Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019 08:38

Κάνναβη και αναλγησία

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Η κάνναβη είναι αποτελεσματική στις φλεγμονές και στον πόνο

Γράφει η 

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

Τα σύγχρονα εργαστηριακά και κλινικά ευρήματα δείχνουν αναντίρρητα την αποτελεσματικότητα των κανναβινοειδών στην αναλγησία.

Σχετικοί με τη ρύθμιση του πόνου είναι οι κανναβοϋποδοχείς CB1.  Επίσης, μια ακόμη κλειδαριά για την αναλγησία είναι οι κανναβοϋποδοχείς TRPV1 στη σπονδυλική στήλη. Οι κανναβοϋποδοχείς CB1 βρίσκονται σε περιοχές οδών πόνου και το μπλοκάρισμά τους οδηγεί σε υπεραλγησία, δηλαδή αυξημένη αίσθηση του πόνου. Οι CB1 ρυθμίζουν την κυκλοφορία των νευροδιαβιβαστών και αναστέλλουν την κυκλοφορία ουσιών που σχετίζονται με την υπερδιέγερση, τις φλεγμονές και το άλγος και την αναστολή της ουσίας P του πόνου. Η αναλγητική επίδραση των CB1 ενεργοποιείται από τους ανάλογους αγωνιστές, τα κανναβοκλειδιά, όπως η ανανταμίδη, η Δ9 THC και άλλα κανναβινοειδή.

Τα εξωκανναβινοειδή μιμούνται και ενισχύουν τη δράση των ενδοκανναβινοειδών κι έτσι έχουν αναλγητική δράση. Η Δ9 THC σε δοσολογία 5-10 mg από το στόμα, σε ασθενείς με καρκίνο ή καλύτερα 20 mg απελευθερώνει από τον πόνο, για αρκετές ώρες. Με την THC επιτυγχάνεται και ηρεμιστική δράση, χωρίς παρενέργειες.

hemp and pain 5

Το κάπνισμα ή καλύτερα το άτμισμα της κάνναβης είναι άμεσα αποτελεσματικό στον πόνο. Ο νευροπαθητικός πόνος, όπως του καρκίνου, της πολλαπλής σκλήρυνσης, του διαβήτη, του HIV AIDS αντιμετωπίζεται με την κάνναβη. Η χορήγηση μεμονωμένων κανναβινοειδών, όπως η Δ9 THC ή η CBD έχουν πιο περιορισμένη επίδραση από αυτή που έχει το εκχύλισμα όλου του φυτού, που περιέχει διάφορα κανναβινοειδή, τερπένια και φλαβονοειδή. Ο συνδυασμός κανναβινοειδών και μη κανναβινοειδών στο εκχύλισμα της κάνναβης, παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα στην απαλλαγή από το νευροπαθητικό πόνο, σε σύγκριση με τη χορήγηση μεμονωμένων συστατικών. Η συνέργεια THC και CBD, ειδικά με το άτμισμα, είναι πιο αποτελεσματική από τα οπιοειδή, τα οποία έχουν πάρα πολλές παρενέργειες. Τα κανναβινοειδή είναι θεραπεία επιλογής για το χειρισμό του χρόνιου νευροπαθητικού πόνου, αλλά και του πόνου της ινομυαλγίας και της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Η κάνναβη είναι αποτελεσματική και για τους μετεγχειρητικούς πόνους, αλλά και για τις ημικρανίες.

Ο χρόνιος πόνος επηρεάζει εκατομμύρια ενήλικες σε όλο τον κόσμο. Παρά την επικράτηση του χρόνιου πόνου, οι ασθενείς έχουν περιορισμένες διαθέσιμες επιλογές θεραπείας. Προς το παρόν, συνταγογραφούμενα οπιοειδή, όπως η μορφίνη, είναι η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λύση για το χρόνιο πόνο. Ωστόσο, η συνταγογράφηση οπιοειδών ενέχει σημαντικούς κινδύνους. Ως αποτέλεσμα, πολλοί ασθενείς και γιατροί επανεξετάζουν τη χρήση παυσίπονων με οπιοειδή και αναζητούν μια νέα λύση.

Η μαριχουάνα είναι αποτελεσματικό παυσίπονο και είναι μια από τις πιο δημοφιλείς εναλλακτικές λύσεις στις συνταγές οπιοειδών. 

Πώς λειτουργεί η μορφίνη

Η μορφίνη είναι δημοφιλές παυσίπονο εδώ και δεκαετίες. Η μορφίνη είναι ένα ναρκωτικό και παρόλο που είναι λιγότερο ισχυρό από άλλα ναρκωτικά, όπως η ηρωίνη και η οξυκοδόνη, η μορφίνη εξακολουθεί να είναι ένα ισχυρό φάρμακο.

Η μορφίνη, αφού απορροφηθεί στα αιμοφόρα αγγεία, μεταφέρεται στον εγκέφαλο. Οι μεταφορείς μετακινούν τις ενώσεις στα κύτταρα στόχους τους, όπου δεσμεύονται σε συγκεκριμένους υποδοχείς για να καταστείλουν τις λειτουργίες του εγκεφάλου. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της δέσμευσης είναι η μείωση του πόνου. Καθώς, η δόση του οπιοειδούς αυξάνεται, ωστόσο, η ένωση μπορεί να επηρεάσει άλλες περιοχές του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα την κατάθλιψη και την καταστολή άλλων σωματικών λειτουργιών, όπως η αναπνοή.

Με την πάροδο του χρόνου, η επαναλαμβανόμενη χρήση οπιοειδών, όπως η μορφίνη θα οδηγήσει σε ένα φαινόμενο που ονομάζεται ανοχή, όταν ο εγκέφαλος αισθάνεται τους αυξημένους ρυθμούς δέσμευσης των οπιοειδών υποδοχέων και αντιδρά με απενεργοποίηση και αφαίρεση τους. Με τον τρόπο αυτό, ο εγκέφαλος μειώνει τον ρυθμό δέσμευσης του υποδοχέα, προκαλώντας μια μειωμένη ανταπόκριση στο φάρμακο. Για να επιτευχθεί το ίδιο επίπεδο ανακούφισης του πόνου, τότε οι ασθενείς πρέπει να αυξήσουν τη δοσολογία, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο επιβλαβών παρενεργειών.

Η ανάπτυξη της ανοχής των οπιοειδών είναι πρόβλημα για ασθενείς με μακροχρόνιο χρόνιο πόνο. Για ορισμένους ασθενείς, η ανοχή μπορεί τελικά να οδηγήσει σε υπερβολική δόση.

Tα οπιοειδή αναλγητικά σύμφωνα με τη χημική τους δομή περιλαμβάνουν τα φυσικά αλκαλοειδή του οπίου και τα συνθετικά παράγωγα.

Aπό πλευράς κλινικής εφαρμογής και με βάση τις ομοιότητες στη δράση τους τα οπιοειδή ταξινομούνται σε

1) αγωνιστές ή διεγέρτες που η δράση τους είναι παρόμοια της μορφίνης και

2) αγωνιστές-ανταγωνιστές που έχουν αγωνιστική δράση σε ένα τύπο υποδοχέα των οπιούχων και αγωνιστική-ανταγωνιστική δράση σε άλλον.

Οπιοειδή με αγωνιστική δράση είναι τα φυσικά αλκαλοειδή του οπίου (μορφίνη, κωδεΐνη και ανάλογα) και συνθετικά παράγωγα, (όπως μεπεριδίνη, φαιντανύλη, λεβορφανόλη, μεθαδόνη, προποξυφαίνη).

Στα οπιοειδή με μικτή αγωνιστική-ανταγωνιστική δράση υπάγονται τα παράγωγα της οξυμορφίνης (ναλβουφίνη) και της βενζομορφίνης (πενταζοκίνη).

H μορφίνη παρά τη μεγάλη συχνότητα ναυτίας και εμέτου εξακολουθεί να παραμένει το πλέον εν χρήσει οπιοειδές για την αντιμετώπιση του έντονου πόνου. Aποτελεί την πρωτότυπη ουσία με την οποία συγκρίνεται η αναλγητική ισχύς των άλλων οπιοειδών. Είναι το οπιοειδές εκλογής για την από του στόματος χορήγηση στον χρόνιο πόνο κακοήθους αιτιολογίας στα τελικά στάδια.

H πεθιδίνη προκαλεί ταχεία, αλλά βραχείας διάρκειας, αναλγησία. H αναλγητική της ισχύς είναι μικρότερη της μορφίνης. Δεν ενδείκνυται στον χρόνιο πόνο κακοήθους αιτιολογίας.

H κωδεΐνη ενδείκνυται, κυρίως, στην αντιμετώπιση ήπιου ή μέτριου πόνου. Σε μακροχρόνια χορήγηση προκαλεί έντονη δυσκοιλιότητα.

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της μορφίνης για τη θεραπεία του πόνου

Ως φάρμακο κατά του πόνου, η μορφίνη είναι εξαιρετικά αποτελεσματική και ταχείας δράσης, προσφέροντας τα ακόλουθα πλεονεκτήματα ως παυσίπονο:

Βραχυπρόθεσμη αποτελεσματικότητα: Η μορφίνη λειτουργεί βραχυπρόθεσμα ως παυσίπονο. Μειώνει τον πόνο γρήγορα και αποτελεσματικά, αλλά η ανοχή προκαλεί μείωση του αποτελέσματος με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η διαδικασία καθιστά τα οπιοειδή ιδανικά για τους μετεγχειρητικούς ασθενείς που απαιτούν ισχυρά παυσίπονα, καθώς, θεραπεύονται από τον πόνο της χειρουργικής επέμβασης.

Ιατρική εξοικείωση: Σε σύγκριση με τη μαριχουάνα, η έρευνα και η κατανόηση της μορφίνης είναι πιο κατανοητή από τους γιατρούς. Οι γιατροί προτιμούν τη μορφίνη γιατί τη γνωρίζουν καλά.

Από την άλλη πλευρά, η μορφίνη προκαλεί ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως:

Ανοχή: Καθώς ο εγκέφαλος ανιχνεύει αυξημένους ρυθμούς σύνδεσης στους υποδοχείς οπιοειδών, δρα για να μειώσει τον ρυθμό σύνδεσης, μειώνοντας αποτελεσματικά την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου. Σε ασθενείς με μακροχρόνιες καταστάσεις χρόνιου πόνου, αυτή η τάση σημαίνει ότι το φάρμακο χάνει την αποτελεσματικότητά του με την πάροδο του χρόνου, απαιτώντας από τον ασθενή να αυξήσει τη δοσολογία του για να βιώσει ισχυρότερα αποτελέσματα.

