Τρίτη, 09 Σεπτεμβρίου 2014 21:09

Οι λευχαιμίες

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)

Ο καρκίνος στο αίμα

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά

Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, PhD, MD

Η λευχαιμία, ICD-10 C91-C95 είναι μια ομάδα καρκίνων που συνήθως ξεκινά στο μυελό των οστών και το αποτέλεσμα είναι υψηλός αριθμός από λευκά αιμοσφαίρια. Αυτά τα λευκά αιμοσφαίρια δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως και ονομάζονται βλάστες ή κύτταρα λευχαιμίας.

Με άλλα λόγια λευχαιμία είναι ο πολλαπλασιασμός και η συσσώρευση ανώμαλων, άωρων, προδρόμων μορφών των αιματοκυττάρων (βλάστες), στο μυελό και σε άλλους ιστούς.

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η ανεπάρκεια του μυελού. Η στάση λευκών αιμοσφαιρίων ενδοεγκεφαλικά μπορεί να αναπτυχθεί αν ο αριθμός αιματοβλαστών αυξηθεί πολύ.

Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αιμορραγία και μώλωπες, αίσθημα κόπωσης, και αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων. Αυτά τα συμπτώματα προκύπτουν λόγω της έλλειψης των φυσιολογικών κυττάρων του αίματος.

Η διάγνωση γίνεται τυπικά από εξετάσεις αίματος ή από βιοψία του μυελού των οστών.

Η ακριβής αιτία της λευχαιμίας είναι άγνωστη. Διαφορετικά είδη λευχαιμίας πιστεύεται ότι έχουν διαφορετικές αιτίες. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το κάπνισμα, την ιονίζουσα ακτινοβολία, ορισμένες χημικές ουσίες (όπως το βενζόλιο), τη χημειοθεραπεία, και το σύνδρομο Down.

Οι άνθρωποι με οικογενειακό ιστορία λευχαιμίας είναι, επίσης, σε υψηλότερο κίνδυνο.

Υπάρχουν τέσσερις βασικοί τύποι λευχαιμίας: οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ), οξεία μυελογενής λευχαιμία (ΟΜΛ), χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία (ΧΛΛ) και χρόνια μυελογενής λευχαιμία (ΧΜΛ), καθώς και μια σειρά από λιγότερο συχνά είδη. Η λευχαιμία είναι μέρος μιας ευρύτερης ομάδα νεοπλασμάτων που επηρεάζουν το αίμα, το μυελό των οστών, και το λεμφοειδές σύστημα, γνωστοί ως όγκοι του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος.

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει κάποιο συνδυασμό με χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, στοχευμένη θεραπεία, και μεταμόσχευση μυελού των οστών, εκτός από την υποστηρικτική φροντίδα και παρηγορητική φροντίδα.

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται από τον τύπο της λευχαιμίας και την ηλικία του ατόμου. Το μέσο ποσοστό επιβίωσης πέντε ετών είναι 57%. Σε παιδιά ηλικίας κάτω των 15, η πενταετής επιβίωση είναι μεγαλύτερη από 60 έως 85%, ανάλογα με τον τύπο της λευχαιμίας.

Σε άτομα με οξεία λευχαιμία, που θεραπεύθηκαν μετά από πέντε χρόνια, ο καρκίνος είναι πιθανό να υποτροπιάσει, γι΄αυτό απαιτείται παρακολούθηση.

Η λευχαιμία είναι ο πιο συχνός τύπος καρκίνου στα παιδιά, με τα τρία τέταρτα των περιπτώσεων λευχαιμίας σε παιδιά για την ΟΛΛ. Ωστόσο, περίπου το 90% του συνόλου των λευχαιμιών που διαγιγνώσκεται σε ενήλικες, είναι ΟΜΛ και ΧΛΛ. Η λευχαιμία εμφανίζεται συχνότερα στον ανεπτυγμένο κόσμο.


Ταξινόμηση λευχαιμιών
Υπάρχουν τέσσερα κύρια είδη λευχαιμίας

  • Οξεία λεμφοκυτταρική λευχαιμία ή οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία 
  • Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία
  • Οξεία μυελογενής λευχαιμία ή οξεία μυελοειδής λευχαιμία ή οξεία μη λεμφοκυτταρική λευχαιμία
  • Χρόνια μυελογενής λευχαιμία
  • Κλινικά και παθολογικά, η λευχαιμία υποδιαιρείται σε 2 μεγάλες ομάδες οξείες και χρόνιες.

Η οξεία λευχαιμία χαρακτηρίζεται από μία ταχεία αύξηση του αριθμού των ανώριμων κυττάρων αίματος. Ο συνωστισμός από τέτοια κύτταρα καθιστά το μυελό των οστών ανίκανο να παράγει υγιή κύτταρα του αίματος. Άμεση θεραπεία απαιτείται σε οξεία λευχαιμία λόγω της ταχείας εξέλιξης και της συσσώρευσης των κακοηθών κυττάρων, τα οποία στη συνέχεια μπαίνουν στην κυκλοφορία του αίματος και εξαπλώνονται σε άλλα όργανα του σώματος. Οι οξείες μορφές λευχαιμίας είναι οι πιο συχνές μορφές λευχαιμίας σε παιδιά.

Η χρόνια λευχαιμία χαρακτηρίζεται από την υπερβολική συσσώρευση σχετικά ώριμων, αλλά ακόμα μη φυσιολογικών λευκοκυττάρων του αίματος. Συνήθως, απαιτούνται μήνες ή χρόνια για να προοδεύσει η νόσος, και τα κύτταρα παράγονται σε ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό από το κανονικό, με αποτέλεσμα να παράγονται πολλά μη φυσιολογικά λευκά αιμοσφαίρια. Δεδομένου ότι η οξεία λευχαιμία πρέπει να αντιμετωπίζεται αμέσως, οι χρόνιες μορφές μερικές φορές παρακολουθούνται για κάποιο χρονικό διάστημα πριν από τη θεραπεία για να εξασφαλιστεί η μέγιστη αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Η χρόνια λευχαιμία εμφανίζεται, κυρίως, σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά θεωρητικά μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα.

Επιπλέον, οι λευχαιμίες υποδιαιρούνται ανάλογα με το είδος των κυττάρων του αίματος που επηρεάζονται. Έτσι υπάρχει η λεμφοβλαστική ή λεμφοκυτταρική λευχαιμία και η μυελοειδής ή μυελογενής λευχαιμία.

-Σε λεμφοβλαστική ή λεμφοκυτταρική λευχαιμία η καρκινική μεταβολή λαμβάνει χώρα σε ένα τύπο κυττάρων του μυελού, τα λεμφοκύτταρα, τα οποία είναι κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος για την καταπολέμηση των λοιμώξεων. Πιο συχνά οι λεμφοκυτταρικές λευχαιμίες περιλαμβάνουν ένα συγκεκριμένο υπότυπο  λεμφοκυττάρων, τα Β κύτταρα.

-Σε μυελοειδή ή μυελογενή λευχαιμία, η καρκινική μεταβολή λαμβάνει χώρα σε ένα τύπο κυττάρων μυελού που κανονικά σχηματίζουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια, κάποιους άλλους τύπους λευκών αιμοσφαιρίων και τα αιμοπετάλια.

Σε κάθε μία από αυτές τις τέσσερις μεγάλες βασικές κατηγορίες, υπάρχουν συνήθως αρκετές υποκατηγορίες.

-Η Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ALL) είναι ο πιο συχνός τύπος λευχαιμίας σε μικρά παιδιά. Αυτή η ασθένεια επηρεάζει και τους ενήλικες, ιδιαίτερα, εκείνους ηλικίας 65 ετών και άνω. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.

Τα ποσοστά επιβίωσης διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία: 85% στα παιδιά και 50% στους ενήλικες.

Υπότυποι αυτής της λευχαιμίας είναι η πρόδρομος Β οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, η πρόδρομος T οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, η λευχαιμία/λέμφωμα Burkitt, και η οξεία διφαινοτυπική λευχαιμία.

-Η χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία (ΧΛΛ), πιο συχνά επηρεάζει τους ενήλικες άνω των 55 ετών. Μερικές φορές παρουσιάζεται σε νεότερους ενήλικες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν επηρεάζει τα παιδιά. Τα δύο τρίτα των επηρεαζόμενων ανθρώπων είναι άνδρες. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης είναι 75%. Είναι ανίατη, αλλά υπάρχουν πολλές αποτελεσματικές θεραπείες. Ένας υπότυπος η Β-κυττάρων χρόνια προλεμφοκυτταρική λευχαιμία είναι μια πιο επιθετική ασθένεια.

-Η οξεία μυελογενής λευχαιμία (ΟΜΛ), εμφανίζεται πιο συχνά σε ενήλικες από ό, τι στα παιδιά, και πιο συχνά στους άνδρες από τις γυναίκες. Η AML αντιμετωπίζεται με χημειοθεραπεία. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης είναι 40%, εκτός από την APL (οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία), που είναι πάνω από 90%. Οι υπότυποι της AML περιλαμβάνουν την οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία, την οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία, και την οξεία μεγακαρυοβλαστική λευχαιμία.

-Η χρόνια μυελογενής λευχαιμία (CML) εμφανίζεται, κυρίως, σε ενήλικες. Ένας πολύ μικρός αριθμός των παιδιών αναπτύσσουν, επίσης, αυτή την ασθένεια. Η θεραπεία γίνεται με imatinib (Gleevec στις Ηνωμένες Πολιτείες, και Glivec στην Ευρώπη) ή άλλα φάρμακα. Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης είναι 90%. Ένας υπότυπος είναι η χρόνια μυελομονοκυτταρική λευχαιμία.

λευχαιμία τριχωτών κυττάρων (HCL) θεωρείται ένα υπότυπος της χρόνιας λεμφοκυτταρικής λευχαιμίας. Περίπου το 80% των ατόμων που έχουν προσβληθεί είναι ενήλικες άνδρες. Δεν έχουν αναφερθεί περιπτώσεις σε παιδιά. Η νόσος είναι ανίατη, αλλά εύκολα θεραπεύσιμη. Η επιβίωση είναι 96% έως 100% στα δέκα έτη.

-Η προλεμφοκυτταρική λευχαιμία Τ-κυττάρων (Τ-PLL) είναι μια πολύ σπάνια και επιθετική λευχαιμία που επηρεάζει τους ενήλικες. Περισσότεροι άντρες παρά γυναίκες διαγιγνώσκονται με την ασθένεια αυτή. Παρά τη γενική σπανιότητά της, είναι, επίσης, ο πιο συχνός τύπος λευχαιμίας ώριμων Τ κυττάρων. Σχεδόν, όλες οι άλλες λευχαιμίες αφορούν τα Β κύτταρα. Είναι δύσκολη στη θεραπεία, και η διάμεση επιβίωση είναι λίγοι μήνες.

-Η λεμφοκυτταρική λευχαιμία από μεγάλα κοκκώδη κύτταρα μπορεί να περιλαμβάνει είτε τα Τ-κύτταρα ή τα κύτταρα ΝΚ (φυσικοί φονείς), και όπως και η λευχαιμία τριχωτών κυττάρων, η οποία περιλαμβάνει μόνο τα Β κύτταρα, είναι μία σπάνια και νωχελική (όχι επιθετική) λευχαιμία.

-Η λευχαιμία ενηλίκων Τ-κυττάρων προκαλείται από τον ανθρώπινο Τ-λεμφοτρόπο ιό (HTLV), που είναι ένας ιός παρόμοιος με τον ιό HIV. Όπως ο HIV, ο HTLV μολύνει τα CD4 + Τ-κύτταρα και αντιγράφεται μέσα τους. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον ιό HIV, δεν τα καταστρέφει. Αντ' αυτού, τα αθάνατα μολυσμένα με HTLV μολυσμένα Τ-κύτταρα, πολλαπλασιάζονται ανώμαλα. Ο HTLV-I / II είναι ενδημικός σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.


