Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015 00:11

Εκκολπωματική νόσος

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)

Εκκολπωμάτωση και εκκολπωματίτιδα

Είναι η νόσος των Δυτικών κοινωνιών λόγω κακής διατροφής

Η εκκολπωμάτωση, ICD-10 Κ57, επίσης, γνωστή ως "εκκολπωματική νόσος», είναι η κήλη του εντερικού βλεννογόνου διαμέσου της μυϊκής στιβάδας, συνήθως, στη θέση εισόδου κάποιας διατιτραίνουσας αρτηρίας, που βρίσκεται μεταξύ των δύο πετάλων του ορογόνου στο μεσεντερικό χείλος. Είναι πιο συνηθισμένα στο σιγμοειδές και στο περιφερικό παχύ έντερο και ο αριθμός τους αυξάνει με την ηλικία.

Η εκκολπωματίτιδα, ICD-10 Κ57, είναι το απόστημα ή η περιεκκολπωματική φλεγμονή που αρχίζει από τη ρήξη μικροσκοπικού αποστήματος του βλεννογόνου μέσα στο μεσεντέριο. Οι φλεγμονές μπορούν να εξελιχθούν σε συρίγγιο με το ουρογεννητικό σύστημα, να προκαλέσουν αποφρακτικά φαινόμενα ή να υποχωρήσουν αυτόματα. Αναπτύσσεται στο 5% των περιπτώσεων που έχουν εκκολπώματα κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους, περίπου οι μισοί από τους ασθενείς που πάσχουν από εκκολπώματα θα αναπτύξουν φλεγμονή.

Περίπου το 20% του γενικού πληθυσμού και το 50% στην 6η δεκαετία αναπτύσσουν εκκολπωμάτωση. Η επίπτωση στους άνδρες και τις γυναίκες είναι ίση.


Σημεία και συμπτώματα

-Εκκολπωμάτωση

To 25% περίπου των ατόμων που έχουν εκκολπώματα θα αναπτύξουν συμπτώματα.

  • Πόνος, λόγω τάσης του εντερικού τοιχώματος, κύρια στον αριστερό λαγόνιο βόθρο, που επιδεινώνεται με τη λήψη τροφής και υποχωρεί με τη διέλευση του περιεχομένου και τις εντερικές κινήσεις.
  • Διάρροια ή δυσκοιλιότητα.
  • Ψηλαφητή μάζα στον αριστερό λαγόνιο βόθρο τεταμένη και ευαίσθητη. 
  • Η κοιλιά μπορεί να είναι μετεωρισμένη και να παρουσιάζει τυμπανισμό.
  • Συνήθως, δεν υπάρχουν σημεία περιτοναϊκής φλεγμονής.
  • Υπάρχει μέλαινα και αιματοχεσία αν αιμορραγήσουν τα εκκολπώματα.

-Εκκολπωματίτιδα

  • Πόνος απότομης έναρξης, συνήθως, εντοπισμένος στο αριστερό κάτω τεταρτημόριο της κοιλιάς. Συνήθως, εμφανίζεται με ευαισθησία στην ίδια περιοχή.
  • Πυρετός και ρίγη, καθώς, αυξάνεται η σοβαρότητα.
  • Ανορεξία, ναυτία και έμετος.
  • Δυσκοιλιότητα ή διάρροια.
  • Παλίνδρομη ευαισθησία, ακούσια σύσπαση, σανιδοειδής σύσπαση.
  • Ψηλαφητή μάζα, ευαίσθητη, σκληρή και σταθερή.
  • Η κοιλιά μπορεί να είναι τυμπανισμένη και μετεωρισμένη.
  • Μείωση εντερικών ήχων ή αύξηση σε απόφραξη.
  • Δυσουρία, συχνουρία αν επιπλακεί η κύστη.
  • Πνευματουρία, κοπρανουρία αν αναπτυχθεί εντεροκυστικό συρίγγιο.
  • Η εξέταση από το ορθό μπορεί να δείξει ευαισθησία, σκληρία ή μάζα στο δουγλάσσειο.

