Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018 08:19

Πενταμιδίνη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Χρήσιμες πληροφορίες για την πενταμιδίνη την ισοθειονική

Η πενταμιδίνη είναι φάρμακο κατά των πρωτοζώων.

Η πενταμιδίνη παρεμποδίζει τη χρησιμοποίηση του φυλλικού οξέος.

Η πενταμιδίνη είναι ένα αντιμικροβιακό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας, της λεϊσμανίασης, της μπεμπέσιωσης (πυροπλάσμωσης) και για την πρόληψη και θεραπεία της πνευμονίας (PCP)-Pneumocystis Carinii pneumonia σε άτομα με κακή ανοσολογική λειτουργία.

Στην αφρικανική τρυπανοσωμίαση χρησιμοποιείται για την πρώιμη νόσο πριν από την εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος, ως δεύτερη επιλογή μετά τη σουραμίνη.

Είναι μια επιλογή τόσο για τη σπλαχνική λεϊσμανίαση όσο και για τη δερματική λεϊσμανίαση. 

Η πενταμιδίνη μπορεί να χορηγηθεί με έγχυση σε φλέβα ή σε μυ ή με εισπνοή. 

Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της ενέσιμης μορφής: τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ο πόνος στο σημείο της ένεσης, η ναυτία, ο έμετος, η χαμηλή αρτηριακή πίεση και τα νεφρικά προβλήματα.

Συχνές παρενέργειες της εισπνεόμενης μορφής: ο συριγμός, ο βήχας και η ναυτία.

Δεν είναι σαφές εάν οι δόσεις θα πρέπει να αλλάξουν σε εκείνους με προβλήματα στα νεφρά ή στο ήπαρ.

Η πενταμιδίνη δεν συνιστάται στην αρχή της εγκυμοσύνης, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.

Η ασφάλειά της κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι ασαφής.

Η πενταμιδίνη ανήκει στην οικογένεια αρωματικών διαμιδινικών φαρμάκων.

Ενώ, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το φάρμακο δεν είναι απολύτως σαφής, πιστεύεται ότι προκαλεί μείωση της παραγωγής DNA, RNA και των πρωτεΐνών.

pentamidine 1

Ιατρικές χρήσεις πενταμιδίνης

Θεραπεία της πνευμονίας που προκαλείται από την Pneumocystis jirovecii και carinii.

Πρόληψη της πνευμονίας από Pneumocystis σε ενήλικες με HIV που έχουν ένα ή και τα δύο από τα ακόλουθα: Παλιά πνευμονία από PCP, CD4 + count ≤ 200mm³ 

Θεραπεία της λεϊσμανίασης 

Θεραπεία της αφρικανικής τρυπανοσωμίας που προκαλείται από το Trypanosoma brucei gambiense

Είναι ισχυρό αντικαρκινικό φάρμακο

Η πενταμιδίνη είναι δυνητικός ανταγωνιστής μικρού μορίου που διαταράσσει την αλληλεπίδραση μεταξύ του υποδοχέα S100P και RAGE

Στην εγκυμοσύνη συνιστάται μόνο εάν το φάρμακο trimetoprim-sulfamethoxazole αντενδείκνυται.

Οι κίνδυνοι και τα οφέλη για τη μητέρα θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη λήψη του φαρμάκου κατά το θηλασμό.

Η πενταμιδίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην πρόληψη της PCP-πνευμονίας από Pneumocystis σε παιδιά με HIV που δεν μπορούν να ανεχθούν την Trimethoprim / Sulfamethoxazole και μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν με έναν νεφελοποιητή. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε παιδιά με HIV άνω των 2 ετών όταν δεν υπάρχουν άλλες θεραπείες.

Αντενδείξεις
Ασθενείς με ιστορικό αναφυλαξίας ή υπερευαισθησίας στην ισοθειονική πενταμιδίνη.

Παρενέργειες

Συχνές

Κάψιμο, πόνος, ξηρότητα ή αίσθηση κόμπου στο λαιμό

Πόνος στο στήθος

Βήχας

Δυσκολία στην αναπνοή

Δυσκολία στην κατάποση

Εξάνθημα

Συριγμός

Σπάνιες

Ναυτία και έμετος

Πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα, που ακτινοβολεί στην πλάτη

Σοβαρός πόνος στην πλευρά του στήθους

Δύσπνοια

Άλλες

Αίμα: Η πενταμιδίνη συχνά προκαλεί λευκοπενία και λιγότερο συχνά θρομβοπενία, η οποία μπορεί να προκαλέσει συμπτωματική αιμορραγία. Έχουν περιγραφεί ορισμένες περιπτώσεις αναιμίας, ενδεχομένως σχετιζόμενες με την έλλειψη φυλλικού οξέος.

Καρδιαγγειακό σύστημα: Υπόταση, η οποία μπορεί να είναι σοβαρή. Οι σοβαρές ή θανατηφόρες αρρυθμίες και η καρδιακή ανεπάρκεια είναι αρκετά συχνές. 

Νεφροί: Το 25% εμφανίζει σημάδια νεφροτοξικότητας που κυμαίνονται από ήπια ασυμπτωματική αζωθαιμία (αυξημένη κρεατινίνη ορού και ουρία) έως μη αναστρέψιμη νεφρική ανεπάρκεια. Τα άφθονα υγρά ή η ενδοφλέβια ενυδάτωση μπορούν να αποτρέψουν τη νεφροτοξικότητα.

Ήπαρ: Τα αυξημένα ηπατικά ένζυμα σχετίζονται με την ενδοφλέβια χρήση πενταμιδίνης. Η ηπατομεγαλία και η ηπατίτιδα έχουν αντιμετωπιστεί με μακροπρόθεσμη προφυλακτική χρήση εισπνοής πενταμιδίνης.

Νευρολογικές: Αναφέρονται ζάλη, υπνηλία, νευραλγία, σύγχυση, ψευδαισθήσεις, κρίσεις και άλλες παρενέργειες. 

Πάγκρεας: Συχνά παρατηρείται υπογλυκαιμία που απαιτεί συμπτωματική θεραπεία. Από την άλλη πλευρά, η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει ή να επιδεινώσει τον σακχαρώδη διαβήτη. 

Αναπνευστικό: Βήχας και βρογχόσπασμος, που εμφανίζονται συχνότερα με την εισπνοή.

Δέρμα: Έχουν παρατηρηθεί σοβαρές τοπικές αντιδράσεις μετά από εξαγγείωση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ή μετά από ενδομυϊκή ένεση. Η ίδια η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει εξάνθημα ή σπάνια σύνδρομο Stevens-Johnson ή σύνδρομο Lyell.

Οφθαλμική δυσφορία, επιπεφυκίτιδα, ερεθισμός του λαιμού, σπληνομεγαλία, αντίδραση Herxheimer, ανισορροπίες ηλεκτρολυτών (π.χ. υπασβεστιαιμία). 

Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

Η πρόσθετη ή διαδοχική χρήση άλλων νεφροτοξικών φαρμάκων, όπως οι αμινογλυκοσίδες, η αμφοτερικίνη Β, η καπρεομυκίνη, η κολιστίνη, η πολυμυξίνη Β, η βανκομυκίνη, η φοσκαρνέτη ή η σισπλατίνη, πρέπει να αποφεύγονται εντελώς.

Μηχανισμός δράσης

Ο μηχανισμός φαίνεται να ποικίλλει ανάλογα με τους διαφορετικούς οργανισμούς και δεν είναι καλά κατανοητός. Εντούτοις, η πενταμιδίνη δρα μέσω διαφόρων μεθόδων παρεμβολής κρίσιμων λειτουργιών σε DNA, RNA, φωσφολιπίδια και στη σύνθεση πρωτεϊνών. Η πενταμιδίνη δεσμεύεται σε περιοχές πλούσιες σε αδενίνη-θυμίνη του DNA του παράσιτου Trypanosoma, σχηματίζοντας μια σταυροσύνδεση μεταξύ δύο αδενινών με τέσσερα έως πέντε ζεύγη βάσεων. Το φάρμακο αναστέλλει, επίσης, τα ένζυμα τοποϊσομεράσης στα μιτοχόνδρια του Pneumocystis jirovecii. Παρομοίως, η πενταμιδίνη αναστέλλει την τοποϊσομεράση τύπου II στα μιτοχόνδρια του παρασίτου Trypanosoma, με αποτέλεσμα τη διάσπαση του κυκλικού μιτοχονδριακού ϋΝΑ. 

Αντίσταση

Έχουν ανακαλυφθεί στελέχη του παρασίτου Trypanosoma brucei που είναι ανθεκτικά στην πενταμιδίνη. Η πενταμιδίνη εισάγεται στα μιτοχόνδρια μέσω φορέων και η απουσία αυτών των φορέων εμποδίζει το φάρμακο να φτάσει στο σημείο δράσης του. 

Φαρμακοκινητική

Απορρόφηση: Η πενταμιδίνη απορροφάται πλήρως όταν χορηγείται ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά. Όταν εισπνέεται μέσω ενός νεφελοποιητή, η πενταμιδίνη συσσωρεύεται στο βρογχοκυψελιδικό υγρό των πνευμόνων σε υψηλότερη συγκέντρωση σε σύγκριση με τις ενέσεις. Η εισπνεόμενη μορφή απορροφάται ελάχιστα στο αίμα. Η απορρόφηση είναι αναξιόπιστη όταν χορηγείται από το στόμα. 

Κατανομή: Όταν εγχέεται, η πενταμιδίνη δεσμεύεται στους ιστούς και τις πρωτεΐνες στο πλάσμα. Συσσωρεύεται στα νεφρά, το ήπαρ, τους πνεύμονες, το πάγκρεας, τον σπλήνα και τα επινεφρίδια. Επιπλέον, η πενταμιδίνη δεν φθάνει τα θεραπευτικά επίπεδα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Έχει όγκο κατανομής 286-1356 λίτρων όταν χορηγείται ενδοφλεβίως και 1658-3790 λίτρα όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Η εισπνεόμενη πενταμιδίνη εναποτίθεται, κυρίως, στο ρευστό βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης των πνευμόνων.

Μεταβολισμός: Η πενταμιδίνη μεταβολίζεται, κυρίως, από τα ένζυμα του κυτοχρώματος P450 στο ήπαρ. Έως 12% της πενταμιδίνης εξαλείφεται στα ούρα αμετάβλητη.

Αποβολή: Η πενταμιδίνη έχει μέσο χρόνο ημιζωής 5-8 ώρες όταν χορηγείται ενδοφλέβια και 7-11 ώρες όταν χορηγείται ενδομυϊκά. Ωστόσο, αυτά μπορεί να αυξηθούν με σοβαρά νεφρικά προβλήματα.  Η πενταμιδίνη μπορεί να παραμείνει στο σύστημα για 8 μήνες μετά την πρώτη ένεση.

