μετά την έναρξη χορήγησης αμπικιλλίνης. Αυτό το γενικευμένο ερυθηματώδες, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα εμφανίζεται, κυρίως, στον κορμό και στα άκρα, καθώς και στις παλάμες και τα πέλματα
    2. Το εξάνθημα επιμένει για 1 εβδομάδα περίπου και η απολέπιση μπορεί να συνεχίζεται για αρκετές μέρες 
    3. Δερματικά εξανθήματα εξ υπερευαισθησίας μπορούν να αναπτυχθούν σε περιπτώσεις Λοιμώδους Μονοπυρήνωσης, όπου οι ασθενείς έλαβαν ανάλογα της αμπικιλλίνης, όπως αμοξυκιλλίνη και μερικές άλλες πενικιλλίνες, όπως μεθικιλλίνη

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΛΟΙΜΩΞΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟ EBV

    • Οι περισσότερες περιπτώσεις λοιμώδους μονοπυρήνωσης σε νεαρούς ενήλικες είναι μικρής ή μέτριας βαρύτητας 
    • Οξέα συμπτώματα, συνήθως, διαρκούν 2-3 εβδομάδες και οι ασθενείς συνήθως αναρρώνουν πλήρως σε 4-8 εβδομάδες

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό:

    • Λοίμωξη κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία, συνήθως υποκλινική και αφανής 
    • Κλινικά έκδηλη Λοιμώδης Μονοπυρήνωση περισσότερο συχνή σε μεγαλύτερα παιδιά και νεαρούς ενήλικες

    Γηριατρικό: Ανίχνευση IgM ετερόφιλου αντισώματος έχει αναφερθεί σε έναν ηλικιωμένο ασθενή 5 εβδομάδες μετά μετάγγιση αίματος 

    ΚΥΗΣΗ

    Δε συμβαίνει ενδομητρική λοίμωξη με τον ιό Εpstein-Barr. Εν τούτοις, σπάνιες ανωμαλίες εμβρύων ορατές μετά τη γέννηση έχουν θεωρηθεί αποτέλεσμα λοίμωξης με τον ιό EBV. Τέτοιες ανωμαλίες είναι καταρράκτης, υποτονία, κρυψορχία και μικρογναθία.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    ffffffffffffff

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    HIV λοίμωξη και AIDS

    Μήπως έχετε πονόλαιμο;

    Χρήσιμες πληροφορίες για το AIDS

    Οξείες λευχαιμίες

    Όλες οι αιτίες των λευχαιμιών

    Τα επιθετικά λεμφώματα

    Τα μικρόβια των φιλιών

    Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

    Λέμφωμα Hodgkin

    Περιφερική παράλυση προσωπικού νεύρου

    Όγκοι μεσοθωρακίου

    Νόσοι από μεγαλοκυτταροϊό

    Λευχαιμοειδής αντίδραση

    Οι βιταμίνες για τη λοιμώδη μονοπυρήνωση

    Διαβάστε, αναλυτικά για την λοιμώδη μονοπυρήνωση

    Λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Επίσταξη ή ρινορραγία Επίσταξη  ή ρινορραγία

    Η αιμορραγία από τη μύτη

    Η ρινορραγία, επίσης, γνωστή, ως επίσταξη είναι η αιμορραγία από τη μύτη. Το αίμα μπορεί, επίσης, να ρέει στο στομάχι και να προκαλεί ναυτία και έμετο. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να βγαίνει αίμα και από τα δύο ρουθούνια. Σπάνια η αιμορραγία μπορεί να είναι τόσο σημαντική που εμφανίζεται χαμηλή αρτηριακή πίεση.  Σπάνια το αίμα μπορεί να βγαίνει από τον οφθαλμικό αγωγό και από το μάτι.

    Οι παράγοντες κινδύνου για ρινορραγία είναι το τραύμα, όπως η τοποθέτηση του δακτύλου στη μύτη, τα αραιωτικά του αίματος ή αντιπηκτικά φάρμακα, η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο αλκοολισμός, οι εποχιακές αλλεργίες, ο ξηρός καιρός και τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή.

