Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018 08:19

Πενταμιδίνη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Χρήσιμες πληροφορίες για την πενταμιδίνη την ισοθειονική

Η πενταμιδίνη είναι φάρμακο κατά των πρωτοζώων.

Η πενταμιδίνη παρεμποδίζει τη χρησιμοποίηση του φυλλικού οξέος.

Η πενταμιδίνη είναι ένα αντιμικροβιακό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας, της λεϊσμανίασης, της μπεμπέσιωσης (πυροπλάσμωσης) και για την πρόληψη και θεραπεία της πνευμονίας (PCP)-Pneumocystis Carinii pneumonia σε άτομα με κακή ανοσολογική λειτουργία.

Στην αφρικανική τρυπανοσωμίαση χρησιμοποιείται για την πρώιμη νόσο πριν από την εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος, ως δεύτερη επιλογή μετά τη σουραμίνη.

Είναι μια επιλογή τόσο για τη σπλαχνική λεϊσμανίαση όσο και για τη δερματική λεϊσμανίαση. 

Η πενταμιδίνη μπορεί να χορηγηθεί με έγχυση σε φλέβα ή σε μυ ή με εισπνοή. 

Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της ενέσιμης μορφής: τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ο πόνος στο σημείο της ένεσης, η ναυτία, ο έμετος, η χαμηλή αρτηριακή πίεση και τα νεφρικά προβλήματα.

Συχνές παρενέργειες της εισπνεόμενης μορφής: ο συριγμός, ο βήχας και η ναυτία.

Δεν είναι σαφές εάν οι δόσεις θα πρέπει να αλλάξουν σε εκείνους με προβλήματα στα νεφρά ή στο ήπαρ.

Η πενταμιδίνη δεν συνιστάται στην αρχή της εγκυμοσύνης, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.

Η ασφάλειά της κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι ασαφής.

Η πενταμιδίνη ανήκει στην οικογένεια αρωματικών διαμιδινικών φαρμάκων.

Ενώ, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το φάρμακο δεν είναι απολύτως σαφής, πιστεύεται ότι προκαλεί μείωση της παραγωγής DNA, RNA και των πρωτεΐνών.

pentamidine 1

Ιατρικές χρήσεις πενταμιδίνης

Θεραπεία της πνευμονίας που προκαλείται από την Pneumocystis jirovecii και carinii.

Πρόληψη της πνευμονίας από Pneumocystis σε ενήλικες με HIV που έχουν ένα ή και τα δύο από τα ακόλουθα: Παλιά πνευμονία από PCP, CD4 + count ≤ 200mm³ 

Θεραπεία της λεϊσμανίασης 

Θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας που προκαλείται από το Trypanosoma brucei gambiense

Είναι ισχυρό αντικαρκινικό φάρμακο

Η πενταμιδίνη είναι δυνητικός ανταγωνιστής μικρού μορίου που διαταράσσει την αλληλεπίδραση μεταξύ του υποδοχέα S100P και RAGE

Στην εγκυμοσύνη συνιστάται μόνο εάν το φάρμακο trimetoprim-sulfamethoxazole αντενδείκνυται.

Οι κίνδυνοι και τα οφέλη για τη μητέρα θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη λήψη του φαρμάκου κατά το θηλασμό.

Η πενταμιδίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην πρόληψη της PCP-πνευμονίας από Pneumocystis σε παιδιά με HIV που δεν μπορούν να ανεχθούν την Trimethoprim / Sulfamethoxazole και μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν με έναν νεφελοποιητή. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε παιδιά με HIV άνω των 2 ετών όταν δεν υπάρχουν άλλες θεραπείες.

Αντενδείξεις
Ασθενείς με ιστορικό αναφυλαξίας ή υπερευαισθησίας στην ισοθειονική πενταμιδίνη.

Παρενέργειες

Συχνές

Κάψιμο, πόνος, ξηρότητα ή αίσθηση κόμπου στο λαιμό

Πόνος στο στήθος

Βήχας

Δυσκολία στην αναπνοή

Δυσκολία στην κατάποση

Εξάνθημα

Συριγμός

Σπάνιες

Ναυτία και έμετος

Πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα, που ακτινοβολεί στην πλάτη

Σοβαρός πόνος στην πλευρά του στήθους

Δύσπνοια

Άλλες

Αίμα: Η πενταμιδίνη συχνά προκαλεί λευκοπενία και λιγότερο συχνά θρομβοπενία, η οποία μπορεί να προκαλέσει συμπτωματική αιμορραγία. Έχουν περιγραφεί ορισμένες περιπτώσεις αναιμίας, ενδεχομένως σχετιζόμενες με την έλλειψη φυλλικού οξέος.

Καρδιαγγειακό σύστημα: Υπόταση, η οποία μπορεί να είναι σοβαρή. Οι σοβαρές ή θανατηφόρες αρρυθμίες και η καρδιακή ανεπάρκεια είναι αρκετά συχνές. 

Νεφροί: Το 25% εμφανίζει σημάδια νεφροτοξικότητας που κυμαίνονται από ήπια ασυμπτωματική αζωθαιμία (αυξημένη κρεατινίνη ορού και ουρία) έως μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. Τα άφθονα υγρά ή η ενδοφλέβια ενυδάτωση μπορούν να αποτρέψουν τη νεφροτοξικότητα.

Ήπαρ: Τα αυξημένα ηπατικά ένζυμα σχετίζονται με την ενδοφλέβια χρήση πενταμιδίνης. Η ηπατομεγαλία και η ηπατίτιδα έχουν αντιμετωπιστεί με μακροπρόθεσμη προφυλακτική χρήση εισπνοής πενταμιδίνης.

Νευρολογικές: Αναφέρονται ζάλη, υπνηλία, νευραλγία, σύγχυση, ψευδαισθήσεις, κρίσεις και άλλες παρενέργειες. 

Πάγκρεας: Συχνά παρατηρείται υπογλυκαιμία που απαιτεί συμπτωματική θεραπεία. Από την άλλη πλευρά, η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει ή να επιδεινώσει τον σακχαρώδη διαβήτη. 

Αναπνευστικό: Βήχας και βρογχόσπασμος, που εμφανίζονται συχνότερα με την εισπνοή.

Δέρμα: Έχουν παρατηρηθεί σοβαρές τοπικές αντιδράσεις μετά από εξαγγείωση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ή μετά από ενδομυϊκή ένεση. Η ίδια η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει εξάνθημα ή σπάνια σύνδρομο Stevens-Johnson ή σύνδρομο Lyell.

Οφθαλμική δυσφορία, επιπεφυκίτιδα, ερεθισμός του λαιμού, σπληνομεγαλία, αντίδραση Herxheimer, ανισορροπίες ηλεκτρολυτών (π.χ. υπασβεστιαιμία). 

Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

Η πρόσθετη ή διαδοχική χρήση άλλων νεφροτοξικών φαρμάκων, όπως οι αμινογλυκοσίδες, η αμφοτερικίνη Β, η καπρεομυκίνη, η κολιστίνη, η πολυμυξίνη Β, η βανκομυκίνη, η φοσκαρνέτη ή η σισπλατίνη, πρέπει να αποφεύγονται εντελώς.

Μηχανισμός δράσης

Ο μηχανισμός φαίνεται να ποικίλλει ανάλογα με τους διαφορετικούς οργανισμούς και δεν είναι καλά κατανοητός. Εντούτοις, η πενταμιδίνη δρα μέσω διαφόρων μεθόδων παρεμβολής κρίσιμων λειτουργιών σε DNA, RNA, φωσφολιπίδια και στη σύνθεση πρωτεϊνών. Η πενταμιδίνη δεσμεύεται σε περιοχές πλούσιες σε αδενίνη-θυμίνη του DNA του παράσιτου Trypanosoma, σχηματίζοντας μια σταυροσύνδεση μεταξύ δύο αδενινών με τέσσερα έως πέντε ζεύγη βάσεων. Το φάρμακο αναστέλλει, επίσης, τα ένζυμα τοποϊσομεράσης στα μιτοχόνδρια του Pneumocystis jirovecii. Παρομοίως, η πενταμιδίνη αναστέλλει την τοποϊσομεράση τύπου II στα μιτοχόνδρια του παρασίτου Trypanosoma, με αποτέλεσμα τη διάσπαση του κυκλικού μιτοχονδριακού ϋΝΑ. 

Αντίσταση

Έχουν ανακαλυφθεί στελέχη του παρασίτου Trypanosoma brucei που είναι ανθεκτικά στην πενταμιδίνη. Η πενταμιδίνη εισάγεται στα μιτοχόνδρια μέσω φορέων και η απουσία αυτών των φορέων εμποδίζει το φάρμακο να φτάσει στο σημείο δράσης του. 

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση: Η πενταμιδίνη απορροφάται πλήρως όταν χορηγείται ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά. Όταν εισπνέεται μέσω ενός νεφελοποιητή, η πενταμιδίνη συσσωρεύεται στο βρογχοκυψελιδικό υγρό των πνευμόνων σε υψηλότερη συγκέντρωση σε σύγκριση με τις ενέσεις. Η εισπνεόμενη μορφή απορροφάται ελάχιστα στο αίμα. Η απορρόφηση είναι αναξιόπιστη όταν χορηγείται από το στόμα. 

Κατανομή: Όταν εγχέεται, η πενταμιδίνη δεσμεύεται στους ιστούς και τις πρωτεΐνες στο πλάσμα. Συσσωρεύεται στα νεφρά, το ήπαρ, τους πνεύμονες, το πάγκρεας, τον σπλήνα και τα επινεφρίδια. Επιπλέον, η πενταμιδίνη δεν φθάνει τα θεραπευτικά επίπεδα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Έχει όγκο κατανομής 286-1356 λίτρων όταν χορηγείται ενδοφλεβίως και 1658-3790 λίτρα όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Η εισπνεόμενη πενταμιδίνη εναποτίθεται, κυρίως, στο ρευστό βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης των πνευμόνων.

Μεταβολισμός: Η πενταμιδίνη μεταβολίζεται, κυρίως, από τα ένζυμα του κυτοχρώματος P450 στο ήπαρ. Έως 12% της πενταμιδίνης εξαλείφεται στα ούρα αμετάβλητη.

Αποβολή: Η πενταμιδίνη έχει μέσο χρόνο ημιζωής 5-8 ώρες όταν χορηγείται ενδοφλέβια και 7-11 ώρες όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Ωστόσο, αυτά μπορεί να αυξηθούν με σοβαρά νεφρικά προβλήματα.  Η πενταμιδίνη μπορεί να παραμείνει στο σύστημα για 8 μήνες μετά την πρώτη ένεση.

Χημεία

Η  πενταμιδίνη για ένεση διατίθεται στο εμπόριο ως λυοφιλοποιημένη, λευκή κρυσταλλική σκόνη για ανασύσταση με αποστειρωμένο νερό ή 5% δεξτρόζη. Μετά την ανασύσταση, το μίγμα πρέπει να είναι απαλλαγμένο από αποχρωματισμό και καθίζηση. Η ανασύσταση με χλωριούχο νάτριο πρέπει να αποφεύγεται λόγω του σχηματισμού ιζημάτων. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης μπορούν να αναμειχθούν με ενδοφλέβια φάρμακα του HIV όπως η ζιδοβιδίνη και μα φάρμακα ενδοφλέβια, για την καρδιά, όπως το διλτιαζέμη. Ωστόσο, τα ενδοφλέβια διαλύματα του αντιϊκού foscarnet  και της αντιμυκητιασικής fluconazole είναι ασυμβίβαστα με την πενταμιδίνη. Για την αποφυγή παρενεργειών που σχετίζονται με την ενδοφλέβια χορήγηση, το διάλυμα πρέπει να εγχυθεί αργά για να ελαχιστοποιηθεί η απελευθέρωση ισταμίνης.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

pentamidine 4

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

Η πρόπολη έχει αντιβακτηριακές ιδιότητες

Παρασίτωση από Blastocystis hominis

Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

Τα προβιοτικά προστατεύουν από τον καρκίνο

Άτυπη πνευμονία

Γαστρεντερίτιδα

Μηνιγγίτιδα

Καλά-Αζάρ

Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 1485 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018 14:29
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Δηλητηρίαση από μανιτάρια Amanita phalloides Δηλητηρίαση από μανιτάρια Amanita phalloides

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη δηλητηρίαση από μανιτάρια Amanita phalloides

    Τα μανιτάρια Amanita phalloides, είναι θανατηφόροι δηλητηριώδεις μύκητες βασιδιομύκητες και ανήκουν στο γένος Amanita.