Παράγοντες κινδύνου για εκκολπωμάτωση

  • Ηλικία μεγαλύτερη των 40 ετών
  • Η κοιλιακή παχυσαρκία μπορεί να σχετίζεται με εκκολπωματίτιδα σε νεότερους ασθενείς.
  • Δίαιτα με χαμηλό στερεό υπόλειμμα (μια διατροφή που είναι χαμηλή σε φυτικές ίνες)
  • Ιστορικό εκκολπωματίτιδας
  • Διαταραχές του συνδετικού ιστού (όπως το σύνδρομο Marfan και το σύνδρομο Ehlers Danlos) που μπορεί να προκαλέσΟΥΝ αδυναμία στο τοίχωμα του παχέος εντέρου
  • Κληρονομική ή γενετική προδιάθεση 

Αιτιολογία της εκκολπωμάτωσης

  • Η ακριβής αιτιολογία της εκκολπωμάτωσης του κόλου δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως.
  • Διαταραχές της εντερικής κινητικότητας και αυξημένη ενδοαυλική πίεση και μερική διάταση του εντέρου μπορεί να συμβούν από πολύ μικρό όγκο κοπράνων.
  • Διαμερισματοποίηση του εντέρου με μη προωθητικές συσπάσεις που δημιουργούν μικρά διαμερίσματα του εντερικού αυλού με μεγάλη πίεση στο εσωτερικό τους.
  • Δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε ίνες, που αυξάνει τη διαμερισματοποίηση και προκαλεί υψηλότερες ενδοαυλικές πιέσεις.
  • Ελλείμματα στην ισχύ του εντερικού τοιχώματος.
  • Τα αίτια της αιμορραγίας και τα εκκολπώματα είναι ασαφή και δεν σχετίζονται με την εκκολπωματίτιδα. Τα εκκολπώματα του δεξιού εντέρου παρότι είναι λιγότερα συχνά, ευθύνονται για το 50% όλων των αιμορραγιών από εκκολπώματα.

Η αντοχή του τοιχώματος του κόλου μεταβάλλεται με την ηλικία. Οι μηχανικές ιδιότητες του συνδετικού ιστού εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες παραγόντων, όπως η ηλικία, η φύση των ενδομοριακών και διαμοριακών ομοιοπολικών διασταυρούμενων συνδέσεων και η ποσότητα των γλυκοζαμινογλυκανών των ινιδίων κολλαγόνου. Το υποβλεννογόνιο τμήμα του παχέος εντέρου αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από κολλαγόνο, τύπου Ι και τύπου III. Η αντοχή του κόλου μειώνεται με την ηλικία σε όλα τα μέρη του παχέος εντέρου, εκτός από το ανιόν κόλον. Η πτώση της αντοχής με την ηλικία οφείλεται σε μείωση της ακεραιότητας του συνδετικού ιστού.  Η στοιβάδα του βλεννογόνου είναι ενδεχομένως πιο ελαστική και είναι πιο πιθανό ότι τα άκαμπτα εξωτερικά στρώματα να χαλαρώσουν και να επιτρέψουν στον ελαστικό βλεννογόνο να δημιουργήσει κήλη μέσω σχηματισμού ενός εκκολπώματος. 


Διαφορική διάγνωση εκκολπωμάτωσης

  • Σύνδρομο ευρέθιστου εντέρου
  • Δυσανεξία στη λακτόζη
  • Καρκίνος αριστερού παχέος εντέρου
  • Ελκώδης κολίτιδα και νόσος του Crohn
  • Αγγειοδυσπλασία με αιμορραγία από το ορθό
  • Ισχαιμική ή μικροβιακή κολίτιδα
  • Σκωληκοειδίτιδα
  • Άλλες αιμορραγικές ή γυναικολογικές διαταραχές και έκτοπη κύηση

Διάγνωση εκκολπωμάτωσης

-Εργαστηριακά ευρήματα

  • Λευκά αιμοσφαίρια φυσιολογικά στην εκκολπωμάτωση και αυξημένα με πολυμορφοπυρηνικό τύπο και άωρες μορφές στην εκκολπωματίτιδα
  • Χαμηλή αιμοσφαιρίνη αν στα συμπτώματα περιλαμβάνεται αιμορραγία
  • Αυξημένη ταχύτητα καθιζήσεως στην εκκολπωματίτιδα
  • Η εξέταση ούρων μπορεί να δείξει λευκοκυτταρικούς ή ερυθροκυτταρικούς κυλίνδρους
  • Ουροκαλλιέργεια με επίμονη λοίμωξη σε συρίγγιο
  • Αιμοκαλλιέργεια θετική σε εκκολπωματίτιδα που έχει εξελιχθεί σε γενικευμένη περιτονίτιδα

Τα εργαστηριακά ευρήματα μπορεί να μεταβληθούν σε λήψη στερεοειδών ή άλλων ανοσοκατασταλτιών φαρμάκων, σε ηλικιωμένους ασθενείς, σε λεμφώματα ή άλλες καταστάσεις που προκαλούν ανοσοκαταστολή και σε σοβαρό υποσιτισμό.