Εθισμός: Ο εθισμός εμφανίζεται όταν ένας ασθενής αναπτύσσει ψυχολογική εξάρτηση από ένα φάρμακο. Δυστυχώς, το πρόβλημα αυτό είναι συχνό με τα οπιοειδή και τη μορφίνη. Ο εθισμός σε συνδυασμό με τη σωματική ανοχή στα οπιοειδή, οδηγεί τους ασθενείς να λαμβάνουν προοδευτικά υψηλότερες δόσεις οπιοειδών για να επιτύχουν το ιδανικό αποτέλεσμα. Αυτή η στρατηγική μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρές παρενέργειες και, τελικά, σε υπερβολική δόση.

Υπερδοσολογία: Σε υψηλές δόσεις, η μορφίνη καταστέλλει όλες τις λειτουργίες του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων των βασικών λειτουργιών ζωής, όπως η αναπνοή. Η καταστολή της αναπνοής είναι η πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου σε περιπτώσεις υπερβολικής δόσης μορφίνης.

Δυσκοιλιότητα: Τα οπιοειδή, συμπεριλαμβανομένης της μορφίνης, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή δυσκοιλιότητα στους ασθενείς. Αυτή η παρενέργεια είναι συχνά μια ενόχληση, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε ένα σημαντικό και επώδυνο πρόβλημα υγείας εάν δεν αντιμετωπισθεί.

hemp and pain 4

Πώς λειτουργεί η μαριχουάνα στον εγκέφαλο

Η μαριχουάνα έχει χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο, για πάνω από 5.000 χρόνια. Σε αντίθεση με τη μορφίνη, η οποία χρησιμοποιήθηκε ιστορικά ως ισχυρή αναλγησία, η μαριχουάνα χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία πάνω από 200 ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων πολλών επώδυνων καταστάσεων.

Η πιο συχνή χρήση της μαριχουάνας ήταν ως θεραπεία για πονοκεφάλους.

Ως παυσίπονο, η μαριχουάνα λειτουργεί στον εγκέφαλο μέσω μιας ελαφρώς διαφορετικής οδού από την μορφίνη. Όταν εισάγονται στην κυκλοφορία του αίματος μέσω εισπνοής ή κατάποσης, οι ενώσεις στη μαριχουάνα ταξιδεύουν στον εγκέφαλο και μεταφέρονται στους υποδοχείς κανναβινοειδών σε όλο τον εγκέφαλο. Ωστόσο, αντί να καταστέλλει λειτουργίες του εγκεφάλου, όπως η μορφίνη, η μαριχουάνα προκαλεί μια κατάσταση ευφορίας.

Υπάρχουν δύο βασικά ιατρικά συστατικά στη μαριχουάνα: Η THC και η CBD. Η THC ή η τετραϋδροκανναβινόλη είναι το κύριο ψυχοδραστικό συστατικό στη μαριχουάνα, επηρεάζοντας συγκεκριμένους υποδοχείς στον εγκέφαλο για να παράγει ένα ευφορικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, η THC παρέχει, επίσης, ανακούφιση από τον πόνο και μειώνει τη φλεγμονή. Η CBD, ή η κανναβιδιόλη, από την άλλη πλευρά, είναι ελάχιστα ψυχοδραστική, αλλά σημαντική από ιατρική άποψη, που δρα ως αντικαταθλιπτικό.

hemp and pain 1

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της χρήσης μαριχουάνας για τη θεραπεία του πόνου

Η μαριχουάνα προσφέρει τα ακόλουθα πλεονεκτήματα ως παυσίπονο:

Μειωμένος κίνδυνος εθισμού και υπερδοσολογίας: Σε σύγκριση με τη μορφίνη, η μαριχουάνα παρουσιάζει σημαντικά λιγότερους κινδύνους, αποδεικνύοντας ότι έχει μικρότερο δυναμικό εθισμού. Επιπλέον, είναι σχεδόν αδύνατο να ληφθεί υπερβολική δόση.

Στοχευμένη διαχείριση του πόνου: Τα κανναβινοειδή είναι ενεργά συστατικά της μαριχουάνας που είναι ιατρικά επωφελή για συγκεκριμένους τύπους πόνου. Επί του παρόντος, η έρευνα εξετάζει την αποτελεσματικότητα των κανναβινοειδών στην καταπολέμηση του πόνου που σχετίζεται με τον καρκίνο, τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τον HIV και το AIDS.

Θεραπεύει τη ναυτία και αυξάνει την όρεξη: Η κάνναβη μειώνει τη ναυτία και αυξάνει την όρεξη και αυτό είναι καλό για τους καρκινοπαθείς.

Βελτιώνει τον ύπνο: Η  ιατρική κάνναβη βελτιώνει τον ύπνο σε ασθενείς με χρόνιο πόνο και δρα θεραπευτικά στην άπνοια ύπνου.

Η μαριχουάνα και η μορφίνη είναι αποτελεσματικά παυσίπονα αλλά τείνουν να είναι κατάλληλα για συγκεκριμένους τύπους πόνου. Η μορφίνη είναι πιο κατάλληλη για τη θεραπεία του βραχυπρόθεσμου πόνου, καθώς είναι ταχεία και ισχυρή, αλλά τα αναλγητικά αποτελέσματα μειώνονται, καθώς ο ασθενής αναπτύσσει ανοχή στο φάρμακο. Η μαριχουάνα, από την άλλη πλευρά, είναι γενικά καλή στη μακροχρόνια διαχείριση του πόνου, αφού τα αναλγητικά αποτελέσματά της δεν αλλάζουν, καθώς ο ασθενής δεν αναπτύσσει ανοχή.

Η μορφίνη παρουσιάζει σημαντικές παρενέργειες σε σύγκριση με τη μαριχουάνα, γεγονός που συχνά οδηγεί σε σοβαρή δυσκοιλιότητα και εθισμό. Η μαριχουάνα, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, προκαλεί λιγότερες παρενέργειες και είναι σημαντικά λιγότερο εθιστική.

Οι ασθενείς που χρησιμοποιούν οπιοειδή για τη θεραπεία του χρόνιου πόνου μειώνουν τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων κατά 64% μετά την προσθήκη κάνναβης στη θεραπεία τους. 

hemp and pain 2

Γράφει η
Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Η καλύτερη πιστοποιημένη κάνναβη για τη θεραπεία του πόνου  

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τη βιολογική φυτική ιατρική κάνναβη για τη θεραπεία του πόνου  

Διαβάστηκε 1322 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019 07:30
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας Ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας

    Χρήσιμες πληροφορίες για την ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας

    Ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδος είναι η παλίνδρομος ροή αίματος από την αορτή στην αριστερή κοιλία, μέσω ανεπαρκών μηνοειδών πτυχών της αορτικής βαλβίδας.

    Συνήθης πορεία - οξεία, χρόνια.

    Η αορτική ανεπάρκεια είναι η διαρροή της αορτικής βαλβίδας της καρδιάς που προκαλεί το αίμα να ρέει προς την αντίστροφη κατεύθυνση κατά τη διάρκεια της κοιλιακής διαστολής, από την αορτή στην αριστερή κοιλία. Ως αποτέλεσμα, ο καρδιακός μυς αναγκάζεται να εργαστεί σκληρότερα από το κανονικό.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    Τα συμπτώματα της αορτικής ανεπάρκειας είναι παρόμοια με εκείνα της καρδιακής ανεπάρκειας και περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

    • Δύσπνοια κατά την προσπάθεια
    • Ορθόπνοια
    • Παροξυσμική νυχτερινή δύσπνοια
    • Αίσθημα παλμών
    • Στηθάγχη
    • Κυάνωση (σε οξείες περιπτώσεις)

    ΑΙΤΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    Όσον αφορά την αιτία της αορτικής ανεπάρκειας, συχνά οφείλεται στη διάταση της αορτικής ρίζας, η οποία είναι ιδιοπαθής σε πάνω από 80% των περιπτώσεων, αλλά διαφορετικά μπορεί να προκύψει από γήρανση, συφιλιδική αορτίτιδα, ατελής οστεογένεση, ανατομία αορτής, νόσο του Behçet, αντιδραστική αρθρίτιδα και συστηματική υπέρταση. Η διαστολή της αορτικής ρίζας είναι η πιο κοινή αιτία αορτικής ανεπάρκειας στις ανεπτυγμένες χώρες. Επιπλέον, η ανεπάρκεια της αορτής έχει συνδεθεί με τη χρήση ορισμένων φαρμάκων, ειδικά φαρμάκων που περιέχουν φαινφλουραμίνη ή ισομερή δεξφενφλουραμίνης και αγωνιστές ντοπαμίνης. Άλλες πιθανές αιτίες που επηρεάζουν άμεσα τη βαλβίδα περιλαμβάνουν το σύνδρομο Marfan, το σύνδρομο Ehlers-Danlos, την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο. Σε οξείες περιπτώσεις αορτικής ανεπάρκειας, τα κύρια αίτια είναι η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα, ο διαχωρισμός της αορτής ή το τραύμα.