    Υπάρχουν δύο τύποι επίσταξης: η πρόσθια, η οποία είναι και η πιο συνηθισμένη και η οπίσθια, η οποία είναι λιγότερο συχνή, αλλά πιο σοβαρή. Οι πρόσθιες ρινορραγίες εμφανίζονται γενικά από το πλέγμα του Kiesselbach, ενώ οι οπίσθιες αιμορραγίες εμφανίζονται γενικά από τη ρινοϋπερώια αρτηρία. Η διάγνωση γίνεται με άμεση ρινοσκόπηση.

    Η πρόληψη γίνεται με τη χρήση ζελατίνας στη μύτη. Αρχικά η θεραπεία γίνεται γενικά με πίεση τουλάχιστον για πέντε λεπτά στο κάτω μισό της μύτης. Εάν αυτό δεν επαρκεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ρινική συσκευασία. Το τρανεξαμικό οξύ μπορεί, επίσης, να είναι χρήσιμο.  Εάν συνεχιστούν τα επεισόδια αιμορραγίας, συνιστάται ενδοσκόπηση. 

    Περίπου το 60% των ανθρώπων παθαίνει ρινορραγία σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Περίπου το 10% των ρινορραγιών είναι σοβαρές. Οι ρινορραγίες είναι σπάνια θανατηφόρες. Οι ρινορραγίες επηρεάζουν συχνότερα τα άτομα ηλικίας κάτω των 10 ετών και άνω των 50 ετών. 

    Ρινορραγία ή επίσταξη είναι η αιμορραγία από τους ρώθωνες, την κοιλότητα της ρινός ή το ρινοφάρυγγα

    • Πρόσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την πρόσθια ρινική κοιλότητα, συνήθως, τη χώρα του Little (πλέγμα του Kieselbach), στο ρινικό διάφραγμα, ακριβώς πριν από το οπίσθιο άκρο της ρινικής κόγχης
    • Οπίσθια αιμορραγία: Προέρχεται από την οπίσθια ρινική κοιλότητα ή τον ρινοφάρυγγα συνήθως κάτω από το πίσω ήμισυ της κατώτερης ρινικής κόγχης ή την οροφή της ρινικής κοιλότητας

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πνεύμονες

    Επίπτωση/Επιπολασμός: Άγνωστη

    Επικρατέστερη ηλικία: Κάτω από 10 και πάνω από 50 ετών

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Συνήθως, ρινική αιμορραγία, εν τούτοις αιτίες οπίσθιας αιμορραγίας μπορεί να είναι ασυμπτωματικές ή να παρουσιάζονται ως αιμόπτυση, ναυτία, αιματέμεση ή μέλαινα κένωση

    stk64048cor 56a6fcb95f9b58b7d0e5dd31

    ΑΙΤΙΑ - ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Οι ρινορραγίες μπορεί να εμφανιστούν για διάφορους λόγους. Μερικές από τις πιο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν τραύμα μύτης, αμβλύ τραύμα (όπως ατύχημα με μηχανοκίνητο όχημα) ή εισαγωγή ξένου αντικειμένου (πιο πιθανό στα παιδιά). Η υγρασία, οι λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, η χρόνια ιγμορίτιδα, η ρινίτιδα ή περιβαλλοντικά ερεθιστικά μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και αραίωση του ιστού στη μύτη, οδηγώντας σε μεγαλύτερη πιθανότητα αιμορραγίας από τη μύτη. 

    Οι περισσότερες αιτίες αιμορραγίας της μύτης είναι αυτοπεριοριζόμενες και δεν απαιτούν ιατρική βοήθεια. Ωστόσο, εάν οι ρινορραγίες είναι επαναλαμβανόμενες ή δεν ανταποκρίνονται στις θεραπείες στο σπίτι, μπορεί να χρειαστεί να διερευνηθεί η υποκείμενη αιτία.

