Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014 11:53

Αντιμόνιο

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το αντιμόνιο στην υγεία

Το αντιμόνιο είναι ένα χημικό στοιχείο με σύμβολο Sb (από τα λατινικά: stibium) και ατομικό αριθμό 51. Το ατομικό του βάρος είναι 121.75 και εδώ και αρκετό καιρό, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός του αντιμονίου. Παράγεται, επίσης, στο Μεξικό και τη Βολιβία.

Το αντιμόνιο δεν έχει καμιά γνωστή λειτουργία στους ζωντανούς οργανισμούς και δεν κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο τοξικά στοιχεία.
Οι μεγαλύτερες εφαρμογές είναι η χρήση του σε κράματα με μόλυβδο και κασσίτερο σε συσσωρευτές, κολλήσεις, σφαίρες κ.ά. Μια αναδυόμενη εφαρμογή είναι η χρήση του αντιμονίου στον τομέα της μικροηλεκτρονικής.

Είναι περισσότερο ηλεκτραρνητικό από τον κασσίτερο ή to βισμούθιο, και λιγότερο ηλεκτραρνητικό από το τελλούριο ή το αρσενικό. Το αντιμόνιο είναι σταθερό στον αέρα σε θερμοκρασία δωματίου, αλλά αντιδρά με το οξυγόνο εάν θερμανθεί, για να σχηματίσει το τριοξείδιο του αντιμονίου.

Το αντιμόνιο είναι ασημί, γκρι λαμπερό μέταλλο που έχει κλίμακα Mohs σκληρότητας 3. Έτσι, το καθαρό αντιμόνιο είναι πολύ μαλακό.

Υπάρχει σε όλους τους ανθρώπινους ιστούς, με τα πιο ψηλά επίπεδα στους πνεύμονες (0,28μγρ ανά γρ) και στα μαλλιά (0,34 μγρ ανά γρ), Υψηλά επίπεδα υπάρχουν και στους λεμφαδένες (0,34 μγρ ανά γρ). Το συναντούμε πιο συχνά στο μαλακό σταχτόνερο (17 μγρ ανά γρ στάχτης) απ΄όσο στο σκληρό (1,3 μγρ ανά γρ στάχτης). Τα επίπεδά του στο πλάσμα του αίματος ποικίλλουν από 0,52 έως 5,2 νγρ κατά χλ. Τα επίπεδα στο σμάλτο των δοντιών του ανθρώπου έχουν μια διακύμανση από 0.005 ως 0,67 χλγρ ανά γρ. Υψηλά επίπεδα τείνουν να υπάρχουν σε αυτούς που έχουν θεραπευθεί με αντιμόνιο για βιλχαρζίαση.

Η έκθεση σε περιβάλλον αντιμονίου αυξάνει τα επίπεδά του στο σώμα μέχρι 318 χλγ ανά γρ τριχών σε σύγκριση με το ομαλό επίπεδο των 0,12 μγρ ανά γρ τριχών.

Διάφορες ασθένειες μπορούν να επηρεάσουν τα επίπεδα αντιμονίου στους ιστούς π.χ τα επίπεδα ανεβαίνουν  στους καρδιακούς μυς των ουραιμικών (νεφρική ανεπάρκεια και στους καρδιακούς ιστούς των ασθενών με θρόμβωση στεφανιαίας.

Οι προσλήψεις αντιμονίου μέσω της διατροφής ποικίλλει ανάλογα  με την χώρα. Η σκούρα ζάχαρη έχει 0,08 μγρ αντιμονίου ανά γρ, άρα πολύ σε σύγκριση με τη ραφιναρισμένη που έχει λιγότερο από 0,02 μγρ ανά γρ.

Το ιατρικό ενδιαφέρον για το αντιμόνιο ανέκυψε όταν βρέθηκε ότι ελέγχει την ασθένεια της βιλχαρζίασης ή σχιστοσωμίασης μιας ασθένειας του αίματος που προκαλείται από το σχιστόσωμα. Το φάρμακο δίνεται ενδοφλέβια με τη μορφή ταρταρικού καλιοαντιμονίου (το ταρταρικό εμετικό) για τη θεραπεία της ασθένειας, αλλά προκαλεί σοβαρούς εμέτους. Τα διαλυτά άλατα του αντιμονίου απορροφούνται με δυσκολία από τη γασρεντερική οδό. Το αντιμόνιο έχει χαμηλή τοξικότητα και μέχρι 150 μγρ ανά γρ τροφής μπορεί να είναι ανεκτή ποσότητα από τον οργανισμό. Η νέκρωση του συκωτιού που προκαλείται από την έλλειψη σεληνίου-βιταμίνης Ε δεν επιδεινώνεται από τις υψηλές προσλήψεις αντιμονίου.

Υπάρχουν λίγες βιολογικές ή ιατρικές εφαρμογές για το αντιμόνιο. Οι αγωγές που περιέχουν αντιμόνιο είναι γνωστές ως antimonials και χρησιμοποιούνται ως εμετικά. Οι ενώσεις Αντιμονίου χρησιμοποιούνται ως φάρμακα κατά πρωτοζώων. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκαν από την praziquantel.

Το αντιμόνιο και οι ενώσεις του χρησιμοποιούνται σε διάφορα κτηνιατρικά σκευάσματα, όπως anthiomaline (αντιμόνιο λιθίου θειομηλικό), το οποίο χρησιμοποιείται ως βελτιωτικό του δέρματος στα μηρυκαστικά, γιατί έχει θετική επίδραση στην κερατινοποιήση των ιστών, τουλάχιστον σε ζώα.

Η αντιμονιακή μεγλουμίνη θεωρείται, επίσης, το φάρμακο επιλογής για τη θεραπεία της λεϊσμανίασης σε κατοικίδια ζώα. Δυστυχώς, δεν παιρνάει στον μυελό των οστών, όπου μερικές από τα αμαστιγωτές Leishmania κατοικούν, και έτσι θεραπεία της νόσου - ιδιαίτερα η σπλαχνική μορφή - είναι πολύ δύσκολη.

Η δηλητηρίαση αντιμονίου είναι παρόμοια με τη δηλητηρίαση με αρσενικό. Η τοξικότητα του αντιμονίου είναι κατά πολύ χαμηλότερη από εκείνη του αρσενικού. Όπως και με το αρσενικό, η πιο σοβαρή επίπτωση της οξείας δηλητηρίασης αντιμονίου είναι η καρδιοτοξικότητα με αποτέλεσμα μυοκαρδίτιδα, ωστόσο, μπορεί, επίσης να εκδηλωθεί το σύνδρομο Adams - Stokes που το αρσενικό δεν το κάνει.

Σε μικρές δόσεις, το αντιμόνιο προκαλεί πονοκεφάλους, ζάλη και κατάθλιψη.

Σε μεγαλύτερες δόσεις, όπως σε παρατεταμένη επαφή με το δέρμα μπορεί να προκαλέσει δερματίτιδα, ή να βλάψει τα νεφρά και το συκώτι, προκαλώντας εμέτους.

Διαβάστε, επίσης,

Καλά-Αζάρ

www.emedi.gr

 

Διαβάστηκε 3269 φορές
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Κρέμα Aldara Vemurafenib »