-Παθολογοανατομικά ευρήματα

  • Σε προεκκολπωματικό στάδιο λέπτυνση της κυκλοτερούς μυϊκής στιβάδας, βράχυνση της κολικής ταινίας και στένωση του αυλού.
  • Πολλαπλά εκκολπώματα, σε σπαστικό έντερο, εκκολπωμάτωση, απλή εκκολπωμάτωση και εκκολπωμάτωση δεξιού παχέος εντέρου.
  • Στερεά εκκολπώματα και γιγαντιαία εκκολπώματα σιγμοειδούς.
  • Σε εκκολπωματίτιδα φλεγμονή, νέκρωση και διάτρηση.
  • Σε εκκολπωματίτιδα σε πρώιμο στάδιο ρήξη του βλεννογόνιου αποστήματος στο μεσεντέριο που δεν ξεκινάει με απόφραξη του αυχένα, όπως η σκωληκοειδίτιδα.

-Απεικονιστικές μέθοδοι

  • Σπινθηρογράφημα με ερυθρά σεσημασμένα με τεχνήτιο 99m για την ανίχνευση αιμορραγίας ή αγγειογραφία.
  • Λευκοκύτταρα σημασμένα με γάλλιο ή ίνδιο για τον εντοπισμό αποστημάτων, σπάνια.
  • Απλή ακτινογραφία κοιλίας σε όρθια θέση και κατάκλιση για διάγνωση περιτονίτιδας ή διάτρηση.
  • Βαριούχος υποκλυσμός είναι η καλύτερη μέθοδος για τη διάγνωση εκκολπωμάτωσης, αλλά είναι λιγότερο χρήσιμη για τη διάγνωση εκκολπωματίτιδας.
  • Τα εκκολπώματα μπορεί να φανούν στην ενδοσκόπηση
  • Υπολογιστική τομογραφία με ή χωρίς σκιαγραφικό σε απόστημα, συρίγγιο και φλεγμονώδη μάζα ή μαγνητική τομογραφία.
  • Συριγγογραφία σε συρίγγια.
  • Η κολονοσκόπηση και σιγμοειδοσκόπηση βοηθούν στη διάγνωση της εκκολπωμάτωσης και βοηθούν στη διαφοροδιάγνωση με τον καρκίνο, την ελκώδη και ισχαιμική κολίτιδα. Η κολονοσκόπηση πρέπει να πραγματοποιείται 4-6 εβδομάδες μετά από ένα οξύ επεισόδιο.
  • Σε εντεροκυστικό συρίγγιο γίνεται κυστεοσκόπηση.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τόσο κλύσμα βαρίου και η κολονοσκόπηση αντενδείκνυνται κατά τη διάρκεια των οξέων επεισοδίων εκκολπωματίτιδας, καθώς το βάριο μπορεί να διαρρεύσει μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα, και η κολονοσκόπηση μπορεί να προκαλέσει οπές του τοιχώματος του εντέρου.