    Σπάνιες αιτίες ρινορραγίας

    Παθήσεις πηκτικότητας του αίματος

    Θρομβοκυτταροπενία (θρομβωτική θρομβοκυτταροπενική πορφύρα, ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα)

    Η νόσος του Von Willebrand

    Αιμορροφιλία

    Λευχαιμία

    HIV

    Χρόνια ηπατική νόσος - η κίρρωση προκαλεί ανεπάρκεια των παραγόντων II, VII, IX και X

    Διαιτητικοί λόγοι

    Διοξείδιο του θείου, E220 (ως συντηρητικό τροφίμων που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε κρασιά, αποξηραμένα φρούτα κ.λπ.)

    Θειώδη, ως συντηρητικά τροφίμων

    Τα σαλικυλικά απαντώνται φυσικά σε ορισμένα φρούτα και λαχανικά

    Φλεγμονώδη αίτια

    Κοκκιωμάτωση με πολυαγγειίτιδα

    Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

    Φάρμακα

    Αντιπηκτικά (βαρφαρίνη, ηπαρίνη, ασπιρίνη κ.λπ.)

    Ναρκωτικά (ιδιαίτερα κοκαΐνη)

    Ρινικά σπρέι (ιδιαίτερα παρατεταμένη ή ακατάλληλη χρήση ρινικών στεροειδών)

    Νεοπλαστικά αίτια

    Καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων

    Αδενοειδές Κυστικό Καρκίνωμα

    Μελάνωμα

    Ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα

    Ρινοφαρυγγικό αγγειοϊίνωμα

    Τραυματικά αίτια

    Ανατομικές παραμορφώσεις (π.χ. septal spurs)

    Αμβλύ τραύμα (συνήθως ένα έντονο χτύπημα στο πρόσωπο, όπως μια γροθιά, μερικές φορές συνοδεύεται από ρινικό κάταγμα)

    Ξένα σώματα (όπως, δάχτυλο στη μύτη)

    Βαρότραυμα μεσαίου αυτιού (όπως, κατάβαση σε αεροσκάφος ή ανάβαση σε καταδύσεις)

    Κάταγμα ρινικού οστού

    Χειρουργικό τραύμα (π.χ. πλαστική και λειτουργική ενδοσκοπική χειρουργική κόλπων)

    Οι ρινικές αιμορραγίες μπορεί να οφείλονται σε κάταγμα των οστών του προσώπου, δηλαδή της γνάθου και των ζυγωματικών οστών.

    Αγγειακά αίτια

    Κληρονομική αιμορραγική τελαγγειεκτασία (νόσος Osler – Weber – Rendu)

    Αιμαγγείωμα

    Ανεύρυσμα της καρωτιδικής αρτηρίας

    • Ιδιοπαθής (η πιο συχνή)
    • Τραυματική/καθάρισμα μύτης (επίσταξη από καθαρισμό με το δάχτυλο), ξηρότητα, ξένο σώμα
    • Λοίμωξη - ανώτερου αναπνευστικού, οξεία/χρόνια ρινίτιδα, οξεία/χρόνια παραρρινοκολπίτιδα
    • Αγγειακές ανωμαλίες - σκληρυμένα αγγεία λόγω ηλικίας, κληρονομικές αιμορραγικές τηλεγγειεκτασίες, αρτηριοφλεβώδεις διαμαρτίες
    • Νεοπλασία
    • Υπέρταση (συνήθως, σε συνδυασμό με μία άλλη αιτία)
    • Διαταραχή πήξης - οικογενής (π.χ. αιμοφιλία), θεραπευτικό αποτέλεσμα ή παρενέργεια φαρμάκων, αιματολογική δυσκρασία, λευχαιμίες, θρομβοπενία ή διαταραχές αιμοπεταλίων
    • Διάτρηση διαφράγματος
    • Σκολίωση διαφράγματος (η μία πλευρά εκτίθεται περισσότερο στον ξηρό αέρα)
    • Αιμορραγία που προέρχεται από κάποιο παραρρίνιο κόλπο (τραύμα, όγκος)
    • Ενδομητρίωση (έκτοπο ενδομήτριο στο ρινικό βλεννογόνο)