Χημεία

Η  πενταμιδίνη για ένεση διατίθεται στο εμπόριο ως λυοφιλοποιημένη, λευκή κρυσταλλική σκόνη για ανασύσταση με αποστειρωμένο νερό ή 5% δεξτρόζη. Μετά την ανασύσταση, το μίγμα πρέπει να είναι απαλλαγμένο από αποχρωματισμό και καθίζηση. Η ανασύσταση με χλωριούχο νάτριο πρέπει να αποφεύγεται λόγω του σχηματισμού ιζημάτων. Τα ενδοφλέβια διαλύματα πενταμιδίνης μπορούν να αναμειχθούν με ενδοφλέβια φάρμακα του HIV όπως η ζιδοβιδίνη και μα φάρμακα ενδοφλέβια, για την καρδιά, όπως το διλτιαζέμη. Ωστόσο, τα ενδοφλέβια διαλύματα του αντιϊκού foscarnet  και της αντιμυκητιασικής fluconazole είναι ασυμβίβαστα με την πενταμιδίνη. Για την αποφυγή παρενεργειών που σχετίζονται με την ενδοφλέβια χορήγηση, το διάλυμα πρέπει να εγχυθεί αργά για να ελαχιστοποιηθεί η απελευθέρωση ισταμίνης.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα πρωτόζωα

pentamidine 4

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

Αντιμετώπιση οξείας διάρροιας

Η πρόπολη έχει αντιβακτηριακές ιδιότητες

Παρασίτωση από Blastocystis hominis

Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

Τα προβιοτικά προστατεύουν από τον καρκίνο

Άτυπη πνευμονία

Γαστρεντερίτιδα

Μηνιγγίτιδα

Καλά-Αζάρ

Εργαστηριακός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα

www.emedi.gr

 

 

 

Διαβάστηκε 725 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018 14:29
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Μαστοειδίτιδα Μαστοειδίτιδα

    Μαστοειδίτιδα είναι η φλεγμονή των μαστοειδών κυψελών

    Η μαστοειδίτις είναι το αποτέλεσμα μιας λοίμωξης που εκτείνεται στο κρανίο πίσω από το αυτί. Συγκεκριμένα, είναι μια φλεγμονή της επένδυσης του βλεννογόνου του μαστοειδούς άντρου και του συστήματος των μαστοειδών κυττάρων του αέρα μέσα στο μαστοειδές σύστημα.

    Το μαστοειδές οστό είναι το τμήμα του κροταφικού οστού του κρανίου που βρίσκεται πίσω από το αυτί και περιέχει ανοικτούς χώρους που περιέχουν αέρα. 

    Η μαστοειδίτιδα προκαλείται, συνήθως, από την οξεία μέση ωτίτιδα (λοίμωξη μεσαίου ωτός) και εμφανίζεται στα παιδιά. Η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί στις περιβάλλοντες δομές, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, προκαλώντας σοβαρές επιπλοκές. 

    Η επίπτωση της μαστοειδίτιδας είναι αρκετά χαμηλή, περίπου 0,004%, αν και είναι υψηλότερη στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η κατάσταση συχνότερα επηρεάζει τα παιδιά ηλικίας από δύο έως δεκατριών μηνών, όταν εμφανίζονται συχνότερα οι μολύνσεις των αυτιών. Επηρεάζεται και η μέση ηλικία. Τα αρσενικά και τα θηλυκά επηρεάζονται εξίσου.

    Τύποι μαστοειδίτιδας

    Οξεία Μαστοειδίτιδα: Οξεία πυώδης φλεγμονή, επιπλοκή της οξείας μέσης ωτίτιδας.

    Χρόνια μαστοειδίτιδα: Σχετίζεται με το χολοστεάτωμα και με χρόνια πάθηση του αυτιού.

    Συμφυτική μαστοειδίτιδα.

    Υποξεία μαστοειδίτιδα.

    Σύνδρομο Gradenigo: με παράλυση της 6ης συζυγίας, ωτόρροια και οπισθοκογχικός πόνος.

    Οξεία λιθοειδίτιδα.

    Τα συμπτώματα της μαστοειδίτιδας είναι πόνος, ευαισθησία και οίδημα στην περιοχή του μαστοειδούς οστού. Μπορεί να υπάρχει πόνος στο αυτί και η περιοχή του αυτιού και του μαστοειδούς μπορεί να είναι κόκκινη (ερυθηματώδης). Πυρετός ή πονοκεφάλοι μπορεί, επίσης, να είναι παρόντες. Τα βρέφη εμφανίζουν, συνήθως, μη ειδικά συμπτώματα, όπως ανορεξία, διάρροια ή ευερεθιστότητα. Η αποστράγγιση από το αυτί συμβαίνει σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, με καφέ έκκριση στη μαξιλαροθήκη κατά το ξύπνημα. 

    Σημεία και συμπτώματα μαστοειδίτιδας

    Ωταλγία

    Προβολή και ερυθρότητα της τυμπανικής μεμβράνης

    Οπισθοωτιαία διόγκωση και μάζα

    Οπισθοωτιαίο ερύθημα

    Οπισθοωτιαία ευαισθησία

    Απώθηση του πτερυγίου του ωτός

    Πυρετός

    Αύξηση λευκών αιμοσφαιρίων

    Θολερότητα των μαστοειδών κυψελών στις ακτινογραφίες

    Συλλογή πύου στο μέσο αυτί και τις μαστοειδείς κυψέλες με ή χωρίς καταστροφή της αρχιτεκτονικής των οστών

    Πιθανή ωτόρροια σε διάτρηση του τυμπάνου

    Υποπεριοστικό απόστημα

    Αίτια μαστοειδίτιδας

    Οξεία μέση ωτίτιδα

    Ατελώς θεραπευθείσα μέση πυώδης ωτίτιδα

    Χολοστεάτωμα

    Απόφραξη του αποχετευτικού συστήματος των μαστοειδών κυψελών

    Παράγοντες κινδύνου μαστοειδίτιδας

    Χολοστεάτωμα

    Υποτροπιάζουσα οξεία μέση ωτίτιδα

    Ανοσοκαταστολή

    Διαφορική διάγνωση μαστοειδίτιδας

    Οπισθοωτιαία φλεγμονώδης αδενοπάθεια

    Βαριά εξωτερική ωτίτιδα

    Οπισθοωτιαία κυτταρίτιδα

    Καλοήθης νεοπλασία, όπως ανευρυσματική οστική κύστη, ινώδης δυσπλασία

    Κακόηθες νεόπλασμα: ραβδομυοσάρκωμα

    Διάγνωση μαστοειδίτιδας

    Γενική αίματος και τύπος που δείχνει λευκοκυττάρωση

    Η διάγνωση της μαστοειδίτιδας γίνεται βάσει του ιατρικού ιστορικού και της φυσικής εξέτασης. Οι μελέτες απεικόνισης παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες. Η πρότυπη μέθοδος διάγνωσης είναι μέσω της σάρωσης με μαγνητική τομογραφία.

    Παθολογοανατομικά ευρήματα μαστοειδίτιδας

    Φλεγμονώδης ιστός στις μαστοειδείς κυψέλες

    Κοκκιωματώδης ιστός

    Οστεϊτιδα

    Γίνεται ακοόγραμμα

    Απεικονιστικές εξετάσεις για τη μαστοειδίτιδα

    Ακτινογραφίες μαστοειδών που δείχνουν θολερότητα μαστοειδών κυψελών

    Αξονική τομογραφία ή καλύτερα μαγνητική τομογραφία μαστοειδών κυψελών

    Παθοφυσιολογία μαστοειδίτιδας

    Τα βακτηρίδια απλώνονται από το μέσο αυτί στα μαστοειδή κύτταρα, όπου η φλεγμονή προκαλεί βλάβη στις οστικές δομές. Ο Streptococcus pneumoniae, ο Streptococcus pyogenes, ο Staphylococcus aureus, o Haemophilus influenzae και η Moraxella catarrhalis είναι οι συνηθέστεροι οργανισμοί που παρατηρούνται σε οξεία μαστοειδίτιδα. Οι οργανισμοί που σπάνια βρίσκονται είναι η Pseudomonas aeruginosa και άλλοι Gram-αρνητικοί αερόβιοι βακίλλοι και αναερόβια βακτήρια. Η P. aeruginosa, τα Enterobacteriaceae, S. aureus και αναερόβια βακτηρίδια (Prevotella, Bacteroides, Fusobacterium και Peptostreptococcus spp.) Είναι τα πιο κοινά προϊόντα  στη χρόνια μαστοειδίτιδα. Σπανίως, το είδος Mycobacterium μπορεί επίσης να προκαλέσει τη μόλυνση.

    Η μαστοειδίτιδα προκαλείται από το χολοστεάτωμα, το οποίο είναι ένας σάκος κερατινοποιητικού πλακώδους επιθηλίου στο μέσο αυτί που συνήθως προκύπτει από επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του μέσου ωτός. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, το χολοστεάτωμα μπορεί να προκαλέσει μαστοειδίτιδα, καθώς και άλλες επιπλοκές.

    mastoeiditis 4

    Θεραπεία μαστοειδίτιδας

    Προφύλαξη του αυτιού από υγρά

    Συχνός καθαρισμός του ακουστικού πόρου υπό μικροσκοπικό έλεγχο για την εξίσωση της πίεσης, τη διαβατότητα του σωληναρίου αερισμού και επαρκή παροχέτευση του μέσου ωτός

    Μυριγγοτομή και τοποθέτηση σωληναρίου αερισμού

    Λήψη υλικού για καλλιέργειες κατά τη μυριγγοτομή  

    Ενδοφλέβια αντιμικροβιακά για την αντιμετώπιση των πιο συχνών μικροβίων

    Σε υποπεριοριστικό απόστημα θα πρέπει να γίνει παρακέντηση, διάνοιξη και παροχέτευση του αποστήματος

    Η μαστοειδεκτομή εκτελείται στους ασθενείς που δεν ανταποκρίνεται στα παραπάνω μέτρα σε 18-72 ώρες ή σε αυτούς που παρουσιάζουν μηνιγγικές ή ενδοκρανιακές επιπλοκές

    Μετά από την τοποθέτηση σωληναρίου αερισμού χρησιμοποιούνται, επίσης, αντιμικροβιακές σταγόνες, τοπικά.

    Οι περισσότερες λοιμώξεις του αυτιού εμφανίζονται στα βρέφη, καθώς, οι ευσταχιανοί σωλήνες δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένοι και δεν αποστραγγίζονται εύκολα.

    Η θεραπεία της μαστοειδίτιδας περιλαμβάνει τη χορήγηση ενδοφλέβιων αντιβιοτικών. Αρχικά, δίνονται αντιβιοτικά ευρέως φάσματος, όπως η κεφτριαξόνη. Μόλις βγουν τα αποτελέσματα της καλλιέργειας μπορεί να χορηγηθούν πιο ειδικά αντιβιοτικά για τα αερόβια και αναερόβια βακτηρίδια. Μπορεί να χρειαστεί να γίνουν χειρουργικές επεμβάσεις, όπως μυρυοτομή, η μικρή τομή στην τυμπανική μεμβράνη (τύμπανο) και η εισαγωγή ενός σωλήνα τυμπανοστομίας στο τύμπανο και γίνεται αποστράγγιση του πύου από το μέσο αυτί, συμβάλλοντας στη θεραπεία της λοίμωξης. Ο σωλήνας πέφτει αυτόματα μετά από μερικές εβδομάδες έως μήνες, και η τομή θεραπεύεται φυσικά. Εάν υπάρχουν επιπλοκές ή η μαστοειδίτιδα δεν ανταποκρίνεται στις παραπάνω θεραπείες, μπορεί να χρειαστεί να εκτελεστεί μαστοειδεκτομή: μια διαδικασία στην οποία ένα τμήμα του οστού απομακρύνεται και η μόλυνση αποστραγγίζεται.

    Χορηγούνται αντιβιοτικά κατά των πιο κοινών μικροργανισμών, όπως β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος της ομάδας Α, σταφυλόκοκκος πνευμονίας και αιμόφιλος ινφλουέντζας.

