Κυριακή, 02 Δεκεμβρίου 2018 11:57

Πριμιδόνη

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Χρήσιμες πληροφορίες για την πριμιδόνη

 

Η πριμιδόνη (primidone) ή Mysoline 250 mg είναι ένα βαρβιτουρικό με αντισπασμωδικές ιδιότητες και δρα ως αγωνιστής των υποδοχέων GABA. Η πριμιδόνη, είτε μόνη της είτε ταυτόχρονα με άλλα αντιεπιληπτικά, χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των grand mal, ψυχοκινητικών και των εστιακών επιληπτικών κρίσεων.

Η πριμιδόνη (primidone)  είναι ένα αντισπασμωδικό της κατηγορίας των βαρβιτουρικών. Είναι ένα δομικό ανάλογο της φαινοβαρβιτάλης και σχετίζεται με τα αντισπασμωδικά παράγωγα βαρβιτουρικού οξέος. Οι δραστικοί μεταβολίτες, η φαινοβαρβιτάλη, η ρ-υδροξυφαινοβαρβιτάλη και το φαινυλαιθυλομηλοναμίδιο, είναι, επίσης, αντισπασμωδικά. 

Σήμερα, χρησιμοποιούνται, περισσότερο, άλλα αντιεπιληπτικά.

H Primidone αυξάνει τη ροή χλωριούχων διαμεσολαβούμενη από το GABA: με τον τρόπο αυτό προκαλεί υπερπόλωση του δυναμικού της μεμβράνης.

primidone 4

Ιατρικές χρήσεις πριμιδόνης

-Επιληψία

Για τις γενικευμένες τονικοκλονικές και πολύπλοκες εστιακές κρίσεις. Στη νεανική μυοκλονική επιληψία (JME), χρησιμοποιείται ως θεραπεία δεύτερης γραμμής, σε περίπτωση που το βαλπροϊκό και / ή η λαμοτριγίνη δεν λειτουργούν. Η πριμιδόνη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία της επιληψίας.

-Τρόμος

H Primidone θεωρείται θεραπεία πρώτης γραμμής για τον τρόμο μαζί με την προπρανολόλη (μείωση κατά 50%). 25 mg / ημέρα (θεραπεία χαμηλής δόσης) είναι εξίσου καλή με την 75 mg / ημέρα (θεραπεία υψηλής δόσης). 

Η Primidone δεν είναι το μόνο αντισπασμωδικό που χρησιμοποιείται για τον τρόμο. Χρησιμοποιείται και η τοπιραμάτη και η γκαμπαπεντίνη. Άλλοι φαρμακολογικοί παράγοντες είναι η αλπραζολάμη, η κλοναζεπάμη, η ατενολόλη, η σοταλόλη, η ναντολόλη, η κλοζαπίνη, η νιμοδιπίνη και η τοξίνη Β βοτυλινίου. 

-Σύνδρομο μακρού QT

Το σύνδρομο μακρού QT μπορεί να οφείλεται στη υπασβεστιαιμία. Η primidone καταστέλλει την επιμήκυνση QT που επάγεται από την υποκαλιαιμία.

-Ψυχιατρικές διαταραχές

Χρησιμοποιείται σε ανθεκτική στη θεραπεία ψύχωση, σε κατάθλιψη ανθεκτική στη θεραπεία και σε διπολική διαταραχή ανθεκτική στη θεραπεία.

-Άλλα

Στη θεραπεία της νευραλγίας του τριδύμου, για αθέτωση, για εγκεφαλική παράλυση και σε κτηνιατρικές χρήσεις, για τη θεραπεία των νευρικών διαταραχών σε σκύλους και άλλα ζώα.

primidone 1

Ανεπιθύμητες ενέργειες πριμιδόνης

-Η Primidone μπορεί να προκαλέσει υπνηλία, αταξία, διαταραχές της όρασης, νυσταγμό, κεφαλαλγία και ζάλη, σε περισσότερο από 1% των χρηστών. Η παροδική ναυτία και ο εμετός είναι, επίσης, συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες. 

-Ρίκνωση παλαμιαίας απονεύρωσης (Νόσος Dupuytren). Χαρακτηρίζεται από τη σκλήρυνση του ιστού κάτω από το δέρμα της παλάμης του χεριού. Η πάθηση μπορεί να οδηγήσει σε ακούσια σταθερή σύσπαση ενός η περισσότερων δακτύλων. Η διόγκωση και η σκλήρυνση του ιστού κάτω από το δέρμα στην παλάμη του χεριού που ονομάζεται ρίκνωση του Dupuytren μπορεί να οδηγήσει σε ακούσια, σταθερή σύσπαση ενός ή περισσοτέρων δακτύλων. Η ρίκνωση του Dupuytren δεν είναι, συνήθως, επώδυνη, αλλά μπορεί να παραμορφώσει προοδευτικά το χέρι. Παρόμοια σκλήρυνση και συρρίκνωση ιστού μπορεί να εκδηλωθούν στα πέλματα των ποδιών. Η ρίκνωση του Dupuytren εκδηλώνεται, συνήθως, στον παράμεσο και στο μικρό δάκτυλο, αλλά μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιοδήποτε δάκτυλο, στον αντίχειρα ή στα πέλματα. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στους επιληπτικούς ασθενείς, σε ιδιοπαθή και συμπτωματική επιληψία. Επίσης, συνδέεται με τον αλκοολισμό, το βαρύ κάπνισμα, τον σακχαρώδη διαβήτη, το φυσικό τραύμα (λόγω χειρωνακτικής εργασίας), τη φυματίωση και τον HIV. Τα άτομα με ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι λιγότερο πιθανό να το πάθουν και αυτό ισχύει και για την ουρική αρθρίτιδα λόγω της χρήσης της αλλοπουρινόλης. 

-Αύξηση ομοκυστεϊνης. Η ομοκυστεΐνη είναι ένα αμινοξύ που προέρχεται από τη μεθειονίνη και σχετίζεται με τα χαμηλά επίπεδα φυλλικού οξέος. Τα αυξημένα επίπεδα ομοκυστεΐνης έχουν συνδεθεί με στεφανιαία νόσο. Επίσης, αυξάνει τα επίπεδα της χοληστερόλης υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνών (HDL), της ολικής χοληστερόλης και των απολιποπρωτεϊνών Α και Β.  

-Επιδεινώνει την ηπατική πορφυρία και μπορεί να προκαλέσει αύξηση στα ηπατικά ένζυμα, όπως και στη γ-γλουταμυλο τρανσφεράση και στην αλκαλική φωσφατάση.

-Λιγότερο από 1% των χρηστών του primidone εμφανίζουν εξάνθημα. Η Primidone προκαλεί, επίσης, απολεπιστική δερματίτιδα, σύνδρομο Stevens-Johnson και τοξική επιδερμική νεκρόλυση.

-Η Primidone, μαζί με τη φαινυτοΐνη και τη φαινοβαρβιτάλη, είναι ένα από τα αντισπασμωδικά που συνδέονται περισσότερο με οστικές παθήσεις, όπως η οστεοπόρωση, η οστεοπενία (που μπορεί να προηγηθεί της οστεοπόρωσης), η οστεομαλακία και τα κατάγματα. Οι πληθυσμοί που, συνήθως, θεωρούνται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο είναι οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, οι ηλικιωμένοι άνδρες, οι άνθρωποι που παίρνουν περισσότερα από ένα αντισπασμωδικά και τα παιδιά. Τα αντισπασμωδικά επηρεάζουν τα οστά με πολλούς τρόπους. Προκαλούν υποφωσφαταιμία, υπασβεστιαιμία, χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D, γιατί μειώνουν τη μετατροπή της βιοταμίνης D σε 25-υδροξυ-βιταμίνη D και αυξημένη παραθυρεοειδή ορμόνη. Τα αντισπασμωδικά συμβάλλουν, επίσης, στον αυξημένο ρυθμό των καταγμάτων, γιατί προκαλούν υπνηλία, αταξία και τρόμο και διαταραχή στο βάδισμα, αυξάνοντας περαιτέρω τον κίνδυνο κατάγματος. Εκτός από όλα τα παραπάνω, η πριμιδόνη μπορεί να προκαλέσει αρθραλγία. 

-Η κοκκιοκυτταροπενία, η ακοκκιοκυτταραιμία και η υποπλασία των ερυθρών αιμοσφαιρίων και η απλασία και η μεγαλοβλαστική αναιμία συσχετίζονται σπάνια με τη χρήση της πριμιδόνης. Η μεγαλοβλαστική αναιμία είναι στην πραγματικότητα μια ομάδα σχετικών διαταραχών με διαφορετικές αιτίες που μοιράζονται μορφολογικά χαρακτηριστικά - αυξημένα ερυθρά αιμοσφαίρια με μη φυσιολογικά υψηλές πυρηνικοκυτταροπλασματικές αναλογίες που οφείλονται σε καθυστερημένη ωρίμανση πυρήνων σε συνδυασμό με φυσιολογική ωρίμανση κυτταροπλάσματος, σε ανώμαλα μεγακαρυοκύτταρα και μερικές φορές υπερδιπλασιασμένα ουδετερόφιλα. Ανεξάρτητα από την αιτιολογία, όλες οι μεγαλοβλαστικές αναιμίες περιλαμβάνουν διαταραχή της αναπαραγωγής του DNA. Αυτό το ανταγωνιστικό αποτέλεσμα δεν οφείλεται στην αναστολή της διυδροφολικής ρεδουκτάσης, του ενζύμου που είναι υπεύθυνος για τη μείωση του διϋδροφολικού οξέος στο τετραϋδροφολικό οξύ, αλλά μάλλον στον ελαττωματικό μεταβολισμό του φυλλικού οξέος.

Εκτός από την αύξηση του κινδύνου μεγαλοβλαστικής αναιμίας, η πριμιδόνη, όπως και άλλα παλαιότερα αντισπασμωδικά, αυξάνουν, επίσης, τον κίνδυνο ελαττωμάτων του νευρικού σωλήνα και καρδιαγγειακών ελαττωμάτων και λυκοστόματος.  Οι επιληπτικές γυναίκες γενικά συμβουλεύονται να λαμβάνουν φυλλικό οξύ.

Επιπρόσθετα, παρατηρείται ανεπάρκεια πήξης που μοιάζει με ανεπάρκεια της βιταμίνης Κ σε νεογνά μητέρων που λαμβάνουν πριμιδόνη. 

Η πριμιδόνη είναι ένα από τα αντισπασμωδικά που σχετίζονται με το αντισπασμωδικό σύνδρομο υπερευαισθησίας, όπως και η καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη και φαινοβαρβιτάλη. Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεταιι με πυρετό, εξάνθημα, περιφερική λευκοκυττάρωση, λεμφαδενοπάθεια και περιστασιακά ηπατική νέκρωση.

Όπως η φαινυτοΐνη, η πριμιδόνη συνδέεται, σπάνια, με την λεμφαδενοπάθεια.  Η Primidone μπορεί, επίσης, να προκαλέσει εμετό. αυτό συμβαίνει σε 1,0-0,1% των χρηστών. 

Υπερδοσολογία πριμιδόνης
Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα υπερδοσολογίας με πριμιδόνη είναι το κώμα με απώλεια των εν τω βάθει αντανακλαστικών τενόντων και, κατά τη διάρκεια της περιόδου αποκατάστασης, εάν ο ασθενής επιβιώσει, αποπροσανατολισμός, δυσαρθρία, νυσταγμός και αταξία, λήθαργος, υπνηλία, έμετος και ναυτία και περιστασιακά, εστιακά νευρολογικά ελλείμματα τα οποία μειώνονται με την πάροδο του χρόνου. Η πλήρης ανάρρωση έρχεται μέσα σε πέντε έως επτά ημέρες από την κατάποση. Τα συμπτώματα δηλητηρίασης με πριμιδόνη αποδίδονται στη βιομετατροπή της σε φαινοβαρβιτάλη. Ωστόσο, η πριμιδόνη έχει τοξικές επιδράσεις ανεξάρτητες από τους μεταβολίτες της στον άνθρωπο. Η θεραπεία για την υπερδοσολογία πριμιδόνης:  αιμοκάθαρση, διούρηση, βεμεγρίδη, σπειρονολακτόνη, καφεΐνη, πεντυλενοτετραζόλη, strophanthin, πενικιλλίνη και στρεπτομυκίνη.

Η πριμιδόνη αλληλεπιδρά με άλλα αντισπασμωδικά. Εκτός του ότι είναι ένας επαγωγέας του ενζύμου CYP3A4, είναι επίσης ένας επαγωγέας του CYP1A2.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτρα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

primidone 3

 

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Η κάνναβη μειώνει τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων

Το ενδοκανναβινοειδές σύστημα

Πλήρες check up για οστεοπόρωση

Κετογενική δίαιτα

Ασβέστιο

Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

Ποια φάρμακα απαγορεύονται στην μυασθένεια;

Θεραπεία για την δύσκολη επιληψία

www.emedi.gr

 

 

Διαβάστηκε 513 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 02 Δεκεμβρίου 2018 15:35
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Κάνναβη και νόσος Huntington Κάνναβη και νόσος Huntington

    Ιατρική μαριχουάνα για τη νόσο του Huntington

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Η νόσος του Huntington είναι μια προοδευτική, μοιραία ασθένεια που προκαλείται από ένα κληρονομικό γονιδιακό ελάττωμα. Δεν υπάρχει θεραπεία και πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων προκαλούν δυσάρεστες παρενέργειες ή επιδείνωση των συμπτωμάτων. 

    Η κάνναβη για τη νόσο του Huntington, μπορεί να προσφέρει ανακούφιση των συμπτωμάτων, χωρίς τις αρνητικές παρενέργειες των αντιψυχωσικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.

    dystonia 1

    Τι είναι η ασθένεια του Huntington;

    Η ασθένεια του Huntington είναι μια θανατηφόρα γενετική ασθένεια που επηρεάζει τη λειτουργία του ασθενούς, τόσο σωματικά όσο και νοητικά. Επηρεάζει τα νεύρα στον εγκέφαλο, τα οποία σταδιακά διασπώνται με την πάροδο του χρόνου.

    Η ασθένεια του Huntington προέρχεται από ένα γονιδιακό ελάττωμα. Χρειάζεται μόνο ένα αντίγραφο του ελαττωματικού γονιδίου για να εμφανιστεί η ασθένεια. Εάν ένας γονέας έχει το ελαττωματικό γονίδιο που προκαλεί τη νόσο του Huntington, κάθε παιδί στην οικογένεια έχει 50 % πιθανότητα να κληρονομήσει το ελαττωματικό γονίδιο.

    Η νόσος του Huntington είναι μια προοδευτική διαταραχή, που σημαίνει ότι τα συμπτώματα βαθμιαία επιδεινώνονται κατά τη διάρκεια της νόσου, διαφορετικά για κάθε ασθενή, σε μια χρονική περίοδος από 10 έως 30 έτη από την εμφάνιση της νόσου μέχρι το θάνατο. Οι ασθενείς με νεανική νόσο Huntington, συνήθως, πεθαίνουν μέσα σε δέκα χρόνια από την εμφάνιση της νόσου.

    Τα συμπτώματα της νόσου του Huntington

    Τα συμπτώματα και σημεία της νόσου του Huntington αναπτύσσονται τυπικά στη δεκαετία των 30 και 40 ετών. Ωστόσο, η εμφάνιση της νόσου αρχίζει μερικές φορές νωρίτερα. Η νόσος του Juvenile Huntington θεωρείται μια κατάσταση που εμφανίζεται πριν από την ηλικία των 20 ετών. Περίπου το 10% των περιπτώσεων της νόσου του Huntington εμφανίζονται σε παιδιά ή εφήβους. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ελαφρώς διαφορετικά για έναν ασθενή με πρώιμη έναρξη. Η ασθένεια μπορεί, επίσης, να εξελίσσεται πιο γρήγορα σε καταστάσεις πρώιμης έναρξης.

    Τα συμπτώματα της πάθησης: κινητικά, γνωστικά και ψυχιατρικά. 

    Ακούσιες κινήσεις

    Μυϊκά προβλήματα, όπως δυστονία, ακαμψία ή μυϊκές συσπάσεις

    Αλλαγές στην κίνηση των ματιών

    Ασταθές βάδισμα ή προβλήματα με τη στάση και την ισορροπία

    Δυσκολία στην ομιλία και στην κατάποση

    Αυτά τα φυσικά συμπτώματα παρεμβαίνουν στις φυσιολογικές δραστηριότητες. Οι ακούσιες κινήσεις μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα, αλλά και οι ασθενείς δυσκολεύονται να λειτουργήσουν, καθώς, χάνουν την ικανότητα να ελέγχουν τις κινήσεις τους.

    Τα γνωστικά συμπτώματα:

    Δυσκολία στη συγκέντρωση ή την ιεράρχηση των εργασιών

    Έλλειψη ευελιξίας στη σκέψη

    Απώλεια ελέγχου της σκέψης

    Επιβράδυνση της σκέψης

    Αδυναμία εκμάθησης

    Μειωμένη συνειδητοποίηση της συμπεριφοράς

    Τα ψυχιατρικά συμπτώματα:

    Ευερεθιστότητα

    Θλίψη

    Κατάθλιψη

    Απάθεια

    Απόσυρση

    Κούραση

    Αϋπνία

    Αυτοκτονικές σκέψεις 

    Ψυχαναγκαστική διαταραχή

    Μανία

    Διπολική διαταραχή

    Άλλα συμπτώματα σε νεανική νόσο του Huntington:

    Απώλεια σωματικών δεξιοτήτων

    Απότομη πτώση της απόδοσης στο σχολείο

    Θέματα συμπεριφοράς

    Μεγάλη πτώση ικανότητας κινήσεων, όπως στη γραφή 

    Επιληπτικές κρίσεις

    Εκτός από τα συμπτώματα της νόσου, οι ασθενείς που έχουν διαγνωστεί με τη νόσο του Huntington έχουν αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας. 

    Επειδή πρόκειται για προοδευτική διαταραχή, οι ασθενείς με τη νόσο του Huntington σταδιακά χάνουν τη λειτουργία τους. Αυτό οδηγεί σε απώλεια της ανεξαρτησίας. Οι ασθενείς τελικά χρειάζονται βοήθεια με όλες τις λειτουργίες και περιορίζονται στο κρεβάτι. Ενώ οι ασθενείς με προχωρημένο στάδιο, συχνά, δεν μπορούν να μιλήσουν, έχουν επίγνωση των φίλων και της οικογένειας και συχνά μπορούν να καταλάβουν τη γλώσσα.

    Η πραγματική αιτία θανάτου τείνει να είναι από τις επιπλοκές που οφείλονται στην ασθένεια, όπως πνευμονία, άλλες λοιμώξεις, τραυματισμοί, καρδιακές παθήσεις ή επιπλοκές από την αδυναμία κατάποσης.

    Η εξέλιξη της νόσου του Huntington εξελίσσεται σε τρεις  φάσεις.

    Τα συμπτώματα και η ταχύτητα της εξέλιξης μπορεί να διαφέρουν, αλλά οι ασθενείς περνούν από τις ίδιες τρεις φάσεις τελικά.

    Το πρώτο στάδιο, που μερικές φορές ονομάζεται πρώιμη νόσος του Huntington, περιγράφει λεπτές αλλαγές κατά την αρχική εκδήλωση. Ο ασθενής μπορεί να έχει κάποια δυσκολία με το συντονισμό και τις ακούσιες κινήσεις. Τα συμπτώματα αρχίζουν να επηρεάζουν τη ζωή του ασθενούς και τις καθημερινές δραστηριότητες.

    Το μεσαίο στάδιο προκαλεί αύξηση των προβλημάτων κίνησης. Ο ασθενής μπορεί να αρχίσει να χάνει τον λόγο και να δυσκολεύεται να καταπιεί. Ο ασθενής αποκτά μεγαλύτερη δυσκολία να χειρίζεται τις καθημερινές δραστηριότητες.

    Το τελευταίο στάδιο περιγράφεται ως η περίοδος κατά την οποία ο ασθενής εξαρτάται από άλλους για φροντίδα. Τα συμπτώματα γίνονται πολύ σοβαρά και υπάρχει υψηλός κίνδυνος πνιγμού. Σε αυτό το στάδιο, ο ασθενής συχνά δεν μπορεί να μιλήσει ή να περπατήσει.

    Διάγνωση της νόσου του Huntington

    Η διάγνωση γίνεται με τη λεπτομερή φυσική εξέταση και τη λήψη οικογενειακού ιστορικού.

    Νευρολογικές και ψυχιατρικές εξετάσεις χρησιμοποιούνται, επίσης, στη διαδικασία διάγνωσης.

    Ένας νευρολόγος μπορεί να κάνει εξετάσεις για να ελέγξει τα αντανακλαστικά, τη μυϊκή δύναμη και τον τόνο, το συντονισμό, την ισορροπία, την αίσθηση της αφής, την όραση και την ακοή και τη διάθεση. Οι τυποποιημένες δοκιμές μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο προβλημάτων με μνήμη, συλλογιστική, λειτουργία γλώσσας και χωρική λογική.

    Ένας ψυχίατρος μπορεί να κάνει μια αξιολόγηση για να εξετάσει τη συναισθηματική κατάσταση του ασθενούς, τη συμπεριφορά, την κρίση και την παρουσία διαταραγμένων σκέψεων.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξετάσεις απεικόνισης για την αξιολόγηση του εγκεφάλου, όπως MRIs και CTs.

    Γενετικές δοκιμές γίνονται. Ο έλεγχος εξετάζει το ελαττωματικό γονίδιο.

    Συμβατικές θεραπείες για τη νόσο του Huntington

    Δεν υπάρχει θεραπεία για τη νόσο του Huntington. Οι τρέχουσες θεραπείες και η επιλογή φαρμάκων βοηθούν μόνο τον ασθενή να διαχειριστεί τα συμπτώματα.

    Πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου μπορεί στην πραγματικότητα να επιδεινώσουν τα συμπτώματα ή να προκαλέσουν πρόσθετες παρενέργειες. 

    Φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Huntington:

    Τετραμπενεσίνη: Αυτό το φάρμακο που έχει εγκριθεί από το FDA αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των ακούσιων κινήσεων που προκαλούνται από τη νόσο του Huntington. Αυτό το φάρμακο μπορεί να αυξήσει την κατάθλιψη και τις ψυχώσεις, την υπνηλία, τη ναυτία και την ανησυχία.

    Αντιψυχωσικά φάρμακα: Χρησιμοποιούνται ορισμένα αντιψυχωσικά φάρμακα για τον έλεγχο των ακούσιων κινήσεων. Χρησιμοποιούνται, επίσης, για τον έλεγχο εκρήξεων, αναταραχής και άλλων ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Μπορούν να αυξήσουν την ακαμψία των μυών ή να προκαλέσουν επιδείνωση των συμπτωμάτων.

    Αμανταδίνη: Χρησιμοποιείται για την καταστολή της μετακίνησης, αυτό το φάρμακο μπορεί να χειροτερεύσει τα γνωστικά συμπτώματα και να προκαλέσει πρήξιμο στα πόδια και αποχρωματισμό του δέρματος.

    Levetiracetam: Αυτό το φάρμακο είναι μια άλλη επιλογή για τις ακούσιες κινήσεις. Οι πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία και διακυμάνσεις της διάθεσης.

    Κλοναζεπάμη: Ακόμα ένα φάρμακο για τη θεραπεία ακούσιων κινήσεων, αυτό το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει υπνηλία και διαταραχή της γνωστικής λειτουργίας και έχει υψηλό κίνδυνο εξάρτησης.

    Αντικαταθλιπτικά: Οι ασθενείς με νόσο του Huntington συχνά παίρνουν αντικαταθλιπτικά για να χειριστούν τα ψυχιατρικά τους συμπτώματα. Μπορεί να προκαλέσουν ναυτία, διάρροια, υπνηλία και μειωμένη αρτηριακή πίεση.

    Άλλες θεραπείες για την αντιμετώπιση της νόσου:

    Ψυχοθεραπεία: Η ψυχοθεραπεία βοηθά τον ασθενή στα θέματα συμπεριφοράς, καθώς και να κατανοήσει την εξέλιξη της νόσου.

    Λογοθεραπεία: Η θεραπεία ομιλίας στοχεύει στην υποστήριξη της επικοινωνίας,, Οι λογοθεραπευτές εκπαιδεύουν τους μυς που προκαλούν δυσκολία στην κατάποση.

    Φυσικοθεραπεία: Αυτός ο τύπος θεραπείας επικεντρώνεται στη βελτίωση της δύναμης, της ευελιξίας, της ισορροπίας και του συντονισμού για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επέκταση της κινητικότητας. Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή να μάθει να χρησιμοποιεί έναν περιπατητή ή ένα αναπηρικό καροτσάκι.

    dystonia 5

    Γιατί η ιατρική μαριχουάνα για τη νόσο του Huntington είναι αποτελεσματική

    Η νόσος του Huntington είναι μια γενετική διαταραχή του εγκεφάλου που χαρακτηρίζεται από κινητικά συμπτώματα, όπως χορεία και τελικά άνοια και είναι νευροεκφυλιστική διαταραχή.

    Η CBD ή κανναβιδιόλη βελτιώνει τις χοριακές κινήσεις κατά 40%. Ταφυτοκανναβινοειδή είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων κι εμποδίζει την εξέλιξη της προόδου της νόσου.

    Ο κανναβοϋποδοχέας TRPV1 είναι κύριος υπεύθυνος για τη μείωση της υπερκινητικότητας στην ασθένεια Huntington.

    Διαταραχές του εγκεφάλου, όπως χορεία Huntington, νόσος Alzheimer, αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση και νευροεκφυλιστικές διαταραχές είναι κατάλληλες για θεραπεία με ιατρική κάνναβη.

    Η ιατρική μαριχουάνα μειώνει το άγχος.

    Αν και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, τα αγχολυτικά φάρμακα και τα αντιεπιληπτικά φάρμακα λαμβάνονται από πάσχοντες από τη νόσο του Huntington, όλα αυτά τα φαρμακα έχουν αρνητικές παρενέργειες. Προκαλούν εξάρτηση, ναυτία, αϋπνία και γαστρεντερικά προβλήματα, αλλά και επιδείνωση της κατάθλιψης ή άλλων ψυχιατρικών καταστάσεων.

    Η ιατρική μαριχουάνα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της έντασης και του άγχους καθώς, επίσης και στη μείωση της ναυτίας, της ανησυχίας ή της αϋπνίας.

    Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η ασθένεια του Huntington  συνδέεται στενά με το ενδοκανναβινοειδές σύστημα του σώματος, το οποίο ανταποκρίνεται στα κανναβινοειδή.

    Η δυστονία, η οποία συσχετίζεται συχνά με τη νόσο του Huntington, μπορεί να προκαλέσει πόνο. Η ιατρική κάνναβη είναι γνωστός ανακουφιστής πόνου, ο οποίος μπορεί να διευκολύνει την ταλαιπωρία που αισθάνεται ο ασθενής. Η μαριχουάνα συχνά ελαχιστοποιεί τα συναισθήματα της ναυτίας και τονώνει την όρεξη. Οι ασθενείς με τη νόσο του Huntington, συχνά, έχουν απώλεια όρεξης και χάνουν βάρος καθώς η ασθένεια εξελίσσεται. Αυτή η διέγερση της όρεξης μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση αυτού του συμπτώματος της νόσου σε ορισμένους ασθενείς.

    CBD ή Κανναβιδιόλη

    Η CBD, ένα κανναβινοειδές που βρίσκεται στην ιατρική μαριχουάνα έχει νευροπροστατευτική επίδραση στον εγκέφαλο. Η νόσος του Huntington αντιδρά θετικά στα νευροπροστατευτικά φάρμακα, πράγμα που σημαίνει ότι η CBD  έχει θετική επίδραση και στη νόσο. Η CBD έχει μια αντιοξειδωτική δράση στους νευρώνες. Τα στελέχη που συνδυάζουν την TCH και την CBD  έχουν ακόμη ισχυρότερη νευροπροστατευτική δράση.

    THC ή τετραϋδροκανναβιδιόλη

    Η THC μπορεί, επίσης, να ελαχιστοποιεί τις ανεξέλεγκτες κινήσεις που σχετίζονται με τη νόσο του Huntington. Η μείωση αυτών των κινήσεων μπορεί να προσφέρει ανακούφιση και να διευκολύνει την ολοκλήρωση των καθημερινών δραστηριοτήτων. Η THC προκαλεί μια αίσθηση υπνηλίας, η οποία είναι χρήσιμη για τους ασθενείς με νόσο Huntington που είναι ανήσυχοι ή υποφέρουν από αϋπνία.

    Η κόπωση θεραπεύεται με το στέλεχος Sativa που χαρίζει ενέργεια. 

    Η κάνναβη μπορεί να είναι αποτελεσματική όχι μόνο στη θεραπεία των συμπτωμάτων της νόσου του Huntington, αλλά μπορεί, επίσης, να εξουδετερώσει τις παρενέργειες του φαρμάκου που λαμβάνεται για τη νόσο. Για το λόγο αυτό, μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν μαριχουάνα, ακόμη και αν παίρνουν άλλα συνταγογραφούμενα φάρμακα για την πάθηση. 

    Η κανναβιδιόλη, ή η CBD, είναι ένα χημικό συστατικό που βρίσκεται στη μαριχουάνα και ευρέως πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνο για μερικές από τις ευεργετικές επιδράσεις της μαριχουάνας.

    Μια πρόσφατη μελέτη εξέτασε τα οφέλη της ιατρικής μαριχουάνας σε ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Huntington και διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες έδειξαν μια βελτίωση των συμπτωμάτων.

    Ιατρική κάνναβη για τη θεραπεία της νόσου του Huntington

    Η ιατρική μαριχουάνα και τα στελέχη, όπως, η Indica και η Sativa είναι αποτελεσματικές στη θεραπεία διαφόρων συμπτωμάτων της νόσου του Huntington.

    Τα στελέχη Indica έχουν ηρεμιστικό αποτέλεσμα στον χρήστη, το οποίο είναι επωφελές για νυχτερινή χρήση ή για ασθενείς με αϋπνία.

    Τα στελέχη Sativa έχουν ένα αναζωογονητικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι χρήσιμο κατά τη διάρκεια της ημέρας όταν απαιτείται ενέργεια.

    Τρόποι χρήσης της ιατρικής κάνναβης για τη νόσο του Huntington

    Κάπνισμα: Αυτή η παραδοσιακή μέθοδος χρήσης μαριχουάνας παρέχει άμεση ανακούφιση από τα συμπτώματα. Το κάπνισμα μπορεί να προκαλέσει πνευμονικά προβλήματα λόγω των υποπροϊόντων που δημιουργούνται από το υψηλό σημείο θερμότητας. 

    Άτμισμα: Το άτμισμα είναι μια εναλλακτική λύση στο κάπνισμα. Χρησιμοποιείται ένα χαμηλότερο σημείο θερμότητας και παράγονται έτσι λιγότερα υποπροϊόντα κι ελαχιστοποιούνται οι επιδράσεις στους πνεύμονες. Το άτμισμα παρέχει την ίδια άμεση ανακούφιση, αλλά με λιγότερες παρενέργειες.

    Βρώσιμα προϊόντα κάνναβης: Οι ασθενείς που βρίσκονται στα αρχικά στάδια της νόσου του Huntington μπορούν να απολαύσουν βρώσιμα προϊόντα μαριχουάνας. Αυτή η μέθοδος πρόσληψης παρέχει μακρόχρονη ανακούφιση, αν και μπορεί να χρειαστούν έως και λίγες ώρες για την πλήρη εφαρμογή. Καθώς, η ασθένεια εξελίσσεται, η κατάποση συχνά γίνεται πιο δύσκολη. Σε αυτό το σημείο, τα βρώσιμα μπορεί να είναι πιο δύσκολo για τον ασθενή να τα καταπιεί.

    Τοπική εφαρμογή: Μια άλλη επιλογή είναι η τοπική εφαρμογή μαριχουάνας σε συγκεκριμένες περιοχές του σώματος. Αυτό μπορεί να είναι επωφελές εάν αντιμετωπίζει ο ασθενής μυϊκή ακαμψία ή δυστονία σε ένα συγκεκριμένο τμήμα του σώματος.

    Συνδυασμός: Μερικοί ασθενείς χρησιμοποιούν συνδυασμό των ανωτέρω μεθόδων σε διαφορετικές ώρες της ημέρας ή για διαφορετικούς σκοπούς.

    Η ιατρική μαριχουάνα πρέπει να λαμβάνεται με σωστή ιατρική παρακολούθηση.

    dystonia 7

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Η καλύτερη πιστοποιημένη κάνναβη για το σύνδρομο του μετατραυματικού στρες 

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τη βιολογική φυτική ιατρική κάνναβη για το σύνδρομο του μετατραυματικού στρες  


    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τη νόσο του Huntington

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τη νόσο του Huntington

    dystonia 3

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Κάνναβη και νόσος Alzheimer

    Σύνδρομο Lesch-Nyhan

    Η αντιεμετική δράση της κάνναβης

    Εσείς έχετε ελαστική σκέψη;

    Πώς να κρατήσετε το μυαλό σας κοφτερό

    Αποκτήστε καλύτερη μνήμη κι ενισχύστε τη μάθηση

    Πώς να διατηρήσετε τη μνήμη σας

    Λίθιο

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν συνένζυμο Q10;

    Διατροφή για όσους έχουν Αλτσχάιμερ

    Πρόληψη Alzheimer

    Κόλπα για να βελτιώσετε τη μνήμη σας

    Ντοπαμίνη

    Νόσος Huntington

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκουτελλάρια Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκουτελλάρια

    Τα οφέλη στην υγεία από τη σκουτελλάρια

     

    Η Σκουτελλάρια η πλαγιοανθής ή Scutellaria lateriflora ή σκαφίδιο ή βότανο του τρελού σκύλου είναι ηρεμιστικό και αντιπυρετικό. Παλιά το χρησιμοποιούσαν για τη λύσσα.

    Υπάρχει και η Scutellaria galericulata ή κοινή σκουτελλάρια και η Scutellaria baicalensis ή Huang qin.

    Υπάρχει και η Scutellaria cypria var. cypria ή Scutellaria cypria var. elatior ή σκουτελλάρια η κύπρια.

    Ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών.

    scutella 5

    Είναι ποώδες πολυετές φυτό με γαλάζια άνθη που απλώνεται σε έκταση 45 εκατοστά κι έχει ύψος 60 εκατοστά. Τα φύλλα είναι οδοντωτά, πράσινα, οβάλ και λογχοειδή. Τα άνθη, συνήθως, είναι γαλάζια, όμως υπάρχουν και ροζ και λευκές ποικιλίες και κιτρινωπές και βυσσινιές που σχηματίζουν βότρυ και βγαίνουν το καλοκαίρι. Ο καρπός τους είναι κάρυο.

    Προτιμά το υγρό αποστραγγισμένο έδαφος, στον ήλιο ή σε μερική σκιά. Φυτέψτε τους σπόρους την άνοιξη ή το φθινόπωρο σε δίσκους και μεταφυτέψτε σε γλάστρες διαμέτρου 8 εκατοστά, όταν μεγαλώσουν αρκετά. Πολλαπλασιάζεται εύκολα μόνο του και μπορεί να εξαπλωθεί υπερβολικά. Την κοινή σκουτελλάρια μπορείτε να τη βρείτε σε ακροποταμιές και βάλτους.

    Την κόβετε κατά την ανθοφορία και την αποξηραίνετε, αμέσως.

    scutella 4

    Χρήσιμα μέρη σκουτελλάριας

    Ολόκληρο το φυτό.

    Δραστικές ουσίες σκουτελλάριας

    Περιέχουν αιθέριο λάδι, ένα πικρό γλυκοσίδιο, ταννίνη, λιπαρό λάδι, πικρές ουσίες, σάκχαρο και κυτταρίνη.

    scutella 2

    Ιδιότητες κι ενδείξεις σκουτελλάριας

    Οι σκουτελλάριες έχουν αντισπασμωδικές, νευροτονωτικές ιδιότητες και συστήνονται σε νευρική υπερένταση, σε σπασμούς, σε κράμπες μυών, σε ρευματικούς πόνους, σε υστερία, σε νευρικούς πονοκεφάλους, σε νευρικές αϋπνίες και για προβλήματα με νευρογενή αιτία, ακόμη και σε επιληψία.

    Είναι κατάλληλες για απεξάρτηση από εθισμό σε συγκεκριμένες ουσίες, όπως τσιγάρο, αλκοόλ και ναρκωτικά.

    Επίσης, είναι κατάλληλες για φοβίες, λόξυγγα και κνησμό.

    scutella 1

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με σκουτελλάρια

    Έγχυμα: Αφήνετε 3 ανθισμένες κορυφές σε ένα ποτήρι καυτό νερό για λίγα λεπτά, σουρώνετε και πίνετε ένα φλιτζανάκι του καφέ κάθε λίγες ώρες.1 φλιτζάνι έγχυμα 3 φορές την ημέρα είναι κατάλληλο για τη νευρική εξάντληση, τον εκνευρισμό, την ανησυχία ή το άγχος.

    Αφέψημα: Προσθέστε 1 κουταλάκι αποξηραμένο βότανο ανά φλιτζάνι και φτιάξτε ένα καταπραϋντικό αφέψημα για την υπερένταση, για το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο και για την αϋπνία. Αν βράσετε μία χούφτα φυτό σε ένα λίτρο νερό για λίγα λεπτά, σουρώνετε και χρησιμοποιείτε εξωτερικά το αφέψημα με πλύσεις και επαλείψεις.

    Βάμμα: Αφήνετε ψιλοκομμένο φυτό σε μια μπουκάλα, χωρίς να το πιέζετε και καλύπτετε με καθαρό οινόπνευμα. Το αφήνετε στον ήλιο για 15 ημέρες, σουρώνετε και φυλάτε το υγρό και πίνετε 40 σταγόνες διαλυμένες σε λίγο νερό για την υπερένταση, το άγχος, την ανησυχία και τον πονοκέφαλο.

    Χάπια: Υπάρχουν στην αγορά σε συνδυασμό με πασιφλόρα για το άγχος.

    Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    scutella 7

    Διαβάστε, επίσης,

    Κάνναβη και επιληψία

    Κάνναβη και αϋπνία

    Μήπως δεν κοιμάστε καλά;

    Ρόφημα για βαθύ ύπνο

    Κοιμηθείτε σε εξήντα δευτερόλεπτα

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν πασιφλόρα

    Τσάι για το στρες και την αϋπνία

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με πασιφλόρα

    Τι να κάνετε αν κάποιος κάνει σπασμούς

    Τα ηρεμιστικά προκαλούν άνοια

    Υπνωτικά για χρήση στο νοσοκομείο

    Κόλπο για την υστερία

    Πασιφλόρα

    Ψύξη

    Αντιστρές εναλλακτικές θεραπείες

    www.emedi.gr

     

     

  • Κάνναβη και επιληψία Κάνναβη και επιληψία

    Ιατρική μαριχουάνα για την επιληψία

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Η ιατρική μαριχουάνα για την επιληψία έχει δείξει υπόσχεση ως μια ασφαλής, αποτελεσματική θεραπεία που δεν έχει τις συχνά σοβαρές παρενέργειες των παραδοσιακών αντιεπιληπτικών φαρμάκων.

    hemp epilepsy 3

    Η κατανόηση της διαταραχής και του τρόπου με τον οποίο η ιατρική κάνναβη είναι θεραπευτική για την επιληψία 

    Η επιληψία είναι μια διαταραχή στην οποία υπάρχει ξαφνική προσωρινή αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου. Ο υγιής εγκέφαλος αποτελείται από εκατομμύρια αλληλένδετα νευρικά κύτταρα που ονομάζονται νευρώνες. Αυτά τα κύτταρα επικοινωνούν διαρκώς μεταξύ τους αποστέλλοντας σήματα μέσω συνδέσεων τύπου σωληνώσεων που ονομάζονται άξονες και δενδρίτες. Οι νευρώνες δημιουργούν κανονικά παλμούς μέχρι και 80 φορές το δευτερόλεπτο. Κατά τη διάρκεια μιας επιληπτικής κρίσης ο ρυθμός μπορεί να αυξηθεί έως και 500 φορές το δευτερόλεπτο. Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να προκαλέσουν συστολές, ακούσια κίνηση των χεριών και των ποδιών και παραμορφωμένες αντιλήψεις. Όταν ο ρυθμός παρορμήσεων επιστρέψει στο φυσιολογικό, η κρίση τελειώνει και ο ασθενής γενικά έχει αίσθημα έντονης κόπωσης. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές επιληψίας και η διαχείριση εξαρτάται από τη σωστή διάγνωση. Η επιληψία μπορεί να είναι μια δια βίου πάθηση που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές. 

    Η επιληψία είναι μια διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από απώλεια συνείδησης και σπασμούς. Οι επιληπτικές κρίσεις που προκαλούνται από την επιληψία οφείλονται σε προβλήματα στον εγκέφαλο και όχι σε προσωρινές ιατρικές καταστάσεις, όπως τον υψηλό πυρετό. 

    Η διαταραχή προκαλεί έντονη, μη φυσιολογική ηλεκτρική δραστηριότητα στον εγκέφαλο, η οποία μπορεί να προκαλέσει επιληπτικές κρίσεις. Αυτή η διαταραχή μπορεί να προκληθεί από εγκεφαλική βλάβη, όγκο ή λοίμωξη, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτία είναι άγνωστη. Οι περιβαλλοντικές τοξίνες και οι μεταβολικές διαταραχές είναι υπεύθυνες για ορισμένες περιπτώσεις.

    Οι επιληπτικές κρίσεις ποικίλλουν σημαντικά όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται φυσικά, πόσο διαρκούν και πόσο σοβαρές είναι. Οι μικρές επιληπτικές κρίσεις μπορεί να διαρκέσουν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα. Αυτοί οι τύποι σπασμών δεν προκαλούν εγκεφαλική βλάβη. Οι πιο σοβαρές επιληπτικές κρίσεις μπορεί να προκαλέσουν μεγάλες σπασμούς που διαρκούν πολύ. Οι σοβαρές κρίσεις μπορεί να βλάψουν τον εγκέφαλο μόνιμα.

    Οι επιληπτικές κρίσεις εμπίπτουν σε μία από τις δύο κατηγορίες: εστιακή ή γενικευμένη.

    Εστιακές Επιληπτικές Κρίσεις

    Απλές ή μερικές εστιακές κρίσεις συμβαίνουν όταν η μη φυσιολογική εγκεφαλική δραστηριότητα εμφανίζεται μόνο σε μία περιοχή του εγκεφάλου. Οι ασθενείς παραμένουν συνειδητοί κατά τη διάρκεια απλών μερικών επιληπτικών κρίσεων και δεν παρουσιάζουν καμία βλάβη στη μνήμη ή τις γνωστικές ικανότητες. Μπορεί να παρουσιάσουν σπασμούς, αισθητήρια συμπτώματα, προσωρινή παράλυση, αλλαγές στην όραση, δυσκολία στην απλή μετακίνηση ή αλλαγές στη διάθεση. Αυτός ο τύπος κρίσης επηρεάζει λιγότερο από το 15% των ανθρώπων που έχουν διαγνωστεί με επιληψία.

    Οι σύνθετες επιληπτικές κρίσεις οδηγούν σε απώλεια ή αλλαγή της συνειδητότητας. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει σύγχυση, απώλεια μνήμης και απώλεια ευαισθητοποίησης. Μερικοί άνθρωποι εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις κατά τη διάρκεια της κατάσχεσης, όπως το περπάτημα σε κύκλους ή το τρίψιμο των χεριών τους. Σε άλλους ανθρώπους, μια πολύπλοκη μερική κρίση μπορεί να προκαλέσει τον ασθενή να φαίνεται ζαλισμένος. Οι σύνθετες επιληπτικές κρίσεις επηρεάζουν περισσότερο από το ένα τρίτο των ανθρώπων με επιληψία. Επειδή δεν προκαλούν πάντοτε συμπτώματα που σχετίζονται με επιληπτικές κρίσεις, τα συμπτώματα μπορεί εσφαλμένα να θεωρηθούν ότι πρόκειται για ημικρανίες ή άλλες διαταραχές.

    Μερικές με δευτερογενή γενίκευση: Σ΄ αυτές τα συμπτώματα ξεκινούν χωρίς απώλεια της συνείδησης αλλά στη συνέχεια επέρχεται απώλεια της συνείδησης και ακολουθούν σπασμοί.

    Γενικευμένες Επιληπτικές Κρίσεις

    Γενικευμένες κρίσεις συμβαίνουν όταν η διαταραχή επηρεάζει ολόκληρο τον εγκέφαλο. Οι γενικευμένες κρίσεις επηρεάζουν περισσότερο από το 30% των ανθρώπων με επιληψία.

    Οι έξι τύποι γενικευμένων επιληπτικών κρίσεων:

    Αφαιρετικές κρίσεις ή petit mal επιληπτικές κρίσεις: Αυτές οι κρίσεις είναι συχνές στα παιδιά και συχνά προκαλούν ανησυχίες ή μικρές κινήσεις του σώματος. Οι κρίσεις αυτές χαρακτηρίζονται από μια πολύ σύντομη (διάρκειας λίγων δευτερολέπτων) απώλεια της συνείδησης χωρίς κανένα άλλο σημάδι. Συνήθως, το παιδί (είναι πολύ πιο συνηθισμένες στα παιδιά) διακόπτει τη δραστηριότητα που έκανε, μένει για ελάχιστα δευτερόλεπτα με το βλέμμα απλανές – «στο άπειρο», χωρίς να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του. Δεν υπάρχουν κινητικές εκδηλώσεις. Οι αφαιρετικές κρίσεις είναι τόσο “αθόρυβες” ώστε μπορεί να συμβαίνουν πολλές (ακόμη και δεκάδες) την ημέρα, αλλά είναι τόσο σύντομες και τόσο «αθώα» η εικόνα τους που πολλές φορές ούτε οι γονείς ούτε οι δάσκαλοι τις αντιλαμβάνονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο δάσκαλος παραπονείται στους γονείς ότι το παιδί του “συνεχώς χαζεύει” και δεν παρακολουθεί το μάθημα, και πίσω από αυτή την παρατήρηση, να κρύβονται τέτοιες αφαιρετικές κρίσεις.

    Τονικές κρίσεις: Η μυϊκή δυσκαμψία χαρακτηρίζει τις τονωτικές κρίσεις. Η ακαμψία επηρεάζει ιδιαίτερα τα πόδια, τους βραχίονες και την πλάτη, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει πτώσεις ή κινητικά προβλήματα.

    Ατονικές κρίσεις: Αυτός ο τύπος οδηγεί σε απώλεια μυϊκού ελέγχου. Αυτές οι κρίσεις μπορεί να σας προκαλέσουν πτώση ή κατάρρευση ξαφνικά. Χαρακτηρίζονται από ξαφνική πλήρη απώλεια του μυϊκού τόνου των χεριών ή των ποδιών με αποτέλεσμα συχνά την πτώση κατά τη διάρκεια της κρίσης.

    Κλονικές κρίσεις: Αυτές οι επιληπτικές κρίσεις προκαλούν επανειλημμένη τράνταγμα των μυών, συνήθως στο λαιμό, το πρόσωπο και τα χέρια.

    Μυοκλονικές κρίσεις: Εδώ, συνήθως,  δεν έχουμε απώλεια της συνείδησης, ίσως έχουμε μια μικρή «θόλωση» της συνείδησης. Χαρακτηρίζονται από σποραδικά, μεμονωμένα «τινάγματα», χεριών, ποδιών ή προσώπου. Μερικές φορές είναι τόσο έντονα ώστε να «πετάγονται τα πράγματα» από τα χέρια του ασθενούς, ή ακόμη και να πέφτει ο ίδιος κάτω. Τα τινάγματα αφορούν άκρα και των δύο πλευρών του σώματος.

    Τονωτικοκλονικές ή grand mal επιληπτικές κρίσεις: Τα πιο σοβαρά συμπτώματα συμβαίνουν, συνήθως, με αυτόν τον τύπο επιληπτικής κρίσης. Συχνά προκαλούν απώλεια συνείδησης, ακαμψία και σπασμούς. Απώλεια ελέγχου της ουροδόχου κύστης και δάγκωμα γλώσσας μπορεί, επίσης, να συμβεί κατά τη διάρκεια της κατάσχεσης. Είναι η πιο συνηθισμένη και η πιο θεαματική, γι αυτό και για τον πολύ κόσμο είναι σχεδόν συνώνυμη με την επιληψία. Ξεκινά με απώλεια της συνείδησης που, συνήθως, ακολουθεί πτώση στο έδαφος. Στη συνέχεια, ο ασθενής εμφανίζει έντονη σύσπαση όλων των μυών του σώματος (τονική φάση της κρίσης) η οποία διαρκεί περίπου 1 λεπτό. Ακολουθεί η κλονική φάση της κρίσης, η οποία χαρακτηρίζεται από βίαια τινάγματα διαφόρων μελών του σώματος χεριών, ποδιών κλπ. Η διάρκεια της κλονικής φάσης είναι, επίσης, περίπου 1 λεπτό. Στη διάρκεια αυτών των δύο φάσεων ο ασθενής μπορεί να δαγκώσει τη γλώσσα του, να παράγει άναρθρες κραυγές ή και να έχει έντονη σιελόρροια η οποία σε συνδυασμό με τις συσπάσεις και τα τινάγματα εμφανίζεται ως ο ασθενής «να βγάζει αφρούς». Αμέσως μετά αυτές τις δύο φάσεις ακολουθεί «βαθύς ύπνος» του ασθενούς από τον οποίο ξυπνά μετά από λίγα λεπτά.

    hemp epilepsy 8

    Τα συμπτώματα της επιληψίας διαφέρουν από άτομο σε άτομο και εξαρτώνται από τον τύπο των επιληπτικών κρίσεων που έχει. 

    Τα συμπτώματα της επιληψίας:

    Σύγχυση

    Κοίταγμα στο άπειρο για μεγάλο χρονικό διάστημα

    Απώλεια συνείδησης

    Μη ελεγχόμενο τράνταγμα στα άκρα

    Απώλεια μυϊκού τόνου

    Σπασμοί

    Κοιλιακή δυσφορία

    Αλλαγές στη διάθεση

    Μούδιασμα ή ζάλη

    Βλέπει τα φώτα που αναβοσβήνουν

    Αλλαγές στις αισθήσεις  συμπεριλαμβανομένου του τρόπου εμφάνισης των πραγμάτων, της οσμής, της γεύσης, του ήχου ή της αίσθησης

    Επαναλαμβανόμενες κινήσεις

    Μειωμένη ομιλία

    Η επιληψία μπορεί να προκαλέσει προβλήματα πέρα ​​από τα άμεσα σωματικά συμπτώματα που παρουσιάζουν οι ασθενείς. Η διαταραχή διαταράσσει την ποιότητα της ζωής λόγω της πιθανότητας επιληπτικών κρίσεων ανά πάσα στιγμή. Μερικοί ασθενείς δεν μπορούν να οδηγήσουν ή να συμμετάσχουν σε άλλες συνήθεις δραστηριότητες. Ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο το κολύμπι μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Τα άτομα με επιληψία έχουν 15 έως 19 φορές περισσότερες πιθανότητες να πνιγούν από τους ανθρώπους χωρίς τη διαταραχή. Αυτό μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια κολύμβησης.

    Οι πιθανές επιπλοκές που σχετίζονται με την επιληψία περιλαμβάνουν:

    Τροχαία ατυχήματα

    Θάνατος

    Τραυματισμοί στο κεφάλι και κατάγματα

    Επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με πιθανό κίνδυνο τόσο για το μωρό όσο και για τη μητέρα

    Κατάθλιψη, άγχος και άλλα ψυχολογικά προβλήματα

    Μερικές σπάνιες επιπλοκές μπορεί να προκαλέσουν απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις για άτομα με επιληψία.

    Το status epilepticus περιγράφει συνεχείς κρίσεις που διαρκούν περισσότερο από πέντε λεπτά. Η προϋπόθεση αυτή ισχύει, επίσης, για υποτροπιάζουσες κρίσεις που συμβαίνουν χωρίς επαναφορά συνείδησης μεταξύ τους. Αυτή η κατάσταση αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου και μόνιμης βλάβης του εγκεφάλου.

    Μια άλλη σπάνια επιπλοκή ονομάζεται ξαφνικός ανεξήγητος θάνατος στην επιληψία. Ο κίνδυνος είναι χαμηλός, αλλά μερικοί ασθενείς με επιληψία υποφέρουν από αιφνίδιο ανεξήγητο θάνατο. Η καρδιά ή τα αναπνευστικά προβλήματα μπορεί να είναι οι αιτίες.

    Τα παιδιά και οι ενήλικες άνω των 60 ετών έχουν τα υψηλότερα ποσοστά διάγνωσης της επιληψίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα άτομα που πάσχουν από άνοια αναπτύσσουν, επίσης, επιληψία. Οι άνθρωποι που σχετίζονται στενά με κάποιον με επιληψία έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης επιληψίας.

    Οι γιατροί εκτελούν μια σειρά από εξετάσεις για τη διάγνωση της επιληψίας. Ορισμένες από αυτές τις εξετάσεις, όπως οι εξετάσεις αίματος, χρησιμοποιούνται για να αποκλείσουν άλλες πιθανές αιτίες. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG) χρησιμοποιείται, συνήθως, για τη διάγνωση της κατάστασης. Τα ηλεκτρόδια που συνδέονται με το κρανίο καταγράφουν την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου για ασυνήθιστα και μη φυσιολογικά μοτίβα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γιατρός μπορεί να χρησιμοποιήσει MRI για να εξετάσει τον εγκέφαλο και  να εντοπίσει την αιτία των επιληπτικών κρίσεων ή των ανωμαλιών στον εγκέφαλο. Η εξέταση PET μπορεί να βοηθήσει τον γιατρό να εξετάσει την ηλεκτρική δραστηριότητα στον εγκέφαλο.

    Τρέχουσες θεραπείες για την επιληψία

    Μόλις διαγνωστούν με επιληψία, οι ασθενείς, συνήθως, αναζητούν θεραπεία για να βοηθήσουν στον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων και άλλων συμπτωμάτων. Μερικά παιδιά μπορεί να ξεπεράσουν την επιληψία, ενώ άλλα πρέπει να συνεχίσουν να αναζητούν θεραπεία για τον έλεγχο των συμπτωμάτων για τη ζωή. Η θεραπεία είναι απαραίτητη ακόμη και όταν οι κρίσεις δεν είναι σοβαρές. Ακόμη και μια ήπια κρίση μπορεί να έχει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες αν εμφανίζεται κατά τη διάρκεια ορισμένων δραστηριοτήτων, όπως η οδήγηση, γι 'αυτό είναι σημαντικό να διατηρούνται οι κρίσεις υπό έλεγχο για την ασφάλεια του ασθενούς και εκείνων γύρω από τον ασθενή.

    Η φαρμακευτική αγωγή είναι η πιο συχνή συμβατική θεραπεία για την επιληψία. Μερικοί άνθρωποι που διαγνώστηκαν με επιληψία υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για τον έλεγχο της κατάστασης, αν και αυτή η επιλογή είναι λιγότερο συχνή. Αυτές οι θεραπείες βοηθούν τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων σε περίπου 80 τοις εκατό των ασθενών, αλλά το υπόλοιπο 20 τοις εκατό δεν έχει ανακούφιση από τις παραδοσιακές θεραπείες επιληψίας.

    Η αντιμετώπιση της επιληψίας μπορεί να είναι δύσκολη, διότι κάθε περίπτωση είναι μοναδική. Οι επιληπτικές κρίσεις και τα συμπτώματα ποικίλλουν από ασθενή σε ασθενή. Οι επιληπτικές κρίσεις συχνά ελέγχονται μέσω φαρμακευτικών φαρμάκων, όπως τα αντιεπιληπτικά. Μερικοί ασθενείς με επιληψία πρέπει να παίρνουν αρκετά διαφορετικά φάρμακα για να δημιουργήσουν ένα συνδυασμό που ελέγχει αποτελεσματικά τις επιληπτικές κρίσεις.

    Τα παραδοσιακά επιληπτικά φάρμακα έχουν παρενέργειες, όπως:

    Νάρκωση

    Αλλοίωση της ομιλίας

    Αστάθεια

    Διπλή όραση

    Αύξηση βάρους

    Υπερκινητικότητα στα παιδιά

    Διαταραχές ύπνου

    Ευερέθιστο έντερο

    Δυσπλασία του γόνατος

    Βρουξισμός

    Αλλαγές στη διάθεση

    Ζάλη

    Απώλεια πυκνότητας οστών

    Δερματικά εξανθήματα

    Προβλήματα μνήμης

    Αυτό σημαίνει ότι το 80% των ασθενών που υποβάλλονται σε επιτυχή θεραπεία με παραδοσιακές μεθόδους εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις αρνητικές παρενέργειες που είναι δύσκολο να τις διαχειριστούν.

    hemp elilepsy 1

    Γιατί η μαριχουάνα είναι αποτελεσματική στη θεραπεία της επιληψίας

    Η ιατρική μαριχουάνα είναι μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση για έναν κατάλογο ασθενειών και καταστάσεων και η επιληψία είναι μία από εκείνες τις ασθένειες που ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό. Πολλοί ασθενείς που πάσχουν από επιληψία και άλλες επιληπτικές κρίσεις έχουν μεγάλη ανακούφιση από την ιατρική μαριχουάνα.

    Ορισμένες επιληπτικοί που δεν μπορούν να ανεχθούν άλλα φάρμακα κατά των κρίσεων κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν τη μαριχουάνα για να ελέγξουν με επιτυχία τις επιληπτικές κρίσεις τους.

    hemp epilepsy 2

    Θεραπεία της επιληψίας με μαριχουάνα

    Η επιληψία είναι μια νευρολογική διαταραχή στην οποία περιοχές νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο διεγείρονται αυτόματα και εκφορτίζονται με ανεξέλεγκτο τρόπο, προκαλώντας επιληπτικό παροξυσμό ή κρίση.

    Η κρίση μπορεί να είναι γενικευμένη ή grand mal με έντονους μυϊκούς σπασμούς ή εσττιακή ή petit mal, συνήθως, από διαταραχές στους κροταφικούς ή μετωπιαίους λοβούς του εγκεφαλικού φλοιού.

    Η εστιακή μπορεί να εκδηλωθεί με γκριμάτσες ή επαναλαμβανόμενες κινήσεις του στόματος ή των χεριών και συχνά υπάρχει η αίσθηση ''σα να το έχω ξαναζήσει'' (deja vu) με ίλιγγο, φόβο ή περίεργη μυρωδιά, χωρίς αιτία ή αύρα. 

    Τα σπασμολυτικά και αντιεπιληπτικά φάρμακα έχουν πολλές παρενέργειες.

    hemp epilepsy 5

    Η σχέση μεταξύ της επιληψίας, ως διαταραχής και του ενδοκανναβινοειδούς συστήματος, που θέλει να εξουδετερώσει ή να εξισορροπήσει τη διαταραχή της ομοιόστασης φαίνεται από την αύξηση της πυκνότητας των κανναβοϋποδοχέων CB1 και CB2 στην περιοχή της επιληπτικής εστίας, όπως, για παράδειγμα, στον κροταφικό λοβό, όταν υπάρχει επιληψία κροταφικού λοβού.

    160-300 mg κανναβιδιόλης χορηγούνται για την επιληψία, συνήθως.

    Τα κανναβινοειδή επηρεάζουν τα κύτταρα του σώματος που ονομάζονται υποδοχείς κανναβινοειδών. Η κανναβιδιόλη, ή η CBD, είναι μία από τις ουσίες που μπορεί να επηρεάσουν το σώμα με τρόπο που βοηθά στη μείωση των επιληπτικών κρίσεων. Σε αντίθεση με την THC, η οποία δημιουργεί το "υψηλό" συναίσθημα, η CBD δεν προκαλεί ψυχοδραστικές επιδράσεις. Αυτή η έλλειψη ψυχοδραστικών επιδράσεων επιτρέπει στους ασθενείς να ζουν με λιγότερες επιληπτικές κρίσεις χωρίς να αντιμετωπίζουν το υψηλό συναίσθημα εάν προτιμούν να το αποφύγουν.

    Η προσθήκη CBD συμβάλλει στη μείωση των επιληπτικών κρίσεων σε σχεδόν 37% των ασθενών, ενώ το 2% των ασθενών αναφέρουν πλήρη εξαφάνιση των επιληπτικών κρίσεων. 

    Στο σύνδρομο Dravet πολλά παιδιά έχουν θεραπευτεί.

    Σε μια άλλη μελέτη το 57% παρουσιάζει κάποια μείωση της δραστηριότητας σπασμών. Το τριάντα τρεις τοις εκατό αυτών των ασθενών είχαν μειωμένη δραστηριότητα κατάσχεσης κατά 50 τοις εκατό ή περισσότερο.

    Η ιατρική μαριχουάνα είναι χρήσιμη για τη θεραπεία παιδιών και εφήβων με επιληψία. 

    Η μαριχουάνα βοηθά πολλούς ασθενείς με επιληψία να ελέγχουν τα συμπτώματα σπασμών που σχετίζονται με τη διαταραχή. Αυτά τα συγκεκριμένα συμπτώματα εξαρτώνται από τον τύπο των επιληπτικών κρίσεων που βιώνει ο ασθενής και τον τρόπο με τον οποίο οι κρίσεις αυτές εμφανίζονται, συνήθως, στον ασθενή.  Μερικοί ασθενείς μπορεί να ανταποκριθούν πολύ καλά σε ένα συγκεκριμένο στέλεχος, ενώ άλλοι ασθενείς λαμβάνουν λίγη ή καθόλου ανακούφιση από το ίδιο στέλεχος.

    Τα κύρια στελέχη indica και sativa, με διαθέσιμα υβριδικά στελέχη είναι κατάλληλα. Τα στελέχη Indica γενικά περιέχουν περισσότερο CBD από THC, γεγονός που τα καθιστά δημοφιλή για τη θεραπεία της επιληψίας. Το Indica έχει, επίσης, ένα ηρεμιστικό ή χαλαρωτικό αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση άλλων ιατρικών προβλημάτων, όπως άγχος, πονοκεφάλους, χρόνιο πόνο, διαταραχές ύπνου και μυϊκούς σπασμούς. 

    Το Sativa τείνει να έχει ένα αναζωογονητικό, ενεργοποιητικό αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να είναι καλό για τη διάρκεια της ημέρας, αλλά μπορεί να παρεμβαίνει στον ύπνο τη νύχτα. Ενώ δεν περιέχει τόσο CBD, μερικοί άνθρωποι βρίσκουν ανακούφιση από σπασμούς και επιληψίες από το sativa. Μπορεί, επίσης, να βοηθήσει με τη ναυτία και να τονώσει την όρεξη.

    Τα καλύτερα στελέχη μαριχουάνας για τη θεραπεία της επιληψίας είναι εκείνα που είναι υψηλά σε CBD και χαμηλά σε THC και δεν έχουν ψυχοδραστικές παρενέργειες. 

    Ενώ μερικοί άνθρωποι φαίνεται να ανταποκρίνονται καλά στην CBD, τα στελέχη που περιλαμβάνουν κάποια THC με CBD είναι πιο αποτελεσματικά όταν η CBD από μόνη της δεν μειώνει τις επιληπτικές κρίσεις. Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι οι δύο ουσίες συνεργάζονται δημιουργώντας ένα φαινόμενο εμπλοκής. 

    hemp epilepsy 4

    Η ιατρική μαριχουάνα διατίθεται σε διάφορες μεθόδους χορήγησης.

    Το κάπνισμα παράγει σχεδόν άμεσα αποτελέσματα, γι 'αυτό είναι μια δημοφιλής επιλογή για ενήλικες. Μερικοί άνθρωποι ανησυχούν για τις επιπτώσεις στο αναπνευστικό σύστημα όταν καπνίζουν τη μαριχουάνα, γι 'αυτό μερικές άλλες μέθοδοι αυξάνονται σε δημοτικότητα για την ιατρική μαριχουάνα. Το κάπνισμα δεν αποτελεί, επίσης, επιλογή για παιδιά που πάσχουν από επιληψία.

    Το άτμισμα είναι καλύτερο, γιατί χρησιμοποιεί μια χαμηλότερη θερμοκρασία, η οποία μειώνει τα υποπροϊόντα που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Οι χημικές ουσίες στη μαριχουάνα εισέρχονται γρήγορα στην κυκλοφορία του αίματος για γρήγορη ανακούφιση παρόμοια με το κάπνισμα.

    Τα έλαια και τα βάμματα χρησιμοποιούν συγκεντρώσεις μαριχουάνας, τις οποίες μπορείτε να προσθέσετε στα τρόφιμα ή τα ποτά, ή μπορείτε να πάρετε μόνο το λάδι. Μια επιλογή είναι να προσθέσετε το λάδι σε μια κάψουλα που θα καταπιείτε, παρόμοια με οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή σε μορφή χαπιού. Αυτές οι μέθοδοι παρέχουν συνήθως γρήγορη ανακούφιση. Το πλεονέκτημα της χρήσης κάνναβης για την επιληψία είναι ο έλεγχος της δοσολογίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό με τα υψηλά επίπεδα της CBD. Με ποιοτικό έλαιο που είναι κατάλληλα προετοιμασμένο, η δοσολογία μπορεί να είναι πολύ ακριβής για μια αποτελεσματική θεραπεία.

    Τα φαγητά είναι επίσης μια επιλογή για την κατανάλωση κάνναβης. Μπορείτε να βρείτε ένα ευρύ φάσμα προϊόντων τροφίμων με κάνναβη για έναν εύκολο τρόπο για να πάρετε τα ευεργετικά αποτελέσματα. Όταν καταναλώνετε βρώσιμη κάνναβη, οι επιδράσεις γενικά διαρκούν περισσότερο από ό, τι με το κάπνισμα, αλλά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να δράσουν. Τα φαγητά μπορεί να χρειαστεί από 30 λεπτά έως μερικές ώρες για να αρχίσουν να δουλεύουν.

    Τα παιδιά με επιληψία παίρνουν, συνήθως,  τα προϊόντα κάνναβης σε υγρή μορφή αντί να τα καπνίζουν με τον παραδοσιακό τρόπο αναψυχής. Τα προϊόντα αυτά είναι μερικές φορές διαθέσιμα σε πηκτές ή τζελ.

    Η ιατρική μαριχουάνα είναι πολύ αποτελεσματική για τον έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων χωρίς τις παρενέργειες που έχουν τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της επιληψίας. Οι παρενέργειες που σχετίζονται με την κάνναβη είναι, συνήθως, ήπιες και ταξινομούνται ως «χαμηλού κινδύνου», με ευφορικές αλλαγές στη διάθεση μεταξύ των πιο συχνών παρενεργειών. Μερικοί άνθρωποι εμφανίζουν αυξημένη όρεξη, υπνηλία, διάρροια και κούραση. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες συνήθως θεωρούνται θετικές. Για παράδειγμα, κάποιος που έχει επιληψία, έχει, επίσης, πρόβλημα στον ύπνο εκτιμά την υπνηλία που προκαλεί. Ένας ασθενής με επιληψία που χρειάζεται να πάρει βάρος ή έχει χαμηλή όρεξη ωφελείται από την αυξημένη όρεξη από την κάνναβη.

    Γράφει η
    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
    Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την επιληψία

    hemp epilepsy 7

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Όταν υπάρχει ανισορροπία νευροδιαβιβαστών

    Σύνδρομο υποτονικού βρέφους

    Να κάνετε κετογενική δίαιτα για να μειώσετε τις φλεγμονές

    Ποιοι πρέπει να παίρνουν φαρμακευτική κάνναβη

    Η κάνναβη μειώνει τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

    Θέλει προσοχή η χορήγηση φυλλικού οξέος στην επιληψία

    Υδροκεφαλία σε ενήλικες

    Κετογενική δίαιτα

    Αιματοεγκεφαλικός φραγμός

    Διακρανική διέγερση μέσω συνεχούς ρεύματος

    Αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα επιληψίας

    Ζαμπούκος ο μαύρος

    Εγκεφαλικές μεταστάσεις

    Μην κόβετε το αλκοόλ απότομα

    Τι να κάνετε αν κάποιος κάνει σπασμούς

    Κόλπα για να ρίξετε τον πυρετό

    Φάρμακο για την επιληψία

    To μαγνήσιο και τα οφέλη του

    Επιληψία του κροταφικού λοβού

    Κροταφική επιληψία

    Εγκεφαλική αιμορραγία

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές για το δεντρολίβανο

    Βιοανάδραση

    Ο γλυκάνισος

    Ιατρικές συνταγές με το γκι

    Φασκόμηλο

    Προοδευτική ατροφία του προσώπου

    Ο βασιλικός

    Βαλεριάνα

    Απήγανος

    Αψιθιά

    Σύνδρομο Cornelia de Lange

    Μηνιγγίτιδα

    Τρομώδες παραλήρημα

    Το σύνδρομο Rett

    Υποσκληρίδιο αιμάτωμα

    Υπαραχνοειδής αιμορραγία

    Τι είναι η εκλαμψία

    Σύνδρομο Angelman

    Ρομποτική νευροχειρουργική

    Πυρετικοί σπασμοί στα παιδιά

    Πασιφλόρα

    Μήπως έχετε συχνά ψευδαισθήσεις;

    Νυχτερινή ενούρηση στα παιδιά

    Bupleurum kakiskalae

    Θεραπεία για την δύσκολη επιληψία

    Εμφυτεύματα εγκεφάλου για την θεραπεία της επιληψίας

    Επιληπτικές κρίσεις στον ύπνο

    Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα

    www.emedi.gr

     

  • Σαμπούκος ο μαύρος Σαμπούκος ο μαύρος

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με Σαμπούκο

     

    Ο Σαμπούκος ή Σάμβυξ ή Κουφοξυλιά ή Φροξυλιά ή Αφροξυλιά ή Φροξυλάνθη ή Ακτή η μέλαινα ή Ακταία ή Μπουζίκα ή Βουζιά ή Sambucus nigra ή Σαμπούκος η μέλαινα ή σαμβούκος η μέλαινα ή κοινός ζαμπούκος ή τσαμπούκος ή μορβέρ ή ακτή ανήκει στη οικογένεια των Σαμπουκίδων.

    Είναι πολυετής θάμνος ή μικρό δένδρο, φυλλοβόλο και πολύκλαδο.

    Έχει φύλλα σύνθετα, περιττόλικτα με αντωνοειδή, οξυκόρυφα ή στρογγυλεμένα, οδοντωτά φυλλάρια. Τα πτεροειδή φύλλα χρησιμοποιούνται στην παρασκευή πράσινης αλοιφής για μελανιές και διαστρέμματα, γνωστής ως Unguentum Sambuci Viride.

    Τα άνθη είναι μικρά, άσπρα, αρωματικά και βρίσκονται σε ακραία σκιάδα. Τα μικρά λευκοκίτρινα, πολύ μυρωδάτα, κατά πολύ μεγάλα απλωτά σκιάδια άνθη βγαίνουν στις αρχές του καλοκαιριού και χρησιμοποιούνται στην παρασκευή αντιφλεγμονώδους κρέμας χεριών.

    Ο καρπός του είναι μικρή, μαύρη, σφαιρική ράγα. Οι καρποί το Ζαμπούκου τρώγονται ψημένοι και χρησιμοποιούνται σε γλυκά. 

    Τα λουλούδια του αρωματίζουν πολλά λικέρ και οι καρποί του χρωματίζουν κρασιά. Οι χρωστικές ουσίες του Ζαμπούκου χρησιμοποιούνται και για το βάψιμο νημάτων και υφασμάτων.

    Η ρίζα και η φλούδα του για μαύρη βαφή, τα φύλλα για πράσινη βαφή και οι καρποί για μοβ ή μπλε βαφή.

    Το αφέψημα των λουλουδιών είναι η καλύτερη λοσιόν για πρόσωπο άσπρο χωρίς φακίδες.

    Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα που τοποθετούνται για να ριζώνουν στη σκιά.

    Είναι ανθεκτικό φυλλοβόλο δέντρο ή θάμνος και απλώνεται σε έκταση 6 μέτρα.

    Αντέχει σε όλους τους τύπους εδάφους, αλλά προτιμά το υγρό, αποστραγγισμένο έδαφος. Πολλαπλασιάζεται με σκληρά μοσχεύματα το χειμώνα ή με σπόρους που θα φυτέψετε σε σπορείο. Πολλαπλασιάζεται εύκολα μόνο του και μπορεί να απλωθεί υπερβολικά.

    Συλλέξτε από θάμνους μακριά από πολυσύχναστους δρόμους για να είναι καθαρό.

    Συλλέξτε τα άνθη στην αρχή του καλοκαιριού και τους καρπούς στην αρχή του φθινοπώρο. Αφαιρέστε το κοτσάνι πριν από τη χρήση.


    Χρήσιμα μέρη Ζαμπούκου

    Τα λουλούδια, τα φύλλα, οι καρποί και η φλούδα του, από κλαδιά και ρίζα ενός-δύο χρόνων. Τον Ζαμπούκο τον βρίσκουμε σε αραιά δάση, πλάι σε ρυάκια και σε χαράδρες. Κόβεται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο που είναι ανθισμένος και ξεραίνεται στον ίσκιο.

    Με τα ανθοφόρα μάτια φτιάχνεται ένα είδος κάππαρης με έμβρεξη σε ξύδι και είναι απίθανη για τη γρίπη, την πνευμονία, το άσθμα, τη βρογχίτιδα, τα κρυολογήματα και τον πονόλαιμο.

    Οι πιο ώριμοι καρποί τρώγονται ωμοί με τυρί ή σαλάτα.

    Ξηραίνονται όλα τα μέρη στη σκιά εκτός και αν χρησιμοποιηθούν φρέσκα. Τα άνθη του ζαμπούκου μαζεύονται σε πλήρη άνθιση και ξηραίνονται στη σκιά σε καλά αεριζόμενο μέρος, για να γίνει γρήγορα ξήρανση και να μη μαυρίσουν.


    Δραστικές ουσίες Ζαμπούκου

    Περιέχει ποτάσα ή νιτρικό κάλιο, αιθέρια έλαια, φλαβονοειδή, φαινολικό οξύ, στερόλες, και τα λουλούδια του περιέχουν αιθέριο λάδι, ταννίνη, βαλεριανικό οξύ, σαμβουνιγρίνη, βλεννώδεις ουσίες, κερσιτρίνη, τερπένια, γλυκοζίδια, χολίνη και ρουτίνη.

    Οι καρποί είναι πλούσιοι σε βιταμίνη C και προβιταμίνη Α και σανβουνιγρίνη, μηλικό, οξεικό, τρυγικό, κιτρικό και δεψικό οξύ, ρητινώδης ή χρωστικές ουσίες, κόμμι, σάκχαρα και αιθέριο λάδι.

    Η φλούδα του φυτού περιέχει βαλεριανικό οξύ, τανίνη, σάκχαρα, κόμμι, πηκτίνη και άλατα.

    Γενικά ο Ζαμπούκος περιέχει πολλές βιταμίνες.


    Ιδιότητες και ενδείξεις Ζαμπούκου

    • Οι μαύρες ρόγες του Ζαμπούκου είναι το καλύτερο αντιφλογιστικό, αντιφλεγμονώδες, αντιρευματικό και αντινευραλγικό.
    • Είναι φάρμακο για την παθήσεις στήθους. 
    • Η ρίζα και ο κορμός φτιάχνουν ένα ισχυρό καθαριστικό.
    • Είναι πολύ καλό και για τη δυσκοιλιότητα. Όταν τα λουλούδια του Ζαμπούκου είναι φρέσκα έχουν καθαρτικές ιδιότητες που τις χάνουν όταν ξεραθούν, η φλούδα του, όμως, παραμένει υπακτική.
    • Όταν ξεραθούν τα λουλούδια βράζονται και δίνονται σε κρυολογήματα, συνάχι, βρογχίτιδα και πυρετό. Επίσης, χρησιμοποιούνται σε άσθμα, ρευματισμούς, εξανθηματικούς πυρετούς (ιλαρά), δερματίτιδες, στη φυματίωση, σε παθήσεις νεφρών, στην κυστίτιδα και στον πόνο στα μάτια με εξωτερική χρήση.
    • Τα φύλλα και τα λουλούδια Ζαμπούκου σαν αφεψήματα είναι αντισηπτικά και καταπραϋντικά και χρησιμοποιούνται σε γαργάρες για την αμυγδαλίτιδα, την κυνάγχη, τον ξερόβηχα και τον πονόδοντο.
    • Είναι αποχρεμπτικό και αντικαταρροϊκό.
    • Από τα φύλλα φτιάχνεται μια πράσινη αλοιφή για μελανιές και διαστρέμματα.
    • Το έγχυμα Ζαμπούκου σε γαργάρες θεραπεύει την φαρυγγίτιδα, τον πονόλαιμο και την στοματίτιδα.
    • Το αφέψημα λουλουδιών κάθε πρωί με άδειο στομάχι για 4 εβδομάδες, την άνοιξη, καθαρίζει το αίμα και διεγείρει την κυκλοφορία.
    • Εξαλείφει τις φακίδες.
    • Έχει διουρητικές ικανότητες και το αφέψημα των λουλουδιών και φύλλων ή της φλούδας του είναι χρήσιμο σε νεφροπάθειες, ψαμμίαση και ανουρία.
    • Με το αφέψημα πλένονται δερματικές φλεγμονές και καλόγεροι.
    • Είναι εφιδρωτικό, αντιικό και τοπικό αντιφλεγμονώδες.
    • Τα φύλλα είναι τοπικό επουλωτικό πληγών.
    • Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται σε αδυνάτισμα, σε οιδήματα στις κνήμες και στα πόδια, σε δύσπνοια των παιδιών τη νύχτα και σε πυρετό χωρίς εφίδρωση.
    • Από τα άνθη φτιάχνονται πολλά θεραπευτικά αφεψήματα.

    Άνθη

    Τα φρέσκα άνθη είναι ελαφρά εμετοκαθαρτικά, όταν, όμως ξηρανθούν χάνουν αυτές τις ιδιότητες.

    Τα ξηρά άνθη είναι εφιδρωτικά, αντιπυρετικά και αποχρεμπτικά και συστήνονται σε προβλήματα αναπνευστικού, όπως καταρροή, βήχας, γρίπη, κρυολογήματα, φλέγματα, βρογχικά, κι εμπύρετες καταστάσεις.

    Είναι αντισπασμωδικά, αντιφλογιστικά για τη στοματική κοιλότητα, το βράχνιασμα, τη φαρυγγίτιδα, τη λαρυγγίτιδα και τη βρογχίτιδα με εισπνοές, γαργάρες και ζεστά ροφήματα.

    Ακόμη, ρίχνουν την υψηλή αρτηριακή πίεση.

    Καθαρίζουν το αίμα και είναι κατάλληλα για ανοιξιάτικη αποτοξίνωση πίνοντας 1 ζεστό ρόφημα κάθε πρωί, νηστικοί.

    Είναι διουρητικά και συστήνονται σε παθήσεις νεφρών, κυστίτιδες, ρευματισμούς και αρθριτικά.

    Είναι αντιφλογιστικά και βοηθούν σε φλεγμονές της στοματικής κοιλότητας με γαργάρες, ειδικά σε περιοδοντίτιδα.

    Βοηθούν για αδυνάτισμα πίνοντας σκέτο τσάι σαμπούκου.

    Εξωτερικά με ζεστές κομπρέσες ή με επαλείψεις βοηθούν σε φλεγμονές ματιών, αλλεργίε κι ερεθισμένα βλέφαρα. Διαλύουν τις δερματικές φλογώσεις, καθαρίζουν και μαλακώνουν το δέρμα, αφαιρούν τις φακίδες και τις ρυτίδες. Διατηρούν το δέμα άσπρο, μαλακό και καθαρό, χωρίς φακίδες και ρυτίδες.

    Με ζεστές κομπρέσες βοηθούν σε αιματάδες και σπυριά, ενώ οι κρύες κομπρέσες βοηθούν σε ηλίαση.

    Με ζεστά θεραπευτικά μπάνια βοηθούν σε ρευματισμούς, αρθριτικά, δερματικούς ερεθισμούς, κρυολογήματα και νευρική διέγερση.

    Φύλλα

    Τα φύλλα του ζαμπούκου περιέχουν ένα κυανογλυκοζίτη, τη σαμπουνιγρίνη, ρητινώδεις ουσίες, χρωστικές ουσίες, γόμμη και άλλα συστατικά. 

    Η σαμπουνιγρίνη πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο. 

    Τα φύλλα χρησιμοποιούνται για εσωτερική κι εξωτερική χρήση.

    Τα παρασκευάσματά τους για εσωτερική χρήση είναι πιο δραστικά απ΄ότι αυτά με τα άνθη του σαμπούκου, όμως, δεν έχουν ευχάριστη γεύση.

    Βοηθούν σε περιπτώσεις δυσκοιλιότητας, σε κρυολογήματα και είναι διουρητικά.

    Τα φύλλα του ζαμπούκου χρησιμοποιούνται για βάψιμο των βαμβακερών, γιατί δίνουν ένα πράσινο χρώμα.

    Φλοιός

    Χρησιμοποιείται ο δεύτερος φλοιός των δίχρονων κλαδιών του και της ρίζας του. Για το σκοπό αυτό αφαιρείτε τον εξωτερικό φλοιό προσεκτικά και βρίσκετε το δεύτερο φλοιό που είναι πράσινος, τον αφαιρείτε και τον ξηραίνετε.

    Ο φλοιός περιέχει βαλεριανικό οξύ, ταννίνη, σάκχαρα, γόμμη, πηκτίνη, αλκαλοειδείς ουσίες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β και C, σαμπουνιγρίνη και άλατα. Απαιτείται να μην καταναλώνεται σε υπερβολικά μεγάλες ποσότητες.

    Ο φλοιός του σαμπούκου δίνει ένα μαύρο χρώμα που χρησιμοποιείται για βαφές.

    Καρποί

    Οι καρποί του σαμπούκου είναι μαύρες μικρές ρόγες.

    Περιέχουν σαμπουνιγρίνη, βιταμίνη C, ταννίνη, νιτρικό κάλιο, μηλικό και κιτρικό οξύ, σάκχαρα, γόμμη και χρωστικές ουσίες.

    Φρέσκοι, ξηροί ή μαρμελάδα οι καρποί του είναι αντιφλογιστικοί, αντιρευματικοί, εφιδρωτικοί, ευκοίλιοι, διουρητικοί κι αντιφλεγμονώδεις.

    Η μαρμελάδα είναι ευκοίλια και τονωτική.

    Βρεγμένοι με γάλα βοηθούν τις λεχώνες να αυξήσουν το γάλα τους.

    Οι καρποί χρωματίζουν τα μαύρα κρασιά κι ενισχύουν το ξύδι.

    Χρησιμοποιούνται για το βάψιμο βαμβακερών υφασμάτων και δίνουν ένα μοβ χρώμα.


    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με Ζαμπούκο

    • 30 γραμμάρια μαύρες ρόγες Ζαμπούκου για τη δυσκοιλιότητα και τις νευραλγίες.
    • Η φλούδα: Αφέψημα από 2 χούφτες σε 1 λίτρο νερό που βράζει μέχρι να μείνει το μισό για ρευματισμούς και αρθριτικά.
    • Για την επιληψία φτιάχνετε έγχυμα με 50 γραμμάρια φλούδας σε 150 γραμμάρια ζεστό νερό και παραμένει σε 48 ώρες σκεπασμένο και το πίνει ο ασθενής νηστικός, το πρωί λίγο λίγο το πρωί μια φορά την εβδομάδα για 2 μήνες
    • Έγχυμα με λουλούδια: Ρίχνετε μια χούφτα σε 1 λίτρο βραστό νερό και το αφήνετε για 10 λεπτά. Πίνετε για τη βρογχίτιδα, τους ρευματισμούς και τους εξανθηματικούς πυρετούς.
    • Για εξωτερική χρήση φτιάχνετε έγχυμα με 2 χούφτες από λουλούδια και τ' αφήνετε για 10 λεπτά σε ένα λίτρο βραστό νερό και κάνετε καταπραϋντικές κομπρέσες και ζεστά μπάνια σε ρευματισμούς, κρυολογήματα και μπάνιο και κομπρέσες σε μόλυνση του οφθαλμού.
    • Τα κοπανισμένα φύλλα βγάζουν μια μυρωδιά και τα περισσότερα έντομα φεύγουν. Επίσης, φτιάξτε έγχυμα με φρέσκα φύλλα. Βάζετε μια χούφτα σε ένα δοχείο και προσθέτετε βραστό νερό. Τ' αφήνετε για μερικές ώρες και κρύο το βάζετε σε σκούρο μπουκάλι. Το διατηρείτε και αλείφετε το δέρμα σας πριν κοιμηθείτε.
    • Ξύδι με Ζαμπούκο: Αφήνετε μισό κιλό ξερά άνθη Ζαμπούκου σε 1 λίτρο ξύδι από κρασί ή μήλα, σε καλά κλειστό μπουκάλι, για 10 ημέρες στον ήλιο, σουρώνετε και φυλάτε το ξύδι. Χρησιμοποιήστε το σαν κομπρέσες για αντιπυρετικό, αλλά και σαν ξύδι στα φαγητά.
    • Σιρόπι: Αφήνετε φρέσκα άνθη σε ένα μπουκάλι με ανοιχτό το λαιμό και τα καλύπτετε και τα αφήνετε για 24 ώρες να χωνευτούν. Μετά τα σουρώνετε, μετράτε το αρωματισμένο νερό και προσθέτετε ζάχαρη να δέσετε το σιρόπι. Λίγο πριν τελειώσετε το δέσιμο, προσθέτετε το χυμό 2 λεμονιών για κάθε 5 ποτήρια ζάχαρη και φυλάτε το σιρόπι σε γυάλινα μπουκάλια στο ψυγείο. Είναι δροσιστικό, αντιπυρετικό, υποτασικό και προφυλάσσει από τη γρίπη.
    • Τα άνθη Ζαμπούκου αρωματίζουν πολλά κρασιά.
    • Λάδι Ζαμπούκου: Τα λιωμένα φύλλα Ζαμπούκου, δουλεμένα με ελαιόλαδο με επιθέσεις ανακουφίζουν από τις αιμορροϊδες.
    • Λοσιόν για πράσινη βαφή: Βάζετε ψιλοκομμένα φρέσκα φύλλα Ζαμπούκου σε μια μπουκάλα και καλύπτετε με ζεστό νερό. Αφήνετε για λίγες ώρες και σουρώνετε και φυλάτε σε σκούρα μπουκάλια.
    • Για τη κατακράτηση υγρών: Αφήνετε 60 γραμμάρια φλούδα σε 4 ποτήρια καυτό νερό για 10 λεπτά και σουρώνετε και πίνετε.
    • Κρασί με Ζαμπούκο: Ετοιμάζετε κρασί με το φλοιό και φυλάτε και πίνετε ένα ποτήρι κρασιού πριν το γεύμα και το δείπνο. Αφήνετε 150 γραμμάρια πράσινη φλούδα σε 1 λίτρο κρασί για 48 ώρες να χωνευτεί, σουρώνετε και φυλάτε.
    • Οι καρποί Ζαμπούκου βρασμένοι στο γάλα βοηθούν τις λεχώνες να αυξήσουν το γάλα. Κοπανισμένοι με κανέλα και μέλι βοηθούν σε προβλήματα χολής και στην ποδάγρα. Διαλύετε 1 κουταλιά σούπας από το μείγμα σε 1 ποτήρι καυτό νερό και πίνετε 1 φορά την ημέρα.
    • Βάμμα Ζαμπούκου: Αφήνετε 100 γραμμάρια φρούτα σε 1 λίτρο τσικουδιά για 15 ημέρες στον ήλιο, σουρώνετε και φυλάτε και παίρνετε 20 γραμμάρια 3 φορές την ημέρα σαν καθαρτικό.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με άνθη σαμπούκου

    Έγχυμα

    Βάζετε μια χούφτα ξηρά άνθη ζαμπούκου σε ένα λίτρο καυτό νερό, σκεπάζετε και αφήνετε για 10 λεπτά, σουρώνετε και πίνετε 5 ποτήρια την ημέρα. Είναι κατάλληλο για καταρροή, πυρετό και βήχα. Αναμείξτε το με ίσες ποσότητες με αχίλλεια, ευπατόριο το διάτρητο και μέντα για εποχικά κρυολογήματα.

    Δυνατό έγχυμα

    Αφήνετε στην τσαγιέρα 15 γραμμάρια ξηρά άνθη σαμπούκου και 30 γραμμάρια φύλλα μέντας. Προσθέτετε λίγο λίγο καυτό μισό λίτρο νερό και αφήνετε τα βότανα καλυμμένα με το καυτό νερό για 15 λεπτά και σουρώνετε και το πίνετε ζεστό σε σοβαρά κρυολογήματα.

    Ξύδι

    Αφήνετε μισό κιλό ξηρά άνθη ζαμπούκου σε ένα λίτρο ξύδι από κρασί ή μήλα, σε καλά κλειστό μπουκάλι, για 10 ημέρες στον ήλιο, σουρώνετε και φυλάτε το ξύδι. Το ξύδι αυτό δεν επιβαρύνει το στομάχι και χρησιμοποιείται σε κομπρέσες σαν αντιπυρετικό.

    Σιρόπι

    Αφήνετε φρέσκα άνθη σε ένα μπουκάλι με ανοιχτό λαιμό, όσα πιο πολλά μπορεί να μαζέψει το μπουκάλι και τα καλύπτετε με νερό και τα αφήνετε για 24 ώρες να χωνευτούν. Την επόμενη ημέρα τα σουρώνετε, μετράτε το αρωματισμένο νερό και προσθέτετε την ανάλογη ποσότητα μελιού και το δένετε σε σιρόπι. Λίγο πριν τελιώσετε το δέσιμο, προσθέτετε και το χυμό 2 λεμονιών. Μετά το δέσιμο φυλάτε το σιρόπι σε μπουκάλια στο ψυγείο. Το σιρόπι αυτό είναι δροσιστικό, αντιπυρετικό, ελαφρά υποτασικό και προφυλάσσει από τις γρίπες. Το παίρνετε ζεστό ή κρύο ανάλογα με την περίπτωση. Τα άνθη του σαμπούκου χρησιμοποιούνται για αρωματισμό σε κρασιά, ειδικά τα μηλόκρασα.

    Κρέμα και αλοιφή

    Παρασκευάζεται από τα άνθη και χρησιμοποιείται σε ερεθισμένα και σκασμένα χέρια, για μελανιές, διαστρέμματα, χιονίστρες κι αιμορραϊδες.

    Στοματικό διάλυμα και Γαργάρες

    Χρησιμοποιήστε 1 φλιτζάνι έγχυμα ανθέων για στοματικά έλκη, πονόλαιμο κι αμυγδαλίτιδα.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με φύλλα σαμπούκου

    Έγχυμα

    Αφήνετε 6 φρέσκα ψιλοκομμένα φύλλα σε 2 ποτήρια καυτό νερό για 10 λεπτά, σουρώνετε και πίνετε 1 ποτήρι μια ώρα πριν από το πρόγευμα.

    Αφέψημα

    Βράζετε μια χούφτα φύλλα για λίγα λεπτά σε ένα λίτρο νερό. Το αφέψημα αυτό χρησιμοποιείται με επαλείψεις σε έκζεμα και εγκαύματα και με θεραπευτικά μπάνια σε ρευματισμούς και αρθριτικά. 

    Λάδι

    Τα λειωμένα φύλλα του ζαμπούκου, δουλεμένα με ελαιόλαδο, με επιθέματα ανακουφίζουν τους πόνους και τις αιμορροϊδες. Η μυρωδιά που αναδύουν τα λειωμένα φύλλα του απομακρύνουν τα έντομα. 

    Λοσιόν

    Βάζετε ψιλοκομμένα φρέσκα φύλλα ζαμπούκου σε μια μπουκάλα και καλύπτετε με ζεστό νερό. Αφήνετε για λίγες ώρες, σουρώνετε και φυλάτε σε σκούρα μπουκάλια.

    Κρέμα και αλοιφή

    Παρασκευάζεται από τα φύλλα και χρησιμοποιείται σε ερεθισμένα και σκασμένα χέρια, για μελανιές, διαστρέμματα, χιονίστρες κι αιμορραϊδες.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με φλοιό σαμπούκου

    Για την επιληψία

    Αφήνετε 50 γραμμάρια φρέσκου φλοιού σε 2 ποτήρια καυτό νερό να χωνευτούν για 2 ημέρες. Σουρώνετε και πίνετε νηστικοί 2 ποτήρια με διαφορά 15 λεπτών, για 2 μήνες 1 φορά την εβδομάδα την ίδια μέρα και ώρα.

    Για την υδρωπικία και την κατακράτηση υγρών

    Αφήνετε 60 γραμμάρια πράσινη φλούδα σε 4 ποτήρια καυτό νερό, για 10 λεπτά, σουρώνετε και το πίνετε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

    Για ρευματισμούς, αρθριτικά, κολικούς των νεφρών

    Βράζετε μια χούφτα πράσινη φλούδα σε ένα λίτρο νερό μέχρι να μείνει το μισό, σουρώνετε και το πίνετε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

    Κρασί

    Αφήνετε 150 γραμμάρια πράσινη φλούδα σε ένα λίτρο κρασί για 48 ώρες να χωνευτεί, σουρώνετε και φυλάτε. Κατάλληλο για όλες τις παραπάνω παθήσεις.

    Για το πρήξιμο χεριών και ποδιών

    Βράστε φύλλα κουφοξυλιάς σε κρασί άσπρο και βάλτε τα πάνω στο πρήξιμο.

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με καρπούς σαμπούκου

    Προβλήματα χολής και ποδάγρα

    Κοπανισμένοι με κανέλα και μέλι βοηθούν σε προβλήματα χολής και σε ποδάγρα. Διαλύετε μια κουταλιά της σούπας από το μείγμα αυτό. σε ένα ποτήρι καυτό ή κρύο νερό και παίρνετε ένα ποτήρι την ημέρα.

    Βάμμα

    Αφήνετε 100 γραμμάρια καρπούς σε 1 λίτρο ρακή ή αλκοόλ για 15 ημέρες στον ήλιο, σουρώνετε και φυλάτε. Παίρνετε 20 γραμμάρια την ημέρα σαν καθαρτικό. Πίνετε 80 σταγόνες 3 φορές ημερησίως για βήχα, κρυολόγημα και γρίπη. Συνδυάζεται με εχινάκεια.

    Προσοχή! Μην παίρνετε μεγάλες δόσεις. Μην κοιμάστε κάτω από Ζαμπούκο. Βλέπετε άσχημα όνειρα. Η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να έχει υπακτική δράση.

    Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα βότανα για την υγεία σας

    saboykos 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Ποιες βιταμίνες θεραπεύουν το κρυολόγημα;

    Κοιμηθείτε καλύτερα όταν είστε κρυωμένοι

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για προστασία από τις ιώσεις

    Οι καλύτερες βιταμίνες για τη γρίπη και τις ιώσεις

    Οι εναλλακτικές θεραπείες στο άσθμα

    Τι να τρώτε όταν παθαίνετε κρυολόγημα

    Σαμπούκος ο Έβουλος

    Οι καλύτερες αντιοξειδωτικές τροφές

    www.emedi.gr

     

  • Η διαβητική νευροπάθεια Η διαβητική νευροπάθεια

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες για τη διαβητική νευροπάθεια

    Τι είναι η διαβητική νευροπάθεια

    Διαβητική νευροπάθεια, ICD-10 E10.4, E11.4, E12.4, E13.4, E14.4 είναι oι νευροπαθητικές διαταραχές που σχετίζονται με τον σακχαρώδη διαβήτη με βλάβη των μικρών αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν τα νεύρα (vasa nervorum). Καταστάσεις που μπορεί να συνδέονται με τη διαβητική νευροπάθεια περιλαμβάνουν την πάρεση του κοινού κινητικού νεύρου, τη μονονευροπάθεια, τη μονονευροπάθεια σε πολλαπλά σημεία, τη διαβητική μυϊκή ατροφία, την επώδυνη πολυνευροπάθεια, την αυτόνομη νευροπάθεια και τη θωρακοκοιλιακή νευροπάθεια.

    Η διαβητική νευροπάθεια επηρεάζει όλα τα περιφερικά νεύρα συμπεριλαμβανομένων των ινών του πόνου, των κινητικών νευρώνων και του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Ως εκ τούτου, μπορεί να επηρεάσει όλα τα όργανα και συστήματα. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με το νεύρο ή τα νεύρα που επηρεάζονται.


    Επιδημιολογία της διαβητικής νευροπάθειας

    Σε παγκόσμιο επίπεδο η διαβητική νευροπάθεια επηρεάζει περίπου 131 εκατομμύρια ανθρώπους από το 2010 (1,9% του πληθυσμού). Ο διαβήτης είναι η κύρια γνωστή αιτία νευροπάθειας σε ανεπτυγμένες χώρες, και η νευροπάθεια είναι η πιο συχνή επιπλοκή και μεγαλύτερη αιτία  νοσηρότητας και θνησιμότητας σε ασθενείς με διαβήτη. Εκτιμάται ότι ο επιπολασμός της νευροπάθειας σε ασθενείς με διαβήτη είναι περίπου 20%. Η Διαβητική νευροπάθεια είναι η αιτία 50-75% των μη τραυματικών ακρωτηριασμών.

    Ο κύριος παράγοντας κινδύνου για διαβητική νευροπάθεια είναι η υπεργλυκαιμία. Η εξέλιξη της νευροπάθειας εξαρτάται από το βαθμό του γλυκαιμικού ελέγχου σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 και τύπου 2. Η διάρκεια του διαβήτη, η ηλικία, το κάπνισμα, η υπέρταση, το ύψος και η υπερλιπιδαιμία αποτελούν, επίσης, παράγοντες κινδύνου για διαβητική νευροπάθεια.

    Ενώ η διαβητική νευροπάθεια δεν μπορεί να θεραπευτεί, υπάρχουν διαθέσιμες θεραπείες για να βοηθήσουν στη διαχείριση μερικών από τα συμπτώματα. Ένας άλλος στόχος της θεραπείας είναι η διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα υπό καλό έλεγχο, έτσι ώστε η νευροπάθεια να μην επιδεινώνεται.


    Συμπτώματα και σημεία διαβητικής νευροπάθειας

    Τα συμπτώματα, συνήθως, αναπτύσσονται σταδιακά με την πάροδο ετών.

    Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

    • Μούδιασμα και μυρμήγκιασμα των άκρων
    • Δυσαισθησία (μη φυσιολογική αίσθηση σε ένα μέρος του σώματος)
    • Διάρροια
    • Στυτική δυσλειτουργία
    • Ακράτεια ούρων (απώλεια του ελέγχου της ουροδόχου κύστης)
    • Πτώση προσώπου, του στόματος και των βλεφάρων
    • Αλλαγές όρασης
    • Ζάλη
    • Μυϊκή αδυναμία
    • Δυσκολία στην κατάποση
    • Διαταραχές του λόγου
    • Μυϊκές συσπάσεις
    • Ανοργασμία
    • Παλίνδρομη εκσπερμάτιση (σε άρρενες)
    • Καύσος ή ηλεκτρικός πόνος

    Παθογένεια διαβητικής νευροπάθειας

    Υπάρχουν τέσσερις παράγοντες που πιστεύεται ότι εμπλέκονται στην ανάπτυξη της διαβητικής νευροπάθειας:

    • Η μικροαγγειακή νόσος

    Οι αγγειακές και νευρικές παθήσεις είναι στενά συνδεδεμένες και αλληλένδετες. Τα αιμοφόρα αγγεία εξαρτώνται από την κανονική λειτουργία των νεύρων, και τα νεύρα εξαρτώνται από την επαρκή ροή αίματος. Η πρώτη παθολογική μεταβολή στα μικροαγγεία είναι η αγγειοσυστολή. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, η νευρωνική δυσλειτουργία συσχετίζεται στενά με την ανάπτυξη αγγειακών ανωμαλιών, όπως με πάχυνση της βασικής μεμβράνης των τριχοειδών και ενδοθηλιακή υπερπλασία, οι οποίες συμβάλλουν σε μειωμένη τάση οξυγόνου και υποξία. Η νευρωνική ισχαιμία είναι χαρακτηριστικό της διαβητικής νευροπάθειας. Οι αγγειοδιασταλτικοί παράγοντες (π.χ. αναστολείς ΜΕΑ, α1-ανταγωνιστές) μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική βελτίωση στην νευρωνική ροή του αίματος, με αντίστοιχες βελτιώσεις στην ταχύτητα αγωγής των νεύρων. Έτσι, η μικροαγγειακή δυσλειτουργία εμφανίζεται νωρίς στο διαβήτη και είναι παράλληλη με την εξέλιξη της νευρικής δυσλειτουργίας.

    • Η αυξημένη γλυκόζη

    Τα αυξημένα ενδοκυτταρικά επίπεδα της γλυκόζης προκαλούν μη-ενζυματικούς ομοιοπολικούς δεσμούς με πρωτεΐνες, που μεταβάλλει τη δομή τους και αναστέλλει την λειτουργία τους. Μερικές από αυτές τις γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες έχουν εμπλακεί στη παθολογία της διαβητικής νευροπάθειας και άλλων μακροπρόθεσμων επιπλοκών του διαβήτη.

    Πρωτεϊνοκινάση C- PKC

    Η PKC εμπλέκεται στην παθολογία της διαβητικής νευροπάθειας. Αυξημένα επίπεδα γλυκόζης προκαλούν μια αύξηση στην ενδοκυτταρική διακυλογλυκερόλη, που ενεργοποιεί την PKC. Οι αναστολείς της PKC αυξάνουν την ταχύτητα αγωγής των νεύρων με την αύξηση της νευρωνικής ροής του αίματος.

    Οδός πολυόλης

    Το μονοπάτι αναγωγάσης της σορβιτόλης/αλδόζης, η οδός της πολυόλης μπορεί να εμπλέκεται στις επιπλοκές στο διαβήτη που οδηγούν σε βλάβη μικροαγγειακή του νευρικού ιστού, και επίσης, του αμφιβληστροειδή και των νεφρών. Η γλυκόζη είναι μια άκρως αντιδραστική ένωση, και πρέπει να μεταβολιστεί. Αυξημένα επίπεδα γλυκόζης, όπως εκείνα που παρατηρούνται στο διαβήτη, ενεργοποιούν αυτή την εναλλακτική βιοχημική οδό, η οποία με τη σειρά της προκαλεί μια μείωση στην γλουταθειόνη και αύξηση των αντιδραστικών ριζών οξυγόνου. Η οδός εξαρτάται από το ένζυμο αναγωγάση της αλδόζης. Αναστολείς αυτού του ενζύμου έχουν καταδείξει αποτελεσματικότητα για την πρόληψη της ανάπτυξης της νευροπάθειας.

    Ενώ τα περισσότερα κύτταρα του σώματος απαιτούν τη δράση της ινσουλίνης για τη γλυκόζη για την είσοδό της εντός του κυττάρου, τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, τα νεφρά και ο νευρικός ιστός δεν εξαρτώνται από την ινσουλίνη. Ως εκ τούτου, υπάρχει μια ελεύθερη ανταλλαγή της γλυκόζης από το εσωτερικό προς το εξωτερικό του κυττάρου, ανεξάρτητα από την δράση της ινσουλίνης, στο μάτι, τους νεφρούς και τους νευρώνες. Τα κύτταρα θα χρησιμοποιήσουν τη γλυκόζη για ενέργεια κανονικά, και κάθε γλυκόζη που δεν χρησιμοποιείται για ενέργεια θα μπει στο μονοπάτι πολυόλης για να μετατραπεί σε σορβιτόλη. Σε κανονικά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, η παρούσα ανταλλαγή δεν θα προκαλέσει κανένα πρόβλημα, γιατί η αναγωγάση αλδόζης έχει χαμηλή συγγένεια για τη γλυκόζη σε κανονικές συγκεντρώσεις. Ωστόσο, σε υπεργλυκξαιμία, η συγγένεια αναγωγάσης της αλδόζης με τις αυξήσεις της γλυκόζης, σημαίνει πολύ υψηλότερα επίπεδα σορβιτόλης και πολύ χαμηλότερα επίπεδα NADPH, μία ένωση που χρησιμοποιείται όταν είναι ενεργοποιημένη αυτή η οδός. Η σορβιτόλη δεν μπορεί να διασχίσει τις κυτταρικές μεμβράνες, και όταν συσσωρεύεται, παράγει ωσμωτική καταπόνηση αντλώντας νερό μέσα στο κύτταρο. Η φρουκτόζη κάνει το ίδιο πράγμα.

    Το NADPH που χρησιμοποιείται, όταν ενεργοποιείται η οδός, δρα με την προώθηση του νιτρικού οξειδίου και την παραγωγή της γλουταθειόνης, και η μετατροπή του οδηγεί σε αντιδραστικά μόρια οξυγόνου. Οι ελλείψεις γλουταθειόνης μπορεί να οδηγήσουν σε αιμόλυση που προκαλείται από οξειδωτικό στρες, και γνωρίζουμε ήδη ότι το νιτρικό οξείδιο είναι ένα από τα σημαντικά αγγειοδιασταλτικά στα αιμοφόρα αγγεία. Το NAD +, το οποίο χρησιμοποιείται, είναι αναγκαίο για προστασία της καταστροφής των κυττάρων, από το οξειδωτικό στρες.

    Επιπλέον, τα υψηλά επίπεδα σορβιτόλης πιστεύεται ότι μειώνουν την κυτταρική πρόσληψη της μυοϊνοσιτόλης, μειώνοντας την δραστικότητα της μεμβράνης του πλάσματος που απαιτείται από την αντλία Na + / Κ + ΑΤΡάσης για τη νευρική λειτουργία, συμβάλλοντας περαιτέρω σε νευροπάθεια.

    Εν περιλήψει, η υπερβολική ενεργοποίηση της οδού πολυόλης οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα σορβιτόλης και αντιδραστικά μόρια οξυγόνου και μειωμένα επίπεδα μονοξειδίου του αζώτου και γλουταθειόνης, καθώς και αυξημένη ωσμωτική καταπονήση επί της κυτταρικής μεμβράνης.


    Ταξινόμηση της διαβητικής νευροπάθειας

    Η διαβητική νευροπάθεια περιλαμβάνει μια σειρά από διαφορετικά νευροπαθητικά σύνδρομα

    -Εστιακή και πολυεστιακή νευροπάθεια:

    • Μονονευροπάθεια
    • Μυατροφία από ριζοπάθεια
    • Πολλαπλές βλάβες "πολυεστιακή μονονευρίτιδα"
    • Παγίδευση νεύρου (π.χ. μέση, ωλένιο, περονιαίο)

    -Συμμετρική νευροπάθεια:

    • Οξεία αισθητήρια
    • Αυτόνομη
    • Άπω συμμετρική πολυνευροπάθεια (DSPN), επίσης γνωστή ως διαβητική περιφερική νευροπάθεια (DPN) (πιο συχνή)

    Τα νεύρα στη διαβητική νευροπάθεια επηρεάζονται με διαφορετικούς τρόπους

    • Αισθητικοκινητική πολυνευροπάθεια

    Οι νευρικές ίνες που πλήττονται σε μεγαλύτερο βαθμό είναι οι μικρότερου μεγέθους, επειδή η ταχύτητα αγωγής νεύρων επιβραδύνεται ανάλογα με το μήκος ενός νεύρου. Σε αυτό το σύνδρομο, η μειωμένη αισθητικότητα και η απώλεια αντανακλαστικών εμφανίζεται πρώτα στα δάχτυλα σε κάθε πόδι και στη συνέχεια εκτείνεται προς τα άνω. Συνήθως, περιγράφεται σαν μούδιασμα δίκην γαντιού, απώλεια αίσθησης, δυσαισθησία και πόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο πόνος μπορεί να μοιάζει με κάψιμο, αίσθημα τσιμπήματος ή αίσθηση σαν να τσιμπάνε καρφίτσες και βελόνες. Η απώλεια της ιδιοδεκτικότητας, που είναι η αίσθηση όταν ένα άκρο είναι στο χώρο, επηρεάζεται πρώιμα. Αυτοί οι ασθενείς δεν μπορούν να το αισθάνονται όταν πατήσουν ένα ξένο σώμα, όπως ένα θραύσμα, ή αναπτύσσουν κακώσεις από κακή τοποθέτηση των υποδημάτων τους. Κατά συνέπεια, είναι σε κίνδυνο να αναπτύξουν έλκη και μολύνσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό. Ομοίως, οι ασθενείς αυτοί μπορεί να πάθουν πολλαπλά κατάγματα στο γόνατο, στον αστράγαλο ή τα πόδια, και να αναπτύξουν συχνά Charcot. Η απώλεια της κινητικής λειτουργίας φαίνεται από τη ραχιαία κάμψη, τις συσπάσεις των ποδιών, την απώλεια της ενδοστικής μυϊκής λειτουργίας που οδηγεί στην συστολή των δαχτύλων και την ανάπτυξη σφυροδακτυλίας. Αυτές οι συσπάσεις συμβαίνουν όχι μόνο στο πόδι αλλά και στο χέρι, όπου η απώλεια του μυϊκού ιστού κάνει το χέρι να φαίνεται λιπόσαρκο και σκελετωμένο. Η απώλεια της μυϊκής λειτουργίας είναι προοδευτική.

    • Η αυτόνομη νευροπάθεια

    Το αυτόνομο νευρικό σύστημα αποτελείται από νεύρα που εξυπηρετούν την καρδιά, τους πνεύμονες, τα αιμοφόρα αγγεία, τα οστά, τον λιπώδη ιστό, τους ιδρωτοποιούς αδένες, το γαστρεντερικό σύστημα και το γεννητικό και το ουροποιητικό σύστημα. Η αυτόνομη νευροπάθεια μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε από αυτά τα συστήματα. Η πιο συχνή δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού στους διαβητικούς είναι η ορθοστατική υπόταση ή η λιποθυμία κατά την όρθια στάση, λόγω της αποτυχίας της καρδιάς και των αρτηριών να προσαρμόζουν καταλλήλως την καρδιακή συχνότητα και τον αγγειακό τόνο για να κρατήσουν το αίμα συνεχώς και πλήρως να ρέει προς τον εγκέφαλο. Αυτό το σύμπτωμα, συνήθως, συνοδεύεται από αναπνευστική αρρυθμία των κόλπων - δηλαδή αλλαγή στον καρδιακό ρυθμό που παρατηρείται και με την κανονική αναπνοή. Αυτά τα δύο ευρήματα υποδεικνύουν αυτόνομη νευροπάθεια.

    Οι εκδηλώσεις του γαστρεντερικού σωλήνα περιλαμβάνουν τη γαστροπάρεση, τη ναυτία, το φούσκωμα και τη διάρροια. Επειδή πολλοί διαβητικοί λαμβάνουν από του στόματος φαρμακευτική αγωγή για το διαβήτη τους, η απορρόφηση αυτών των φαρμάκων επηρεάζεται σημαντικά από την καθυστερημένη γαστρική κένωση. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε υπογλυκαιμία, όταν ένας διαβητικός παράγοντας έχει ληφθεί πριν από το γεύμα και δεν έχει απορροφηθεί παρά μόνο μερικές ώρες ή μερικές φορές ημέρες αργότερα, όταν υπάρχουν κανονικά ή χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα ήδη. Η υποτονική κίνηση του λεπτού εντέρου μπορεί να προκαλέσει βακτηριακή υπερανάπτυξη, που επιδεινώνεται από την παρουσία υπεργλυκαιμίας. Αυτό οδηγεί σε φούσκωμα, αέρια και διάρροια.

    Τα συμπτώματα του ουροποιητικού περιλαμβάνουν συχνουρία, επιτακτική ακράτεια και παραμονή των ούρων στην κύστη. Πάλι, λόγω της κατακράτησης ούρων, οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος είναι συχνές. Η επίσχεση ούρων μπορεί να οδηγήσει σε εκκολπώματα της ουροδόχου κύστης, πέτρες και νεφροπάθεια από παλινδρόμηση.

    • Κρανιακή νευροπάθεια

    Όταν τα κρανιακά νεύρα επηρεάζονται, η νευροπάθεια του οφθαλμοκινητικού νεύρου (κρανιακό νεύρο 3) είναι η πιο συχνή. Το κοινό κινητικό νεύρο ελέγχει όλους τους μύες που κινούν τον οφθαλμό με εξαίρεση τον έξω ορθό και τον άνω λοξό μυ. Χρησιμεύει, επίσης, για να συστέλλει το σφιγκτήρα μυ της κόρης και να ανοίγει το βλέφαρο. Η έναρξη πάρεσης του κοινού κινητικού νεύρου στους διαβητικούς είναι, συνήθως, απότομη, και αρχίζει με μετωπικό ή περικογχικό πόνο και, στη συνέχεια, με διπλωπία. Όλοι οι οφθαλμοκινητικοί μύες που νευρώνονται από το τρίτο νεύρο μπορεί να επηρεαστούν, αλλά εκείνοι που ελέγχουν το μέγεθος της κόρης δεν επηρεάζονται νωρίς. Αυτό συμβαίνει επειδή οι παρασυμπαθητικές νευρικές ίνες εντός του 3ου κρανιακού νεύρου που επηρεάζουν το μέγεθος της κόρης βρίσκονται στην περιφέρεια του νεύρου κι έτσι είναι λιγότερο επιρρεπείς σε ισχαιμική βλάβη (όπως αυτοί που είναι πιο κοντά στην αγγειακή παροχή). Το έκτο νεύρο, το απαγωγό, που νευρώνει τον έξω ορθό μυ του οφθαλμού (μετακινεί το μάτι πλαγίως) επηρεάζεται, επίσης, συχνά, αλλά το τέταρτο νεύρο, το τροχιλιακό νεύρο, που (νευρώνει τον άνω λοξό μυ, και κινείται το μάτι προς τα κάτω), συνήθως, δεν επηρεάζεται. Μονονευροπάθεια των θωρακικών ή οσφυϊκών νεύρων της σπονδυλικής στήλης μπορεί να συμβεί και να οδηγήσει σε επώδυνα σύνδρομα που μιμούνται το έμφραγμα του μυοκαρδίου, την χολοκυστίτιδα ή τη σκωληκοειδίτιδα. Οι διαβητικοί έχουν μια υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης νευροπαθειών από παγίδευση νεύρου, όπως το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα.


    Διάγνωση διαβητικής νευροπάθειας

    Η διαβητική περιφερική νευροπάθεια είναι η πιθανότερη διάγνωση για κάποιον με διαβήτη που έχει πόνο σε ένα πόδι ή και στα δύο πόδια, αν και μπορεί, επίσης, να προκληθεί από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12 ή οστεοαρθρίτιδα. Η χρησιμότητα της κλινικής εξέτασης στη διάγνωση της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας γίνεται με αξιολόγηση της εμφάνισης των ποδιών, της παρουσίας του έλκους και των αντανακλαστικών. Το τεστ της αγωγιμότητας των νεύρων μπορεί να δείξει μειωμένη λειτουργία των περιφερικών νεύρων, αλλά σπάνια συσχετίζεται με τη βαρύτητα της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας.


    Θεραπεία της διαβητικής νευροπάθειας

    Παρά τις προόδους στην κατανόηση των μεταβολικών αιτιών της διαβητικής νευροπάθειας, οι θεραπείες που αποσκοπούν στη διακοπή αυτών των παθολογικών διεργασιών είναι περιορισμένες. Έτσι, με την εξαίρεση του αυστηρού ελέγχου της γλυκόζης, οι θεραπείες είναι για τη μείωση του πόνου και των άλλων συμπτωμάτων.

    Οι επιλογές για τον έλεγχο του πόνου περιλαμβάνουν τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (TCAs), τους αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης, τους αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης , και τα αντιεπιληπτικά φάρμακα.

    Για τη διαβητική περιφερική νευροπάθεια εγκεκριμένα είναι το αντικαταθλιπτικό ντουλοξετίνη, το αντισπασμωδικό pregabalin, και το μακράς δράσης οπιοειδές ταπενταδόλη.

    α τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά

    Τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά περιλαμβάνουν την ιμιπραμίνη, την αμιτριπτυλίνη, τη δεσιπραμίνη και τη νορτριπτυλίνη. Αυτά τα φάρμακα είναι αποτελεσματικά στη μείωση των επώδυνων συμπτωμάτων, αλλά έχουν πολλές παρενέργειες, οι οποίες εξαρτώνται από τη δοσολογία. Μια αξιοσημείωτη παρενέργεια είναι η καρδιακή τοξικότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρες αρρυθμίες. Σε χαμηλές δόσεις που χρησιμοποιούνται για τη νευροπάθεια, η τοξικότητα είναι σπάνια, αλλά εάν τα συμπτώματα απαιτήσουν υψηλότερες δόσεις, οι επιπλοκές είναι πιο συχνές. Μεταξύ των TCAs, η αμιτριπτυλίνη είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο για αυτόν τον όρο, αλλά η δεσιπραμίνη και η νορτριπτυλίνη έχουν λιγότερες παρενέργειες.

    -Αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης

    Η ντουλοξετίνη SSNRI (Cymbalta) έχει εγκριθεί για τη διαβητική νευροπάθεια, ενώ η η βενλαφαξίνη χρησιμοποιείται, επίσης, ευρέως. Με τη στόχευση τόσο της σεροτονίνης όσο και της νορεπινεφρίνης, τα φάρμακα αυτά στοχεύουν τα επώδυνα συμπτώματα της διαβητικής νευροπάθειας, και τη θεραπεία της κατάθλιψης, αν υπάρχει.

    -Εκλεκτικός αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης

    Οι SSRIs περιλαμβάνουν τη φλουοξετίνη, την παροξετίνη, τη σερτραλίνη και τη σιταλοπράμη και δεν συνιστώνται για την αντιμετώπιση της επώδυνης νευροπάθειας. Οι παρενέργειες είναι σπανίως σοβαρές, και δεν προκαλούν μόνιμες αναπηρίες. Προκαλούν καταστολή και αύξηση του σωματικού βάρους, που μπορεί να επιδεινώσει τον γλυκαιμικό έλεγχο ενός διαβητικού. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε δόσεις οι οποίες μειώνουν, επίσης, τα συμπτώματα της κατάθλιψης, από την οποία πάσχουν συχνά οι ασθενείς με διαβητική νευροπάθεια.

    -Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα

    Η γκαμπαπεντίνη και η pregabalin είναι θεραπεία πρώτης γραμμής για την επώδυνη νευροπάθεια. Η Gabapentin είναι τόσο καλή όσο και η αμιτριπτυλίνη από  άποψη  αποτελεσματικότητας, και είναι σαφώς ασφαλέστερη. Κύρια παρενέργεια είναι η καταστολή, η οποία δεν μειώνεται με την πάροδο του χρόνου και μπορεί στην πραγματικότητα να επιδεινωθεί. Θα πρέπει να λαμβάνεται τρεις φορές την ημέρα, και αυτό μερικές φορές προκαλεί αύξηση του σωματικού βάρους, που μπορεί να επιδεινώσει τον γλυκαιμικό έλεγχο στους διαβητικούς.

    Η καρβαμαζεπίνη (Tegretol) είναι αποτελεσματική, αλλά δεν είναι απαραίτητα ασφαλής για τη διαβητική νευροπάθεια. Ο πρώτος μεταβολίτης του, η οξκαρβαζεπίνη ασφαλής και αποτελεσματική σε άλλες νευροπαθητικές διαταραχές, αλλά δεν έχει μελετηθεί στη διαβητική νευροπάθεια.

    Η τοπιραμάτη δεν έχει μελετηθεί σε διαβητική νευροπάθεια, αλλά έχει την ευεργετική παρενέργεια να προκαλεί ήπια ανορεξία και απώλεια βάρους, και είναι κατάλληλη για να βελτιωθεί ο γλυκαιμικός έλεγχος.

    -Κλασσικά αναλγητικά

    Συνδυασμοί με οπιοειδή ή / και ΜΣΑΦ, χρησιμοποιούνται για τον αιφνίδιο πόνο όταν η διαβητική νευροπάθεια προκαλεί εξουθενωτικό πόνο. Η αμιτριπτυλίνη μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική από ό, τι η ντουλοξετίνη. Τα οπιοειδή απαιτούν το κυτόχρωμα P-450 για ενεργοποίηση (π.χ. κωδεΐνη, διυδροκωδεΐνη), και δεν πρέπει να δίνονται μαζί με SSRIs.

    -Φυσικοθεραπεία

    Η φυσικοθεραπεία μπορεί να είναι μια αποτελεσματική και εναλλακτική θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς με διαβήτη. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της εξάρτησης από τις φαρμακευτικές θεραπείες για την ανακούφιση του πόνου. Ορισμένες τεχνικές φυσικοθεραπείας μπορεί να βοηθήσουν στον εν τω βάθει πόνο στα πόδι, στο μούδιασμα ή στο αίσθημα καύσου στα άκρα, στις μυϊκές κράμπες, στη μυϊκή αδυναμία, τη σεξουαλική δυσλειτουργία, και το διαβητικό πόδι.

    Η διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση (TENS) και τα παρεμβαλλόμενα ηλεκτρικά ρεύματα (IFC) χρησιμοποιούν  ανώδυνο ηλεκτρικό ρεύμα  για να ανακουφίσουν την ακαμψία, να βελτιώσουν την κινητικότητα, να ανακουφίσουν το νευροπαθητικό πόνο, να μειώσουν το οίδημα, και να θεραπεύσουν τα ανθεκτικά έλκη ποδιών.

    Η εκπαίδευση βάδισης, και η διδασκαλία της στάσης μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη ή / και τη σταθεροποίηση των επιπλοκών στο πόδι, όπως στα έλκη ποδιών. Οι τεχνικές αποφόρτισης των ποδιών μπορούν να περιλαμβάνουν τη χρήση των βοηθημάτων κινητικότητας (π.χ. πατερίτσες) ή νάρθηκες για το πόδι. Οι πατερίτσες είναι χρήσιμες και για τα άτομα που έχουν χάσει τα άκρα τους, από διαβητική νευροπάθεια κι έχουν τοποθετήσει πρόθεση.

    Διάφορες ασκήσεις, καθώς και η θεραπεία με τα χέρια θα βοηθήσουν στην πρόληψη των συσπάσεων των μυών, τους σπασμούς και την ατροφία. Αυτά τα προγράμματα μπορεί να περιλαμβάνουν  τέντωμα των μυών για να διατηρηθεί το μήκος τους και το εύρος της κίνησης. Οι ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης θα βοηθήσουν να διατηρηθεί η δύναμη των μυών και να μειωθεί η μυϊκή μάζα. Η αερόβια άσκηση, όπως το κολύμπι που γίνεται με  ένα στατικό ποδήλατο μπορεί να βοηθήσει στη περιφερική νευροπάθεια, αλλά οι δραστηριότητες που ασκούν υπερβολική πίεση στα πόδια (μεγάλες αποστάσεις, τρέξιμο) μπορεί να αντενδείκνυται.

    Η θερμότητα, ο θεραπευτικός υπέρηχος, το καυτό κερί και η διαθερμία βραχέων κυμάτων, είναι επίσης χρήσιμα για την αγωγή της διαβητικής νευροπάθειας.

    Οι ασκήσεις Kegel  του πυελικού εδάφους  μπορεί να βελτιώσoyn την σεξουαλική δυσλειτουργία που προκαλείται από νευροπάθεια.

    -Άλλες θεραπείες της διαβητικής νευροπάθειας

    • To α-λιποϊκό οξύ, και to γ-λινολενικό οξύ (έλαιο νυχτολούλουδου) είναι ένα αντιοξειδωτικό συμπληρώματα διατροφής σε δόσεις 600 mg έως 1800 mg σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, αν και ναυτία εμφανίζεται στις υψηλότερες δόσεις.
    • Η μεθυλοκοβαλαμίνη, μία ειδική μορφή της βιταμίνης Β-12 που λαμβάνεται από το στόμα ή με ένεση βοηθά στη θεραπεία και τη βελτίωση της διαβητικής νευροπάθειας.
    • Το C-πεπτίδιο έχει δείξει υποσχόμενα αποτελέσματα στην θεραπεία των διαβητικών επιπλοκών, συμπεριλαμβανομένων και των νευροπαθειών. Είναι  υποπροϊόν της παραγωγής ινσουλίνης, και βοηθά να βελτιωθούν και να αντιστραφούν τα κύρια συμπτώματα του διαβήτη.
    • Οι συσκευές  Photo Energy Therapy χρησιμοποιούνται ευρέως για τη θεραπεία των νευροπαθητικών συμπτωμάτων. Οι συσκευές αυτές εκπέμπουν εγγύς υπέρυθρο φως (NIR Therapy) τυπικά σε ένα μήκος κύματος από 880 nm. Αυτό το μήκος κύματος πιστεύεται ότι διεγείρει την απελευθέρωση του νιτρικού οξειδίου, ενός χαλαρωτικού παράγοντα του ενδοθηλίου στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτή η αύξηση στην κυκλοφορία μειώνει  τον πόνο σε διαβητικούς και μη-διαβητικούς ασθενείς. Οι συσκευές αυτές φαίνεται να αντιμετωπίζουν το υποκείμενο πρόβλημα της νευροπάθειας, που είναι η κακή μικροκυκλοφορία, η οποία οδηγεί σε πόνο και μούδιασμα στα άκρα,.
    • Το Sativex, είναι ένα φάρμακο που βασίζεται στην κάνναβη. Το Cesamet (ναβιλόνη) είναι ένα συνθετικό φάρμακο της THC. Η φυσική κάνναβη έχει τα καλύτερα αποτελέσματα.
    • Φάρμακα για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, όπως η σιλδεναφίλη (Viagra), η ταδαλαφίλη (Cialis), και η βαρδεναφίλη (Levitra) μπορεί να βοηθήσουν μερικούς άνδρες με στυτική δυσλειτουργία που οφείλεται σε διαβητική νευροπάθεια. Για τις γυναίκες, κολπικές κρέμες οιστρογόνων και λιπαντικά μπορεί να προσφέρουν ανακούφιση από την κολπική ξηρότητα και τον ερεθισμό .
    • Πολλά κινέζικα φυτικά φάρμακα χρησιμοποιούνται στη διαβητική νευροπάθεια.
    • Άλλα είδη θεραπείας για τον πόνο νεύρων είναι αυτοκόλλητα που περιέχουν το τοπικό αναισθητικό λιδοκαΐνη. Η κρέμα καψαϊκίνης, επίσης, ανακουφίσει τον πόνο των νεύρων.
    • Τα αντισπασμωδικά ή αντιχολινεργικά φάρμακα μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη της ακράτειας ούρων.
    • Η αλλαντική τοξίνη ( Botox) σε ενέσεις έχουν χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της μη φυσιολογικής εφίδρωσης.

    -Η σημασία του αυστηρού έλεγχου της γλυκόζης στη διαβητική νευροπάθεια

    Η θεραπεία της πρώιμης αισθητικοκινητικής πολυνευροπάθειας αφορά τη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου. Ο αυστηρός έλεγχος της γλυκόζης αίματος μπορεί να αντιστρέψει τη διαβητική νευροπάθεια.


    Πρόγνωση στη διαβητική νευροπάθεια

    Η θεραπεία ανακουφίζει τον πόνο και μπορεί να ελέγξει ορισμένα  συμπτώματα, αλλά η διαδικασία είναι γενικά προοδευτική.

    Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος τραυματισμού των ποδιών λόγω της απώλειας της αίσθησης (διαβητικό πόδι). Μικρές λοιμώξεις μπορεί να εξελιχθούν σε έλκος και  ακρωτηριασμό.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για το διαβήτη

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι απαραίτητες βιταμίνες για τους διαβητικούς

    Σύμπλεγμα βιταμινών Β

    Tramadol

    Διάγνωση της ανεπάρκειας της βιταμίνης Β12

    Νευροπαθητικός πόνος

    Η Β12 για τη διαβητική νευροπάθεια

    Οι βιταμίνες για τα έλκη

    Τι είναι ο γλυκαιμικός δείκτης

    Σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι

    Σύνδρομο ανήσυχων ποδιών

    Συμπληρώματα διατροφής για διαβητικούς

    Γιατί όσοι έχουν διαβήτη δεν πρέπει να καπνίζουν

    Διαβητικό πόδι

    Διαιτολόγιο για διαβητικούς

    Διαβητική Αμφιβληστροειδοπάθεια

    Πώς επηρεάζεται η ψυχολογία στον διαβήτη;

    Άγχος επίδοσης και στύση

    α2- μακροσφαιρίνη

    Η σεξουαλική ζωή σε χρόνιες ασθένειες

    Μέθοδος βελτίωσης της σεξουαλικής υγείας στους άνδρες

    Ακράτεια ούρων

    Προθέσεις πέους και πεοπλαστική

    Ασκήσεις Κέγκελ για σεξουαλική υγεία

    Κόλπα για το χρόνιο πόνο

    Μετρήστε τον πόνο σας

    Καυτερές πιπεριές και καψαϊκίνη

    Νευροπαθητικός πόνος

    www.emedi.gr

     

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πολυμυξίνη B Πυριμεθαμίνη »