    • Βακτηριακή ενδοκαρδίτιδα
    • Διαχωρισμός της αορτής
    • Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα
    • Αορτική στένωση
    • Ρευματικός πυρετός
    • Γιγαντοκυτταρική αρτηρίτιδα
    • Σύφιλη
    • Σύνδρομο Marfan
    • Ατελής οστεογένεση
    • Σύνδρομο Reiter
    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
    • Κυστική νέκρωση του μέσου χιτώνα
    • Ανεύρυσμα κόλπου του Valsalva
    • Υπέρταση 
    • Αρτηριοσκλήρωση 
    • Μυξωματώδης εκφύλιση της βαλβίδας 
    • Δίπτυχη αορτική βαλβίδα

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    Ο μηχανισμός της αορτικής ανεπάρκειας, περιλαμβάνει την πίεση στην αριστερή κοιλία που πέφτει κάτω από την πίεση στην αορτή και η αορτική βαλβίδα δεν μπορεί να κλείσει τελείως. Αυτό προκαλεί διαρροή αίματος από την αορτή στην αριστερή κοιλία. Αυτό σημαίνει ότι μέρος του αίματος που είχε ήδη εκτοξευθεί από την καρδιά γυρίζει πίσω στην καρδιά. Το ποσοστό του αίματος που παλινδρομεί μέσω της αορτικής βαλβίδας είναι γνωστό ως το κλάσμα παλινδρόμησης. Αυτή η ανεπάρκεια ροής προκαλεί μείωση της διαστολικής αρτηριακής πίεσης στην αορτή και συνεπώς αύξηση της πίεσης του παλμού. Δεδομένου ότι μέρος του αίματος που εκτοξεύεται κατά τη διάρκεια της συστολής επανέρχεται στην αριστερή κοιλία κατά τη διάρκεια της διαστολής, υπάρχει μειωμένη αποτελεσματική ροή προς τα εμπρός στην  αορτική ανεπάρκεια. Ενώ η διαστολική αρτηριακή πίεση μειώνεται και η πίεση του παλμού διευρύνεται, η συστολική αρτηριακή πίεση παραμένει γενικά φυσιολογική ή μπορεί ακόμη και να είναι ελαφρώς αυξημένη και αυτό οφείλεται στο ότι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και ο άξονας ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης των νεφρών αντισταθμίζουν τη μειωμένη καρδιακή παροχή. Οι κατεχολαμίνες θα αυξήσουν τον καρδιακό ρυθμό και θα αυξήσουν τη δύναμη της κοιλιακής συστολής, αυξάνοντας άμεσα την καρδιακή παροχή. Οι κατεχολαμίνες θα προκαλέσουν επίσης περιφερική αγγειοσύσπαση, η οποία προκαλεί αυξημένη συστηματική αγγειακή αντίσταση και διασφαλίζει ότι τα όργανα διαχέονται επαρκώς. Η ρενίνη, ένα πρωτεολυτικό ένζυμο, διασπά το αγγειοτενσινογόνο σε αγγειοτενσίνη Ι, η οποία μετατρέπεται σε αγγειοτενσίνη II. Στην περίπτωση χρόνιας αορτικής ανεπάρκειας με επακόλουθη καρδιακή αναδιαμόρφωση, θα αναπτυχθεί καρδιακή ανεπάρκεια και είναι πιθανό να παρατηρηθεί μείωση της συστολικής πίεσης. Η αορτική ανεπάρκεια προκαλεί τόσο υπερφόρτωση όγκου (αυξημένη προφόρτιση) όσο και υπερφόρτωση πίεσης (αυξημένη μεταφόρτιση) της καρδιάς. Η υπερφόρτωση όγκου, λόγω της αυξημένης παλμικής πίεσης και των συστηματικών επιδράσεων των νευροενδοκρινών ορμονών προκαλεί υπερτροφία της αριστερής κοιλίας (LVH). Υπάρχει τόσο ομόκεντρη υπερτροφία όσο και έκκεντρη υπερτροφία στην αορτική ανεπάρκεια. Η ομόκεντρη υπερτροφία οφείλεται στην αυξημένη υπερφόρτωση της πίεσης της αριστερής κοιλίας που σχετίζεται με την αορτική ανεπάρκεια, ενώ η έκκεντρη υπερτροφία οφείλεται σε υπερφόρτωση όγκου που προκαλείται από το κλάσμα παλινδρόμησης. Φυσιολογικά, σε άτομα με κανονικά λειτουργούσα αορτική βαλβίδα, η βαλβίδα είναι ανοιχτή μόνο όταν η πίεση στην αριστερή κοιλία είναι μεγαλύτερη από την πίεση στην αορτή. Αυτό επιτρέπει στο αίμα να εκτοξεύεται από την αριστερή κοιλία στην αορτή κατά τη διάρκεια της κοιλιακής συστολής. Η ποσότητα αίματος που εκτοξεύεται από την καρδιά είναι γνωστή ως όγκος εγκεφαλικού επεισοδίου. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, > 50% του αίματος σε μια γεμάτη αριστερή κοιλία εκτοξεύεται στην αορτή για να χρησιμοποιηθεί από το σώμα. Μετά την κοιλιακή συστολή, η πίεση στην αριστερή κοιλία μειώνεται καθώς χαλαρώνει και αρχίζει να γεμίζει με αίμα από τον αριστερό κόλπο. Αυτή η χαλάρωση της αριστερής κοιλίας (πρώιμη κοιλιακή διαστολή) προκαλεί πτώση της πίεσής της. Όταν η πίεση στην αριστερή κοιλία πέσει κάτω από την πίεση στην αορτή, η αορτική βαλβίδα θα κλείσει, εμποδίζοντας το αίμα στην αορτή να επιστρέψει στην αριστερή κοιλία.

    Transcatheter aortic valve replacement

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    Όσον αφορά τη διάγνωση της αορτικής ανεπάρκειας, μια κοινή εξέταση για την αξιολόγηση της βαρύτητας είναι η διαθωρακική υπερηχοκαρδιογραφία, η οποία μπορεί να παρέχει δισδιάστατες όψεις του παλινδρομικού πίδακα, να επιτρέψει τη μέτρηση της ταχύτητας και να εκτιμήσει τον όγκο του πίδακα. Τα ευρήματα στη σοβαρή αορτική ανεπάρκεια, με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας του 2012 περιλαμβάνουν:

    • Πλάτος έγχρωμου πίδακα αορτικής ανεπάρκειας > 65 % της διαμέτρου της οδού εκροής της αριστερής κοιλίας
    • Πλάτος συστολής φλέβας Doppler > 0,6 cm
    • Το ημίχρονο πίεσης του αναρροφητικού πίδακα είναι < 200 ms
    • Πρώιμος τερματισμός της εισροής μιτροειδούς
    • Αντιστροφή ολοδιαστολικής ροής στην κατιούσα αορτή
    • Όγκος αναρροής > 60 ml
    • Κλάσμα παλινδρόμησης > 50 %
    • Εκτιμώμενο εμβαδόν στομίου παλινδρόμησης > 0,3 cm2
    • Αυξημένο μέγεθος της αριστερής κοιλίας

    Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση, δείχνοντας υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και διευρυμένη αορτή. Το ΗΚΓ συνήθως υποδεικνύει υπερτροφία της αριστερής κοιλίας. Ο καθετηριασμός στον καρδιακό θάλαμο βοηθά στην εκτίμηση της σοβαρότητας της παλινδρόμησης και οποιασδήποτε δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας.

    Η φυσική εξέταση ενός ατόμου με αορτική ανεπάρκεια περιλαμβάνει ακρόαση της καρδιάς για να ακούσει το φύσημα της αορτικής ανεπάρκειας και τον καρδιακό ήχο S3. Το φύσημα της χρόνιας αορτικής ανεπάρκειας περιγράφεται τυπικά ως πρώιμο διαστολικό και ντεκρεσέντο, το οποίο ακούγεται καλύτερα στον τρίτο αριστερό μεσοπλεύριο χώρο και μπορεί να ακτινοβολεί κατά μήκος του αριστερού στερνικού ορίου. Εάν υπάρχει αυξημένος όγκος εγκεφαλικού επεισοδίου της αριστερής κοιλίας λόγω υπερφόρτωσης όγκου, μπορεί επίσης να υπάρχει ένα φύσημα συστολικής «ροής» εξώθησης κατά την ακρόαση της ίδιας αορτικής περιοχής. Εκτός εάν υπάρχει ταυτόχρονη στένωση της αορτικής βαλβίδας, το φύσημα δεν πρέπει να ξεκινά με ένα κλικ εξώθησης. Μπορεί επίσης να υπάρχει φύσημα Austin Flint, ένα απαλό μεσοδιαστολικό βουητό που ακούγεται στην κορυφαία περιοχή. Εμφανίζεται όταν ένας αναρροφητικός πίδακας αίματος από σοβαρή αορτική ανεπάρκεια κλείνει μερικώς την πρόσθια πτυχή της μιτροειδούς. Περιφερικά φυσικά σημεία αορτικής ανεπάρκειας σχετίζονται με την υψηλή παλμική πίεση και την ταχεία μείωση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της διαστολής λόγω του αίματος που επιστρέφει στην καρδιά από την αορτή μέσω της ανίκανης αορτικής βαλβίδας, αν και η χρησιμότητα ορισμένων από τα ομώνυμα σημεία έχει αμφισβητηθεί: Τα ηχοκαρδιογραφήματα ανιχνεύουν την ηλεκτρική τάση που μιμείται τους ήχους που κάνει η καρδιά.

    Χαρακτηριστικά - ενδεικτικά της αορτικής ανεπάρκειας είναι τα ακόλουθα:

    • Ο σφυγμός του Corrigan (Αλλόµενος σφυγµός, μεγάλος σφυγµός µε ταχύ ανιόν και κατιόν σκέλος)
    • Το σημείο De Musset (είναι μια κατάσταση κατά την οποία υπάρχει ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού σε συγχρονισμό με τους χτύπους της καρδιάς)
    • Οίδημα Κουίνκε (οίδημα ματιού, με οίδημα του δέρματος, του βλεννογόνου επιθηλίου και του υποδόριου ιστού) 
    • Σημείο Traube (βύθιος καρδιακός τόνος)
    • Το σημείο Duroziez (κατά την άσκηση ελαφράς πίεσης επί της μηριαίας αρτηρίας περιφερικά του σημείου πίεσης ακούγεται συστολικό φύσημα και κεντρικά διαστολικό)
    • Σημείο Landolfi (Οι ξαφνικές αλλαγές στην όραση, πχ η θολερότητα, οι σκοτεινές περιοχές ή οι σκιές, που θα μπορούσαν να είναι απόφραξη στα αιμοφόρα αγγεία των ματιών)
    • Σημείο Becker (η αορτική ανεπάρκεια είναι χαρακτηριστική της διαστολικής παλινδρόμησης αίματος, η παρουσία ορατού παλμού των αρτηριών του αμφιβληστροειδούς)
    • Σημείο Müller (συστολικές ώσεις της σταφυλής)
    • Σημείο Mayne (υπάρχει πτώση τουλάχιστον 15 mmHg στη διαστολική αρτηριακή πίεση κατά την ανύψωση του βραχίονα)
    • Σημείο Rosenbach (είναι ο παλμός του ήπατος κατά τη διάρκεια της συστολής)
    • Το σημείο Gerhardt (παλμοί της σπλήνας)
    • Σημείο Hill's (μια υπερβολική διαφορά στη συστολική αρτηριακή πίεση μεταξύ άνω και κάτω άκρου)
    • Σημείο Lincoln (Αναφέρεται σε ισχυρό παλμό της ιγνυακής αρτηρίας δευτεροπαθώς στην αορτική ανεπάρκεια. υπερβολική όταν ο ασθενής κάθεται με σταυρωμένα πόδια)
    • Σημείο Sherman (αναφέρεται σε εμφανείς παλμούς της πλευρικής αρτηρίας ποδιού)

    ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    Τα αιμοδυναμικά επακόλουθα της αορτικής ανεπάρκειας, εξαρτώνται από το ρυθμό έναρξης της.

    Επομένως, μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια ως εξής:

    • Οξεία αορτική ανεπάρκεια: Στην οξεία αορτική ανεπάρκεια, όπως μπορεί να παρατηρηθεί με οξεία διάτρηση της αορτικής βαλβίδας λόγω ενδοκαρδίτιδας, θα υπάρξει ξαφνική αύξηση του όγκου του αίματος στην αριστερή κοιλία. Η κοιλία αδυνατεί να αντιμετωπίσει την ξαφνική αλλαγή όγκου. Η πίεση πλήρωσης της αριστερής κοιλίας θα αυξηθεί. Αυτό προκαλεί αύξηση της πίεσης στον αριστερό κόλπο και το άτομο θα αναπτύξει πνευμονικό οίδημα. Η σοβαρή οξεία αορτική ανεπάρκεια θεωρείται επείγουσα ιατρική κατάσταση. Υπάρχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας εάν το άτομο δεν υποβληθεί σε άμεση επέμβαση για αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας. Η οξεία αορτική ανεπάρκεια συνήθως εμφανίζεται ως βαριά συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια και δεν θα έχει κανένα από τα σημεία που σχετίζονται με τη χρόνια αορτική ανεπάρκεια, καθώς η αριστερή κοιλία δεν είχε ακόμη αναπτύξει την έκκεντρη υπερτροφία και διαστολή που επιτρέπουν αυξημένο όγκο, οι οποίοι με τη σειρά τους προκαλούν περιοριστικούς περιφερειακούς παλμούς. Κατά την ακρόαση, μπορεί να υπάρχει ένα σύντομο διαστολικό φύσημα και ένα απαλό S1. Το S1 είναι μαλακό επειδή οι αυξημένες πιέσεις πλήρωσης κλείνουν τη μιτροειδή βαλβίδα στη διαστολή.
    • Χρόνια αορτική ανεπάρκεια: Εάν το άτομο επιβιώσει από τον αρχικό αιμοδυναμικό εκτροχιασμό που παρουσιάζει η οξεία αορτική ανεπάρκεια, η αριστερή κοιλία προσαρμόζεται λόγω της έκκεντρης υπερτροφίας και διαστολής της με επακόλουθη αντιρροπούμενη υπερφόρτωση όγκου. Οι πιέσεις πλήρωσης της αριστερής κοιλίας θα επανέλθουν στο φυσιολογικό και το άτομο δε θα έχει πλέον εμφανή καρδιακή ανεπάρκεια. Σε αυτή τη φάση αντιστάθμισης, το άτομο μπορεί να είναι εντελώς ασυμπτωματικό και μπορεί να έχει φυσιολογική ανοχή στην άσκηση. Τελικά η αριστερή κοιλία θα αποδυναμωθεί και οι πιέσεις πλήρωσης θα αυξηθούν. Μερικά άτομα εισέρχονται σε αυτή τη μη αντιρροπούμενη φάση ασυμπτωματικά και η θεραπεία για την αορτική ανεπάρκειας περιλαμβάνει αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας πριν από αυτήν τη φάση αντιρρόπησης.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΑΟΡΤΙΚΗΣ ΒΑΛΒΙΔΑΣ

    • Αντικατάσταση της αορτική βαλβίδας

    Η αορτική ανεπάρκεια ή η ανεπάρκεια της αορτής μπορούν να αντιμετωπιστούν είτε ιατρικά είτε χειρουργικά, ανάλογα με την οξεία εμφάνιση, τα συμπτώματα και τα σημεία που σχετίζονται με τη διαδικασία της νόσου και τον βαθμό της δυσλειτουργίας της αριστερής κοιλίας. Χειρουργική θεραπεία σε ασυμπτωματικούς ασθενείς έχει προταθεί εάν το κλάσμα εξώθησης πέσει στο 50% ή χαμηλότερο, ενόψει της προοδευτικής και σοβαρής διάτασης της αριστερής κοιλίας ή με συμπτώματα ή μη φυσιολογική απόκριση στις δοκιμασίες άσκησης. Και για τις δύο ομάδες ασθενών, η χειρουργική επέμβαση πριν από την εμφάνιση επιδείνωσης της διαστολής του κλάσματος εξώθησης/LV αναμένεται να μειώσει τον κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου και σχετίζεται με χαμηλότερη περιεγχειρητική θνησιμότητα. Επίσης, η χειρουργική επέμβαση πραγματοποιείται βέλτιστα αμέσως σε οξείες περιπτώσεις. Η λοσαρτάνη είναι ένας τύπος ανταγωνιστή των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ. Η ιατρική θεραπεία της χρόνιας αορτικής ανεπάρκειας που είναι σταθερή και ασυμπτωματική περιλαμβάνει τη χρήση αγγειοδιασταλτικών. Οι δοκιμές έχουν δείξει βραχυπρόθεσμο όφελος από τη χρήση αναστολέων ΜΕΑ ή ανταγωνιστών υποδοχέα αγγειοτενσίνης II, νιφεδιπίνης και υδραλαζίνης στη βελτίωση της πίεσης του τοιχώματος της αριστερής κοιλίας, του κλάσματος εξώθησης και της μάζας. Ο στόχος στη χρήση αυτών των φαρμάκων είναι να μειωθεί το μεταφορτίο έτσι ώστε η αριστερή κοιλία να γλιτώσει κάπως. Το κλάσμα παλινδρόμησης μπορεί να μην αλλάξει σημαντικά, καθώς η κλίση μεταξύ της πίεσης της αορτής και της αριστερής κοιλίας είναι συνήθως αρκετά χαμηλή κατά την έναρξη της θεραπείας. Άλλες μάλλον συντηρητικές ιατρικές θεραπείες για σταθερές και ασυμπτωματικές περιπτώσεις περιλαμβάνουν δίαιτα χαμηλή σε νάτριο, διουρητικά, διγοξίνη, αναστολείς ασβεστίου και αποφυγή πολύ έντονης δραστηριότητας. Από το 2007, η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία δεν συνιστά πλέον αντιβιοτικά για την προφύλαξη από ενδοκαρδίτιδα πριν από ορισμένες διαδικασίες σε ασθενείς με αορτική ανεπάρκεια. Η αντιβιοτική προφύλαξη για την πρόληψη της ενδοκαρδίτιδας πριν από γαστρεντερικές ή ουρογεννητικές επεμβάσεις δε συνιστάται πλέον σε κανέναν ασθενή με βαλβιδοπάθεια. Το τεστ κοπώσεως είναι χρήσιμο για τον εντοπισμό ατόμων που μπορεί να είναι τα καταλληλότερα για χειρουργική επέμβαση. Η ραδιονουκλεϊδική αγγειογραφία συνιστάται και είναι χρήσιμη όταν το στρες του συστολικού τοιχώματος υπολογίζεται και συνδυάζεται με τα αποτελέσματα (καλύτερα να μη γίνεται). Μια χειρουργική θεραπεία είναι η αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας. Σε περίπτωση σοβαρής οξείας αορτικής ανεπάρκειας, όλα τα άτομα θα πρέπει να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση, εάν δεν υπάρχουν απόλυτες αντενδείξεις (για χειρουργική επέμβαση). Τα άτομα με βακτηριαιμία με ενδοκαρδίτιδα της αορτικής βαλβίδας δε θα πρέπει να περιμένουν να δράσει η θεραπεία με αντιβιοτικά, δεδομένης της υψηλής θνησιμότητας που σχετίζεται με την οξεία αορτική ανεπάρκεια. Εάν είναι εφικτό, θα πρέπει να γίνει αντικατάσταση με ομομόσχευμα αορτικής βαλβίδας.

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    Ο κίνδυνος θανάτου σε άτομα με αορτική ανεπάρκεια, διευρυμένη κοιλία, φυσιολογικό κλάσμα εξώθησης που είναι ασυμπτωματικά είναι περίπου 0,2 τοις εκατό ετησίως. Ο κίνδυνος αυξάνεται εάν το κλάσμα εξώθησης μειωθεί ή εάν το άτομο εμφανίσει συμπτώματα. Τα άτομα με χρόνια (σοβαρή) αορτική ανεπάρκεια ακολουθούν μια πορεία που μόλις εμφανιστούν τα συμπτώματα, απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Η αορτική ανεπάρκεια είναι θανατηφόρα στο 10 έως 20% των ατόμων που δεν υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για αυτήν την πάθηση. Η δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας καθορίζει σε ένα βαθμό τις προοπτικές για τη σοβαρότητα των περιπτώσεων αορτικής ανεπάρκειας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα καρδιοαγγειακά νοσήματα

    aortic valve insufficiency

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Διαχωριστικό ανεύρυσμα αορτής

    Ισθμική στένωση αορτής

    www.emedi.gr

     

  • Ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης Ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης

    Ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης ή βιταμίνης Β2

    Ανεπάρκεια βιταμίνης Β2

    Χαρακτηριστικά της ανεπάρκειας - σχισμές και ξηρή απολέπιση των χειλέων και των γωνιών του στόματος, φωτοφοβία, πονόλαιμος, γλωσσίτιδα, ραγάδες της γλώσσας, σμηγματορροϊκή δερματίτιδα.

    Συνήθης πορεία - οξεία, προϊούσα.

    Η ριβοφλαβίνη, επίσης γνωστή ως βιταμίνη Β2, είναι μια βιταμίνη που βρίσκεται στα τρόφιμα και καταναλώνεται ως συμπλήρωμα διατροφής.

    Είναι απαραίτητη για το σχηματισμό δύο κύριων συνενζύμων, του μονονουκλεοτιδίου φλαβίνης και του δινουκλεοτιδίου αδενίνης φλαβίνης. Αυτά τα συνένζυμα εμπλέκονται στον ενεργειακό μεταβολισμό, την κυτταρική αναπνοή, την παραγωγή αντισωμάτων και τη φυσιολογική ανάπτυξη. Τα συνένζυμα εμπλέκονται, επίσης, στο μεταβολισμό άλλων βιταμινών – νιασίνης, βιταμίνης Β6 και φυλλικού οξέος. Η ριβοφλαβίνη χρησιμοποιείται ιατρικά ως συνταγογραφούμενο φάρμακο για τη θεραπεία της λέπτυνσης του κερατοειδούς και μπορεί να μειώσει τη συχνότητα των πονοκεφάλων και της ημικρανίας σε ενήλικες.

    Οι φυσικές πηγές της ριβοφλαβίνης από τα τρόφιμα: αυγά, πράσινα λαχανικά, γαλακτοκομικά προϊόντα, κρέας, μανιτάρια και αμύγδαλα. Ορισμένες χώρες απαιτούν την προσθήκη της σε δημητριακά.

    Ως συμπλήρωμα, χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία της ανεπάρκειας ριβοφλαβίνης, μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα ή με ένεση και είναι καλά ανεκτή.

    Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης είναι σπάνια, συνήθως συνοδεύεται από ανεπάρκειες άλλων βιταμινών και θρεπτικών συστατικών.

    Ως υδατοδιαλυτή βιταμίνη, η ριβοφλαβίνη που καταναλώνεται πέραν των διατροφικών απαιτήσεων δεν αποθηκεύεται και απεκκρίνεται γρήγορα στα ούρα, με αποτέλεσμα τα ούρα να έχουν μια φωτεινή κίτρινη απόχρωση.

    Η ριβοφλαβίνη καθαρισμένη, είναι μια υδατοδιαλυτή κίτρινη-πορτοκαλί κρυσταλλική σκόνη.

    Εκτός από τη λειτουργία του ως βιταμίνη, χρησιμοποιείται ως χρωστικός παράγοντας τροφίμων.

    Η ριβοφλαβίνη είναι απαραίτητη για το σχηματισμό δύο κύριων συνενζύμων, το μονονουκλεοτίδιο της φλαβίνης (FMN), που ονομάζεται επίσης ριβοφλαβίνη-5-φωσφορικό) και το δινουκλεοτίδιο αδενίνης φλαβίνης (FAD). Το FMN και το FAD εμπλέκονται στον ενεργειακό μεταβολισμό, την κυτταρική αναπνοή, την παραγωγή αντισωμάτων και την ανάπτυξη.

    Η ριβοφλαβίνη είναι απαραίτητη για το μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπών.

    Η FAD συμβάλλει στη μετατροπή της τρυπτοφάνης στη σύνθεση της νιασίνης (βιταμίνη Β3).

    Η μετατροπή της βιταμίνης Β6 στο συνένζυμο 5’-φωσφορική πυριδοξάλη απαιτεί FMN.

    Η ριβοφλαβίνη εμπλέκεται στη διατήρηση φυσιολογικών επιπέδων ομοκυστεΐνης στην κυκλοφορία. Σε ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης, τα επίπεδα ομοκυστεΐνης αυξάνονται, αυξάνοντας τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.

    Αντιδράσεις οξειδοαναγωγής

    Οι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής είναι διεργασίες που περιλαμβάνουν μεταφορά ηλεκτρονίων. Τα συνένζυμα φλαβίνης υποστηρίζουν τη λειτουργία περίπου 70-80 φλαβοενζύμων στον άνθρωπο (και εκατοντάδες άλλα σε όλους τους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων κωδικοποιημένων σε αρχειακά, βακτηριακά και μυκητιασικά γονιδιώματα) που είναι υπεύθυνα για αντιδράσεις οξειδοαναγωγής ενός ή δύο ηλεκτρονίων που αξιοποιούν την ικανότητα φλαβινών που θα αλληλομετατραπούν μεταξύ οξειδωμένων, ημι-ανηγμένων και πλήρως ανηγμένων μορφών. Το FAD καταλύει επίσης τη δραστηριότητα της αναγωγάσης της γλουταθειόνης, ενός ουσιαστικού ενζύμου στο σχηματισμό του ενδογενούς αντιοξειδωτικού, της γλουταθειόνης.

    Μεταβολισμός μικροθρεπτικών συστατικών

    Η ριβοφλαβίνη, η FMN και η FAD εμπλέκονται στο μεταβολισμό της νιασίνης, της βιταμίνης Β6 και του φυλλικού οξέος. Η σύνθεση των ενζύμων που περιέχουν νιασίνη, NAD και NADP, από την τρυπτοφάνη περιλαμβάνει το εξαρτώμενο από το FAD ένζυμο, την 3-μονοοξυγενάση της κυνουρενίνης. Η διατροφική ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης μπορεί να μειώσει την παραγωγή NAD και NADP, προάγοντας έτσι την ανεπάρκεια νιασίνης. Η μετατροπή της βιταμίνης Β6 στο συνένζυμο της, τη συνθάση της 5'-φωσφορικής πυριδοξάλης, περιλαμβάνει το ένζυμο, την 5'-φωσφορική οξειδάση της πυριδοξίνης, το οποίο απαιτεί FMN. Ένα ένζυμο που εμπλέκεται στο μεταβολισμό του φυλλικού οξέος – 5,10-μεθυλενοτετραϋδροφολική αναγωγάση – απαιτεί FAD για να σχηματίσει το αμινοξύ, τη μεθειονίνη, από την ομοκυστεΐνη.

    Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης φαίνεται να βλάπτει το μεταβολισμό του βασικού διατροφικού μετάλλου, του σιδήρου, το οποίο είναι απαραίτητο για την παραγωγή αιμοσφαιρίνης και ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η ανακούφιση της ανεπάρκειας ριβοφλαβίνης σε άτομα που έχουν έλλειψη τόσο σε ριβοφλαβίνη όσο και σε σίδηρο βελτιώνει την επίδραση των συμπληρωμάτων σιδήρου για τη θεραπεία της σιδηροπενικής αναιμίας.

    maxresdefault 57

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΡΙΒΟΦΛΑΒΙΝΗΣ

    Τα άτομα που κινδυνεύουν να έχουν χαμηλά επίπεδα ριβοφλαβίνης είναι: αλκοολικοί, χορτοφάγοι, αθλητές, έγκυες ή θηλάζουσες γυναίκες και τα βρέφη τους εάν η μητέρα αποφεύγει το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Η ανορεξία και η δυσανεξία στη λακτόζη αυξάνουν την ευαισθησία στην ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης. Άτομα με σωματικά απαιτητική ζωή, όπως αθλητές και εργάτες, μπορεί να απαιτούν υψηλότερη πρόσληψη ριβοφλαβίνης. Η μετατροπή της ριβοφλαβίνης σε FAD και FMN είναι μειωμένη σε άτομα με υποθυρεοειδισμό, επινεφριδιακή ανεπάρκεια και ανεπάρκεια μεταφορέα ριβοφλαβίνης.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΡΙΒΟΦΛΑΒΙΝΗΣ

    Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης οδηγεί σε στοματίτιδα, συμπεριλαμβανομένων των σκασμένων και ραγισμένων χειλιών, φλεγμονή των γωνιών του στόματος (γωνιακή στοματίτιδα), πονόλαιμο, επώδυνη κόκκινη γλώσσα και απώλεια μαλλιών. Τα μάτια μπορεί να έχουν φαγούρα, υγρά, αιματηρά και ευαίσθητα στο φως. Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης σχετίζεται με αναιμία. Η παρατεταμένη ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης μπορεί να προκαλέσει εκφυλισμό του ήπατος και του νευρικού συστήματος. Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο προεκλαμψίας σε έγκυες γυναίκες. Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε γενετικές ανωμαλίες του εμβρύου, συμπεριλαμβανομένων των παραμορφώσεων της καρδιάς και των άκρων.

    ΑΙΤΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΡΙΒΟΦΛΑΒΙΝΗΣ

    • Ανεπαρκής διαιτητική πρόσληψη
    • Εντερική δυσαπορρόφηση

    Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης εντοπίζεται, συνήθως, μαζί με άλλες ανεπάρκειες θρεπτικών συστατικών, ιδιαίτερα άλλων υδατοδιαλυτών βιταμινών. Η ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης μπορεί να είναι πρωτογενής – φτωχές πηγές βιταμινών στην καθημερινή διατροφή του ατόμου – ή δευτερογενής, που μπορεί να είναι αποτέλεσμα καταστάσεων που επηρεάζουν την απορρόφηση στο έντερο, αδυναμία του σώματος να χρησιμοποιήσει τη βιταμίνη ή αύξηση της απέκκρισης της βιταμίνης από το σώμα. Τα πρότυπα διατροφής που αυξάνουν τον κίνδυνο ανεπάρκειας περιλαμβάνουν το βιγκανισμό, τη χορτοφαγία και τα λίγα γαλακτοκομικά προϊόντα. Ασθένειες όπως ο καρκίνος, οι καρδιακές παθήσεις και ο διαβήτης μπορεί να προκαλέσουν ή να επιδεινώσουν την ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης. Υπάρχουν σπάνια γενετικά ελαττώματα που θέτουν σε κίνδυνο την απορρόφηση, τη μεταφορά, το μεταβολισμό ή τη χρήση της ριβοφλαβίνης από τις φλαβοπρωτεΐνες. Ένα από αυτά είναι η ανεπάρκεια μεταφορέα ριβοφλαβίνης, παλαιότερα γνωστή ως σύνδρομο Brown-Vialetto-Van Laere. Οι παραλλαγές των γονιδίων SLC52A2 και SLC52A3 που κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες μεταφορέα RDVT2 και RDVT3, αντίστοιχα, είναι ελαττωματικές. Τα βρέφη και τα μικρά παιδιά παρουσιάζουν μυϊκή αδυναμία, ελλείμματα κρανιακών νεύρων συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ακοής, αισθητηριακά συμπτώματα όπως αισθητική αταξία, δυσκολίες σίτισης και αναπνευστική δυσχέρεια που προκαλείται από αισθητικοκινητική νευραξονική νευροπάθεια και παθολογία από τα κρανιακά νεύρα. Όταν δεν υποβάλλονται σε θεραπεία, τα βρέφη με ανεπάρκεια μεταφορέα ριβοφλαβίνης έχουν δυσκολία στην αναπνοή και κινδυνεύουν να πεθάνουν την πρώτη δεκαετία της ζωής τους. Η θεραπεία με από του στόματος συμπληρώματα υψηλών ποσοτήτων ριβοφλαβίνης είναι σωτήρια. Άλλα εγγενή σφάλματα του μεταβολισμού περιλαμβάνουν ανεπάρκεια πολλαπλής ακυλο-CoA-αφυδρογονάσης που ανταποκρίνεται στη ριβοφλαβίνη, επίσης γνωστή ως γλουταρική οξυαιμία τύπου 2, και η παραλλαγή C677T του ενζύμου μεθυλενοτετραϋδροφολική αναγωγάση, η οποία σε ενήλικες έχει συσχετιστεί με κίνδυνο υψηλής αρτηριακής πίεσης.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΡΙΒΟΦΛΑΒΙΝΗΣ

    Η αξιολόγηση της κατάστασης της ριβοφλαβίνης είναι απαραίτητη για την επιβεβαίωση περιπτώσεων με μη ειδικά συμπτώματα όποτε υπάρχει υποψία ανεπάρκειας. Η συνολική απέκκριση ριβοφλαβίνης σε υγιείς ενήλικες με φυσιολογική πρόσληψη ριβοφλαβίνης είναι περίπου 120 μικρογραμμάρια την ημέρα, ενώ η απέκκριση μικρότερη από 40 μικρογραμμάρια την ημέρα υποδηλώνει ανεπάρκεια. Οι δείκτες που χρησιμοποιούνται στον άνθρωπο είναι η αναγωγάση της γλουταθειόνης των ερυθροκυττάρων, η συγκέντρωση φλαβίνης των ερυθροκυττάρων και η απέκκριση στα ούρα, η τελευταία είτε με φυσιολογικό δείγμα ούρων είτε μετά από δοκιμή φόρτισης βιταμινών. Η αναγωγάση της γλουταθειόνης των ερυθροκυττάρων (EGR) είναι ένα ένζυμο που εξαρτάται από το δινουκλεοτίδιο της φλαβίνης-αδενίνης (FAD) και η κύρια φλαβοπρωτεΐνη στα ερυθροκύτταρα. Ο συντελεστής δραστηριότητας της αναγωγάσης της γλουταθειόνης των ερυθροκυττάρων (EGRAC) είναι ο προτιμώμενος εργαστηριακός προσδιορισμός. Παρέχει ένα μέτρο του κορεσμού των ιστών και της μακροχρόνιας κατάστασης της ριβοφλαβίνης.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΡΙΒΟΦΛΑΒΙΝΗΣ

    Κανονικά, η βιταμίνη Β2 θεωρείται ασφαλής.

    Η υπερδοσολογία είναι απίθανη, καθώς το σώμα μπορεί να απορροφήσει έως και περίπου 27 χιλιοστόγραμμα ριβοφλαβίνης και αποβάλλει τυχόν πρόσθετες ποσότητες στα ούρα.

    Ωστόσο, είναι σημαντικό να μιλήσετε με έναν γιατρό πριν πάρετε οποιαδήποτε συμπληρώματα, ειδικά επειδή αυτά μπορεί να επηρεάσουν άλλα φάρμακα.

    Τα συμπληρώματα μπορούν να αλληλεπιδράσουν με άλλα φάρμακα και τα συμπληρώματα Β2 μπορεί να επηρεάσουν την αποτελεσματικότητα ορισμένων φαρμάκων, όπως τα αντιχολινεργικά φάρμακα και η τετρακυκλίνη.

    Μερικές φορές ένας γιατρός μπορεί να συστήσει συμπληρώματα, για παράδειγμα, εάν ένας ασθενής χρησιμοποιεί ένα φάρμακο που μπορεί να επηρεάσει την απορρόφηση της ριβοφλαβίνης.

    Τα φάρμακα που μπορεί να επηρεάσουν τα επίπεδα ριβοφλαβίνης στο σώμα είναι:

    Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, όπως η ιμιπραμίνη κ.ά.

    Ορισμένα αντιψυχωσικά φάρμακα, όπως η χλωροπρομαζίνη κ.ά.

    Η μεθοτρεξάτη, που χρησιμοποιείται για καρκίνο και αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα

    Η φαινυτοΐνη που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων

    Η προβενεσίδη, για την ουρική αρθρίτιδα

    Τα θειαζιδικά διουρητικά

    Η δοξορουβικίνη, ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται στη θεραπεία του καρκίνου, μπορεί να μειώσει τα επίπεδα ριβοφλαβίνης και η ριβοφλαβίνη μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο δράσης της δοξορουβικίνης

    Οι πολύ υψηλές ποσότητες βιταμίνης Β2 μπορεί να οδηγήσουν σε κνησμό, μούδιασμα, κάψιμο ή τσούξιμο, κίτρινα ή πορτοκαλί ούρα και ευαισθησία στο φως.

    Για να αποφευχθεί η ανισορροπία των βιταμινών Β, προτείνεται η χρήση βιταμινών του συμπλέγματος Β εάν χρειάζεται συμπλήρωμα.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την ανεπάρκεια ριβοφλαβίνης

    Foods Rich in Vitamin B2 Riboflavin 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Νεοπλάσματα στοματικής κοιλότητας

    Καρκίνος της γλώσσας

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη στοματίτιδα

    Όμορφα μαλλιά, νύχια και δέρμα

    Πρόσληψη περισσότερων βιταμινών από τις τροφές σας

    Βιταμινική ανεπάρκεια

    Εμπιστευτείτε την υγεία σας στις βιταμίνες

    Ποιες βιταμίνες πρέπει να παίρνετε καθημερινά

    Πρόδρομες ουσίες βιταμινών

    Τα οφέλη από το πίτουρο στην υγεία

    Οι ουσίες που λαμβάνουμε από τις τροφές

    Τα οφέλη στην υγεία από το σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα στοματικά έλκη

    Οι βιταμίνες για τους βλεννογόνους

    Ριβοφλαβίνη

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα αχλάδια

    Οι απώλειες βιταμινών στα επεξεργασμένα τρόφιμα

    Είναι υγιεινές οι έτοιμες σούπες;

    Τι μπορεί να πάθετε από την έλλειψη βιταμινών

    Σιταρόχορτο

    Μάνγκο

    Καρύδα

    Ενίσχυση των τροφών με βιταμίνες

    Προϊόντα ολικής αλέσεως

    Τα αυγά

    Χρήσιμες πληροφορίες για το ζωμό βοδινού

    Ο βασιλικός

    Βλαστοί φασολιών

    Γλιστρίδα και υγεία

    Άνηθος

    Οι βιταμίνες για τα έλκη

    Αμυγδαλιά

    Πατάτες

    Μελιτζάνες

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις φακές

    Σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Μάθετε όλα τα μυστικά του σκόρδου

    Κερατόκωνος

    Στοματίτιδα

    Σπαράγγια

    Η σμηγματόρροια

    Λεμονόχορτο

    Ραπανάκια

    Είναι κατάλληλες οι κετόνες βατόμουρων για το αδυνάτισμα;

    Μήπως είσαστε αγχωμένοι και κουρασμένοι;

    Μπάμιες

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για την ανάπτυξη

    Αμυγδαλωτά

    Καρκίνος της γλώσσας

    Το πιο υγιεινό γάλα για εσάς

    Πρόσθετα τροφίμων

    Τα καλύτερα για τις ημικρανίες

    Όταν κάποιος δεν μπορεί να καταναλώσει γαλακτοκομικά

    Τροφές για να χτίσετε τους μυς σας

    Διατροφή για έντονη πνευματική εργασία

    Βασιλικός πολτός

    www.emedi.gr

     

     

  • Συρίγγιο βραγχιακής σχισμής Συρίγγιο βραγχιακής σχισμής

    Συρίγγιο βραγχιακής σχισμής ή βραγχιακή κύστη 

    Βραγχιακή κύστη είναι μια συγγενής μη φυσιολογική οδός, που συνδέει το δέρμα του λαιμού με μια εσωτερική δομή, που προκύπτει από την αποτυχία σύγκλεισης της βραγχιακής σχισμής.

    • Μπορεί να περιλαμβάνει της βραγχιακές σχισμές I-IV

    Γενετική: 10% έχουν οικογενειακό ιστορικό 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Κεφαλή και λαιμός

    Επικρατέστερη ηλικία: Εξ ορισμού είναι όλες παρούσες κατά τη γέννηση, αν και μπορεί να μην παρατηρηθούν για αρκετό χρόνο (οι βραγχιακές κύστεις μπορεί να μην υπάρχουν έως την όψιμη παιδική ηλικία)

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ

    • Παρουσία ελάχιστου εξωτερικού ανοίγματος συνήθως στον κορμό
    • Αυτόματη παροχέτευση βλέννας 
    • Εξωτερικά ανοίγματα μπορεί επίσης να γίνουν εμφανή από μία δερματική πτύχωση ή "κορδόνι" ή χόνδρο
    • Λοίμωξη σπάνια μπορεί να είναι το σημείο επίκλησης, με ερύθημα, οίδημα, πόνο, πυρετό
    • 10% είναι αμφοτερόπλευρες 

    ΑΙΤΙΑ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ

    • Η πρώτη βραγχιακή σχισμή συμβάλλει στο σχηματισμό της τυμπανικής κοιλότητας και της ευσταχιανής σάλπιγγας. Σχετιζόμενα συρίγγια είναι πολύ σπάνια και τείνουν να είναι ενδοωτιαία ή οπισθοωτιαία (προωτιαίες κύστεις και κοιλώματα δεν θεωρούνται ότι προέρχονται από τη βραγχιακή σχισμή)
    • Η δεύτερη βραγχιακή σχισμή σχηματίζει το υοειδές οστό και τον αμυγδαλικό κόλπο. Τα σχετιζόμενα συρίγγια πορεύονται μεταξύ των έσω και έξω καρωτίδων. Το έσω στόμιο βρίσκεται συνήθως στο επίπεδο του αμυγδαλικού κόλπου. Το έξω στόμιο κατά μήκος του πρόσθιου χείλους του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός 
    • Η τρίτη και τέταρτη βραγχιακή σχισμή σχηματίζει τους παραθυρεοειδείς αδένες, το θυμό και τμήματα του θυρεοειδούς (παραθυλακιώδη κύτταρα). Τα συρίγγια είναι σπάνια, αυτά από την τρίτη σχισμή πορεύονται πλάγια στην καρωτίδα αρτηρία και τα δύο πρέπει πρέπει να έχουν εξωτερικό άνοιγμα στον κατώτερο πρόσθιο τράχηλο

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ

    Θετικό οικογενειακό ιστορικό

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Εξωτερικά κολπώματα
    • Βραγχιακές κύστεις πρέπει να διαφοροποιούνται από κυστικό ύγρωμα, δερμοειδείς κύστεις, λεμφαδενοπάθεια 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Καλλιέργεια εάν υπάρχουν σημεία λοίμωξης 

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Ορίζονται από πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο, μπορεί να περιέχουν θυλάκους τριχών, ιδρωτοποιούς αδένες, σμηγματογόνους αδένες, χόνδρο. Μερικά ορίζονται από κυλινδρικό κροσσωτό επιθήλιο

    image 13

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Έγχυση σκιερής ουσίας στις κοιλότητες ή στα συρίγγια, μπορεί να γίνει, αλλά είναι μικρής αξίας (καλύτερα να μη γίνεται)

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΡΑΓΧΙΑΚΩΝ ΚΥΣΤΕΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    • Χειρουργική εκτομή 
    • Συνήθως εξωνοσοκομειακός ασθενής

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Μικρή εγκάρσια εντομή στο έξω στόμιο, με προσεκτική διατομή του συριγγίου
    • Μπορεί να χρειαστούν διαδοχικές εντομές 
    • Το άκρο του συριγγίου απολινώνεται, ερύθημα στον φαρυγγικό βλεννογόνο 
    • Δεν χρησιμοποιούνται παροχετεύσεις
    • Αντιβιοτικά μόνο σε λοίμωξη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Παρακολούθηση με μεσοδιαστήματα εβδομάδας εάν επιμολυνθεί, έως τη λύση, αντί εκτομής 
    • Επίσκεψη μετεγχειρητικά σε 2 εβδομάδες 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Τραυματισμός προσωπικού νεύρου 
    • Λοίμωξη 
    • Τραυματισμός καρωτιδικής αρτηρίας 
    • Πιθανή υποτροπή αν παραμείνει τμήμα επιθηλίου
    • Νεοπλασματική εξαλλαγή των βραγχιακών υπολειμμάτων εάν δεν αφαιρεθούν 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Καλή

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Μικροωτία και ατρησία ωτός προκύπτουν με την αποτυχία ανάπτυξης της 1ης βραγχιακής σχισμής

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    Υπολείμματα 1ης βραγχιακής σχισμής, κύστεις, κολπώματα είναι επίσης το αποτέλεσμα της αποτυχίας της βραγχιακής σχισμής να ολοκληρώσει τη φυσιολογική της ανάπτυξη 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    image 34

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Κύστη θυρεογλωσσικού πόρου

    www.emedi.gr

     

     

     

     

     

  • Σιαλαδενίτιδα Σιαλαδενίτιδα

    Σιαλαδενίτιδα είναι η φλεγμονή των σιελογόνων αδένων

    Σιαλαδενίτιδα φλεγμονή των σιελογόνων αδένων λόγω μη ειδικής βακτηριδιακής λοίμωξης ή φλεγμονής συχνά αρχίζει από τον εκκριτικό πόρο.

    Η παρωτίδα είναι ο πιο συχνά προσβαλλόμενος αδένας με διείσδυση βακτηριδίων από τη στοματική κοιλότητα. Η φλεγμονή μπορεί επίσης να επέλθει μετά από τραυματισμό, μετάδοση λοίμωξης από παρακείμενους ιστούς και αιματογενώς κατά τη διάρκεια μικροβιαιμίας. Η λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη λίθων (λιθίαση σιελογόνων αδένων) ή η απόφραξη του πόρου μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή του αδένα. Λίθοι ανευρίσκονται συχνότερα στους σιελογόνους αδένες. Υποτροπιάζουσες λοιμώξεις ή μία χρόνια φλεγμονώδης διαδικασία οδηγούν σε ανεπάρκεια των σιελογόνων αδένων και ξηροστομία.

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Δέρμα/Εξωκρινείς, Πεπτικό

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    • Διογκωμένος, επώδυνος σιελογόνος αδένας 
    • Πυώδης εκροή από το στόμιο του πόρου
    • Ερυθρό και επώδυνο στόμιο πόρου 
    • Πυρετός 
    • Ξηροστομία
    • Μειωμένη παραγωγή σιέλου

    ΑΙΤΙΑ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    • Τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας αποτελούν τη συχνότερη λοιμώδη αιτιολογία σιαλαδενίτιδας 
    • Οι εκλυτικοί παράγοντες των νόσων που ακολουθούν μπορούν επίσης να προσβάλλουν τους σιελογόνους αδένες και να προκαλέσουν σιαλαδενίτιδα:
    1. Παρωτίτιδα 
    2. Ακτινομυκητίαση 
    3. Φυματίωση 
    4. Σύφιλη
    5. Κυτταρομεγαλοϊός 
    6. Νόσος εξ ονύχων γαλής

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    • Αφυδάτωση 
    • Πυρετός

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Μειωμένη παραγωγή σιέλου παρατηρείται σε:

    • Λήψη φαρμάκων:
    1. Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (αμιτριπτυλίνη, κλπ)
    2. Φαινοθειαζίνες (χλωροπρομαζίνη, φλουφαιναζίνη, θειοριδαζίνη, προχλωροπεραζίνη, κλπ)
    • Μυξοίδημα
    • Νόσος Plummer-Vinson
    • Κακοήθης αναιμία
    • Εμπύρετα νοσήματα
    • Νευροψυχιατρικές διαταραχές 
    • Νόσος Mikulicz (καλοήθης λεμφοεπιθηλιακή αλλοίωση)

    Διογκωμένοι σιελογόνοι αδένες μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων νεοπλασμάτων όπως:

    • Πλειόμορφο αδένωμα 
    • Βλεννοεπιδερμοειδές καρκίνωμα
    • Άλλοι τύποι όγκων προσβάλλουν σπανιότερα τους σιελογόνους αδένες (λίπωμα, νευρίνωμα, ινοσάρκωμα, μελάνωμα, λέμφωμα, νόσος του Hodgkin, κλπ). Επίσης η παχυσαρκία προκαλεί διόγκωση των παρωτίδων αλλά ο αμφοτερόπλευρος χαρακτήρας και η μη προοδευτική πορεία βοηθούν στη διαφορική διάγνωση έναντι κακοήθων νεοπλασμάτων 

    bacterial sialadenitis l

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Με χρόνια φλεγμονή του αδένα:

    • Διογκωμένος αδένας 
    • Διάταση πόρων και κατακράτηση σιέλου 
    • Λοβιώδης ατροφία ή διάταση και πλήρωση με βλέννα 
    • Πυώδες/οροπυώδες εξίδρωμα στον πόρο
    • Αντικατάσταση του αδένα από ινώδη συνδετικό ιστό
    • Λευκοκυτταρική διήθηση

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφίες μπορεί να αποκαλύψουν έναν λίθο ή λιθίαση των σιελογόνων αδένων

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Δακτυλική πίεση του πόρου μπορεί να προκαλέσει την έξοδο πύου από το στόμιο του πόρου

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Σαν εξωτερικός ασθενής

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    Θερμά ή ψυχρά επιθέματα μπορεί να δράσουν καταπραϋντικά 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Κανονική

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αποφυγή ουσιών που διεγείρουν τους σιελογόνους αδένες κατά την οξεία φάση 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΣΙΑΛΑΔΕΝΙΤΙΔΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντιβιοτικά: πενικιλλίνη 250-500 mg κάθε 6 ώρες ή ερυθρομυκίνη 250 mg κάθε 6 ώρες 
    • Αναλγητικά: κωδεΐνη, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη, κλπ

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    Πιθανή απώλεια λειτουργικότητας του σιελογόνου αδένα 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Πλήρης αποκατάσταση και καλή πρόγνωση 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    • Ρευματοειδής αρθρίτιδα (σύνδρομο Sjogren)
    • Σαρκοείδωση (σύνδρομο Heerfordt)

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη στοματική υγιεινή

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη στοματική υγιεινή

    ICD 10 Coding Tip Sialoadenitis e1424821972272

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

     

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι πέτρες των σιελογόνων αδένων

    Νοσήματα Σιελογόνων Αδένων

    Παράγοντες κινδύνου για τον καρκίνο κεφαλής και τραχήλου

    Όγκοι σιελογόνων αδένων

    www.emedi.gr

     

     

  • Νευροπαθητική αρθροπάθεια Νευροπαθητική αρθροπάθεια

    Νευροπαθητική αρθροπάθεια ή οστεοαρθροπάθεια της νωτιαίας φθίσης ή νευροπαθητική νόσος των αρθρώσεων ή άρθρωση του Charcot

    Η νευροπαθητική αρθροπάθεια ή νευροπαθητική οστεοαρθροπάθεια, γνωστή και ως άρθρωση Charcot (συχνά πόδι Charcot), σχετίζεται με νευρολογικές διαταραχές. Αναφέρεται στον προοδευτικό εκφυλισμό μιας άρθρωσης που φέρει βάρος, μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από οστική καταστροφή, οστική απορρόφηση, και τελικά παραμόρφωση λόγω απώλειας της αίσθησης.

    Η έναρξη είναι συνήθως ύπουλη. Εάν αυτή η παθολογική διαδικασία συνεχιστεί ανεξέλεγκτη, μπορεί να οδηγήσει σε παραμόρφωση της άρθρωσης, εξέλκωση και/ή υπερλοίμωξη, απώλεια λειτουργικότητας και στη χειρότερη περίπτωση, ακρωτηριασμό ή θάνατο.

    Η έγκαιρη αναγνώριση των αλλαγών στις αρθρώσεις είναι ο καλύτερος τρόπος περιορισμού της νοσηρότητας.

    Συνήθης πορεία - χρόνια, προϊούσα

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ 

    Η κλινική εικόνα ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο της νόσου από ήπιο οίδημα έως σοβαρό οίδημα και μέτρια παραμόρφωση. Φλεγμονή, ερύθημα, πόνος και αυξημένη θερμοκρασία δέρματος (3–7 βαθμοί Κελσίου) γύρω από την άρθρωση μπορεί να είναι αισθητά κατά την εξέταση. Οι ακτινογραφίες μπορεί να αποκαλύψουν οστική απορρόφηση και εκφυλιστικές αλλαγές στην άρθρωση. Αυτά τα ευρήματα παρουσία άθικτου δέρματος και απώλειας της προστατευτικής αίσθησης είναι παθογνωμονικά της οξείας αρθροπάθειας Charcot. Περίπου το 75% των ασθενών βιώνουν πόνο, αλλά είναι μικρότερος από αυτό που θα αναμενόταν με βάση τη σοβαρότητα των κλινικών και ακτινογραφικών ευρημάτων.