    Σε ασθενείς με χολοστεάτωμα χορηγούνται αντιβιοτικά για πρωτέα, βακτηρίδια και S. Aureus και ψευδομονάδες.

    Σε ενήλικες χορηγείται ενδοφλέβια αμπικιλλίνη σε δόση 2 gr κάθε 6 ώρες ή αμπικιλλίνη/σουλφακτάμη ή κεφουροξίμη (750 mg) κάθε 8 ώρες. Σε παιδιά χορηγείται αμπικιλλίνη (100-200mg/kg την ημέρα διαiρεμένα κάθε 6 ώρες ή κεφουροξίμη 750 mg κάθε 8 ώρες.

    Επίσης, τοποθετούνται σταγόνες τοπικά, όπως, κορτισπορίνη, ωτικές σταγόνες, γενταμυκίνη και οφθαλμικό διάλυμα.

    Τέλος, μπορεί να χορηγηθούν αντιβιοτικά από το στόμα, όπως αμοξυκιλλίνη/κλαβουναλικό.

    Πρόγνωση μαστοειδίτιδας

    Με την άμεση θεραπεία, είναι δυνατό να θεραπευθεί η μαστοειδίτιδα. Η αναζήτηση ιατρικής φροντίδας πρώιμα στην έναρξη της νόσου είναι σημαντική. Ωστόσο, είναι δύσκολο για τα αντιβιοτικά να διεισδύσουν στο εσωτερικό των μαστοειδών οστών και έτσι μπορεί να μην είναι εύκολο να θεραπευτεί η λοίμωξη και μπορεί να υποτροπιάσει.

    Η μαστοειδίτιδα έχει πολλές πιθανές επιπλοκές και όλες συνδέονται με τη μόλυνση που μεταδίδεται στις γύρω δομές.

    Η απώλεια ακοής είναι πιθανή ή μπορεί να εμφανιστεί φλεγμονή του λαβυρίνθου του εσωτερικού αυτιού (λαβυρινθίτιδα), προκαλώντας ίλιγγο και μπορεί να αναπτυχθεί δακτύλιος αυτιού μαζί με την απώλεια ακοής, καθιστώντας πιο δύσκολη την επικοινωνία.

    Η λοίμωξη μπορεί, επίσης, να εξαπλωθεί στο νεύρο του προσώπου (κρανιακό νεύρο VII), προκαλώντας παράλυση του προσωπικού νεύρου, προκαλώντας αδυναμία ή παράλυση ορισμένων μυών έκφρασης του προσώπου, στην ίδια πλευρά του προσώπου.

    Άλλες επιπλοκές περιλαμβάνουν το απόστημα του Bezold, ένα απόστημα (μια συγκέντρωση πύου που περιβάλλεται από φλεγμονώδη ιστό) πίσω από τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ του λαιμού ή ένα υποπεριτόναιο απόστημα μεταξύ του περιστόρθου και του μαστοειδούς οστού (με αποτέλεσμα την τυπική εμφάνιση ενός προεξέχοντος αυτιού).

    Σοβαρές επιπλοκές προκύπτουν εάν η μόλυνση εξαπλωθεί στον εγκέφαλο. Αυτές περιλαμβάνουν τη μηνιγγίτιδα (φλεγμονή των προστατευτικών μεμβρανών που περιβάλλουν τον εγκέφαλο), επισκληρίδιο απόστημα (απόστημα μεταξύ του κρανίου και της εξωτερικής μεμβράνης του εγκεφάλου), θρομβοφλεβίτιδα φλεβωδών κόλπων εγκεφάλου (φλεγμονή των φλεβικών δομών του εγκεφάλου) ή απόστημα του εγκεφάλου. 

    Μετεγχειρητικά γίνεται ακοόγραμμα μετά την υποχώρηση της οξείας φάσης.

    Πρόληψη μαστοειδίτιδας

    Θεραπεία οξείας μέσης ωτίτιδας.

    Αντιμετώπιση της χρόνιας δυσλειτουργίας της ευσταχιανής σάλπιγγας με σωληνάρια αερισμού.

    Πρώιμη διάγνωση χολοστεατώματος.

    Επιπλοκές μαστοειδίτιδας

    Υποπεριοστικό απόστημα

    Σύνδρομο Gradenigo με παράλυση της 6ης συζυγίας, ωτόρροια και οπισθοκογχικός πόνος

    Απόστηματου Bezold

    Θρόμβωση σιγμοειδούς κόλπου

    Μηνιγγίτιδα

    Ενδοκράνιο απόστημα

    Επισκληρίδιο απόστημα

    Υποσκληρίδιο απόστημα

    Παρεγχυματικό απόστημα

    Σε βαρυκοϊα αγωγιμότητας μπορεί να χρειαστεί χειρουργική αποκατάσταση

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μαστοειδίτιδα

    Πατήστε, εδώ,για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη μαστοειδίτιδα

    mastoeiditis 3

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Η λαβυρινθίτιδα

    Μηνιγγίτιδα

    Νευροαισθητήριος βαρυκοΐα

    Μέση ωτίτιδα

    Οξεία μαστοειδίτιδα

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Κάνναβη και νόσος Huntington Κάνναβη και νόσος Huntington

    Ιατρική μαριχουάνα για τη νόσο του Huntington

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Η νόσος του Huntington είναι μια προοδευτική, μοιραία ασθένεια που προκαλείται από ένα κληρονομικό γονιδιακό ελάττωμα. Δεν υπάρχει θεραπεία και πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων προκαλούν δυσάρεστες παρενέργειες ή επιδείνωση των συμπτωμάτων. 

    Η κάνναβη για τη νόσο του Huntington, μπορεί να προσφέρει ανακούφιση των συμπτωμάτων, χωρίς τις αρνητικές παρενέργειες των αντιψυχωσικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

    dystonia 1

    Τι είναι η ασθένεια του Huntington;

    Η ασθένεια του Huntington είναι μια θανατηφόρα γενετική ασθένεια που επηρεάζει τη λειτουργία του ασθενούς, τόσο σωματικά όσο και νοητικά. Επηρεάζει τα νεύρα στον εγκέφαλο, τα οποία σταδιακά διασπώνται με την πάροδο του χρόνου.

    Η ασθένεια του Huntington προέρχεται από ένα γονιδιακό ελάττωμα. Χρειάζεται μόνο ένα αντίγραφο του ελαττωματικού γονιδίου για να εμφανιστεί η ασθένεια. Εάν ένας γονέας έχει το ελαττωματικό γονίδιο που προκαλεί τη νόσο του Huntington, κάθε παιδί στην οικογένεια έχει 50 % πιθανότητα να κληρονομήσει το ελαττωματικό γονίδιο.

    Η νόσος του Huntington είναι μια προοδευτική διαταραχή, που σημαίνει ότι τα συμπτώματα βαθμιαία επιδεινώνονται κατά τη διάρκεια της νόσου, διαφορετικά για κάθε ασθενή, σε μια χρονική περίοδος από 10 έως 30 έτη από την εμφάνιση της νόσου μέχρι το θάνατο. Οι ασθενείς με νεανική νόσο Huntington, συνήθως, πεθαίνουν μέσα σε δέκα χρόνια από την εμφάνιση της νόσου.

    Τα συμπτώματα της νόσου του Huntington

    Τα συμπτώματα και σημεία της νόσου του Huntington αναπτύσσονται τυπικά στη δεκαετία των 30 και 40 ετών. Ωστόσο, η εμφάνιση της νόσου αρχίζει μερικές φορές νωρίτερα. Η νόσος του Juvenile Huntington θεωρείται μια κατάσταση που εμφανίζεται πριν από την ηλικία των 20 ετών. Περίπου το 10% των περιπτώσεων της νόσου του Huntington εμφανίζονται σε παιδιά ή εφήβους. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ελαφρώς διαφορετικά για έναν ασθενή με πρώιμη έναρξη. Η ασθένεια μπορεί, επίσης, να εξελίσσεται πιο γρήγορα σε καταστάσεις πρώιμης έναρξης.

    Τα συμπτώματα της πάθησης: κινητικά, γνωστικά και ψυχιατρικά. 

    Ακούσιες κινήσεις

    Μυϊκά προβλήματα, όπως δυστονία, ακαμψία ή μυϊκές συσπάσεις

    Αλλαγές στην κίνηση των ματιών

    Ασταθές βάδισμα ή προβλήματα με τη στάση και την ισορροπία

    Δυσκολία στην ομιλία και στην κατάποση

    Αυτά τα φυσικά συμπτώματα παρεμβαίνουν στις φυσιολογικές δραστηριότητες. Οι ακούσιες κινήσεις μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα, αλλά και οι ασθενείς δυσκολεύονται να λειτουργήσουν, καθώς, χάνουν την ικανότητα να ελέγχουν τις κινήσεις τους.

    Τα γνωστικά συμπτώματα:

    Δυσκολία στη συγκέντρωση ή την ιεράρχηση των εργασιών

    Έλλειψη ευελιξίας στη σκέψη

    Απώλεια ελέγχου της σκέψης

    Επιβράδυνση της σκέψης

    Αδυναμία εκμάθησης

    Μειωμένη συνειδητοποίηση της συμπεριφοράς

    Τα ψυχιατρικά συμπτώματα:

    Ευερεθιστότητα

    Θλίψη

    Κατάθλιψη

    Απάθεια

    Απόσυρση

    Κούραση

    Αϋπνία

    Αυτοκτονικές σκέψεις 

    Ψυχαναγκαστική διαταραχή

    Μανία

    Διπολική διαταραχή

    Άλλα συμπτώματα σε νεανική νόσο του Huntington:

    Απώλεια σωματικών δεξιοτήτων

    Απότομη πτώση της απόδοσης στο σχολείο

    Θέματα συμπεριφοράς

    Μεγάλη πτώση ικανότητας κινήσεων, όπως στη γραφή 

    Επιληπτικές κρίσεις

    Εκτός από τα συμπτώματα της νόσου, οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί με τη νόσο του Huntington έχουν αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας. 

    Επειδή πρόκειται για προοδευτική διαταραχή, οι ασθενείς με τη νόσο του Huntington σταδιακά χάνουν τη λειτουργία τους. Αυτό οδηγεί σε απώλεια της ανεξαρτησίας. Οι ασθενείς τελικά χρειάζονται βοήθεια με όλες τις λειτουργίες και περιορίζονται στο κρεβάτι. Ενώ οι ασθενείς με προχωρημένο στάδιο, συχνά, δεν μπορούν να μιλήσουν, έχουν επίγνωση των φίλων και της οικογένειας και συχνά μπορούν να καταλάβουν τη γλώσσα.

    Η πραγματική αιτία θανάτου τείνει να είναι από τις επιπλοκές που οφείλονται στην ασθένεια, όπως πνευμονία, άλλες λοιμώξεις, τραυματισμοί, καρδιακές παθήσεις ή επιπλοκές από την αδυναμία κατάποσης.

    Η εξέλιξη της νόσου του Huntington εξελίσσεται σε τρεις  φάσεις.

    Τα συμπτώματα και η ταχύτητα της εξέλιξης μπορεί να διαφέρουν, αλλά οι ασθενείς περνούν από τις ίδιες τρεις φάσεις τελικά.

    Το πρώτο στάδιο, που μερικές φορές ονομάζεται πρώιμη νόσος του Huntington, περιγράφει λεπτές αλλαγές κατά την αρχική εκδήλωση. Ο ασθενής μπορεί να έχει κάποια δυσκολία με το συντονισμό και τις ακούσιες κινήσεις. Τα συμπτώματα αρχίζουν να επηρεάζουν τη ζωή του ασθενούς και τις καθημερινές δραστηριότητες.