    Τα σημεία και συμπτώματα περιλαμβάνουν: ναυτία, έμετος, κοιλιακά άλγη, διάρροια που ακολουθούνται από 48ωρη περίοδο βελτίωσης. Κατόπιν αναπτύσσονται βαριά νεφρική, ηπατική και κεντρική νευρική βλάβη.

    Συνήθης πορεία οξεία, προϊούσα.

    Ευρέως υπάρχει σε όλη την Ευρώπη, αλλά τώρα φυτρώνει σε άλλα μέρη του κόσμου, το A. phalloides σχηματίζει ectomycorrhizas (η εκτομυκόρριζα είναι μια μορφή συμβιωτικής σχέσης που εμφανίζεται μεταξύ ενός μυκητιασικού συμβιώματος ή μυκοβίου και των ριζών διαφόρων φυτικών ειδών και προέρχεται συχνά από τη φυλή Basidiomycota και Ascomycota και πιο σπάνια από τη φυλή Zygomycota) με διάφορα πλατύφυλλα δέντρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχει εισαχθεί σε νέες περιοχές με την καλλιέργεια μη ιθαγενών ειδών βελανιδιάς, καστανιάς και πεύκου. Αυτά τα μανιτάρια εμφανίζονται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Έχουν πρασινωπό χρώμα με λευκά βράγχια. Αυτά τα τοξικά μανιτάρια μοιάζουν με πολλά βρώσιμα είδη που καταναλώνονται συνήθως από τον άνθρωπο, αυξάνοντας τον κίνδυνο τυχαίας δηλητηρίασης.

    Οι αματοξίνες, η κατηγορία των τοξινών που βρίσκονται σε αυτά τα μανιτάρια, είναι θερμοσταθερές: αντιστέκονται στις αλλαγές που οφείλονται στη θερμότητα, επομένως οι τοξικές τους επιδράσεις δε μειώνονται με το μαγείρεμα. Το μανιτάρι Amanita phalloides είναι ένα από τα πιο δηλητηριώδη από όλα τα γνωστά μανιτάρια. Υπολογίζεται ότι μόλις μισό μανιτάρι περιέχει αρκετή τοξίνη για να σκοτώσει έναν ενήλικα άνθρωπο.

    Το κύριο τοξικό συστατικό είναι η α-αμανιτίνη, η οποία βλάπτει το ήπαρ και τα νεφρά, προκαλώντας ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια που μπορεί να είναι θανατηφόρα.

    ΒΙΟΧΗΜΕΙΑ

    Το είδος είναι πλέον γνωστό ότι περιέχει δύο κύριες ομάδες τοξινών, και δύο πολυκυκλικά (δακτυλιόσχημα) πεπτίδια σε όλο τον ιστό των μανιταριών: τις αματοξίνες και τις φαλλοτοξίνες. Μια άλλη τοξίνη είναι η φαλλολυσίνη, η οποία έχει δείξει κάποια αιμολυτική (καταστροφική δράση των ερυθρών αιμοσφαιρίων) in vitro. Μια άσχετη ένωση, το ανταμανίδιο, έχει επίσης απομονωθεί. Οι αματοξίνες αποτελούνται από τουλάχιστον οκτώ ενώσεις με παρόμοια δομή, αυτή των οκτώ δακτυλίων αμινοξέων. Από τις αματοξίνες, η α-αμανιτίνη είναι το κύριο συστατικό και μαζί με τη β-αμανιτίνη είναι πιθανώς υπεύθυνη για τις τοξικές επιδράσεις. Ο κύριος τοξικός μηχανισμός τους είναι η αναστολή της RNA πολυμεράσης II, ενός ζωτικού ενζύμου στη σύνθεση του αγγελιαφόρου RNA (mRNA), του microRNA και του μικρού πυρηνικού RNA (snRNA). Χωρίς mRNA, η βασική πρωτεϊνική σύνθεση και ως εκ τούτου ο κυτταρικός μεταβολισμός σταματάει και το κύτταρο πεθαίνει. Το ήπαρ είναι το κύριο όργανο που επηρεάζεται, καθώς είναι το όργανο που συναντάται για πρώτη φορά μετά την απορρόφηση στο γαστρεντερικό σωλήνα, αν και άλλα όργανα, ειδικά οι νεφροί, είναι ευαίσθητα. Η RNA πολυμεράση του Amanita phalloides δεν είναι ευαίσθητη στις επιδράσεις των αματοξινών, επομένως το μανιτάρι δεν δηλητηριάζει τον εαυτό του. Οι φαλλοτοξίνες αποτελούνται από τουλάχιστον επτά ενώσεις, όλες εκ των οποίων έχουν επτά παρόμοιους πεπτιδικούς δακτυλίους. Αν και οι φαλλοτοξίνες είναι εξαιρετικά τοξικές για τα ηπατικά κύτταρα δεν απορροφώνται μέσω του εντέρου. Επιπλέον, η φαλλοιδίνη βρίσκεται επίσης στο βρώσιμο (και περιζήτητο) Blusher (Amanita rubescens). Μια άλλη ομάδα ήσσονος σημασίας ενεργών πεπτιδίων είναι οι ιοτοξίνες, οι οποίες αποτελούνται από έξι παρόμοια μονοκυκλικά επταπεπτίδια. Όπως οι φαλλοτοξίνες, δεν προκαλούν οξεία τοξικότητα μετά την κατάποση στον άνθρωπο. 

    Death cap mushroom

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΑΠΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ AMANITA 

    Τα μανιτάρια Amanita phalloides έχουν ευχάριστη γεύση. Αυτό, σε συνδυασμό με την καθυστέρηση στην εμφάνιση των συμπτωμάτων, κατά τη διάρκεια της οποίας τα εσωτερικά όργανα καταστρέφονται σοβαρά, μερικές φορές ανεπανόρθωτα, το καθιστούν ιδιαίτερα επικίνδυνa. Αρχικά, τα συμπτώματα είναι γαστρεντερικής φύσης και περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, με υδαρή διάρροια, ναυτία και έμετο, που μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία και, σε σοβαρές περιπτώσεις, υπόταση, ταχυκαρδία, υπογλυκαιμία και διαταραχές οξεοβασικής ισορροπίας. Αυτά τα πρώτα συμπτώματα υποχωρούν δύο έως τρεις ημέρες μετά την κατάποση. Μπορεί τότε να εμφανιστεί μια πιο σοβαρή επιδείνωση που υποδηλώνει ηπατική συμμετοχή, ίκτερος, διάρροια, παραλήρημα, επιληπτικές κρίσεις και κώμα λόγω κεραυνοβόλου ηπατικής ανεπάρκειας και επακόλουθης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας που προκαλείται από τη συσσώρευση ουσίας που φυσιολογικά αφαιρείται από το ήπαρ στο αίμα. Σε αυτό το στάδιο μπορεί να εμφανιστούν νεφρική ανεπάρκεια (είτε δευτεροπαθής σε σοβαρή ηπατίτιδα είτε προκαλείται από άμεση τοξική νεφρική βλάβη) και διαταραχές πηκτικότητας. Οι απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές περιλαμβάνουν αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση, ενδοκρανιακή αιμορραγία, παγκρεατική φλεγμονή, οξεία νεφρική ανεπάρκεια και καρδιακή ανακοπή. Ο θάνατος επέρχεται γενικά έξι έως δεκαέξι ημέρες μετά τη δηλητηρίαση. Η δηλητηρίαση από μανιτάρια είναι πιο συχνή στην Ευρώπη παρά στην Αμερική. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, το ποσοστό θνησιμότητας ήταν περίπου 60-70%, αλλά αυτό μειώθηκε σημαντικά με την πρόοδο της ιατρικής περίθαλψης. Το συνολικό ποσοστό θνησιμότητας είναι 10-15%.

    ΑΙΤΙΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΑΠΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ AMANITA 

    • Κυκλική οκταπεπτιδική αματοξίνη 
    • Ηπατική κυτταροτοξικότητα λόγω αλληλεπίδρασης με την RNA πολυμεράση 
    • Νεφρική κυτταροτοξικότητα λόγω αλληλεπίδρασης με την RNA πολυμεράση 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ ΑΠΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ AMANITA 

    • Ενεργός άνθρακας ενδογαστρικά 
    • Εντατική υποστηρικτική φροντίδα
    • Αιμοκάθαρση διαμέσου άνθρακα
    • α-λιποϊκό οξύ