    Παθοφυσιολογία Ρινορραγίας

    Ο ρινικός βλεννογόνος περιέχει πλούσια παροχή αίματος που μπορεί εύκολα να προκαλέσει αιμορραγία. Η ρήξη μπορεί να είναι αυτόματη ή να προκαλείται από τραύμα. Οι ρινορραγίες αναφέρονται σε έως και 60% του πληθυσμού με μέγιστα ποσοστά σε άτομα κάτω των δέκα ετών και άνω των 50 ετών και φαίνεται να εμφανίζονται σε άνδρες περισσότερο.  Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης (π.χ. λόγω υπέρτασης) τείνει να αυξάνει τη διάρκεια της αυτόματης επίσταξης. Τα αντιπηκτικά φάρμακα και οι διαταραχές της πήξης του αίματος μπορούν να προωθήσουν και να παρατείνουν την αιμορραγία. Η αυτόματη επίσταξη είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους καθώς ο ρινικός βλεννογόνος γίνεται ξηρός και λεπτός και η αρτηριακή πίεση τείνει να είναι υψηλότερη. Οι ηλικιωμένοι είναι, επίσης, πιο επιρρεπείς σε παρατεταμένες ρινορραγίες, καθώς τα αιμοφόρα αγγεία τους είναι λιγότερο ικανά να συστέλλονται και να ελέγχουν την αιμορραγία.

    Η συντριπτική πλειονότητα των ρινορραγιών συμβαίνει στο πρόσθιο (μπροστινό) μέρος της μύτης από το ρινικό διάφραγμα. Αυτή η περιοχή είναι πλούσια σε αιμοφόρα αγγεία (πλέγμα του Kiesselbach). Αυτή η περιοχή είναι, επίσης, γνωστή ως περιοχή Little. Η οπίσθια αιμορραγία, συνήθως, οφείλεται σε αιμορραγία από το πλέγμα του Woodruff, ένα φλεβικό πλέγμα που βρίσκεται στο οπίσθιο τμήμα. Οι οπίσθιες αιμορραγίες είναι συχνά παρατεταμένες και δύσκολα ελέγχονται. Μπορούν να σχετίζονται με αιμορραγία και από τα δύο ρουθούνια και με μεγαλύτερη ροή αίματος στο στόμα. 

    Μερικές φορές αίμα που ρέει από άλλες πηγές αιμορραγίας περνά μέσω της ρινικής κοιλότητας και εξέρχεται από τα ρουθούνια. Είναι λοιπόν αίμα που προέρχεται από τη μύτη, αλλά δεν είναι μια πραγματική ρινορραγία, δηλαδή δεν προέρχεται πραγματικά από τη ρινική κοιλότητα. Μια τέτοια αιμορραγία ονομάζεται «ψευδοεπίσταξη». Παράδειγμα είναι το αίμα από μέσω του αεραγωγού, που καταλήγει στη ρινική κοιλότητα.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Η επίσταξη είναι ένα σύμπτωμα ή κλινικό σημείο νόσου και όχι νόσος καθ' εαυτή. Κάτω από το 10% οφείλονται σε νεόπλασμα ή διαταραχή πήξης

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Γενική αίματος και διασταύρωση για υπογκαιμικό σοκ ή αναιμία