Θεραπεία εκκολπωμάτωσης

  • Πολλοί ασθενείς με εκκολπωμάτωση έχουν ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα, και δεν απαιτούν καμία ειδική μεταχείριση.
  • Η διατροφή η πλούσια σε φυτικές ίνες 20-35 γραμμάρια κάθε μέρα βοηθά. Τα καρύδια, το ποπ κορν, οι ηλιόσποροι, οι σπόροι κολοκύθας, οι σπόροι κύμινου, το σουσάμι κ.ά πρέπει να αποφεύγονται από όσους έχουν εκκολπώματα. Οι σπόροι ντομάτας, κολοκυθιών, αγγουριών, φραουλών, σμέουρων, κ.ά δεν θεωρούνται επιβλαβείς. Γενικά, πρέπει να αποφεύγονται τα τηγανητά, οι ξηροί καρποί, το καλαμπόκι και οι σπόροι για πρόληψη των επιπλοκών της εκκολπωμάτωσης. Οι ξηροί καρποί και το ποπ κορν δεν θεωρείται ότι συμβάλλουν θετικά ή αρνητικά σε ασθενείς με εκκολπωμάτωση ή εκκολπωματικές επιπλοκές.
  • Θα πρέπει να αποφεύγονται τα διεγερτικά του κόλου και μερικά καθαρτικά του παχέος εντέρου, που προκαλούν σκληρά κόπρανα και δυσκοιλιότητα με προσπάθεια.
  • Σε τοξικούς ασθενείς γίνεται ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, δίνονται αναλγητικά και τοποθετείται ρινογαστρικός καθετήρας.
  • Χειρουργική επέμβαση απαιτείται σε σοβαρή εκκολπωματίτιδα, σε διάτρηση, απόστημα, συρίγγιο, σοβαρή αιμορραγία και υποτροπιάζοντα επεισόδια. και γίνεται εκτομή του εντερικού τμήματος με τα εκκολπώματα (σιγμοειδές ή σιγμοειδές και κατιό και τελικοτελική αναστόμωση). Σε συρίγγιο ή σοβαρό απόστημα μπορεί να απαιτηθεί κολοστομία. Η χειρουργική επέμβαση έκτακτης ανάγκης είναι αναγκαία για ρήξη εντέρου. Η κολοστομία κλείνεται σε περίπου 10 ή 12 εβδομάδες. Σήμερα μπορεί να γίνει και με λαπαροσκοπική χειρουργική, επειδή ο μετεγχειρητικός πόνος μειώνεται και η ανάρρωση του ασθενούς είναι ταχύτερη. Η λαπαροσκοπική χειρουργική είναι μια ελάχιστα επεμβατική διαδικασία στην οποία γίνονται τρεις έως τέσσερις μικρότερες τομές στην κοιλιά ή στον ομφαλό. Η παραδοσιακή εκτομή του εντέρου γίνεται με κολεκτομή, κάτω από γενική αναισθησία, με μια χαμηλότερη μέση τομή στην κοιλιακή χώρα ή μια κατώτερη πλάγια εγκάρσια τομή. Το νοσηρό τμήμα του παχέος εντέρου απομακρύνεται και, στη συνέχεια, τα δύο υγιή άκρα συρράπτονται. Κολοστομία μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν το έντερο πρέπει να ξεκουραστεί από το πεπτικό έργο. Όταν υπάρχει μεγάλη φλεγμονή του παχέος εντέρου η εκτομή του παχέος εντέρου είναι πολύ επικίνδυνη και η κολοστομία είναι η επιλογή (Hartmann).
  • Φάρμακα για την εκκολπωμάτωση:

Εκκολπωμάτωση

Τα επώδυνα σύνδρομα μπορεί να θεραπευθούν με σπασμολυτικά, βουσπιρόνη 30 mg την ημέρα ή μεπεριδίνη 150 mg την ημέρα σε συνδυασμό με δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες.

Η διάρροια και η δυσκοιλιότητα αντιμετωπίζονται, όπως στο ευερέθιστο έντερο

Εκκολπωματίτιδα

  • Θεραπεία από το στόμα με μετρονιδαζόλη 500 mg κάθε 8 ώρες σε συνδυασμό με αμοξυκιλλίνη 500 mg κάθε 8 ώρες την ημέρα ή σιπροφλοξασίνη 500 mg δύο φορές την ημέρα για 1 εβδομάδα.
  • Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις γενταμυκίνη 5 mg/kg με κλυνδαμυκίνη 2,7 mg την ημέρα και αναλγητικά, ανάλογα με την κάθαρση κρεατινίνης.
  • Σε αιμορραγία από τα εκκολπώματα βαζππρεσσίνη 0,3 μονάδες ανά λεπτό μέσω εκλεκτικού αρτηριακού καθετήρα, όταν η αιμορραγία φαίνεται στην αγγειγραφία.
  • Ενναλακτικά αντιβιοτικά είναι η τομπραμυκίνη και μετρονιδαζόλη και οι κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς.
  • Παρακολούθηση γίνεται με βαριούχο υποκλυσμό και κολονοσκόπηση κάθε 3 έτη.