    Το μεσαίο στάδιο προκαλεί αύξηση των προβλημάτων κίνησης. Ο ασθενής μπορεί να αρχίσει να χάνει τον λόγο και να δυσκολεύεται να καταπιεί. Ο ασθενής αποκτά μεγαλύτερη δυσκολία να χειρίζεται τις καθημερινές δραστηριότητες.

    Το τελευταίο στάδιο περιγράφεται ως η περίοδος κατά την οποία ο ασθενής εξαρτάται από άλλους για φροντίδα. Τα συμπτώματα γίνονται πολύ σοβαρά και υπάρχει υψηλός κίνδυνος πνιγμού. Σε αυτό το στάδιο, ο ασθενής συχνά δεν μπορεί να μιλήσει ή να περπατήσει.

    Διάγνωση της νόσου του Huntington

    Η διάγνωση γίνεται με τη λεπτομερή φυσική εξέταση και τη λήψη οικογενειακού ιστορικού.

    Νευρολογικές και ψυχιατρικές εξετάσεις χρησιμοποιούνται, επίσης, στη διαδικασία διάγνωσης.

    Ένας νευρολόγος μπορεί να κάνει εξετάσεις για να ελέγξει τα αντανακλαστικά, τη μυϊκή δύναμη και τον τόνο, το συντονισμό, την ισορροπία, την αίσθηση της αφής, την όραση και την ακοή και τη διάθεση. Οι τυποποιημένες δοκιμές μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο προβλημάτων με μνήμη, συλλογιστική, λειτουργία γλώσσας και χωρική λογική.

    Ένας ψυχίατρος μπορεί να κάνει μια αξιολόγηση για να εξετάσει τη συναισθηματική κατάσταση του ασθενούς, τη συμπεριφορά, την κρίση και την παρουσία διαταραγμένων σκέψεων.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξετάσεις απεικόνισης για την αξιολόγηση του εγκεφάλου, όπως MRIs και CTs.

    Γενετικές δοκιμές γίνονται. Ο έλεγχος εξετάζει το ελαττωματικό γονίδιο.

    Συμβατικές θεραπείες για τη νόσο του Huntington

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τη νόσο του Huntington. Οι τρέχουσες θεραπείες και η επιλογή φαρμάκων βοηθούν μόνο τον ασθενή να διαχειριστεί τα συμπτώματα.

    Πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου μπορεί στην πραγματικότητα να επιδεινώσουν τα συμπτώματα ή να προκαλέσουν πρόσθετες παρενέργειες. 

    Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Huntington:

    Τετραμπενεσίνη: Αυτό το φάρμακο που έχει εγκριθεί από το FDA αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των ακούσιων κινήσεων που προκαλούνται από τη νόσο του Huntington. Αυτό το φάρμακο μπορεί να αυξήσει την κατάθλιψη και τις ψυχώσεις, την υπνηλία, τη ναυτία και την ανησυχία.

    Αντιψυχωσικά φάρμακα: Χρησιμοποιούνται ορισμένα αντιψυχωσικά φάρμακα για τον έλεγχο των ακούσιων κινήσεων. Χρησιμοποιούνται, επίσης, για τον έλεγχο εκρήξεων, αναταραχής και άλλων ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Μπορούν να αυξήσουν την ακαμψία των μυών ή να προκαλέσουν επιδείνωση των συμπτωμάτων.

    Αμανταδίνη: Χρησιμοποιείται για την καταστολή της μετακίνησης, αυτό το φάρμακο μπορεί να χειροτερεύσει τα γνωστικά συμπτώματα και να προκαλέσει πρήξιμο στα πόδια και αποχρωματισμό του δέρματος.

    Levetiracetam: Αυτό το φάρμακο είναι μια άλλη επιλογή για τις ακούσιες κινήσεις. Οι πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία και διακυμάνσεις της διάθεσης.

    Κλοναζεπάμη: Ακόμα ένα φάρμακο για τη θεραπεία ακούσιων κινήσεων, αυτό το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει υπνηλία και διαταραχή της γνωστικής λειτουργίας και έχει υψηλό κίνδυνο εξάρτησης.

    Αντικαταθλιπτικά: Οι ασθενείς με νόσο του Huntington συχνά παίρνουν αντικαταθλιπτικά για να χειριστούν τα ψυχιατρικά τους συμπτώματα. Μπορεί να προκαλέσουν ναυτία, διάρροια, υπνηλία και μειωμένη αρτηριακή πίεση.

    Άλλες θεραπείες για την αντιμετώπιση της νόσου:

    Ψυχοθεραπεία: Η ψυχοθεραπεία βοηθά τον ασθενή στα θέματα συμπεριφοράς, καθώς και να κατανοήσει την εξέλιξη της νόσου.

    Λογοθεραπεία: Η θεραπεία ομιλίας στοχεύει στην υποστήριξη της επικοινωνίας,, Οι λογοθεραπευτές εκπαιδεύουν τους μυς που προκαλούν δυσκολία στην κατάποση.

    Φυσικοθεραπεία: Αυτός ο τύπος θεραπείας επικεντρώνεται στη βελτίωση της δύναμης, της ευελιξίας, της ισορροπίας και του συντονισμού για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επέκταση της κινητικότητας. Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή να μάθει να χρησιμοποιεί έναν περιπατητή ή ένα αναπηρικό καροτσάκι.

    dystonia 5

    Γιατί η ιατρική μαριχουάνα για τη νόσο του Huntington είναι αποτελεσματική

    Η νόσος του Huntington είναι μια γενετική διαταραχή του εγκεφάλου που χαρακτηρίζεται από κινητικά συμπτώματα, όπως χορεία και τελικά άνοια και είναι νευροεκφυλιστική διαταραχή.

    Η CBD ή κανναβιδιόλη βελτιώνει τις χοριακές κινήσεις κατά 40%. Ταφυτοκανναβινοειδή είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων κι εμποδίζει την εξέλιξη της προόδου της νόσου.

    Ο κανναβοϋποδοχέας TRPV1 είναι κύριος υπεύθυνος για τη μείωση της υπερκινητικότητας στην ασθένεια Huntington.

    Διαταραχές του εγκεφάλου, όπως χορεία Huntington, νόσος Alzheimer, αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση και νευροεκφυλιστικές διαταραχές είναι κατάλληλες για θεραπεία με ιατρική κάνναβη.

    Η ιατρική μαριχουάνα μειώνει το άγχος.

    Αν και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, τα αγχολυτικά φάρμακα και τα αντιεπιληπτικά φάρμακα λαμβάνονται από πάσχοντες από τη νόσο του Huntington, όλα αυτά τα φαρμακα έχουν αρνητικές παρενέργειες. Προκαλούν εξάρτηση, ναυτία, αϋπνία και γαστρεντερικά προβλήματα, αλλά και επιδείνωση της κατάθλιψης ή άλλων ψυχιατρικών καταστάσεων.

    Η ιατρική μαριχουάνα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της έντασης και του άγχους καθώς, επίσης και στη μείωση της ναυτίας, της ανησυχίας ή της αϋπνίας.

    Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η ασθένεια του Huntington  συνδέεται στενά με το ενδοκανναβινοειδές σύστημα του σώματος, το οποίο ανταποκρίνεται στα κανναβινοειδή.

    Η δυστονία, η οποία συσχετίζεται συχνά με τη νόσο του Huntington, μπορεί να προκαλέσει πόνο. Η ιατρική κάνναβη είναι γνωστός ανακουφιστής πόνου, ο οποίος μπορεί να διευκολύνει την ταλαιπωρία που αισθάνεται ο ασθενής. Η μαριχουάνα συχνά ελαχιστοποιεί τα συναισθήματα της ναυτίας και τονώνει την όρεξη. Οι ασθενείς με τη νόσο του Huntington, συχνά, έχουν απώλεια όρεξης και χάνουν βάρος καθώς η ασθένεια εξελίσσεται. Αυτή η διέγερση της όρεξης μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση αυτού του συμπτώματος της νόσου σε ορισμένους ασθενείς.

    CBD ή Κανναβιδιόλη

    Η CBD, ένα κανναβινοειδές που βρίσκεται στην ιατρική μαριχουάνα έχει νευροπροστατευτική επίδραση στον εγκέφαλο. Η νόσος του Huntington αντιδρά θετικά στα νευροπροστατευτικά φάρμακα, πράγμα που σημαίνει ότι η CBD  έχει θετική επίδραση και στη νόσο. Η CBD έχει μια αντιοξειδωτική δράση στους νευρώνες. Τα στελέχη που συνδυάζουν την TCH και την CBD  έχουν ακόμη ισχυρότερη νευροπροστατευτική δράση.

    THC ή τετραϋδροκανναβιδιόλη

    Η THC μπορεί, επίσης, να ελαχιστοποιεί τις ανεξέλεγκτες κινήσεις που σχετίζονται με τη νόσο του Huntington. Η μείωση αυτών των κινήσεων μπορεί να προσφέρει ανακούφιση και να διευκολύνει την ολοκλήρωση των καθημερινών δραστηριοτήτων. Η THC προκαλεί μια αίσθηση υπνηλίας, η οποία είναι χρήσιμη για τους ασθενείς με νόσο Huntington που είναι ανήσυχοι ή υποφέρουν από αϋπνία.

    Η κόπωση θεραπεύεται με το στέλεχος Sativa που χαρίζει ενέργεια. 

    Η κάνναβη μπορεί να είναι αποτελεσματική όχι μόνο στη θεραπεία των συμπτωμάτων της νόσου του Huntington, αλλά μπορεί, επίσης, να εξουδετερώσει τις παρενέργειες του φαρμάκου που λαμβάνεται για τη νόσο. Για το λόγο αυτό, μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν μαριχουάνα, ακόμη και αν παίρνουν άλλα συνταγογραφούμενα φάρμακα για την πάθηση. 

    Η κανναβιδιόλη, ή η CBD, είναι ένα χημικό συστατικό που βρίσκεται στη μαριχουάνα και ευρέως πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνο για μερικές από τις ευεργετικές επιδράσεις της μαριχουάνας.

    Μια πρόσφατη μελέτη εξέτασε τα οφέλη της ιατρικής μαριχουάνας σε ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Huntington και διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες έδειξαν μια βελτίωση των συμπτωμάτων.

    Ιατρική κάνναβη για τη θεραπεία της νόσου του Huntington

    Η ιατρική μαριχουάνα και τα στελέχη, όπως, η Indica και η Sativa είναι αποτελεσματικές στη θεραπεία διαφόρων συμπτωμάτων της νόσου του Huntington.

    Τα στελέχη Indica έχουν ηρεμιστικό αποτέλεσμα στον χρήστη, το οποίο είναι επωφελές για νυχτερινή χρήση ή για ασθενείς με αϋπνία.

    Τα στελέχη Sativa έχουν ένα αναζωογονητικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι χρήσιμο κατά τη διάρκεια της ημέρας όταν απαιτείται ενέργεια.

    Τρόποι χρήσης της ιατρικής κάνναβης για τη νόσο του Huntington

    Κάπνισμα: Αυτή η παραδοσιακή μέθοδος χρήσης μαριχουάνας παρέχει άμεση ανακούφιση από τα συμπτώματα. Το κάπνισμα μπορεί να προκαλέσει πνευμονικά προβλήματα λόγω των υποπροϊόντων που δημιουργούνται από το υψηλό σημείο θερμότητας. 