Σημεία και συμπτώματα λευχαιμίας

Κοινά συμπτώματα της χρόνιας ή οξείας λευχαιμίας

Η βλάβη στο μυελό των οστών, με υψηλότερους αριθμούς ανώριμων λευκών κυττάρων του αίματος, οδηγεί σε μία έλλειψη των αιμοπεταλίων του αίματος, τα οποία είναι σημαντικά για τη διαδικασία της πήξης του αίματος. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι με λευχαιμία μπορεί εύκολα να μελανιάσουν, αιμορραγούν υπερβολικά, ή  αναπτύσσουν αιμορραγίες (πετέχειες).

Τα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία εμπλέκονται στην καταπολέμηση παθογόνων, μπορεί να κατασταλούν ή δυσλειτουργούν. Το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς δεν είναι σε θέση να καταπολεμήσει μια απλή λοίμωξη ή να αρχίσει επίθεση σε άλλα κύτταρα του σώματος. Επειδή, η λευχαιμία εμποδίζει το ανοσοποιητικό σύστημα να λειτουργήσει φυσιολογικά, μερικοί ασθενείς παθαίνουν λοιμώξεις (αμυγδαλίτιδα, πληγές στο στόμα, διάρροια ή απειλητική για τη ζωή πνευμονία ή ευκαιριακές λοιμώξεις).

Τέλος, η ανεπάρκεια των κυττάρων του αίματος οδηγεί σε αναιμία, η οποία μπορεί να προκαλέσει δύσπνοια και ωχρότητα.

Ορισμένοι ασθενείς παρουσιάζουν και άλλα συμπτώματα, όπως αίσθημα αδιαθεσίας, πυρετό, ρίγη, νυχτερινές εφιδρώσεις, αίσθημα κόπωσης και άλλα συμπτώματα τύπου γρίπης. Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν ναυτία ή αίσθημα πληρότητας λόγω διόγκωσης του ήπατος και του σπλήνα. Επίσης, μπορεί να υπάρχει απώλεια βάρους και διόγκωση στους λεμφαδένες, οστικοί πόνοι,  και οιδήματα ούλων.

Εάν τα λευχαιμικά κύτταρα εισβάλουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στη συνέχεια, νευρολογικά συμπτώματα (κυρίως κεφαλαλγίες) μπορεί να συμβούν. Ασυνήθιστα νευρολογικά συμπτώματα, όπως ημικρανίες, επιληπτικές κρίσεις, κώμα μπορεί να συμβούν, ως αποτέλεσμα της πίεσης του εγκεφαλικού στελέχους. Όλα τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη λευχαιμία μπορεί να αποδοθούν σε άλλες ασθένειες. Κατά συνέπεια, η λευχαιμία πρέπει πάντα να διαφοροδιαγιγνώσκεται από διάφορες άλλες ασθένειες.


Διαφορική διάγνωση λευχαιμίας

-Κυτταποπενία, λεμφαδενοπάθεια και οργανομεγαλία από ιογενείς λοιμώξεις

-Ανοσοκυτταροπενίες

-Φαρμακευτικές κυτταροπενίες

-Νόσοι ανεπάρκειας ή διηθήσεως του μυελού: απλαστικές, υποπλαστικές, ανθεκτικές αναιμίες, παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία, μυελοδυσπλαστικά σλυνδρομα, νόσος του Gaucher κ.ά

Η λευχαιμία σημαίνει «λευκό αίμα», και η ονομασία προέρχεται από τα υψηλά λευκά αιμοσφαίρια της ασθένειας που οι περισσότεροι ασθενείς με λευχαιμία έχουν πριν από τη θεραπεία. Ο υψηλός αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων είναι εμφανής κάτω από το μικροσκόπιο. Συχνά, αυτά τα λευκά αιμοσφαίρια είναι ανώριμα ή δυσλειτουργικά. Ο υπερβολικός αριθμός των κυττάρων μπορεί, επίσης, να παρεμβαίνει στο επίπεδο των άλλων κυττάρων, προκαλώντας ανισορροπία στην ποσότητα του αίματος.

Μερικοί ασθενείς με λευχαιμία δεν έχουν υψηλό αριθμό στη γενική αίματος. Αυτή η λιγότερο συχνή πάθηση ονομάζεται αλευχαιμία. Ο μυελός των οστών περιέχει ακόμη τα καρκινικά λευκά αιμοσφαίρια τα οποία διαταράσσουν την φυσιολογική παραγωγή των κυττάρων του αίματος, αλλά παραμένουν στο μυελό αντί εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος, και δεν είναι ορατά στη γενική αίματος. Για έναν αλευχαιμικό ασθενή, τα λευκά αιμοσφαίρια στην κυκλοφορία του αίματος μπορεί να είναι φυσιολογικά ή χαμηλά. Αλευχαιμία μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε από τους τέσσερις βασικούς τύπους λευχαιμίας, και είναι ιδιαίτερα συχνή σε λευχαιμία εκ τριχωτών κυττάρων.


Αιτίες λευχαιμίας

Δεν υπάρχει γνωστή αιτία για οποιονδήποτε από τους διαφορετικούς τύπους λευχαιμίας. Η αιτία για τις περισσότερες περιπτώσεις λευχαιμίας είναι άγνωστη. Οι διάφορες λευχαιμίες έχουν πιθανώς διαφορετικές αιτίες.

Η λευχαιμία, όπως και οι άλλες μορφές καρκίνου, προκύπτει από μεταλλάξεις στο DNA. Ορισμένες μεταλλάξεις μπορούν να προκαλέσουν λευχαιμία ενεργοποιώντας ογκογονίδια ή προκαλώντας απενεργοποίηση ογκοκατασταλτικών γονιδίων, και διακόπτοντας έτσι τη ρύθμιση του κυτταρικού θανάτου, διαφοροποίηση ή διαίρεση. Αυτές οι μεταλλάξεις μπορεί να συμβούν απότομα ή ως αποτέλεσμα της έκθεσης σε ακτινοβολία ή καρκινογόνες ουσίες. Οι γνωστές αιτίες είναι η ιονίζουσα ακτινοβολία, οι ιοί, όπως ο ανθρώπινος Τ-λεμφοτρόπος ιός, και ορισμένες χημικές ουσίες, κυρίως το βενζόλιο και οι αλκυλιωτικοί παράγοντες χημειοθεραπείας για προηγούμενες κακοήθειες. Η χρήση του καπνού συνδέεται με μια μικρή αύξηση στον κίνδυνο ανάπτυξης οξείας μυελογενούς λευχαιμίας σε ενήλικες. Η έκθεση σε ορισμένα πετροχημικά και βαφές μαλλιών οδηγεί στην ανάπτυξη μερικών μορφών λευχαιμίας. Η δίαιτα έχει πολύ περιορισμένη ή καμία επίδραση, αν και όσοι τρώνε περισσότερα λαχανικά μπορούν έχουν προστατευτικό όφελος.

Οι ιοί που συνδέονται με ορισμένες μορφές λευχαιμίας, είναι ο ανθρώπινος Τ-λεμφοτροπικός ιός (HTLV-1) που προκαλεί τη λευχαιμία ενηλίκων Τ-κυττάρων.

Μερικοί άνθρωποι έχουν μια γενετική προδιάθεση για ανάπτυξη της λευχαιμίας. Αυτή η προδιάθεση αποδεικνύεται από μελέτες σε διδύμους. Τα επηρεαζόμενα άτομα μπορεί να έχουν ένα μόνο γονίδιο ή πολλαπλά γονίδια κοινά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι οικογένειες τείνουν να αναπτύσσουν τα ίδια είδη λευχαιμίας.

Τα άτομα με χρωμοσωμικές ανωμαλίες ή ορισμένες άλλες γενετικές παθήσεις έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο λευχαιμίας. Για παράδειγμα, τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν ένα σημαντικά αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν μορφές της οξείας λευχαιμίας (οξεία μυελογενής λευχαιμία), και αναιμία Fanconi είναι ένας παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη οξείας μυελογενούς λευχαιμίας. Μετάλλαξη στο γονίδιο SPRED1 έχει συσχετιστεί με μια προδιάθεση για λευχαιμία παιδικής ηλικίας.

Η μη ιονίζουσα ακτινοβολία προκαλεί λευχαιμία. Υπάρχουν περιορισμένες ενδείξεις ότι τα υψηλά επίπεδα των μαγνητικών (αλλά όχι ηλεκτρικών) πεδίων μπορεί να προκαλέσουν κάποιες περιπτώσεις παιδικής λευχαιμίας.

Έχουν αναφερθεί λίγες περιπτώσεις μετάδοσης από τη μητέρα στο έμβρυο της λευχαιμίας.

Τα παιδιά που γεννήθηκαν από μητέρες που χρησιμοποιούν φάρμακα γονιμότητας για την πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας έχουν περισσότερο από διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν λευχαιμία κατά την παιδική τους ηλικία από ό, τι τα άλλα παιδιά.

Οι καταστάσεις ανοσοανεπάρκειας οδηγούν σε λευχαιμία.

Η έκθεση σε χημικά και φαρμακα οδηγεί σε λευχαιμία (αζωτούχα, μουστάρδα και βενζόλιο).

Η προλευχαιμία οδηγεί σε λευχαιμία.


Διάγνωση λευχαιμίας

Η διάγνωση γίνεται, συνήθως, με πλήρη αιματολογικό έλεγχο (ερυθρά, ουδετερόφιλα και αιμοπετάλια κάτω του φυσιολογικού), δικτυοερυθροκυτταρικός δείκτης μικρότερος 0,5, ΤΚΕ αυξημένη, ουρικό οξύ και LDH αυξημένα, ανοσοσφαιρίνες IgG ελαττωμένες ή και μερικές φορές αυξημένες, δοκιμασίες πήξεως φυσιολογικές ή παρατεταμένες σε προμυελοκυτταρική λευχαιμία και μια εξέταση του μυελού των οστών μετά από τις παρατηρήσεις των συμπτωμάτων (υπερκυτταρικός μυελός με επηρεασμένη την φυσιολογική αρχιτεκτονική του, το ποσοστό των λευχαιμικών κυττάρων υπερβαίνει το 30%, κυτταροχημεία, ανοσοφαινότυπος, καρυότυπος, ανοσοφθορισμός για διαφοροποίηση μυελοειδών και λεμφοειδών βλαστών με TdT). Μερικές φορές, οι εξετάσεις αίματος μπορεί να μην δείχνουν ότι ένα άτομο έχει λευχαιμία, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της ασθένειας. Μια βιοψία λεμφαδένα μπορεί να πραγματοποιηθεί για τη διάγνωση ορισμένων τύπων λευχαιμίας σε ορισμένες περιπτώσεις.

Μετά τη διάγνωση, οι βιοχημικές εξετάσεις του αίματος μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τον προσδιορισμό της βλάβης του ήπατος και νεφρική βλάβη ή τις επιπτώσεις της χημειοθεραπείας για τον ασθενή. Όταν ανακύπτουν ανησυχίες σχετικά με τη λευχαιμία, οι γιατροί μπορούν να ζητούν μια ακτινογραφία, μια μαγνητική τομογραφία ή υπέρηχο για έλεγχο διήθησης ήπατος, σπληνός και νεφρών από τα λευχαιμικά κύτταρα κι έτσι οργανομεγαλία.

Η οσφυονωτιαία παρακέντηση μπορεί να αποκαλύψει εγκεφαλονωτιαίο υγρό με λευχαιμικά κύτταρα.

Η ακτινογραφία θώρακος μπορεί να αποκαλύψει μάζα μεσοθωρακίου.