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ

    Όταν υπάρχουν ασυνήθεις αιτίες

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία κόλπων προσώπου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    Σε ηληκιωμένους ασθενείς με οπίσθιες αιμορραγίες, γίνεται επιπωματισμός 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Ανάνηψη αν ενδείκνυται
    • Ηρεμιστικά, αναλγητικά, αντιϋπερτασικά ή αντίδοτα αντιπηκτικών, όταν ενδείκνυται
    • Ο ασθενής πρέπει να είναι καθιστός αν είναι αιμοδυναμικά σταθερός
    • Προσπάθεια για εντοπισμό του σημείου αιμορραγίας με φως λυχνίας κεφαλής, αναρρόφηση αίματος, ρινικός διαστολέας. Καθαρίστε τη ρινική κοιλότητα με αναρρόφηση αίματος, αφαιρέστε τα πήγματα με λαβίδα, καθώς και τις βλεννώδεις εκκρίσεις. Αν η αιμορραγία έχει σταματήσει, σφουγγίσετε τις ύποπτες περιοχές με υγρό τολύπιο βαμβακιού για να αναγνωρίσετε το ακριβές σημείο. Διάχυτη ανάδυση αίματος, ή πολλαπλές εστίες υποδηλώνουν συστηματική αιτία. Σε περιπτώσεις οπίσθιας αιμορραγίας προσπαθήστε να ανιχνεύσετε εστίες στο θόλο ή στη βάση της ρινικής κοιλότητας επειδή κάθε μία έχει παροχή από διαφορετική αρτηρία (και αυτό θα είναι σημαντικό αν υπάρξει ανάγκη απολίνωσης της αρτηρίας)
    • Ο εντοπισμός του σημείου αιμορραγίας μπορεί να είναι δύσκολος, αν ο ασθενής έχει αμφοτερόπλευρη αιμορραγία. Συνήθως, όμως η εστία αιμορραγίας είναι μονόπλευρη, αλλά η ροή αίματος εμφανίζεται άμφω επειδή υπάρχει:

    1. Διάτρηση του διαφράγματος

    2. Απόφραξη της αιμορραγούσας περιοχής από έκκριμα, τη λαβίδα ή το υλικό επιπωματισμού ή

    3. Οπίσθια αιμορραγία και το αίμα έρχεται πίσω από το διάφραγμα με τη ροή να διχάζεται στους δύο ρώθωνες.

    Οδηγά σημεία για διάγνωση είναι η αναζήτηση της ακριβούς εστίας αιμορραγίας και η προσεκτική εξέταση με χρήση αναρρόφησης αίματος, φανού ΩΡΛ εξέτασης και ρινικού διαστολέα

    Πρόσθια αιμορραγία:

    • Τοποθετήστε το τολύπιο που πρηγουμένως έχει εμβαπτισθεί σε αγγειοσυσπαστική ουσία και σε τοπικό αναισθητικό, στην κοιλότητα και πιέστε το ρώθωνα για λίγα λεπτά να σταματήσετε την αιμορραγία με πίεση
    • Αφαιρέστε το τολύπιο και επισκοπείστε τα αγγεία. Καυτηριάστε το αγγείο με στυλεό νιτρικού αργύρου πιέζοντας έντονα για 30 δευτερόλεπτα
    • Εναλλακτικά χημικός καυτηριασμός που μπορεί να γίνει με επίθεση χάνδρας χρωμικού οξέος ή 25% τριχλωροοξρικού οξέος. Μεγαλύτερα αγγεία αποκρίνονται καλύτερα σε θερμικό καυτηριασμό ή διπολικό ηλεκτροκαυτηριασμό. Αποφύγετε διάχυτο καυτηριασμό μίας εκτεταμένης περιοχής
    • Αν ο καυτηριασμός είναι ανεπιτυχής εφαρμόστε δεύτερη δόση αναισθητικού και τοποθετήστε πρόσθιο επιπωματισμό με ταινία γάζας 1,25 x 1,75 cm εμποτισμένη σε βαζελίνη. Χρησιμοποιείστε οξύρρυγχες λαβίδες και ρινικό διαστολέα για να εισάγετε τη γάζα σε πτυχώσεις όσο πίσω είναι δυνατόν. Πιέστε κάθε στρώμα επάνω στο προηγούμενο ώστε τα πτυχωτά άκρα να αναδιπλώνονται εναλλάξ, πίσω και μπρος. Ένα μέσο μέγεθος ρινικής κοιλότητας θα χωρέσει το πλήρες μήκος της γάζας αν έχει τοποθετηθεί σωστά. Κλείστε το ρώθωνα με γάζα και κολλητική ταινία επιδέσμου

    Οπίσθια αιμορραγία:

    • Ο παραδοσιακός οπίσθιος επιπωματισμός που περιγράφεται σε βιβλία ΩΡΛ, έχει αντικατασταθεί από ποικίλα συστήματα πιεστικών ασκών. Εν τούτοις είναι πολύ αποτελεσματικά αν οι πιεστικοί ασκοί δεν επιτύχουν έλεγχο της αιμορραγίας 
    • Τα συστήματα πιεστικών ασκών περιλαμβάνουν ένα μεγάλο ασκό με ή χωρίς κεντρικό σωλήνα για αεραγωγό. Αυτά υπάρχουν συνήθως σε 3 εώς 4 μεγέθη και αριστερά ή δεξιά. 'Αλλα συστήματα διαθέτουν ένα μικρό πρόσθιο (10cm3) και ένα μεγαλύτερο οπίσθιο (30cm3) ασκό. Μετά τοπική αναισθησία ο σωλήνας τοποθετείται στον προσβεβλημένο ρώθωνα και εισάγεται στο ρινοφάρυγγα, όπως ένας ρινογαστρικός καθετήρας. Μετά γεμίζουμε τον οπίσθιο ασκό με αέρα ή νερό και τραβάμε προς τα εμπρός ώστε να πιέσουμε την οπίσθια περιοχή. Ακολούθως γεμίζουμε τον πρόσθιο ασκό. Μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος συνίσταται στη χρήση καθετήρα 10-14 Fr foley. Τοποθετήστε στο άκρο του foley από τον ρώθωνα στο ρινοφάρυγγα ή στον άνω οροφάρυγγα. Επισκοπήστε δια μέσου του στόματος, ότι βρίσκεται στον υποφάρυγγα. Γεμίστε τον ασκό με 7 cm3 εώς 15 cm3 αέρα. Τραβήξτε προς τα εμπρός μέχρις ότου ο ασκός ενσφηνωθεί  στο οπίσθιο στόμιο. Ένας βοηθός συνεχίζει να τραβάει ελαφρά τον καθετήρα ενώ εσείς τον τοποθετείτε στην μεσότητα του πλάγιου τοιχώματος της ρινικής κοιλότητας. Εισάγετε τον πρόσθιο επιπωματισμό όπως περιγράφηκε ανωτέρω. Διατηρείστε το τράβηγμα του καθετήρα και τεντώστε τον ελαφρά. Τοποθετήστε έλασμα στον καθετήρα κατά μήκος της ρινικής χοάνης κάθετο προς τον πρόσθιο επιπωματισμό, ώστε η ελαστικότητα του καθετήρα να πιέζει τον ασκό προς τις γάζες. Προστατέψτε το δέρμα του προσώπου από την πίεση χρησιμοποιώντας μία γάζα 2 x 2. Στερεώστε το υπόλοιπο του καθετήρα πίσω από το αυτί.

    Ανθεκτική αιμορραγία:

    • Μερικές φορές απαιτείται αμφοτερόπλευρος επιπωματισμός 
    • Η αιμορραγία της οροφής του ρινοφάρυγγος μπορεί να ελεγχθεί με σύστημα διπλού ασκού με προσθήκη πρόσθιου επιπωματισμού που τοποθετείται πάνω από τον πρόσθιο ασκό. Έτσι, η πλήρωση του ασκού ωθεί το πώμα να πιέσει την οροφή
    • Ανθεκτική αιμορραγία θα απαιτήσει χειρουργική απολίνωση αρτηρίας (σε ιδανική περίπτωση μετά άμεση πτική αναγνώριση του σημείου της αιμορραγίας ώστε να εντοπισθεί η υπεύθυνη αρτηρία). Μία εναλλακτική λύση είναι ο μέσω εκλεκτικής αγγειογραφείας αρτηριακός εμβολισμός

    Ο ασθενής τοποθετείται σε κατάκλιση με το κεφάλι σε κλίση 45 μοιρών έως 90 μοιρών