    Η κατανάλωση μανταριών AMANITA είναι μια επείγουσα ιατρική κατάσταση που απαιτεί νοσηλεία. Οι τέσσερις κύριες κατηγορίες θεραπείας για τη δηλητηρίαση είναι η προκαταρκτική ιατρική φροντίδα, τα υποστηρικτικά μέτρα, οι ειδικές θεραπείες και η μεταμόσχευση ήπατος. Η προκαταρκτική φροντίδα συνίσταται σε γαστρική απολύμανση είτε με ενεργό άνθρακα είτε με πλύση στομάχου. Λόγω της καθυστέρησης μεταξύ της κατάποσης και των πρώτων συμπτωμάτων δηλητηρίασης, είναι σύνηθες οι ασθενείς να φτάνουν για θεραπεία πολλές ώρες μετά την κατάποση, μειώνοντας ενδεχομένως την αποτελεσματικότητα αυτών των παρεμβάσεων. Τα υποστηρικτικά μέτρα στοχεύουν στην αντιμετώπιση της αφυδάτωσης που προκύπτει από την απώλεια υγρών κατά τη γαστρεντερική φάση της μέθης και τη διόρθωση της μεταβολικής οξέωσης, της υπογλυκαιμίας, των ανισορροπιών των ηλεκτρολυτών και της διαταραχής της πήξης. Δεν υπάρχει οριστικό αντίδοτο, αλλά ορισμένες ειδικές θεραπείες έχουν αποδειχθεί ότι βελτιώνουν την επιβίωση. Η υψηλή δόση συνεχούς ενδοφλέβιας πενικιλίνης G έχει αναφερθεί ότι είναι ευεργετική, αν και ο ακριβής μηχανισμός είναι άγνωστος, και οι δοκιμές με κεφαλοσπορίνες δείχνουν πολλά υποσχόμενες. Ορισμένες ενδείξεις υποδεικνύουν ότι η ενδοφλέβια σιλιβινίνη, ένα εκχύλισμα από το ευλογημένο γαϊδουράγκαθο (Silybum marianum), μπορεί να είναι ευεργετική στη μείωση των επιπτώσεων της δηλητηρίασης από τα θανατηφόρα μανιτάρια. Η σιλιβινίνη εμποδίζει την πρόσληψη αματοξινών από τα ηπατικά κύτταρα, προστατεύοντας έτσι τον μη κατεστραμμένο ηπατικό ιστό. Διεγείρει επίσης τις εξαρτώμενες από το DNA πολυμεράσες RNA, οδηγώντας σε αύξηση της σύνθεσης RNA. Οι ασθενείς που ξεκινούν το φάρμακο εντός 96 ωρών από την κατάποση του μανιταριού και που έχουν ακόμη άθικτη νεφρική λειτουργία, επιζούν όλοι. Το SLCO1B3 έχει αναγνωριστεί ως ο μεταφορέας της ανθρώπινης ηπατικής πρόσληψης για τις αματοξίνες. Επιπλέον, τα υποστρώματα και οι αναστολείς αυτής της πρωτεΐνης, μεταξύ άλλων η ριφαμπικίνη, η πενικιλλίνη, η σιλιβινίνη, η ανταμανίδη, η πακλιταξέλη, η κυκλοσπορίνη και η πρεδνιζολόνη, μπορεί να είναι χρήσιμα για τη θεραπεία της δηλητηρίασης από αματοξίνη. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη έχει αποδειχθεί πολλά υποσχόμενη σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες. Oι αματοξίνες καταστρέφουν την ηπατική γλουταθειόνη. Η Ν-ακετυλοκυστεΐνη χρησιμεύει ως πρόδρομος της γλουταθειόνης και επομένως μπορεί να αποτρέψει τα μειωμένα επίπεδα γλουταθειόνης και την επακόλουθη ηπατική βλάβη. Η σιλιβινίνη και η Ν-ακετυλοκυστεΐνη φαίνεται να είναι οι θεραπείες με τα περισσότερα πιθανά οφέλη. Οι επαναλαμβανόμενες δόσεις ενεργού άνθρακα μπορεί να είναι χρήσιμες με την απορρόφηση τυχόν τοξινών που επιστρέφουν στο γαστρεντερικό σωλήνα μετά την εντεροηπατική κυκλοφορία. Άλλες μέθοδοι ενίσχυσης της αποβολής των τοξινών έχουν δοκιμαστεί. Τεχνικές όπως η αιμοκάθαρση, αιμοδιάλυση, η πλασμαφαίρεση και η περιτοναϊκή κάθαρση έχουν περιστασιακά αποδώσει επιτυχία, αλλά συνολικά δε φαίνεται να βελτιώνουν το αποτέλεσμα. Σε ασθενείς που αναπτύσσουν ηπατική ανεπάρκεια, η μεταμόσχευση ήπατος είναι συχνά η μόνη επιλογή για την πρόληψη του θανάτου. Οι μεταμοσχεύσεις ήπατος έχουν γίνει μια καθιερωμένη επιλογή στη δηλητηρίαση από αματοξίνη. Αυτό είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, ωστόσο, καθώς οι ίδιες οι μεταμοσχεύσεις μπορεί να έχουν σημαντικές επιπλοκές και θνησιμότητα. Οι ασθενείς χρειάζονται μακροχρόνια ανοσοκαταστολή για να διατηρηθεί το μόσχευμα. Σε αυτήν την περίπτωση, τα κριτήρια έχουν επαναξιολογηθεί, όπως η έναρξη των συμπτωμάτων, ο χρόνος προθρομβίνης (PT), η χολερυθρίνη ορού και η παρουσία εγκεφαλοπάθειας, για να καθοριστεί σε ποιο σημείο η μεταμόσχευση καθίσταται απαραίτητη για την επιβίωση. Τα στοιχεία δείχνουν, αν και τα ποσοστά επιβίωσης έχουν βελτιωθεί με τη σύγχρονη ιατρική θεραπεία, σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή δηλητηρίαση, έως και οι μισοί από αυτούς που ανέρρωσαν υπέστησαν μόνιμη ηπατική βλάβη. Μια μελέτη παρακολούθησης έδειξε ότι οι περισσότεροι επιζώντες αναρρώνουν πλήρως χωρίς συνέπειες εάν υποβληθούν σε θεραπεία εντός 36 ωρών από την κατάποση μανιταριού.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα για αποτοξίνωση

    Πατήστε, εδώ, για τα παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για αποτοξίνωση

    6351bd072d414448962ca3c3a610bea2

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Mανιτάρια Agaricus

    Οι καλύτερες ουσίες για την κατάθλιψη, το άγχος και την ανησυχία

    Τα οφέλη στην υγεία από τα μανιτάρια

    Οι θεραπευτικές δράσεις των ψυχεδελικών ουσιών

    Η ψιλοκυβίνη βοηθάει στην απεξάρτηση από την κοκαϊνη

    Είναι κατάλληλη η ψυχεδελική θεραπεία για εσάς;

    Ψυχεδελικά φάρμακα χαρισμένα από τη φύση

    Αντιγήρανση με μανιτάρια

    Τι πρέπει να προσέχετε με τα συμπληρώματα διατροφής από μανιτάρια Reishi

    Τα μαγικά μανιτάρια στη θεραπεία του καρκίνου

    Θεραπεία με ψυχοτρόπα φάρμακα

    Η καθημερινή διατροφή των καρκινοπαθών

    Τροφές φάρμακα για τον καρκίνο

    Να τρώτε μανιτάρια

    Να τρώτε μανιτάρια για να προστατεύετε τις αρτηρίες σας

    Νουντλς με μανιτάρια

    Τα μανιτάρια Γρεβενών είναι πηγή ζωής

    Να τρώτε μανιτάρια αν πάσχετε από κατάθλιψη

    Πώς θα φορτίζουμε τα κινητά μας με μανιτάρια

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Ταλιατέλες με μανιτάρια

    Συνταγές για αλκαλοποίηση του οργανισμού

    Τροφές που δεν πρέπει να ξαναζεσταίνετε

    Διατροφή για ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα

    Πρόγραμμα διατροφής για τη διακοπή καπνίσματος

    Γιατί σε όλο τον κόσμο προτιμούν την ελληνική κουζίνα

    Οι καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές

    Η μόδα στη διατροφή

    Αδυνατίστε με μανιτάρια

    Θεραπεία της κατάθλιψης με μανιτάρια

    Tα μανιτάρια κατά του καρκίνου

    Πολύ νόστιμη μανιταρόσουπα

    Γανοθεραπεία

    www.emedi.gr

     

  • Τέτανος Τέτανος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον τέτανο

    Τέτανος είναι βαριά νόσος που χαρακτηρίζεται από διαλείποντες τονικούς σπασμούς των γραμμωτών μυών. Η τοξίνη εισέρχεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα κατά μήκος των περιφερικών νεύρων ή μεταφέρεται με το αίμα.

    Η τετανοσπασμίνη δεσμεύεται στις συνάψεις και παρεμποδίζει τους υποδοχείς.

    Η συνήθης πορεία είναι οξεία

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 70% των περιπτώσεων σε άτομα μεγαλύτερα των 50 ετών 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ 

    • Αρρυθμίες 
    • Ασφυξία
    • Σπασμοί 
    • Κυάνωση 
    • Σιελόρροια 
    • Δυσφαγία 
    • Παροξυσμική υπέρταση
    • Υδροφοβία 
    • Υπεριδρωσία 
    • Υπερπυρεξία
    • Αύξηση των αντανακλαστικών
    • Υπόταση 
    • Ευερεθιστότητα
    • Χαμηλός πυρετός 
    • Μυϊκή δυσκαμψία
    • Μυϊκή σπαστικότητα
    • Αυχενική δυσκαμψία
    • Οπισθότονος
    • Πόνος στο σημείο του τραύματος
    • Επώδυνοι τονικοί σπασμοί 
    • Σαρδόνιος γέλως 
    • Δυσκινησία της κάτω γνάθου 
    • Αιφνίδια καρδιακή προσβολή 
    • Ταχυκαρδία
    • Ευαισθησία στο σημείο του τραύματος
    • Τρισμός
    • Ιστορικό τραύματος (μπορεί να λείπει)

    ΑΙΤΙΑ 

    • Μόλυνση με το κλωστηρίδιο του τετάνου - clostridium tetani
    • Νευροτοξίνη που παράγεται από το κλωστηρίδιο του τετάνου 
    • Τετανοσπασμίνη (μια εξωτοξίνη)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

    • Εγκαύματα 
    • Εξάρτηση από ναρκωτικά (παρεντερικά)
    • Μόλυνση του αυτιού (με διάτρηση της τυμπανικής μεμβράνης)
    • Σύντομα μετά τον τοκετό, με μολυσμένη μήτρα
    • Έκθεση ανοικτών πληγών σε χώμα ή περιττώματα ζώων 
    • Κρυοπαγήματα
    • Νεογνά (είσοδος από το ομφαλικό κολόβωμα)
    • Δερματικά έλκη
    • Χειρουργικά τραύματα 
    • Ηλικία άνω των 50 ετών
    • Πληγές από τραύματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Οδοντικό απόστημα
    • Υπαραχνοειδής αιμορραγία
    • Επιληπτικές διαταραχές 
    • Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
    • Περιαμυγδαλικό απόστημα 
    • Δυστονική αντίδραση σε φαινοθειαζίνες 
    • Υπασβεστιαιμική τετανία
    • Δηλητηρίαση από στρυχνίνη
    • Διακοπή του αλκοόλ

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Πολυμορφοπυρηνική λευκοκυττάρωση 
    • Καλλιέργεια του κλωστηριδίου του τετάνου από την πληγή (μπορεί να είναι αρνητική, ακόμη και αν ο τέτανος είναι το πρόβλημα)

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Ηλεκτροκαρδιογράφημα - υπερκοιλιακή ταχυκαρδία
    • Πολυεστιακή κοιλιακή εκτοπία 
    • Βραδυκαρδία
    • Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ύπνου 
    • Καλλιέργεια από την πληγή σπάνια αναδεικνύει το κλωστηρίδιο του τετάνου

    ngteta

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εντατική θεραπεία

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Εκτομή της πληγής 
    • Παρακολούθηση 
    • Διασωλήνωση 
    • Ενδοφλέβια ενυδάτωση 
    • Καθετηριασμός της κύστης 
    • Να αποφεύγονται η μετακίνηση του κρεβατιού και τα ρεύματα αέρος 
    • Τραχειοστομία αν χρειάζεται 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Απόλυτη ξεκούραση στο κρεβάτι με νάρκωση 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτα από το στόμα έως την ίαση

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντισπασμωδικά 
    • Διαζεπάμη (για την αντιμετώπιση της μυϊκής δυσκαμψίας)
    • Βρωμιούχο πανκουρόνιο (δίνεται από αναισθησιολόγο) και αερισμός
    • Τοξοειδές του τετάνου (σε ανοσοποιημένο προηγούμενα ασθενή)
    • Αντιτετανική ανθρώπινη σφαιρίνη 3.000 μονάδες έως 6.000 μονάδες ενδομυϊκά. Μπορεί να διηθηθεί η περιοχή γύρω από την πληγή με ένα μέρος της δόσης 
    • Πενικιλλίνη G 2.000.000 μονάδες ΕΦ κάθε 6 ώρες. Σε ασθενή αλλεργικό στην πενικιλλίνη δίνεται δοξυκυκλίνη 100 mg κάθε 12 ώρες ή κλινδαμυκίνη 150-300 mg ενδοφλέβια κάθε 6 ώρες 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Αντιτετανική τοξίνη ίππου, 50.000 μονάδες ενδομυϊκά - μόνο αν δεν υπάρχει διαθέσιμη ανθρώπινη αντιτετανική σφαιρίνη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Προσεκτική παρακολούθηση στη μονάδα εντατικής θεραπείας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ενεργός ανοσοποίηση με τοξοειδές του τετάνου, καθαρισμός της πληγής, παθητική ανοσοποίηση με αντιτετανική σφαιρίνη, βενζαθινική πενικιλλίνη, πενικιλλίνη G, ερυθρομυκίνη

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Πνευμονική εμβολή 
    • Βακτηριακή λοίμωξη 
    • Αφυδάτωση 
    • Κατάγματα σπονδύλων
    • Απόφραξη των αεραγωγών
    • Υποξία
    • Κατακράτηση ούρων
    • Δυσκοιλιότητα
    • Πνευμονία
    • Ραβδομυόλυση 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • 25-30% θνησιμότητα

    Προγνωστικοί παράγοντες:

    • Τύπος τετάνου 
    • Περίοδος επώασης 
    • Περίοδος έναρξης 
    • Ηλικία ασθενούς 
    • Βαρύτητα των συμπτωμάτων 
    • Καρδιακός τραυματισμός

    Η ανάνηψη είναι πλήρης αν επιζήσει ο ασθενής

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: 

    • Υψηλή θνησιμότητα στις νεαρές ηλικίες
    • Η μόλυνση μπορεί να γίνει από τον ομφάλιο λώρο

    Γηριατρικό: Υψηλή θνησιμότητα στους ηλικιωμένους 

    ΚΥΗΣΗ

    • Χρειάζεται δυναμική αντιμετώπιση, παρά την εγκυμοσύνη 
    • Η μόλυνση μπορεί να γίνει από τη μήτρα μετά τον τοκετό

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    uYVNETg3R3ddopW8bHjfKk

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Τα εμβόλια που πρέπει να κάνετε όταν ταξιδεύετε

    Τα απαραίτητα εμβόλια

    Ιολογικός έλεγχος

    Δαγκώματα ζώων

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσοσμία του στόματος Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσοσμία του στόματος

    Δυσοσμία του στόματος ή χαλίτωση

    Η κακοσμία του στόματος ή δυσοσμία του στόματος, είναι ένα σύμπτωμα στο οποίο υπάρχει μια αισθητά δυσάρεστη οσμή της αναπνοής. Μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, σχετίζεται επίσης με την κατάθλιψη και με συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.