Πρόληψη εκκολπωματικής νόσου

Δίαιτα υψηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες, ψύλλιο, άγαρ και μεθυλσελουλόζη.


Επιπλοκές εκκολπωματικής νόσου

  • Αιμορραγία
  • Διάτρηση
  • Περιτονίτιδα
  • Εντερική απόφραξη
  • Απόστημα παρακολικό, υφηπατικό, υποδιαφραγματικό
  • Συρίγγιο εντεροκυστικό, εντεροκολπικό και εντεροδερματικό
  • Η εκκολπωματική νόσος σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου 

Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα εκκολπώματα και την εκκολπωματίτιδα

Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για τα εκκολπώματα και την εκκολπωματίτιδα

Διαβάστε, επίσης,

Ορθοπρωκτικό απόστημα

Μήπως έχετε δυσκολία στην ούρηση;

Μπάμιες

Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα

Ορθομοριακή αποτοξίνωση του γαστρεντερικού συστήματος

Κόλπα για να απαλλαγείτε από την δυσκοιλιότητα

Έκτοπη κύηση

Καφές για την μετεγχειρητική αποκατάσταση του εντέρου

www.emedi.gr

Διαβάστηκε 4916 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019 11:33
Σαββούλα Μάλλιου Κριαρά

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά Άρθρα

  • Σύνδρομο Laurence-Moon Σύνδρομο Laurence-Moon

    Σύνδρομο Laurence-Moon και σύνδρομο Bardet-Biedl

    Το σύνδρομο Laurence-Moon, ICD-10 Q87.8-(LMS) είναι ένα σπάνιο αυτοσωματικό υπολειπόμενο γενετικό νόσημα που συνδέεται με τη μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, την παχυσαρκία, επιπλέον δάχτυλα (πολυδακτυλία), σπαστική παραπληγία, υπογοναδισμό και διανοητική αναπηρία.

    Το σύνδρομο Laurence-Moon έχει ένα αυτοσωματικό υπολειπόμενο πρότυπο κληρονομικότητας. Αυτό σημαίνει ότι το ελαττωματικό γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την διαταραχή όπου ένα γονίδιο κληρονομείται από κάθε γονέα. Οι γονείς ενός ατόμου με αυτοσωματική υπολειπόμενη διαταραχή φέρουν  ένα αντίγραφο του ελαττωματικού γονιδίου, αλλά, συνήθως, δεν έχουν οποιαδήποτε σημεία ή συμπτώματα της διαταραχής.

    Παλιά το σύνδρομο LMS ονομαζόταν σύνδρομο Laurence-Moon-Biedl-Bardet, αλλά το σύνδρομο Bardet-Biedl (BBS) τώρα, συνήθως, αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή οντότητα.

    Οι BBS πρωτεΐνες αλληλεπιδρούν και είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη πολλών οργάνων.

    Το σύνδρομο Bardet-Biedl είναι μία γενετική διαταραχή με πολυδακτυλία, δυστροφία αμφιβληστροειδούς, παχυσαρκία, διανοητική υστέρηση και σε κάποιες περιπτώσεις χρόνια νεφρική νόσο.

    Το σύνδρομο Bardet-Biedl θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση ασθενών που παρουσιάζουν διαταραχές της όρασης και πολυδακτυλία, ενώ θα πρέπει να διερευνάται πάντοτε η ύπαρξη υπέρτασης ή/και χρόνιας νεφρικής νόσου. 

    Τα σύνδρομα Bardet–Biedl και Laurence–Moon είναι αυτοσωματικά υπολειπόμενες γενετικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από πολυδακτυλία, μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, κεντρικού τύπου παχυσαρκία και διανοητική υστέρηση.

    Ενώ στο σύνδρομο Bardet–Biedl παρουσιάζεται συχνότερα πολυδακτυλία (75%), το σύνδρομο Laurence–Moon χαρακτηρίζεται, κυρίως, από νευρολογικές διαταραχές, όπως αταξία και σπαστική παραπληγία. Επιπρόσθετα και στις δύο περιπτώσεις αναφέρονται νεφρικές διαταραχές δομικής και λειτουργικής φύσης, που μπορεί να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου στο 5–30% των περιπτώσεων.