    Άτμισμα: Το άτμισμα είναι μια εναλλακτική λύση στο κάπνισμα. Χρησιμοποιείται ένα χαμηλότερο σημείο θερμότητας και παράγονται έτσι λιγότερα υποπροϊόντα κι ελαχιστοποιούνται οι επιδράσεις στους πνεύμονες. Το άτμισμα παρέχει την ίδια άμεση ανακούφιση, αλλά με λιγότερες παρενέργειες.

    Βρώσιμα προϊόντα κάνναβης: Οι ασθενείς που βρίσκονται στα αρχικά στάδια της νόσου του Huntington μπορούν να απολαύσουν βρώσιμα προϊόντα μαριχουάνας. Αυτή η μέθοδος πρόσληψης παρέχει μακρόχρονη ανακούφιση, αν και μπορεί να χρειαστούν έως και λίγες ώρες για την πλήρη εφαρμογή. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, η κατάποση συχνά γίνεται πιο δύσκολη. Σε αυτό το σημείο, τα βρώσιμα μπορεί να είναι πιο δύσκολo για τον ασθενή να τα καταπιεί.

    Τοπική εφαρμογή: Μια άλλη επιλογή είναι η τοπική εφαρμογή μαριχουάνας σε συγκεκριμένες περιοχές του σώματος. Αυτό μπορεί να είναι επωφελές εάν αντιμετωπίζει ο ασθενής μυϊκή ακαμψία ή δυστονία σε ένα συγκεκριμένο τμήμα του σώματος.

    Συνδυασμός: Μερικοί ασθενείς χρησιμοποιούν συνδυασμό των ανωτέρω μεθόδων σε διαφορετικές ώρες της ημέρας ή για διαφορετικούς σκοπούς.

    Η ιατρική μαριχουάνα πρέπει να λαμβάνεται με σωστή ιατρική παρακολούθηση.

    dystonia 7

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Η καλύτερη πιστοποιημένη κάνναβη για το σύνδρομο του μετατραυματικού στρες 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τη βιολογική φυτική ιατρική κάνναβη για το σύνδρομο του μετατραυματικού στρες  


    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο του Huntington

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τη νόσο του Huntington

    dystonia 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Κάνναβη και νόσος Alzheimer

    Σύνδρομο Lesch-Nyhan

    Η αντιεμετική δράση της κάνναβης

    Εσείς έχετε ελαστική σκέψη;

    Πώς να κρατήσετε το μυαλό σας κοφτερό

    Αποκτήστε καλύτερη μνήμη κι ενισχύστε τη μάθηση

    Πώς να διατηρήσετε τη μνήμη σας

    Λίθιο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν συνένζυμο Q10;

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Πρόληψη Alzheimer

    Κόλπα για να βελτιώσετε τη μνήμη σας

    Ντοπαμίνη

    Νόσος Huntington

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης

    Όλα τα οφέλη που έχει η πρόπολη στην υγεία

     

    Τι είναι η πρόπολη

    Η πρόπολη είναι μια ρητινώδης ουσία που μαζεύουν οι μέλισσες από τα μπουμπούκια και τους τρυφερούς βλαστούς των φυτών.

    Τα φυτά χρησιμοποιούν την πρόπολη για να προστατεύονται από τα έντομα και την ακτινοβολία.

    Η πρόπολη διαφέρει σε χρώμα και ιδιότητες ανάλογα με τα φυτά που προσεγγίζουν οι μέλισσες.

    Γιατί χρησιμοποιούν οι μέλισσες την πρόπολη στην κυψέλη:

    Προστασία από την ακτινοβολία

    Μόνωση

    Θεραπευτικά σαν φάρμακο

    Οι τύποι της πρόπολης

    Ευρωπαϊκή, Νότιας Αμερικής, Βόρειας Αμερικής κ.ά, ανάλογα με τη γεωγραφική προέλευση

    Βουνού, πεδιάδας, ερήμου κ.ά ανάλογα με το υψόμετρο

    Κόκκινη, πράσινη κ.ά ανάλογα με το χρώμα

    Το σημείο τήξης της πρόπολης είναι 65-100 o C. Είναι αδιάλυτη στο νερό και εν μέρει διαλυτή στην αλκοόλη, γι΄αυτό και κατασκευάζονται αλκοολικά διαλύματα πρόπολης.

    Τα δραστικά συστατικά της πρόπολης

    55% ρητινώδεις και βαλσαμικές ουσίες

    7,5-35% κερί

    10% πτητικά έλαια

    5% γύρη

    5% λιπαρά οξέα

    4.40-19% απόβλητα

    Τερπένια

    Ταννίνες

    Φλαβονοειδή

    Αλειφατικά οξέα

    Βιταμίνες

    Μεταλλικά στοιχεία

    propolis 4

    Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης

    -Είναι χρήσιμη στην επούλωση πληγών. Χρησιμοποιήστε το αλκοολικό διάλυμα, όπως το ιώδιο στην πληγή, σε κοψίματα, χτυπήματα και άλλες πληγές. Η πρόπολη θα σταματήσει την αιμορραγία και θα βοηθήσει στην γρήγορη επούλωση.

    -Έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση. Ενεργοποιεί τα μακροφάγα και αναστέλλει την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάτων. Είναι κατάλληλη για ορμονοεξαρτώμενους καρκίνους, όπως ο καρκίνος μαστού και ο καρκίνος του προστάτη, λόγω της υψηλής συγκέντρωσης φλαβονοειδών που έχει. Είναι κατάλληλη και για πολλά άλλα είδη καρκίνων. Η πράσινη πρόπολη περιέχει και artepilin C που έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση.

    -Έχει αντιλευχαιμική δράση. Για τη λευχαιμία είναι κατάλληλη η πράσινη και κόκκινη πρόπολη.

    -Είναι θεραπευτική για τις αλλεργίες. Η κόκκινη και η πράσινη πρόπολη δεν περιέχουν την ουσία prenyl caffeate που προκαλεί αλλεργία στο 3% του πληθυσμού. Έχει αντιισταμινική δράση.

    -Είναι αντιοξειδωτική.

    -Προάγει την υγεία της στοματικής κοιλότητας. Υπάρχουν οδοντόκρεμες και στοματικά διαλύματα με πρόπολη.

    -Έχει αντιαιμορραγική δράση. Το κερί που περιέχει δουλεύει σα μεμβράνη που δεν αφήνει το αίμα να βγει.

    -Δίνει ενέργεια, αναζωογονεί και τονώνει.

    -Έχει αντιϊκή δράση. Εξουδετερώνει τον ιό του έρπητα. Λαμβάνεται συστηματικά και εφαρμόζεται τοπικά. Βοηθά στη γρίπη προληπτικά και θεραπευτικά.

    -Έχει ισχυρή αντιβιοτική δράση. Με την πρόπολη δεν δημιουργούνται ανθεκτικά στελέχει και παράλληλα τονώνεται και το ανοσοποιητικό σύστημα για να εξουδετερώσει τα μικρόβια. Επίσης, δεν καταστρέφει τη φιλική χλωρίδα του εντέρου.

    -Έχει ισχυρή δράση απέναντι σε μικρόβια, ιού, μύκητες, βακτηρίδια, μυκοβακτηρίδια, παράσιτα, τριχομονάδες κ.ά. Προστατεύει από τη φυματίωση. Το πλύσιμο σε χλιαρό νερό με πρόπλη εξαφανίζει τους μύκητες. Για τις τριχομονάδες υπάρχει σε κολπικά υπόθετα. Σε ωτίτιδες δρα προληπτικά και θεραπευτικά.

    -Είναι αποτοξινωτική. Ενεργοποιεί τους μηχανισμούς αποτοξίνωσης.

    -Είναι κατάλληλη για προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος.

    -Έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση. Η πρόπολη έχει διπλάσια δραστικότητα από την ασπιρίνη και τα μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη. Σε πονόδοντο βάλτε στο σημείο πόνου 20 σταγόνες κόκκινη ή πράσινη πρόπολη και θα ανακουφιστείτε, αμέσως.

    -Έχει ισχυρή αγχολυτική δράση. Μειώνει τα σωματικά συμπτώματα άγχους, όπως οι σπασμοί, η πίεση, η νευρικότητα κ.ά.

    -Έχει αναγεννητική δράση. Βοηθά στην αναγέννηση του επιθηλίου και του ενδοθηλίου.

    -Έχει στυπτική δράση. Χρησιμοποιείται εξωτερικά και είναι συστατικό πολλών καλλυντικών. Καθαρίζει και μαλακώνει το δέρμα.

    -Δρα θεραπευτικά στο ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού. Δρα κατά του Helicobacter Pylori και ταυτόχρονα προστατεύει από την οξύτητα του στομάχου.

    -Δρα θεραπευτικά στις παθήσεις του γαστρεντερικού συστήματος. Είναι θεραπευτική σε διάρροια, γαστρίτιδα, γαστροδωδεκαδακτυλικά έλκη, χρόνια κολίτιδα και βοηθάει στην πέψη.

    -Βοηθάει στις απεξαρτήσεις. Μειώνει την επιθυμία για κάπνισμα και αλκοόλ.

    -Μειώνει την πίεση του αίματος. Έχει αντιυπερτασική δράση.

    -Είναι θεραπευτική για το γλαύκωμα. Μειώνει την πίεση του ματιού.

    -Χρησιμοποιείται σε ευρυαγγείες. Μειώνει τη διαπερατότητα των τριχοειδών.

    -Έχει ακτινοπροστατευτική δράση. Πρέπει να τη λαμβάνουν προληπτικά οι πιλότοι, οι ακτινοδιαγνώστες, οι ακτινοθεραπευτές και όσοι λαμβάνουν ακτινοβολία από διαγνωστικές εξετάσεις.

    -Έχει ανοσορρυθμιστική δράση. Αυξάνει την αντίσταση στις μολυσματικές ασθένειες και δρα θεραευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα.

    -Είναι κατάλληλη για την υγεία του δέρματος και για πολλές δερματικές παθήσεις. Χρησιμοποιείται σε έκζεμα, πυοδερματίτιδα, δερματίτιδα από ακτινοβολία, αλωπεκία, τριχόπτωση. Προάγει τη δημιουργία του κολλαγόνου και της ελαστίνης.

    -Έχει δράση τοπικού αναισθητικού. Αν σας τσιμπήσουν έντομα ή μέλισσες ανακουφίζει αμέσως σε τοπική χρήση.

    -Μειώνει τη χοληστερόλη στο αίμα.

    -Έχει πολλά μεταλλικά στοιχεία.

    Όλοι πρέπει να έχουν την αγαπημένη τους πρόπολη στο σπίτι. Απαιτείται συστηματική προληπτική χρήση 6 μήνες λήψη κι 1 μήνας διακοπή.

    Συνδυάστε την πρόπολη με ρόφημα τίλιου ή χαμομηλιού με μέλι και γύρη, σαν πρωινό ρόφημα.

    Η πρόπολη πρέπει να διατηρείται σε σκοτεινό και δροσερό μέρος.

    Η καλύτερη πρόπολη για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε την καλύτερη πρόπολη για την υγεία σας

    propolis 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι να κάνετε αν έχετε πόνο στα δόντια

    Στοματικό διάλυμα με πράσινη πρόπολη

    Μπισκοτάκια πρόπολης

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πρόπολη

    Μελισσοθεραπεία για καλή υγεία

    Τα οφέλη από την κόκκινη πρόπολη στην υγεία

    Οι αντικαρκινικές ιδιότητες της πρόπολης

    Τσάι για τη στοματίτιδα

    Θεραπεία για τις μυκητιάσεις νυχιών

    Οι εναλλακτικές θεραπείες στο άσθμα

    Τραχηλίτιδα

    Στοματίτιδα

    Στοματικό διάλυμα για την στοματίτιδα

    Στοματική υγιεινή εγκύων

    Φτιάξτε μόνοι σας βάμμα εχινάκειας

    Προστατίτιδα από ουρεόπλασμα

    Πρόπολη

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα

    Έχετε κρύωμα και γρίπη;

    Κόπωση και φυτά

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης οργάνων Σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης οργάνων

    Οικονομική αξιολόγηση των μεταμοσχεύσεων

     

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Με αφορμή τη διενέργεια μεταμοσχεύσεων πνευμόνων στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με την έκδοση της σχετικής άδειας από το υπουργείο Υγείας.

    Οι μεταμοσχεύσεις πνευμόνων θα πραγματοποιούνται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με τη συνεργασία του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν» και του Γενικού Νοσοκομείου Αττικής «Σισμανόγλειο». Στην αρχική φάση θα υπάρξει υποστήριξη από το Θωρακοχειρουργικό Τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Βιέννης υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή Walter Klepetko.

    Η υποστήριξη αυτή, αναφέρεται σε ανακοίνωση του Ωνασείου, προβλέπεται από τη συμφωνία μεταξύ του υπουργείου Υγείας, του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βιέννης, στο οποίο εκπαιδεύθηκαν έξι γιατροί του προγράμματος.

    Τα έξοδα για την εκπαίδευση τους ανέλαβε το ‘Ιδρυμα Ωνάση.

    Μέχρι σήμερα οι Έλληνες ασθενείς, ήταν αναγκασμένοι να πηγαίνουν σε μεταμοσχευτικά κέντρα του εξωτερικού, για μεταμόσχευση πνευμόνων. Από τα στοιχεία του Ενικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων προκύπτει ότι κάθε χρόνο ο Οργανισμός δίνει έγκριση μετάβασης στο εξωτερικό για μεταμόσχευση πνεύμονα κατά μέσο όρο σε 13 ασθενείς, και για επανέλεγχο των μεταμοσχευθέντων με πνεύμονα σε 92...

    Το περσινό έτος μόλις 3 μεταμοσχεύσεις Ελλήνων πραγματοποιήθηκαν στο Μεταμοσχευτικό Κέντρο Της Βιέννης.

    Το μέσο κόστος των μεταμοσχεύσεων πνεύμονα ανά έτος είναι 2.600.000 ευρώ (αντιπροσωπεύει το 26% του συνόλου των μεταμοσχεύσεων εξωτερικού) και το μέσο κόστος των επανελέγχων των μεταμοσχευθέντων με πνεύμονα ανά έτος είναι 460.000 ευρώ (αντιπροσωπεύει το 46% του συνόλου).

    Στα κόστη αυτά δεν περιλαμβάνονται οι νοσηλείες λόγω παρενεργειών, ούτε λαμβάνεται υπόψη το ποσοστό επιβίωσης των μεταμοσχευθέντων ασθενών, αλλά ούτε η ποιότητα ζωής τους!

    Οι μεταμοσχεύσεις αφορούν λιγότερους από εκατόν είκοσι ασθενείς, ετησίως, στην Ελλάδα, που είναι μια πολύ μικρή ομάδα ασθενών.

    Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων αποτελούν μια ιατρική διαδικασία που απαιτεί τεράστια ποσά και πανάκριβο εξοπλισμό.

    Το ενδιαφέρον παρουσιάζεται δυσανάλογο με το αποτέλεσμά τους...

    Πρέπει να γίνονται οι μεταμοσχεύσεις και πια τα κριτήρια με τα οποία εντάσσονται οι ασθενείς στο πρόγραμμα, αλλά και ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες στην ποιότητα ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών και αυτών που δίνουν τα όργανά τους και στην κοινωνία;

    Η κριτική κατά των μεταμοσχεύσεων

    Το ενδεχόμενο της διαπίστωσης του εγκεφαλικού θανάτου χωρίς την ακριβή τήρηση των κριτηρίων του

    το εμπόριο των οργάνων

    Η αλόγιστη προβολή των ΜΜΕ προς όφελος και συμφέρον συγκεκριμένων γιατρών και μεταμοσχευτικών κέντρων

    Η μη δίκαιη κατανομή μοσχευμάτων

    Η παραβίαση της λίστας των υποψήφιων ληπτών 

    Η υιοθέτηση της λεγόμενης «εικαζόμενης συναίνεσης».

    Οικονομικές αξιολογήσεις των Μεταμοσχεύσεων 

    Φυσικά στην Ελλάδα δεν υπάρχουν.

    Γι΄αυτό σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να υπάρξει προβληματισμός...

     metamosxeysi 5

    Τις τελευταίες δεκαετίες, χάρη στις βελτιώσεις στη θεραπεία ανοσοκαταστολής, η μεταμόσχευση οργάνων χρησιμοποιείται για έναν αριθμό παθήσεων, όπως είναι η μυοκαρδιοπάθεια τελικού σταδίου.

    Το κόστος της μεταμόσχευσης έχει μειωθεί γενικά με την πάροδο του χρόνου, ενώ η επιβίωση και η ποιότητα ζωής έχουν βελτιωθεί. Αυτό δείχνει ότι η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας των μεταμοσχεύσεων θα έπρεπε, επίσης, να έχει βελτιωθεί.

    Οι τεχνικές των μεταμοσχεύσεων έχουν βελτιωθεί,  επίσης κατά την περίοδο αυτή.

    Συνεπώς, είναι σημαντικό να υπάρχουν επικαιροποιημένες εκτιμήσεις της σχέσης κόστους-αποτελεσματικότητας των μεταμοσχεύσεων οργάνων, προκειμένου να διασφαλιστεί, ότι οι σπάνιοι πόροι της κοινωνίας να χρησιμοποιούνται με τρόπο που μεγιστοποιεί την κοινωνική υγεία και αντιστοιχεί στην τρέχουσα πρακτική θεραπείας.

    Η μεταμόσχευση οργάνων είναι, επίσης, ένα ενδιαφέρον θέμα στην οικονομία της υγείας λόγω της έλλειψης οργάνων.

    Ο πραγματικός αριθμός των μεταμοσχεύσεων που εκτελούνται αυξάνεται, συνεχώς. 

    Υπάρχει, όμως, γενική έλλειψη οικονομικών αξιολογήσεων στον τομέα των μεταμοσχεύσεων.

    Παρόλο που η μεταμόσχευση νεφρού φαίνεται να είναι οικονομικά αποδοτική και εξοικονομεί κόστη σε σύγκριση με την αιμοκάθαρση δεν ισχύει αυτό για τις μεταμοσχεύσεις όλων των οργάνων. 

    Τα πεδία που πρέπει να μελετούνται πριν γίνει επένδυση στις μεταμοσχεύσεις: Ανάγκη για μεταμόσχευση, διαδικασία μεταμόσχευσης, ανεύρεση κατάλληλου οργάνου μεταμόσχευσης, κόστος, ωφέλεια κόστους, ελαχιστοποίηση του κόστους και οικονομική αξιολόγηση. 

    Δεν υπάρχουν μελέτες για τις μεταμοσχεύσεις:

    Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με τη μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων και / ή μυελού των οστών.

    Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με  τα αλλομοσχεύματα.

    Δεν υπάρχουν μελέτες με τεχνητό ή μη ανθρώπινο ιστό (ξενομόσχευμα).

    Δεν υπάρχουν μελέτες που να συγκρίνουν μια διαδικασία μεταμόσχευσης με μια άλλη.

    Δεν υπάρχουν μελέτες σχετικά με τα προγράμματα για την αύξηση των διαθέσιμων μοσχευμάτων.

    Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων θεωρούνται, ακόμη, πειραματικές θεραπείες. 

    Στις μεταμοσχεύσεις παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες, όπως η σοβαρότητα της νόσου και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση κ.ά. Η χρήση ανοσοκατασταλτικών, οι παρενέργειες από τις μεταμοσχεύσεις , τα κριτήρια για την διεξαγωγή μεταμοσχεύσεων και ο αριθμός και η ποιότητα των οργάνων που δωρίζονται,  είναι παράγοντες έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας, καθιστώντας τη σύγκριση μεταξύ των μελετών δύσκολη. 

    metamosxeysi 4

    -Μεταμόσχευση νεφρού

    Η μεταμόσχευση νεφρού είναι και φθηνότερη και αποτελεσματικότερη από την αιμοκάθαρση. Η νεφρική μεταμόσχευση πρέπει να επεκταθεί και να αντικαταστήσει τη θεραπεία αιμοκάθαρσης, καθώς αυτό θα εξοικονομήσει πόρους στον τομέα της υγείας.

    Ωστόσο, ο λόγος κόστους-αποτελεσματικότητας διαφέρει μεταξύ των διαφόρων υποομάδων πληθυσμού, ανάλογα με την ποιότητα των νεφρών που δωρίζονται και των χαρακτηριστικών των ασθενών, όπως η ηλικία και η συνοσηρότητα. Επομένως, είναι πιθανό η μεταμόσχευση νεφρού να μην κοστίζει για ορισμένες ομάδες και ίσως να μην θεωρείται καθόλου αποτελεσματική για ορισμένες άλλες.

    Το προσδόκιμο ζωής χωρίς νεφρική θεραπεία τελικού σταδίου είναι ανύπαρκτο και ως εκ τούτου η εναλλακτική λύση για σύγκριση με τη μεταμόσχευση δε συνεπάγεται κόστος και δεν έχει κανένα όφελος (δηλαδή άμεσος θάνατος).

    Η θεραπεία σήμερα, γενικά, γίνεται  σε μια προγενέστερη φάση της νόσου και ο χρόνος αναμονής για την εύρεση μοσχεύματος, επηρεάζει, επίσης, τον λόγο κόστους-αποτελεσματικότητας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, εξετάζονται οι επιτυχείς μεταμοσχεύσεις και δεν συμπεριλαμβάνονται το κόστος και τα αποτελέσματα των αποτυχημένων μεταμοσχεύσεων. 

    Η μεταμόσχευση νεφρού από ζωντανό δότη φαίνεται να είναι πιο αποδοτική από ό, τι η μεταμόσχευση από νεκρό δότη. Αυτό πιθανότατα συνδέεται με τη μείωση του χρόνου αναμονής και με τις δαπάνες  για την αιμοκάθαρση.  Αυτό μειώνει την αποδοτικότητα από πλευράς κόστους, αν και η λαπαροσκοπική νεφρεκτομή μειώνει τις δυσμενείς επιπτώσεις.

    -Μεταμόσχευση ήπατος

    Η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να θεωρηθεί ότι αξίζει τον κόπο, τουλάχιστον, με νεκρούς δότες και για συγκεκριμένες ομάδες ασθενειών. 

    Η μεταμόσχευση ζώντων δοτών  έχει γενικά υψηλότερη αναλογία κόστους-αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, φαίνεται ότι μπορεί, επίσης, να είναι αποδοτική, ειδικά όταν υπάρχει μεγάλη λίστα αναμονής για ένα όργανο από αποθανόντα δότη. Αυτό συνδέεται με τον κίνδυνο επιπλοκών και επιδείνωσης της κατάστασης υγείας κατά τη διάρκεια του χρόνου που δαπανάται στη λίστα αναμονής. Όταν αυτός ο κίνδυνος επιπλοκών καθίσταται αρκετά υψηλός, αυτό υπερβαίνει τον κίνδυνο για τον ζωντανό δότη. Τέλος, θα πρέπει να καταγράφεται με ακρίβεια η επίδραση στους ζώντες δότες, μετά από μακρά περίοδο παρακολούθησης και να εξετάζεται η ικανότητα επιστροφής του ασθενούς στην εργασία και η φροντίδα που θα απαιτείται, το υπόλοιπο της ζωής του. 

    metamosxeysi 3

    -Μεταμόσχευση πνεύμονα

    Η μεταμόσχευση πνευμόνων είναι, πιθανώς, οικονομικά αποδοτική σε σύγκριση με άλλες ιατρικές θεραπείες. 

    Ωστόσο, υπάρχουν κάποια προβλήματα με την παρακολούθηση μετά τη μεταμόσχευση, η οποία συχνά είναι σύντομη και οι εκτιμήσεις για το κόστος πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της ασθένειας.

    Υπάρχουν, επίσης, διαφορές μεταξύ των διαφόρων διαδικασιών μεταμόσχευσης πνεύμονα, και αυτό θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη.

    Όταν τα μοσχεύματα τα κατάλληλα είναι πολύ λίγα και οι ασθενείς που κρίνονται κατάλληλοι για μεταμόσχευση πολλοί λίγοι, αμφισβητείται η επένδυση τόσων δισεκατομμυρίων στις μεταμοσχεύσεις....

    -Μεταμόσχευση καρδιάς

    Ο κύριος περιορισμός στις οικονομικές αξιολογήσεις για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς είναι ότι δεν περιλαμβάνεται το ευρύτερο κόστος και τα αποτελέσματα για τον ασθενή και τους άλλους (π.χ. παραγωγικότητα εργασίας, φροντίδα κλπ.).

    Επομένως, δεν μπορεί να εκτιμηθεί η αξία των καρδιακών μεταμοσχεύσεων.

    Η μεταμόσχευση καρδιάς βρίσκεται εντός του κανονικά αποδεκτού εύρους από πλευράς κόστους-αποτελεσματικότητας από την άποψη της υγειονομικής περίθαλψης.

    Μελλοντικές μελέτες χρειάζονται όχι μόνο για να καταγραφούν περισσότερα αποτελέσματα (τόσο στην πλευρά του κόστους όσο και για το όφελος), αλλά πρέπει να έχουν κοινωνική προοπτική και μεθοδολογία που βασίζεται στην οικονομική έρευνα στον τομέα της υγείας.

    -Μεταμόσχευση παγκρέατος

    Οι μεταμοσχεύσεις παγκρέατος εκτελούνται γενικά για την αποκατάσταση του ελέγχου της γλυκόζης, σε διαβητικούς ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είτε το πάγκρεας είτε το πάγκρεας και ο νεφρός μεταμοσχεύονται ταυτόχρονα ή μεταμοσχεύεται πρώτα ο νεφρός.

    Το πάγκρεας μπορεί, επίσης, να μεταμοσχευθεί μόνο, για διαβητικούς ασθενείς χωρίς νεφρική νόσο τελικού σταδίου.

    Η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας της μεταμόσχευσης του παγκρέατος είναι αβέβαιη και πρέπει, επίσης, να συμπεριληφθούν όλες οι δαπάνες και τα οφέλη και να τηρηθούν όλες οι μεθοδολογικές απαιτήσεις στην οικονομική έρευνα για την υγεία.

    -Μεταμόσχευση λεπτού εντέρου

    Η εντερική ανεπάρκεια οδηγεί σε αδυναμία λήψης των απαιτούμενων θρεπτικών και υγρών του σώματος. Η συνήθης θεραπεία είναι η ενδοφλέβια διατροφή (παρεντερική διατροφή), αν και αυτό μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές. Η μεταμόσχευση λεπτού εντέρου στοχεύει στην αποκατάσταση της λειτουργίας σε ασθενείς με εντερική ανεπάρκεια. Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για ασθενείς με αμετάκλητη εντερική ανεπάρκεια και
    επιπλοκές από τη παρεντερική διατροφή. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη σχετικά με τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και πρέπει να ληφθούν υπόψη όλες οι δαπάνες και τα οφέλη, κατά προτίμηση από κοινωνική άποψη.

    Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων θεωρούνται γενικά οικονομικά αποδοτικές ή εντός του εύρους άλλων αποδεκτών ιατρικών παρεμβάσεων.

    Η κύρια αμφιβολία οφείλεται στο γεγονός ότι σχετικά λίγες οικονομικές αξιολογήσεις υπάρχουν ή καθόλου, δεδομένου ότι πολλά χαρακτηριστικά μεταμόσχευσης επηρεάζουν την αποδοτικότητα από πλευράς κόστους. Όσον αφορά την προσφορά, τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης, τις προμήθειες οργάνων και τις διαδικασίες μεταμόσχευσης αυτές διαφέρουν μεταξύ χωρών, περιφερειών και ακόμη και νοσοκομείων.

    Η νεφρική μεταμόσχευση είναι μια οικονομικά αποδοτική θεραπεία σε σύγκριση με την αιμοκάθαρση. Η μεταμόσχευση ήπατος φαίνεται, επίσης, να είναι οικονομικά αποδοτική, αλλά όχι όσο η μεταμόσχευση νεφρού. Για όλα τα άλλα όργανα δε φαίνεται να υπάρχει οικονομικό όφελος, για την κοινωνία.

    Οι οικονομικές θεωρήσεις για τις μεταμοσχεύσεις θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη σημαντικές κοινωνικές πτυχές, όπως το κόστος για τον ασθενή, το κόστος για την οικογένεια και τους φίλους του ασθενούς και τα αποτελέσματα στην αγορά εργασίας. Προτιμάται συχνά μια κοινωνική προοπτική, καθώς, συλλαμβάνει όλα τα αποτελέσματα για την κοινωνία, ανεξάρτητα από το ποιος πληρώνει ή ποιον ωφελεί. Επίσης, απαιτείται μακρά παρακολούθηση για να συμπεριλαμβάνονται οι μελλοντικές επιπλοκές, αλλά κυρίως τα μελλοντικά οφέλη με τη μορφή βελτιωμένης ποιότητας ζωής και παραγωγικότητας. Τέλος, τα χαρακτηριστικά των ασθενών και των ασθενειών επηρεάζουν το κόστος και επομένως είναι σημαντικό να διεξάγονται αξιολογήσεις σε διαφορετικούς πληθυσμούς και υποομάδες.

    Μια άλλη πλευρά αυτού του προβλήματος είναι ότι όλοι ασχολούνται με τις επιτυχημένες μεταμοσχεύσεις και δεν περιλαμβάνονται οι ανεπιτυχείς μεταμοσχεύσεις στο λόγο κόστους / αποτελεσματικότητας.

    Συνιστάται η μελλοντική οικονομική αξιολόγηση των μεταμοσχεύσεων οργάνων να πραγματοποιηθεί από κοινωνική άποψη, λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορές στους ασθενείς και τους παράγοντες της νόσου, και κάνοντας σύγκριση με την επιλογή θεραπείας χωρίς μεταμόσχευση.

    Πρέπει να χρησιμοποιηθούν πλούσια σύνολα δεδομένων, επιτρέποντας την παρακολούθηση σε μη ιατρικά ζητήματα, όπως το αποτέλεσμα στην αγορά εργασίας (ανεργία, απουσία ασθενείας, πρόωρη συνταξιοδότηση κ.λπ.) καθώς και τη χρήση της υγειονομικής περίθαλψης. Οι πιθανές επιπτώσεις στον ζωντανό δότη πρέπει, επίσης, να ληφθούν υπόψη σε μελλοντικές μελέτες, κατά προτίμηση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι επίσης σημαντικό να διεξάγονται αξιολογήσεις ανά χώρα, όπως η γενίκευση των διεθνών αποτελεσμάτων είναι δύσκολη. 

    Οι μελλοντικές μελέτες να προσπαθήσουν, επίσης, να διεξαγάγουν τις κατάλληλες αναλύσεις ευαισθησίας προκειμένου να διαπιστωθεί η ευρωστία των αποτελεσμάτων. Αυτό συχνά λείπει σε πρόσφατες μελέτες, κάνοντας και τα δύο τα συμπεράσματα της σχέσης κόστους / αποτελεσματικότητας και τη γενίκευση των αποτελεσμάτων, πολύ δύσκολη υπόθεση...

    Απαιτούνται οικονομικές αξιολογήσεις όλων των τύπων μεταμοσχεύσεων, αναλύοντας συγκεκριμένες ομάδες ασθενών, αλλά η ανάγκη για περισσότερες μελέτες είναι μεγαλύτερη για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς, πνεύμονα, εντέρου και  παγκρέατος. Όπως διαπιστώθηκε παραπάνω, οι μεταμοσχεύσεις νεφρών και ήπατος είναι σχετικά καλά μελετημένες και η σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας μπορεί να προσδιοριστεί. Η μεταμόσχευση του παγκρέατος είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, δεδομένης της υψηλής συχνότητας εμφάνισης διαβήτη σε πολλές περιοχές του κόσμου, αν και η μελλοντική εστίαση θα μπορούσε μάλλον να είναι στα νησίδα του Langerhans.

    Τα μελλοντικά σχέδια θα πρέπει να καθοριστούν και να προγραμματιστούν σε συνεργασία μεταξύ του οικονομικού τομέα της υγείας και του ιατρικού επαγγέλματος, προκειμένου να εξασφαλίζουν υψηλής ποιότητας μελέτες.

    Οι μελλοντικές μελέτες πρέπει να χρησιμοποιήσουν μεθόδους για τη μείωση απόκλισης της εκτίμησης των δεδομένων, λόγω μη συγκρίσιμων δειγμάτων στις εναλλακτικές λύσεις.

    metamosxeysi 1

    Τα τεχνητά όργανα που αναπτύσσονται έχουν κάποια πλεονεκτήματα

    Τεχνητά ανθρώπινα όργανα, από μύτες και αυτιά μέχρι τραχείες και τμήματα της καρδιάς, που είναι απολύτως λειτουργικά, έχουν αναπτυχθεί και ήδη μεταμοσχεύονται στους ασθενείς με επιτυχία.

    Η επιστημονική φαντασία έχει γίνει πραγματικότητα, καθώς αναπτύσσονται όργανα του ανθρώπινου σώματος, με σκοπό να δώσουν λύση στο σημαντικό πρόβλημα της έλλειψης μοσχευμάτων που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο.

    Τα τεχνητά όργανα αναπτύσσονται από τα κύτταρα κάθε ασθενή, γεγονός που σημαίνει ότι ο κίνδυνος να απορρίψει ο οργανισμός το μόσχευμα είναι ελάχιστος έως μηδαμινός. Έτσι, παράλληλα περιορίζεται και η ανάγκη χορήγησης φαρμάκων μετά τη μεταμόσχευση για να αποφευχθεί ο κίνδυνος της απόρριψης.

    Τα περισσότερα όργανα σχηματίζονται με τη βοήθεια κολλαγόνου και άλλων πρωτεϊνών, καθώς, επίσης, από υλικά που αναπτύσσονται με τη χρήση της νανοτεχνολογίας, είναι ανθεκτικά στις μολύνσεις και τα βακτήρια και παράλληλα διαθέτουν πόρους που έχουν το κατάλληλο μέγεθος για να στηρίζουν τα κύτταρα.

    Τεχνητά όργανα, όπως μια αρτηρία και αγωγούς δακρύων, τμήματα αγγείων και καρδιάς, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη χρήση τους στη θεραπεία των φραγμένων αρτηριών και των καρδιολογικών προβλημάτων γενικότερα, αλλά και η ανάπτυξη ολόκληρων οργάνων (νεφρός, ήπαρ, καρδιά, πνεύμονας, πάγκρεας, λεπτό έντερο κ.ά) θα φέρουν την επανάσταση στην αντικατάσταση των κατεστραμμένων οργάνων....

    Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να υπάρξει προβληματισμός....

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία σας

    metamosxeysi 7

    Διαβάστε, επίσης,

    Νεφρωνόφθιση

    Φυσικές θεραπείες της πνευμονικής ίνωσης

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Τι πρέπει να προσέχουν όσοι έχουν ΧΑΠ

    Α1 αντιθρυψίνη

    Κυστική ίνωση

    Προμεταμοσχευτικός έλεγχος για μεταμόσχευση νεφρού

    Βιοϊατρική μηχανική

    Τεχνητό λεπτό έντερο

    Τοκετός μετά από μεταμόσχευση μήτρας

    Φορητή συσκευή αιμοκάθαρσης για τους νεφροπαθείς

    Κατασκευή τραχείας με εκτυπωτή

    Πότε γίνεται μηχανική στήριξη καρδιάς

    Μεταμόσχευση τεχνητού αυτιού

    Η εκτύπωση καρδιάς είναι πραγματικότητα

    Οστικά μοσχεύματα στις γνάθους

    Μεταμόσχευση πνεύμονος

    Η ιστορία των μεταμοσχεύσεων

    Ανάπτυξη κακοήθειας μετά από μεταμόσχευση οργάνων

    Μεταμόσχευση κοπράνων

    Μετάγγιση λευκών αιμοσφαιρίων

    Κατασκευή οργάνων από κύτταρα για μεταμόσχευση

    Αλλογενής μετάγγιση αίματος

    Λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές μετά από μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων

    Όταν ένας άνδρας δεν έχει πέος

    Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση

    Η νέα τεχνητή καρδιά

    Εκτυπωτής ανθρώπινων οργάνων

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Ιστοπλάσμωση Ιστοπλάσμωση

    Η ιστοπλάσμωση είναι μυκητιασική λοίμωξη

     

    Η ιστοπλάσμωση είναι μυκητιασική λοίμωξη από το Histoplasma capsulatum, ένα δίμορφο σαπρόφυτο του εδάφους, με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις.

    Η αρχική λοίμωξη σε φυσιολογικό ξενιστή είναι συχνά ασυμπτωματική.

    Στις άλλες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται: μια αυτοπεριοριζόμενη γριπώδης συνδρομή, μεσοθωρακική ίνωση, σχηματισμός ουλών, χρόνια πάθηση με σχηματισμό κοιλοτήτων σε άτομα με αποφρακτική πνευμονοπάθεια και διάχυτη ιστοπλάσμωση σε ανοσοακατεσταλμένα άτομα και βρέφη.

    Το Histoplasma capsulatum βρίσκεται ως μικκύλιο στη φύση και ως ζυμομύκητας όταν εκτίθεται στις θερμοκρασίες του σώματος.

    Οι σπόροι μπορεί να είναι δραστικοί έως και 10 χρόνια.

    Η έκθεση του μύκητα σε περιττώματα πουλιών ή νυχτερίδων ευνοεί την ανάπτυξή του.

    Η χρόνια πνευμονική ιστοπλάσμωση εμφανίζεται, συνήθως, σε λευκούς άνδρες με αποφρακτική πνευμονοπάθεια και προσβολή των κορυφών των πνευμόνων με σχηματισμό κοιλοτήτων. Σε αυτούς τους ασθενείς η λοίμωξη υπάρχει σιωπηλα.

    Η διάχυτη ιστοπλάσμωση στα ανοσοκατεσταλμένα άτομα είναι μια ευκαιριακή διάσπαρτη λοίμωξη που μοιάζει με τη σήψη και εξελίσσεται σε ανεπάρκεια πολλών οργάνων.

    Η ιστοπλάσμωση επηρεάζει το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα.

    Εμφανίζεται, συχνά, σε ασθενείς με AIDS 5%. Τα βρέφη κάτω του έτους αποτελούν το 1/3 των περιπτώσεων και αναπτύσσουν διάχυτη ιστοπλάσμωση. Οι ηλικιωμένοι άνω των 60 ετών έχουν, επίσης, αυξημένο κίνδυνο για ιστοπλάσμωση.

    Η οξεία ισοπλάσμωση έχει ίδια επίπτωση σε άνδρες και γυναίκες, ενώ η διάχυτ έχει μεγαλύτερη επίπτωση στους άνδρες σε αναλογία άνδρες:γυναίκες 10:1.

    Σημεία και συμπτώματα ιστοπλάσμωσης

    Η πρωτοπαθής λοίμωξη σε φυσιολογικούς ξενιστές είναι, συνήθως, ασυμπτωματική.

    Έκθεση σε δυνατό εμβόλιο από σπόρους προκαλεί γριπώδη συνδρομή με κεφαλαλγία, πυρετό, ρίγη, μη παραγωγικό βήχα, μυαλγίες και αρθραλγίες.

    Παράγοντες κινδύνου για ιστοπλάσμωση

    Σπηλαιολογία

    Καθαρισμός πτηνοτροφείων

    Ανασκαφές κοντά σε φωλιές πουλιών

    Κατεδάφιση ή ανακαίνιση παλιών κτιρίων

    Επαφή με σάπια ξύλα ή νεκρά δέντρα

    Συχνή έκθεση σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση σε περιττώματα πουλιών

    Ανοσοκαταστολή

    Διαφορική διάγνωση ιστοπλάσμωσης

    Άτυπη πνευμονία και ιογενής πνευμονίτιδα

    Άλλες μυκητιασικές λοιμώξεις, όπως βλαστομύκωση και κοκκιδιοειδομύκωση

    Πνευμονοκονίαση

    Λέμφωμα

    Κακοήθειες που σχετίζονται με λεμφαδενοπάθεια του μεσοθωρακίου

    istoplasmosi 2

    Εργαστηριακά Ευρήματα Ιστοπλάσμωσης

    Τίτλος αντισωμάτων σύνδεσης του συμπληρώματος 1:8 ή 1:16 κάνει τη διάγνωση πιθανή, ενώ 1:32 ή οξεία τεραπλάσια αύξηση του τίτλου αποτελεί ισχυρή ένδειξη.

    Σε χρόνια ιστοπλάσμωση και στη διάσπαρτη μορφή της νόσου οι καλλιέργειες πτυέλων, βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος, μυελού των οστών, λεμφαδένων, αίματος, ήπατος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού μπορεί να είναι θετικές. Η παρουσία των χαρακτηριστικών οργανισμών με χρώση αργύρου στη βιοψία και τα βρογχοκυψελιδικά εκπλύματα είναι διαγνωστική.

    Οι ορολογικές δοκιμασίες μπορεί να είναι ψευδώς αρνητικές στα αρχικά στάδια της νόσου και στους ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς.

    Ψευδώς θετικά αποτελέσματα μπορεί να παρατηρηθούν σε φυματίωση και άλλες μυκητιασικές λοιμώξεις.

    Ψευδώς θετικοί τίτλοι σύνδεσης του συμπληρώματος μπορεί να παρατηρηθούν μετά από δερματική δοκιμασία αντιγόνου ιστοπλασμίνης.

    Η χαμηλή κάθαρση των αντισωμάτων μπορεί να υποδεικνύει ασθενείς με προηγούμενο ιστορικό ιστοπλάσμωσης που τώρα έχουν μια διαφορετική πάθηση.

    Από παθολογοανατομικά ευρήματα παρατηρούνται ατελώς σχηματισμένα κοκκιώματα με τυροειδοποίηση και από την ιστολογική εξέταση της βρογχοσκόπησης παρατηρούνται ζυμομύκητες με χρώση αργυρούχου μεθαιναμίνης.

    Γίνεται επιβεβαίωση της παρουσίας αντιγόνων Histoplasma capsulatum στα ούρα.

    Γίνεται βρογχοσκόπηση.

    Η ακτινογραφία θώρακος δείχνει λεμφαδενοπάθεια με αποτιτανώσεις στο μεσοθωράκιο.

    istoplasmosi 3

    Φαρμακευτική αγωγή σε ιστοπλάσμωση

    Αμφοτερικίνη Β 1mg δοκιμαστική δόση και μετά 0,25mg/Kg/δόση που αυξάνεται ως 0,5mg/Kg/δόση με αθροιστική δόση 1-2 gm

    Κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως

    Οι ασθενείς με AIDS αμφοτερικίνη Β 1-1,5 g για 8 εβδομάδες και θεραπεία συντήρησης με κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως ή αμφοτερικίνη Β 50-100 mg την εβδομάδα.

    Σε χρόνια ιστοπλάσμωση με σχηματισμό κοιλοτήτων χορηγείται αμφοτερικίνη Β 2-2,5 gr αθροιστικά ή κετοκοναζόλη 400 mg ημερησίως για 12 εβδομάδες.

    Σε κοκκίωμα μεσοθωρακίου που μοιάζει με ινώδη μεσοθωρακίτιδα γίνεται θεραπεία με αμφοτερικίνη Β.

    Η φλουκοναζόλη είναι επίσης, δραστική κατά του H. capsulatum.

    Σε ινώδη μεσοθωρακίτιδα δεν υπάρχει ενεργός λοίμωξη.

    Η αμφοτερικίνη Β είναι νεφροτοξική. Επίσης, παρακολουθούνται τα επίπεδα καλίου και μαγνησίου. Τα ρίγη προλαμβάνονται με μεπεριδίνη και ο πυρετός και τα φρίκια με ακεταμινοφαίνη και διφαινυδραμίνη.

    Η κετοκοναζόλη έχει γαστρεντερικές διαταραχές, αναστέλλει τη σύνθεση τεστοστερόνης και πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ηπατική δυσλειτουργία.

    istoplasmosi 4

    Επιπλοκές της ιστοπλάσμωσης

    Δευτεροπαθής απόφραξη βρόγχου, τραχείας ή οισοφάγου από αδενοπάθεια ή βρογχολιθίαση.

    Αποτιτανώσεις στους πνεύμονες, τη σπλήνα και το ήπαρ, περικαρδίτιδα, πλευρίτιδα ή πλευριτική συλλογή.

    Η ινώδης μεσοθωρακίτιδα προκαλεί στένωση των βρόγχων και των αγγείων του μεσοθωρακίου με αποτέλεσμα πνευμονική υπέρταση, σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας και βρογχική απόφραξη.

    Οξεία νεφρική ανεπάρκεια, ηπατική δυσλειτουργία και υποκαλιαιμία συμβαίνει από τη θεραπεία.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τους μύκητες

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τους μύκητες

    istoplasmosi 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Κρυπτοκοκκίαση

    Όταν κάποιος φτύνει αίμα

    Ραγοειδίτιδα

    Νοσήματα ενδεικτικά πιθανού AIDS στα παιδιά

    www.emedi.gr

     

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οι κίνδυνοι από το XGEVA Πολυμυξίνη B »