    Οι ανησυχίες για την κακοσμία του στόματος μπορούν να χωριστούν σε γνήσιες και μη γνήσιες περιπτώσεις.

    Από αυτούς που έχουν γνήσια κακοσμία, περίπου το 85% των περιπτώσεων προέρχεται από το εσωτερικό του στόματος. Οι υπόλοιπες περιπτώσεις πιστεύεται ότι οφείλονται σε διαταραχές στη μύτη, τα ιγμόρεια, το λαιμό, τους πνεύμονες, τον οισοφάγο ή το στομάχι. Σπάνια, η κακοσμία του στόματος μπορεί να οφείλεται σε μια υποκείμενη ιατρική κατάσταση όπως η ηπατική ανεπάρκεια ή η κετοξέωση.

    Οι μη γνήσιες περιπτώσεις συμβαίνουν όταν κάποιος αισθάνεται ότι έχει κακή αναπνοή αλλά κάποιος άλλος δεν μπορεί να την εντοπίσει. Αυτό εκτιμάται ότι αποτελεί μεταξύ 5% και 72% των περιπτώσεων. Η θεραπεία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία.

    Οι αρχικές προσπάθειες μπορεί να περιλαμβάνουν καθαρισμό της γλώσσας, στοματικό διάλυμα και νήμα. Ενδεικτικά στοιχεία υποστηρίζουν τη χρήση στοματικών πλύσεων που περιέχουν χλωρεξιδίνη ή χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο.

    Η θεραπεία υποκείμενης νόσου όπως η ουλίτιδα, η τερηδόνα, οι πέτρες στις αμυγδαλές ή η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση μπορεί να βοηθήσει. Η συμβουλευτική μπορεί να είναι χρήσιμη σε όσους πιστεύουν λανθασμένα ότι έχουν κακή αναπνοή. Τα εκτιμώμενα ποσοστά κακοσμίας του στόματος ποικίλλουν από 6% έως 50% του πληθυσμού. Η ανησυχία για την κακή αναπνοή είναι ο τρίτος πιο συχνός λόγος που οι άνθρωποι αναζητούν οδοντιατρική φροντίδα, μετά την τερηδόνα και την ουλίτιδα. Πιστεύεται ότι γίνεται πιο κοινό καθώς οι άνθρωποι γερνούν. Η κακή αναπνοή θεωρείται κοινωνικό ταμπού και όσοι επηρεάζονται μπορεί να στιγματιστούν. 

    ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

    Οι γαστρεντερικές διαταραχές, γενικά, δεν προκαλούν δυσοσμία του στόματος και, επομένως, η δυσάρεστη οσμή της αναπνοής δεν αντανακλά την κατάσταση του πεπτικού συστήματος ή τη λειτουργικότητα του εντέρου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

    Η κακή αναπνοή είναι όταν πιστεύεται ότι υπάρχει μια αισθητά δυσάρεστη οσμή στην αναπνοή. Μπορεί να οδηγήσει σε άγχος. Σχετίζεται επίσης με κατάθλιψη και συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.

    ΑΙΤΙΑ

    1. Εισπνεόμενα στοιχεία
    2. Καταπινόμενα στοιχεία 
    3. Ουλίτιδα 
    4. Περιοδοντίτιδα 
    5. Ζύμωση τροφών μέσα στο στόμα 
    6. Συστηματική νόσος (αμυγδαλίτιδα, πνευμονία, βρογχεκτασίες, πνευμονικό απόστημα)
    7. Ηπατική εγκεφαλοπάθεια
    8. Διαβητική οξέωση 
    9. Λοιμώδης νόσοι 
    10. Νεοπλαστική νόσος της αναπνευστικής οδού 
    11. Υποχονδρίαση 
    • Στόμα: Στο 90% περίπου των περιπτώσεων γνήσιας δυσοσμίας, η προέλευση της οσμής βρίσκεται στο ίδιο το στόμα. Αυτό είναι γνωστό ως ενδοστοματική δυσοσμία ή στοματική δυσοσμία. Οι πιο συνηθισμένες αιτίες είναι το βιοφίλμ που παράγει οσμή στο πίσω μέρος της γλώσσας ή σε άλλες περιοχές του στόματος λόγω κακής στοματικής υγιεινής. Αυτό το βιοφίλμ έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή υψηλών επιπέδων δυσάρεστων οσμών. Οι οσμές παράγονται κυρίως λόγω της διάσπασης των πρωτεϊνών σε μεμονωμένα αμινοξέα, ακολουθούμενη από την περαιτέρω διάσπαση ορισμένων αμινοξέων για την παραγωγή ανιχνεύσιμων δύσοσμων αερίων. Οι πτητικές ενώσεις θείου σχετίζονται με τα επίπεδα δυσοσμίας του στόματος και συνήθως μειώνονται μετά από επιτυχή θεραπεία. Άλλα μέρη του στόματος μπορεί επίσης να συμβάλλουν στη συνολική οσμή, αλλά δεν είναι τόσο συχνά όσο το πίσω μέρος της γλώσσας. Αυτές οι αιτίες είναι οι μεσοδόντιες και υποουλικές κόγχες, οι κακές οδοντιατρικές εργασίες, οι περιοχές παρακράτησης τροφής ανάμεσα στα δόντια, τα αποστήματα και οι ακάθαρτες οδοντοστοιχίες. Οι στοματικές βλάβες που προκαλούνται από ιογενείς λοιμώξεις όπως ο απλός έρπης και ο HPV μπορεί επίσης να συμβάλλουν στην κακοσμία του στόματος. Η ένταση της κακοσμίας μπορεί να διαφέρει κατά τη διάρκεια της ημέρας, λόγω της κατανάλωσης ορισμένων τροφών (όπως σκόρδο, κρεμμύδια, κρέας, ψάρι και τυρί), το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ. Δεδομένου ότι το στόμα εκτίθεται σε λιγότερο οξυγόνο και είναι ανενεργό κατά τη διάρκεια της νύχτας, η οσμή είναι συνήθως χειρότερη κατά το ξύπνημα ("πρωινή αναπνοή"). Η κακοσμία του στόματος μπορεί να είναι παροδική, συχνά εξαφανίζεται μετά από φαγητό, ποτό, βούρτσισμα δοντιών, χρήση οδοντικού νήματος ή έκπλυση με εξειδικευμένο στοματικό διάλυμα. Η κακοσμία του στόματος μπορεί επίσης να είναι επίμονη (χρόνια κακοσμία), η οποία επηρεάζει περίπου το 25% του πληθυσμού σε διάφορους βαθμούς.
    • Γλώσσα: Φυσιολογική εμφάνιση της γλώσσας, με ορατή λευκή επικάλυψη και κανονική ακανόνιστη επιφάνεια στην οπίσθια ράχη. Η πιο κοινή εντόπιση για τη στοματική δυσοσμία του στόματος είναι η γλώσσα. Τα βακτήρια της γλώσσας παράγουν δύσοσμες ενώσεις και λιπαρά οξέα και ευθύνονται για το 80 έως 90% όλων των περιπτώσεων κακής αναπνοής που σχετίζονται με το στόμα. Μεγάλες ποσότητες φυσικών βακτηρίων βρίσκονται συχνά στο οπίσθιο ραχιαίο τμήμα της γλώσσας. Αυτό το τμήμα της γλώσσας είναι σχετικά στεγνό και ανεπαρκώς καθαρισμένο και η δομή της ράχης της γλώσσας παρέχει έναν ιδανικό βιότοπο για αναερόβια βακτήρια, τα οποία ευδοκιμούν κάτω από μια επίστρωση γλώσσας που σχηματίζεται συνεχώς από υπολείμματα τροφής, νεκρά επιθηλιακά κύτταρα, οπισθορινική έκκριση και υπερκείμενα βακτήρια, ζωντανά και νεκρά. Όταν αφεθεί στη γλώσσα, η αναερόβια αναπνοή τέτοιων βακτηρίων μπορεί να δώσει είτε τη σάπια μυρωδιά της ινδόλης, της σκατόλης, των πολυαμινών ή τη μυρωδιά του «σάπιου αυγού» πτητικών ενώσεων θείου, όπως υδρόθειο, μεθυλομερκαπτάνη, αλλυλομεθυλοσουλφίδιο και διμεθυλοσουλφίδιο. Η παρουσία βακτηρίων που παράγουν δυσοσμία του στόματος στο πίσω μέρος της γλώσσας δεν πρέπει να συγχέεται με την επικάλυψη της γλώσσας. Τα βακτήρια είναι αόρατα με γυμνό μάτι και οι βαθμοί λευκής επικάλυψης της γλώσσας είναι παρόντες στους περισσότερους ανθρώπους με και χωρίς δυσοσμία του στόματος. Μια ορατή λευκή επικάλυψη γλώσσας δεν ισοδυναμεί πάντα με το πίσω μέρος της γλώσσας ως προέλευση της δυσοσμία του στόματος, ωστόσο μια "λευκή γλώσσα" πιστεύεται ότι είναι σημάδι δυσοσμίας του στόματος. Στη στοματική ιατρική γενικά, μια λευκή γλώσσα θεωρείται σημάδι αρκετών ιατρικών καταστάσεων. Οι ασθενείς με περιοδοντική νόσο αποδείχθηκε έχουν εξαπλάσιο επιπολασμό επικάλυψης της γλώσσας σε σύγκριση με τα φυσιολογικά άτομα. Οι ασθενείς με δυσοσμία του στόματος έχουν, επίσης, σημαντικά υψηλότερα βακτηριακά φορτία σε αυτήν την περιοχή σε σύγκριση με άτομα χωρίς δυσοσμία του στόματος.
    • Ούλα: Οι ουλικές ρωγμές είναι οι μικρές αυλακώσεις μεταξύ των δοντιών και των ούλων φλεγμαίνουν όταν υπάρχει ουλίτιδα. Η διαφορά μεταξύ της ουλικής σχισμής και του περιοδοντικού θύλακα είναι ότι η πρώτη έχει βάθος <3 mm και η δεύτερη >3 mm. Οι περιοδοντικοί θύλακες συνήθως συνοδεύουν την περιοδοντική νόσο (ουλίτιδα). Υπάρχει κάποια διαμάχη σχετικά με τον ρόλο των περιοδοντικών παθήσεων στην πρόκληση κακοσμίας του στόματος. Ωστόσο, η προχωρημένη περιοδοντική νόσος είναι μια συχνή αιτία σοβαρής δυσοσμία του στόματος. Τα άτομα με μη ελεγχόμενο διαβήτη είναι πιο επιρρεπή να έχουν πολλαπλό ουλικά και περιοδοντικά αποστήματα. Τα ούλα τους είναι εμφανή με μεγάλες χαλαρώσεις, όπου παρατηρείται συσσώρευση πύου. Αυτή η λοίμωξη μπορεί να είναι μια πιθανή πηγή κακής αναπνοής. Η αφαίρεση της υποουλικής πέτρας (δηλαδή της πέτρας ή της σκληρής πλάκας) και του εύθρυπτου ιστού έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει σημαντικά την οσμή του στόματος. Αυτό επιτυγχάνεται με υποουλική απολέπιση και ριζικό τρόχισμα και χρήση αντιβιοτικού στοματικού διαλύματος. Τα βακτήρια που προκαλούν ουλίτιδα και περιοδοντική νόσο (περιοδοντοπαθογόνα) είναι πάντα αρνητικά κατά Gram και ικανά να παράγουν πτητικές ενώσεις θείου. Η μεθυλμερκαπτάνη συμβάλλει στη δυσοσμία του στόματος που προκαλείται από περιοδοντική νόσο και ουλίτιδα. Τα επίπεδα των πτητικών ενώσεων θείου στην αναπνοή έχει αποδειχθεί ότι συσχετίζονται θετικά με το βάθος του περιοδοντικού θύλακα, τον αριθμό των θυλάκων και το εάν οι θύλακες αιμορραγούν όταν εξετάζονται. Πράγματι, οι πτητικές ενώσεις θείου συμβάλλουν στη φλεγμονή και τη βλάβη των ιστών που είναι χαρακτηριστικό της περιοδοντικής νόσου. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι οι ασθενείς με περιοδοντική νόσος δυσοσμία του στόματος και δεν έχουν όλοι οι ασθενείς με δυσοσμία του στόματος περιοδοντική νόσο. Αν και οι ασθενείς με περιοδοντική νόσο είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από δυσοσμία του στόματος από το γενικό πληθυσμό, το σύμπτωμα της δυσοσμίας του στόματος αποδείχθηκε ότι σχετίζονται πιο έντονα με τον βαθμό επικάλυψης της γλώσσας παρά με τη σοβαρότητα της περιοδοντικής νόσου. Ένα άλλο πιθανό σύμπτωμα της περιοδοντικής νόσου είναι η κακή γεύση, η οποία δεν συνοδεύει απαραίτητα μια δυσοσμία που είναι ανιχνεύσιμη από άλλους.