Θεραπεία λευχαιμίας

Οι περισσότερες μορφές της λευχαιμίας θεραπεύονται με φαρμακευτική αγωγή. Μερικές περιπτώσεις, επίσης, αντιμετωπίζονται με ακτινοθεραπεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μια μεταμόσχευση μυελού των οστών είναι αποτελεσματική.

Εκτιμάται η γενική κατάσταση και η ηπατική, η νεφρική και η καρδιακή λειτουργία.

Επαρκής ενυδάτωση και διούρηση.

Μπορεί να απαιτηθούν μεταγγίσεις.

Μην χορηγείτε ασπιρίνη.

Σε ουδετερόφιλα λιγότερα από 1000 γίνεται έλεγχος για πυρετό και λαμβάνονται καλλιέργειες και απομονώνεται ο ασθενής.

Σε προμυελομονοκυτταρική λευχαιμία υπάρχει κίνδυνος διάχυτης ενδοαγγειακής πήξεως και μπορεί να απαιτηθεί ηπαρινοθεραπεία.

Σε ΟΜΛ στην πρώτη ύφεση προτιμάται αλλογενής μεταμόσχευση αν υπάρχει συγγενής δότης συμβατός ή αυτόλογη. Το ίδιο προτιμάται και  σε υψηλού κινδύνου ΟΛΛ στην πρώτη ύφεση.

Αποφεύγονται τα εμβόλια με ζωντανούς οργανισμούς κατά τη θεραπεία. Σε ανεμοβλογιά/ζωστήρα ή ιλαρά χορηγείται ανοσοσφαιρίνη, όταν κάποιος έχει κίνδυνο.
-Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία
Η διαχείριση της ΟΛΛ επικεντρώνεται στον έλεγχο του μυελού των οστών και στη συστηματική νόσο. Επιπροσθέτως, η θεραπεία πρέπει να εμποδίσει τα λευχαιμικά κύτταρα από εξαπλωθούν, ιδιαίτερα στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ).

Η θεραπεία της ΟΛΛ χωρίζεται σε διάφορες φάσεις:

Η εισαγωγή της χημειοθεραπείας επιφέρει διαγραφή του μυελού των οστών. Για τους ενήλικες, η θεραπεία περιλαμβάνει πρεδνιζόνη, βινκριστίνη, και ανθρακυκλίνη. Άλλα φάρμα και μπορεί να περιλαμβάνουν την L-ασπαραγινάση ή την κυκλοφωσφαμίδη. Για τα παιδιά με χαμηλού κινδύνου ΟΛΛ, η τυπική θεραπεία αποτελείται συνήθως από τρία φάρμακα (πρεδνιζόνη, L-ασπαραγινάση, και βινκριστίνη) για τον πρώτο μήνα της θεραπείας.

Η θεραπεία σταθεροποίησης ή θεραπεία εντατικοποίησης γίνεται για την εξάλειψη τυχόν εναπομεινάντων κυττάρων λευχαιμίας. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις για τη σταθεροποίηση, αλλά, συνήθως, μια υψηλή δόση, με θεραπεία πολλών φαρμάκων (αντιμεταβολίτες, όπως η μεθοτρεξάτη και η 6-μερκαπτοπουρίνη). Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου λαμβάνουν υψηλότερες δόσεις του φαρμάκου από αυτά τα φάρμακα, καθώς και επιπλέον φάρμακα.

Προφύλαξη του ΚΝΣ (προληπτική θεραπεία), γίνεται για να σταματήσει η εξάπλωση του καρκίνου από τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα σε ασθενείς υψηλού κινδύνου. Ακτινοβολία της κεφαλής και / ή φάρμακα που παραδίδονται κατευθείαν μέσα στην σπονδυλική στήλη.

Οι θεραπείες συντήρησης με χημειοθεραπευτικά φάρμακα για την πρόληψη της υποτροπής της νόσου μετά την επίτευξη της ύφεσης, περιλαμβάνει, συνήθως, μικρότερες δόσεις του φαρμάκου, και μπορεί να συνεχιστεί για έως και τρία χρόνια.

Εναλλακτικά, η αλλογενής μεταμόσχευση μυελού των οστών μπορεί να είναι κατάλληλη για υψηλού κινδύνου ή υποτροπή των ασθενών.

-Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία

Σε γενικές γραμμές, οι ενδείξεις για θεραπεία είναι οι εξής:

  • Η πτώση της αιμοσφαιρίνης ή αιμοπεταλίων
  • Εξέλιξη σε ένα μεταγενέστερο στάδιο της νόσου
  • Επώδυνη, ασθένειες που σχετίζονται με την υπερανάπτυξη των λεμφαδένων και του σπλήνα
  • Μια αύξηση στο ρυθμό παραγωγής λεμφοκυττάρων

Η ΧΛΛ αντιμετωπίζεται με χλωραμβουκίλη ή κυκλοφωσφαμίδη, συν ένα κορτικοστεροειδές, όπως η πρεδνιζόνη ή πρεδνιζολόνη. Η χρήση ενός κορτικοστεροειδούς έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα της καταστολής ορισμένων σχετικών αυτοάνοσων ασθενειών, όπως αυτοάνοση αιμολυτική αναιμία ή αυτοάνοση θρομβοκυτταροπενία. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις, η θεραπεία με νουκλεοσιδικά φάρμακα, όπως η φλουδαραβίνη, πεντοστατίνη, ή κλαδριβίνη μπορεί να είναι επιτυχής. Οι νεότεροι ασθενείς μπορεί να εξετάσουν το ενδεχόμενο της αλλογενούς ή αυτόλογης μεταμόσχευσης του μυελού οστών.

-Οξεία μυελογενής λευχαιμία

Πολλά διαφορετικά αντικαρκινικά φάρμακα είναι αποτελεσματικά για τη θεραπεία της AML. Οι θεραπείες ποικίλλουν κάπως ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς και ανάλογα με τον ειδικό υπότυπο της AML. Συνολικά, η στρατηγική είναι να ελέγχει το μυελό των οστών και τη συστηματική νόσο, ενώ προσφέρειται και ειδική θεραπεία για το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ).

Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι ογκολόγοι βασίζονται σε συνδυασμούς φαρμάκων για την αρχική, επαγωγή φάση της χημειοθεραπείας. Αυτή η συνδυασμένη χημειοθεραπεία, συνήθως, προσφέρει τα οφέλη της έγκαιρης ύφεσης. Οι θεραπείες συντήρησης προορίζονται για την πρόληψη της υποτροπής της νόσου. Η θεραπεία σταθεροποίησης συχνά συνεπάγεται την επανάληψη της χημειοθεραπείας επαγωγής ή της εντατικοποίησης της χημειοθεραπείας με επιπλέον φάρμακα. Αντίθετα, η θεραπεία συντήρησης περιλαμβάνει δόσεις των φαρμάκων που είναι χαμηλότερες από εκείνες που χορηγούνται κατά την διάρκεια της φάσης επαγωγής.

-Χρόνια μυελογενής λευχαιμία

Υπάρχουν πολλές πιθανές θεραπείες για την ΧΜΛ, αλλά το πρότυπο θεραπείας, για τους νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς είναι η imatinib (Gleevec) θεραπεία. Σε σύγκριση με τα περισσότερα φάρμακα κατά του καρκίνου, έχει σχετικά λίγες παρενέργειες και μπορεί να λαμβάνεται από το στόμα στο σπίτι. Με αυτό το φάρμακο, περισσότερο από το 90% των ασθενών θα είναι σε θέση να κρατήσει την ασθένεια υπό έλεγχο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, έτσι ώστε η ΧΜΛ γίνεται μια χρόνια, διαχειρίσιμη κατάσταση.

Σε μια πιο προχωρημένη, ανεξέλεγκτη κατάσταση, όταν ο ασθενής δεν μπορεί να ανεχθεί imatinib, ή αν ο ασθενής επιθυμεί να επιχειρήσει μια μόνιμη θεραπεία, μία αλλογενή μεταμόσχευση μυελού των οστών μπορεί να εκτελεστεί. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει υψηλής δόσης χημειοθεραπεία και ακτινοβολία που ακολουθείται από έγχυση του μυελού των οστών από ένα συμβατό δότη. Περίπου το 30% των ασθενών πεθαίνουν από αυτήν την διαδικασία.

-Λευχαιμία εκ τριχωτών κυττάρων

Οι ασθενείς με λευχαιμία εκ τριχωτών κυττάρων που είναι ελεύθεροι συμπτωμάτων, συνήθως, δεν λαμβάνουν άμεση θεραπεία. Η θεραπεία θεωρείται απαραίτητη όταν ο ασθενής παρουσιάζει σημεία και συμπτώματα, όπως χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίων (π.χ., καταπολέμηση της λοίμωξης αριθμός ουδετεροφίλων κάτω από 1,0 K / μL), συχνές λοιμώξεις, ανεξήγητες μελανιές, αναιμία, ή κόπωση που είναι αρκετά σημαντικό για να διαταράξει την καθημερινή ζωή του ασθενούς.

Οι ασθενείς που χρειάζονται θεραπεία λαμβάνουν, συνήθως,  είτε από μία εβδομάδα κλαδριβίνη, που χορηγείται καθημερινά με ενδοφλέβια έγχυση ή με απλή ένεση κάτω από το δέρμα, ή έξι μήνες πεντοστατίνη, κάθε τέσσερις εβδομάδες με ενδοφλέβια έγχυση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία έχει μια παρατεταμένη ύφεση.

Άλλες θεραπείες περιλαμβάνουν την έγχυση rituximab ή ιντερφερόνη-άλφα. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο ασθενής μπορεί να επωφεληθεί από τη σπληνεκτομή (αφαίρεση της σπλήνας).

-Προλεμφοκυτταρική λευχαιμία Τ-κυττάρων

Οι περισσότεροι ασθενείς με Τ-κυττάρων προλεμφοκυτταρική λευχαιμία Τ-κυττάρων, έχουν διάμεση επιβίωση μικρότερη του ενός έτους και απαιτούν άμεση αντιμετώπιση. Είναι δύσκολο να θεραπευτεί, και δεν ανταποκρίνεται στα διαθέσιμα χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Τα ανάλογα πουρίνης (πεντοστατίνη, φλουδαραβίνη, κλαδριβίνη), χλωραμβουκίλη, και διάφορες μορφές του συνδυασμού χημειοθεραπείας (κυκλοφωσφαμίδη, δοξορουβικίνη, βινκριστίνη, πρεδνιζόνη, CHOP, κυκλοφωσφαμίδη, βινκριστίνη, πρεδνισόνη, βινκριστίνη, δοξορουβικίνη, πρεδνιζόνη, ετοποσίδη, κυκλοφωσφαμίδη, μπλεομυκίνη, VAPEC-Β.

Η Alemtuzumab (Campath), ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που προσβάλλει τα λευκά κύτταρα του αίματος, έχει χρησιμοποιηθεί σε θεραπεία με μεγαλύτερη επιτυχία από ό, τι οι προηγούμενες επιλογές.

Μερικοί ασθενείς οι οποίοι ανταποκρίνονται με επιτυχία στη θεραπεία υποβάλλονται, επίσης, σε μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.

-Νεανική μυελομονοκυτταρική λευχαιμία

Η θεραπεία για τη νεανική μυελομονοκυτταρική λευχαιμία μπορεί να περιλαμβάνει σπληνεκτομή, χημειοθεραπεία και μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Η θεραπεία μέσω της γονιδιακής θεραπείας είναι η λύση. Μία τέτοια προσέγγιση που χρησιμοποιεί γενετικώς τροποποιημένα Τ κύτταρα να επιτεθούν τα καρκινικά κύτταρα.

Η λευχαιμία, σπάνια, σχετίζεται με την εγκυμοσύνη, και επηρεάζει μόνο περίπου 1 στα 10.000 έγκυες γυναίκεςΣχεδόν, όλες οι λευχαιμίες εμφανίζονται σε έγκυες γυναίκες και είναι οξείες λευχαιμίες.

Οι οξείες λευχαιμίες απαιτούν, συνήθως, άμεση, επιθετική θεραπεία, παρά τους σημαντικούς  κινδύνους απώλειας της εγκυμοσύνης και τις  ατέλειες κατά τη γέννηση, ειδικά εάν η χημειοθεραπεία χορηγείται κατά τη διάρκεια του ευαίσθητου πρώτου τριμήνου. Η χρόνια μυελογενής λευχαιμία μπορεί να αντιμετωπιστεί με σχετική ασφάλεια σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με ιντερφερόνη-άλφα. Η θεραπεία για τη χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία, που είναι σπάνια σε έγκυες γυναίκες, μπορεί συχνά να αναβληθεί για μετά το τέλος της εγκυμοσύνης.


Πρόγνωση λευχαιμίας

Η παρακολούθηση γίνεται με εξέταση μυελού κάθε δεύτερη εβδομάδα κατά τη θεραπεία εφόδου της οξείας λευχαιμίας. παρακολουθούνται τα επίπεδα ουρικού οξέος για σύνδρομο λύσεως όγκου.

Η ΟΛΛ έχει καλό ποσοστό ύφεσης. Στα παιδιά έχει καλύτερη πρόγνωση.

Η ΟΜΛ ποσοστό ύφεσης 60-80% και 20-40% μακροχρόνια επιβίωση.

ΗΧΜΛ μετατρέπεται σε οξεία σε 2 έτη και μετά το ποσοστό επιβίωσης είναι μικρό.

Η ΧΛΛ είναι ασυμπτωματική για πολλά χρόνια κι έχει μεγάλα ποσοστά επιβίωσης.

Υπάρχει ανάγκη για νέες θεραπείες στη λευχαιμία...

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τις λευχαιμίες

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα για τις λευχαιμίες

 


Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία

Ιματινίμπη

Βιολογική θεραπεία του καρκίνου

Γονιδιακή εξατομικευμένη θεραπεία για τον καρκίνο

Τα καρκινικά μονοπάτια της οξείας λευχαιμίας

Οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία

Επιδημιολογία του καρκίνου

Σύνδρομο λύσης του όγκου

Σπογγοειδής μυκητίαση

Παγκοσμιοποίηση και καρκίνος

Xρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία

Υπότυποι Μυελοδυσπλαστικών Συνδρόμων

Διαβάστε τις αρρώστιες του σώματος στο δέρμα

Ανοσοανεπάρκεια

Nilotinib για την χρόνια μυελογενή λευχαιμία

Λευχαιμία τριχωτών κυττάρων

Ibrutinib

Λοιμώδης μονοπυρήνωση

Η πραγματική αιτία της παιδικής λευχαιμίας

Γονιδιακή θεραπεία

Αιμορραγία στον καρκίνο

Οι χρησιμότερες πληροφορίες για τα λεμόνια

Χρόνια μυελογενής λευχαιμία

Νέα ένδειξη για την ιματινίμπη

Πώς αντιμετωπίζεται ο κνησμός στον καρκίνο

Μεθοτρεξάτη

Γονιδιακή θεραπεία και εμβόλια για τις αιματολογικές κακοήθειες

Androcymbium rechingeri

Λαπαροσκοπική σπληνεκτομή

Υποσχόμενη θεραπεία για την λεμφοκυτταρική λευχαιμία

Λεπτομηνιγγική καρκινωμάτωση

Γιατί κάποιος παθαίνει λευχαιμία

Λευχαιμοειδής αντίδραση

Μονοκυττάρωση

www.emedi.gr

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

 

 

 

 

Διαβάστηκε 7104 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018 20:24
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Ασκίτης Ασκίτης

    Ασκίτης είναι η παραγωγή και συσσώρρευση ορώδους υγρού στην περτοναϊκή κοιλότητα

    Ο ασκίτης μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση που προκαλεί γενικευμένο οίδημα.

    Στα παιδιά το νεφρωσικό σύνδρομο και οι κακοήθειες είναι οι κυρίαρχες αιτίες.

    Στους ενήλικες η κίρρωση, η καρδιακή ανεπάρκεια, το νεφρωσικό σύνδρομο και η χρόνια περιτονίτιδα είναι οι πιο κοινές αιτίες.

    Ασκίτης είναι η ανώμαλη συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή χώρα (περισσότερα από 25 ml).

    Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν αυξημένο μέγεθος κοιλίας, αυξημένο βάρος, κοιλιακή δυσφορία και δύσπνοια.

    Οι επιπλοκές είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα.

    Στον αναπτυγμένο κόσμο, η πιο κοινή αιτία είναι η κίρρωση του ήπατος. Άλλες αιτίες είναι ο καρκίνος, η καρδιακή ανεπάρκεια, η φυματίωση, η παγκρεατίτιδα και η απόφραξη της ηπατικής φλέβας.

    Στην κίρρωση, ο βασικός μηχανισμός περιλαμβάνει υψηλή αρτηριακή πίεση στο σύστημα πύλης του ήπατος και δυσλειτουργία των αιμοφόρων αγγείων.

    Η διάγνωση γίνεται με υπερηχογράφημα, αξονική και μαγνητική τομογραφία.

    Η εξέταση του υγρού μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της υποκείμενης αιτίας. 

    Η θεραπεία, συχνά, περιλαμβάνει δίαιτα χαμηλού αλατιού, φάρμακα, όπως, διουρητικά και αποστράγγιση του υγρού. Μπορεί να τοποθετηθεί μια συσκευή ηπατικής παράκαμψης (TIPS-transjugular intrahepatic portosystemic shunt), αλλά, αυτή σχετίζεται με επιπλοκές, όπως εγκεφαλοπάθεια. Μπορεί να γίνει θεραπεία της υποκείμενης αιτίας, όπως μεταμόσχευση ήπατος, για παράδειγμα. Όσοι έχουν κίρρωση, κατά 50% αναπτύσσουν ασκίτη δέκα χρόνια μετά τη διάγνωση.  Από αυτούς  που αναπτύσσουν ασκίτη, οι μισοί πεθάνουν μέσα σε τρία χρόνια.

    Επηρεάζονται το καρδιοαγγειακό, το αιμοποιητικό, το λεμφικό, το ανοσολογικό και το γαστρεντερικό σύστημα.

    ascites 1

    Σημεία και συμπτώματα ασκίτη

    Ο ήπιος ασκίτης είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, αλλά ο σοβαρός ασκίτης οδηγεί σε κοιλιακή διάταση. Τα άτομα με ασκίτη, γενικά, διαμαρτύρονται για προοδευτική κοιλιακή βαρύτητα και πίεση, καθώς και για δυσκολία στην αναπνοή λόγω μηχανικής πίεσης του διαφράγματος.

    Ο ασκίτης ανιχνεύεται με φυσική εξέταση της κοιλιάς, όπου υπάρχει ορατή διόγκωση και πλευρική διόγκωση, διαφορά ήχου μετά από πλήξη στα πλευρικά τοιχώματα που μετατοπίζεται όταν το πρόσωπο είναι στραμμένο στο πλάι και ροή του υγρού. Όταν γίνει ώθηση στη μία πλευρά δημιουργείται ένα φαινόμενο που μοιάζει με κύμα που γίνεται αισθητό στην αντίθετη πλευρά της κοιλιάς.

    Μπορεί να υπάρχουν και άλλα σημεία ασκίτη λόγω της υποκείμενης αιτίας. Για παράδειγμα, στην πυλαία υπέρταση (λόγω κίρρωσης ή ίνωσης του ήπατος), υπάρχει οίδημα στα πόδια, μώλωπες, γυναικομαστία, αιματέμεση ή διανοητικές μεταβολές λόγω εγκεφαλοπάθειας. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρκίνου (περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) μπορεί να διαμαρτύρονται για χρόνια κόπωση ή απώλεια βάρους. Εκείνοι με ασκίτη λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μπορεί, επίσης, να διαμαρτύρονται για δύσπνοια, καθώς και συριγμό και δυσανεξία στη σωματική άσκηση.

    Κοιλιακός πόνος

    Κοιλιακή πληρότητα

    Κοιλιακή δυσφορία

    Κοιλιακή διάταση και διόγκωση

    Στένεμα ρούχων

    Κόντεμα αναπνοής

    Ανορεξία

    Ναυτία

    Πρώιμος κορεσμός

    Πύρωση

    Λαγόνιο άλγος

    Αύξηση βάρους

    Ορθόπνοια

    Λαγόνια διόγκωση

    Κοιλιακό κύμα υγρού και μετακινούμενη αμβλύτητα

    Οίδημα πέους

    Οίδημα οσχέου

    Πλευριτικό υγρό

    Ομφαλοκήλη

    Οίδημα ποδιών και σφυρών

    Μουσικοί ήχοι

    Ταχυκαρδία

    Επιπλοκές ασκίτη

    Αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Θρόμβωση. Η θρόμβωση της ηπατικής και η θρόμβωση της σπληνικής φλέβας συνεπάγονται πήξη του αίματος που επηρεάζει την ηπατική πυλαία φλέβα ή κιρσούς που σχετίζονται με τη σπληνική φλέβα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πυλαία υπέρταση και μείωση της ροής αίματος. Όταν ένα άτομο με κίρρωση του ήπατος πάσχει από θρόμβωση, δεν είναι δυνατή η εκτέλεση μεταμόσχευσης ήπατος, εκτός εάν η θρόμβωση είναι πολύ μικρή. Σε περίπτωση ελάσσονος θρόμβωσης, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες επιβίωσης χρησιμοποιώντας ηπατικά μοσχεύματα.

    ascites 3

    Αιτίες ασκίτη

    -Διίδρωμα: Υψηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Κίρρωση - 81% (αλκοολική 65%, ιική 10%, άγνωστη 6%)

    Καρδιακή ανεπάρκεια - 3%

    Ηπατική φλεβική απόφραξη: σύνδρομο Budd-Chiari ή φλεβοαποφρακτική νόσος

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Σύνδρομο Kwashiorkor (παιδικός υποσιτισμός με απώλεια πρωτεΐνης-ενέργειας)

    -Εξίδρωμα: Χαμηλός λόγος αλβουμίνης ορού/ασκιτικού υγρού

    Καρκίνος (μεταστατική και πρωτοπαθής περιτοναϊκή καρκινωμάτωση) - 10%

    Λοίμωξη: Φυματίωση - 2% ή αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα

    Παγκρεατίτιδα - 1%

    Ορογονίτιδα

    Νεφρωσικό σύνδρομο 

    Κληρονομικό αγγειοοίδημα 

    Σύνδρομο Meigs: Η τριάδα του ασκίτη, της υπεζωκοτικής συλλογής και καλοήθους όγκου των ωοθηκών. Το σύνδρομο Meigs θεραπεύεται μετά την εκτομή του όγκου. Επειδή τα διαδιαφραγματικά λεμφικά κανάλια έχουν μεγαλύτερη διάμετρο στα δεξιά, η υπεζωκοτική συλλογή είναι κλασικά στη δεξιά πλευρά. 

    Αγγειίτιδα

    Υποθυρεοειδισμός

    Αιμοκάθαρση

    Μεσοθηλίωμα περιτοναίου

    Κοιλιακή φυματίωση

    Μαστοκυττάρωση

    Περιτοναϊκή φλεγμονή και διαπύηση

    Φυματίωση

    Μυκητίαση

    Χρόνια βακτηριδίαση λόγω ξένου σώματος ή συριγγίου

    Ρήξη σπλάχνων

    Κοκκιωματώδης περιτονίτιδα

    Αγγειίτιδα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Περιτοναϊκή διασπορά από καρκίνο

    Καρκίνος ωοθηκών

    Καρκίνος παγκρέατος

    Μεταβολική νόσος

    Υποθυρεοειδισμός

    Οικογενής μεσογειακός πυρετός

    Μεσεντέρια ή σπλαχνική λεμφαγγειεκτασία

    Εντεροπάθεια από απώλεια πρωτεϊνών

    Κίρρωση και πυλαία υπέρταση

    Κίρρωση

    Συγγενής ηπατική ίνωση

    Απόφραξη ηπατικής φλέβας ή σύνδρομο Budd-Chiari

    Τμηματική οζώδης μετατροπή

    Απόφραξη της κοίλης φλέβας

    Πολλαπλοί μεταστατικοί όζοι στο ήπαρ

    Τραυματικά αίτια

    Συρίγγιο παγκρέατος

    Πεπτικό συρίγγιο

    Λεμφικό συρίγγιο

    Αιμοπεριτόναιο από τραύμα, έκτοπη κύηση ή όγκο

    Καρδιακή και ηπατική συμφόρηση

    Καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Στένωση ή ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Ούρα

    Κακοήθεια

    Απόφραξη λεμφικού

    Λευχαιμία

    Λέμφωμα

    Άμεση περιτοναϊκή διήθηση με διασπορά από τις ωοθήκες

    Κακή θρέψη με υποαλβουμιναιμία

    Φιλαρίαση

    Διαφορική διάγνωση ασκίτη

    Παχυσαρκία

    Αέρας και υγρό σε διατεταμένο πεπτικό

    ascites 4

    Διάγνωση ασκίτη

    Ασκιτικό υγρό

    Λευκά αιμοσφαίρια περισσότερα από 500 mm3

    Λευκοκυτταρικός τύπος περισσότερα από 250 πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα λευκοκύτταρα

    Ολική πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Καλλιέργεια ασκιτικού υγρού σε 10 ml ασκιτικού υγρού

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200IU/L

    Αμυλάση ασκίτη μεγαλύτερη από την αμυλάση ορού

    Έλεγχος για οξεάντοχα ή μύκητες ή Gram θετικούς μικροργανισμούς ή σκώληκες

    Έλεγχος αν τα τριγλυκερίδια ασκίτη είναι περισσότερα από τα τριγλυκερίδια ορού

    Γίνεται διαγνωστική παρακέντηση, λαπαροσκόπηση, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία, αξονική τομογραφία

    Διίδρωμα

    Πρωτεϊνη μικρότερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική αφυδρογονάση μικρότερη από 200 IU/L

    Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

    Συμπιεστική περικαρδίτιδα

    Απόφραξη κάτω κοίλης φλέβας

    Σύνδρομο Budd-Chiari

    Κίρρωση

    Νεφρωσικό σύνδρομο

    Υποαλβουμιναιμία

    Εξίδρωμα

    Πρωτεϊνη μεγαλύτερη από 2 gr/dl

    Γαλακτική δεϋδρογενάση μεγαλύτερη από 200 IU/L

    Πολυμορφοπύρηνα περισσότερα από 200 mm3

    Νεοπλάσματα

    Φυματίωση

    Παγκρεατίτιδα

    Μυξοίδημα

    Αγγειίτιδα

    Σε κίρρωση του ήπατος με ασκίτη

    Πρέπει να διεξάγεται γενική αίματος, βασικό μεταβολικό προφίλ, ηπατικά ένζυμα και πήξη. Οι περισσότεροι ειδικοί συστήνουν να γίνει μια διαγνωστική παρακέντηση εάν ο ασκίτης είναι νέος ή αν το άτομο με ασκίτη εισάγεται στο νοσοκομείο. Το υγρό στη συνέχεια εξετάζεται για τη συνολική εμφάνιση, το επίπεδο πρωτεΐνης, την αλβουμίνη και τον αριθμό των κυττάρων (ερυθρά και λευκά). Επιπρόσθετες δοκιμές θα πραγματοποιηθούν εάν υποδειχθεί, όπως μικροβιολογική καλλιέργεια, χρώση Gram και κυτταρολογική.

    Ο λόγος αλβουμίνης ορού-ασκίτη είναι καθοριστική για να βρεθούν οι αιτίες του ασκίτη. Μια υψηλή τιμή (> 1,1 g / dL) υποδεικνύει ότι ο ασκίτης οφείλεται σε πυλαία υπέρταση. Μία χαμηλή τιμή (<1,1 g / dL) υποδηλώνει ασκίτη μη πυλαίας υπέρτασης.

    Ταξινόμηση του ασκίτη

    Βαθμός 1: ήπιος, ορατός μόνο σε υπερήχους και CT

    Βαθμός 2: ανιχνεύσιμος με κλινική εξέταση

    Βαθμός 3: άμεσα ορατός, και επιβεβαιώνεται με τη δοκιμή υγρού κύματος

    Παθοφυσιολογία ασκίτη

    Το διίδρωμα είναι αποτέλεσμα αυξημένης πίεσης στην πυλαία φλέβα (> 8 mmHg, συνήθως, γύρω στα 20 mmHg), π.χ. λόγω  κίρρωσης, ενώ τα εξιδρώματα παρατηρούνται λόγω φλεγμονής ή κακοήθειας, είναι υψηλά σε πρωτεΐνη και γαλακτική αφυδρογονάση και έχουν χαμηλό pH (<7,30), χαμηλό επίπεδο γλυκόζης και περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια. Τα διιδρώματα έχουν χαμηλή πρωτεΐνη (<30 g / L), χαμηλή LDH, υψηλό pΗ, φυσιολογική γλυκόζη και λιγότερα από 1 λευκά κύτταρα ανά 1000 mm3. Κλινικά, το πιο χρήσιμο μέτρο είναι η διαφορά μεταξύ των συγκεντρώσεων λευκωματίνης ορού και ασκιτικού υγρού. Μια διαφορά μικρότερη από 1 g / dl (10 g / L) συνεπάγεται εξίδρωμα.

    Η συλλογή του υγρού μέσα στην κοιλιακή χώρα οδηγεί σε επιπρόσθετη κατακράτηση υγρών από τα νεφρά λόγω διεγερτικής επίδρασης στις ορμόνες πίεσης του αίματος, κυρίως, στην αλδοστερόνη. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται, επίσης και η παραγωγή ρενίνης αυξάνεται λόγω μειωμένης αιμάτωσης των νεφρών. Η ακραία διάσπαση της νεφρικής ροής αίματος μπορεί να οδηγήσει σε ηπατονεφρικό σύνδρομο. Άλλες επιπλοκές του ασκίτη είναι η αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, λόγω μειωμένων αντιβακτηριακών παραγόντων στο ασκτικό υγρό, όπως το συμπλήρωμα.

    Θεραπεία ασκίτη

    Για ασκίτη με οίδημα

    Περιορισμός άλατος και διουρητικά, συνήθως, προκαλούν διούρηση.

    Περιορισμός νατρίου.

    Περιορισμός νερού όταν τα επίπεδα νατρίου του ορού πέσουν κάτω από 130 mEq/L.

    Η μέγιστη απώλεια νερού υπολογίζεται σε 2.5 Kg/ημέρα.

    Για ασκίτη χωρίς οίδημα

    Περιορισμός νατρίου και νερού και διουρητικά.

    Μέγιστη απώλεια 1 Kg/ημέρα.

    Ασκίτης που αυξάνεται ή δεν απαντά στη θεραπεία

    Λαμβάνεται δείγμα νατρίου ούρων για να αναγνωρισθεί η αντίδραση.

    Παρακέντηση έως 10 λίτρα εάν είναι αυξημένη η ουρία ή η κρεατινίνη, αντικατάσταση της αλβουμίνης ενδοφλέβια, για κάθε 10 gr/Lt που μετακινείται.

    Σε χρόνιες περιπτώσεις τοποθετείται φλεβοπεριτοναϊκή επικοινωνία ή σφαγιτιδο ενδοηπατική πυλαία επικοινωνία-TIPS. Η TIPS είναι πιο αποτελεσματική στην απομάκρυνση του ασκίτη σε σύγκριση με την παρακέντηση ... ωστόσο, τα άτομα με TIPS αναπτύσσουν ηπατική εγκεφαλοπάθεια σημαντικά πιο συχνά.

    Τα διουρητικά

    Σπιρονολακτόνη 100-300 mg/ημέρα από το στόμα σε μια δόση για την κίρρωση και φουροσεμίδη 40-120 mg/ημέρα για τις άλλες αιτιολογίες. Έτσι, γίνεται καθαρή απώλεια νατρίου στα ούρα.

    Κλάσμα νατρίου σε mEq/L x εκτιμώμενη αποβολή ούρων (1 L) πρέπει να ισούται με την εκτιμώμενη διαιτητική πρόσληψη νατρίου. Πρέπει να γίνεται μέτρηση ηλεκτρολυτών. Γίνεται έλεγχος για μεταβολές στο διανοητικό επίπεδο, ολιγουρία, αζωθαιμία και υπερκαλιαιμία, για σημεία εξάντλησης, εγκεφαλοπάθεια και νεφρική ανεπάρκεια. Όταν χορηγείται σπιρονολακτόνη δεν χορηγούνται συμπληρώματα καλίου.

    Η σπιρονολακτόνη  είναι το φάρμακο επιλογής, επειδή εμποδίζει τον υποδοχέα αλδοστερόνης στο σωληνάριο συλλογής. Το επίπεδο του καλίου στον ορό και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά.

    Παρακολούθηση της διούρησης: Η διούρηση παρακολουθείται με ζύγισμα του ατόμου καθημερινά. Ο στόχος είναι η απώλεια βάρους όχι μεγαλύτερης από 1,0 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη και περιφερικό οίδημα και όχι περισσότερο από 0,5 kg / ημέρα για άτομα με ασκίτη μόνο. Ελέγχεται και η συγκέντρωση νατρίου στα ούρα. Η δοσολογία αυξάνεται έως ότου εμφανιστεί αρνητική ισορροπία νατρίου. Μια τυχαία αναλογία νατρίου προς κάλιο ούρων > 1 δείχνει 90% ευαισθησία στην πρόβλεψη του αρνητικού ισοζυγίου (> 78-mmol / ημέρα απέκκριση νατρίου).

    Διουρητική αντοχή: Η διουρητική αντίσταση μπορεί να προβλεφθεί με χορήγηση ενδοφλέβιας φουροσεμίδης 80 mg μετά από 3 ημέρες χωρίς διουρητικά και με δίαιτα νατρίου 80 mEq ημερησίως / ημέρα. Η απέκκριση νατρίου ούρων σε διάστημα 8 ωρών <50 mEq / 8 ώρες προβλέπει αντίσταση.

    Εάν το άτομο παρουσιάζει αντίσταση ή κακή ανταπόκριση στη θεραπεία με διουρητικά, μπορεί να χρειαστεί υπερδιήθηση ή υδραφαίρεση, για να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος της κατακράτησης υγρών και της συμφόρησης. Η χρήση τέτοιων μηχανικών μεθόδων απομάκρυνσης υγρών μπορεί να παράγει σημαντικά κλινικά οφέλη σε άτομα με διουρητική αντοχή και μπορεί να αποκαταστήσει την ανταπόκριση σε συμβατικές δόσεις διουρητικών.

    Η υπερβολική διούρηση μπορεί να οδηγήσει σε υποκαλιαιμία χειρότερη της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, ενδοαγγειακή εξάντληση όγκου, αζωθαιμία και νεφρική ανεπάρκεια.

    ascites 2

    Παρακέντηση

    Σε εκείνους με σοβαρό ασκίτη, υπό τάση, μπορεί να χρειαστεί θεραπευτική παρακέντηση. Καθώς, αυτό μπορεί να καταστρέφει τα επίπεδα αλβουμίνης ορού στο αίμα, η αλβουμίνη γενικά χορηγείται ενδοφλέβια σε αναλογία με την ποσότητα του ασκίτη που έχει αφαιρεθεί.

