Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013 18:16

Δυσκοιλιότητα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(6 ψήφοι)

Η δυσκοιλιότητα είναι  η πιο συχνή διαταραχή του πεπτικού συστήματος

 

Η δυσκοιλιότητα, ICD-10 K59.0, είναι η αλλαγή της συνηθισμένης λειτουργίας του εντέρου ενός ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος όμως, μπορεί να περιγράφει διαφορετικά αυτό το φαινόμενο.


Τα κριτήρια της δυσκοιλιότητας περιλαμβάνουν δύο ή και περισσότερα από τα παρακάτω:

•  "Σφίξιμο" κατά την διάρκεια του 25 % τουλάχιστον των κενώσεων.

•  Αίσθημα ατελούς κένωσης στο 25 % των κενώσεων.

•  Αίσθηση κωλύματος σε τουλάχιστον 25 % των κενώσεων.

•  Χρήση διάφορων χειρισμών για την διευκόλυνση της κένωσης σε τουλάχιστον 25 % των κενώσεων.

•  Σκληρά κόπρανα ή σε σχήμα σβόλου στο 25 % τουλάχιστον των εντερικών κενώσεων.

•  Συχνότητα κενώσεων λιγότερη από 3 φορές εβδομαδιαία.


Οι αιτίες της δυσκοιλιότητας είναι πολλές:

•  Κατανάλωση τροφών πτωχών σε φυτικές ίνες,

•  Λήψη ανεπαρκούς ποσότητας υγρών και δεν καταναλώση λίγων θερμίδων

•  Μη άσκηση

• Λήψη φαρμάκων που μπορεί να προκαλούν δυσκοιλιότητα.

Διάφορες παθήσεις μπορεί, επίσης, να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα: Υποθυρεοειδισμός, εγκυμοσύνη, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, σακχαρώδης διαβήτης, νόσος Parkinson, καρκίνος εντέρου, σκλήρυνση κατά πλάκας, κακώσεις της σπονδυλικής στήλης, κ.α. Επίσης, αρκετά φάρμακα μπορούν να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα: Παυσίπονα, μυοχαλαρωτικά, αντικαταθλιπτικά, αντιϋπερτασικά, καρδιολογικά, ασβεστίου κ.α. Μπορεί να είναι και  "ιδιοπαθής" δηλαδή αγνώστου αιτιολογίας.


Αρχικά, ο γιατρός θα θελήσει να μάθει τις καθημερινές σας συνήθειες δηλαδή τον αριθμό κενώσεων ημερησίως, τη διατροφή, τη φαρμακευτική αγωγή και κατόπιν μπορεί να κρίνει αναγκαία τη δακτυλική εξέταση για εύρεση τυχόν ανωμαλιών ή παρουσία αίματος στα κόπρανα.

Διαγνωστικές εξετάσεις:

  1. Σιγμοειδοσκόπηση
  2. Κολονοσκόπηση
  3. Βαριούχος υποκλυσμός

Η χρόνια δυσκοιλιότητα σχετίζεται με τα ακόλουθα προβλήματα υγείας:

•  Δημιουργία αιμορροΐδων ή επιδείνωση αυτών

•  Πρόπτωση ορθού

•  Ραγάδες δακτυλίου

•  Δημιουργία και ενσφήνωση κοπρολίθων και εκδήλωση συμπτωμάτων όπως: ναυτία, έμετος, επίσχεση ούρων, διάτρηση εντέρου


Τα σημαντικότερα σημεία της θεραπείας περιλαμβάνουν: κατανόηση της φυσιολογικής λειτουργίας του εντέρου, σωστή διατροφή πλούσια σε υπόλειμμα και χρήση καθαρτικών και υποκλυσμών μόνο όταν είναι απαραίτητα.


Δίαιτα δυσκοιλιότητας

•  Η διατροφή υψηλή σε φυτικές ίνες είναι αφάνταστα σημαντική. Η συνιστώμενη ποσότητα φυτικών ινών την ημέρα είναι 20 με 30 γραμμάρια. Αρκετά σκευάσματα δημητριακών που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι καλή πηγή ινών για τον οργανισμό και εύκολα καταναλώσιμη.

•  Πολλά φρούτα, λαχανικά και άλλες τροφές, μπορούν επίσης να αποφέρουν ευεργετικά αποτελέσματα στην αποφυγή ή και τη θεραπεία της δυσκοιλιότητας:

•  3 φρούτα δικής σας προτίμησης την ημέρα και κυρίως τα παρακάτω: εσπεριδοειδή, μήλα, σύκα, χουρμάδες, σταφύλια, πορτοκάλια, σταφίδες, αποξηραμένα δαμάσκηνα με τον φλοιό τους και χυμούς αυτών, καλαμπόκι

•  3 μερίδες λαχανικών την ημέρα: λάχανα, καλαμπόκι, σέλινο, σπανάκι, παντζάρια, μαρούλι και μίγματα λαχανικών

•  Ψωμί από πιτυρούχο σιτάλευρο, σίκαλη, πιτυρούχα κράκερς

•  Διάφοροι ξηροί καρποί, μαρμελάδες και σούπες

•  Η καφεΐνη και τα οινοπνευματώδη ποτά, μπορούν επίσης να έχουν διεγερτική επίδραση στο έντερο

Η γυμναστική προάγει την καλή λειτουργία του εντέρου και γενικά έχει ευεργετικά αποτελέσματα στον οργανισμό.


Ζητείτε την βοήθεια του ειδικού όταν καταλάβετε:

 •  Αλλαγή της ποιότητας ζωής

•  Τα συμπτώματα έχουν διάρκεια μεγαλύτερη από 3 εβδομάδες

•  Συνύπαρξη με άλλα ανησυχητικά συμπτώματα (απώλεια βάρους, αδυναμία, αιμορραγία κατά την κένωση ή μετά από αυτή, πυρετός)


Εναλλακτικές θεραπείες δυσκοιλιότητας

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σε συνδυασμό με την κακή  διατροφή, το άγχος και την  έλλειψη σωματικής δραστηριότητας, έχει κάνει τη δυσκοιλιότητα ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα.

Αρώματα που θεραπεύουν
Mε τη χρήση των κατάλληλων αιθέριων ελαίων, μπορείτε να βοηθήσετε το έντερό σας να λειτουργήσει και πάλι κανονικά. Xρησιμοποιήστε τα αιθέρια έλαια διαλυμένα σε  αμυγδαλέλαιο και έπειτα κάντε μασάζ με κυκλικές κινήσεις στην περιοχή της κοιλιάς. Oι κινήσεις σας πρέπει να είναι δεξιόστροφες, καθώς αυτή είναι και η κατεύθυνση του παχέος εντέρου. Kάνοντας ένα απαλό μασάζ στην περιοχή της κοιλιάς, βοηθάτε τα αιθέρια έλαια να συμβάλλουν στην ενεργοποίηση του εντέρου, να απορροφηθούν καλύτερα από τον οργανισμό και να περάσουν στο λεμφικό και στο κυκλοφορικό σύστημα.
Συνταγές αιθέριων ελαίων:
• Σε 30 ml αμυγδαλέλαιο προσθέτετε 13 σταγόνες αιθέριο έλαιο μάραθο και 13 σταγόνες αιθέριο έλαιο δεντρολίβανο.

• Σε 15 ml αμυγδαλέλαιο προσθέτετε 6 σταγόνες αιθέριο έλαιο μαύρου πιπεριού, 4 σταγόνες αιθέριο έλαιο βασιλικό και 2 σταγόνες μάραθου.


Συμβουλές για πρόληψη της δυσκοιλιότητας:
• Πιείτε το χυμό ενός λεμονιού αφού προσθέσετε μία κουταλιά μαγειρική σόδα. Κάθε  πρωί, μπορείτε να πίνετε ένα ποτήρι χλιαρό νερό με μερικές σταγόνες λεμονιού.

• Aυξήστε τις φυτικές ίνες στη διατροφή σας. Tρόφιμα πλούσια σε φυτικές ίνες είναι τα δημητριακά, τα λαχανικά και τα φρούτα.
• Πίνετε αρκετό νερό (6-8 ποτήρια την ημέρα).
• Aποφύγετε όσο μπορείτε την καθιστική ζωή, η οποία επιτείνει το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας .
• Oρισμένα φάρμακα (λ.χ. αντιόξινα) μπορεί να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα. 
• Mην αναβάλλετε την επίσκεψη στην τουαλέτα για κανένα λόγο.


Oι ασκήσεις γιόγκα για την δυσκοιλιότητα
Mία στάση γιόγκα που μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε το πρόβλημα της δυσκοιλιότητας είναι η «κόμπρα». Ξαπλώστε μπρούμυτα, με τα πόδια σας ενωμένα, τοποθετήστε τα χέρια κατά μήκος του σώματος και φέρτε τους αγκώνες κοντά στο σώμα σας. Oι παλάμες σας πρέπει να κοιτούν προς τα κάτω. Tα δάχτυλα «σπρώχνουν» δυνατά το πάτωμα, ενώ οι φτέρνες κοιτούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Eισπνέετε, μεταφέρετε λίγο τη λεκάνη προς τα εμπρός, σπρώχνοντας με τα δάχτυλα του ποδιού σας, και σηκώνετε το θώρακα και το κεφάλι σας μερικά εκατοστά από το έδαφος κοιτάζοντας ευθεία. H λεκάνη σας πρέπει να μείνει σταθερή στο έδαφος. Mείνετε σε αυτή τη θέση για περίπου 10 με 15 δευτερόλεπτα αναπνέοντας. Στη συνέχεια, εκπνέετε και κατεβάζετε και πάλι το κεφάλι και το θώρακα στην αρχική τους θέση.


Πιεσοθεραπεία και ρεφλεξολογία για τη δυσκοιλιότητα
Aσκήστε, κυκλικές πιέσεις για 2 λεπτά σε όλη την περιοχή της καμάρας του ποδιού, όπου βρίσκονται αντανακλαστικά σημεία του πεπτικού συστήματος. Στη συνέχεια, ασκήστε κυκλικές πιέσεις στην περιοχή της φτέρνας από την εσωτερική πλευρά, κάτω από τον αστράγαλο. Kατά την πιεσοθεραπεία, για να αντιμετωπίσετε τη δυσκοιλιότητα, θα πρέπει να ασκήσετε κυκλικές πιέσεις στην περιοχή της μέσης σας μέχρι τους γλουτούς. Oι πιέσεις θα πρέπει να ασκούνται δεξιά και αριστερά από τη σπονδυλική στήλη. Eκεί βρίσκεται ο μεσημβρινός της ουροδόχου κύστης, από όπου ενεργοποιείται και η λειτουργία του εντέρου.


Ομοιοπαθητική για την δυσκοιλιότητα
Ένα από τα συνηθέστερα φάρμακα που χορηγούνται για την τόνωση της λειτουργίας του εντέρου είναι το «alumina», το οποίο δίνεται όταν υπάρχει μειωμένη κινητικότητα του εντέρου, και το «nux vomica», όταν υπάρχει η αίσθηση ατελούς κένωσης .  Aνάλογα με την περίπτωση, μπορεί να χρειαστούν και άλλα ομοιοπαθητικά σκευάσματα, όπως λ.χ. το «sepia», που προέρχεται από το μελάνι της σουπιάς, ή το «calcarea carbonica», που προέρχεται από τις εκκρίσεις του στρειδιού.


Βότανα που θεραπεύουν τη δυσκοιλιότητα
H σέννα είναι ένα από τα βότανα που φημίζονται για την υπακτική τους δράση, αλλά δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για διάστημα μεγαλύτερο των 10 ημερών, καθώς προκαλεί εθισμό.

Στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας βοηθάει επίσης η γλυκόριζα. Mπορείτε να μασήσετε γλυκόριζα ή να φτιάξετε ένα αφέψημα. Aκόμη, πολύ βοηθητικά για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας είναι το χαμομήλι, η βαλεριάνα και ο λιναρόσπορος.


Ροφήματα για τη δυσκοιλιότητα

Άνθη χαμομηλιού. Για ένα φλιτζάνι νερό, βάζετε 10 με 15 άνθη. Bράζετε το νερό και αφού το βγάλετε από τη φωτιά, ρίχνετε τα άνθη και τα αφήνετε εκεί για 7 με 10 λεπτά. Σουρώνετε και το πίνετε χλιαρό.

Bαλεριάνα.
Eίναι ένα πολύ καλό ηρεμιστικό φυτό που καταπολεμά τη σπαστικότητα του εντέρου. Σε ένα λίτρο νερό βάζετε 30 γρ. φύλλα, τα βράζετε, τα σουρώνετε και πίνετε ένα φλιτζάνι την ημέρα.


Λιναρόσπορος. Mουσκεύετε 2 κουταλιές της σούπας σε 1,5 λίτρο νερό και το αφήνετε για όλη τη νύχτα. Tο πρωί, το σουρώνετε και το πίνετε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Προσοχή: Ο λιναρόσπορος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται συχνά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα από άτομα που υποφέρουν από διαταραχές της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και να θυμάστε ότι όλα τα βότανα πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο.


Φάρμακα για τη δυσκοιλιότητα

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας, ανάλογα με τον τρόπο δράσης τους, διακρίνονται, κυρίως, στα αυξάνοντα τον όγκο των κοπράνων, τα μαλακτικά, τα διεγείροντα την εντερική κινητικότητα και τα αλατούχα και ωσμωτικώς δρώντα:

1. Aυξάνοντα τον όγκο των κοπράνων

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται διάφοροι φυσικοί πολυσακχαρίτες, όπως το πίτουρο των σιτηρών και τα κολλοειδή υδρόφιλα από σπόρους ορισμένων φυτών (ψύλλιο) ή συνθετικοί (μεθυλοκυτταρίνη) που δρουν στο λεπτό και το παχύ έντερο. Θεωρούνται τα "αθωότερα" γιατί διεγείρουν την κινητικότητα του εντέρου με τον αυξημένο τους όγκο. Προτιμώνται για την καταπολέμηση της απλής δυσκοιλιότητας, π.χ. κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και μετά τον τοκετό. Πρέπει να αποφεύγονται όταν υπάρχει υποψία εντερικής απόφραξης ή σε εντερική ατονία. Tο πλέον αποτελεσματικό είναι το πίτυρο σιτηρών και λαμβάνεται με τα γεύματα σε χυμούς φρούτων ή νερό. Tα υπόλοιπα προτιμώνται σε περιπτώσεις δυσανεξίας των αρρώστων στο πίτυρο σιτηρών.

Tο αποτέλεσμα εμφανίζεται 12-24 ώρες μετά τη λήψη τους.

2. Mαλακτικά των κοπράνων

Kύριος εκπρόσωπος της κατηγορίας αυτής είναι η παραφίνη ή παραφινέλαιο (paraffin liquid, mineral oil), ένα σύμπλοκο μίγμα κεκορεσμένων υδρογονανθράκων πετρελαϊκής προέλευσης.