    Άλλες λιγότερο συχνές αναφερόμενες αιτίες από το στόμα περιλαμβάνουν:

    • Βαθιές τερηδονικές βλάβες (οδοντική τερηδόνα) – που προκαλούν εντοπισμένη πρόσκρουση και στασιμότητα της τροφής
    • Πρόσφατες υποδοχές εξαγωγής δοντιών – ο θρόμβος αίματος παρέχει έναν ιδανικό βιότοπο για πολλαπλασιασμό βακτηρίων
    • Μεσοδοντική παραμονή τροφίμων – (το φαγητό πιέζεται προς τα κάτω ανάμεσα στα δόντια) – αυτό μπορεί να οφείλεται σε ελλείψεις δοντιών, σε κλίση, σε απόσταση μεταξύ τους ή σε συνωστισμό δοντιών ή σε κακώς τοποθετημένα οδοντικά σφραγίσματα. Τα υπολείμματα τροφών παγιδεύονται, υφίστανται αργή βακτηριακή σήψη και απελευθέρωση δύσοσμων πτητικών ενώσεων. Επίσης, προκαλείται μια τοπική περιοδοντική αντίδραση, που χαρακτηρίζεται από οδοντικό πόνο που ανακουφίζεται με τον καθαρισμό της περιοχής με μεσοδόντιο βουρτσάκι ή νήμα.
    • Οι ακρυλικές οδοντοστοιχίες (πλαστικά ψεύτικα δόντια) – οι ανεπαρκείς πρακτικές υγιεινής της οδοντοστοιχίας, όπως ο μη καθαρισμός και η αφαίρεση της πρόθεσης κάθε βράδυ, μπορεί να προκαλέσουν δυσοσμία από το ίδιο το πλαστικό ή από το στόμα καθώς η μικροχλωρίδα ανταποκρίνεται στο αλλοιωμένο περιβάλλον. Το πλαστικό είναι στην πραγματικότητα πορώδες και η επιφάνεια προσαρμογής είναι συνήθως ακανόνιστη, σμιλεμένη για να ταιριάζει στη στοματική ανατομία. Αυτοί οι παράγοντες προδιαθέτουν σε κατακράτηση βακτηρίων και ζυμομυκήτων, η οποία συνοδεύεται από μια τυπική μυρωδιά.
    • Στοματικές λοιμώξεις
    • Στοματικό έλκος
    • Νηστεία
    • Στρες/άγχος
    • Εμμηνορροϊκός κύκλος – στα μέσα του κύκλου και κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, υπάρχουν αυξημένες πτητικές ενώσεις θείου στην αναπνοή στις γυναίκες.
    • Κάπνισμα – Το κάπνισμα συνδέεται με την περιοδοντική νόσο, η οποία είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία δυσοσμίας του στόματος. Το κάπνισμα έχει επίσης πολλές άλλες αρνητικές επιπτώσεις στο στόμα, από αυξημένα ποσοστά οδοντικής τερηδόνας έως προκακοήθεις βλάβες και ακόμη και καρκίνο του στόματος.
    • Αλκοόλ
    • Τρόφιμα που περιέχουν θείο – π.χ. κρεμμύδι, σκόρδο, λάχανο, κουνουπίδι και ραπανάκι κ.ά. Τα τρόφιμα αυτά μπορεί να αφήσουν δύσοσμα υπολείμματα στο στόμα, τα οποία υπόκεινται σε βακτηριακή σήψη και απελευθέρωση πτητικών ενώσεων θείου. Ωστόσο, τα θειώδη τρόφιμα μπορεί επίσης να προκαλέσουν δυσοσμία του στόματος μέσω του μηχανισμού της δυσοσμίας του στόματος που μεταδίδεται από το αίμα.
    • Φάρμακα – συχνά τα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν ξηροστομία (ξηροστομία) που έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη μικροβιακή ανάπτυξη στο στόμα.
    • Μύτη και ιγμόρεια - Ο αέρας που εξέρχεται από τα ρουθούνια έχει μια πικάντικη οσμή που διαφέρει από τη στοματική οσμή. Η μυρωδιά της μύτης μπορεί να οφείλεται σε λοιμώξεις των κόλπων ή σε ξένα σώματα. Η δυσοσμία του στόματος αναφέρεται συχνά ως σύμπτωμα της χρόνιας ρινοκολπίτιδας.
    • Αμυγδαλές - Οι αμυγδαλές είναι η πιο σημαντική αιτία δυσοσμίας του στόματος μετά το στόμα. Περίπου το 3% των περιπτώσεων δυσοσμίας του στόματος σχετίζονταν με τις αμυγδαλές. Οι παθήσεις των αμυγδαλών που μπορεί να σχετίζονται με δυσοσμία του στόματος περιλαμβάνουν τη χρόνια αμυγδαλίτιδα (το υλικό που μοιάζει με τυρί και μπορεί να εκκριθεί από την αμυγδαλική κρύπτη), την αμυγδαλολιθίαση (πέτρες αμυγδαλών) και σπανιότερα το περιαμυγδαλικό απόστημα, την ακτινομυκητίαση, τις μυκητιασικές λοιμώξεις, τις φλεγμονές, το μυοϊνοβλαστικό όγκο κ.ά.
    • Οισοφάγος - Ο κάτω οισοφαγικός σφιγκτήρας, που είναι η βαλβίδα μεταξύ του στομάχου και του οισοφάγου, μπορεί να μην κλείνει σωστά λόγω διαφραγματοκήλης επιτρέποντας στο οξύ να εισέλθει στον οισοφάγο και στα αέρια να διαφύγουν στο στόμα. Το εκκολπώματα του Zenker μπορεί επίσης να οδηγήσει σε δυσοσμία του στόματος λόγω αλλοίωσης της τροφής που κατακρατείται στον οισοφάγο.
    • Στομάχι - Το στομάχι θεωρείται από τους περισσότερους ερευνητές ως μια πολύ ασυνήθιστη πηγή κακής αναπνοής. Ο οισοφάγος είναι ένας κλειστός και συσπασμένος σωλήνας και η συνεχής ροή αερίων ή σάπιων ουσιών από το στομάχι υποδηλώνει ένα πρόβλημα υγείας, όπως η παλινδρόμηση η σοβαρή ώστε να ανασύρει το περιεχόμενο του στομάχου ή ένα συρίγγιο μεταξύ του στομάχου και του οισοφάγου, το οποίο θα έχει περισσότερες σοβαρές εκδηλώσεις εκτός από την άσχημη μυρωδιά. Στην περίπτωση του αλλυλμεθυλοσουλφιδίου (το υποπροϊόν της πέψης του σκόρδου), η οσμή δεν προέρχεται από το στομάχι, αφού δεν μεταβολίζεται εκεί.

    Bad Breath

    • Συστηματικά νοσήματα - Υπάρχουν μερικές συστηματικές (μη στοματικές) παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν δυσοσμία στην αναπνοή, αλλά αυτές είναι σπάνιες στον γενικό πληθυσμό. Τέτοιες είναι:
    1. Fetor hepaticus: παράδειγμα ενός σπάνιου τύπου κακοσμίας που προκαλείται από χρόνια ηπατική ανεπάρκεια.
    2. Λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος (λοιμώξεις βρόγχων και πνευμόνων).
    3. Νεφρικές λοιμώξεις και νεφρική ανεπάρκεια.
    4. Καρκίνωμα.
    5. Τριμεθυλαμινουρία («σύνδρομο οσμής ψαριού»).
    6. Σακχαρώδης διαβήτης.
    7. Μεταβολικές καταστάσεις, π.χ. με αποτέλεσμα αυξημένο διμεθυλοσουλφίδιο του αίματος.

    Τα άτομα που πλήττονται από τις παραπάνω παθήσεις συχνά εμφανίζουν επιπρόσθετα, πιο διαγνωστικά συμπτώματα από ό,τι η κακοσμία από μόνη της.

    Παραληρηματική δυσοσμία του στόματος

    Το ένα τέταρτο των ανθρώπων που αναζητούν επαγγελματική συμβουλή για την κακοσμία του στόματος έχουν υπερβολική ανησυχία ότι έχουν κακοσμία, γνωστή ως δυσοσμία του στόματος, παραληρηματική δυσοσμία του στόματος ή ως εκδήλωση του συνδρόμου οσφρητικής αναφοράς. Είναι σίγουροι ότι έχουν κακοσμία, αν και πολλοί δεν έχουν ζητήσει από κανέναν αντικειμενική γνώμη. Η κακοσμία του στόματος μπορεί να επηρεάσει σοβαρά τη ζωή περίπου 0,5-1,0% του ενήλικου πληθυσμού.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Η αυτοαξιολόγηση της δυσοσμίας δεν είναι εύκολη λόγω των προκατειλημμένων αντιλήψεων για το πόσο κακή πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι. Μερικοί άνθρωποι υποθέτουν ότι έχουν κακή αναπνοή λόγω κακής γεύσης (μεταλλική, ξινή, κοπράνων κ.λπ.), ωστόσο η κακή γεύση θεωρείται κακός δείκτης. Οι ασθενείς συχνά κάνουν αυτοδιάγνωση ρωτώντας έναν στενό φίλο. Μια δημοφιλής μέθοδος για τον προσδιορισμό της κακής αναπνοής στο σπίτι είναι να γλείφετε το πίσω μέρος του καρπού, να αφήσετε το σάλιο να στεγνώσει για ένα ή δύο λεπτά και να μυρίσετε το αποτέλεσμα. Αυτό το τεστ οδηγεί σε υπερεκτίμηση. Ένας καλύτερος τρόπος είναι να ξύνετε ελαφρά το πίσω μέρος της γλώσσας με ένα πλαστικό κουτάλι μιας χρήσης και να μυρίζετε τα υπολείμματα ξήρανσης. Οι δοκιμές που χρησιμοποιούν μια χημική αντίδραση για τον έλεγχο της παρουσίας πολυαμινών και ενώσεων θείου στα επιχρίσματα γλώσσας είναι  διαθέσιμα. Δεδομένου ότι η οσμή της αναπνοής αλλάζει σε ένταση κατά τη διάρκεια της ημέρας ανάλογα με πολλούς παράγοντες, μπορεί να απαιτούνται πολλαπλές συνεδρίες δοκιμών.