    Χειρουργική επέμβαση

    Ο ασκίτης που είναι ανθεκτικός στην ιατρική θεραπεία θεωρείται μια ένδειξη για μεταμόσχευση ήπατος. 

    Ο εξιδρωτικός ασκίτης γενικά δεν αποκρίνεται στον χειρισμό της ισορροπίας του άλατος ή της διουρητικής θεραπείας. Η επαναλαμβανόμενη παρακέντηση και η θεραπεία της υποκείμενης αιτίας είναι ο βασικός άξονας της θεραπείας.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τον ασκίτη

    ascites 5

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Σε τι χρησιμεύει το συκώτι

    Ο καρκίνος ωοθηκών θεραπεύεται

    Ανεπάρκεια τριγλώχινας

    Στένωση τριγλώχινας

    Σύνδρομο Pickwick

    Τι είναι το μυξοίδημα

    Κίρρωση του ήπατος

    Οξεία ηπατική ανεπάρκεια

    Μεσοθηλίωμα

    Ιογενείς ηπατίτιδες

    Φιλαρίαση

    Φυματιώδης περιτονίτιδα

    Ηπατονεφρικό σύνδρομο

    Ο ασθενής με δύσπνοια στα επείγοντα

    Ψευδοκύστη του παγκρέατος

    Χυλώδης ασκίτης

    Η ανάλυση του ασκιτικού υγρού

    Οι αιτίες απώλειας βάρους

    Πότε επιβάλλεται αυστηρά δίαιτα στο αλάτι και πότε ελαστική

    Παρακέντηση ασκιτικού υγρού

    Παρακέντηση υπεζωκότα

    Ηωσινοφιλική γαστρεντερίτιδα

    Καρκίνος ήπατος

    Καρκίνος παγκρέατος

    Καρκίνος ωοθηκών

    www.emedi.gr

     

  • Οι μηχανισμοί γήρανσης Οι μηχανισμοί γήρανσης

    Μειώστε την ταχύτητα που γερνάτε

    Η θεωρία ότι η γήρανση είναι προγραμματισμένη γενετικά δεν ισχύει!!!

    Οι κυτταρικές βλάβες είναι υπεύθυνες για τη γήρανση.

    Ο τρόπος ζωής επηρεάζει την ταχύτητα με την οποία γερνάτε!!!

    Όσο περισσότερα χρόνια ζει κάποιος, τόσο περισσότερες και μεγαλύτερες βλάβες υφίστανται τα κύτταρα του σώματος. Αυτές οι βλάβες είναι υπεύθυνες για τη μείωση της λειτουργίας των οργάνων και ιστών του σώματος.

    Η συντήρηση του σώματος με τον κατάλληλο τρόπο ζωής μπορεί να καθυστερήσει τις κυτταρικές βλάβες, τις απώλειες και τις μεταβολές της γήρανσης.

    antiaging 2

    Οι θεωρίες της γήρανσης:

    -Ο σχηματισμός γλυκοτοξινών

    Οι γλυκοτοξίνες είναι προϊόντα προχωρημένης γλυκοζυλίωσης και σχηματίζονται μέσα στο σώμα όταν τα σάκχαρα ενώνονται με τις πρωτεϊνες. Αυτές οι γλυκοτοξίνες προσκολλώνται σε άλλες πρωτεϊνες με σταυροειδείς δεσμούς κι εμποδίζουν τη φυσιολογική λειτουργία τους και προκαλούν βλάβες σε κύτταρα. Οι γλυκοτοξίνες μπορεί να προκαλέσουν ρυτίδες και πολλές χρόνιες εκφυλιστικές ασθένειες. Οι γλυκοτοξίνες βρίσκονται στην επεξεργασμένη ζάχαρη, στο επεξεργασμένοα κρέας και στα επεξεργασμένα και ανθυγιεινά τρόφιμα.

    -Οι ελεύθερες ρίζες

    Οι ελεύθερες ρίζες είναι ασταθή άτομα που δημιουργούνται από τις φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού, όπως η αναπνοή και η πέψη. Οι ελεύθερες ρίζες εξουδετερώνονται από αντιοξειδωτικές ουσίες. Όσες ελεύθερες ρίζες δεν εξουδετερώνονται προκαλούν οξειδωτική βλάβη στο DNA, στις πρωτεϊνες και στα μιτοχόνδρια που είναι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας στα κύτταρα του σώματος. Ελεύθερες ρίζες δημιουργούνται, επίσης, από το κάπνισμα, την ατμοσφαιρική ρύπανση, το αλκοόλ, το άγχος και την κακή διατροφή.

    -Οι βλάβες του DNA

    Τα λάθη στην αντιγραφή του DNA, οι τοξίνες και οι ελεύθερες ρίζες προκαλούν βλάβη στο DNA. Βλάβες στο DNA συμβαίνουν σε κάθε κύτταρο του οργανισμού μας χιλιάδες φορές κάθε μέρα, αλλά κινητοποιούνται οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης. Όμως, κάποιες φορές δεν διορθώνονται όλες οι βλάβες και προκαλούνται μεταλλάξεις, που συσσωρεύονται και τα κύτταρα δυσλειτουργούν και πεθαίνουν.

    -Η μείωση του μήκους των τελομερών

    Τα τελομερή είναι καλύμματα στις άκρες των χρωμοσωμάτων που είναι περιελιγμένα μόρια DNA κι εμποδίζουν το DNA να ξετυλιχθεί. Κάθε φορά που διαιρείται ένα κύτταρο τα τελομερή κονταίνουν και όταν γίνουν πολύ κοντά τα κύτταρα δεν μπορούν να αντιγραφούν και να επιδιορθωθούν και αυτό συμβάλλει στη γήρανση. Ο κακός τρόπος ζωής και η κακή διατροφή επιταχύνουν το κόντεμα των τελομερών.

    antiaging 3

    Διατηρήστε το σώμα και το μυαλό σας νεότερα

    Τα γονίδια καθορίζουν τη διαδικασία γήρανσης σε ένα ποσοστό μόνο 25%.

    Η διαδικασία της γήρανσης καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό 75% από τον τρόπο ζωής και το περιβάλλον.

    Να κάνετε υγιεινή διατροφή

    Η κακή διατροφή είναι παράγοντας κινδύνου για καρκίνο, παχυσαρκία, καρδιοαγγειακά νοσήματα, διαβήτη τύπου 2, οστεοπόρωση και άνοια. Μερικές απλές διατροφικές αλλαγές αυξάνουν θεαματικά το προσδόκιμο ζωής.

    Διατηρήστε φυσιολογικό βάρος

    Η παχυσαρκία σε ηλικία 40 ετών μειώνει τη διάρκεια ζωής κατά 6,5 χρόνια. Το υπερβολικό βάρος αυξάνει την αρτηριακή πίεση και υπάρχει κίνδυνος για καρδιοπάθειες και εγκεφαλικά. Επίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος για διαβήτη τύπου 2, μεταβολικό σύνδρομο, άσθμα, οστεοαρθρίτιδα, ασθένειες του ήπατος και νεφρών, υπνική άπνοια, κατάθλιψη και καρκίνο.

    Να κάνετε άσκηση

    Η άσκηση δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες, τα οστά, τις αρθρώσεις, τους μυς και το ανοσοποιητικό σύστημα. Η άσκηση μειώνει τον κίνδυνο ασθενειών, όπως διαβήτης τύπου 2, υπέρταση, εγκεφαλικό, καρκίνος κ.ά. Η άσκηση βοηθάει στην απελευθέρωση ενδορφινών που βελτιώνουν τη διάθεση και καταπολεμούν το άγχος και την κατάθλιψη. Η άσκηση βοηθά στη διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους του σώματος, βελτιώνει τον ύπνο, συμβάλλει στη σωστή στάση του σώματος, στην ισορροπία και στην ευλυγισία και μειώνεται έτσι ο κίνδυνος πτώσεων. Η άσκηση βοηθά στην συνέχιση της εκτέλεσης των καθημερινών δραστηριοτήτων κατά τη γήρανση.

     Να ασκείτε το μυαλό σας

    Διατηρώντας ενεργό το μυαλό επιβραδύνεται η μείωση των νοητικών λειτουργιών που παρατηρείται με το πέρασμα των χρόνων. Να διαβάζετε, να παίζετε παιχνίδια, να κάνετε κατασκευές και να ασχολείστε με το διαδίκτυο για να μην εμφανίσετε απώλεια μνήμης όταν γεράσετε.

    Να μην έχετε άγχος

    Το χρόνιο άγχος οδηγεί σε κακή διατροφή, υπερκατανάλωση αλκοόλ και καπνίσματος και προκαλεί ρυτίδες. Επίσης, αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, διαταράσσει την πέψη, επηρεάζει την ποιότητα ύπνου, αυξάνει την αρτηριακή πίεση, τον κίνδυνο για καρδιοπάθειες κι εγκεφαλικά και καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για τη μνήμη και προκαλεί νόσο Alzheimer. Ακόμη, μειώνει το μήκος των τελομερών κι επιταγχύνει τη γήρανση.

    Να μην στενοχωριέστε

    Όταν στενοχωριέστε αυξάνονται οι ρυτίδες, οι πόνοι, τα προβλήματα υγείας, αυξάνονται οι σφυγμοί και η αρτηριακή πίεση και ο κίνδυνος για καρδιοπάθειες και υποβαθμίζεται το ανοσοποιητικό σύστημα. Να γελάτε, να είστε χαρούμενοι και να έχετε θετικές σχέσεις με τους γύρω σας.

    Να κοιμάστε καλά

    Η κακή ποιότητα ύπνου συνδέεται με καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, διαβήτη τύπου 2 και νόσο Alzheimer. Όσοι κοιμούνται λιγότερο από 7 ώρες την ημέρα έχουν αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, κακή διάθεση, μειωμένη συγκέντρωση, νοητικές ικανότητες και μνήμη, αλλά και κατάθλιψη. Η έλλειψη ύπνου μπορεί να οδηγήσει σε κακές διατροφικές συνήθειες, σε παχυσαρκία και κόπωση.

    Να πίνετε με μέτρο

    Το λίγο αλκοόλ βοηθάει. Το πολύ αλκοόλ προκαλεί ηπατικές νόσους, κίρρωση, παγκρεατίτιδα, διαβήτη τύπου 2, παχυσαρκία, υπέρταση, καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, καρκίνο, οστεοπόρωση, άνοια και κατάθλιψη και διαταράσσει τον ύπνο.

    Μειώστε το κάπνισμα

    Το υπερβολικό κάπνισμα προκαλεί άσθμα, εμφύσημα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, καρδιοπάθειες, υπέρταση, εγκεφαλικά, οστεοπόρωση, άνοια, καρκίνο και λευχαιμία.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για αντιγήρανση

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για αντιγήρανση

    antiaging 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα οφέλη στην υγεία από το εκχύλισμα προνύμφης κηφήνα

    Οι ιατρικές χρήσεις του βασιλικού πολτού

    Γύρη σε κάψουλες

    Πώς να κρατήσετε το μυαλό σας κοφτερό

    Πώς να διατηρήσετε τη μνήμη σας

    Η γήρανση είναι αναστρέψιμη

    Μήπως ξεχνάτε περισσότερο όσο μεγαλώνετε;

    Αντιγήρανση με μανιτάρια

    Έξυπνο πρόγραμμα αντιγήρανσης

    Αλλάξτε μόνο έναν βιοδείκτη και αναστρέψτε την γήρανση

    Αντιγήρανση χωρίς νυστέρι

    Κάντε αντιγήρανση με καρνοσίνη

    Εσείς τι ηλικία έχετε;

    Οι καλύτερες διαγνωστικές εξετάσεις για το ενδοκρινικό σύστημα και τον μεταβολισμό

     

     

  • Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες Η αιματολογική τοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Είναι συχνή η μυελοκαταστολή από τις χημειοθεραπείες

    Γράφει η 

    Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά 

    Ειδικός Παθολόγος-Ογκολόγος, MD, PhD

    Η αιματολογική τοξικότητα των κυτταροστατικών έχει σαν αποτέλεσμα τη μυελοκαταστολή με αποτέλεσμα αναιμία, λευκοπενία και θρομβοπενία, δηλαδή κυτταροπενία και των τριών σειρών των έμμορφων στοιχείων του αίματος.

    Το είδος και ο βαθμός της κυτταροπενίας καθορίζονται από το είδος του φαρμάκου, τη δόση του, τη συχνότητα χορήγησης, τον αριθμό των κύκλων που έχουν χορηγηθεί, το συνδυασμό με άλλα φάρμακα, την ηλικία του ασθενούς, τις εφεδρείες του μυελού, τις διατροφικές συνθήκες, το μεταβολισμό, την απέκκριση του φαρμάκου και την ταυτόχρονη ή προηγηθείσα ακτινοβολία.

    Από τις κυτταροπενίες προηγείται η λευκοπενία, η οποία είναι η καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος και είναι η συχνότερη. Εμφανίζεται, συνήθως, μία έως δύο εβδομάδες μετά τη χορήγηση φαρμάκων. Η πιο καθυστερημένη εκδήλωση καταστολής γίνεται με τις νιτροζουρίες και συμβαίνει, περίπου 6 εβδομάδες μετά τη χορήγηση των φαρμάκων. Το χρονικό διάστημα της χαμηλότερης τιμής των λευκών αιμοσφαιρίων ονομάζεται ναδίρ και διαρκεί το ναδίρ έως και τέσσερις εβδομάδες, ενώ με τις νιτροζουρίες μπορεί να κρατήσει και μέχρι δέκα εβδομάδες. Για την αντιμετώπιση της κυτταροπενίας χρησιμοποιούνται αυξητικοί παράγοντες λευκών-GCSF που μειώνουν τις εφεδρείες και ξεπλένουν τον μυελό.

    Η μείωση των αιμοπεταλίων απαιτεί τακτική χορήγηση αιμοπεταλίω να και παράγοντες που προάγουν την παραγωγή τους από το μυελό. Δυστυχώς, η δημιουργία αντισωμάτων κάνει δύσκολη την αποκατάστασή τους και πολλές φορές οι ασθενείς καταλήγουν από αιμορραγία.

    Η καταστολή της ερυθράς σειράς συνεπάγεται αναιμία, η οποία επιδρά δυσμενώς στην ποιότητα ζωής των ασθενών με καρκίνο. Για την αντιμετώπισή της γίνονται μεταγγίσεις συμπυκνωμένων ερυθρών. Επίσης, χορηγείται αυξητικός παράγοντας της ερυθράς σειράς, η ανασυνδυασμένη ανθρώπινη ερυθροποιητίνη, η οποία όμως έχει καρκινογόνο δράση.

    Η αιματολογική τοξικότητα από τα κυτταροστατικά:

    -Busulfan: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερο τα λευκά

    -Carboplatin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερo τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Carmustine ή BCNU: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Chlorambucil: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Cisplatin: Καταστέλλει πολύ την αιμοσφαιρίνη και λιγότερο τα λευκά και τα αιμοπετάλια

    -Cyclophosphamide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Cytarabine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Dacarbazine: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Dactinomycin: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Daunorubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Docetaxel: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Doxorubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Epirubicin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Etoposide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -5-Fluorouracil: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Hydroxyurea: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Irinotecan: Καταστέλλει την αιμοσφαιρίνη και τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -Lomustine ή CCNU: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και τα αιμοπετάλια

    -Melphalan: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -6-Mercaptopurine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Methotrexate: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Mitomycin-C: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και λιγότερo τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Mitoxantrone: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Mustargen: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Oxaliplatin: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Paclitaxel: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Pemetrexated: Καταστέλλει πάρα πολύ τα αιμοπετάλιο και πολύ τα λευκά και την αιμοσφαιρίνη

    -Procarbazine: Καταστέλλει τα αιμοπετάλια και τα λευκά

    -Streptozotocin: Καταστέλλει πολύ τα αιμοπετάλια και τα λευκά και λιγότερο την αιμοσφαιρίνη

    -Teniposide: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -6-Thioguanine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια

    -Thiotepa: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Topotecan: Καταστέλλει πολύ τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Vinblastine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά και λιγότερο τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    -Vincristine: Καταστέλλει τα λευκά

    -Vindesine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά

    -Vinorelbine: Καταστέλλει πολύ τα λευκά

    -Vortezomib: Καταστέλλει τα λευκά, τα αιμοπετάλια και την αιμοσφαιρίνη

    Επίσης, συχνά από τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα προκαλείται αιμολυτικό-ουραιμικό σύνδρομο, κυρίως, στα παιδιά , αλλά και στους ενηλίκους, κυρίως, από Mytomycin C, αλλά και διαταραχές πηκτικότητας.

    aimatologiki toxikotita 2

    Διαβάστε, επίσης,

    Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας στο πεπτικό σύστημα

    Το μοριακό προφίλ του όγκου είναι απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για τη θεραπευτική σας απόφαση.

    Ζητείστε την εξέταση πριν κάνετε οποιαδήποτε θεραπεία. Η ζωή σας είναι πολύτιμη.

    Ζητήστε από την EMEDI πληροφορίες για το μοριακό προφίλ του όγκου.

    Μάθετε όλες τις πληροφορίες από τους συνεργάτες μας για την εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου, πατώντας εδώ.

    Διαβάστε περισσότερα για την Σάββη Μάλλιου Κριαρά

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο  

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο

    karkinos stomatos 4

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα  για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Γιατί η συμβατική ιατρική δεν είναι αποδοτική

    Σταματήστε να φαρμακώνεστε

    Οι δερματικές βλάβες από τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοθεραπείες

    Η νευροτοξικότητα από τις χημειοθεραπείες

    Η Υγεία εκσυγχρονίζεται

    Τα εξωσώματα στη θεραπεία ασθενειών

    Το νόμπελ ιατρικής 2018 και η EMEDI

    Οι χημειοθεραπείες προκαλούν μεταστάσεις

    Ο καρκίνος δεν θεραπεύεται με χημειοθεραπείες - Emedi

    Πειραματικές χημειοθεραπείες με χρήματα ανά κεφάλι

    Ο κόσμος θα φέρει την αλλαγή στην Ογκολογία

    Η πικρή αλήθεια για τις χημειοθεραπείες

    Γιατί οι χημειοθεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές

    Οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοθεραπείες δεν είναι αποτελεσματικές για την θεραπεία του καρκίνου

    Οι οφθαλμικές ανεπιθύμητες ενέργειες από την χημειοθεραπεία

    Αντικαρκινικό φυτό για χημειοθεραπεία

    Η χημειοθεραπεία έχει μεγάλη καρδιοτοξικότητα

    Αν οι καρκινοπαθείς δεν κάνουν χημειοθεραπεία αυξάνεται η επιβίωση

    Η τοξικότητα των κυτταροστατικών φαρμάκων

    Τι να κάνετε σε εξαγγείωση των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων

    Μην κάνετε προεγχειρητική χημειοθεραπεία για τις ηπατικές μεταστάσεις

    Ανορεξία και καχεξία στον καρκίνο

    Η θεραπεία του καρκίνου στα παιδιά πρέπει να είναι εξατομικευμένη

    Αρχές χημειοθεραπείας του καρκίνου

    Δερματικές αντιδράσεις σε στοχευμένες θεραπείες

    Διαταραχές γεύσης στη θεραπεία του καρκίνου

    Διατροφή σε στοματίτιδα

    Επανένταξη ενός καρκινοπαθούς στην κοινωνία

    Εξατομικευμένες θεραπείες για τους καρκινοπαθείς

    Πνευμονική ίνωση από την μπλεομυκίνη

    Ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία

    Το πέρασμα στην εξατομικευμένη θεραπεία του καρκίνου

    Οι καρκινοπαθείς πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους

    Παράγοντες που καθορίζουν τη θεραπευτική απόφαση στην ογκολογία

    Νεφροτοξικότητα από τη χημειοθεραπεία

    Πειράματα σε καρκινοπαθείς, σκοπιμότητες, οικονομικά κίνητρα και αποτελέσματα

    Η θεραπεία του καρκίνου στα παιδιά πρέπει να είναι εξατομικευμένη

    Είναι απαραίτητο το Oncotype DX στον καρκίνο μαστού;

    Ο καρκίνος δε θεραπεύεται με χημειοθεραπείες

    Μαζική επίθεση των Ιατρικών Συλλόγων Ελλάδας κατά των ιατρών που εφαρμόζουν φυσικές θεραπείες

    www.emedi.gr

     

     

     

     

  • Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης

    Όλα τα οφέλη που έχει η πρόπολη στην υγεία

     

    Τι είναι η πρόπολη

    Η πρόπολη είναι μια ρητινώδης ουσία που μαζεύουν οι μέλισσες από τα μπουμπούκια και τους τρυφερούς βλαστούς των φυτών.

    Τα φυτά χρησιμοποιούν την πρόπολη για να προστατεύονται από τα έντομα και την ακτινοβολία.

    Η πρόπολη διαφέρει σε χρώμα και ιδιότητες ανάλογα με τα φυτά που προσεγγίζουν οι μέλισσες.

    Γιατί χρησιμοποιούν οι μέλισσες την πρόπολη στην κυψέλη:

    Προστασία από την ακτινοβολία

    Μόνωση

    Θεραπευτικά σαν φάρμακο

    Οι τύποι της πρόπολης

    Ευρωπαϊκή, Νότιας Αμερικής, Βόρειας Αμερικής κ.ά, ανάλογα με τη γεωγραφική προέλευση

    Βουνού, πεδιάδας, ερήμου κ.ά ανάλογα με το υψόμετρο

    Κόκκινη, πράσινη κ.ά ανάλογα με το χρώμα

    Το σημείο τήξης της πρόπολης είναι 65-100 o C. Είναι αδιάλυτη στο νερό και εν μέρει διαλυτή στην αλκοόλη, γι΄αυτό και κατασκευάζονται αλκοολικά διαλύματα πρόπολης.

    Τα δραστικά συστατικά της πρόπολης

    55% ρητινώδεις και βαλσαμικές ουσίες

    7,5-35% κερί

    10% πτητικά έλαια

    5% γύρη

    5% λιπαρά οξέα

    4.40-19% απόβλητα

    Τερπένια

    Ταννίνες

    Φλαβονοειδή

    Αλειφατικά οξέα

    Βιταμίνες

    Μεταλλικά στοιχεία

    propolis 4

    Οι ιατρικές χρήσεις της πρόπολης

    -Είναι χρήσιμη στην επούλωση πληγών. Χρησιμοποιήστε το αλκοολικό διάλυμα, όπως το ιώδιο στην πληγή, σε κοψίματα, χτυπήματα και άλλες πληγές. Η πρόπολη θα σταματήσει την αιμορραγία και θα βοηθήσει στην γρήγορη επούλωση.

    -Έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση. Ενεργοποιεί τα μακροφάγα και αναστέλλει την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάτων. Είναι κατάλληλη για ορμονοεξαρτώμενους καρκίνους, όπως ο καρκίνος μαστού και ο καρκίνος του προστάτη, λόγω της υψηλής συγκέντρωσης φλαβονοειδών που έχει. Είναι κατάλληλη και για πολλά άλλα είδη καρκίνων. Η πράσινη πρόπολη περιέχει και artepilin C που έχει ισχυρή αντικαρκινική δράση.

    -Έχει αντιλευχαιμική δράση. Για τη λευχαιμία είναι κατάλληλη η πράσινη και κόκκινη πρόπολη.