Tο φάρμακο χορηγούμενο από το ορθό χαρακτηρίζεται από αμελητέα απορρόφηση. Aντιθέτως, σε χορήγηση από το στόμα μπορεί να απορροφηθεί μέχρι και 30%, ανευρισκόμενο στον εντερικό βλεννογόνο, τους επιχώριους λεμφαδένες, το ήπαρ και τον σπλήνα. Στο έντερο επαλείφει τα κόπρανα, εμποδίζοντας την επαναρρόφηση του ύδατος. Έτσι η αύξηση του όγκου των κοπράνων από την κατακράτηση ύδατος και η προκύπτουσα αύξηση της γλοιότητάς τους διευκολύνουν την αφόδευση. Προτιμάται κυρίως σε άτομα με αιμορροϊδοπάθειες ή άλλες επώδυνες καταστάσεις της πρωκτικής περιοχής.

Σε παρατεταμένη χορήγηση (άνω των 2 εβδομάδων) προκαλεί διαταραχή στην απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών A, D, E και K. Mεγάλες δόσεις μπορεί να προκαλέσουν κνησμό του δακτυλίου και αιμορροϊδοπάθειες. Σε ηλικιωμένα, καταβεβλημένα ή με ψυχικές διαταραχές άτομα ή ακόμα και με δυσχέρεια στην κατάποση υπάρχει κίνδυνος εισρόφησης και πρόκλησης βαριάς λιπώδους πνευμονίας.

H έναρξη δράσης του εμφανίζεται συνήθως μετά 6-8 ώρες. Tο παραφινέλαιο μπορεί, ενδεχομένως, να συνδυασθεί και με άλλα υπακτικά-καθαρτικά, όπως το υδροξείδιο του μαγνησίου ή τα διεγερτικά της εντερικής κινητικότητας.

3. Διεγείροντα την εντερική κινητικότητα

Tα φάρμακα της κατηγορίας αυτής διεγείρουν την εντερική κινητικότητα, κυρίως του παχέος εντέρου και μειώνουν την απορρόφηση ύδατος και ηλεκτρολυτών. Σε αυτήν ανήκουν η δισακοδύλη, το καστορέλαιο, η σέννα και το πικοθεϊκό νάτριο.

H εμφάνιση του καθαρτικού τους αποτελέσματος ποικίλλει: της δισακοδύλης εμφανίζεται μετά 6-10 ώρες ή 30-60 λεπτά μετά τη χορήγησή της (από το στόμα ή το ορθό αντίστοιχα), του καστορελαίου μετά 2-8 ώρες, της σέννας μετά 8-12 ώρες και του πικοθειϊκού νατρίου μετά 10-14 ώρες.

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και τα διεγείροντα το παρασυμπαθητικό αντιχολινεστερασικά φάρμακα (νεοστιγμίνη, προστιγμίνη κ.λπ.). Σπανίως μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις παραλυτικού ειλεού (π.χ. μετεγχειρητικώς).

Τα διεγερτικά υπακτικά, που σημειωτέον χρησιμοποιούνται ευρύτατα και ορισμένα από αυτά (όπως η δισακοδύλη) για περισσότερα από 50 έτη, σε αντίθεση με ότι πιστευόταν έως πρόσφατα, δεν προκαλούν ανοχή, δηλαδή δεν απαιτούνται ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις για την επίτευξη του ίδιου θεραπευτικού αποτελέσματος. Στην πραγματικότητα η ανοχή είναι ασυνήθιστη στην πλειοψηφία των χρηστών τέτοιων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Πιθανότητα ανάπτυξης ανοχής υπάρχει μόνο σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις δυσκοιλιότητας.

Επίσης τα διεγερτικά υπακτικά δεν προκαλούν εθισμό και σωματική εξάρτηση των ασθενών. Στην πραγματικότητα, μόνο ψυχιατρικοί ασθενείς έχει παρατηρηθεί ότι μπορεί να κάνουν υπερβολική χρήση αυτών των φαρμάκων.

Τα υπακτικά διεγερτικά, σε αντίθεση με ότι πιστευόταν έως πολύ πρόσφατα, δεν προκαλούν βλάβη της νεύρωσης του εντέρου ή του μυϊκού χιτώνα του εντερικού τοιχώματος.

Οι ανθρακινόνες προκαλούν πρόσκαιρη και άνευ κλινικής σημασίας μελάνωση του εντέρου.

4. Aλατούχα και ωσμωτικώς δρώντα

Στην κατηγορία αυτή υπάγονται τα άλατα του μαγνησίου, διάφορα τρυγικά άλατα και ορισμένοι ημισυνθετικοί πολυσακχαρίτες (λακτουλόζη και λακτιτόλη).

Tα αλατούχα καθαρτικά χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις, που απαιτείται ταχεία κένωση του εντέρου για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς. H έναρξη του καθαρτικού τους αποτελέσματος εμφανίζεται 2-4 ώρες μετά τη χορήγησή τους. H τελευταία θα πρέπει να συνοδεύεται από ικανή λήψη υγρών. Tα άλατα του μαγνησίου αντενδείκνυνται σε νεφρική ανεπάρκεια.

H λακτουλόζη πρακτικώς δεν απορροφάται από τον γαστρεντερικό σωλήνα. Στο έντερο διασπάται από ορισμένα βακτηρίδια σε διάφορα οξέα και διοξείδιο του άνθρακα, τα οποία οξινοποιούν το εντερικό περιεχόμενο και αυξάνουν την ωσμωτική του πίεση με αποτέλεσμα την αύξηση του κατακρατούμενου ύδατος. Tο όξινο pH επιπλέον διευκολύνει τη δέσμευση της αμμωνίας του αίματος, ιδιότητα που βρίσκει εφαρμογή στην αντιμετώπιση της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας. H έναρξη δράσης της εμφανίζεται 24-48 ώρες μετά τη χορήγησή της. Σε διαβητικούς θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή λόγω της ικανής περιεκτικότητας απορροφήσιμων σακχάρων.

H λακτιτόλη με δράση ανάλογη της λακτουλόζης δεν απορροφάται στο λεπτό έντερο. Στο παχύ διασπάται από διάφορα βακτηρίδια σε οξεικό, προπιονικό και βουτυρικό οξύ. Έτσι μειώνεται το pH, ενισχύεται η κινητικότητα του εντερικού τοιχώματος και η έκκριση υγρών με παράλληλη δέσμευση της αμμωνίας του αίματος.

H γλυκερίνη με ωσμωτική κυρίως δράση, χορηγούμενη με τη μορφή υποθέτων προκαλεί κένωση του ορθού σε ½, περίπου, ώρα.

Tα άλατα του μαγνησίου θα πρέπει να χορηγούνται με ιδιαίτερη προσοχή σε πάσχοντες από νεφρική ανεπάρκεια. Eπίσης τα περιέχοντα νάτριο μπορεί να είναι επικίνδυνα σε πάσχοντες από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, ενώ τα φωσφορικά άλατα μπορεί να μειώσουν το ασβέστιο του αίματος.

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη δυσκοιλιότητα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τη δυσκοιλιότητα

Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, θα επιλεγούν για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό.

Διαβάστε, επίσης,

Δισακοδύλη για άμεση ανακούφιση από τη δυσκοιλιότητα

Δίαιτα κατά της δυσκοιλιότητας

Δαμάσκηνα

Τα οφέλη από τις βραστές σαλάτες

Άφθονα υγρά για τη δυσκοιλιότητα
Απαλλαχτείτε από τις αιμορροΐδες σας
www.emedi.gr
Διαβάστηκε 12195 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019 22:33
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Μυίαση Μυίαση

    Χρήσιμες πληροφορίες για τη μυίαση

    Μυίαση είναι η εισβολή στους ζώντες ιστούς των ανθρώπων και άλλων θηλαστικών, προνυμφών διπτέρων (νύμφες μυγών).

    Συνήθης πορεία - οξεία.

    Ενδημικές περιοχές - τροπική Αμερική, Αφρική, Νότιος Αμερική, Μεξικό, Καλιφόρνια.

    Η μυίαση είναι η παρασιτική προσβολή του σώματος ενός ζωντανού ζώου από προνύμφες μύγας (σκουλήκια) που αναπτύσσονται μέσα στον ξενιστή ενώ τρέφονται με τον ιστό του. Παρόλο που οι μύγες προσελκύονται συνήθως από ανοιχτές πληγές και τρίχες εμποτισμένες με ούρα ή κόπρανα, ορισμένα είδη μπορούν να δημιουργήσουν προσβολή ακόμη και σε μη σπασμένο δέρμα και είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούν υγρό έδαφος. Επειδή ορισμένα ζώα (ιδιαίτερα μη αυτόχθονα κατοικίδια) δεν μπορούν να αντιδράσουν τόσο αποτελεσματικά όσο οι άνθρωποι στα αίτια και τις συνέπειες της μυίασης, τέτοιες προσβολές αποτελούν σοβαρό και συνεχές πρόβλημα για τις κτηνοτροφικές βιομηχανίες παγκοσμίως, προκαλώντας σοβαρές οικονομικές απώλειες όπου δεν μετριάζονται από την ανθρώπινη δράση. Αν και συνήθως ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για τα ζώα, η μυίαση είναι επίσης μια σχετικά συχνή ασθένεια των ανθρώπων σε αγροτικές τροπικές περιοχές όπου ευδοκιμούν οι μύγες και συχνά μπορεί να απαιτείται ιατρική φροντίδα για χειρουργική αφαίρεση των παρασίτων. Η μυίαση ποικίλλει ευρέως ως προς τις μορφές και τις επιπτώσεις της στα θύματα. Τέτοιες παραλλαγές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το είδος της μύγας και από το πού βρίσκονται οι προνύμφες. Μερικές μύγες γεννούν αυγά σε ανοιχτές πληγές, άλλες προνύμφες μπορεί να εισβάλουν στο δέρμα ή να εισέλθουν στο σώμα από τη μύτη ή τα αυτιά και άλλες μπορεί να καταποθούν εάν τα αυγά εναποτίθενται στα χείλη ή στο φαγητό. Μπορεί επίσης να υπάρξει τυχαία μυίαση που μπορεί να προκαλέσει το Eristalis tenax στους ανθρώπους μέσω νερού που περιέχει τις προνύμφες ή σε μολυσμένα άψητα τρόφιμα. Το όνομα της πάθησης προέρχεται από την αρχαία ελληνική μυῖα (μυία), που σημαίνει «μύγα».

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΥΙΑΣΗΣ

    Ο τρόπος με τον οποίο η μυίαση επηρεάζει το ανθρώπινο σώμα εξαρτάται από το πού βρίσκονται οι προνύμφες. Οι προνύμφες μπορεί να βρεθούν σε διάφορες θέσεις: το δέρμα, τα μάτια, τα αυτιά, το στομάχι και το έντερο ή στο ουρογεννητικό σύστημα. Μπορεί να εισβάλλουν σε ανοιχτές πληγές και βλάβες ή σε μη σπασμένο δέρμα. Μερικά εισέρχονται στο σώμα από τη μύτη ή τα αυτιά. Οι προνύμφες ή τα αυγά μπορούν να φτάσουν στο στομάχι ή τα έντερα εάν καταποθούν με την τροφή και να προκαλέσουν γαστρική ή εντερική μυίαση. 

    Συμπτώματα συνδρόμου μυίασης:

    • Δερματική μυίαση: Επώδυνα, βραδέως αναπτυσσόμενα έλκη ή πληγές που μπορεί να διαρκέσουν για παρατεταμένη περίοδο
    • Ρινική μυίαση: Απόφραξη ρινικών οδών και έντονος ερεθισμός. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αναπτυχθεί οίδημα του προσώπου και πυρετός. Ο θάνατος δεν είναι ασυνήθιστος.
    • Ακουστική μυίαση: Αίσθηση ερπυσμού και βουητό. Μερικές φορές υπάρχει δυσοσμία. Εάν βρίσκονται στο μέσο αυτί, οι προνύμφες μπορεί να φτάσουν στον εγκέφαλο.
    • Οφθαλμομυίαση: Σοβαρός ερεθισμός, οίδημα και πόνος. Αρκετά συχνό.

    Μυίαση πληγών

    Η μυίαση του τραύματος εμφανίζεται όταν οι προνύμφες της μύγας προσβάλλουν ανοιχτά τραύματα. Ήταν μια σοβαρή επιπλοκή των τραυμάτων πολέμου σε τροπικές περιοχές και μερικές φορές παρατηρείται σε παραμελημένα τραύματα στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Οι προδιαθεσικοί παράγοντες περιλαμβάνουν κακές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, ακραίες ηλικίες, παραμέληση, διανοητική αναπηρία, ψυχιατρικές ασθένειες, αλκοολισμό, διαβήτη και αγγειακή αποφρακτική νόσο.

    Μυίαση ματιών

    Η μυίαση του ανθρώπινου ματιού ή η οφθαλμομυίαση μπορεί να προκληθεί από το Hypoderma tarandi, μια παρασιτική μύγα του καριμπού ή Ταράνδου. Είναι γνωστό ότι οδηγεί σε ραγοειδίτιδα, γλαύκωμα και αποκόλληση αμφιβληστροειδούς. Η ανθρώπινη οφθαλμομυίαση, τόσο η εξωτερική όσο και η εσωτερική, προκαλείται από τις προνύμφες της μύγας.

    ΑΙΤΙΑ ΜΥΙΑΣΗΣ

    Ο κύκλος ζωής στα πρόβατα είναι χαρακτηριστικός της ασθένειας. Οι θηλυκές μύγες γεννούν τα αυγά τους πάνω στο πρόβατο σε υγρές, προστατευμένες περιοχές του σώματος που είναι εμποτισμένες με ούρα και κόπρανα, κυρίως στους γλουτούς. Χρειάζονται περίπου οκτώ ώρες έως μια μέρα για να εκκολαφθούν τα αυγά, ανάλογα με τις συνθήκες. Μόλις εκκολαφθούν, οι προνύμφες τρυπούν το δέρμα με τα στοματικά τους μέρη, προκαλώντας ανοιχτές πληγές. Μόλις το δέρμα ραγεί, οι προνύμφες στη συνέχεια διοχετεύονται μέσω των πληγών στον υποδόριο ιστό του ξενιστή, προκαλώντας βαθιές και ερεθιστικές βλάβες που υπόκεινται σε μεγάλο βαθμό σε μόλυνση. Μετά, περίπου, τη δεύτερη ημέρα, η βακτηριακή λοίμωξη είναι πιθανή και, εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία προκαλείται σηψαιμία. Αυτό οδηγεί σε ανορεξία και αδυναμία και είναι γενικά θανατηφόρος εάν δεν αντιμετωπιστεί.

    Υπάρχουν τρεις κύριες οικογένειες μυγών που προκαλούν μυίαση στα ζώα και επίσης, περιστασιακά, στους ανθρώπους:

    1. Calliphoridae: Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν Calliphora vomitoria και Calliphora vicina Oestridae
    2. Sarcophagidae (σαρκόμυγες) Sarcophaga barbata βρίσκονται συνήθως σε νεκρά και σάπια κρέατα και περιττώματα ζώων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι προνύμφες τους είναι προαιρετικά παράσιτα, καθώς τρέφονται με οργανικό ιστό και χρησιμοποιούν το απόθεμα οξυγόνου του ξενιστή.

    Άλλες οικογένειες που εμπλέκονται περιστασιακά είναι:

    1. Anisopodidae Piophilidae
    2. Stratiomyidae Syrphidae
    • Ειδική μυίαση

    Προκαλείται από μύγες που χρειάζονται ξενιστή για την ανάπτυξη των προνυμφών:

    1. Dermatobia hominis (ανθρώπινη μύγα)
    2. Cordylobia anthropophaga 
    3. Oestrus ovis (μύγα προβάτου)
    4. Hypoderma spp. (μύγες βοοειδών)
    5. Gasterophilus spp. (μύγα αλόγου)
    6. Cochliomyia hominivorax 
    7. Chrysomya bezziana 
    8. Auchmeromyia senegalensis
    9. Cuterebra spp. (μύγα τρωκτικών και κουνελιών)
    • Μη ειδική μυίαση

    Προκαλείται από μύγες που συνήθως γεννούν τα αυγά τους σε αποσύνθεση ζωικής ή φυτικής ύλης, αλλά μπορεί να αναπτυχθεί σε έναν ξενιστή εάν υπάρχουν ανοιχτές πληγές:

    1. Lucilia spp. 
    2. Cochliomyia spp. 
    3. Phormia spp. 
    4. Calliphora spp. 
    5. Sarcophaga spp. 

    Οι σαρκώδεις μύγες ή οι σαρκοφάγοι, μέλη της οικογένειας Sarcophagidae, μπορούν να προκαλέσουν εντερική μυίαση στον άνθρωπο εάν τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους σε κρέας ή φρούτα.

    • Τυχαία μυίαση

    Ονομάζεται επίσης ψευδομυίαση. Προκαλείται από μύγες που δεν έχουν καμία προτίμηση ή ανάγκη να αναπτυχθούν σε έναν ξενιστή, αλλά θα το κάνουν σε σπάνιες περιπτώσεις. Η μετάδοση συμβαίνει μέσω τυχαίας εναπόθεσης αυγών σε στοματικά ή ουρογεννητικά ανοίγματα ή με κατάποση αυγών ή προνυμφών που βρίσκονται πάνω στο φαγητό.

    Άλλες μύγες που μπορεί να προκαλέσουν κατά λάθος μυίαση είναι:

    1. Musca domestica (οικιακή μύγα)
    2. Fannia spp. (μύγες τουαλέτας)
    3. Eristalis tenax (σκουλήκια με ουρά αρουραίων)
    4. Muscina spp.

    Οι ενήλικες μύγες δεν είναι παρασιτικές, αλλά όταν γεννούν τα αυγά τους σε ανοιχτές πληγές και εκκολάπτονται στο στάδιο της προνύμφης τους (επίσης γνωστές ως σκουλήκια ή σκουλήκια), οι προνύμφες τρέφονται με ζωντανό ή νεκρωτικό ιστό, προκαλώντας την ανάπτυξη μυίασης. Μπορούν επίσης να καταποθούν ή να εισέλθουν μέσω άλλων ανοιγμάτων του σώματος.

    pntd.0007391.g001

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΜΥΙΑΣΗΣ

    Η μυίαση συχνά διαγιγνώσκεται λάθος στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή είναι σπάνια και τα συμπτώματά της δεν είναι συγκεκριμένα. Η εντερική μυίαση και η μυίαση των ούρων είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διαγνωστούν. Οι ενδείξεις ότι μπορεί να υπάρχει μυίαση περιλαμβάνουν πρόσφατο ταξίδι σε μια ενδημική περιοχή, μία ή περισσότερες μη επουλωτικές βλάβες στο δέρμα, κνησμός, πόνος κάτω από το δέρμα, έκκριση από ένα σημείο. Ο ορολογικός έλεγχος έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση της παρουσίας προνυμφών στην ανθρώπινη οφθαλμομυίαση.

    Η μυίαση είναι η «προσβολή ζώντων ανθρώπων και σπονδυλωτών με δίπτερες προνύμφες, οι οποίες τουλάχιστον για μια περίοδο τρέφονται με νεκρό ή ζωντανό ιστό του ξενιστή, υγρές σωματικές ουσίες ή τροφή που καταπίνεται».

    Για παράδειγμα, η σίτιση με νεκρό ή νεκρωτικό ιστό δεν αποτελεί γενικά πρόβλημα, εκτός εάν οι προνύμφες όπως αυτές των μυγών της οικογένειας Piophilidae επιτίθενται σε αποθηκευμένα τρόφιμα όπως τυρί ή κονσερβοποιημένα κρέατα. Μια τέτοια δραστηριότητα υποδηλώνει σαπροφαγία παρά παρασιτισμό. 

    Ταξινόμηση μυίασης που χρησιμοποιείται από το ICD-10.

    Για παράδειγμα:

    • Δερματική
    • Υποδερμική
    • Μυίαση τριχωτού δέρματος
    • Ρινοφαρυγγική μυίαση, μυίαση κόλπων ή μυίαση φάρυγγα
    • Οφθαλμική μυίαση μέσα ή γύρω από το μάτι 
    • Ακουστική μυίαση, μέσα ή γύρω από το αυτί 
    • Ορθική ή εντερική μυίαση 
    • Ουρογεννητική μυίαση 

    ΠΡΟΛΗΨΗ ΜΥΙΑΣΗΣ

    Η πρώτη μέθοδος καταπολέμησης είναι προληπτική και στοχεύει στην εξάλειψη των ενήλικων μυγών προτού προκαλέσουν οποιαδήποτε βλάβη. Η δεύτερη μέθοδος ελέγχου είναι η θεραπεία από τη στιγμή που υπάρχει προσβολή και αφορά τα μολυσμένα ζώα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων). Η κύρια μέθοδος ελέγχου των ενήλικων πληθυσμών μυγών που προκαλούν μυίαση περιλαμβάνει εφαρμογές εντομοκτόνων στο περιβάλλον. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν οργανοφωσφορικές ή οργανικές ενώσεις χλωρίου, συνήθως, με ψεκασμό. Μια εναλλακτική μέθοδος πρόληψης είναι η τεχνική στείρων εντόμων όπου εισάγεται ένας σημαντικός αριθμός τεχνητά εκτρεφόμενων αποστειρωμένων (συνήθως μέσω ακτινοβόλησης) αρσενικών μυγών. Οι αρσενικές μύγες ανταγωνίζονται με τα αρσενικά της άγριας φυλής για τα θηλυκά προκειμένου να συζευχθούν και έτσι να αναγκάσουν τα θηλυκά να γεννήσουν παρτίδες μη γονιμοποιημένων αυγών που δεν μπορούν να αναπτυχθούν στο στάδιο της προνύμφης. Μια μέθοδος πρόληψης περιλαμβάνει την αφαίρεση του περιβάλλοντος που είναι πιο ευνοϊκό για τις μύγες. Μια άλλη μέθοδος είναι η αφαίρεση του μαλλιού γύρω από την ουρά και ανάμεσα στα πίσω πόδια στα πρόβατα, το οποίο είναι ένα ευνοϊκό περιβάλλον για τις προνύμφες. Για την πρόληψη της μυίασης στον άνθρωπο, υπάρχει ανάγκη για γενική βελτίωση της υγιεινής, της προσωπικής υγιεινής και της εξόντωσης των μυγών με εντομοκτόνα. Τα ρούχα πρέπει να πλένονται καλά, κατά προτίμηση σε ζεστό νερό, να στεγνώνουν μακριά από τις μύγες και να σιδερώνονται καλά. Η θερμότητα σκοτώνει τα αυγά των μυγών που προκαλούν μυίαση.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΥΙΑΣΗΣ

    • Χειρουργική 
    • Τοπική αναισθησία
    • Ορυκτά έλαια
    • Λουτρό με αιθέρια έλαια

    Αυτό ισχύει μόλις διαπιστωθεί η προσβολή. Καλύπτετε την οπή με βαζελίνη. Η έλλειψη οξυγόνου στη συνέχεια αναγκάζει την προνύμφη να βγει στην επιφάνεια, όπου μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο εύκολα. Πρώτα η προνύμφη πρέπει να εξαλειφθεί μέσω της πίεσης γύρω από τη βλάβη και της χρήσης λαβίδας. Δεύτερον, η πληγή πρέπει να καθαριστεί και να απολυμανθεί. Απαιτείται περαιτέρω έλεγχος για την αποφυγή περαιτέρω προσβολής. Τα ζώα μπορούν να αντιμετωπιστούν προληπτικά με βλωμούς βραδείας αποδέσμευσης που περιέχουν ιβερμεκτίνη, η οποία μπορεί να παρέχει μακροπρόθεσμη προστασία από την ανάπτυξη των προνυμφών. Τα πρόβατα μπορούν επίσης να ψεκαστούν με εντομοκτόνο για να δηλητηριαστούν οι προνύμφες.

    Θεραπεία με σκουλήκια:  Τα σκουλήκια έχουν χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά για τον καθαρισμό νεκρωτικών πληγών. Οι προνύμφες μύγας που τρέφονται με νεκρό ιστό μπορούν να καθαρίσουν τις πληγές και μπορεί να μειώσουν τη βακτηριακή δραστηριότητα και την πιθανότητα δευτερογενούς μόλυνσης. Διαλύουν τον νεκρό ιστό εκκρίνοντας πεπτικά ένζυμα στο τραύμα, τρώγοντας ενεργά τον νεκρό ιστό. Η θεραπεία απομάκρυνσης σκουληκιών ή θεραπεία με προνύμφες, έχει εγκριθεί για τη θεραπεία διαβητικών ελκών ποδιών, ελκών πίεσης ή κατάκλισης, ελκών φλεβικής στάσης και τραυματικές και μετεγχειρητικές πληγών που δεν ανταποκρίνονται στις συμβατικές θεραπείες. Οι προνύμφες της πράσινης μύγας χρησιμοποιούνται πλέον αποκλειστικά για το σκοπό αυτό, αφού κατά προτίμηση καταβροχθίζουν μόνο νεκρωτικό ιστό, αφήνοντας ανέπαφο τον υγιή ιστό. Και άλλες κύριες ποικιλίες προνυμφών μυγών  τοποθετούνται στην πληγή και καλύπτονται με αποστειρωμένο επίδεσμο από γάζα και νάιλον. Ωστόσο, πάρα πολλές προνύμφες που τοποθετούνται στο τραύμα μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την κατανάλωση υγιών ιστών, δημιουργώντας μια νέα πληγή και προκαλώντας έναν τύπο μυίασης.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    zcm9990923710003

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Δήγματα και κεντρίσματα εντόμων

    Πώς να χρησιμοποιείτε τα αιθέρια έλαια

    Τρυπανοσωμίαση της Αφρικής

    Έλαιο θυμαριού

    Ο βασιλικός

    Οικολογικά εντομοκτόνα

    www.emedi.gr

     

  • Εκκολπώματα Meckel Εκκολπώματα Meckel

    Χρήσιμες πληροφορίες για τα εκκολπώματα Meckel

    Εκκόλπωμα Meckel ή Μεκέλειος απόφυση είναι μια καλοήθης πάθηση του λεπτού εντέρου. Πρόκειται για εμβρυογενετικό κατάλοιπο, κατά τη διαδικασία σχηματισμού του λεπτού εντέρου. Εντοπίζεται στον τελικό ειλεό και περίπου 50 – 100εκ από την ειλεοτυφλική βαλβίδα (σημείο ένωσης λεπτού και παχέος εντέρου). Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μικρό τυφλό τμήμα λεπτού εντέρου, που συνήθως δε δίνει συμπτώματα.

    Τα συμπτώματα της λοίμωξης μπορούν να μοιάζουν με αυτά της σκωληκοειδίτιδας.

    Συνήθης πορεία - οξεία, διαλείπουσα, χρόνια.

    Το εκκόλπωμα Meckel, ένα αληθινό συγγενές εκκόλπωμα, είναι μια ελαφριά διόγκωση στο λεπτό έντερο που υπάρχει κατά τη γέννηση και ένα υπολειπόμενο υπόλειμμα του ομφαλομεσεντερικού πόρου. Είναι η πιο κοινή δυσπλασία του γαστρεντερικού σωλήνα και είναι παρούσα σε περίπου 2% του πληθυσμού, με τους άνδρες να εμφανίζουν συχνότερα συμπτώματα.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΟΣ MECKEL

    Η πλειοψηφία των ατόμων με εκκολπώματα Meckel είναι ασυμπτωματικά. Ένα ασυμπτωματικό εκκολπωματικό Meckel ονομάζεται σιωπηλό εκκόλπωμα Meckel. Εάν εμφανιστούν συμπτώματα, συνήθως εμφανίζονται πριν από την ηλικία των δύο ετών. Το πιο κοινό σύμπτωμα που εμφανίζεται είναι η ανώδυνη αιμορραγία από το ορθό, όπως μέλαινα κένωση, ακολουθούμενη από εντερική απόφραξη, και εγκολεασμό. Περιστασιακά, η εκκολπωματίτιδα του Meckel μπορεί να εμφανιστεί με όλα τα χαρακτηριστικά της οξείας σκωληκοειδίτιδας. Επίσης, υπάρχει έντονος πόνος στην επιγαστρική περιοχή μαζί με φούσκωμα και πόνο στον ομφαλό. Κατά καιρούς, τα συμπτώματα είναι τόσο επώδυνα που μπορεί να προκαλέσουν αϋπνία με οξύ πόνο αισθητό στην περιοχή του πρόσθιου εντέρου, συγκεκριμένα στην επιγάστριο και τον ομφαλό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αιμορραγία εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση και μπορεί να σταματήσει αυτόματα. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι εξαιρετικά επώδυνα, ως πόνος στο στομάχι που προκύπτει από τη μη κατανάλωση φαγητού ή τη δυσκοιλιότητα.

    ΑΙΤΙΑ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΟΣ MECKEL

    • Υποτυπώδη υπολείμματα του ομφαλομεσεντερικού πόρου

    ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΟΣ MECKEL

    Ο κίνδυνος δια βίου για ένα άτομο με εκκολπώματα Meckel να αναπτύξει ορισμένες επιπλοκές είναι περίπου 4-6%. Γαστρεντερική αιμορραγία, περιτονίτιδα ή εντερική απόφραξη μπορεί να εμφανιστεί στο 15–30% των συμπτωματικών ατόμων. Μόνο το 6,4% όλων των επιπλοκών απαιτούν χειρουργική θεραπεία και το εκκολπωματικό Meckel που δεν έχει θεραπευθεί έχει ποσοστό θνησιμότητας 2,5–15%

    Αιμορραγία εκκολπώματος

    Η αιμορραγία του εκκολπώματος είναι πιο συχνή σε μικρά παιδιά, ιδιαίτερα σε άνδρες ηλικίας κάτω των 2 ετών. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν έντονο κόκκινο αίμα στα κόπρανα (αιματοχεσία), αδυναμία, ευαισθησία ή πόνο στην κοιλιά, ακόμη και αναιμία σε ορισμένες περιπτώσεις.

    Η αιμορραγία μπορεί να προκληθεί από:

    • Έκτοπο γαστρικό ή παγκρεατικό βλεννογόνο:
    1. Όπου το εκκόλπωμα περιέχει εμβρυϊκά υπολείμματα βλεννογόνου άλλων τύπων ιστών.
    2. Η έκκριση γαστρικού οξέος ή αλκαλικού παγκρεατικού χυμού από τον έκτοπο βλεννογόνο οδηγεί σε εξέλκωση στον παρακείμενο βλεννογόνο του ειλεού, δηλαδή πεπτικό ή παγκρεατικό έλκος.
    3. Μπορεί να προκληθεί πόνος, αιμορραγία ή διάτρηση του εντέρου στο εκκολπώματα.
    4. Η μηχανική διέγερση μπορεί επίσης να προκαλέσει διάβρωση και έλκος.
    • Η γαστρεντερική αιμορραγία μπορεί να είναι αυτοπεριοριζόμενη, αλλά η χρόνια αιμορραγία μπορεί να οδηγήσει σε σιδηροπενική αναιμία.

    Η εμφάνιση κοπράνων μπορεί να υποδεικνύει τη φύση της αιμορραγίας:

    • Πίσσα κόπρανα: Μεταβολή του αίματος που παράγεται από την αργή διέλευση του εντέρου λόγω μικρής αιμορραγίας στο ανώτερο γαστρεντερικό σωλήνα
    • Κόκκινα κόπρανα με αίμα: Γρήγορη αιμορραγία
    • Κόπρανα με ραβδώσεις αίματος: Πρωκτική ραγάδα
    • Κόπρανα σα ζελέ σταφίδας: Η ισχαιμία του εντέρου οδηγεί σε άφθονη παραγωγή βλέννας και μπορεί να υποδεικνύει ότι ένα μέρος του εντέρου έχει υποστεί εγκολεασμό

    Εκκολπωματίτιδα

    Η φλεγμονή του εκκολπώματος μπορεί να μιμηθεί τα συμπτώματα της σκωληκοειδίτιδας, δηλαδή, ευαισθησία στην περιομφαλική κοιλότητα και διαλείπουσα κράμπα κοιλιακό άλγος. Η διάτρηση του φλεγμονώδους εκκολπώματος μπορεί να οδηγήσει σε περιτονίτιδα. Η εκκολπωματίτιδα μπορεί επίσης να προκαλέσει συμφύσεις, οδηγώντας σε εντερική απόφραξη.

    Η εκκολπωματίτιδα μπορεί να προκληθεί από:

    • Συσχέτιση με τη μεσοεκκολπωματική ταινία που προσκολλάται στο άκρο του εκκολπώματος όπου έχει συμβεί στροφή, προκαλώντας φλεγμονή και ισχαιμία.
    • Πεπτικό έλκος που προκύπτει από έκτοπο γαστρικό βλεννογόνο του εκκολπώματος.
    • Μετά από διάτρηση από τραύμα ή κατάποση ξένου υλικού π.χ. κοτσάνι λαχανικών, σπόρων ή ψαριού/κόκκαλου κοτόπουλου που παγιδεύονται στο εκκολπώματα του Meckel.
    • Απόφραξη αυλού λόγω όγκων, κοπρόλιθων, ξένου σώματος, που προκαλεί στάση ή βακτηριακή μόλυνση.
    • Συσχέτιση με οξεία σκωληκοειδίτιδα.

    Εντερική απόφραξη

    Συμπτώματα: Έμετος, κοιλιακό άλγος και σοβαρή ή πλήρης δυσκοιλιότητα.

    • Τα υπολείμματα των αγγείων της ταινίας που συνδέουν το εκκολπώματα με τον ομφαλό μπορεί να σχηματίσουν μια ινώδη ή συστρεφόμενη ταινία, παγιδεύοντας το λεπτό έντερο και προκαλώντας απόφραξη. Ο εντοπισμένος περιομφαλικός πόνος μπορεί να εμφανιστεί στο δεξιό κάτω τεταρτημόριο (όπως η σκωληκοειδίτιδα).
    • «Εγκολεασμός»: όταν το εκκολπώματα του Meckel σχηματίζουν κήλη την κήλη Littré που αποφράσσει το έντερο.
    • Χρόνια εκκολπωματίτιδα που προκαλεί στένωση.
    • Στραγγαλισμός του εκκολπώματος στο αποφρακτικό τρήμα.
    • Οι όγκοι π.χ. καρκίνωμα: η άμεση εξάπλωση ενός αδενοκαρκινώματος που εμφανίζεται στο εκκολπώματα μπορεί να οδηγήσει σε απόφραξη.
    • Η λιθίαση, οι πέτρες που σχηματίζονται στα εκκολπώματα του Meckel μπορούν να προκαλέσουν:
    1. Εξώθηση στον τελικό ειλεό, οδηγώντας σε απόφραξη
    2. Προκαλούν τοπική φλεγμονή και εγκολεασμό
    • Το ίδιο το εκκόλπωμα ή ο όγκος μέσα σε αυτό μπορεί να προκαλέσει εγκολεασμό, για παράδειγμα, από τον ειλεό στο κόλον, προκαλώντας απόφραξη. Τα συμπτώματα αυτού περιλαμβάνουν τα κόπρανα σα ζελέ σταφίδας και ένα ψηλαφητό εξόγκωμα στο κάτω μέρος της κοιλιάς. Αυτό συμβαίνει όταν το εκκολπώματα αναστρέφεται στον αυλό του ειλεού, λόγω είτε:
    1. Ενεργός περισταλτικός μηχανισμός του εκκολπώματος που επιχειρεί να αφαιρέσει ερεθιστικούς παράγοντες
    2. Μια παθητική διαδικασία όπως η διέλευση τροφής

    maxresdefault 60

    Ομφαλικές ανωμαλίες

    Οι ανωμαλίες μεταξύ του εκκολπώματος και του ομφαλού μπορεί να περιλαμβάνουν την παρουσία ινώδους λώρου, κύστης, συριγγίου ή κόλπου, που οδηγεί σε:

    • Λοίμωξη ή αποφλοίωση του περιομφαλικού δέρματος, με αποτέλεσμα την εκκένωση
    • Επαναλαμβανόμενη μόλυνση και επούλωση 
    • Σχηματισμός αποστήματος στο κοιλιακό τοίχωμα
    • Ο ινώδης λώρος αυξάνει τον κίνδυνο σχηματισμού βολβού και εσωτερικής κήλης

    Όγκοι

    Οι όγκοι στο εκκολπώματα του Meckel μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία, οξύ κοιλιακό άλγος, γαστρεντερική απόφραξη, διάτρηση ή εγκολεασμό.

    Καλοήθεις όγκοι:

    • Λειομύωμα
    • Λίπωμα
    • Αγγειακό και νευρομυϊκό αμάρτωμα

    Κακοήθεις όγκοι:

    • Καρκινοειδή: πιο συχνά, 44%
    • Μεσεγχυματικοί όγκοι: Λειομυοσάρκωμα, περιφερικό νευρικό περίβλημα και στρωματικοί όγκοι γαστρεντερικού, 35%
    • Αδενοκαρκίνωμα, 16%
    • Δεσμοπλαστικός μικροκυτταρικός όγκος

    ΆΛΛΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Εκκολπώματα μέσα σε εκκολπώματα Meckel (εκκολπώματα κόρης)
    • Πέτρες και  φυτικές ίνες στα εκκολπώματα του Meckel
    • Κυστεοεκκολπωματικό συρίγγιο

    ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ

    Ο ομφαλομεσεντερικός πόρος φυσιολογικά συνδέει το εμβρυϊκό μέσο έντερο με τον σάκο του πόρου κοιλιακά, παρέχοντας θρεπτικά συστατικά στο μέσο έντερο κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη. Ο πόρος στενεύει προοδευτικά και εξαφανίζεται μεταξύ της 5ης και της 8ης εβδομάδας κύησης. Στο εκκόλπωμα του Meckel, το εγγύς τμήμα του αγωγού της ταινίας αποτυγχάνει να υποχωρήσει και να συσπειρωθεί και παραμένει ως υπόλειμμα μεταβλητού μήκους και θέσης. Το μονήρες εκκόλπωμα βρίσκεται στο αντιμεσεντερικό όριο του ειλεού (απέναντι από τη μεσεντέρια προσκόλληση) και εκτείνεται στον ομφάλιο λώρο του εμβρύου. Η αριστερή και η δεξιά αρτηρία προέρχονται από την πρωτόγονη ραχιαία αορτή και ταξιδεύουν με τον αγωγό της ταινίας. Η δεξιά γίνεται η άνω μεσεντέριος αρτηρία που τροφοδοτεί έναν τερματικό κλάδο στο εκκολπώματα, ενώ η αριστερή περιελίσσεται. Έχοντας τη δική του παροχή αίματος, το εκκόλπωμα του Meckel είναι ευαίσθητο σε απόφραξη ή μόλυνση. Το εκκόλπωμα του Meckel βρίσκεται στον περιφερικό ειλεό, συνήθως σε απόσταση 60–100 cm από την ειλεοτυφλική βαλβίδα. Αυτό το τυφλό τμήμα ή ο μικρός θύλακας έχει μήκος περίπου 3–6 cm και μπορεί να έχει μεγαλύτερη διάμετρο αυλού από αυτή του ειλεού. Λειτουργεί αντιμεσεντερικά και έχει τη δική του παροχή αίματος. Είναι ένα κατάλοιπο της σύνδεσης από τον σάκο του πόρου με το λεπτό έντερο που υπάρχει κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη. Είναι ένα αληθινό εκκόλπωμα, που αποτελείται και από τα 3 στρώματα του τοιχώματος του εντέρου που είναι ο βλεννογόνος, ο υποβλεννογόνος και ο μυϊκός ιστός. Δεδομένου ότι ο πόρος αποτελείται από πολυδύναμη κυτταρική επένδυση, το εκκόλπωμα του Meckel μπορεί να φιλοξενεί μη φυσιολογικούς ιστούς, που περιέχουν εμβρυϊκά υπολείμματα άλλων τύπων ιστών. Η νήστιδα, ο βλεννογόνος του δωδεκαδακτύλου ή οι αδένες του Brunner ανευρίσκονται το καθένα στο 2% των έκτοπων περιπτώσεων. Ετεροτοπική παρουσία γαστρικού βλεννογόνου και του παγκρεατικού ιστού παρατηρούνται στο 60% και στο 6% των περιπτώσεων αντίστοιχα. Ετεροτοπικό σημαίνει τη μετατόπιση ενός οργάνου από την κανονική ανατομική του θέση. Η φλεγμονή αυτού του εκκολπώματος του Meckel μπορεί να μιμείται τη σκωληκοειδίτιδα. Επομένως, κατά τη διάρκεια της σκωληκοειδεκτομής, ο ειλεός θα πρέπει να ελέγχεται για την παρουσία εκκολπώματος Meckel, εάν διαπιστωθεί ότι υπάρχει θα πρέπει να αφαιρεθεί μαζί.

    Ένας μνημονικός κανόνας για το εκκόλπωμα Meckel:

    • 2% (του πληθυσμού)
    • 60 εκατοστά  (κοντά στην ειλεοτυφλική βαλβίδα)
    • 5 εκατοστά (σε μήκος)
    • 2 τύποι κοινού έκτοπου ιστού (γαστρικός και παγκρεατικός)
    • Τα 2 έτη είναι η πιο συχνή ηλικία στην κλινική εμφάνιση
    • 2:1 αναλογία ανδρών:γυναικών

    Μπορεί επίσης να εμφανιστεί ως έμμεση κήλη, συνήθως στη δεξιά πλευρά, όπου είναι γνωστή ως "Κήλη του Littré". Μπορεί να συμβεί περίσφιξη ομφαλοκήλης σε εκκολπώματα Meckel και επιπλέον, μπορεί να προσκολληθεί στην περιοχή του ομφαλίου από τη λοίμωξη, με σχηματισμό κύστεως, ή να σχηματιστεί κι ένα συρίγγιο από κατά την κοπή του ομφάλιου λώρου. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί συστροφή του εντέρου γύρω από τον εντερικό μίσχο, οδηγώντας σε απόφραξη, ισχαιμία και νέκρωση.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΟΣ MECKEL

    Σπινθηρογράφημα με τεχνήτιο-99m (99mTc), που ονομάζεται, επίσης, και απεικόνιση Meckel, είναι η διαγνωστική εξέταση εκλογής για τη διάγνωση των εκκολπωμάτων του Meckel στα παιδιά. Αυτή η σάρωση ανιχνεύει τον γαστρικό βλεννογόνο. δεδομένου ότι περίπου το 50% των συμπτωματικών εκκολπωμάτων του Meckel έχουν έκτοπα γαστρικά ή παγκρεατικά κύτταρα που περιέχονται μέσα τους. Στα παιδιά, αυτή η σάρωση είναι εξαιρετικά ακριβής και μη επεμβατική, με 95% ειδικότητα και 85% ευαισθησία, ωστόσο, στους ενήλικες η εξέταση είναι μόνο 9% ειδική και 62% ευαίσθητη. Οι ασθενείς με αυτά τα λανθασμένα γαστρικά κύτταρα μπορεί να εμφανίσουν πεπτικά έλκη ως συνέπεια (καλύτερα να μη γίνεται). Επομένως, θα πρέπει να γίνουν και άλλες εξετάσεις όπως η κολονοσκόπηση και προληπτικός έλεγχος για αιμορραγικές διαταραχές και η αγγειογραφία μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της θέσης και της σοβαρότητας της αιμορραγίας. Η κολονοσκόπηση μπορεί να είναι χρήσιμη για τον αποκλεισμό άλλων πηγών αιμορραγίας, αλλά δε χρησιμοποιείται ως εργαλείο διάγνωσης. Η αγγειογραφία μπορεί να εντοπίσει την αιμορραγία σε ασθενείς με εκκολπώματα Meckel. Το υπερηχογράφημα μπορεί να δείξει υπολείμματα ομφαλοεντερικού πόρου ή κύστεις. Η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία μπορεί να είναι χρήσιμα εργαλεία για την επίδειξη μιας δομής με τυφλό άκρο και φλεγμονή στη μέση της κοιλιακής κοιλότητας. Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς, το εκκόλπωμα Meckel συχνά διαγιγνώσκεται ως τυχαίο εύρημα κατά τη διάρκεια της λαπαροσκόπησης ή της λαπαροτομίας.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΟΣ MECKEL

    Η θεραπεία είναι χειρουργική, πιθανώς με λαπαροσκοπική εκτομή. Σε ασθενείς με αιμορραγία, περίσφιξη του εντέρου, διάτρηση του εντέρου ή απόφραξη του εντέρου, η θεραπεία περιλαμβάνει χειρουργική εκτομή του ίδιου του εκκολπώματος Meckel μαζί με το παρακείμενο τμήμα του εντέρου, και αυτή η διαδικασία ονομάζεται «εκτομή λεπτού εντέρου». Σε ασθενείς χωρίς καμία από τις προαναφερθείσες επιπλοκές, η θεραπεία περιλαμβάνει μόνο χειρουργική εκτομή του εκκολπώματος του Meckel και αυτή η διαδικασία ονομάζεται απλή εκκολπωματεκτομή. Σε ό,τι αφορά το ασυμπτωματικό εκκόλπωμα Meckel, ορισμένοι συνιστούν να διεξάγεται έρευνα για το εκκόλπωμα Meckel σε κάθε περίπτωση σκωληκοειδεκτομής/λαπαροτομής που γίνεται για οξεία κοιλία και, εάν βρεθεί, γίνεται εκκολπωματεκτομή ή εκτομή Meckel για να αποφευχθούν δευτερογενείς επιπλοκές.

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για το έντερο

    Meckels Diverticulum

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Χρήσιμες πληροφορίες για το πεπτικό έλκος

    Ακτινολογικές εξετάσεις για έλεγχο του λεπτού εντέρου

    Πεπτικό έλκος

    www.emedi.gr

     

  • Τέτανος Τέτανος

    Χρήσιμες πληροφορίες για τον τέτανο

    Τέτανος είναι βαριά νόσος που χαρακτηρίζεται από διαλείποντες τονικούς σπασμούς των γραμμωτών μυών. Η τοξίνη εισέρχεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα κατά μήκος των περιφερικών νεύρων ή μεταφέρεται με το αίμα.

    Η τετανοσπασμίνη δεσμεύεται στις συνάψεις και παρεμποδίζει τους υποδοχείς.

    Η συνήθης πορεία είναι οξεία

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Νευρικό

    Επικρατέστερη ηλικία: Πάνω από 70% των περιπτώσεων σε άτομα μεγαλύτερα των 50 ετών 

    Επικρατέστερο φύλο: Άνδρες = Γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ 

    • Αρρυθμίες 
    • Ασφυξία
    • Σπασμοί 
    • Κυάνωση 
    • Σιελόρροια 
    • Δυσφαγία 
    • Παροξυσμική υπέρταση
    • Υδροφοβία 
    • Υπεριδρωσία 
    • Υπερπυρεξία
    • Αύξηση των αντανακλαστικών
    • Υπόταση 
    • Ευερεθιστότητα
    • Χαμηλός πυρετός 
    • Μυϊκή δυσκαμψία
    • Μυϊκή σπαστικότητα
    • Αυχενική δυσκαμψία
    • Οπισθότονος
    • Πόνος στο σημείο του τραύματος
    • Επώδυνοι τονικοί σπασμοί 
    • Σαρδόνιος γέλως 
    • Δυσκινησία της κάτω γνάθου 
    • Αιφνίδια καρδιακή προσβολή 
    • Ταχυκαρδία
    • Ευαισθησία στο σημείο του τραύματος
    • Τρισμός
    • Ιστορικό τραύματος (μπορεί να λείπει)

    ΑΙΤΙΑ 

    • Μόλυνση με το κλωστηρίδιο του τετάνου - clostridium tetani
    • Νευροτοξίνη που παράγεται από το κλωστηρίδιο του τετάνου 
    • Τετανοσπασμίνη (μια εξωτοξίνη)

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ 

    • Εγκαύματα 
    • Εξάρτηση από ναρκωτικά (παρεντερικά)
    • Μόλυνση του αυτιού (με διάτρηση της τυμπανικής μεμβράνης)
    • Σύντομα μετά τον τοκετό, με μολυσμένη μήτρα
    • Έκθεση ανοικτών πληγών σε χώμα ή περιττώματα ζώων 
    • Κρυοπαγήματα
    • Νεογνά (είσοδος από το ομφαλικό κολόβωμα)
    • Δερματικά έλκη
    • Χειρουργικά τραύματα 
    • Ηλικία άνω των 50 ετών
    • Πληγές από τραύματα

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 

    • Οδοντικό απόστημα
    • Υπαραχνοειδής αιμορραγία
    • Επιληπτικές διαταραχές 
    • Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα
    • Περιαμυγδαλικό απόστημα 
    • Δυστονική αντίδραση σε φαινοθειαζίνες 
    • Υπασβεστιαιμική τετανία
    • Δηλητηρίαση από στρυχνίνη
    • Διακοπή του αλκοόλ

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Πολυμορφοπυρηνική λευκοκυττάρωση 
    • Καλλιέργεια του κλωστηριδίου του τετάνου από την πληγή (μπορεί να είναι αρνητική, ακόμη και αν ο τέτανος είναι το πρόβλημα)

    ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ 

    • Ηλεκτροκαρδιογράφημα - υπερκοιλιακή ταχυκαρδία
    • Πολυεστιακή κοιλιακή εκτοπία 
    • Βραδυκαρδία
    • Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ύπνου 
    • Καλλιέργεια από την πληγή σπάνια αναδεικνύει το κλωστηρίδιο του τετάνου

    ngteta

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ 

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Εντατική θεραπεία

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Εκτομή της πληγής 
    • Παρακολούθηση 
    • Διασωλήνωση 
    • Ενδοφλέβια ενυδάτωση 
    • Καθετηριασμός της κύστης 
    • Να αποφεύγονται η μετακίνηση του κρεβατιού και τα ρεύματα αέρος 
    • Τραχειοστομία αν χρειάζεται 

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    Απόλυτη ξεκούραση στο κρεβάτι με νάρκωση 

    ΔΙΑΙΤΑ

    Τίποτα από το στόμα έως την ίαση

    ΦΑΡΜΑΚΑ 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    • Αντισπασμωδικά 
    • Διαζεπάμη (για την αντιμετώπιση της μυϊκής δυσκαμψίας)
    • Βρωμιούχο πανκουρόνιο (δίνεται από αναισθησιολόγο) και αερισμός
    • Τοξοειδές του τετάνου (σε ανοσοποιημένο προηγούμενα ασθενή)
    • Αντιτετανική ανθρώπινη σφαιρίνη 3.000 μονάδες έως 6.000 μονάδες ενδομυϊκά. Μπορεί να διηθηθεί η περιοχή γύρω από την πληγή με ένα μέρος της δόσης 
    • Πενικιλλίνη G 2.000.000 μονάδες ΕΦ κάθε 6 ώρες. Σε ασθενή αλλεργικό στην πενικιλλίνη δίνεται δοξυκυκλίνη 100 mg κάθε 12 ώρες ή κλινδαμυκίνη 150-300 mg ενδοφλέβια κάθε 6 ώρες 

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

    Αντιτετανική τοξίνη ίππου, 50.000 μονάδες ενδομυϊκά - μόνο αν δεν υπάρχει διαθέσιμη ανθρώπινη αντιτετανική σφαιρίνη 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    Προσεκτική παρακολούθηση στη μονάδα εντατικής θεραπείας 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    Ενεργός ανοσοποίηση με τοξοειδές του τετάνου, καθαρισμός της πληγής, παθητική ανοσοποίηση με αντιτετανική σφαιρίνη, βενζαθινική πενικιλλίνη, πενικιλλίνη G, ερυθρομυκίνη

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Αναπνευστική ανεπάρκεια 
    • Καρδιακή ανεπάρκεια 
    • Πνευμονική εμβολή 
    • Βακτηριακή λοίμωξη 
    • Αφυδάτωση 
    • Κατάγματα σπονδύλων
    • Απόφραξη των αεραγωγών
    • Υποξία
    • Κατακράτηση ούρων
    • Δυσκοιλιότητα
    • Πνευμονία
    • Ραβδομυόλυση 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • 25-30% θνησιμότητα

    Προγνωστικοί παράγοντες:

    • Τύπος τετάνου 
    • Περίοδος επώασης 
    • Περίοδος έναρξης 
    • Ηλικία ασθενούς 
    • Βαρύτητα των συμπτωμάτων 
    • Καρδιακός τραυματισμός

    Η ανάνηψη είναι πλήρης αν επιζήσει ο ασθενής

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Παιδιατρικό: 

    • Υψηλή θνησιμότητα στις νεαρές ηλικίες
    • Η μόλυνση μπορεί να γίνει από τον ομφάλιο λώρο

    Γηριατρικό: Υψηλή θνησιμότητα στους ηλικιωμένους 

    ΚΥΗΣΗ

    • Χρειάζεται δυναμική αντιμετώπιση, παρά την εγκυμοσύνη 
    • Η μόλυνση μπορεί να γίνει από τη μήτρα μετά τον τοκετό

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τις λοιμώξεις

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για τις λοιμώξεις 

    uYVNETg3R3ddopW8bHjfKk

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα βακτήρια

    Τα εμβόλια που πρέπει να κάνετε όταν ταξιδεύετε

    Τα απαραίτητα εμβόλια

    Ιολογικός έλεγχος

    Δαγκώματα ζώων

    www.emedi.gr

     

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσοσμία του στόματος Χρήσιμες πληροφορίες για τη δυσοσμία του στόματος

    Δυσοσμία του στόματος ή χαλίτωση

    Η κακοσμία του στόματος ή δυσοσμία του στόματος, είναι ένα σύμπτωμα στο οποίο υπάρχει μια αισθητά δυσάρεστη οσμή της αναπνοής. Μπορεί να οδηγήσει σε άγχος, σχετίζεται επίσης με την κατάθλιψη και με συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.

    Οι ανησυχίες για την κακοσμία του στόματος μπορούν να χωριστούν σε γνήσιες και μη γνήσιες περιπτώσεις.

    Από αυτούς που έχουν γνήσια κακοσμία, περίπου το 85% των περιπτώσεων προέρχεται από το εσωτερικό του στόματος. Οι υπόλοιπες περιπτώσεις πιστεύεται ότι οφείλονται σε διαταραχές στη μύτη, τα ιγμόρεια, το λαιμό, τους πνεύμονες, τον οισοφάγο ή το στομάχι. Σπάνια, η κακοσμία του στόματος μπορεί να οφείλεται σε μια υποκείμενη ιατρική κατάσταση όπως η ηπατική ανεπάρκεια ή η κετοξέωση.

    Οι μη γνήσιες περιπτώσεις συμβαίνουν όταν κάποιος αισθάνεται ότι έχει κακή αναπνοή αλλά κάποιος άλλος δεν μπορεί να την εντοπίσει. Αυτό εκτιμάται ότι αποτελεί μεταξύ 5% και 72% των περιπτώσεων. Η θεραπεία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία.

    Οι αρχικές προσπάθειες μπορεί να περιλαμβάνουν καθαρισμό της γλώσσας, στοματικό διάλυμα και νήμα. Ενδεικτικά στοιχεία υποστηρίζουν τη χρήση στοματικών πλύσεων που περιέχουν χλωρεξιδίνη ή χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο.

    Η θεραπεία υποκείμενης νόσου όπως η ουλίτιδα, η τερηδόνα, οι πέτρες στις αμυγδαλές ή η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση μπορεί να βοηθήσει. Η συμβουλευτική μπορεί να είναι χρήσιμη σε όσους πιστεύουν λανθασμένα ότι έχουν κακή αναπνοή. Τα εκτιμώμενα ποσοστά κακοσμίας του στόματος ποικίλλουν από 6% έως 50% του πληθυσμού. Η ανησυχία για την κακή αναπνοή είναι ο τρίτος πιο συχνός λόγος που οι άνθρωποι αναζητούν οδοντιατρική φροντίδα, μετά την τερηδόνα και την ουλίτιδα. Πιστεύεται ότι γίνεται πιο κοινό καθώς οι άνθρωποι γερνούν. Η κακή αναπνοή θεωρείται κοινωνικό ταμπού και όσοι επηρεάζονται μπορεί να στιγματιστούν. 

    ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

    Οι γαστρεντερικές διαταραχές, γενικά, δεν προκαλούν δυσοσμία του στόματος και, επομένως, η δυσάρεστη οσμή της αναπνοής δεν αντανακλά την κατάσταση του πεπτικού συστήματος ή τη λειτουργικότητα του εντέρου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

    Η κακή αναπνοή είναι όταν πιστεύεται ότι υπάρχει μια αισθητά δυσάρεστη οσμή στην αναπνοή. Μπορεί να οδηγήσει σε άγχος. Σχετίζεται επίσης με κατάθλιψη και συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής.

    ΑΙΤΙΑ

    1. Εισπνεόμενα στοιχεία
    2. Καταπινόμενα στοιχεία 
    3. Ουλίτιδα 
    4. Περιοδοντίτιδα 
    5. Ζύμωση τροφών μέσα στο στόμα 
    6. Συστηματική νόσος (αμυγδαλίτιδα, πνευμονία, βρογχεκτασίες, πνευμονικό απόστημα)
    7. Ηπατική εγκεφαλοπάθεια
    8. Διαβητική οξέωση 
    9. Λοιμώδης νόσοι 
    10. Νεοπλαστική νόσος της αναπνευστικής οδού 
    11. Υποχονδρίαση 
    • Στόμα: Στο 90% περίπου των περιπτώσεων γνήσιας δυσοσμίας, η προέλευση της οσμής βρίσκεται στο ίδιο το στόμα. Αυτό είναι γνωστό ως ενδοστοματική δυσοσμία ή στοματική δυσοσμία. Οι πιο συνηθισμένες αιτίες είναι το βιοφίλμ που παράγει οσμή στο πίσω μέρος της γλώσσας ή σε άλλες περιοχές του στόματος λόγω κακής στοματικής υγιεινής. Αυτό το βιοφίλμ έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή υψηλών επιπέδων δυσάρεστων οσμών. Οι οσμές παράγονται κυρίως λόγω της διάσπασης των πρωτεϊνών σε μεμονωμένα αμινοξέα, ακολουθούμενη από την περαιτέρω διάσπαση ορισμένων αμινοξέων για την παραγωγή ανιχνεύσιμων δύσοσμων αερίων. Οι πτητικές ενώσεις θείου σχετίζονται με τα επίπεδα δυσοσμίας του στόματος και συνήθως μειώνονται μετά από επιτυχή θεραπεία. Άλλα μέρη του στόματος μπορεί επίσης να συμβάλλουν στη συνολική οσμή, αλλά δεν είναι τόσο συχνά όσο το πίσω μέρος της γλώσσας. Αυτές οι αιτίες είναι οι μεσοδόντιες και υποουλικές κόγχες, οι κακές οδοντιατρικές εργασίες, οι περιοχές παρακράτησης τροφής ανάμεσα στα δόντια, τα αποστήματα και οι ακάθαρτες οδοντοστοιχίες. Οι στοματικές βλάβες που προκαλούνται από ιογενείς λοιμώξεις όπως ο απλός έρπης και ο HPV μπορεί επίσης να συμβάλλουν στην κακοσμία του στόματος. Η ένταση της κακοσμίας μπορεί να διαφέρει κατά τη διάρκεια της ημέρας, λόγω της κατανάλωσης ορισμένων τροφών (όπως σκόρδο, κρεμμύδια, κρέας, ψάρι και τυρί), το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ. Δεδομένου ότι το στόμα εκτίθεται σε λιγότερο οξυγόνο και είναι ανενεργό κατά τη διάρκεια της νύχτας, η οσμή είναι συνήθως χειρότερη κατά το ξύπνημα ("πρωινή αναπνοή"). Η κακοσμία του στόματος μπορεί να είναι παροδική, συχνά εξαφανίζεται μετά από φαγητό, ποτό, βούρτσισμα δοντιών, χρήση οδοντικού νήματος ή έκπλυση με εξειδικευμένο στοματικό διάλυμα. Η κακοσμία του στόματος μπορεί επίσης να είναι επίμονη (χρόνια κακοσμία), η οποία επηρεάζει περίπου το 25% του πληθυσμού σε διάφορους βαθμούς.
    • Γλώσσα: Φυσιολογική εμφάνιση της γλώσσας, με ορατή λευκή επικάλυψη και κανονική ακανόνιστη επιφάνεια στην οπίσθια ράχη. Η πιο κοινή εντόπιση για τη στοματική δυσοσμία του στόματος είναι η γλώσσα. Τα βακτήρια της γλώσσας παράγουν δύσοσμες ενώσεις και λιπαρά οξέα και ευθύνονται για το 80 έως 90% όλων των περιπτώσεων κακής αναπνοής που σχετίζονται με το στόμα. Μεγάλες ποσότητες φυσικών βακτηρίων βρίσκονται συχνά στο οπίσθιο ραχιαίο τμήμα της γλώσσας. Αυτό το τμήμα της γλώσσας είναι σχετικά στεγνό και ανεπαρκώς καθαρισμένο και η δομή της ράχης της γλώσσας παρέχει έναν ιδανικό βιότοπο για αναερόβια βακτήρια, τα οποία ευδοκιμούν κάτω από μια επίστρωση γλώσσας που σχηματίζεται συνεχώς από υπολείμματα τροφής, νεκρά επιθηλιακά κύτταρα, οπισθορινική έκκριση και υπερκείμενα βακτήρια, ζωντανά και νεκρά. Όταν αφεθεί στη γλώσσα, η αναερόβια αναπνοή τέτοιων βακτηρίων μπορεί να δώσει είτε τη σάπια μυρωδιά της ινδόλης, της σκατόλης, των πολυαμινών ή τη μυρωδιά του «σάπιου αυγού» πτητικών ενώσεων θείου, όπως υδρόθειο, μεθυλομερκαπτάνη, αλλυλομεθυλοσουλφίδιο και διμεθυλοσουλφίδιο. Η παρουσία βακτηρίων που παράγουν δυσοσμία του στόματος στο πίσω μέρος της γλώσσας δεν πρέπει να συγχέεται με την επικάλυψη της γλώσσας. Τα βακτήρια είναι αόρατα με γυμνό μάτι και οι βαθμοί λευκής επικάλυψης της γλώσσας είναι παρόντες στους περισσότερους ανθρώπους με και χωρίς δυσοσμία του στόματος. Μια ορατή λευκή επικάλυψη γλώσσας δεν ισοδυναμεί πάντα με το πίσω μέρος της γλώσσας ως προέλευση της δυσοσμία του στόματος, ωστόσο μια "λευκή γλώσσα" πιστεύεται ότι είναι σημάδι δυσοσμίας του στόματος. Στη στοματική ιατρική γενικά, μια λευκή γλώσσα θεωρείται σημάδι αρκετών ιατρικών καταστάσεων. Οι ασθενείς με περιοδοντική νόσο αποδείχθηκε έχουν εξαπλάσιο επιπολασμό επικάλυψης της γλώσσας σε σύγκριση με τα φυσιολογικά άτομα. Οι ασθενείς με δυσοσμία του στόματος έχουν, επίσης, σημαντικά υψηλότερα βακτηριακά φορτία σε αυτήν την περιοχή σε σύγκριση με άτομα χωρίς δυσοσμία του στόματος.
    • Ούλα: Οι ουλικές ρωγμές είναι οι μικρές αυλακώσεις μεταξύ των δοντιών και των ούλων φλεγμαίνουν όταν υπάρχει ουλίτιδα. Η διαφορά μεταξύ της ουλικής σχισμής και του περιοδοντικού θύλακα είναι ότι η πρώτη έχει βάθος <3 mm και η δεύτερη >3 mm. Οι περιοδοντικοί θύλακες συνήθως συνοδεύουν την περιοδοντική νόσο (ουλίτιδα). Υπάρχει κάποια διαμάχη σχετικά με τον ρόλο των περιοδοντικών παθήσεων στην πρόκληση κακοσμίας του στόματος. Ωστόσο, η προχωρημένη περιοδοντική νόσος είναι μια συχνή αιτία σοβαρής δυσοσμία του στόματος. Τα άτομα με μη ελεγχόμενο διαβήτη είναι πιο επιρρεπή να έχουν πολλαπλό ουλικά και περιοδοντικά αποστήματα. Τα ούλα τους είναι εμφανή με μεγάλες χαλαρώσεις, όπου παρατηρείται συσσώρευση πύου. Αυτή η λοίμωξη μπορεί να είναι μια πιθανή πηγή κακής αναπνοής. Η αφαίρεση της υποουλικής πέτρας (δηλαδή της πέτρας ή της σκληρής πλάκας) και του εύθρυπτου ιστού έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει σημαντικά την οσμή του στόματος. Αυτό επιτυγχάνεται με υποουλική απολέπιση και ριζικό τρόχισμα και χρήση αντιβιοτικού στοματικού διαλύματος. Τα βακτήρια που προκαλούν ουλίτιδα και περιοδοντική νόσο (περιοδοντοπαθογόνα) είναι πάντα αρνητικά κατά Gram και ικανά να παράγουν πτητικές ενώσεις θείου. Η μεθυλμερκαπτάνη συμβάλλει στη δυσοσμία του στόματος που προκαλείται από περιοδοντική νόσο και ουλίτιδα. Τα επίπεδα των πτητικών ενώσεων θείου στην αναπνοή έχει αποδειχθεί ότι συσχετίζονται θετικά με το βάθος του περιοδοντικού θύλακα, τον αριθμό των θυλάκων και το εάν οι θύλακες αιμορραγούν όταν εξετάζονται. Πράγματι, οι πτητικές ενώσεις θείου συμβάλλουν στη φλεγμονή και τη βλάβη των ιστών που είναι χαρακτηριστικό της περιοδοντικής νόσου. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι οι ασθενείς με περιοδοντική νόσος δυσοσμία του στόματος και δεν έχουν όλοι οι ασθενείς με δυσοσμία του στόματος περιοδοντική νόσο. Αν και οι ασθενείς με περιοδοντική νόσο είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από δυσοσμία του στόματος από το γενικό πληθυσμό, το σύμπτωμα της δυσοσμίας του στόματος αποδείχθηκε ότι σχετίζονται πιο έντονα με τον βαθμό επικάλυψης της γλώσσας παρά με τη σοβαρότητα της περιοδοντικής νόσου. Ένα άλλο πιθανό σύμπτωμα της περιοδοντικής νόσου είναι η κακή γεύση, η οποία δεν συνοδεύει απαραίτητα μια δυσοσμία που είναι ανιχνεύσιμη από άλλους.

    Άλλες λιγότερο συχνές αναφερόμενες αιτίες από το στόμα περιλαμβάνουν:

    • Βαθιές τερηδονικές βλάβες (οδοντική τερηδόνα) – που προκαλούν εντοπισμένη πρόσκρουση και στασιμότητα της τροφής
    • Πρόσφατες υποδοχές εξαγωγής δοντιών – ο θρόμβος αίματος παρέχει έναν ιδανικό βιότοπο για πολλαπλασιασμό βακτηρίων
    • Μεσοδοντική παραμονή τροφίμων – (το φαγητό πιέζεται προς τα κάτω ανάμεσα στα δόντια) – αυτό μπορεί να οφείλεται σε ελλείψεις δοντιών, σε κλίση, σε απόσταση μεταξύ τους ή σε συνωστισμό δοντιών ή σε κακώς τοποθετημένα οδοντικά σφραγίσματα. Τα υπολείμματα τροφών παγιδεύονται, υφίστανται αργή βακτηριακή σήψη και απελευθέρωση δύσοσμων πτητικών ενώσεων. Επίσης, προκαλείται μια τοπική περιοδοντική αντίδραση, που χαρακτηρίζεται από οδοντικό πόνο που ανακουφίζεται με τον καθαρισμό της περιοχής με μεσοδόντιο βουρτσάκι ή νήμα.
    • Οι ακρυλικές οδοντοστοιχίες (πλαστικά ψεύτικα δόντια) – οι ανεπαρκείς πρακτικές υγιεινής της οδοντοστοιχίας, όπως ο μη καθαρισμός και η αφαίρεση της πρόθεσης κάθε βράδυ, μπορεί να προκαλέσουν δυσοσμία από το ίδιο το πλαστικό ή από το στόμα καθώς η μικροχλωρίδα ανταποκρίνεται στο αλλοιωμένο περιβάλλον. Το πλαστικό είναι στην πραγματικότητα πορώδες και η επιφάνεια προσαρμογής είναι συνήθως ακανόνιστη, σμιλεμένη για να ταιριάζει στη στοματική ανατομία. Αυτοί οι παράγοντες προδιαθέτουν σε κατακράτηση βακτηρίων και ζυμομυκήτων, η οποία συνοδεύεται από μια τυπική μυρωδιά.
    • Στοματικές λοιμώξεις
    • Στοματικό έλκος
    • Νηστεία
    • Στρες/άγχος
    • Εμμηνορροϊκός κύκλος – στα μέσα του κύκλου και κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως, υπάρχουν αυξημένες πτητικές ενώσεις θείου στην αναπνοή στις γυναίκες.
    • Κάπνισμα – Το κάπνισμα συνδέεται με την περιοδοντική νόσο, η οποία είναι η δεύτερη πιο κοινή αιτία δυσοσμίας του στόματος. Το κάπνισμα έχει επίσης πολλές άλλες αρνητικές επιπτώσεις στο στόμα, από αυξημένα ποσοστά οδοντικής τερηδόνας έως προκακοήθεις βλάβες και ακόμη και καρκίνο του στόματος.
    • Αλκοόλ
    • Τρόφιμα που περιέχουν θείο – π.χ. κρεμμύδι, σκόρδο, λάχανο, κουνουπίδι και ραπανάκι κ.ά. Τα τρόφιμα αυτά μπορεί να αφήσουν δύσοσμα υπολείμματα στο στόμα, τα οποία υπόκεινται σε βακτηριακή σήψη και απελευθέρωση πτητικών ενώσεων θείου. Ωστόσο, τα θειώδη τρόφιμα μπορεί επίσης να προκαλέσουν δυσοσμία του στόματος μέσω του μηχανισμού της δυσοσμίας του στόματος που μεταδίδεται από το αίμα.
    • Φάρμακα – συχνά τα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν ξηροστομία (ξηροστομία) που έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη μικροβιακή ανάπτυξη στο στόμα.
    • Μύτη και ιγμόρεια - Ο αέρας που εξέρχεται από τα ρουθούνια έχει μια πικάντικη οσμή που διαφέρει από τη στοματική οσμή. Η μυρωδιά της μύτης μπορεί να οφείλεται σε λοιμώξεις των κόλπων ή σε ξένα σώματα. Η δυσοσμία του στόματος αναφέρεται συχνά ως σύμπτωμα της χρόνιας ρινοκολπίτιδας.
    • Αμυγδαλές - Οι αμυγδαλές είναι η πιο σημαντική αιτία δυσοσμίας του στόματος μετά το στόμα. Περίπου το 3% των περιπτώσεων δυσοσμίας του στόματος σχετίζονταν με τις αμυγδαλές. Οι παθήσεις των αμυγδαλών που μπορεί να σχετίζονται με δυσοσμία του στόματος περιλαμβάνουν τη χρόνια αμυγδαλίτιδα (το υλικό που μοιάζει με τυρί και μπορεί να εκκριθεί από την αμυγδαλική κρύπτη), την αμυγδαλολιθίαση (πέτρες αμυγδαλών) και σπανιότερα το περιαμυγδαλικό απόστημα, την ακτινομυκητίαση, τις μυκητιασικές λοιμώξεις, τις φλεγμονές, το μυοϊνοβλαστικό όγκο κ.ά.
    • Οισοφάγος - Ο κάτω οισοφαγικός σφιγκτήρας, που είναι η βαλβίδα μεταξύ του στομάχου και του οισοφάγου, μπορεί να μην κλείνει σωστά λόγω διαφραγματοκήλης επιτρέποντας στο οξύ να εισέλθει στον οισοφάγο και στα αέρια να διαφύγουν στο στόμα. Το εκκολπώματα του Zenker μπορεί επίσης να οδηγήσει σε δυσοσμία του στόματος λόγω αλλοίωσης της τροφής που κατακρατείται στον οισοφάγο.
    • Στομάχι - Το στομάχι θεωρείται από τους περισσότερους ερευνητές ως μια πολύ ασυνήθιστη πηγή κακής αναπνοής. Ο οισοφάγος είναι ένας κλειστός και συσπασμένος σωλήνας και η συνεχής ροή αερίων ή σάπιων ουσιών από το στομάχι υποδηλώνει ένα πρόβλημα υγείας, όπως η παλινδρόμηση η σοβαρή ώστε να ανασύρει το περιεχόμενο του στομάχου ή ένα συρίγγιο μεταξύ του στομάχου και του οισοφάγου, το οποίο θα έχει περισσότερες σοβαρές εκδηλώσεις εκτός από την άσχημη μυρωδιά. Στην περίπτωση του αλλυλμεθυλοσουλφιδίου (το υποπροϊόν της πέψης του σκόρδου), η οσμή δεν προέρχεται από το στομάχι, αφού δεν μεταβολίζεται εκεί.

    Bad Breath

    • Συστηματικά νοσήματα - Υπάρχουν μερικές συστηματικές (μη στοματικές) παθήσεις που μπορεί να προκαλέσουν δυσοσμία στην αναπνοή, αλλά αυτές είναι σπάνιες στον γενικό πληθυσμό. Τέτοιες είναι:
    1. Fetor hepaticus: παράδειγμα ενός σπάνιου τύπου κακοσμίας που προκαλείται από χρόνια ηπατική ανεπάρκεια.
    2. Λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος (λοιμώξεις βρόγχων και πνευμόνων).
    3. Νεφρικές λοιμώξεις και νεφρική ανεπάρκεια.
    4. Καρκίνωμα.
    5. Τριμεθυλαμινουρία («σύνδρομο οσμής ψαριού»).
    6. Σακχαρώδης διαβήτης.
    7. Μεταβολικές καταστάσεις, π.χ. με αποτέλεσμα αυξημένο διμεθυλοσουλφίδιο του αίματος.

    Τα άτομα που πλήττονται από τις παραπάνω παθήσεις συχνά εμφανίζουν επιπρόσθετα, πιο διαγνωστικά συμπτώματα από ό,τι η κακοσμία από μόνη της.

    Παραληρηματική δυσοσμία του στόματος

    Το ένα τέταρτο των ανθρώπων που αναζητούν επαγγελματική συμβουλή για την κακοσμία του στόματος έχουν υπερβολική ανησυχία ότι έχουν κακοσμία, γνωστή ως δυσοσμία του στόματος, παραληρηματική δυσοσμία του στόματος ή ως εκδήλωση του συνδρόμου οσφρητικής αναφοράς. Είναι σίγουροι ότι έχουν κακοσμία, αν και πολλοί δεν έχουν ζητήσει από κανέναν αντικειμενική γνώμη. Η κακοσμία του στόματος μπορεί να επηρεάσει σοβαρά τη ζωή περίπου 0,5-1,0% του ενήλικου πληθυσμού.

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    Η αυτοαξιολόγηση της δυσοσμίας δεν είναι εύκολη λόγω των προκατειλημμένων αντιλήψεων για το πόσο κακή πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είναι. Μερικοί άνθρωποι υποθέτουν ότι έχουν κακή αναπνοή λόγω κακής γεύσης (μεταλλική, ξινή, κοπράνων κ.λπ.), ωστόσο η κακή γεύση θεωρείται κακός δείκτης. Οι ασθενείς συχνά κάνουν αυτοδιάγνωση ρωτώντας έναν στενό φίλο. Μια δημοφιλής μέθοδος για τον προσδιορισμό της κακής αναπνοής στο σπίτι είναι να γλείφετε το πίσω μέρος του καρπού, να αφήσετε το σάλιο να στεγνώσει για ένα ή δύο λεπτά και να μυρίσετε το αποτέλεσμα. Αυτό το τεστ οδηγεί σε υπερεκτίμηση. Ένας καλύτερος τρόπος είναι να ξύνετε ελαφρά το πίσω μέρος της γλώσσας με ένα πλαστικό κουτάλι μιας χρήσης και να μυρίζετε τα υπολείμματα ξήρανσης. Οι δοκιμές που χρησιμοποιούν μια χημική αντίδραση για τον έλεγχο της παρουσίας πολυαμινών και ενώσεων θείου στα επιχρίσματα γλώσσας είναι  διαθέσιμα. Δεδομένου ότι η οσμή της αναπνοής αλλάζει σε ένταση κατά τη διάρκεια της ημέρας ανάλογα με πολλούς παράγοντες, μπορεί να απαιτούνται πολλαπλές συνεδρίες δοκιμών.

    Τεστ κακοσμίας στόματος

    Εάν η κακοσμία του στόματος είναι επίμονη και όλοι οι  ιατρικοί και οδοντιατρικοί παράγοντες έχουν αποκλειστεί, απαιτείται εξειδικευμένος έλεγχος και θεραπεία. 

    • Halimeter: φορητή οθόνη θειούχων που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των επιπέδων εκπομπών θείου (συγκεκριμένα, υδρόθειο) στον αέρα του στόματος. Όταν χρησιμοποιείται σωστά, αυτή η συσκευή μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική στον προσδιορισμό των επιπέδων ορισμένων βακτηρίων που παράγουν θειώδη πτητικά αέρια. Ωστόσο, έχει μειονεκτήματα στις κλινικές εφαρμογές. Για παράδειγμα, άλλα κοινά σουλφίδια (όπως η μερκαπτάνη) δεν καταγράφονται τόσο εύκολα και μπορούν να παρουσιαστούν εσφαλμένα στα αποτελέσματα των δοκιμών. Ορισμένες τροφές όπως το σκόρδο και τα κρεμμύδια παράγουν θείο στην αναπνοή για έως και 48 ώρες και μπορεί να οδηγήσουν σε ψευδείς ενδείξεις. Το Halimeter είναι επίσης πολύ ευαίσθητο στο αλκοόλ, επομένως θα πρέπει να αποφεύγεται η κατανάλωση αλκοόλ ή η χρήση στοματικών πλύσεων που περιέχουν αλκοόλ για τουλάχιστον 12 ώρες πριν από την εξέταση. Αυτό το αναλογικό μηχάνημα χάνει την ευαισθησία του με την πάροδο του χρόνου και απαιτεί περιοδική επαναβαθμονόμηση για να παραμείνει ακριβές.
    • Αέρια χρωματογραφία: Αυτή η τεχνολογία έχει σχεδιαστεί για να μετράει ψηφιακά τα μοριακά επίπεδα των κύριων θειωδών πτητικών αερίων σε ένα δείγμα αέρα στο στόμα (όπως υδρόθειο, μεθυλμερκαπτάνη και διμεθυλοσουλφίδιο). Είναι ακριβές στη μέτρηση των συστατικών θείου της αναπνοής και παράγει οπτικά αποτελέσματα σε μορφή γραφήματος μέσω της διεπαφής υπολογιστή. Δοκιμή BANA: αυτή η δοκιμή στοχεύει στην εύρεση των επιπέδων του σάλιου ενός ενζύμου που υποδηλώνει την παρουσία ορισμένων βακτηρίων που σχετίζονται με τη δυσοσμία του στόματος.
    • Δοκιμή β-γαλακτοσιδάσης: Τα επίπεδα του σάλιου αυτού του ενζύμου συσχετίζονται με την κακοσμία του στόματος.

    Αν και τέτοια όργανα και εξετάσεις χρησιμοποιούνται ευρέως, η πιο σημαντική μέτρηση της κακοσμίας του στόματος (το χρυσό πρότυπο) είναι η πραγματική οσμή και η βαθμολόγηση του επιπέδου και του τύπου της οσμής που πραγματοποιούνται από εκπαιδευμένους ειδικούς ("οργανοληπτικές μετρήσεις"). Το επίπεδο της οσμής συνήθως αξιολογείται σε μια κλίμακα έντασης έξι σημείων.

    ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ

    Η ταξινόμηση προϋποθέτει τρεις κύριες υποδιαιρέσεις του συμπτώματος της δυσοσμίας του στόματος, δηλαδή τη γνήσια δυσοσμία του στόματος, την ψευδοχαλίτωση και τη μη γνήσια δυσοσμία του στόματος. 

    • Γνήσια δυσοσμία του στόματος Α.
    • Φυσιολογική δυσοσμία του στόματος Β.
    • Παθολογική δυσοσμία του στόματος - (i) Στοματική - (ii) Εξωστοματική
    • Ψευδοχαλίτωση
    • Χαλιτοφοβία

    Αυτή η ταξινόμηση εστιάζει μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου υπάρχει γνήσια δυσοσμία του στόματος

    • Ενδοστοματική δυσοσμία του στόματος
    • Εξωστοματική δυσοσμία του στόματος Α.
    • Δυσοσμία στόματος - (i) Συστηματικά νοσήματα - (ii) Μεταβολικά νοσήματα - (iii) Τρόφιμα - (iv) Φαρμακευτική αγωγή Β.
    • Μη αιματογενής δυσοσμία του στόματος - (i) Ανώτερη αναπνευστική οδός - (ii) Κατώτερη αναπνευστική οδός

    Η δυσοσμία του στόματος μπορεί να χωριστεί ανάλογα με τον χαρακτήρα της οσμής σε 3 ομάδες:

    • "Θείου ή κοπρανώδης" που προκαλείται από πτητικές ενώσεις θείου, κυρίως μεθυλομερκαπτάνη, υδρόθειο και διμεθυλοσουλφίδιο.
    • «Φρουτώδης» που προκαλείται από την κετόνη, που υπάρχει στον διαβήτη.
    • "Ούρων-όπως ή αμμωνιακή" που προκαλείται από την αμμωνία, τη διμεθυλαμίνη και την τριμεθυλαμίνη, που υπάρχουν στην τριμεθυλαμινουρία και την ουραιμία.

    Ταξινόμηση βάσει αιτιών:

    • Τύπος 0 (φυσιολογικός)
    • Τύπος 1 (από το στόμα)
    • Τύπος 2 (από τους αεραγωγούς)
    • Τύπος 3 (γαστροοισοφαγικός)
    • Τύπος 4 (αιματογενής)
    • Τύπος 5 (υποκειμενικός)

    Οποιοδήποτε σύμπτωμα δυσοσμίας του στόματος είναι δυνητικά το άθροισμα αυτών των τύπων σε οποιονδήποτε συνδυασμό, που επιτίθεται στη φυσιολογική οσμή που υπάρχει σε όλα τα υγιή άτομα.

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ

    • Θεραπεία κάθε ειδικού αιτίου που ανακαλύπτεται 
    • Βεβαιώστε (αν είναι δυνατόν) την καλοήθη φύση της διαταραχής

    Οι προσεγγίσεις για τη βελτίωση της κακοσμίας του στόματος μπορεί να περιλαμβάνουν φυσικά ή χημικά μέσα για τη μείωση των βακτηρίων στο στόμα, προϊόντα για την κάλυψη της δυσοσμίας ή χημικές ουσίες για την αλλαγή της οσμής. Πολλές διαφορετικές παρεμβάσεις έχουν προταθεί και δοκιμαστεί, όπως οδοντόκρεμες, στοματικά διαλύματα, λέιζερ, βούρτσισμα γλώσσας και στοματικές εκπλύσεις. Συνιστάται σε όσους κάνουν χρήση προϊόντων καπνού να σταματήσουν. Επίσης, απαιτούνται διατροφικές αλλαγές και το μάσημα τσίχλας.

    • Το βούρτσισμα των δοντιών μπορεί να βοηθήσει. Ακόμη απαιτείται καθαρισμός της γλώσσας. Το οδοντικό νήμα είναι κι αυτό χρήσιμο.
    • Στοματικά διαλύματα. Τα αντιβακτηριακά στοματικά διαλύματα μπορεί να βοηθήσουν. Τα στοματικά διαλύματα περιέχουν συχνά αντιβακτηριακούς παράγοντες, όπως χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο, χλωρεξιδίνη, γλυκονικό ψευδάργυρο, χλωριούχο ψευδάργυρο, γαλακτικό ψευδάργυρο, υπεροξείδιο του υδρογόνου, διοξείδιο του χλωρίου, φθοριούχο αμίνη, φθοριούχο κασσίτερο, ινοσιτόλη, και αιθέρια έλαια. Η λιστερίνη είναι ένα από τα γνωστά στοματικά διαλύματα που αποτελείται από διαφορετικά αιθέρια έλαια.
    • Άλλα σκευάσματα που περιέχουν φυτικά προϊόντα και προβιοτικά χρησιμοποιούνται. Το χλωριούχο κετυλοπυριδίνιο και η χλωρεξιδίνη μπορούν να λεκιάσουν προσωρινά τα δόντια.
    • Εάν υπάρχει ασθένεια των ούλων και τερηδόνα, συνιστάται να αντιμετωπισθούν.
    • Εάν πιστεύεται ότι εξωστοματικές ασθένειες συμβάλλουν στο πρόβλημα απαιτείται η θεραπεία τους.
    • Η συμβουλευτική μπορεί να είναι χρήσιμη σε όσους πιστεύουν λανθασμένα ότι έχουν κακή αναπνοή.
    • Η κακοσμία του στόματος (σα ναφθαλίνη, κόπρανα, σάπια αυγά, να είναι γλυκιά, φρουτώδης ή σα ψαριού). Όλα τα είδη κακοσμίας του στόματος μπορεί να προκληθούν από μια υποκείμενη ασθένεια. Συνιστάται η θεραπεία αυτών των υποκείμενων ασθενειών.
    • Προτείνεται η καλή στοματική υγιεινή.

    Τα κατάλληλα προϊόντα για την κακοσμία στόματος

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα προϊόντα για την κακοσμία στόματος

    Fix Bad Breath on the Spot Step 17

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τζίντζερ για δροσερή αναπνοή

    Μήπως έχετε πέτρες στις αμυγδαλές;

    Κακοσμία του στόματος

    Άνηθος

    Η περιοδοντίτιδα

    Οι καλύτερες βιταμίνες για την ουλίτιδα 

    Οι βιταμίνες για τα δόντια

    Γλιστρίδα και υγεία

    Φροντίδα δοντιών αναλόγως της ηλικίας των παιδιών

    Υγεία των δοντιών

    Υγεία των ούλων σε παχύσαρκα άτομα

    Προβιοτικά για καλή στοματική υγιεινή

    Τα μυστικά μιας οδοντόβουρτσας

    Στοματίτιδα

    Η περιοδοντίτιδα επηρεάζει την καρδιά

    Στοματικό διάλυμα για την στοματίτιδα

    Στοματική υγιεινή εγκύων

    Το καλύτερο φάρμακο για την ξηροστομία

    Στοματικό διάλυμα για την περιοδοντίτιδα

    Οστικά μοσχεύματα στις γνάθους

    Σε τι ηλικία πρέπει να γίνεται η ορθοδοντική θεραπεία

    Οδοντιατρική στην αρχαία Αίγυπτο

    Ουλοπλαστική

    Πώς η ουλίτιδα προκαλεί προβλήματα στη στύση

    Πώς θεραπεύει το μπλε χρώμα

    Η περιοδοντίτιδα έχει μεγάλη σχέση με την αθηροσκλήρωση

    Χιτοζάνη

    Εμφυτεύματα δοντιών

    Φωτοθεραπεία με χρώματα

    Γιατί ματώνουν τα ούλα;

    Το μινθέλαιο

    Δυσγευσία

    H βλεννογονίτιδα

    Λευκοπλακία στόματος

    Αν μυρίζει η αναπνοή σας

    Υγεία των ούλων σε παχύσαρκα άτομα

    Tι να κάνετε για το ροχαλητό

    www.emedi.gr

     

  • Χρήσιμες πληροφορίες για τα ινομυώματα της μήτρας Χρήσιμες πληροφορίες για τα ινομυώματα της μήτρας

    Ινομυώματα της μήτρας

    Τα ινομυώματα είναι όγκοι περίγραπτοι, ψευδο-εγκυστωμένοι, καλοήθεις και αποτελούνται κυρίως από λείες μυϊκές ίνες με διάφορες αναλογίες κυττάρων συνδετικού ιστού 

    Τρία κύρια είδη ινομυωμάτων:

    • Υποβλεννογόνια: 5% του συνόλου των ινομυωμάτων, επιρρεπή σε ανώμαλες αιμορραγίες από τη μήτρα, λοιμώξεις και σε μερικές περιπτώσεις προβάλλουν στον τράχηλο της μήτρας 
    • Υπορρογόνια: συχνά, μπορεί να είναι έμμισχα και σπανίως παρασιτικά 
    • Ενδοτοιχικά: συχνά, μπορεί να προκαλέσουν σημαντική διόγκωση της μήτρας 

    Επηρεαζόμενα συστήματα: Αναπαραγωγικό

    Επικρατέστερη ηλικία: 5η και 6η δεκαετία

    Επικρατέστερο φύλο: Μόνο γυναίκες

    ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΩΝ ΜΗΤΡΑΣ

    • Συνήθως είναι ασυμπτωματικά και ανακαλύπτονται κατά την εξέταση της πυέλου
    • Το κυριότερο σύμπτωμα είναι ανώμαλη αιμορραγία από τη μήτρα. Συχνή είναι και η υπερμηνόρροια. Δευτεροπαθώς παρουσιάζεται αναιμία με την σχετική συμπτωματολογία
    • Πίεση στην κύστη προκαλεί υπερηβική δυσφορία, συχνουρία, επίσχεση ούρων ή υδρονέφρωση 
    • Πίεση του ορθοσιγμοειδούς προκαλεί δυσκοιλιότητα και πόνο στην οσφυϊκή χώρα
    • Οίδημα και κιρσοί των κάτω άκρων μπορεί να δημιουργηθούν από μεγάλους όγκους 
    • Πόνος μπορεί να προκληθεί από συστροφή ενός μισχωτού ινομυώματος ή από εκφύλιση, αιμορραγία ή μόλυνση των ινομυωμάτων 
    • Στειρότητα μπορεί να οφείλεται σε υποβλεννογόνια ινομυώματα στρεβλώνουν την κοιλότητα της μήτρας
    • Γρήγορη μεγένθυση των ινομυώματων περί την εμμηνόπαυση ή αργότερα, οδηγεί σε υποψία σαρκώματος 

    ΑΙΤΙΑ ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΩΝ ΜΗΤΡΑΣ

    • Μπορεί να προέρχονται από αρχέγονα κύτταρα που εξελίσσονται σε μυϊκά και κύτταρα συνδετικού ιστού 
    • Μπορεί να προέρχονται από μικρές μη ώριμες κυτταρικές αθροίσεις 
    • Θετική συσχέτιση με την παρουσία οιστρογόνων δεν παρουσιάζονται καθόλου πριν την εμμηναρχή, παρουσιάζουν μεγάλη διόγκωση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σχετίζονται με τη λήψη οιστρογόνων από το στόμα και με όγκους που εκκρίνουν οιστρογόνα. Τα ινομυώματα υποχωρούν μετά την εγκυμοσύνη και την εμμηνόπαυση 

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

    • Περί το τέλος της αναπαραγωγικής ηλικίας και περιεμμηνοπαυσιακά 
    • 3-9 φορές υψηλότερη συχνότητα μεταξύ των Αφροαμερικανών 

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΩΝ ΜΗΤΡΑΣ

    ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

    • Ενδομήτρια κύηση 
    • Όγκοι ωοθήκης 
    • Όγκοι σιγμοειδούς ή τυφλού
    • Απόστημα σκωληκοειδούς 
    • Εκκολπωματίτιδα
    • Νεφρός εντός της πυέλου (έκτοπος νεφρός)
    • Κύστη ουραχού 

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Τεστ εγκυμοσύνης 
    • Γενική αίματος, τύπος 
    • Ταχύτητα καθίζησης 
    • CA-125 μπορεί να είναι ελαφρώς αυξημένο σε μερικές περιπτώσεις. Συνήθως όμως χρησιμεύει στη διαφοροδιάγνωση των ινομυωμάτων από ποικιλία αδενοκαρκινωμάτων του γεννητικού συστήματος 

    Διαταραχές που μπορεί να μεταβάλλουν τα ευρήματα: Η εγκυμοσύνη μπορεί επίσης να αυξήσει ελαφρώς τα επίπεδα του αντιγόνου CA-125

    ΠΑΘΟΛΟΓΟΑΝΑΤΟΜΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

    • Τα ινομυώματα είναι συνήθως πολλαπλά και ποικίλλουν σε μέγεθος και εντόπιση. Έχουν αναφερθεί ινομυώματα βάρους άνω των 50 κιλών 
    • Μακροσκοπικά εμφανίζονται σαν στέρεοι όγκοι με χαρακτηριστικούς στροβιλοειδούς σχηματισμούς που περιβάλλονται από μία λεπτή ψευδοκάψα
    • Μικροσκοπικά εμφανίζουν δεσμίδες λείων μυϊκών ινών μεταξύ των οποίων βρίσκονται κύτταρα συνδετικού ιστού σε διάφορες αναλογίες και διάταξη 
    • Μεταξύ των κυττάρων υπερτερούν τα μυϊκά. Οι μιτώσεις είναι σπάνιες 
    • Υφίστανται ποικίλου βαθμού εκφύλιση:
    1. Ι Υαλώδης εκφύλιση. Πολύ συχνή, καταλήγει σε ρευστοποίηση και κυστική εκφύλιση 
    2. ΙΙ Ασβεστοποίηση. Τελικό στάδιο της κυκλοφορικής ανεπάρκειας των ινομυωμάτων 
    3. ΙΙΙ Μόλυνση και διαπύηση. Συχνότερα μολύνονται τα υπεβλοννογόνια ινομυώματα τα οποία μπορεί να παρουσιάσουν σήψη
    4. IV Νέκρωση. Συνήθως εμφανίζεται στα μισχωτά υποδρογόνια ινομυώματα μετά από συστροφή του μίσχου 
    5. V Σαρκωματώδης εξαλλαγή. Συμβαίνει σε μία αναλογία 1,0 με 0,1% των ινομυωμάτων 

    ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

    • Η υπερηχογραφία θα αποκαλύψει χαρακτηριστικές περιοχές ελαττωμένης ηχογένειας 
    • Η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία βοηθούν στη διαφοροδιάγνωση επιπλεγμένων καταστάσεων 
    • Ενδοφλέβια πυελογραφία 
    • Βαριούχος υποκλυσμός 

    ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

    • Αποτελεί πιθανή διάγνωση κατά την εξέταση κοιλίας - πυέλου, όταν αποκαλύπτονται: στέρεοι, ομαλοί όζοι ή μάζες που προέρχονται από τη μήτρα. Οι μάζες αυτές είναι κινητές και δεν παρουσιάζουν πόνο 
    • Κλασματική Δ & Α για αποκλεισμό καρκίνου του τραχήλου 
    • Υστεροσκόπηση μπορεί να φανεί χρήσιμη στη διάγνωση υποβλεννογονίων ινομυωμάτων 
    • Λαπαροσκόπηση μπορεί να φανεί χρήσιμη σε επιλεγμένες περιπτώσεις για τον αποκλεισμό άλλων πυελικών παθήσεων 

    ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΩΝ ΜΗΤΡΑΣ

    ΕΝΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΗ ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ

    Συνήθως εξωτερική ασθενής. Εσωτερική ασθενής σε περιπτώσεις χειρουργικής επέμβασης 

    fibroids illustration f9f71b

    ΓΕΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

    • Η θεραπεία πρέπει να εξατομικεύεται 
    • Ασθενείς με λίγα συμπτώματα αντιμετωπίζονται με χορήγηση σκευασμάτων Fe και αναλγητικών 
    • Συντηρητική αντιμετώπιση: ασυμπτωματικά ινομυώματα μεγέθους μικρότερου των 12 εβδομάδων κυήσεως πρέπει να παρακολουθούνται στενά με εξέταση πυέλου και υπερηχογραφία κατά διαστήματα 5-6 μηνών. Η παρακολούθηση συνεχίζεται όσο το μέγεθός τους παραμένει σταθερό
    • Ασυμπτωματικά ινομυώματα με μέγεθος μεγαλύτερο από 12 εβδομάδες κύησης, πρέπει να παρακολουθούνται όταν η άρρωστη φτάνει στην εμμηνόπαυση και το μέγεθός τους παραμένει σταθερό. Συνήθως υποχωρούν μετά την εμμηνόπαυση 
    • Οι αγωνιστές εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών προκαλούν μία απότομη τεχνητή εμμηνόπαυση με διακοπή της αιμορραγίας και συρρίκνωση των ινομυωμάτων. Δε συνιστάται για διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών και μπορεί να φανεί χρήσιμη περί την εμμηνόπαυση ή συμπληρωματικά κατά την προετοιμασία για την χειρουργική επέμβαση 

    Ενδείξεις εγχειρήσεως ινομυωμάτων στις ακόλουθες περιπτώσεις:

    • Υπερβολικό μέγεθος της μήτρας (μέγεθος > 12-14 εβδομάδες κύησης) ή υπερβολική αύξηση του ινομυώματος (εξαιρείται η περίοδος της εγκυμοσύνης) 
    • Υποβλεννογόνια εντόπιση με μεγάλη μηνορραγία
    • Μισχωτό υποβλεννογόνιο ινομύωμα που υφίσταται συστροφή, πόνο, νέκρωση και αιμορραγία 
    • Επίδραση από πίεση των ινομυωμάτων στην κύστη ή το έντερο 
    • Όταν είναι δύσκολο να διαφοροδιαγνωσθεί από ωοθηκικό όγκο
    • Συνδυασμός ινομυωμάτων με άλλη παθολογική βλάβη στην πύελο, όπως ενδομητρίωση, πυελική φλεγμονή, κ.α.
    • Στειρότητα ή καθ' έξιν αποβολές που οφείλονται στην ανατομική εντόπιση των όγκων 

    Χειρουργική προσέγγιση:

    • Υστεροσκοπική καυτηρίαση ή εκτομή του ινομυώματος με Argon Laser εφαρμόζεται σε επιλεγμένες περιπτώσεις (σε εξωτερικές ασθενείς)
    • Ινομυωματεκτομία είναι η θεραπεία εκλογής κατά την ηλικία της τεκνοποιΐας (εσωτερική ασθενής)
    • Υστερεκτομία, κολπική ή κοιλιακή, είναι η θεραπεία εκλογής όταν παρέλθει η ηλικία της τεκνοποιΐας (εσωτερική ασθενής)
    • Προκαταρκτικά λαμβάνουμε επίχρισμα κατά Παπανικολάου και δείγμα ενδομητρίου ή D & C για να αποκλείσουμε καρκινωματώδεις καταστάσεις σε όλες τις περιπτώσεις  

    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

    • Μετά από υστερεκτομή εκτομή των ινομυωμάτων, κατάκλιση για 24 ώρες και αποφυγή σεξουαλικής επαφής για ένα μήνα 
    • Μετά από ινομυωματεκτομία και υστεροκτομία, 3-5 ημέρες παραμονή στο νοσοκομείο, στη συνέχεια περιορισμένη δραστηριότητα και αποφυγή σεξουαλικής επαφής για ένα μήνα 

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΩΝ ΜΗΤΡΑΣ

    ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΚΛΟΓΗΣ

    Αγωνιστές εκλυτικής ορμόνης των γοναδοτροπινών:

    • Προκαλούν απότομη, τεχνητή εμμηνόπαυση και καθιστούν τις ασθένειες ασυμπτωματικές 
    • Προκαλούν ατροφία των ινομυωμάτων στο 60% μέσα σε 2-3 μήνες 
    • Μπορεί να είναι χρήσιμοι συμπληρωματικά κατά την προεγχειρητική περίοδο σε ινομυωματεκτομία ή υστερεκτομία. Εξασφαλίζεται έτσι ελάττωση της αναιμίας, μετάγγιση συμβατού αίματος και προτιμάται η κοιλιακή αντίς της κολπικής υστερεκτομίας. Αποτέλεσμα είναι η ελάττωση του μετεγχειρητικού πόνου, της νοσοκομειακής περίθαλψης και της νοσηρότητας. Γενικά χορηγείται 2 με 3 μήνες πριν την χειρουργική επέμβαση 
    • Δε συνιστάται για διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών 
    • Μετά τη διακοπή τα ινομυώματα επανέρχονται στο προηγούμενο μέγεθός τους μέσα σε 60 ημέρες

    Ασθενείς με λίγα συμπτώματα:

    • Μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά με σκευάσματα σιδήρου και αναλγητικά 
    • Προγεστερινοειδή όπως η νορεθριδόνη 10 mg ημερησίως, η οξεική μεδροξυπρογεστερόνη 200 mg ενδομυϊκά μία φορά το μήνα, μπορούν να ελαττώνουν το μέγεθος των ινομυωμάτων 

    Αντενδείξεις:

    • Προγεστερινοειδή - ιστορικό θρομβοεμβολικών επεισοδίων 
    • Αγωνιστές LHRH - ιστορικό οστεοπόρωσης

    Προφυλάξεις: Οι αγωνιστές LHRH προκαλούν οξέα εμμηνοπαυσιακά συμπτώματα: εξάψεις, νυχτερινοί ιδρώτες, αϋπνία, συναισθηματική αστάθεια και οστεοπόρωση 

    ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

    • Σε προσφάτως διαγνωσμένα ινομυώματα, που είναι συμπτωματικά ή έχουν μεγάλο μέγεθος, εξέταση πυέλου και υπερηχογραφία κάθε 2-3 μήνες 
    • CA-125 αντιγόνο
    • Παρακολούθηση αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη σε μεγάλη μητρορραγία 
    • Όταν τα συμπτώματα και το μέγεθος της μήτρας παραμένουν σταθερά, παρακολούθηση κάθε 6 μήνες 

    ΠΡΟΛΗΨΗ/ΑΠΟΦΥΓΗ

    • 10% των ινομυωμάτων υποτροπιάζουν μετά από ινομυωματεκτομία
    • Υπερβολική ανάπτυξη των ινομυωμάτων σε περιόδους μεγάλης οιστρογονικής έκκρισης όπως λήψη αντισυλληπτικών δισκίων, θεραπεία υποκατάστασης με οιστρογόνα μετά την εμμηνόπαυση και κύηση 

    ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

    • Επιπλοκές κατά τη διάρκεια της κύησης - αποβολή, πρόωρος τοκετός, υπερβολική ανάπτυξη ινομυωμάτων στο 2ο τρίμηνο που οδηγεί σε εκφύλιση και πόνο στο 3ο τρίμηνο, δυστοκία εμβρύου κατά τον τοκετό 
    • Ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ινομυωματεκτομία, μπορεί να παρουσιάσουν ρήξη της μήτρας κατά τον τοκετό. Συνιστάται καισαρική τομή όταν η ινομυωματεκτομία αφορά τη μητρική κοιλότητα
    • Μπορεί να υποβόσκουν άλλες γυναικολογικές κακοήθειες όπως σαρκώματα, καρκίνος των ωοθηκών 

    ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΓΝΩΣΗ 

    • Μετά από ινομυωματεκτομία, σε ποσοστό 40% των γυναικών με στειρότητα επιτυγχάνεται κύηση
    • Τουλάχιστον 10% των ινομυωμάτων υποτροπιάζουν μετά ιμομυωματεκτομία 

    ΔΙΑΦΟΡΑ

    ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Καρκίνωμα ενδομητρίου, σχετίζεται με παρατεταμένη έκθεση στα οιστρογόνα 

    ΗΛΙΚΙΑΚΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

    Γηριατρικό: Σε μεταεμμηνοπαυσιακές ασθενείς με πρόσφατα διαγνωσμένα ή αυξανόμενα σε μέγεθος ινομυώματα, πιθανά υποκρύπτονται σαρκώματα ή άλλες γυναικολογικές κακοήθειες 

    Άλλα:

    • Δεν συναντώνται πριν την εμμηναρχή 
    • Η επίπτωση αυξάνεται με κάθε δεκαετία κατά την αναπαραγωγική ηλικία με υψηλότερη τιμή κατά την περιεμμηνοπαυσιακή ηλικία

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα ινομυώματα μήτρας.

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για τα ινομυώματα της μήτρας.

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό.

    Διαβάστε, επίσης,

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα ινομυώματα της μήτρας

    Γυναικεία ακράτεια ούρων από προσπάθεια

    Τα οφέλη της σερραπεπτάσης στην υγεία

    Τι να κάνετε αν έχετε εμμηνορραγία

    Τεστ για να ελέγξετε μόνες σας τις ορμόνες σας

    Ποιες γυναίκες κινδυνεύουν από καρκίνο του ενδομητρίου

    Πότε εφαρμόζεται η λαπαροσκόπηση και η υστεροσκόπηση

    Τα βότανα για την τόνωση της μήτρας

    Λειτουργική αιμορραγία από τη μήτρα

    Τα προβλήματα περιόδου σε γυναίκες

    Μήπως έχετε πόνο στην πύελο;

    Υστερεκτομή

    Αν έχετε δυσμηνόρροια

    Μύθοι και αλήθειες για την ακράτεια ούρων

    Οι πιο χρήσιμες συμβουλές για τα ινομυώματα

    Για πoιους λόγους δεν μπορείτε να κάνετε παιδί

    Ενδομήτριες συμφύσεις

    Πώς η ακράτεια ούρων προκαλεί κατάθλιψη

    Σύνδρομο της Υπερδραστήριας Κύστης

    Υγρά πεπτίδια

    Ρομποτική Χειρουργική στην Γυναικολογία

    Πονάτε κατά την σεξουαλική επαφή;

    Λειομυώματα

    Ουροδυναμική μελέτη

    Μηνορραγία

    Λυγαριά

    Λευκή μελιά

    Ινομυώματα

    Πώς δημιουργούνται τα ινομυώματα;

    Έκτοπη κύηση

    Eνδοσκοπική γυναικολογική χειρουργική

    Θεραπευτικές εφαρμογές εμβολισμού

    Δυσμηνόρροια

    Σύνδρομο των καθ' έξιν αποβολών

    Χρήσιμες ιατρικές συνταγές με ανανά

    Ρουτίνη

    Βρομελίνη

    Carnivora για τον καρκίνο

    www.emedi.gr

     

     

     

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ελκώδης κολίτιδα Μήπως έχετε πολλά αέρια; »