    Τεστ κακοσμίας στόματος

    Εάν η κακοσμία του στόματος είναι επίμονη και όλοι οι  ιατρικοί και οδοντιατρικοί παράγοντες έχουν αποκλειστεί, απαιτείται εξειδικευμένος έλεγχος και θεραπεία. 

    • Halimeter: φορητή οθόνη θειούχων που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των επιπέδων εκπομπών θείου (συγκεκριμένα, υδρόθειο) στον αέρα του στόματος. Όταν χρησιμοποιείται σωστά, αυτή η συσκευή μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική στον προσδιορισμό των επιπέδων ορισμένων βακτηρίων που παράγουν θειώδη πτητικά αέρια. Ωστόσο, έχει μειονεκτήματα στις κλινικές εφαρμογές. Για παράδειγμα, άλλα κοινά σουλφίδια (όπως η μερκαπτάνη) δεν καταγράφονται τόσο εύκολα και μπορούν να παρουσιαστούν εσφαλμένα στα αποτελέσματα των δοκιμών. Ορισμένες τροφές όπως το σκόρδο και τα κρεμμύδια παράγουν θείο στην αναπνοή για έως και 48 ώρες και μπορεί να οδηγήσουν σε ψευδείς ενδείξεις. Το Halimeter είναι επίσης πολύ ευαίσθητο στο αλκοόλ, επομένως θα πρέπει να αποφεύγεται η κατανάλωση αλκοόλ ή η χρήση στοματικών πλύσεων που περιέχουν αλκοόλ για τουλάχιστον 12 ώρες πριν από την εξέταση. Αυτό το αναλογικό μηχάνημα χάνει την ευαισθησία του με την πάροδο του χρόνου και απαιτεί περιοδική επαναβαθμονόμηση για να παραμείνει ακριβές.
    • Αέρια χρωματογραφία: Αυτή η τεχνολογία έχει σχεδιαστεί για να μετράει ψηφιακά τα μοριακά επίπεδα των κύριων θειωδών πτητικών αερίων σε ένα δείγμα αέρα στο στόμα (όπως υδρόθειο, μεθυλμερκαπτάνη και διμεθυλοσουλφίδιο). Είναι ακριβές στη μέτρηση των συστατικών θείου της αναπνοής και παράγει οπτικά αποτελέσματα σε μορφή γραφήματος μέσω της διεπαφής υπολογιστή. Δοκιμή BANA: αυτή η δοκιμή στοχεύει στην εύρεση των επιπέδων του σάλιου ενός ενζύμου που υποδηλώνει την παρουσία ορισμένων βακτηρίων που σχετίζονται με τη δυσοσμία του στόματος.
    • Δοκιμή β-γαλακτοσιδάσης: Τα επίπεδα του σάλιου αυτού του ενζύμου συσχετίζονται με την κακοσμία του στόματος.

    Αν και τέτοια όργανα και εξετάσεις χρησιμοποιούνται ευρέως, η πιο σημαντική μέτρηση της κακοσμίας του στόματος (το χρυσό πρότυπο) είναι η πραγματική οσμή και η βαθμολόγηση του επιπέδου και του τύπου της οσμής που πραγματοποιούνται από εκπαιδευμένους ειδικούς ("οργανοληπτικές μετρήσεις"). Το επίπεδο της οσμής συνήθως αξιολογείται σε μια κλίμακα έντασης έξι σημείων.

    ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ

    Η ταξινόμηση προϋποθέτει τρεις κύριες υποδιαιρέσεις του συμπτώματος της δυσοσμίας του στόματος, δηλαδή τη γνήσια δυσοσμία του στόματος, την ψευδοχαλίτωση και τη μη γνήσια δυσοσμία του στόματος. 

    • Γνήσια δυσοσμία του στόματος Α.
    • Φυσιολογική δυσοσμία του στόματος Β.
    • Παθολογική δυσοσμία του στόματος - (i) Στοματική - (ii) Εξωστοματική
    • Ψευδοχαλίτωση
    • Χαλιτοφοβία

    Αυτή η ταξινόμηση εστιάζει μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου υπάρχει γνήσια δυσοσμία του στόματος

    • Ενδοστοματική δυσοσμία του στόματος
    • Εξωστοματική δυσοσμία του στόματος Α.
    • Δυσοσμία στόματος - (i) Συστηματικά νοσήματα - (ii) Μεταβολικά νοσήματα - (iii) Τρόφιμα - (iv) Φαρμακευτική αγωγή Β.
    • Μη αιματογενής δυσοσμία του στόματος - (i) Ανώτερη αναπνευστική οδός - (ii) Κατώτερη αναπνευστική οδός

    Η δυσοσμία του στόματος μπορεί να χωριστεί ανάλογα με τον χαρακτήρα της οσμής σε 3 ομάδες:

    • "Θείου ή κοπρανώδης" που προκαλείται από πτητικές ενώσεις θείου, κυρίως μεθυλομερκαπτάνη, υδρόθειο και διμεθυλοσουλφίδιο.
    • «Φρουτώδης» που προκαλείται από την κετόνη, που υπάρχει στον διαβήτη.
    • "Ούρων-όπως ή αμμωνιακή" που προκαλείται από την αμμωνία, τη διμεθυλαμίνη και την τριμεθυλαμίνη, που υπάρχουν στην τριμεθυλαμινουρία και την ουραιμία.

    Ταξινόμηση βάσει αιτιών:

    • Τύπος 0 (φυσιολογικός)
    • Τύπος 1 (από το στόμα)
    • Τύπος 2 (από τους αεραγωγούς)
    • Τύπος 3 (γαστροοισοφαγικός)
    • Τύπος 4 (αιματογενής)
    • Τύπος 5 (υποκειμενικός)

    Οποιοδήποτε σύμπτωμα δυσοσμίας του στόματος είναι δυνητικά το άθροισμα αυτών των τύπων σε οποιονδήποτε συνδυασμό, που επιτίθεται στη φυσιολογική οσμή που υπάρχει σε όλα τα υγιή άτομα.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ

    • Θεραπεία κάθε ειδικού αιτίου που ανακαλύπτεται 
    • Βεβαιώστε (αν είναι δυνατόν) την καλοήθη φύση της διαταραχής

    Οι προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κακοσμίας του στόματος μπορεί να περιλαμβάνουν φυσικά ή χημικά μέσα για τη μείωση των βακτηρίων στο στόμα, προϊόντα για την κάλυψη της δυσοσμίας ή χημικές ουσίες για την αλλαγή της οσμής. Πολλές διαφορετικές παρεμβάσεις έχουν προταθεί και δοκιμαστεί, όπως οδοντόκρεμες, στοματικά διαλύματα, λέιζερ, βούρτσισμα γλώσσας και στοματικές εκπλύσεις. Συνιστάται σε όσους κάνουν χρήση προϊόντων καπνού να σταματήσουν. Επίσης, απαιτούνται διατροφικές αλλαγές και το μάσημα τσίχλας.

    • Το βούρτσισμα των δοντιών μπορεί να βοηθήσει. Ακόμη απαιτείται καθαρισμός της γλώσσας. Το οδοντικό νήμα είναι κι αυτό χρήσιμο.
    • Στοματικά διαλύματα. Τα αντιβακτηριακά στοματικά διαλύματα μπορεί να βοηθήσουν. Τα στοματικά διαλύματα περιέχουν συχνά αντιβακτηριακούς παράγοντες, όπως χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο, χλωρεξιδίνη, γλυκονικό ψευδάργυρο, χλωριούχο ψευδάργυρο, γαλακτικό ψευδάργυρο, υπεροξείδιο του υδρογόνου, διοξείδιο του χλωρίου, φθοριούχο αμίνη, φθοριούχο κασσίτερο, ινοσιτόλη, και αιθέρια έλαια. Η λιστερίνη είναι ένα από τα γνωστά στοματικά διαλύματα που αποτελείται από διαφορετικά αιθέρια έλαια.
    • Άλλα σκευάσματα που περιέχουν φυτικά προϊόντα και προβιοτικά χρησιμοποιούνται. Το χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο και η χλωρεξιδίνη μπορούν να λεκιάσουν προσωρινά τα δόντια.
    • Εάν υπάρχει ασθένεια των ούλων και τερηδόνα, συνιστάται να αντιμετωπισθούν.
    • Εάν πιστεύεται ότι εξωστοματικές ασθένειες συμβάλλουν στο πρόβλημα απαιτείται η θεραπεία τους.
    • Η συμβουλευτική μπορεί να είναι χρήσιμη σε όσους πιστεύουν λανθασμένα ότι έχουν κακή αναπνοή.
    • Η κακοσμία του στόματος (σα ναφθαλίνη, κόπρανα, σάπια αυγά, να είναι γλυκιά, φρουτώδης ή σα ψαριού). Όλα τα είδη κακοσμίας του στόματος μπορεί να προκληθούν από μια υποκείμενη ασθένεια. Συνιστάται η θεραπεία αυτών των υποκείμενων ασθενειών.
    • Προτείνεται η καλή στοματική υγιεινή.

    Τα κατάλληλα προϊόντα για την κακοσμία στόματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για την κακοσμία στόματος

    Fix Bad Breath on the Spot Step 17

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τζίντζερ για δροσερή αναπνοή

    Μήπως έχετε πέτρες στις αμυγδαλές;

    Κακοσμία του στόματος

    Άνηθος

    Η περιοδοντίτιδα

    Οι καλύτερες βιταμίνες για την ουλίτιδα 

    Οι βιταμίνες για τα δόντια

    Γλιστρίδα και υγεία

    Φροντίδα δοντιών αναλόγως της ηλικίας των παιδιών

    Υγεία των δοντιών

    Υγεία των ούλων σε παχύσαρκα άτομα

    Προβιοτικά για καλή στοματική υγιεινή

    Τα μυστικά μιας οδοντόβουρτσας

    Στοματίτιδα

    Η περιοδοντίτιδα επηρεάζει την καρδιά

    Στοματικό διάλυμα για την στοματίτιδα

    Στοματική υγιεινή εγκύων

    Το καλύτερο φάρμακο για την ξηροστομία

    Στοματικό διάλυμα για την περιοδοντίτιδα

    Οστικά μοσχεύματα στις γνάθους

    Σε τι ηλικία πρέπει να γίνεται η ορθοδοντική θεραπεία

    Οδοντιατρική στην αρχαία Αίγυπτο

    Ουλοπλαστική

    Πώς η ουλίτιδα προκαλεί προβλήματα στη στύση

    Πώς θεραπεύει το μπλε χρώμα

    Η περιοδοντίτιδα έχει μεγάλη σχέση με την αθηροσκλήρωση

    Χιτοζάνη

    Εμφυτεύματα δοντιών

    Φωτοθεραπεία με χρώματα

    Γιατί ματώνουν τα ούλα;

    Το μινθέλαιο

    Δυσγευσία

    H βλεννογονίτιδα

    Λευκοπλακία στόματος

    Αν μυρίζει η αναπνοή σας

    Υγεία των ούλων σε παχύσαρκα άτομα

    Tι να κάνετε για το ροχαλητό

    www.emedi.gr

     

  • Νόσος των Λεγεωναρίων Νόσος των Λεγεωναρίων

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη νόσο των Λεγεωναρίων

    Σα νόσος των Λεγεωναρίων χαρακτηρίσθηκε μία επιδημία λοίμωξης του κατώτερου αναπνευστικού που εμφανίσθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1976 σε βετεράνους πολέμου.