    -Είναι θεραπευτική για τις αλλεργίες. Η κόκκινη και η πράσινη πρόπολη δεν περιέχουν την ουσία prenyl caffeate που προκαλεί αλλεργία στο 3% του πληθυσμού. Έχει αντιισταμινική δράση.

    -Είναι αντιοξειδωτική.

    -Προάγει την υγεία της στοματικής κοιλότητας. Υπάρχουν οδοντόκρεμες και στοματικά διαλύματα με πρόπολη.

    -Έχει αντιαιμορραγική δράση. Το κερί που περιέχει δουλεύει σα μεμβράνη που δεν αφήνει το αίμα να βγει.

    -Δίνει ενέργεια, αναζωογονεί και τονώνει.

    -Έχει αντιϊκή δράση. Εξουδετερώνει τον ιό του έρπητα. Λαμβάνεται συστηματικά και εφαρμόζεται τοπικά. Βοηθά στη γρίπη προληπτικά και θεραπευτικά.

    -Έχει ισχυρή αντιβιοτική δράση. Με την πρόπολη δεν δημιουργούνται ανθεκτικά στελέχει και παράλληλα τονώνεται και το ανοσοποιητικό σύστημα για να εξουδετερώσει τα μικρόβια. Επίσης, δεν καταστρέφει τη φιλική χλωρίδα του εντέρου.

    -Έχει ισχυρή δράση απέναντι σε μικρόβια, ιού, μύκητες, βακτηρίδια, μυκοβακτηρίδια, παράσιτα, τριχομονάδες κ.ά. Προστατεύει από τη φυματίωση. Το πλύσιμο σε χλιαρό νερό με πρόπλη εξαφανίζει τους μύκητες. Για τις τριχομονάδες υπάρχει σε κολπικά υπόθετα. Σε ωτίτιδες δρα προληπτικά και θεραπευτικά.

    -Είναι αποτοξινωτική. Ενεργοποιεί τους μηχανισμούς αποτοξίνωσης.

    -Είναι κατάλληλη για προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος.

    -Έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση. Η πρόπολη έχει διπλάσια δραστικότητα από την ασπιρίνη και τα μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη. Σε πονόδοντο βάλτε στο σημείο πόνου 20 σταγόνες κόκκινη ή πράσινη πρόπολη και θα ανακουφιστείτε, αμέσως.

    -Έχει ισχυρή αγχολυτική δράση. Μειώνει τα σωματικά συμπτώματα άγχους, όπως οι σπασμοί, η πίεση, η νευρικότητα κ.ά.

    -Έχει αναγεννητική δράση. Βοηθά στην αναγέννηση του επιθηλίου και του ενδοθηλίου.

    -Έχει στυπτική δράση. Χρησιμοποιείται εξωτερικά και είναι συστατικό πολλών καλλυντικών. Καθαρίζει και μαλακώνει το δέρμα.

    -Δρα θεραπευτικά στο ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού. Δρα κατά του Helicobacter Pylori και ταυτόχρονα προστατεύει από την οξύτητα του στομάχου.

    -Δρα θεραπευτικά στις παθήσεις του γαστρεντερικού συστήματος. Είναι θεραπευτική σε διάρροια, γαστρίτιδα, γαστροδωδεκαδακτυλικά έλκη, χρόνια κολίτιδα και βοηθάει στην πέψη.

    -Βοηθάει στις απεξαρτήσεις. Μειώνει την επιθυμία για κάπνισμα και αλκοόλ.

    -Μειώνει την πίεση του αίματος. Έχει αντιυπερτασική δράση.

    -Είναι θεραπευτική για το γλαύκωμα. Μειώνει την πίεση του ματιού.

    -Χρησιμοποιείται σε ευρυαγγείες. Μειώνει τη διαπερατότητα των τριχοειδών.

    -Έχει ακτινοπροστατευτική δράση. Πρέπει να τη λαμβάνουν προληπτικά οι πιλότοι, οι ακτινοδιαγνώστες, οι ακτινοθεραπευτές και όσοι λαμβάνουν ακτινοβολία από διαγνωστικές εξετάσεις.

    -Έχει ανοσορρυθμιστική δράση. Αυξάνει την αντίσταση στις μολυσματικές ασθένειες και δρα θεραευτικά σε αυτοάνοσα νοσήματα.

    -Είναι κατάλληλη για την υγεία του δέρματος και για πολλές δερματικές παθήσεις. Χρησιμοποιείται σε έκζεμα, πυοδερματίτιδα, δερματίτιδα από ακτινοβολία, αλωπεκία, τριχόπτωση. Προάγει τη δημιουργία του κολλαγόνου και της ελαστίνης.

    -Έχει δράση τοπικού αναισθητικού. Αν σας τσιμπήσουν έντομα ή μέλισσες ανακουφίζει αμέσως σε τοπική χρήση.

    -Μειώνει τη χοληστερόλη στο αίμα.

    -Έχει πολλά μεταλλικά στοιχεία.

    Όλοι πρέπει να έχουν την αγαπημένη τους πρόπολη στο σπίτι. Απαιτείται συστηματική προληπτική χρήση 6 μήνες λήψη κι 1 μήνας διακοπή.

    Συνδυάστε την πρόπολη με ρόφημα τίλιου ή χαμομηλιού με μέλι και γύρη, σαν πρωινό ρόφημα.

    Η πρόπολη πρέπει να διατηρείται σε σκοτεινό και δροσερό μέρος.

    Η καλύτερη πρόπολη για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε την καλύτερη πρόπολη για την υγεία σας

    propolis 1

    Διαβάστε, επίσης,

    Τι να κάνετε αν έχετε πόνο στα δόντια

    Στοματικό διάλυμα με πράσινη πρόπολη

    Μπισκοτάκια πρόπολης

    Χρήσιμες πληροφορίες για την πρόπολη

    Μελισσοθεραπεία για καλή υγεία

    Τα οφέλη από την κόκκινη πρόπολη στην υγεία

    Οι αντικαρκινικές ιδιότητες της πρόπολης

    Τσάι για τη στοματίτιδα

    Θεραπεία για τις μυκητιάσεις νυχιών

    Οι εναλλακτικές θεραπείες στο άσθμα

    Τραχηλίτιδα

    Στοματίτιδα

    Στοματικό διάλυμα για την στοματίτιδα

    Στοματική υγιεινή εγκύων

    Φτιάξτε μόνοι σας βάμμα εχινάκειας

    Προστατίτιδα από ουρεόπλασμα

    Πρόπολη

    Όλα τα κόλπα για να θεραπεύσετε τον έρπητα

    Έχετε κρύωμα και γρίπη;

    Κόπωση και φυτά

    www.emedi.gr

     

     

     

  • Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολχικό Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολχικό

    Τα οφέλη στην υγεία από το κολχικό

     

    Το κολχικό ή κολχικό το φθινοπωρινό ή Colchicum autumnale L. ή κολχικό το τροόδιο ή Colchicum troodi ή κρόκος ο φθινοπωρινός ή κρόκος ο τροόδιος ανήκει στην οικογένεια των Λιλιίδων ή Λειριίδων.

    Ονομάζεται και αγριόκρινος ή χιονίστρα ή σπασόχορτο.

    Υπάρχει και το Colchicum pusillum Sieber.

    Είναι βολβώδη φυτά. Ανθίζουν από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο. Τα άνθη τους είναι ρόδινα του πρώτου (Colchicum autumnale) και άσπρα του δεύτερου (Colchicum troodi), είναι μικρά χωνάκια σε μικρό μίσχο με 6 πέταλα. Τα φύλλα τους είναι μακρόστενα, σαρκώδη, πράσινα, γυαλιστερά και σχηματίζουν ροζέτα που αγκαλιάζει τον καρπό, που είναι κάψα με πολυάριθμους σπόρους.

    Τα άνθη είναι πολύ όμορφα, πολύ μεγάλα και πολύ ρόδινα. Το λουλούδι έχει και αρσενικά αναπαραγωγικά όργανα (6 στήμονες) και θηλυκά (3 ύπερους).

    Το συναντάμε σε βραχώδεις τοποθεσίες χαμηλού υψομέτρου.

    colchiko 1

    Χρήσιμα μέρη κολχικού

    Χρήσιμα μέρη είναι οι δηλητηριώδεις σπόροι του, οι ρίζες τα άνθη και οι βολβοί του.

    Δραστικές ουσίες κολχικού

    Περιέχει αλκαλοειδή, όπως η κολχικίνη, λιπαρές ουσίες, που αποτελούνται από γλυκερίδια ελαϊκού οξέος, άμυλο, γκόμμα, γαλλικό οξύ, ινουλίνη, ρητίνη, σάκχαρα και δεψικές ουσίες. Τα μικρότερα σπέρματα περιέχουν μεγαλύτερη ποσότητα κολχικίνης, φλαβονικές ουσίες και αλκαλοειδή. 'Εχει ισχυρή αντικαρκινική και αναλγητική δράση και χρησιμοποιείται και στην οδοντιατρική.

    Ιδιότητες κι ενδείξεις κολχικού

    Το κολχικό σε μικρές ποσότητες είναι κατάλληλο για την ουρική αρθρίτιδα, για το άσθμα, για την κατακράτηση υγρών και για τα προβλήματα των νεφρών.

    Είναι ένα πικρό, παυσίπονο και αντιφλεγμονώδες χόρτο.

    Είναι κατάλληλο για τη φλεβίτιδα.

    Είναι κατάλληλο για τη θεραπεία του καρκίνου του δέρματος.

    Σε μικρές δόσεις χρησιμοποιείται και στην οδοντιατρική.

    Ποσότητα 3 γραμμάρια είναι θανατηφόρα. Σε 3 ώρες εμφανίζεται κάψιμο στο στόμα και στο λαιμό, πυρετός, κοιλόπονος, έμετος, διάρροια και νεφρική ανεπάρκεια. Σε 72 ώρες, περίπου, εμφανίζεται πολλαπλή ανεπάρκεια, με υπογλυκαιμικό σοκ, λόγω της μεγάλης απώλειας νερού από τα κατεστραμμένα αγγεία και το πεπτικό σύστημα, λευκοπενία και αναιμία, από βλάβη του μυελού των οστών, μυϊκή αδυναμία και αναπνευστική ανεπάρκεια. Η θεραπεία είναι υποστηρικτική και η ανάρρωση ξεκινά σε 8 ημέρες και η πρόγνωση είναι κακή σε όσους έχουν προβλήματα με τα νεφρά και το ήπαρ. Δεν πρέπει να καταναλώνονται πάνω από 0,8 γραμμάρια σπόροι ανά ημέρα.

    Το εκχύλισμα των σπόρων έχει κυτταροστατικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στις λευχαιμίες και στον καρκίνο.

    Είναι κατάλληλο γι την ουραιμία, την ιλαρά, τη γρίπη, την ευλογιά, την ανεμοβλογιά, την ηπατίτιδα, το πολύμορφο ερύθημα και άλλες παθήσεις από ιούς.

    colchiko 2

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με κολχικό

    Βάμμα σπόρων

    Βάζετε 10 γραμμάρια σπόρους σε 100 γραμμάρια οινόπνευμα καθαρό και τα αφήνετε να χωνευτούν για 10 ημέρες και σουρώνετε. Το χρησιμοποιείτε για εντριβές σε ρευματικά, αρθριτικά, ποδάγρα και νευραλγίες. Εσωτερικά για θεραπευτικούς σκοπούς βάζετε 3 σταγόνες σε ένα ποτήρι νερό, τρεις φορές την ημέρα. Σε τετραπλάσια δόση χρησιμοποιείται σε ρευματισμούς και πόνους στομάχου.

    Βολβοί

    Λιώνετε τους βολβούς να γίνουν πολτός, προσθέτετε γάλα και τους τοποθετείτε ως κατάπλασμα σε ρευματικούς πόνους.

    Τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα βότανα για την υγεία σας

    colchiko 3

    www.emedi.gr