    ΑΙΤΙΑ

    • Περιφερική νευροπάθεια 
    • Διαβήτης 
    • Τριτογόνος σύφιλη
    • Νωτιαία φθίση 
    • Συριγγομυελία
    • Μηνιγγομυελοκήλη

    ΠΑΘΟΓΕΝΕΣΗ

    Οποιαδήποτε κατάσταση που οδηγεί σε μειωμένη περιφερική αίσθηση, ιδιοδεκτικότητα και λεπτή κινητικότητα:

    • Νευροπάθεια από σακχαρώδη διαβήτη (καταστροφή των αρθρώσεων του ποδιού και του αστραγάλου), με αρθρώσεις Charcot σε 1/600-700 διαβητικούς. Σχετίζονται με μακροχρόνια υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.
    • Αλκοολική νευροπάθεια
    • Εγκεφαλική παράλυση
    • Λέπρα
    • Σύφιλη (tabes dorsalis), που προκαλείται από τον οργανισμό Treponema pallidum
    • Τραυματισμός σπονδυλικής στήλης
    • Μυελομηνιγγοκήλη
    • Συριγγομυελία
    • Ενδαρθρικές ενέσεις στεροειδών
    • Συγγενής έλλειψη ευαισθησίας στον πόνο
    • Περονιαία μυϊκή ατροφία

    Υποκείμενοι μηχανισμοί

    Έχουν αναπτυχθεί δύο βασικές θεωρίες:

    • Νευροτραύμα: Η απώλεια της περιφερικής αίσθησης και της ιδιοδεκτικότητας οδηγεί σε επαναλαμβανόμενο μικροτραύμα στην εν λόγω άρθρωση. Αυτή η βλάβη περνά απαρατήρητη από τον νευροπαθητικό ασθενή και η προκύπτουσα φλεγμονώδης απορρόφηση του τραυματισμένου οστού καθιστά αυτή την περιοχή αδύναμη και επιρρεπή σε περαιτέρω τραύμα. Επιπλέον, ο κακός έλεγχος του λεπτού κινητήρα δημιουργεί αφύσικη πίεση σε ορισμένες αρθρώσεις, οδηγώντας σε πρόσθετο μικροτραύμα.
    • Νευροαγγειακά: Οι ασθενείς αυτοί έχουν διαταραγμένα αντανακλαστικά του αυτόνομου νευρικού συστήματος και οι αποευαισθητοποιημένες αρθρώσεις λαμβάνουν σημαντικά μεγαλύτερη ροή αίματος. Η προκύπτουσα υπεραιμία οδηγεί σε αυξημένη οστεοκλαστική απορρόφηση των οστών και αυτό, σε συνδυασμό με το μηχανικό στρες, οδηγεί σε οστική καταστροφή. Στην πραγματικότητα, και οι δύο αυτοί μηχανισμοί πιθανότατα παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη μιας άρθρωσης Charcot.

    Κοινή εμπλοκή

    Ο διαβήτης είναι η κύρια αιτία για τη νευροπαθητική αρθρική νόσο και το πόδι είναι η περιοχή που επηρεάζεται περισσότερο. Σε εκείνους με παραμόρφωση του ποδιού, περίπου το 60% είναι στις ταρσομεταταρσικές αρθρώσεις (οι έσω αρθρώσεις επηρεάζονται περισσότερο από τις πλάγιες), το 30% των μεταταρσοφαλαγγικών αρθρώσεων και το 10% έχει νόσο του αστραγάλου. Περισσότεροι από τους μισούς διαβητικούς ασθενείς με νευροπαθητικές αρθρώσεις μπορούν να θυμηθούν κάποιου είδους τραύμα, συνήθως ήσσονος σημασίας. Οι ασθενείς με νευροσύφιλη τείνουν να έχουν προσβολή του γόνατος και οι ασθενείς με συριγγομυελία του νωτιαίου μυελού μπορεί να παρουσιάσουν παραμόρφωση του ώμου. Καταστροφή της άρθρωσης του ισχίου παρατηρείται επίσης σε νευροπαθητικούς ασθενείς.

    charcot foot 15 638

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Τα κλινικά ευρήματα περιλαμβάνουν ερύθημα, οίδημα και αυξημένη θερμοκρασία στην πάσχουσα άρθρωση. Σε νευροπαθητικές αρθρώσεις του ποδιού, μπορεί να υπάρχουν πελματιαία έλκη. Σημειώστε ότι είναι συχνά δύσκολο να διαφοροποιηθεί η οστεομυελίτιδα από μια άρθρωση Charcot, καθώς μπορεί να έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά απεικονιστικά (καταστροφή άρθρωσης, εξάρθρωση, οίδημα). Η οριστική διάγνωση μπορεί να απαιτεί βιοψία οστού ή άρθρωσης (καλύτερα να μη γίνεται)

    Ακτινολογικά ευρήματα

    Πρώτον, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να ανιχνευθούν δύο τύποι ανωμαλιών. Ατροφία άρθρωσης στο οποίο υπάρχει οστεόλυση των άπω μεταταρσίου στο μπροστινό μέρος του ποδιού. Η πιο κοινή μορφή καταστροφής είναι η υπερτροφική νόσος της άρθρωσης, που χαρακτηρίζεται από οξύ περιαρθρικό κάταγμα και εξάρθρωση της άρθρωσης.

    Σύμφωνα με τους Yochum και Rowe, τα «6 σημεία» της υπερτροφίας είναι:

    • Διάταση άρθρωσης
    • Αύξηση πυκνότητας
    • Οστεόλυση
    • Εξάρθρωση
    • Αποδιοργάνωση
    • Καταστροφή

    Η φυσική ιστορία της διαδικασίας της καταστροφής άρθρωσης έχει ένα δικό της σχέδιο ταξινόμησης, που προσφέρθηκε από τον Eichenholtz πριν από δεκαετίες: 

    • Στάδιο 0: Κλινικά, υπάρχει οίδημα της άρθρωσης, αλλά οι ακτινογραφίες είναι αρνητικές. Σημειώστε ότι μια αξονική τομογραφία των οστών μπορεί να είναι θετική πριν από την ακτινογραφία, καθιστώντας την μια ευαίσθητη αλλά όχι πολύ συγκεκριμένη μέθοδο.
    • Στάδιο 1: Κατακερματισμός οστού με εξάρθρωση της άρθρωσης που φαίνεται στην ακτινογραφία ("οξεία νόσος Charcot").
    • Στάδιο 2: Μειωμένο τοπικό οίδημα, με συνένωση θραυσμάτων και απορρόφηση των λεπτών οστικών υπολειμμάτων.
    • Στάδιο 3: Χωρίς τοπικό οίδημα, με ενοποίηση και αναδιαμόρφωση (αν και παραμορφωμένη) θραυσμάτων κατάγματος. Το πόδι είναι πλέον σταθερό.

    Ατροφικά χαρακτηριστικά:

    1. Εμφάνιση σα "γλειμμένο ραβδί καραμέλας", που παρατηρείται συνήθως στην άπω όψη των μεταταρσίων
    2. Διαβητική οστεόλυση
    3. Οστική απορρόφηση

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ

    • Ακινητοποίηση 
    • Αποφυγή ανύψωσης βάρους
    • Χειρουργική αρθροδεσία

    Απαιτείται διαχείριση και πρόληψη λοιμώξεων και ανακούφιση από την πίεση για επούλωση του τραύματος. Η εκτόνωση της πίεσης (εκφόρτωση) και η ακινητοποίηση με είναι κρίσιμες ενέργειες για την αποφυγή περαιτέρω καταστροφής των αρθρώσεων. Τοποθετείται νάρθηκας ολόκληρου του ποδιού του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένων των δακτύλων των ποδιών, και του κάτω ποδιού που ανακατανέμει το βάρος και την πίεση στο κάτω πόδι και το πόδι κατά τις καθημερινές κινήσεις. Αυτό ανακατανέμει την πίεση στο πόδι, το οποίο είναι πιο ικανό να αντέξει το βάρος, για να προστατεύσει την πληγή, αφήνοντάς το να αναγεννήσει τον ιστό και να επουλωθεί. Ο νάρθηκας εμποδίζει επίσης τον αστράγαλο να περιστρέφεται κατά το περπάτημα, γεγονός που αποτρέπει τις δυνάμεις διάτμησης και συστροφής που μπορούν να βλάψουν περαιτέρω την πληγή και βοηθά στη διατήρηση της ποιότητας ζωής βοηθώντας τους ασθενείς να παραμείνουν κινητικοί.

    Η χρήση ειδικού νάρθηκα είναι κατάλληλη για τη διαχείριση της νευροπαθητικής αρθροπάθειας (πόδι Charcot).

    • Πρώτον, κατά την αρχική θεραπεία, όταν συμβαίνει η κατάρρευση και το πόδι παρουσιάζει οίδημα και ερύθημα. Ο ασθενής δεν αντέχει βάρος στο πόδι και Ο νάρθηκας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο και τη στήριξη του ποδιού.
    • Δεύτερον, όταν το πόδι έχει παραμορφωθεί και έχει εμφανιστεί έλκος. Ο νάρθηκας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σταθεροποιήσει και να υποστηρίξει το πόδι και να βοηθήσει στην κίνηση και στην επούλωση της πληγής. Σε αυτούς τους ασθενείς, η χειρουργική διόρθωση μιας άρθρωσης σπάνια είναι επιτυχής μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, η εκφόρτωση από μόνη της δεν μεταφράζεται σε βέλτιστα αποτελέσματα χωρίς την κατάλληλη διαχείριση της αγγειακής νόσου και/ή της λοίμωξης. Η διάρκεια και η επιθετικότητα της εκφόρτισης μέσω νάρθηκα (μη φέρουσα βάρος έναντι φέρουσας, μη αφαιρούμενη έναντι αφαιρούμενης συσκευής) θα πρέπει να καθοδηγούνται από την κλινική αξιολόγηση της επούλωσης της νευροπαθητικής αρθροπάθειας με βάση το οίδημα, το ερύθημα και τις αλλαγές θερμοκρασίας του δέρματος. Μπορεί να χρειαστούν έξι έως εννέα μήνες για να υποχωρήσει το οίδημα και το ερύθημα της πάσχουσας άρθρωσης. 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ

    Τα αποτελέσματα ποικίλλουν ανάλογα με την εντόπιση της νόσου, τον βαθμό βλάβης της άρθρωσης και αν ήταν απαραίτητη η χειρουργική αποκατάσταση. Οι μέσοι χρόνοι επούλωσης ποικίλλουν από 55 έως 97 ημέρες, ανάλογα με την τοποθεσία. Μπορεί να χρειαστούν έως και ένα έως δύο χρόνια για πλήρη επούλωση.

    Τα κατάλληλα προϊόντα για τις αρθρώσεις σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις αρθρώσεις σας

    charcotfoottreatment 1280

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι είναι η οστεοαρθρίτιδα και πώς αντιμετωπίζεται

    Νευροεμβιομηχανική

    Διαβητικό πόδι

    www.emedi.gr