    Το υπεύθυνο βακτηρίδιο απομονώθηκε και ονομάστηκε Legionella pneumophila και μπορεί να προκαλέσει πνευμονία ή γριπώδη συνδρομή

    Επικρατέστερη ηλικία: 15 μηνών - 84 χρόνων, μεγαλύτερη συχνότητα μετά την ηλικία των 50 χρόνων 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες > Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    • Η νόσος ποικίλλει από ασυμπτωματική ορομετατροπή, ήπια εμπύρετη έως βαριά πνευμονία
    • Χρόνος επώασης 2-10 ημέρες
    • Πυρετός, ρίγη
    • Κακουχία, αδυναμία, ληθαργικότητα
    • Ανορεξία
    • Μυαλγίες 
    • Κεφαλαλγία
    • Υδαρείς διάρροιες σε ποσοστό έως 50%
    • Ναυτία και έμετοι στο 10-20%
    • Ξηρός βήχας που μπορεί να γίνει παραγωγικός 
    • Πλευριτικός πόνος σε ποσοστό έως 33%
    • Σχετική βραδυκαρδία σε ποσοστό έως 67% των ασθενών 
    • Νευροψυχιατρικά συμπτώματα όπως σύγχυση, διαταραχές του προσανατολισμού, θόλωση της διάνοιας, κατάθλιψη, ψευδαισθήσεις, αϋπνία, σπασμοί έως και στο 25%
    • Υπονατριαιμία
    • Υποφωσφαταιμία
    • Αύξηση τρανσαμινασών

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    • Η Legionella pneumophila είναι ένας ασθενής Gram (-) μικροοργανισμός που βρίσκεται σε αφθονία στο έδαφος και το νερό και εισέρχεται στον οργανισμό με την εισπνοή μολυσμένων νεφελοποιητών

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    • Κάπνισμα 
    • Κατανάλωση οινοπνεύματος 
    • Ανοσοκαταστολή 
    • Χρόνιες καρδιοπνευμονικές παθήσεις 
    • Χειρουργική επέμβαση 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    Άλλες βακτηριδιακές πνευμονίες, άτυπες πνευμονίες από μυκόπλασμα και χλαμύδια, ιογενείς πνευμονίες 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πτύελα:

    • Άμεσος ανοσοφθορισμός, 25-80% ευαισθησία
    • DNA ανιχνευτές 70% ευαισθησία 
    • Καλλιέργειες 50-90% ευαισθησία

    Ραδιοανοσοενζυμική δοκιμασία στα ούρα:

    • > 90% ευαισθησία και ειδικότητα
    • Ειδικά για την τυποποίηση του ορότυπου 1 της L. pneumophila (το οποίο ευθύνεται για το70-80% των περιστατικών)

    Αίμα:

    • Έμμεσος ανοσοφθορισμός 56% ευαισθησία σε 3 εβδομάδες και 90% ευαισθησία μετά από 6 εβδομάδες (τίτλοι οξείας φάσης και ανάρρωσης/ορομετατροπή)
    • Καλλιέργειες 20% ευαισθησία 

    Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης ή PCR

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Ο άμεσος ανοσοφθορισμός μπορεί να εμφανίσει διασταυρούμενη αντίδραση με ψευδομονάδα Bacteroides, E. coli, αιμόφιλο

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    Πολυεστιακή πνευμονία με κυψελίτιδα και βρογχιολίτιδα, με ινώδη πλευρίτιδα και πιθανά με ορώδη ή οροαιματηρή πλευριτική συλλογή

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    Χρώσεις αργύρου και Gimenez πνευμονικού ιστού/δειγμάτων

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Ακτινογραφία θώρακα:

    • Χωρίς ειδικά ευρήματα για Legionella
    • Συνήθως κατά τόπους κυψελιδική διήθηση του κάτω λοβού με πύκνωση 
    • Πλευριτική συλλογή έως και στο 50%
    • Μπορεί να χρειαστούν 1-4 μήνες για να εξαφανιστούν τα ευρήματα από την ακτινογραφία

    legionnaires disease overview 4175995 5c0f2a28c9e77c0001c970a3

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    Διατραχειακή αναρρόφηση ή βρογχοσκόπηση για λήψη πτυέλων/πνευμονικού ιστού

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Η βαρύτητα της νόσου και η ύπαρξη κατάλληλης υποδομής στο εξωτερικό ιατρείο θα καθορίσουν αν δεν νοσηλευθεί ή όχι ο ασθενής 

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Υποστηρικτική θεραπεία 
    • Διατήρηση της οξυγόνωσης, της ενυδάτωσης και της ηλεκτρολυτικής ισορροπίας παράλληλα με την χορήγηση αντιβιοτικών 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Όση ανέχεται ο ασθενής 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Όση ανέχεται ο ασθενής 

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Ενημερώστε τους ασθενείς για τα μέτρα πρόληψης/αποφυγής, για την ελαχιστοποίηση των παραγόντων κινδύνου και αν ήδη υπάρχει λοίμωξη για την αναμενόμενη πορεία της νόσου

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΣΟΥ ΛΕΓΕΩΝΑΡΙΩΝ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Ερυθρομυκίνη 30-60 mg/kg/ημέρα ΡΟ ή ΕΦ σε 4 δόσεις για 10-21 ημέρες 
    • Επιπρόσθετα χορηγείται ριφαμπικίνη 600 mg κάθε 12 ώρες ΡΟ ή ΕΦ μαζί με ερυθρομυκίνη σε ασθενείς με βαριά νόσο

    Σημαντικές πιθανές αλληλεπιδράσεις:

    • Η ερυθρομυκίνη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα θεοφυλλίνης, καρβαμαζεπίνης και διγοξίνης και τη δράση των από του στόματος αντιπηκτικών 
    • Η ριφαμπικίνη μπορεί να μειώσει τη δράση των από του στόματος αντιπηκτικών, στεροειδών, διξοξίνης, κινιδίνης, αντισυλληπτικών χαπιών και υπογλυκαιμικών παραγόντων 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    • Οι τετρακυκλίνες μπορεί να χορηγηθούν μαζί με τη ριφαμπικίνη
    • Δοξυκυκλίνη ΕΦ 200 mg κάθε 12 ώρες x 2, μετά 100 mg x 2 ή από το στόμα 200 mg x 1, μετά 100 mg x 2
    • Η τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη, η ιμιπενέμη και οι κινολόνες μπορούν επίσης να είναι αποτελεσματικές 
    • Τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη ΕΦ ή από το στόμα ΤΜΡ 5 mg/kg κάθε 8 ώρες
    • Οφλοξασίνη ΕΦ ή από το στόμα 400 mg κάθε 12 ώρες ή από το στόμα 500 mg κάθε 12 ώρες
    • Άλλα μακρολίδια (κλαριθρομυκίνη) ή αζαλίδες (αζιθρομυκίνη)
    • Κλαριθρομυκίνη από το στόμα 250 mg x 2

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Η αναπνευστική λειτουργία, η κατάσταση ενυδάτωσης και το ηλεκτρολυτικό ισοζύγιο πρέπει να παρακολουθούνται στενά 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Η μόλυνση του νερού προλαμβάνεται με υπερχλωρίωση και ζέσταμα στους 60-70°C

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αφυδάτωση 
    • Υπονατριαιμία
    • Αναπνευστική ανεπάρκεια που απαιτεί μηχανική υποστήριξη 
    • Ενδοκαρδίτιδα 
    • Διάχυτη ενδαγγειακή πήξη
    • Νεφρική ανεπάρκεια 
    • Σύνδρομο ανεπάρκειας πολλαπλών οργάνων
    • Κώμα 
    • Θάνατος στο 10% των μη ανοσοκατασταλμένων ασθενών υπό αγωγή και έως και στο 80% των ανοσοκατασταλμένων ασθενών χωρίς αγωγή 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    Η ανάρρωση ποικίλλει, μερικοί ασθενείς εμφανίζουν γρήγορη βελτίωση με πτώση του πυρετού σε 3-5 ημέρες και ίαση σε 6-10 ημέρες, ενώ σε άλλους η πορεία είναι παρατεταμένη, παρά τη θεραπευτική αγωγή 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Πιο σπάνια

    Γηριατρικό: Συχνότερη πάνω από τα 50

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    legionnaires disease featured image

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Άτυπη πνευμονία

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Νόσοι υψομέτρου Νόσοι υψομέτρου

    Χρήσιμες πληροφορίες για τις νόσους υψομέτρου

    Η νόσος από υψόμετρο είναι ένα φάσμα ιατρικών προβλημάτων που ξεκινούν από ήπια δυσφορία έως μοιραία νόσο, που μπορεί να προκύψει με την ανάβαση σε μεγάλο υψόμετρο.

    Μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανομένων των πιο έμπειρων και ασκημένων ατόμων που αναρριχώνται σε υψόμετρο πάνω από περίπου 8.000 πόδια.

    Αρκετοί παράγοντες φαίνεται να είναι σημαντικοί σε συνδυασμό με το υψόμετρο: το πόσο διαρκεί η ανάβαση, το ύψος της και η διάρκεια της παραμονής.

    Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία στην ανταπόκριση από άτομο σε άτομο και η αντίδραση του κάθε ατόμου μπορεί να ποικίλλει από ανάβαση σε ανάβαση.

    • Οξεία νόσος των ορέων: Ξεκινά μέσα σε 4 έως 6 ώρες μετά την άφιξη στο υψόμετρο, σπάνια σε κάτω από 8.000 πόδια και επηρεάζει κυρίως πάνω από 10.000 πόδια
    • Πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο: Μη φυσιολογική συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες. Ξεκινά μέσα σε 24 έως 96 ώρες μετά την άφιξη στο υψόμετρο. Σπάνια κάτω από 8.000 πόδια αλλά επηρεάζει περισσότερο από το 10% των ατόμων πάνω από τα 14.500 πόδια
    • Εγκεφαλικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο: Υποδεικνύει οίδημα εγκεφάλου. Είναι το λιγότερο συχνό αλλά το πιο σοβαρό από τη νόσο από μεγάλο υψόμετρο εφ' όσον μπορεί να καταλήξει σε μόνιμη βλάβη (τραύμα) ή θάνατο. Εμφανίζεται μέσα σε 48 έως 72 ώρες μετά την άφιξη στο υψόμετρο. Σπάνια κάτω από 12.000 πόδια 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Πνευμονικό, Καρδιαγγειακό, Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Οποιαδήποτε ηλικία (νεαροί αναρριχητές σε καλή κατάσταση έχουν υψηλότερη επίπτωση στη νόσο από υψόμετρο, πιθανώς επειδή πιέζουν περισσότερο του εαυτούς τους

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    Οξεία νόσος των ορέων, ήπια έως σοβαρά συμπτώματα:

    • Πονοκέφαλος 
    • Έλλειψη ενέργειας και όρεξης 
    • Ήπια ναυτία
    • Ζάλη 
    • Αδυναμία
    • Αϋπνία

    Οξεία νόσος των ορέων, σοβαρά συμπτώματα:

    • Έντονος πονοκέφαλος 
    • Ευερεθιστότητα
    • Εμφανής κόπωση 
    • Βράχυνση της αναπνοής στην άσκηση 
    • Ναυτία και έμετος 
    • Μη περιοδική η φυσιολογική αναπνοή τη νύχτα (Cheyne-Stokes)
    • Αναπνευστική άπνοια

    Συμπτώματα πνευμονικού οιδήματος από μεγάλο υψόμετρο:

    • Υπερβολική βράχυνση της αναπνοής κατά την άσκηση
    • Σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Βράχυνση της αναπνοής σε ηρεμία
    • Ξηρός βήχας και/ή συρρίτουσα αναπνοή 
    • Αυξημένος καρδιακός ρυθμός και αναπνευστικός ρυθμός 
    • Έντονη περιοδική αναπνοή παρούσα τη νύχτα 
    • Υλακοειδής αναπνοή 
    • Βήχας με αφρώδη πτύελα 
    • Υγροί τρίζοντες στους πνεύμονες 
    • Σύγχυση 
    • Κώμα

    Συμπτώματα εγκεφαλικού οιδήματος από μεγάλο υψόμετρο:

    • Προοδευτικός πονοκέφαλος που δεν ανακουφίζεται με ήπια αναλγητικά 
    • Έλλειψη συντονισμού (π.χ. ανίκανος να περπατήσει από φτέρνα σε δάκτυλα)
    • Σύγχυση και περίεργη συμπεριφορά, που ακολουθείται από απώλεια συνείδησης 
    • Άλλα συμπτώματα ήπιας οξείας νόσου των ορέων, όπως ζάλη, έμετος και ευερεθιστότητα είναι συνήθως παρόντα

    ΑΙΤΙΑ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    Η φυσιολογία της νόσου από υψόμετρο δεν είναι πλήρως κατανοητή. Το θεμελιώδες πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι με την αύξηση του υψόμετρου υπάρχει μια προοδευτική μείωση της βαρομετρικής πίεσης και μια αντίστοιχα χαμηλότερη μερική πίεση και μια αντίστοιχα χαμηλότερη μερική πίεση του οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα που έχει ως αποτέλεσμα λιγότερη απελευθέρωση οξυγόνου στο αίμα

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    • Γενικά όσο γρηγορότερη και υψηλότερη είναι η ανάβαση, τόσο πιο πιθανό είναι ένα άτομο να βιώσει τα συμπτώματα της νόσου από υψόμετρο
    • Χρόνια νόσος 
    • Απώλεια συνείδησης 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού 
    • Γαστρεντερίτιδα 
    • Πνευμονία 
    • Άλλες λοιμώξεις 
    • Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
    • Κετοξέωση 
    • Πνευμονική εμβολή
    • Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Οξεία νόσος των ορέων: Οι εργαστηριακές εξετάσεις είναι μη ειδικές και σπάνια απαιτούνται για τη διάγνωση
    • Πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο: Λευκά αιμοσφαίρια - συνήθως λίγο αυξημένα - ποσοστό κατάτμησης κυττάρων φυσιολογικό 
    • Αρτηριακά αέρια αίματος - μπορεί να δείξουν υποξία, υποκαπνία, αλκάλωση 

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    Το ΗΚΓ μπορεί να δείξει μόνο φλεβοκομβική ταχυκαρδία, πιθανά υπερτροφία δεξιάς κοιλίας 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    Η ακτινογραφία θώρακος (στο πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο) δείχνει τις γραμμές Kerley και διάσπαρτες κατά τόπους διηθήσεις οιδήματος

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εξωτερικός ασθενής σε ήπια περιστατικά εσωτερικός σε σοβαρά περιστατικά 

    5fd88290e1f03c02363a55d053699643

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η θεραπεία μπορεί να προσαρμοστεί, ώστε να ταιριάζει στη σοβαρότητα της νόσου και πρέπει να επιβάλλεται από το περιβάλλον 
    • Οριστική θεραπεία είναι η κάθοδος σε χαμηλότερο υψόμετρο. Δραματική βελτίωση συμβαδίζει με ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις στο υψόμετρο (τόσο όσο σε 1.000 πόδια)
    • Οξυγόνο σε συνεχή χορήγηση 1-2 lt το λεπτό βοηθά στην ανακούφιση των συμπτωμάτων. Σε σοβαρά συμπτώματα το συνεχές οξυγόνο πρέπει να χορηγείται και η κάθοδος σε χαμηλότερο υψόμετρο είναι υποχρεωτική 

    Οξεία νόσος των ορέων:

    • Σπάνια απαιτείται κάθοδος 
    • Υγρά, ελαφρά δίαιτα, περιορισμένη δραστηριότητα

    Πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο και Εγκεφαλικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο:

    • Ο ασθενής πρέπει να θεραπεύεται με άμεση κάθοδο σε χαμηλότερο υψόμετρο. Σε μερικές περιπτώσεις ωστόσο η κακοκαιρία, η έλλειψη μεταφορικού μέσου ή οι μακρινές αποστάσεις εμποδίζουν τη άμεση κάθοδο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υποστηρικτικά μέσα όπως το οξυγόνο και η ανάπαυση στο κρεβάτι βοηθούν 
    • Θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο είναι μια άλλη αποτελεσματική και πρακτική εναλλακτική λύση, όταν η κάθοδος δεν είναι δυνατή. Ένας φορητός υπερβαρικός θάλαμος φτιαγμένος από ύφασμα που ζυγίζει μόνο 4 κιλά περίπου, μπορεί να φουσκωθεί με 2 pounds/inch2, χρησιμοποιώντας μια ποδοκίνητη αντλία. Αυτό είναι ανάλογο με μια πτώση στο υψόμετρο 5.000 πόδια περίπου. Η βελτίωση είναι συνήθως άμεση μετά την τοποθέτηση μέσα σε θάλαμο υπερβαρικού οξυγόνου 
    • Εάν ο ασθενής εισαχθεί στο νοσοκομείο, αποκλείστε κάθε άλλη πνευμονική νόσο πρώτα, προμηθευτείτε αρκετό οξυγόνο (πιθανά με διασωλήνωση ή θετική τελοεισπνευστική πίεση) ανάπαυση στο κρεβάτι, διούρηση εάν χρειάζεται και παροχέτευση δια κατάλληλης θέσεως 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Ξεκούραση έως ότου ξεκαθαρίσουν τα συμπτώματα

    ΔΙΑΙΤΑ

    Αυξημένη πρόσληψη υγρών, ελαφρά δίαιτα και αποφυγή οινοπνεύματος 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΝΟΣΩΝ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Ασπιρίνη ή κωδεΐνη μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να ανακουφίσουν τον πονοκέφαλο. Αντιβιοτικά εάν υπάρχει λοίμωξη
    • Η δεξαμεθαζόνη και η ακεταζολαμίδη έχουν χρησιμοποιηθεί για να θεραπεύσουν τους ασθενείς με σοβαρά συμπτώματα οξείας νόσου των ορέων. Η δόση της δεξαμεθαζόνης είναι 8 mg αρχικά, ακολουθούμενη από 4 mg κάθε 6 ώρες από το στόμα. Οι δόσεις της ακεταζολαμίδης έως 1,0 gr/ημέρα μπορεί να απαιτηθούν για αποτελεσματική θεραπεία
    • Η δεξαμεθαζόνη μπορεί να είναι αποτελεσματική σε ήπιο πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο
    • Τα διουρητικά δεν είναι χρήσιμα
    • Τα κορτικοστεροειδή θα πρέπει να δοθούν ακόμα και αν η αποτελεσματικότητά τους είναι αμφιλεγόμενη

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Σε ήπιες περιπτώσεις δε χρειάζεται παρακολούθηση 
    • Σε περισσότερο σοβαρές περιπτώσεις, παρακολούθηση έως την υποχώρηση των συμπτωμάτων. Εάν υπάρχει υποκείμενη καρδιοπνευμονική νόσος, παρακολουθείστε όσο χρειάζεται 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Γενικές οδηγίες:

    • Σταδιακή ανάβαση: "κατά στάδια" είναι η διαδικασία της παραμονής σε ένα ενδιάμεσο υψόμετρο (6.600 - 9.800 πόδια) για μερικές ημέρες πριν προσπαθήσετε για το τελικό υψόμετρο 
    • Συμβατική συνταγή για την αποφυγή της ασθένειας από υψόμετρο, είναι να αφήνετε μια ημέρα για ανάβαση και εγκλιματισμό για κάθε 1.000 πόδια σε αναβάσεις από 10.000 έως 14.000 πόδια (3.048 - 4.267 m). Δύο ημέρες για κάθε 1.000 πόδια σε αναβάσεις πάνω από 14.000 πόδια
    • Ανύψωση με διαδοχικούς ύπνους - Η μέγιστη προσπάθεια του τύπου "ανέβα υψηλά και κοιμήσου χαμηλά" του ορειβάτη είναι μια συνετή πρακτική για κάποιον, που ανεβαίνει σε πάνω από 12.000 πόδια 
    • Επαρκής ενυδάτωση - η αφυδάτωση αυξάνει την πιθανότητα και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων της οξείας νόσου των ορέων
    • Καλή φυσική κατάσταση 
    • Σκέψη για να κουβαλάει μαζί του βοηθητικό οξυγόνο 

    Φαρμακευτική προφύλαξη: 

    • Ακεταζολαμίδη (εάν ο ασθενής έχει ιστορικό προβλημάτων σε υψόμετρο και/ή σχεδιάζει μια γρήγορη άνοδο σε πάνω από 8.000 πόδια με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο). Η δοσολογία είναι συνήθως 25 mg από το στόμα, 2 φορές την ημέρα, ξεκινώντας 24 ώρες πριν την ανάβαση και συνεχίζοντας για 2 ή 3 ημέρες όσο είναι σε υψόμετρο. Οποιοσδήποτε με γνωστή αλλεργία στις σουλφοναμίδες πρέπει να αποφεύγει την ακεταζολαμίδη
    • Η δεξαμεθαζόνη μπορεί να ελαττώσει σημαντικά την επίπτωση και τη σοβαρότητα της οξείας νόσου των ορέων. Η δοσολογία είναι από 2 έως 4 mg κάθε 6 ώρες, ξεκινώντας από την ημέρα της ανόδου, συνεχίζοντας για 3 ημέρες στο μεγαλύτερο υψόμετρο και στη συνέχεια σταδιακά για 5 ημέρες. Αντίθετες παρενέργειες είναι ασυνήθεις 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Χωρίς θεραπεία το εγκεφαλικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο μπορεί να προκαλέσει αισθητικές και κινητικές ανεπάρκειες (ελλείμματα), σπασμούς και κώμα
    • Το πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο μπορεί να εξελιχθεί σε κυάνωση και σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας 
    • Ο ασθενής μπορεί να βιώσει αμφιβληστροειδική αιμορραγία από μεγάλο υψόμετρο - μπορεί να προκληθούν οπτικές αλλαγές, αλλά είναι συνήθως ασυμπτωματική 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Ήπια έως μέτρια οξεία νόσος των ορέων ιάται σε 1-3 ημέρες. Οι ασθενείς μπορεί να ξαναπροσπαθήσουν την ανάβαση, εφ'όσον τα συμπτώματα υποχωρήσουν 
    • Οι ασθενείς με πνευμονικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο και εγκεφαλικό οίδημα από μεγάλο υψόμετρο μπορεί να αναμένουν πλήρη ανάρρωση εφ'όσον δεν υπάρχει υποκείμενη νόσος. Δεν πρέπει να ξαναεπιχειρήσουν την ανάβαση 
    • Τα προβλήματα είναι πιθανότερο να επανεμφανισθούν σε άτομα που είχαν μια ή περισσότερες προσβολές 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: Παιδιά κάτω των 6 ετών είναι περισσότερο επιρρεπή απ'ότι οι ενήλικες 

    Γηριατρικό: Οι πιο ηλικιωμένοι είναι πιθανό να πάσχουν από χρόνιες νόσους (στεφανιαία νόσος, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια), που μπορεί να επιδεινωθούν σε υψόμετρο 6.000-8.000 πόδια 

    Άλλα: Οι γυναίκες στην προεμμηνορρυσιακή φάση είναι περισσότερο ευάλωτες 

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις νόσους υψομέτρου

    Πατήστε, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις νόσους υψομέτρου

    altitude sickness

    Διαβάστε, επίσης,

    Νόσος της αποσυμπίεσης

    Πνευμονικό οίδημα

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια

    Αν κάποιος ζει σε πεδινό μέρος έχει μεγαλύτερο κίνδυνο για καρκίνο πνεύμονα

    Να γιατί είναι απαραίτητη η ειδικότητα της αεροπορικής ιατρικής

    Αεροπορικά ταξίδια κατά την κύηση

    Μυστικά για τα παλμικά οξύμετρα

    Αθλητική εκπαίδευση σε μεγάλο υψόμετρο

    Υπερβαρικό Οξυγόνο

    www.emedi.gr

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οι κίνδυνοι από το XGEVA Πολυμυξίνη B »