    Δεν πρέπει να πίνει αλκοόλ και ζεστά υγρά

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Δείξτε στον ασθενή τεχνικές αιμόστασης με πίεση

    shutterstock 379644709

    ΦΑΡΜΑΚΟ(Α) ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αγγειοσυσπαστικά: κοκαΐνη (4%), φαινυλεφρίνη (0,25%), ξυλομεταζολίνη (0,1%), επινεφρίνη (1:1000)
    • Αναισθητικά: κοκαΐνη, λιδοκαΐνη σε μορφή ψεκαστικού εναιωρήματος λάρυγγος, γέλης λιδοκαΐνης (2%), διάλυμα λιδοκαΐνης (4%), πηκτή λιδοκαΐνης (2%)
    • Μερικοί ειδικοί συνιστούν συστηματική χορήγηση αντιβιοτικών και αποσυμφορητικών για την πρόληψη της παραρρινοκολπίτιδας λόγω των αποφράξεων μετά την τοποθέτηση των ασκών ή του επιπωματισμού
    • Σκεφτείτε χορήγηση σκευασμάτων με σίδηρο σε ασθενείς με σημαντική απώλεια αίματος 

    Αντενδείξεις: Αλλεργία σε κάποιο από τα παραπάνω

    Προφυλάξεις:

    • Υπέρταση, ισχαιμία στεφανιαίων με τη χρήση επινεφρίνης 
    • Μεγάλες δόσεις κοκαΐνης στα παιδιά 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Πληθώρα άλλων τοπικών αναισθητικών και αγγειοσυσπαστικών

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑ

    Παρακολούθηση ζωτικών σημείων και απώλεια αίματος. Τα πώματα γάζας και οι ασκοί αφαιρούνται σε 24 εώς 36 ώρες

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ελεύθερη χρήση βαζελίνης στους ρώθωνες για την πρόληψη της ξηρότητας και του "καθαρισμού" με το χέρι. Τα άτομα με απλή ρινορραγία μπορούν να χρησιμοποιήσουν συντηρητικές μεθόδους για να αποτρέψουν μελλοντικές ρινορραγίες, όπως ο ύπνος σε ένα υγροποιημένο περιβάλλον ή η εφαρμογή βαζελίνης στα ρουθούνια.

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΡΙΝΟΡΡΑΓΙΑΣ

    • Παραρρινοκολπίτιδα
    • Τα συστήματα διπλού ασκού, τείνουν να μετακινούνται προς τα πίσω. Αν ο πρόσθιος ασκός ραγεί, μπορεί να αποφραχθούν οι αεραγωγοί από τον οπίσθιο ασκό που μετακινήθηκε προς τα πίσω. Αυτή η επιπλοκή μπορεί να προληφθεί εφαρμόζοντας ένα έλασμα περίδεσης ομφάλιου λώρου στο τέλος του σωλήνα κατά το πρόσθιο άνοιγμα της ρινικής χοάνης, αφού έχουμε γεμίσει τον ασκό με αέρα
    • Αιμάτωμα ή απόστημα του διαφράγματος από εκτεταμένο τραύμα κατά τον επιπωματισμό
    • Διάτρηση διαφράγματος σαν αποτέλεσμα καυτηρίασης 
    • Εξωτερική δυσμορφία της μύτης οφειλόμενη σε νέκρωση ιστών λόγω πιέσεως από το πρόσθιο πώμα του οπίσθιου επιπωματισμού
    • Νέκρωση βλεννογόνου, που οφείλεται στις υψηλές πιέσεις που ασκούνται από υπερπλήρωση του ασκού 
    • Τοξικότητα κοκαΐνης και λιδοκαΐνης
    • Επεισόδιο παρασυμπαθητικοτονίας κατά τον επιπωματισμό

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Στη μεγάλη ηλικία - υπέρταση, αθηροσκλήρυνση και καταστάσεις ελαττωμένης δραστηριότητας αιμοπεταλίων και παραγόντων πήξης

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Περισσότερο συχνά πρόσθια αιμορραγία

    Γηριατρικό: Περισσότερο συχνά οπίσθια αιμορραγία

    Οι περισσότερες πρόσθιες ρινορραγίες μπορούν να σταματήσουν εφαρμόζοντας άμεση πίεση, κάτι που βοηθά στην προώθηση θρόμβωσης. Όσοι πάσχουν από ρινορραγία πρέπει πρώτα να ασκήσουν πίεση για τουλάχιστον πέντε και έως και 20 λεπτά. Η πίεση πρέπει να είναι σταθερή και η κλίση του κεφαλιού προς τα εμπρός βοηθά στη μείωση της πιθανότητας ναυτίας και απόφραξης των αεραγωγών. Όταν προσπαθείτε να σταματήσετε τη μύτη να τρέχει αίμαι, το κεφάλι δεν πρέπει να γέρνει προς τα πίσω. Η κατάποση υπερβολικού αίματος μπορεί να ερεθίσει το στομάχι και να προκαλέσει έμετο. Τα αγγειοσυσταλτικά φάρμακα, όπως η οξυμεταζολίνη (Afrin) ή η φαινυλεφρίνη διατίθενται ευρέως για τη θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας και μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο καλοήθων περιπτώσεων επίσταξης. Όσοι έχουν ρινορραγίες που διαρκούν περισσότερο από 20 λεπτά πρέπει να ζητήσουν ιατρική βοήθεια. 

    Τρεναξαμικό οξύ

    Το τρανεξαμικό οξύ βοηθά στην προώθηση της πήξης του αίματος. Για ρινορραγίες μπορεί να εφαρμοστεί στο σημείο της αιμορραγίας, να ληφθεί από το στόμα ή να ενεθεί σε φλέβα. 

    Καυτηρίαση

    Αυτή η μέθοδος περιλαμβάνει την εφαρμογή μιας χημικής ουσίας, όπως ο νιτρικός άργυρος στο ρινικό βλεννογόνο, η οποία καίει και σφραγίζει την αιμορραγία. Τελικά ο ρινικός ιστός στον οποίο εφαρμόζεται η χημική ουσία θα υποστεί νέκρωση. Αυτή η μορφή θεραπείας είναι η καλύτερη για ήπιες αιμορραγίες, ειδικά σε παιδιά, που είναι σαφώς ορατές. Ένα τοπικό αναισθητικό (όπως η λιδοκαΐνη) εφαρμόζεται συνήθως πριν από τον καυτηριασμό. Ο νιτρικός άργυρος μπορεί να προκαλέσει μαλάκυνση του δέρματος, αν και αυτό θα εξασθενίσει με την πάροδο του χρόνου.

    Χειρουργική επέμβαση

    Η συνεχιζόμενη αιμορραγία παρά την καλή ρινική συσκευασία είναι ένα χειρουργικό επείγον και μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενδοσκοπική αξιολόγηση της ρινικής κοιλότητας υπό γενική αναισθησία για τον εντοπισμό ενός αόριστου σημείου αιμορραγίας ή για απευθείας ένωση των αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τη μύτη. Η αιμορραγία μπορεί, επίσης, να σταματήσει με ενδο-αρτηριακή εμβολή χρησιμοποιώντας έναν καθετήρα τοποθετημένο στη βουβωνική χώρα από έναν επεμβατικό ακτινολόγο. Δεν υπάρχει διαφορά στα αποτελέσματα μεταξύ εμβολισμού και απολίνωσης ως θεραπευτικών επιλογών. Η συνεχιζόμενη αιμορραγία μπορεί να αποτελεί ένδειξη σοβαρότερων υποκείμενων καταστάσεων.

    Η χρησιμότητα της τοπικής ψύξης του κεφαλιού και του λαιμού είναι αμφιλεγόμενη. Μερικοί δηλώνουν ότι η εφαρμογή πάγου στη μύτη ή στο μέτωπο δεν είναι χρήσιμη. Άλλοι πιστεύουν ότι μπορεί να προάγει την αγγειοσυστολή των ρινικών αιμοφόρων αγγείων και ως εκ τούτου να είναι χρήσιμη.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μύτη 

    Home Remedies for Nosebleed 696x451

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε περίπτωση αυτόματης ρινορραγίας

    Σοβαρά συμπτώματα και σημεία που πρέπει να σας ανησυχήσουν

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σύκα

    Τι να κάνετε αν τρέχει η μύτη σας αίμα

    Πολύποδες της μύτης

    Μήπως τρέχει συχνά η μύτη σας αίμα;

    Αιμορροφιλία

    Αιμορραγία από τη μύτη

    Με τι ασχολείται η ωτορινολαρυγγολογία

    Γιατί ματώνει η μύτη;

    www.emedi.gr