    Το σύνδρομο Bardet – Βiedl, είναι μία αυτοσωματικά υπολειπόμενη γενετική διαταραχή, ανήκει στις γενετικές παθήσεις των νεφρών που προέρχονται από τις σωληναριακές δομές και συνήθως, οδηγούν σε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Η συχνότητα εμφάνισης στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική κυμαίνεται από 1:14000 έως 1:16000.

    Έως σήμερα έχουν απομονωθεί τα εξής γονίδια: BBS1 (11q13), 12, BBS2 (16q22), 13 BBS3 (3p13) 14, και BBS4 (15q21).

    Κλινικά οι πάσχοντες εμφανίζουν:

    — δυστροφία αμφιβληστροειδούς, εν μέρει με την μορφή μελαγχρωστικής αμφιβληστροειδοπάθειας (100%),

    — πολυδακτυλία (58%),

    — παχυσαρκία (48%),

    — διανοητική καθυστέρηση (40%),

    — υπογοναδισμό (88%).

    Επίσης, έχει περιγραφεί η εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη, γενετικών καρδιακών παθήσεων και εναλλασσόμενες υποφυσιακές δυσλειτουργίες.

    Στο σύνδρομο παρατηρούνται νεφρικές δομικές ανωμαλίες, όπως ανώμαλοι κάλυκες (95%), εμβρυικά λοβία (95%) και εκκολπώματα ή επικοινωνούσες κύστεις (62%). Επίσης παρατηρείται διαταραχή στην συγκέντρωση των ούρων (82%), σωληναριακή οξέωση (31%), υπέρταση (62%), και χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου σε ποσοστό 9%.

    Το σύνδρομο Laurence – Moon μπορεί να είναι διαφορετικό από το σύνδρομο Bardet-Biedl, αλλά σχετίζεται στενά με αυτό. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για αυτοσωματικά υπολειπόμενες κληροδοτούμενες παθήσεις, με διανοητική υστέρηση.

    Η θεραπεία είναι υποστηρικτική.

    Τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την υγεία

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό

    Διαβάστε, επίσης,

    Αυτοθεραπεία με GcMAF

    www.emedi.gr

     

     

  • Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα

    Δίαιτα για την εκκολπωματίτιδα- Diet for diverticulitis

    Μετά την ηλικία των 50 ετών οι αλλαγές στα τοιχώματα του εντέρου μπορούν να οδηγήσουν στο σχηματισμό μικρών σάκων, που είναι γνωστά ως εκκολπώματα.

    Ένα στα τρία άτομα 50 έως 60 ετών έχει εκκολπώματα.

    Η πάθηση μπορεί να μην έχει συμπτώματα, όταν όμως τα κόπρανα μείνουν μέσα στα εκκολπώματα και τα μολύνουν προκαλείται εκκολπωματίτιδα.

    Παρόλο που είναι συχνή στις μεγάλες ηλικίες, η ασθένεια δεν είναι αναπόφευκτη, αφού το φυσιολογικό βάρος και η άσκηση μειώνουν τον κίνδυνο.

    Τα αίτια είναι υπό διερεύνηση, όμως η υγιής χλωρίδα του εντέρου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την υγεία του.

    Φάτε άφθονα

    Γιαούρτι βιολογικό, φρέσκα βιολογικά φρούτα και λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, ξηρούς καρπούς και υγρά.  Να μασάτε καλά τα τρόφιμα και τους ξηρούς καρπούς.

    Να καταναλώνετε μόνο βιολογικά προϊόντα.

    Διατροφικές συστάσεις για την εκκολπωματίτιδα:

    -Στην οξεία φάση της εκκολπωματίτιδας είναι απαραίτητη μία δίαιτα χαμηλής περιεκτικότητας σε φυτικές ίνες.

    Τρόφιμα που επιτρέπονται:

    Ομάδα λαχανικών: Xυμοί λαχανικών. Το μαρούλι, το κρεμμύδι, τα μανιτάρια, περιέχουν λιγότερες φυτικές ίνες από άλλα λαχανικά. Επιλέξτε κάποια από τα παραπάνω λαχανικά ή βραστά καρότα και κολοκύθια.

    Ομάδα φρούτων: Σουρωμένοι χυμοί φρούτων, κομπόστες ή ψημένα φρούτα.

    Ομάδα ψωμιού – δημητριακών: Μαύρο ψωμί και φρυγανιές, άγριο ρύζι και μαύρα ζυμαρικά, πατάτα βιολογική.

    Ομάδα κρέατος: Kοτόπουλο, ψάρι, κόκκινα κρέατα καλά βρασμένα και βιολογικά.

    Ομάδα γαλακτοκομικών: Tο γάλα και το γιαούρτι μπορεί να προκαλέσουν δυσάρεστα συμπτώματα σε περιόδους εξάρσεων νοσημάτων του γαστρεντερικού. Περιοριστείτε σε 2 μερίδες γαλακτοκομικών την ημέρα, τα οποία θα είναι βιολογικά.

    Μετά την οξεία φάση:

    Αρχίστε να αυξάνετε σταδιακά, την κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε φυτικές ίνες, όπως:

    - Φρέσκα φρούτα, χωρίς την φλούδα, (μήλο, αχλάδι, μπανάνα, ροδάκινο κ.α.). Μπορείτε να τρώτε τη φλούδα αν μασάτε καλά και είναι βιολογικά τα φρούτα.

    - Φρέσκα λαχανικά, όπως: μπρόκολο, λάχανο, σπανάκι, καρότο, κολοκύθι, χόρτα, κουνουπίδι.

    - Ψωμί και δημητριακά ολικής αλέσεως, άγριο ρύζι, όσπρια, αρακά.

    Αποφύγετε την κατανάλωση τροφών που δεν πέπτονται και που μπορεί να εισέλθουν στο εκκόλπωμα, όπως φλούδες, σπόροι και κουκούτσια φρούτων και λαχανικών, εκτός αν μασάτε καλά ή τα τρίβετε στο μπλέντερ.


    -Μακροχρόνια διαιτητική αντιμετώπιση εκκολπωμάτωσης (σε φάση ύφεσης):

    Αποφύγετε:

    • Όλους τους ξηρούς καρπούς, τους σπόρους και τα κουκούτσια, εκτός αν τα μασάτε καλά και αν τα τρίβετε στο μπλέντερ.
    • Αγγούρι, ντομάτα, μελιτζάνα, πράσινες και  κόκκινες πιπεριές, μπάμιες, εκτός αν τα μασάτε καλά.
    • Φράουλες, ακτινίδια, τα κουκούτσια από σταφύλι και καρπούζι, εκτός αν τα μασάτε καλά ή τα τρίβετε στο μπλέντερ.
    • Το πολύσπορο ψωμί, εκτός αν το μασάτε καλά.
    • Μαρμελάδες με σπόρους, γλυκά με ξηρούς καρπούς ή σπόρους, πίτες και κέικ με ξηρούς καρπούς ή σπόρους, εκτός και αν τα μασάτε καλά.

    Περιορίστε: το αλάτι, τον καφέ και τα αναψυκτικά που περιέχουν καφεΐνη.

    Μην ξεχνάτε:

    • Να καταναλώνετε τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, όπως:

    - φρέσκα φρούτα, χωρίς την φλούδα. Μπορείτε να τρώτε και τη φλούδα αν είναι βιολογικά και τα μασάτε καλά

    - φρέσκα λαχανικά

    - Ψωμί και δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, αρακά

    • Να αυξήσετε τη σωματική άσκηση. Τακτική σωματική δραστηριότητα βοηθά στην καλύτερη λειτουργία του γαστρεντερικού σας συστήματος. Εντάξτε τουλάχιστον 30 λεπτά έντονο περπάτημα στο καθημερινό σας πρόγραμμα.
    • Να πίνετε αρκετά υγρά κατά τη διάρκεια της ημέρας (περίπου 8-10 ποτήρια).

    by Savvi Diet 

    Τα καλύτερα συμπληρώματα διατροφής για την εκκολπωματίτιδα

    Πατήστε, εδώ, για να παραγγείλετε τα κατάλληλα συμπληρώματα διατροφής για την εκκολπωματίτιδα

    ekkolpomata

     

    Η καθοδήγηση για την επιλογή των ποιων συμπληρωμάτων διατροφής, από τα ανωτέρω, είναι κατάλληλα για την ασθένειά σας θα γίνει σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό